[SivaSai]

1.

"శ్రీమతి రావుకు ప్రతినెలా యాభై వేల రూపాయల భరణం ఇవ్వాలి. దాంతో పాటు, వాళ్ళు ఉంటున్న ఇల్లు, కారు కూడా ఆవిడకే చెందుతాయి. శ్రీ రావు, మీరు వారం రోజుల్లోగా ఇల్లు ఖాళీ చేయాలి. న్యాయస్థానము వాయిదా పడింది."

న్యాయమూర్తి గారి సుత్తి దెబ్బ అర్జున్ చెవుల్లో బాంబులా పేలింది. బోనులో నిలబడి ఉన్న అతను కొన్ని క్షణాల పాటు ఊపిరి తీసుకోవడమే మర్చిపోయాడు. అతని కళ్ళ ముందు అంతా మసకబారిపోతోంది. యాభై వేల రూపాయలా! అతని మొత్తం జీతం లక్ష రూపాయలు. అందులో సగం మాయకే ఇచ్చేస్తే, మిగిలిన డబ్బుతో తనేం చేయాలి? అనారోగ్యంతో ఉన్న తన తల్లిదండ్రులు, తన ఖర్చులు, ఇంటి అద్దె—అన్నీ ఎలా? ఇక ఇల్లా? తాను ఇటుక ఇటుక పేర్చి కట్టుకున్న కలల సౌధం కూడా ఈ రోజు నుంచి తనది కాదా?

అర్జున్ వణుకుతున్న గొంతుతో అన్నాడు, "మై లార్డ్! ఇది అన్యాయం! నాకు వృద్ధులైన తల్లిదండ్రులు ఉన్నారు, వాళ్ళ మందుల ఖర్చు..."

అప్పటికే న్యాయమూర్తి గారు ఫైళ్లు సర్దుకుని లేచి నిలబడ్డారు. ఆయన అర్జున్ వైపు కన్నెత్తి కూడా చూడలేదు. అవతలి వైపు నుంచి మాయ లాయర్, రావు గారు, ఫైల్‌ను చంకలో పెట్టుకుని ఒక కుటిలమైన నవ్వుతో ముందుకు వచ్చారు.

"శ్రీ రావు, ఈ నాటకాలు ఆపండి," రావు గారు వెటకారంగా అన్నారు. "కోర్టులో సెంటిమెంట్లు నడవవు, సాక్ష్యాలే నడుస్తాయి. మీరు ఒక పనికిమాలిన భర్త అని సాక్ష్యాలు నిరూపిస్తున్నాయి. నా క్లయింట్‌ను మీరు మానసికంగా వేధించారు. అందుకే ఈ శిక్ష మీకు సరైనదే."

అర్జున్ ఆ లాయర్ వైపు చూశాడు. కోపంతో అతని శరీరం వణికిపోతోంది. "మానసిక హింసా? నేను? రావు గారూ, మీకు తెలుసు అదంతా అబద్ధమని! నేను మాయ కోసం ఏం చేయలేదు? ఆఫీసు నుంచి రాగానే తన కోసం వంట చేశాను, తన ప్రతి కోరికా తీర్చాను..."

"ఆపు!" రావు గారు గద్దించారు. "ఇప్పుడు ఆ మాటలు చెప్పి లాభం లేదు. తీర్పు వచ్చేసింది. ఈ కాగితాల మీద సంతకాలు చేయండి. గుర్తుపెట్టుకోండి, ఏడు రోజుల్లో ఇల్లు ఖాళీ అవ్వాలి. తాళాలు నా క్లయింట్‌కు చేరేలా చూడండి."

అర్జున్ అవతలి వైపు బెంచీ మీద కూర్చున్న మాయని చూశాడు. ఒంటి మీద ఖరీదైన కంచి పట్టు చీర, కళ్ళకు సన్‌గ్లాసెస్, పెదవులపై లేత గులాబీ రంగు లిప్‌స్టిక్. ఆమె ఒక్కసారి కూడా అర్జున్ వైపు చూడలేదు. ఆమె ముఖంలో ఒక విజయగర్వపు నవ్వు. ఏదో పెద్ద లాటరీ గెలిచినట్టుంది.

అర్జున్ నెమ్మదిగా మాయ వైపు నడిచాడు. ఒక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కానిస్టేబుల్ అతన్ని ఆపబోయాడు, కానీ అర్జున్ సైగ చేసి వద్దని చెప్పాడు. అతను మాయ ముందు వెళ్లి నిలబడ్డాడు.

"మాయా," అర్జున్ గొంతు పూడుకుపోయింది, కానీ తనని తాను నిభాయించుకున్నాడు.

మాయ సన్‌గ్లాసెస్ తీసి అర్జున్ వైపు చూసింది. ఆమె కళ్ళలో జాలి లేదు, కేవలం చులకన భావం. ఆమె అంది, "ఇప్పుడేం కావాలి? డ్రామా చేయడానికి వచ్చావా?"

"డ్రామా?" అర్జున్ నమ్మలేనట్టుగా నవ్వాడు, అదో ఎండిపోయిన నవ్వు. "మన ఆరేళ్ళ సంసారం నీకు డ్రామాగా అనిపించిందా? ఈ యాభై వేల రూపాయలు నా జీతంలో సగం అని నీకు తెలుసు. మా నాన్న గుండె జబ్బున్న రోగి, అమ్మకు డయాబెటిస్. నేను ఎలా బతకాలి?"

మాయ విసుగ్గా తన బ్యాగ్ భుజానికి తగిలించుకుంది. "అది నీ సమస్య అర్జున్. నాది కాదు. నువ్వు జీవితాంతం ఆ మధ్యతరగతి సెంటిమెంట్లతో, లెక్కలు వేసుకునే బతుకుతోనే ఉండిపోతావు. నీ ఆ చిన్న సంసారంలో ఉండి నాకు ఊపిరాడలేదు. నాకు స్వేచ్ఛ కావాలి, లగ్జరీ కావాలి. కోర్టు నాకు అది ఇచ్చింది."

"లగ్జరీ?" అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు. "నా శక్తికి మించి అన్నీ ఇచ్చాను నీకు. పోయిన నెల కూడా లోన్ తీసుకుని కొత్త ఐఫోన్ కొనిచ్చాను, నీ పుట్టినరోజుకి కాశ్మీర్ టూర్‌తో తీసుకెళ్ళాను. అప్పుడు చెప్పలేదే ఊపిరాడట్లేదని?"

మాయ లేచి నిలబడింది. ఆమె అర్జున్‌కు చాలా దగ్గరగా వచ్చి, గొంతు తగ్గించి అంది, "ఐఫోన్‌తో, కాశ్మీర్ టూర్‌తో జీవితం గడవదు అర్జున్. నీ ఆ సర్కారు గుమాస్తా మనస్తత్వం నా స్టేటస్‌కి సరిపోదు. నేను ఎగరాలనుకున్నాను, కానీ నువ్వు నన్ను పంజరంలో బంధించావు."

"అందుకని విడాకులా? అదీ నాపై అబద్ధపు నిందలు వేసి?" అర్జున్ గట్టిగా అరిచాడు. అప్పటికి కోర్టు హాలు దాదాపు ఖాళీ అయింది, కొందరు క్లర్కులు, మాయ లాయర్ మాత్రమే నిలబడి తమాషా చూస్తున్నారు. "నేను నిన్ను కొడతానని, తాగుబోతునని కోర్టులో చెప్పావా? మాయా, నేను జీవితంలో మందు చుక్క కూడా ముట్టుకోలేదని నీకు తెలుసు కదా!"

మాయ లాయర్ రావు గారు పక్కనుంచి అన్నారు, "అయ్యో శ్రీ రావు, అంత ఉద్రేకపడకండి. నిరూపించగలిగిందే నిజం. మేం నిరూపించాం."

మాయ నవ్వి రావు గారి వైపు చూసింది. "ధన్యవాదాలు శ్రీ రావు. మీరు నిజంగా అద్భుతంగా పనిచేశారు. మీ ఫీజు ఈరోజే ట్రాన్స్‌ఫర్ అయిపోతుంది."

తర్వాత ఆమె అర్జున్ వైపు తిరిగి, "చూడు, పిచ్చి పిచ్చిగా వాగకు. నాకు టైమ్ లేదు. ఏడు రోజుల్లో ఫ్లాట్ ఖాళీ చేసేయ్. ఆ, ఇంకో విషయం, ఆ సోఫా అక్కడే ఉంచు, అది నాకెంతో ఇష్టం. మిగతా నీ చిల్లర పుస్తకాలు, బట్టలు తీసుకుని వెళ్ళిపో."

మాయ తలుపు వైపు నడవడం మొదలుపెట్టింది. అర్జున్ రాయిలా నిలబడిపోయాడు. అతని కాళ్ళ కింద భూమి కదిలిపోయినట్టు అనిపించింది. తను ప్రాణం కంటే ఎక్కువగా ప్రేమించిన అమ్మాయి, ఈ రోజు తనను నడిరోడ్డు మీద నిలబెట్టి వెళ్ళిపోతోంది.

అర్జున్ పరుగెత్తుకుంటూ మాయ వెనకే వెళ్ళాడు. కోర్టు కారిడార్‌లో ఆమె చెయ్యి పట్టుకున్నాడు. "మాయా, దయచేసి! కనీసం ఆ ఫ్లాట్... ఫ్లాట్ నా పేరు మీదే ఉండనివ్వు. నేను ఇంకా దాని EMI కడుతున్నాను. దయచేసి అది లాక్కోకు."

మాయ విసురుగా తన చేతిని విడిపించుకుంది. ఆమె అరిచింది, "నన్ను ముట్టుకోకు! జాగ్రత్త నన్ను ముట్టుకున్నావంటే! చూశారా శ్రీ రావు? కోర్టు బయట కూడా నన్ను ఎలా వేధిస్తున్నాడో!"

రావు గారు పక్కనుంచి అన్నారు, "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల్ని పిలవమంటారా శ్రీ రావు? లేక మర్యాదగా వెళ్ళిపోతారా?"

అర్జున్ తన చేతిని కిందకి దించాడు. అతను గుసగుసగా అన్నాడు, "ఎందుకిలా చేశావ్ మాయా? కేవలం డబ్బు కోసమా? కొంచెం ఎక్కువ సుఖం కోసం నన్ను ఇలా నాశనం చేశావా?"

మాయ ఏదో చెప్పబోయింది, సరిగ్గా అదే సమయానికి కోర్టు బయట నిగనిగలాడే ఒక నల్ల మెర్సిడెస్ కారు వచ్చి ఆగింది. కారు హారన్ రెండుసార్లు మోగింది. మాయ ముఖంలో ఒక్క క్షణంలో నవ్వు విరిసింది. అలాంటి నవ్వును అర్జున్ గత రెండేళ్లలో చూడలేదు.

కారు డోర్ తెరుచుకుని దిగిన వ్యక్తిని చూసి అర్జున్ రక్తం గడ్డకట్టుకుపోయింది.

రోహన్. మాయ బాస్.

రోహన్ పొడవుగా, సూటూ బూటూ వేసుకుని ఉన్నాడు. కళ్ళకు ఖరీదైన సన్‌గ్లాసెస్. అతను నవ్వుతూ ముందుకు వచ్చాడు. అర్జున్‌ను చూసి అతని పెదవుల చివర ఒక వంకర నవ్వు మెరిసింది.

"హే మాయా! పని అయిపోయిందా?" అని అడిగాడు రోహన్.

మాయ పరుగెత్తుకెళ్ళి రోహన్ చెయ్యి పట్టుకుంది. "అవును రోహన్, అంతా అయిపోయింది. ఫైనల్లీ నేను ఫ్రీ!"

అర్జున్ స్థాణువులా నిలబడిపోయాడు. అతని బుర్రలో అంతా గజిబిజిగా ఉంది. రోహనా? అంటే...

అర్జున్ వాళ్ళ వైపు నడిచాడు. "మాయా, ఈ మనిషి ఇక్కడేంటి?"

రోహన్ సన్‌గ్లాసెస్ తీసి అర్జున్ వైపు చూశాడు. కళ్ళలో తీవ్రమైన చులకన భావం. అతను జేబులో నుంచి ఒక చూయింగ్ గమ్ తీసి నోట్లో వేసుకున్నాడు. తర్వాత అన్నాడు, "అరే, అర్జున్ గారు! ఎలా ఉన్నారు? విన్నాను, ఈ రోజు మీకు చాలా చెడ్డ రోజు అంటగా?"

అర్జున్ రోహన్‌ను పట్టించుకోకుండా మాయ వైపు చూశాడు. "మాయా, నాకు నిజం చెప్పు. నువ్వు... నువ్వు ఇతని కోసం నన్ను వదిలేశావా?"

మాయ రోహన్ భుజం మీద తల వాల్చింది. ఆమె అర్జున్ వైపు చూస్తూ చెప్పింది, "అవును అర్జున్. రోహన్ నన్ను అర్థం చేసుకుంటాడు. నాకేం కావాలో అతనికి తెలుసు. అతనితో ఉంటే నేను నెల చివర్లో కరెంట్ బిల్లు గురించి ఆలోచించక్కర్లేదు, లేదా దసరాకి చీర కొనడానికి బోనస్ కోసం ఎదురు చూడక్కర్లేదు."

అర్జున్ నమ్మలేకపోయాడు. "కానీ మాయా, అతనికి పెళ్ళైంది కదా! అతనికి..."

రోహన్ గట్టిగా నవ్వాడు. "అవన్నీ పాత మాటలు అర్జున్. నా విడాకుల ప్రక్రియలో ఉంది. అయినా, జీవితాన్ని ఆనందించడానికే, త్యాగాలు చేయడానికి కాదు. ఆ విషయం నీకు ఎప్పటికీ అర్థం కాదు."

అర్జున్ కోపంతో వణుకుతూ అన్నాడు, "మాయా, నువ్వు నన్ను మోసం చేశావు! ఆఫీసు టూర్ పేరు చెప్పి నువ్వు ఇతనితో తిరగడానికి వెళ్ళేదానివా? నేను రాత్రంతా నీకోసం ఎదురుచూస్తున్నప్పుడు, నువ్వు..."

"నోరు మూయ్!" మాయ అరిచింది. "పిచ్చిగా వాగకు. అవును, వెళ్ళాను. ఎందుకంటే నీతో ఒక్క క్షణం ఉండటం కూడా నాకు ఊపిరాడనట్టు ఉండేది. నువ్వొక ఓడిపోయినవాడివి అర్జున్. పెద్ద ఓడిపోయినవాడివి!"

రోహన్ మాయ వీపు మీద చెయ్యి వేసి అన్నాడు, "ప్రియా, వదిలెయ్. ఇలాంటి చిల్లర వాళ్ళతో మాట్లాడి మూడ్ పాడు చేసుకోవడం దేనికి. పద, ఈ రోజు వేడుక చేసుకుందాం. తాజ్ హోటల్‌లో డిన్నర్ బుక్ చేశాను."

మాయ చివరిసారిగా అర్జున్ వైపు చూసింది. ఆమె కళ్ళలో పశ్చాత్తాపం ఛాయలు కూడా లేవు. ఆమె అంది, "విను అర్జున్, ప్రతినెలా 1వ తేదీన నా అకౌంట్‌లో యాభై వేల రూపాయలు పడిపోవాలి. ఒక్క రోజు లేట్ అయినా నేను మళ్ళీ కోర్టుకు వస్తాను, అప్పుడు నీ సర్కారు ఉద్యోగాన్నే ఊడగొట్టిస్తాను."

అర్జున్ గోడను పట్టుకుని తనని తాను నిలబెట్టుకున్నాడు. అతను అన్నాడు, "డబ్బు నీకు అందుతుంది మాయా. అన్నీ అందుతాయి. కానీ ఒకటి గుర్తుపెట్టుకో, ఒకరి ఇల్లు కూల్చి ఎవరూ ఎప్పటికీ సంతోషంగా ఉండలేరు."

రోహన్ నవ్వాడు. "సినిమా డైలాగ్! పద మాయా."

మాయ అర్జున్ వైపు మళ్ళీ తిరిగి చూడలేదు. ఆమె రోహన్‌తో కలిసి ఆ ఖరీదైన మెర్సిడెస్ కారు ఎక్కింది. ఏసీ కారు అద్దం అవతల నుంచి మాయ నవ్వడం అర్జున్ చూశాడు. రోహన్ ఆమె చెవిలో ఏదో చెప్పాడు, మాయ గలగలా నవ్వేసింది.

కారు స్టార్ట్ అయింది. దుమ్ము రేపుకుంటూ క్షణాల్లో కనుమరుగైపోయింది.

సర్కారు ఉద్యోగంలో వచ్చే జీతంలో సగం మాయకే ఇచ్చేస్తే, అర్జున్ తన వృద్ధ తల్లిదండ్రుల కడుపు నింపగలడా? లేక డబ్బు కోసం ఈ సమాజంలో బతకడానికి, అతను తిరిగి రాలేని ఏదైనా అడ్డదారి తొక్కుతాడా?

" 1. " రచనకు రేటింగ్ ఇవ్వండి

[SivaSai]

ఒరిజినల్ రైటర్ గారు మన sivasai గారికి ఈ కథను పంపించారు అంట. అందుకే ఇక్కడ పెడుతున్నారు.

ఇది సెక్స్ స్టోరీ కథ కాదు కాబట్టి Non-ఎరోటిక్ సెక్షన్ లోకి మారుస్తున్నాను.

అక్కడ కొనసాగించగలరు.

ఇక దీనిపై ఎవరికి అభ్యంతరం అవసరం లేదు అనుకుంటున్నాను.

Thank You Sarit Garu

Non-Erotic Section Lo Ki Marchandi

[SivaSai]

First Of all Andaru Okati Gurthinchandi 

E Story Lo Chala Mistakes Unnayi. Mistakes Ante Story Wrong Ani Kaadu.

City Names Chala Wrong Ga Unnayi Vatini Ignore Chestaru Ani Korukuntunna

[SivaSai]

Update 1 Hour Lo Vastundiii

[SivaSai]

2.

అర్జున్ కోర్టు మెట్ల మీద ఒంటరిగా నిలబడి ఉన్నాడు. మధ్యాహ్నం ఎండ మండిపోతోంది, కానీ తనకి మాత్రం చుట్టూ చీకటి అలుముకున్నట్టు అనిపిస్తోంది. జేబులో చేయి పెట్టాడు. వంద రూపాయలు మాత్రమే ఉన్నాయి. బైకులో పెట్రోలు అయిపోయింది. ఇంటికి తిరిగి వెళ్ళే పరిస్థితి కూడా లేదు.

అంతలో తన ఫోను మోగింది. తెర మీద 'అమ్మ' అని వెలిగింది.

ఫోను ఎత్తాలంటే అర్జున్‌కు భయం వేసింది. అమ్మ కచ్చితంగా టీవీలో వార్త చూసి ఉంటుంది, లేదా న్యాయవాది ఎవరైనా చెప్పి ఉంటారు. అమ్మతో ఏం చెప్పాలి? తన భార్య తనను రోడ్డు మీదకి లాగి, బిచ్చగాణ్ణి చేసి వెళ్ళిపోయిందని చెప్పాలా?

చాలా కష్టం మీద ఫోను ఎత్తాడు.

"హలో అమ్మా..."

"నాయనా, ఎప్పుడొస్తావురా?" అమ్మ గొంతు చాలా నీరసంగా వినిపించింది. "మీ నాన్నకు గుండెల్లో నొప్పి మళ్ళీ ఎక్కువైంది. మందులు కూడా అయిపోయాయి. వచ్చేటప్పుడు మందుల దుకాణానికి వెళ్ళిరా."

అర్జున్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు. కంటి మూలల నుండి నీటి చుక్క జారింది. గొంతులో దుఃఖాన్ని అణుచుకుని, "సరే అమ్మా... వస్తున్నాను. మందులు తీసుకునే వస్తున్నాను," అన్నాడు.

ఫోను సంభాషణ ముగించి ఆకాశం వైపు చూశాడు అర్జున్. ఈ రోజు నుండి తన పోరాటం మొదలైంది. తనకిప్పుడు భార్య లేదు, ఇల్లు లేదు, గౌరవం లేదు. ఉన్నాయి కేవలం కొండంత అప్పు, అనారోగ్యంతో ఉన్న అమ్మానాన్న.

మందుల దుకాణం కౌంటరు దగ్గర నిలబడి అర్జున్ జేబులు వెతుక్కున్నాడు. మందుల బిల్లు పన్నెండు వందల రూపాయలు అయింది. పర్సులో ఉన్నది కేవలం ఎనిమిది వందలు.

"అన్న, ఈ నాలుగు వందలు అప్పుగా ఉంచగలరా? రేపే ఇచ్చేస్తాను," అర్జున్ తల దించుకుని అడిగాడు. ఆ మందుల దుకాణం యజమాని, రత్నం గారు, అర్జున్‌ను చాలా ఏళ్లుగా ఎరుగును. కానీ ఈరోజు ఆయన కూడా కాస్త కొత్తగా చూశారు.

"అర్జున్ గారు, విన్నాను... మీకేదో... అంటే, కోర్టులో కేసు ఓడిపోయారట కదా?" రత్నం గారు గొంతు తగ్గించి అడిగారు. "బజార్లో చాలా మాట్లాడుకుంటున్నారు. మీరట మీ భార్యని..."

అర్జున్ ఆ మాట పూర్తి చేయనివ్వలేదు. మందుల ప్యాకెట్ చేతిలోకి తీసుకుని, "రత్నం అన్న, జనం మాటలు పట్టించుకోకండి. నాలుగు వందలు రేపు ఉదయాన్నే మీ చేతికి అందుతాయి," అని చెప్పాడు.

అతను వేగంగా దుకాణం నుండి బయటకు వచ్చేశాడు. గుండెల్లో మంటగా ఉంది. తీర్పు వచ్చి గంట కూడా కాలేదు, అప్పుడే ఈ వార్త వీధి మొత్తం పాకిపోయిందా? సామాజిక మాధ్యమాల యుగంలో పరువు తీయడానికి ఎంతో సేపు పట్టదు.

వీధి చివర అడుగుపెట్టగానే, టీ కొట్టు దగ్గర ఒక గుంపు కనిపించింది. శ్రీమతి రెడ్డి, శ్రీ చౌదరి చాలా ఉత్సాహంగా ఏదో చర్చిస్తున్నారు. అర్జున్‌ను చూడగానే అందరూ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమయ్యారు. సూది పడినా శబ్దం వినిపించేంత నిశ్శబ్దం. కానీ అర్జున్ వాళ్ళను దాటి కొంచెం ముందుకు వెళ్ళగానే గుసగుసలు మొదలయ్యాయి.

"చూశారా, మొహం ఎలా వేలాడేసిందో? చూడటానికి పెద్ద మనిషిలా ఉంటాడు, కానీ ఇంట్లో పెళ్ళాన్ని సుఖ పెట్టలేదట!" శ్రీమతి రెడ్డి గొంతు కాస్త గట్టిగానే వినిపించింది.

"అదే మరి, ఊరికే విడాకులు అవుతాయా? ఏదో పెద్ద లొల్లే ఉంది. తాగుబోతని కూడా అంటున్నారు," శ్రీ చౌదరి వంత పాడారు.

వెనక్కి తిరిగి, "నేను మందు ముట్టుకోను కూడా! నేను శాంతి ఇవ్వలేదా, లేక తను నా శాంతిని లాగేసుకుందా?" అని గట్టిగా అరవాలనిపించింది అర్జున్‌కు. కానీ ఆగలేదు. ఇప్పుడు గొడవపడే ఓపిక తనకి లేదు. తన అమ్మానాన్న ఆ ఫ్లాటులో కూర్చుని ఉన్నారు, వాళ్ళకి తమ মাথার పైకప్పు పోతోందని ఇంకా తెలియదు.

లిఫ్టులో ఎక్కేటప్పుడు సెక్యూరిటీ గార్డు కూడా నమస్కారం చేయలేదు. పైగా అనుమానంగా చూశాడు. అర్జున్ ఒక నిట్టూర్పు విడిచి, తాళంతో తన ఫ్లాటు తలుపు తెరిచాడు.

ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టగానే మందుల ఘాటైన వాసన, నాన్న దగ్గు చప్పుడు వినిపించాయి. హాలులో అమ్మ చేతిలో జపమాలతో కూర్చుని ఉంది. అర్జున్‌ను చూడగానే ఆవిడ కంగారుగా లేచి వచ్చింది.

"నాయనా! వచ్చావా? ఎందుకింత ఆలస్యమైంది? కోర్టులో ఏమైంది? మాయ రాలేదా?" అమ్మ ఒకేసారి ప్రశ్నల వర్షం కురిపించింది.

అర్జున్ అమ్మ కళ్ళలోకి చూడలేకపోయాడు. మందుల ప్యాకెట్‌ను టేబులు మీద పెట్టాడు. లోపలి గది నుండి నాన్న కష్టంగా లేచి వచ్చి గుమ్మం దగ్గర నిలబడ్డారు.

"అర్జున్, తీర్పు ఏం చెప్పారురా? వాళ్ళు రాజీ పడతారా?" నాన్న ఆయాసపడుతూ అడిగారు.

అర్జున్ సోఫాలో ధభీమని కూలబడ్డాడు. రెండు చేతులతో ముఖం కప్పుకుని, "అంతా అయిపోయింది నాన్న. మాయ గెలిచింది. మనం ఈ ఫ్లాటు ఖాళీ చేసి వెళ్ళిపోవాలి," అన్నాడు.

"ఏంటి!" అమ్మ గట్టిగా అరిచింది. "ఫ్లాటు ఖాళీ చేయడమా? ఇదేంటి? ఇదంతా నీ డబ్బుతో కట్టిందే కదా! ఈఎంఐలు కట్టేది నువ్వేగా!"

"కోర్టు అది ఒప్పుకోలేదు అమ్మా," అర్జున్ అలసిపోయిన గొంతుతో చెప్పాడు. "ఇల్లు మాయ పేరు మీదకి మార్చేయమని, ఇంకా నేను ప్రతీ నెలా యాభై వేల రూపాయలు తనకి ఇవ్వాలని కోర్టు చెప్పింది. ఇల్లు ఖాళీ చేయడానికి మనకి కేవలం ఏడు రోజులు మాత్రమే సమయం ఉంది."

నాన్న గుండె మీద చేయి వేసుకుని కూలబడ్డారు. "ఏడు రోజులా? ఈ వయసులో మనం ఎక్కడికి వెళ్తాంరా నాయనా? ఇంకా యాభై వేలా? నీ జీతంలోంచి అది ఇస్తే మనం ఏం తింటాం? నా వైద్యం ఖర్చులు..."

అర్జున్ నాన్న కాళ్ళ దగ్గర కూర్చున్నాడు. "నాన్న, నేనున్నాను కదా. మనం ఏదైనా చిన్న ఇల్లు అద్దెకు తీసుకుందాం. కొంచెం కష్టంగా ఉంటుంది, కానీ నేను అన్నీ సర్దుకుంటాను. మీరేం దిగులు పడకండి."

అమ్మ ఏడుస్తూ, "ఆ దయ్యం మనల్ని రోడ్డున పడేసింది! దాన్ని నా కన్న కూతురిలా చూసుకున్నాను. అదీ మనకిచ్చిన బహుమతి..." అంది.

హఠాత్తుగా తలుపు మీద ఎవరో బలంగా బాదడం మొదలుపెట్టారు. ధమ్! ధమ్! ధమ్!

అందరూ ఉలిక్కిపడ్డారు. అర్జున్ లేచి నిలబడ్డాడు. "ఎవరు?"

బయట నుండి ఒక కఠోరమైన గొంతు వినిపించింది, "తలుపు తియ్యండి! సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల్ని పిలవకముందే మర్యాదగా తలుపు తియ్యండి!"

అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా తలుపు తీశాడు. గుమ్మం అవతల గుండాల్లాంటి ముగ్గురు మనుషులు నిలబడి ఉన్నారు. వాళ్ళ వెనుక మాయ తమ్ముడు, అజయ్ నిలబడ్డాడు. అజయ్ ముఖంలో ఒక పైశాచికమైన నవ్వు ఉంది.

"ఏంటి అజయ్? మీరిక్కడేంటి?" అర్జున్ అడిగాడు.

అజయ్ పళ్ళు కొరుకుతూ అన్నాడు, "బావగారు... అయ్యో క్షమించండి, ఇప్పుడు బావగారు కాదు కదా! అక్క పంపించింది. కోర్టు ఇల్లు ఖాళీ చేయడానికి ఏడు రోజులు సమయం ఇచ్చింది కానీ, ఇంట్లో ఫర్నిచరు అంతా మా నాన్నగారు ఇచ్చిందే కదా. అందుకే అవన్నీ ఈరోజే తీసుకువెళ్ళమని చెప్పింది."

అర్జున్‌కు కోపంతో వళ్ళు మండిపోయింది. "అబద్ధం! ఈ మంచం, అల్మారా, ఏసీ—అన్నీ నా డబ్బుతో కొన్నవే! మీ నాన్న ఇచ్చింది కేవలం ఒక డ్రెస్సింగ్ టేబులు మాత్రమే."

అజయ్ జేబులోంచి ఒక కాగితం తీశాడు. "రసీదులు ఉన్నాయా? లేవు కదా? ఇవన్నీ కట్నం కింద ఇచ్చామని అక్క చెప్పింది. ఇదిగోండి జాబితా. మేమిప్పుడు అన్నీ తీసుకుపోతున్నాం."

"అసంభవం! మా నాన్నకు ఒంట్లో బాగాలేదు, ఇప్పుడీ మంచం తీసుకెళ్ళడానికి వీల్లేదు!" అర్జున్ తలుపుకు అడ్డంగా నిలబడ్డాడు.

అజయ్ సైగ చేశాడు. వెనకున్న గుండాలు అర్జున్‌ను బలంగా పక్కకు తోసేశారు. అర్జున్ ఎగిరి డైనింగ్ టేబులు మీద పడ్డాడు. నుదురు పగిలి రక్తం కారడం మొదలైంది.

"ఒంటి మీద చెయ్యేయొద్దు ఖబడ్దార్!" అర్జున్ గట్టిగా అరిచాడు.

కానీ వాళ్ళు వినలేదు. ఆ మనుషులు నేరుగా పడకగదిలోకి దూసుకెళ్లారు.

"తీయండి అన్నీ! మంచం, అల్మారా, టీవీ—అన్నీ లారీలో ఎక్కించండి!" అజయ్ ఆదేశం జారీ చేశాడు.

లోపలి నుండి నాన్న ఆర్తనాదం వినిపించింది. "ఎవరు వీళ్ళు? నా మంచాన్ని ఎందుకు లాగుతున్నారు? నాకు ఊపిరాడటం లేదు!"

అర్జున్ పరుగెత్తుకుంటూ పడకగదిలోకి వెళ్ళాడు. అక్కడ, ఆ మనుషులు తన అనారోగ్యంతో ఉన్న నాన్నను మంచం మీద నుండి దాదాపు కిందకి దించుతున్నారు. అమ్మ వాళ్ళ కాళ్ళు పట్టుకుని బతిమాలుతోంది, "నాయనా, నా భర్తకు ఒంట్లో బాగాలేదు, దయచేసి మంచం తీసుకెళ్ళకండి!"

అజయ్ నవ్వుతూ అన్నాడు, "ఆంటీకి డ్రామాలు చేసే సరదా ఎక్కువ! ఒరేయ్, ఆ ముసలోణ్ణి కింద పడుకోబెట్టండి. మంచం ఖరీదైంది, గీతలు పడకుండా చూసుకోండి."

అర్జున్ నెత్తికి రక్తం ఎక్కింది. అతను టేబులు మీద ఉన్న బరువైన గాజు పూల కుండీని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. అతని కళ్ళ నుండి నిప్పులు చెరుగుతున్నాయి.

"ఇంకొక్కసారి మా నాన్న మీద చెయ్యేసావంటే," అర్జున్ గర్జించాడు, "నువ్వు మాయ తమ్ముడివని మర్చిపోతాను! నిన్ను ఇక్కడే చంపేస్తాను రా!"

అజయ్ వెనక్కి తిరిగాడు. జేబులోంచి ఫోను తీసి వీడియో చిత్రీకరించడం మొదలుపెట్టాడు. "కొడతావా? కొట్టు నన్ను! ఈ వీడియో కోర్టులో సమర్పిస్తే నీకు ఆ ఏడు రోజుల సమయం కూడా రద్దు అవుతుంది. నేరుగా జైలుకే పోతావ్. రా, కొట్టు!"

అర్జున్ ఆగిపోయాడు. చేతిలో ఉన్న పూల కుండీ వణుకుతోంది. ఒకవైపు అనారోగ్యంతో ఉన్న నాన్న నేల మీద పడి ఆయాసపడుతున్నాడు, అమ్మ ఏడుస్తోంది, మరోవైపు అజయ్ తనను ఇరికించడానికి వీడియో తీస్తున్నాడు. తానొక భయంకరమైన ఉచ్చులో చిక్కుకున్నానని అర్జున్‌కు అర్థమైంది.

సరిగ్గా అదే క్షణంలో అర్జున్ ఫోను మోగింది. తెర మీద అపరిచిత నంబరు.

అర్జున్ ఫోను ఎత్తగానే, అవతలి నుండి ఒక యాంత్రికమైన ఆడ గొంతు వినిపించింది, "శ్రీ రావు? నేను బ్యాంకు నుండి మాట్లాడుతున్నాను. మీ జీతం ఖాతాను మేడమ్ (మాయ) గారి న్యాయవాది నోటీసు ప్రకారం నిలిపివేయబడింది. మీరు ప్రస్తుతానికి ఎలాంటి డబ్బు తీయలేరు.""

చేతిలోంచి ఫోను జారి కింద పడిపోయింది. అర్జున్ కళ్ళ ముందు అంతా చీకటి కమ్మింది. గుండాలు మంచాన్ని ఎత్తుకుపోతున్నారు, నాన్న నేల మీద పడి ఉన్నారు, ఇప్పుడు తన బ్యాంకు ఖాతా కూడా మూతపడింది. జేబులో ఉన్నది కేవలం నాలుగు వందల రూపాయలు.

అజయ్, అర్జున్ చెవి దగ్గరకు వచ్చి గుసగుసగా అన్నాడు, "నిన్ను నరకం చూపిస్తానని అక్క చెప్పింది. ఇది ట్రైలరు మాత్రమే, అసలు సినిమా ముందుంది!"

[SivaSai]

3.

అజయ్, అతని ముఠా వెళ్ళిపోయిన తర్వాత ఆ ఇల్లు స్మశాన నిశ్శబ్దంలా మారిపోయింది. నేల మీద దుమ్ము, కొన్ని చిరిగిన కాగితం ముక్కలు తప్ప ఇంకేం లేవు. మంచం లేదు, బీరువా లేదు, కనీసం కూర్చోడానికి దివాన్ కూడా లేదు. నాన్న ఒక దుప్పటి మీద నేల మీదే పడుకుని ఆయాసపడుతున్నారు. అమ్మ గోడ వైపు చూస్తూ దిక్కుతోచని దానిలా కూర్చుండిపోయింది.
అర్జున్ నాన్న తల మీద చెయ్యి వేశాడు. "నాన్నా, లేవండి."
నాన్న కళ్ళు తెరిచారు. "ఎక్కడికి వెళ్ళాలి నాయనా? మనకి వెళ్ళడానికి చోటు కూడా లేదు కదా."
అర్జున్ గట్టి గొంతుతో అన్నాడు, "రోడ్డు మీద ఉంటాం, కానీ ఈ ఇంట్లో ఒక్క క్షణం కూడా ఉండొద్దు. వాళ్ళు మనల్ని ఇక్కడ ఉండనివ్వరు నాన్నా. ప్రతీ క్షణం అవమానిస్తారు. దానికంటే ఇప్పుడే, ఇక్కడి నుంచి బయలుదేరుదాం పదండి."
అమ్మ తన చీర చెంగుతో కళ్ళు తుడుచుకుంది. "కానీ ఇంత రాత్రిపూట? నీ దగ్గర డబ్బులు కూడా లేవు కదా..."
"దేవుడున్నాడు అమ్మ. పదండి."
అర్జున్ రెండు పెద్ద సంచులలో వాళ్ళ బట్టలు, నాన్న మందులు సర్దాడు. వంటగదిలోంచి నీళ్ళ సీసా తీసుకున్నాడు. తర్వాత నాన్నను పట్టుకుని నెమ్మదిగా లేవదీశాడు. గత ఆరేళ్ళుగా తను ఎంతో ఇష్టంగా, అణువణువునా తీర్చిదిద్దుకున్న ఇల్లు, ఈ రోజు ఒక దెయ్యాల కొంపలా కనిపిస్తోంది.
తలుపుకి తాళం వేస్తున్నప్పుడు అర్జున్ చేతులు వణకలేదు. ఒక్కసారి కూడా వెనక్కి తిరిగి చూడలేదు.
లిఫ్ట్ లోంచి కిందకి దిగగానే, జడివాన మొదలైంది. కాపలాదారుడు రాము బాబాయ్ ద్వారం దగ్గర నిల్చుని ఉన్నాడు. అర్జున్ సంచులతో, వృద్ధులైన తల్లిదండ్రులతో కిందకి రావడం చూసి అతను ముందుకు వచ్చాడు.
"బాబు గారూ, ఇంత రాత్రి వానలో ఎక్కడికి వెళ్తున్నారు? అమ్మగారు రేపు ఉదయం..."
అర్జున్ ఇంటి తాళం చెవిని రాము బాబాయ్ చేతిలో పెట్టాడు. "రాము బాబాయ్, ఈ తాళం చెవి మాయకి ఇచ్చెయ్యి. అర్జున్ వర్మ ఎవరి దయ మీద బతకడని చెప్పు."
రాము బాబాయ్ ఏదో చెప్పబోయాడు, కానీ సరిగ్గా అప్పుడే ద్వారం దాటగానే ముందు దీపాల తీవ్రమైన వెలుగు అర్జున్ ముఖం మీద పడింది. ఒక ఖరీదైన పెద్ద కారు వచ్చి ఆగింది. అర్జున్ పక్కకి జరగాలనుకున్నాడు, కానీ కారు తలుపు తెరుచుకుని మాయ దిగింది. ఆమె చేతిలో ఒక పెద్ద గొడుగు ఉంది, కానీ తను అర్జున్ వైపు గొడుగు పట్టలేదు. తనే గొడుగు కింద నిలబడి, తడిసి ముద్దవుతున్న అర్జున్ వైపు చూసి నవ్వింది.
వెనక నుంచి రోహన్ దిగాడు. అతని చేతిలో ఒక మందు సీసా ఉంది. అతను కారు ముందు భాగం మీద ఆనుకుని నిలబడి తమాషా చూడసాగాడు.
"ఆగు అర్జున్!" మాయ గొంతు కొరడా దెబ్బలా వినిపించింది.
అర్జున్ నాన్న చెయ్యి గట్టిగా పట్టుకుని, "మమ్మల్ని వెళ్ళనివ్వు మాయ. నీకు కావాల్సినవన్నీ దొరికాయి కదా," అన్నాడు.
మాయ ముందుకు వచ్చి అర్జున్‌కి చాలా దగ్గరగా నిలబడింది. వర్షం శబ్దాన్ని మించి ఆమె గొంతు వినిపించింది, "అన్నీ దొరకలేదు. ఇంకా కొన్ని మిగిలే ఉన్నాయి."
అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు. "ఇంకేం మిగిలాయి? ఇల్లు, డబ్బు, గౌరవం—అన్నీ తీసుకున్నావు కదా."
మాయ అర్జున్ ఎడమ చేతి వైపు సైగ చేసింది. అర్జున్ ఉంగరపు వేలికి ఒక ప్లాటినం ఉంగరం మెరుస్తోంది. అది పెళ్లి సమయంలో మాయ అతనికి తొడిగింది. దాని డబ్బులు కూడా అప్పు తీసుకుని అర్జునే ఇచ్చినా సరే.
"ఆ ఉంగరం," మాయ చెయ్యి చాచి అంది. "అది ఇప్పుడు నాది. భరణం కింద దాన్ని నేను స్వాధీనం చేసుకుంటున్నాను. దాని విలువ ఇప్పుడు బజారులో కనీసం అరవై వేల రూపాయలు ఉంటుంది. నా వ్యాయామశాల సభ్యత్వం డబ్బులొస్తాయి."
అర్జున్ నమ్మలేకపోయాడు. "మాయా? ఇది మన పెళ్లి ఉంగరం! మన చివరి జ్ఞాపకం..."
రోహన్ వెనక నుంచి నవ్వుతూ అన్నాడు, "అరే సోదరా, జ్ఞాపకాలతో కడుపు నిండుతుందా? ఇచ్చెయ్. మాయ ఎలాగూ నిన్ను ద్వేషిస్తుంది, ఆ ఉంగరం వేలికి ఉంచుకుని ఏం లాభం?"
అర్జున్ తల్లి వణుకుతున్న గొంతుతో అంది, "కోడలా, ఇంత నీచానికి దిగజారావా? నా కొడుకు వేలికున్న చివరి ఆధారాన్ని కూడా లాక్కుంటావా?"
మాయ గట్టిగా అరిచింది, "మీరు నోరుమూయండి! మీ కొడుక్కి పెళ్ళాన్ని పోషించే సత్తా లేదు, మళ్ళీ పెద్ద పెద్ద మాటలు!"
అర్జున్ రాయిలా బిగుసుకుపోయాడు. అతను నెమ్మదిగా వేలి నుంచి ఉంగరం తీశాడు. అతనికి ఉంగరం తీస్తున్నట్టు లేదు, తన గుండెను పెకిలించి తీస్తున్నట్టు అనిపించింది. అతను ఆ ఉంగరాన్ని మాయ అరచేతిలో పెట్టాడు.
మాయ ఉంగరాన్ని వెలుతురులో చూసింది. "మంచిది. కనీసం ఇదైనా పనికొస్తుంది."
అర్జున్ తల్లిదండ్రులను తీసుకుని నడకదారి మీద కొంచెం దూరం వెళ్ళాడో లేదో, వర్షం జోరందుకుంది. అర్జున్ భుజం మీద నాన్న శరీరం బరువెక్కిపోతోంది.
అకస్మాత్తుగా వెనక నుంచి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ వాహనం సైరన్ శబ్దం వినిపించింది. తీవ్రమైన నీలి-ఎరుపు దీపాల వెలుగులో ఆ చీకటి రోడ్డు తళుక్కుమంది. అర్జున్ ఉలిక్కిపడి వెనక్కి చూశాడు.
ఒక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ వాహనం కర్కశంగా శబ్దం చేస్తూ సరిగ్గా వాళ్ళ ముందు ఆగింది. చక్రాల నుంచి బురద చిమ్మి అర్జున్ తెల్ల చొక్కా మీద పడింది. వాహనం వెనకే మాయ నల్ల పెద్ద కారు కూడా వచ్చి ఆగింది.
వాహనంలోంచి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ అధికారి నాయుడు చేతిలో లాఠీతో దిగారు.
"అర్జున్ వర్మ ఎవరు?" అధికారి గర్జించారు.
అర్జున్ నాన్నను పట్టుకునే ముందుకు వచ్చాడు. "నేనే అయ్యా. ఏమైంది?"
అధికారి ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా అర్జున్ చెంప మీద బలంగా ఒక్కటిచ్చారు. "దొంగ నా కొడకా! మళ్ళీ పెద్ద పెద్ద మాటలా!"
అర్జున్ పక్కకు తూలి రోడ్డు పక్కన ఉన్న కంచెను గుద్దుకున్నాడు. నాన్న నిలదొక్కుకోలేక బురదలో పడిపోయారు. అమ్మ, "ఏంటిది! నా కొడుకుని ఎందుకు కొడుతున్నారు?" అని అరుస్తూ కేకలు పెట్టింది.
అధికారి అర్జున్ చొక్కా పట్టీ పట్టుకున్నారు. "ఎందుకు కొడుతున్నానా? నీ భార్య... అంటే మాజీ భార్య ఇప్పుడే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కార్యాలయానికి దూరవాణిలో మాట్లాడి, నువ్వు వెళ్తూ వెళ్తూ ఆమె మెడలోంచి వజ్రాల హారం లాక్కెళ్ళావని, చంపుతానని బెదిరించావని ఫిర్యాదు ఇచ్చింది!"
అర్జున్ నమ్మలేకపోయాడు. అతను మాయ కారు వైపు చూశాడు. మాయ కారు కిటికీ అద్దం దించింది. ఆమె ముఖంలో ఒక పైశాచికమైన నవ్వు ఉంది.
"చెప్పాను కదా అర్జున్?" మాయ నవ్వుతూ అంది. "నాతో పెట్టుకుంటే నిన్ను రోడ్డు మీద కాదు, జైల్లో మగ్గేలా చేస్తాను. నువ్వు నా ఉంగరం తిరిగిచ్చావు, కానీ నా అహంకారం ని దెబ్బ తీశావు. దానికి శిక్ష అనుభవించాల్సిందే."
అర్జున్ గట్టిగా అరిచాడు, "మాయా! ఇంత పెద్ద అబద్ధం చెప్పకు! మా నాన్న గుండె రోగి, వాళ్ళు రోడ్డు మీద చచ్చిపోతారు!"
మాయ భుజాలు ఎగరేసింది. "అది నువ్వు చూసుకోవాల్సిన విషయం, నాది కాదు. అధికారి, తీసుకెళ్ళండి ఇతన్ని."
సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ అధికారి నాయుడు అర్జున్ చేతులకు బేడీలు వేశారు. "చల్ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కార్యాలయానికి. ఈ రాత్రికి నీకు జైలు గది గాలి పీల్పిస్తా."
అర్జున్ విలవిల్లాడాడు. "అయ్యా, నమ్మండి నేను దొంగతనం చేయలేదు! మా నాన్నకు ఒంట్లో బాగాలేదు, ఆయనకు కొంచెం సహాయం చేయండి... అయ్యా దయచేసి!"
సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అర్జున్‌ను తోసుకుంటూ వాహనం వెనక్కి ఎక్కించారు.
బయట కుండపోత వర్షం కురుస్తోంది. అర్జున్ వాహనం వెనకున్న జాలీలోంచి చూశాడు, తన వృద్ధ తండ్రి బురదలో ఛాతీ పట్టుకుని విలవిలలాడుతున్నారు. అమ్మ, నాన్న తలని తన ఒడిలో పెట్టుకుని పిచ్చిదానిలా అరుస్తోంది, "అయ్యో ఎవరైనా ఉన్నారా! నా కొడుకుని తీసుకెళ్ళిపోయారు... నా భర్త చచ్చిపోతున్నాడు... కాపాడండి! ఎవరైనా కాపాడండి!"
కానీ రోడ్డు మీద ఏ కారూ ఆగలేదు. మాయ కారు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ వాహనం పక్క నుంచి దూసుకుపోయింది. వెళ్తూ వెళ్తూ మాయ అర్జున్ వైపు చెయ్యి ఊపింది.
సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ వాహనం బయలుదేరింది. అర్జున్ కళ్ళ ముందే తన తల్లిదండ్రులు చిన్నగా అవుతూ చీకటిలో కలిసిపోయారు. నాన్న మళ్ళీ ఊపిరి తీసుకోగలరో లేదో అతనికి తెలియదు. రేపు ఉదయం తను జైలు బయట ఉంటాడో, లేక అనాథగా మిగిలిపోతాడో తెలియదు.
చుట్టూ సైరన్ శబ్దం, అర్జున్ గుండెల్లో మాత్రం లోతైన, చీకటి శూన్యం.
---
దొంగతనం నేరం, బెయిల్ రాని సెక్షన్, జేబులో చిల్లిగవ్వ లేదు. ఈ న్యాయపరమైన చక్రవ్యూహం నుంచి అర్జున్ బయటపడగలడా? లేక జైల్లో చిప్పకూడు తింటూ ఒక నిర్దోషి జీవితం ముగిసిపోతుందా?

[SivaSai]

4.

ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు అర్జున్‌ను గట్టిగా లోపలికి తోసి లాకప్ తలుపు వేశారు. ఆ దెబ్బకి అర్జున్ అదుపుతప్పి, సిమెంట్ నేల మీద బోర్లా పడ్డాడు.
"సార్! దయచేసి, ఒక్క ఫోన్ చేసుకోనివ్వండి!" అర్జున్ లేచి నిలబడి, లాకప్ ఊచలు పట్టుకుని బతిమాలాడు. "మా నాన్నగారు గుండె రోగి, ఆ వర్షంలో తడిస్తే చనిపోతారు సార్! వాళ్ళు ఎలా ఉన్నారో ఒక్కసారి కనుక్కోనివ్వండి!"
ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు తన కుర్చీలో కూర్చుని, కాలు మీద కాలేసుకున్నాడు. "ఫోనా? ముద్దాయిలు ఫోన్లు అడగరు. నీకు ఎలాంటి అవకాశం ఇవ్వొద్దని నీ మాజీ భార్య చెప్పి వెళ్ళింది. ఆవిడ డిసిపి గారికి బాగా తెలిసినవాళ్ళు, అర్థమైందా? నోరు మూసుకుని లోపల కూర్చో."
"సార్, అది అబద్ధపు కేసు! నేను ఏ నెక్లెస్ తీసుకోలేదు! కావాలంటే నన్ను వెతకండి!" అర్జున్ ఆక్రోశించాడు.
"వెతుకుతారులే. కానీ ఈ రాత్రికి నువ్వు ఇక్కడే ఉండాలి. ఇది పైనుంచి వచ్చిన ఆదేశం."
అర్జున్ నిరాశగా కింద కూలబడ్డాడు. లాకప్ మూలన ఇద్దరు చిల్లర దొంగలు కూర్చుని ఉన్నారు. వాళ్ళు అర్జున్‌ను చూసి దొంగచాటుగా నవ్వుకుంటున్నారు.
అర్జున్‌కు ఊపిరాడనట్లు అనిపించింది. ఇదేనా అర్జున్ వర్మ? నిన్నటి వరకు ఒక గౌరవనీయమైన ప్రభుత్వ అధికారి. మరి ఈ రోజు? ఈ రోజు దొంగ అనే నిందతో లాకప్‌లో ఉన్నాడు. మరి తన అమ్మానాన్న?
"నాన్నా..." అర్జున్ మోకాళ్ళలో ముఖం దాచుకున్నాడు.
బయట వర్షం శబ్దం పెరుగుతోంది. అర్జున్ కళ్ళ ముందు తన నాన్న నిస్సహాయమైన ముఖమే పదేపదే మెదులుతోంది. నాన్న ఇంకా బతికే ఉన్నారా? అమ్మ ఎవరినైనా సహాయం కోసం పిలవగలిగిందా?
ఆ రాత్రంతా అర్జున్‌కు కంటి మీద చుక్క నిద్రలేదు. దోమలు, ఉక్కపోత, అవమానంతో అతని శరీరం మండిపోతోంది. కానీ అతని మనసులో రగిలే అగ్ని అంతకన్నా తీవ్రంగా ఉంది. అతను ఒకవేళ రేపు ఉదయం బయటపడితే, ఇక ఏడవకూడదని, కేవలం పోరాడాలని ప్రతిన పూనాడు.
తెల్లవారుజామున ఒక కానిస్టేబుల్ వచ్చి లాకప్ తాళం తీశాడు. "ఏయ్ వర్మా! బయటకు రా."
అర్జున్ గతుక్కుమని లేచి నిలబడ్డాడు. "నన్ను వదిలేస్తున్నారా?"
ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు టీ తాగుతూ, "నీ అదృష్టం బాగుంది. నీ జేబులు, ఆ సంచి వెతికితే మందులు తప్ప ఏమీ దొరకలేదు. పైగా మేడమ్... అంటే మాయ గారు, ఉదయాన్నే ఫోన్ చేసి FIR పెట్టడం లేదని చెప్పారు. తన 'మాజీ భర్త' జైల్లో ఉంటే తనకే సమాజంలో పరువు పోతుందట."
ఇన్‌స్పెక్టర్ వంకరగా నవ్వాడు. "నీ మీద దయ చూపించారు. పో, వెళ్ళు ఇక్కడినుంచి. ఆ, ఇంకో విషయం, ఆ ఫ్లాట్ వైపు గానీ, మేడమ్ కంట పడేలా ఆ దరిదాపుల్లో గానీ మళ్ళీ కనబడ్డావంటే బాగోదు."
అర్జున్ ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు. ఇది దయ కాదని, మాయ వేసిన మరో ఎత్తుగడ అని అతనికి తెలుసు. తనని అవమానించి, భయపెట్టి వదిలేశారు. జీవితాంతం మాయ పేరు చెబితేనే భయంతో చచ్చి బతకాలని వాళ్ళ ఉద్దేశం.
సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్ నుంచి బయటకు రాగానే అర్జున్ పిచ్చివాడిలా పరుగెత్తడం మొదలుపెట్టాడు. అతని శరీరం నీరసంగా ఉంది, కానీ మనోధైర్యంతో పరుగెడుతున్నాడు. నిన్న రాత్రి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు తనను ఎక్కడైతే ఎక్కించుకుపోయారో, ఆ వీధి మలుపు దగ్గరికి ఎలాగైనా చేరుకోవాలి.
అప్పటికే రోడ్డు మీద జనం రద్దీ మొదలైంది. అర్జున్ ఆ మలుపు దగ్గరికి వచ్చి ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
అక్కడ ఎవరూ లేరు.
ఫుట్‌పాత్ మీద బురద మరకలు తప్ప ఇంకేమీ లేదు. ఒక మూలన నాన్నగారి మందుల ఖాళీ స్ట్రిప్ ఒకటి పడి ఉంది.
"నాన్నా! అమ్మా!" అని అర్జున్ గట్టిగా అరిచాడు.
పక్కనే ఉన్న కిళ్ళీ కొట్టువాడు అప్పుడే షట్టర్ పైకి లేపుతున్నాడు. అర్జున్ బట్టలన్నీ బురదతో మురికిగా ఉండటం, జుట్టు చెదిరిపోయి ఉండటంతో అతను అర్జున్‌ను గుర్తుపట్టలేదు.
"అన్నయ్యా," అర్జున్ ఆ కొట్టువాడి దగ్గరకు వెళ్ళాడు. "నిన్న రాత్రి... ఇక్కడ ఇద్దరు పెద్దవాళ్ళను చూశారా? ఒక అనారోగ్యంతో ఉన్న ముసలాయన, ఒక ఆవిడ?"
ఆ కొట్టువాడు కనుబొమ్మలు ముడివేసి, "ఆఁ అవును! నిన్న భలే వర్షం కదా. ఆ ముసలాయన దాదాపు చనిపోయేలాగే ఉన్నాడు. తర్వాత మన కాలనీ కుర్రాళ్ళు వచ్చి ఒక అంబులెన్స్ పిలిచి ఎక్కించారు. పరిస్థితి చాలా దారుణంగా ఉంది."
"ఎక్కడికి? ఏ ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్ళారు?" అర్జున్ గొంతు పెగలలేదు.
"బహుశా ప్రభుత్వాసుపత్రికే అనుకుంటా. అదే, మన పెద్ద ఆసుపత్రి."
అర్జున్ ఒక్క క్షణం కూడా అక్కడ నిలబడలేదు. బస్సు ఎక్కడానికి జేబులో ఒక్క రూపాయి కూడా లేదు. పరుగు మొదలుపెట్టాడు. మూడు కిలోమీటర్ల దూరం. ఆకలి, దాహం, అలసట—అన్నీ మర్చిపోయి పరుగెత్తాడు.
ఆసుపత్రి అత్యవసర గేటు. జనంతో కిక్కిరిసి ఉంది, ఏడుపులు, మందుల వాసన.
అర్జున్ రిసెప్షన్ దగ్గరకు వెళ్లి ఆయాసపడుతూ అడిగాడు, "వర్మ... వినయ్ వర్మ పేరుతో నిన్న రాత్రి ఎవరైనా రోగి చేరారా? పక్షవాతం వచ్చిన రోగి..."
రిజిస్టర్ చూస్తూ ఆ నర్సు చెప్పింది, "వినయ్ వర్మా... ఆఁ, ఉన్నారు. మహిళల వార్డు వరండాలో చూడండి. పడకలు ఖాళీగా లేవు."
"వరండాలోనా?"
అర్జున్ లోపలికి పరుగెత్తాడు. కారిడార్ జనంతో కిక్కిరిసిపోయి ఉంది. రోగులు నేల మీదే పడుకుని ఉన్నారు. అర్జున్ అటూ ఇటూ చూడసాగాడు.
ఉన్నట్టుండి ఒక మూలన, బాగా తెలిసిన చీర చెంగు అతని కంటపడింది.
"అమ్మా!"
అర్జున్ పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్ళాడు. అమ్మ నేల మీద కూర్చుని ఉంది, ఆమె ఒడిలో నాన్న తల పెట్టుకుని ఉన్నారు. నాన్న కళ్ళు మూసుకుని ఉన్నారు, ముఖానికి ఆక్సిజన్ మాస్క్ ఉంది. గోడకు ఉన్న ఒక కొక్కేనికి సెలైన్ బాటిల్ వేలాడుతోంది.
అమ్మను చూస్తుంటే ఒక్క రాత్రిలోనే ఆమె వయసు పదేళ్ళు పెరిగిపోయినట్లు అనిపించింది.
"అమ్మా..." అర్జున్ ఆమె పక్కన కూలబడ్డాడు.
అమ్మ తలెత్తి చూసింది. అర్జున్‌ను చూసి, ఆమె కళ్ళలో నీళ్ళు కూడా రాలేదు. ఆమె గుసగుసగా అంది, "వచ్చావా నాయనా? సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు నిన్ను చంపేశారేమో అనుకున్నాను."
"నాన్న ఎలా ఉన్నారు?" అర్జున్ నాన్నగారి చెయ్యి పట్టుకున్నాడు. ఆ చెయ్యి మంచులా చల్లగా ఉంది.
"డాక్టర్లు న్యుమోనియా అన్నారు. గుండె కూడా చాలా బలహీనంగా ఉందట. ఐసీయూలో పెట్టాలి, కానీ మన దగ్గర డబ్బుల్లేవని ఇక్కడ పడేశారు. మందులు కూడా కొనలేకపోయాను నాయనా."
అర్జున్ జేబులో చెయ్యి పెట్టాడు. ఖాళీ. నిన్నటి ఆ నాలుగు వందల రూపాయలు కూడా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల దగ్గర పోయాయో, ఎక్కడైనా పడిపోయాయో తెలియదు.
సరిగ్గా అప్పుడే ఒక నర్సు వచ్చి గట్టిగా అరిచింది, "ఏయ్, రోగి బంధువులు ఎవరు? డాక్టర్ గారు రౌండ్స్‌కి వస్తున్నారు. మందులు కొన్నారా? కొనకపోతే బాండ్ మీద సంతకం పెట్టి తీసుకెళ్ళిపోండి. ఇక్కడ మేమేం ధర్మసత్రం నడపట్లేదు."
అర్జున్ లేచి నిలబడ్డాడు. ఆ నర్సు ముందు చేతులు జోడించి, "సిస్టర్, దయచేసి కొంచెం సమయం ఇవ్వండి. నేను ఏర్పాటు చేస్తాను. దయచేసి మా నాన్నగారిని ఇక్కడి నుంచి కదపకండి."
"సమయం లేదు. గంటలోగా ఆ ఇంజక్షన్ ఇవ్వకపోతే ఆయనకు ఆయాసం ఎక్కువైపోతుంది. దాని ఖరీదు రెండు వేల రూపాయలు." అని చెప్పి ఆ నర్సు వెళ్ళిపోయింది.
అర్జున్ ఆ కారిడార్ మధ్యలో నిశ్చేష్టుడై నిలబడిపోయాడు. రెండు వేల రూపాయలు. తన దగ్గర రెండు రూపాయలు కూడా లేవు. తన కళ్ళ ముందే తన నాన్న సరైన వైద్యం అందక నరకం అనుభవిస్తున్నారు. మరోవైపు, తన సర్వస్వం దోచుకున్న తన భార్య, బహుశా ఇప్పుడు జిమ్‌లో ట్రెడ్‌మిల్ మీద పరుగెడుతూ ఉండొచ్చు.
అర్జున్ ఆసుపత్రి గోడ వైపు చూశాడు. అతని చూపు మారింది. అందులోని నిస్సహాయత పోయి, దాని స్థానంలో ఒక కఠినమైన సంకల్పం కనిపించింది.
అతను అమ్మ వైపు తిరిగి, "అమ్మా, నువ్వు నాన్న దగ్గరే ఉండు. నేను ఇప్పుడే వస్తాను. డబ్బు తీసుకునే తిరిగి వస్తాను."
"ఎక్కడికి వెళ్తావు నాయనా? ఎవరిని అడుగుతావు?" అమ్మ భయంగా అడిగింది.
అర్జున్ సమాధానం చెప్పలేదు. అడిగే రోజులు పోయాయని అతనికి తెలుసు. ఇప్పుడు లాక్కునే సమయం వచ్చింది. అతను ఆసుపత్రి గేటు దాటి బయటకు వచ్చాడు. అతని గమ్యం ఇప్పుడు ఒకటే—అక్కడ ఆత్మాభిమానాన్ని అమ్ముకోవాల్సిన అవసరం లేదు, కేవలం తన శ్రమను అమ్మితే చాలు.
కానీ విధి తనకోసం మరో క్రూరమైన పరిహాసాన్ని సిద్ధం చేసిందని అతనికి తెలియదు. ఆసుపత్రి గేటు బయట ఒక టీవీ స్క్రీన్ మీద బ్రేకింగ్ న్యూస్ వస్తోంది.
అర్జున్ ఆగిపోయాడు. ఆ వార్తల్లో మాయ కనిపిస్తోంది. ఆమె పక్కన రోహన్ నిలబడి ఉండగా, తను ఒక రిబ్బన్ కట్ చేస్తోంది. కింద స్క్రోలింగ్ లో ఇలా రాసి ఉంది — "ప్రముఖ మహిళా పారిశ్రామికవేత్త మాయ కొత్త బొటిక్ ప్రారంభోత్సవం."
అర్జున్ ఆ స్క్రీన్ వైపు చూసి నవ్వాడు. అదొక వింతైన, నీరసమైన నవ్వు.
ఆసుపత్రి గేటు దగ్గర నిలబడి, టీవీ తెరపై నవ్వుతున్న మాయను చూసిన అర్జున్‌కు, ఎవరో తన గుండెల్లో సలసల మరిగే నూనె పోసినట్టు అనిపించింది. తన జేబులో నాన్న ఇంజక్షన్ కోసం రెండు వేల రూపాయలు లేవు, కానీ మాయ కొన్ని లక్షల రూపాయల వ్యాపారాన్ని ప్రారంభిస్తోంది.
అర్జున్ నెమ్మదిగా ఆసుపత్రి ముందున్న పబ్లిక్ నల్లా దగ్గరికి వెళ్ళాడు. ముఖం కడుక్కుని తనను తాను కొద్దిగా సవరించుకున్నాడు. ఇప్పుడు అతను డబ్బు సంపాదించాలి. ఎవరి దగ్గరికి వెళ్ళాలి? మాయ వల్ల తన స్నేహితులందరూ తనను దూరం పెడుతున్నారు. మాయ అందరి చెవుల్లో తన గురించి విషం నూరిపోసింది.
అర్జున్ తన ఆఫీస్‌లో పనిచేసే పాత సహోద్యోగి సుమిత్‌కు ఫోన్ చేశాడు. సుమిత్ ఒకప్పుడు తనను ఎంతో గౌరవించేవాడు.
"హలో, సుమిత్? నేను అర్జున్‌ను మాట్లాడుతున్నాను."
అవతలి నుంచి సుమిత్ గొంతు వినిపించింది, కానీ అందులో మునుపటి ఆప్యాయత లేదు. "ఆఁ అర్జున్, చెప్పు. కొంచెం తీరిక లేకుండా ఉన్నాను."
"సుమిత్, నేను చాలా కష్టాల్లో ఉన్నాను. నాన్నకు గుండెపోటు వచ్చింది, ఆసుపత్రిలో ఆక్సిజన్ మీద ఉన్నారు. నా ఖాతా స్తంభించిపోయింది, నీ దగ్గర ఒక రెండు వేల రూపాయలు అప్పుగా దొరుకుతాయా? వచ్చే వారంలోనే ఇచ్చేస్తాను..."
"అర్జున్," సుమిత్ మాట మధ్యలోనే ఆపేశాడు. "చూడు, నాకు అంతా తెలుసు. మాయ నాకు విడాకుల కాగితాలు వాట్సాప్ చేసింది. నువ్వు ఆమె మీద చెయ్యి చేసుకున్నావట, దొంగతనం కూడా చేశావట. ఆఫీస్‌లో కూడా నీ మీద విచారణ వేశారు."
టక్ మని ఫోన్ కట్ అయ్యింది. అర్జున్ ఫోన్ స్క్రీన్ వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. మాయ సుమిత్‌ను కూడా కొనేసిందా? లేక లోకం ఎప్పుడూ గెలిచిన వాడి మాటే వింటుందా?
ఈసారి అతను తన ఆఫీస్ పెద్ద సార్‌కి ఫోన్ చేశాడు. కానీ నంబర్ బ్లాక్ చేయబడిందని వచ్చింది.
అతను పిచ్చి పట్టినట్టు నవ్వడం మొదలుపెట్టాడు. ప్రభుత్వ అధికారి అయిన అర్జున్ వర్మ ఈ రోజు ఒక బిచ్చగాడి కన్నా హీనంగా తయారయ్యాడు.
సరిగ్గా అదే సమయానికి, అమ్మ కళ్ళ నిండా నీళ్ళతో ఆసుపత్రి నుంచి పరుగెత్తుకుంటూ బయటకు వచ్చింది. "నాయనా! నాయనా, తొందరగా రా!"
అర్జున్ ఉలిక్కిపడ్డాడు. "ఏమైంది అమ్మా? నాన్నగారు... నాన్నగారికి ఏమైనా..."

[SivaSai]

5.

అమ్మ ఏడుపులోనే అంది, "నాయనా! మీ నాన్నగారికి ఏదో అయిపోతోందిరా! కళ్ళు తేలేస్తున్నారు, డాక్టర్ గారు ఇప్పుడే ఆ ఇంజక్షన్ ఇవ్వకపోతే..." అంటూ ఆవిడ గొంతు దుఃఖంతో పూడుకుపోయింది.

అర్జున్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు. కారిడార్‌లోని జనాన్ని తోసుకుంటూ తుఫానులా వార్డులోకి దూసుకెళ్లాడు. ఆ దృశ్యం చూడగానే అతని రక్తం గడ్డకట్టుకుపోయింది. నాన్నగారి పీలగా ఉన్న శరీరం ఒక విల్లులా వంగిపోతోంది. ఏదో అదృశ్య శక్తి ఆయన ప్రాణాన్ని శరీరం నుంచి పెరికేస్తున్నట్టుగా ఉంది. డాక్టర్ గారు ప్రాణం పెట్టి నాన్నగారి ఛాతీ మీద పంప్ చేస్తున్నారు, ఆయన నుదుటి మీద చెమట బిందువులు పట్టి ఉన్నాయి. నర్సులు ఆక్సిజన్ సిలిండర్లు, ఇంజక్షన్లతో పరుగులు పెడుతున్నారు.

డాక్టర్ గారు పంప్ చేస్తూనే తల పైకెత్తి అర్జున్‌ను చూశారు. ఆయన కళ్ళలో తీవ్రమైన విసుగు, తొందరపాటు కనిపించాయి. ఆయన గద్దించారు, "నిలబడి తమాషా చూస్తున్నారా? ఆ ఇంజక్షన్ ఇప్పుడే కావాలని చెప్పాను కదా? ఇంకా పదిహేను నిమిషాలు మాత్రమే సమయం ఉంది! ఈలోపు ఆ ఇంజక్షన్ ఇవ్వకపోతే ఆయన గుండె ఆగిపోతుంది. ఆయన్ని మనం కాపాడలేం. వెళ్ళండి! ఇక్కడ నిలబడకండి!"

'పదిహేను నిమిషాలు!'—ఆ మాట అర్జున్ చెవిలో సుత్తితో మోదినట్టు తగిలింది.

అర్జున్ తూలుతూ కారిడార్‌లోకి వచ్చాడు. అతని జేబు ఖాళీ, పర్సు పోయింది, ఒంటి మీద ఉన్న చొక్కా చెమటతో, బురదతో తడిసి ముద్దయింది. సమయం పదిహేను నిమిషాలు, కావాల్సింది రెండు వేల రూపాయలు. ఈ మహా నగరంలో, ఈ తెలియని జనసంద్రంలో ఎవరి దగ్గర చెయ్యి చాచాలి? ఎవరు తనను నమ్ముతారు? అతని కళ్ళ ముందు నాన్నగారి నీలంగా మారిపోతున్న ముఖం కదులుతోంది. మృత్యువు వచ్చి తలుపు తట్టినప్పుడు, ఆత్మాభిమానం, సిగ్గు... అన్నీ అర్థంలేనివిగా మారిపోతాయి. కానీ అడగాలన్నా ఎవరిని అడగాలి?

అకస్మాత్తుగా అతని మెదడులో మెరుపులా ఒక జ్ఞాపకం మెరిసింది. కాసేపటి క్రితమే ప్రభుత్వాసుపత్రి గేటు బయట ఉన్న పెద్ద టీవీ స్క్రీన్ మీద బ్రేకింగ్ న్యూస్ చూశాడు. 'మాయా'స్ ఎక్స్‌క్లూజివ్'—మాయ కొత్త బొటిక్ ప్రారంభోత్సవం. ఆ షాపు ఈ హాస్పిటల్ వెనకాల ఉన్న ప్రధాన రహదారి మీదే ఉందని వార్తల్లో చెప్పారు. నడిచి వెళ్తే మహా అయితే ఐదు నుండి ఏడు నిమిషాలు.

అర్జున్ ఇంకేమీ ఆలోచించలేదు. కాళ్ళకు చెప్పులు లేవు, ఒట్టి కాళ్ళతోనే ఉన్నాడు. అతను పరిగెత్తడం మొదలుపెట్టాడు. హాస్పిటల్ పొడవైన కారిడార్ దాటి, గేటు నుంచి రోడ్డు మీదకు రాగానే, మధ్యాహ్నపు మండుటెండ మండిపోతున్న తారు రోడ్డులా దహించివేస్తోంది. అతని అరికాళ్ళు మండిపోతున్నాయి, గాజు పెంకులు, రాళ్ళు గుచ్చుకుంటున్నాయి, కానీ అర్జున్ ఆగలేదు. అతని గుండె గొంతులోకి వచ్చినట్టయింది, ఊపిరితిత్తులు బద్దలైపోతాయేమో అనిపించింది. రోడ్డు మీద జనం అతన్ని వింతగా చూస్తున్నారు. కొందరు పిచ్చోడనుకుని పక్కకు తప్పుకుంటున్నారు, మరికొందరు విసుగ్గా తిడుతున్నారు.

"పక్కకి జరగండి! దారివ్వండి!" అర్జున్ అరుస్తూ పరిగెత్తాడు. అతను ఎవరినీ చూడట్లేదు, ఏ అవమానం అతనికి అంటట్లేదు. అతని కళ్ళ ముందు ఒకటే కౌంట్‌డౌన్ నడుస్తోంది—పద్నాలుగు నిమిషాలు... పదమూడు నిమిషాలు...

ప్రధాన రహదారి మీదకు రాగానే ఆ మిలమిలలాడే కొత్త షాపు కంటపడింది. 'MAYA'S EXCLUSIVE'. నల్లటి అద్దాలు, బంగారు రంగు బోర్డర్‌తో అదొక రాజమహల్‌లా ఉంది. బయట పెద్ద పెద్ద పూల బొకేలు, రంగురంగుల బెలూన్లు, పార్కింగ్‌లో ఖరీదైన మెర్సిడెస్, బీఎండబ్ల్యూ కార్ల వరుస. లోపల లైట్ల వెలుగులు జిగేల్మంటున్నాయి. అద్దాల తలుపు అవతల మాయ, రోహన్ షాంపేన్ గ్లాసులు చేతపట్టుకుని నగరంలోని ప్రముఖులతో నవ్వుతూ మాట్లాడుతుండటం అస్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. వాళ్ళ ఒంటి మీద లక్షల రూపాయల బట్టలు, ముఖాల్లో గెలుపు నవ్వు. ఇంకా బయట నిలబడి ఉన్నాడు అర్జున్—చితికిపోయి, నిస్సహాయంగా.

అర్జున్ తలుపు వైపు వెళ్లగానే భారీ కాయంతో ఉన్న బౌన్సర్ అతన్ని అడ్డగించాడు. వాడి కళ్ళకు నల్ల కళ్ళద్దాలు, ఒంటి మీద సఫారీ సూట్. వాడు అర్జున్ కాలర్ పట్టుకోబోతూ అన్నాడు, "ఏయ్ పిచ్చోడా! పో ఇక్కడి నుంచి! ఇది బిచ్చగాళ్ళ స్థలం కాదు. డబ్బులు కావాలంటే గుడికి పో, ఇక్కడికెందుకు వచ్చావ్?"

అర్జున్ బుర్ర వేడెక్కిపోయింది. నాన్నగారి చావుబతుకుల సమస్య ముందు ఈ బౌన్సర్ అడ్డు ఒక లెక్కలోనిది కాదనిపించింది అర్జున్‌కి. అతను తన శక్తినంతా కూడదీసుకుని ఆ బౌన్సర్‌ను ఒక్క తోపు తోశాడు.

"పక్కకి జరుగు! నేను బిచ్చగాణ్ణి కాదు!" అర్జున్ గొంతులో ఎంత ఆవేశం ఉందంటే, ఆ బౌన్సర్ బ్యాలెన్స్ చేసుకోలేక పక్కకు తూలిపడ్డాడు.

అర్జున్ ఆ బరువైన అద్దాల తలుపును తోసుకుని తుఫానులా లోపలికి ప్రవేశించాడు.

ఒక్క క్షణంలో వాతావరణం మారిపోయింది. బయటి దుమ్ము, వేడి, గందరగోళానికి బదులుగా లోపల ఏసీ హాల్ చల్లదనం, ఖరీదైన ఫ్రెంచ్ పర్ఫ్యూమ్ సువాసన. నేపథ్య సంగీతంగా పియానో మంద్రంగా వినిపిస్తోంది. కానీ అర్జున్ లోపలికి అడుగుపెట్టగానే ఆ సంగీతం ఆగిపోయినట్టయింది. అతన్ని చూడగానే హాలంతా పిన్ డ్రాప్ సైలెన్స్. అతిథులు చేతుల్లోని గ్లాసులను కింద పెట్టేశారు. అందరూ ఆ మురికి బట్టలతో, బురదతో, చెదిరిన జుట్టుతో ఉన్న వ్యక్తి వైపే చూస్తున్నారు. వాళ్ళ కళ్ళలో ఆశ్చర్యం, అసహ్యం, వెటకారం.

మాయ షాంపేన్ గ్లాసును పెదవుల దగ్గరకు తీసుకువెళ్ళి, అర్జున్‌ను చూసి దాన్ని కింద పెట్టేసింది. ఆమె కళ్ళలో తీవ్రమైన విసుగు, కోపం తొంగిచూశాయి. పక్కనే నిలబడ్డ రోహన్ అర్జున్‌ను చూసి నవ్వాడు—అదే వంకర, అవమానకరమైన నవ్వు.

రోహన్ జేబులోంచి చేతులు తీసి ముందుకు వచ్చాడు. "అరే! ఏంటి అర్జున్ గారు? పార్టీ క్రాష్ చేయడానికి వచ్చారా? లేక మా క్యాటరింగ్ వాళ్ళ దగ్గర పని ఏమైనా కావాలా? మీ ఈ గెటప్ మాత్రం అదిరింది, అచ్చం 'నిజమైన బిచ్చగాడిలా' ఉన్నారు!"

అర్జున్ రోహన్ వైపు చూడలేదు. అతని దగ్గర సమయం లేదు. పది నిమిషాలు... తొమ్మిది నిమిషాలు...

అతను నేరుగా మాయ ముందుకెళ్ళి నిలబడ్డాడు. పరుగెత్తి రావడం వల్ల అతని ఛాతీ పైకీ కిందకీ కదులుతోంది. ముఖం చెమటతో తడిసిపోయింది. అతను ఆయాసపడుతూ అన్నాడు, "మాయా... డబ్బులు... రెండు వేల రూపాయలు ఇవ్వు. కేవలం రెండు వేలు."

మాయ కనుబొమ్మలు ముడిచి, ముక్కు చిట్లించి అంది, "ఏమిటి? డబ్బులు అడగడానికి వచ్చావా? సెక్యూరిటీ నిన్ను లోపలికి ఎలా రానిచ్చింది?"

"మాయా, దయచేసి!" అర్జున్ ఆర్తనాదం చేశాడు. "నాన్న హాస్పిటల్‌లో ఉన్నారు... డాక్టర్ ఇప్పుడే ఇంజక్షన్ ఇవ్వకపోతే గుండె ఆగిపోతుంది అన్నారు. నా దగ్గర ఏమీ లేదు. వాళ్ళు నాన్నను చంపేస్తారు మాయా!"

మాయ చల్లని కళ్ళతో చూసింది. ఆమె ముఖంలో ఎలాంటి భావమూ లేదు. "అయితే? చనిపోతే నాకేంటి? నేనేమైనా ఇక్కడ ధర్మసత్రం నడుపుతున్నానా? ఎప్పుడు పడితే అప్పుడు వచ్చి డబ్బులు అడగడానికి?"

"మాయా, దయ చూపించు!" అర్జున్ గొంతు పగిలి ఏడుపులా బయటకొచ్చింది. "నువ్వు నా సర్వస్వం లాక్కున్నావు. ఫ్లాట్, డబ్బు, నగలు—అన్నీ. నాన్నగారి వైద్యం కోసం నా జీతం ఖాతాలో దాచుకున్న డబ్బును కూడా నువ్వు ఫ్రీజ్ చేయించావు. నేను నిన్ను భిక్షం అడగట్లేదు మాయా! ఇది నేను సంపాదించిన డబ్బే. అందులోంచి కేవలం రెండు వేల రూపాయలు అప్పుగా ఇవ్వు. మాట ఇస్తున్నాను, నేను కూలీ నాలీ చేసి అయినా నీ డబ్బు నీకు తీర్చేస్తాను. మా నాన్నను బ్రతకనివ్వు!"

అతిథులు ఒకరి చెవిలో ఒకరు గుసగుసలాడుకుంటున్నారు. కొందరు వెటకారంగా నవ్వుతున్నారు. వాళ్ళకిది ఒక ప్రత్యక్ష నాటకం, ఒక వినోదం.

మాయ చుట్టూ ఒకసారి చూసింది. అందరి చూపులూ తన మీదే ఉన్నాయి. ఇది తన అధికారాన్ని ప్రదర్శించడానికి సరైన అవకాశమని ఆమె గ్రహించింది. ఆమె నెమ్మదిగా తన ఖరీదైన డిజైనర్ పర్సును తెరిచింది. అందులోంచి ఒక కట్ట కొత్త ఐదొందల రూపాయల నోట్లను బయటకు తీసింది.

అర్జున్ కళ్ళలో ఆశ మెరిసింది. అతను చెయ్యి చాపాడు. నాన్న బ్రతికేస్తారనిపించింది. దేవుడు కరుణించాడనిపించింది.

మాయ ఆ నోట్లను అర్జున్ చాపిన చేతి వైపు తీసుకెళ్ళింది. అర్జున్ వాటిని తాకబోయే క్షణంలో, మాయ తన చేతిని వెనక్కి లాక్కుంది. ఆమె పెదవుల చివర ఒక క్రూరమైన నవ్వు విరిసింది.

తరువాత ఆమె ఆ నోట్లను అర్జున్ చేతిలో పెట్టకుండా, నేల మీద, తన ఖరీదైన హీల్స్ చెప్పుల దగ్గర విసిరేసింది. మిలమిలలాడే మార్బుల్ నేల మీద ఆ డబ్బులు చెల్లాచెదురుగా పడ్డాయి.

"తీసుకో," మాయ వీధి కుక్కకు రొట్టెముక్క వేస్తున్నట్టుగా అంది. "నీలాంటి కుక్కకి ఇదే సరైనది. చేత్తో డబ్బులు అందుకునేంత స్థాయి నీకు లేదు. నా కాళ్ళ దగ్గర నుంచి ఏరుకో. ఇంకో విషయం గుర్తుపెట్టుకో, ఇది అప్పు కాదు, నీ మాజీ భార్య తరఫున మీ నాన్న శవపేటిక గుడ్డ కోసం ఇస్తున్న దానం."

హాలంతా ఒక్కసారిగా నవ్వులతో దద్దరిల్లింది. రోహన్, అతని స్నేహితులు పగలబడి నవ్వారు. రోహన్ జేబులోంచి ఫోన్ తీసి వీడియో తీయడం మొదలుపెట్టాడు. "తీయ్ తీయ్! ఈ దృశ్యం మిస్ అవ్వకూడదు!"

అర్జున్ చెవుల్లోంచి వేడి ఆవిర్లు వస్తున్నట్టు అనిపించింది. అతని ఒంట్లోని ప్రతి నరం అరుస్తోంది—'వద్దు! తీయకు! ఆ డబ్బుని కాలితో తన్ను! మాయ గొంతు పిసికెయ్!' అవమానంతో, కోపంతో అతని చూపు మసకబారింది. ఈ అలంకరించిన షాపును, ఈ అద్దాల గోడలను పగలగొట్టేయాలనిపించింది.

కానీ సరిగ్గా అదే క్షణంలో అతని కళ్ళ ముందు హాస్పిటల్‌లోని దృశ్యం మెదిలింది. విల్లులా వంగిపోయిన నాన్నగారి శరీరం, అమ్మ నిస్సహాయమైన ముఖం. నాన్నగారి ప్రాణం ముందు తన ఆత్మాభిమానం, తన అహం—అన్నీ చాలా తుచ్ఛమైనవి. అత్యంత తుచ్ఛమైనవి.

అర్జున్ బిగించిన పిడికిలిని వదులు చేశాడు. అతను నెమ్మదిగా మోకాళ్ళ మీద కూర్చున్నాడు. తళతళలాడే ఆ మార్బుల్ నేల మీద తల వంచాడు. మాయ హీల్స్ చెప్పుల పక్క నుంచి, వణుకుతున్న చేతులతో నేల మీద పడి ఉన్న నోట్లను ఒక్కొక్కటిగా ఏరుకోవడం మొదలుపెట్టాడు. ప్రతి నోటును తీస్తున్నప్పుడు, అతను డబ్బులు కాదు, తన గుండె ముక్కలను ఏరుకుంటున్నట్టు అనిపించింది. అతని కళ్ళ నుంచి నీళ్ళు టపటపా నేల మీద పడ్డాయి, కానీ అతను శబ్దం చేసి ఏడవలేదు.

రోహన్ వీడియో తీస్తూ అన్నాడు, "మంచి అబ్బాయి! వీడియో భలే వచ్చింది. పక్కా వైరల్ కంటెంట్! క్యాప్షన్ పెడతాను—'మాజీ భర్త ప్రస్తుత పరిస్థితి'!"

నాలుగు ఐదొందల రూపాయల నోట్లు. రెండు వేల రూపాయలు. అర్జున్ ఆ డబ్బును పిడికిలిలో గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. తరువాత లేచి నిలబడ్డాడు.

అతను మాయ వైపు చూసినప్పుడు, మాయ ఉలిక్కిపడింది. అర్జున్ కళ్ళలో ఆ నిస్సహాయత ఇప్పుడు లేదు. కన్నీళ్ళు ఆవిరైపోయి అక్కడ ఇప్పుడు ఒక చల్లని అగ్ని మండుతోంది. అది వేడుకునే చూపు కాదు, ప్రతిన పూనే చూపు.

పిన్ డ్రాప్ సైలెన్స్‌లో అర్జున్ గుసగుసగా అన్నాడు, కానీ అతని గొంతు ఎంత బరువుగా ఉందంటే, అది హాల్ చివరి వరకు వినిపించింది.

"ఈరోజు నేను తలదించుకున్నాను మాయా, ఎందుకంటే మా నాన్న చావుబతుకుల్లో ఉన్నారు. నాన్నగారి ప్రాణం కోసం ఈరోజు నా ఆత్మాభిమానాన్ని నీ కాళ్ళ దగ్గర అమ్ముకున్నాను." అర్జున్ ఒక అడుగు ముందుకు వేశాడు. "కానీ గుర్తుపెట్టుకో మాయా, కాలం మారడానికి ఎంతో సేపు పట్టదు. దేవుడి దెబ్బకు శబ్దం ఉండదు. ఈరోజు నువ్వు నన్ను ఎక్కడ పడేశావో, అక్కడి నుంచే నేను పైకి లేస్తాను. ఇంకా అలా లేచి వచ్చిన రోజు, ఈ కన్నీళ్లకు, ఈ అవమానానికి నేను పైసాతో సహా, వడ్డీతో సహా లెక్క సరిచేస్తాను. ఇది ఏదో సినిమా డైలాగ్ కాదు, ఇది అర్జున్ వర్మ శపథం."

అర్జున్ సమాధానం కోసం ఎదురుచూడలేదు. అతను వెనక్కి తిరిగి పరిగెత్తాడు. అతని వెనుక ఆశ్చర్యపోయిన మాయ ముఖం, రోహన్ కెమెరా, ఇంకా విగ్రహాల్లా నిలబడిపోయిన అతిథులు మిగిలిపోయారు.

అర్జున్ మళ్ళీ రోడ్డు మీదకు వచ్చినప్పుడు, అతని అలసట మాయమైంది. అతని శరీరంలోకి ఇప్పుడు అసుర బలం వచ్చింది. అతను పరిగెడుతున్నాడు. ఇంకా మూడు నిమిషాల సమయం మాత్రమే ఉంది.

హాస్పిటల్ గేటు నుంచి మందుల షాపు దగ్గరకు చేరుకునేసరికి అతని శరీరం మొత్తం వణుకుతోంది. కౌంటర్‌లో డబ్బు విసిరికొట్టి, "ఇంజక్షన్! ఇప్పుడే!" అని అరిచాడు.

మందు సీసాను లాక్కుని మళ్ళీ వార్డు వైపు పరిగెత్తాడు. లిఫ్ట్ కోసం ఆగకుండా, మెట్ల మీదుగా ఒక్క ఊపిరిలో మూడో అంతస్తుకు చేరుకున్నాడు.

వార్డులోకి వెళ్లి చూసేసరికి, డాక్టర్ గారు నిరాశగా తల ఊపుతున్నారు. నర్స్ మెషిన్ తీసేయడానికి సిద్ధమవుతోంది.

"డాక్టర్ గారు!" అర్జున్ అరిచాడు.

డాక్టర్ గారు ఉలిక్కిపడి చూశారు. అర్జున్ ఆయన చేతిలో ఇంజక్షన్‌ను పెట్టాడు.

"ఇంకొక్క నిమిషం ఆలస్యమై ఉంటే మేము ఏమీ చేయలేకపోయేవాళ్ళం," అంటూ డాక్టర్ గారు వేగంగా సిరంజి తీసుకున్నారు.

ఇంజక్షన్ ఇచ్చిన తర్వాత కొన్ని క్షణాలు అనంతకాలంలా గడిచాయి. మానిటర్‌పై అస్తవ్యస్తంగా ఉన్న గీతలు వణుకుతూ, హఠాత్తుగా ఒక స్థిరమైన లయలోకి రావడం మొదలుపెట్టాయి. నాన్నగారికి వస్తున్న ఆయాసం, ఆ భయంకరమైన మూలుగు తగ్గింది. ఛాతీ కదలిక సాధారణ స్థితికి వచ్చింది.

డాక్టర్ గారు స్టెతస్కోప్ తీసి నిట్టూర్చారు. "ఆయన ఇప్పుడు స్థిరంగా ఉన్నారు. ప్రమాదం తప్పిపోయింది. మీరు నిజంగా అద్భుతం చేశారు."

అర్జున్ ఇక నిలబడలేకపోయాడు. అతను ధబ్బున నాన్నగారి కాళ్ళ దగ్గర నేల మీద కూలబడిపోయాడు. అతని శక్తంతా హరించుకుపోయింది. అమ్మ నాన్నగారి తల దగ్గర కూర్చుని వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది, కానీ ఈ ఏడుపులో నిమ్మది ఉంది. అమ్మ వచ్చి అర్జున్ వీపు మీద చెయ్యి వేసింది, ఏమీ మాట్లాడలేదు. కేవలం చెమటతో తడిసిన కొడుకు తల మీద చేయి పెట్టి నిమిరింది.

అర్జున్ కిటికీ వైపు చూశాడు. బయట అప్పటికే సాయంత్రం అవుతోంది. నల్ల మబ్బులు తొలగిపోయి, ఒక సన్నని ఎండ కిరణం కిటికీ గ్రిల్స్ మధ్య నుంచి వచ్చి నేల మీద పడింది.

అతను జేబులో చేయి పెట్టాడు. అక్కడ మాయ ఇచ్చిన డబ్బులో మిగిలిన కొన్ని చిల్లర పైసలు ఉన్నాయి. అర్జున్ మనసులోనే నవ్వుకున్నాడు. ఒక ఎండిపోయిన, కఠినమైన నవ్వు. ఈ రోజును అతను ఎప్పటికీ మర్చిపోలేడు.

అతను నాన్న పాదధూళిని తీసుకుని నుదుట రాసుకున్నాడు. ఆట ఇప్పుడే మొదలైంది.

[SivaSai]

6.

ప్రభుత్వాసుపత్రి నుంచి నాన్నను తీసుకుని అర్జున్ వర్మ బయటకు వచ్చేసరికి, అతని జేబులో మిగిలింది కేవలం పదిహేడు రూపాయలు. నగర శివార్లలో, మురికి కాలువలు, చెత్తకుప్పల పక్కన వారికి ఒక చిన్న రేకుల షెడ్డు దొరికింది. నెల అద్దె ఎనిమిది వందల రూపాయలు.

ఆ గది చీకటిగా ఉంది. అర్జున్, నాన్నను విరిగిన మంచం మీద పడుకోబెట్టి, జేబులోంచి నలిగిపోయిన కాగితం ఒకటి తీశాడు. ఆ కాగితం తడిసి ముద్దయినా, దాని మీద ఉన్న ప్రభుత్వ ముద్ర మాత్రం ఇంకా స్పష్టంగానే ఉంది. అది అతని 'సస్పెన్షన్ ఆర్డర్'.

అర్జున్ ఆ కాగితం వైపు చూసి నిర్లిప్తంగా నవ్వాడు. ప్రభుత్వ ఉద్యోగం అంత తేలిగ్గా పోదని అతనికి తెలుసు. సెక్యూరిటీ అధికారి కస్టడీలో 48 గంటలు ఉంటే నిబంధనల ప్రకారం 'డీమ్డ్ సస్పెన్షన్' అవుతుంది కానీ, బెయిల్ వచ్చాక లేదా కేసు తేలిపోయాక మళ్ళీ ఉద్యోగంలో చేరవచ్చు. మహా అయితే డిపార్ట్‌మెంటల్ ఎంక్వైరీ జరుగుతుంది, కానీ ఉద్యోగం పోదు. అర్జున్ అదే నమ్మకంతో ఉన్నాడు. జైలు నుంచి బయటకి వచ్చాక, సస్పెన్షన్ సమయంలో వచ్చే సగం జీతంతో (సబ్సిస్టెన్స్ అలవెన్స్) అయినా అమ్మానాన్నల వైద్యం చేయించవచ్చని అనుకున్నాడు.

కానీ ఆ కాగితంలోని రెండో పేరా చదివాక అతని కాళ్ళ కింద భూమి కంపించినట్టయింది.

అందులో ఇలా స్పష్టంగా రాసి ఉంది— "మిస్టర్ అర్జున్ వర్మ మీద భారతీయ శిక్షాస్మృతి సెక్షన్ 409 (నమ్మకద్రోహం) మరియు అవినీతి నిరోధక చట్టం కింద కేసు నమోదు చేయబడింది. ఆరోపణ: గత నెల ప్రాజెక్టుకు సంబంధించిన పది లక్షల రూపాయల టెండర్‌ను ఆయన చట్టవిరుద్ధంగా 'రోహన్ ఎంటర్‌ప్రైజెస్'కు కట్టబెట్టి, దానికి ప్రతిఫలంగా లంచం తీసుకున్నారు. విజిలెన్స్ డిపార్ట్‌మెంట్ ఆయన డ్రాయర్ నుండి (మాయ ముందుగానే ప్లాన్ చేసి పెట్టిన) రెండు లక్షల రూపాయల నగదును స్వాధీనం చేసుకుంది."

అర్జున్ గోడకు తల బాదుకున్నాడు. ఎంత పక్కా ప్లాన్! మాయ అతనికి విడాకులు ఇచ్చి, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు పట్టించడంతోనే ఆగలేదు. రోహన్, అర్జున్ సంతకాన్ని ఫోర్జరీ చేసి ఆఫీస్ ఫైళ్లలో మోసం చేసి, ఆ తర్వాత విజిలెన్స్ రైడ్ చేయించి అతడిని 'అవినీతిపరుడైన అధికారి'గా నిలబెట్టాడు. ప్రభుత్వ ఉద్యోగంలో హత్య కేసు నిందితుడైనా పోరాడవచ్చు, కానీ అవినీతి మరక అంటితే ఇక రక్షణ ఉండదు. అందుకే అతని జీతం, పెన్షన్, ఫండ్—అన్నీ ఇప్పుడు స్తంభించిపోయాయి.

"నాయనా..." మంచం మీద నుంచి నాన్న బలహీనమైన గొంతు వినిపించింది.

అర్జున్ వెంటనే ఆ కాగితాన్ని దాచేశాడు. తన కొడుకు మీద 'పెళ్ళాన్ని కొట్టేవాడు' అనే నిందే కాదు, 'దొంగ' అనే ముద్ర కూడా పడిందన్న కఠోర నిజాన్ని ఆయనకు చెప్పాలనిపించలేదు.

"ఏం లేదు నాన్న, మీరు పడుకోండి," అన్నాడు అర్జున్. కానీ ఈ రాత్రి నుంచి తనకు నిద్రపోయే హక్కు లేదని అతనికి తెలుసు. రేపటి నుంచి తను రోడ్డు మీద పడాలి. టై-కోటు వేసుకున్న 'అర్జున్ సార్' చచ్చిపోవాలి, ఒక కొత్త కూలీ పుట్టాలి.

తెల్లవారకముందే అతను లారీ నుంచి యాభై కేజీల బియ్యం బస్తాలను వీపు మీద మోయడం మొదలుపెట్టాడు. అతని తెల్లటి వీపు మీద చర్మం ఊడిపోయి ఎర్రగా కందిపోయింది, మెడ నరాలు ఉబ్బిపోయాయి, కానీ అతను ఆగలేదు.

పగలు అతను కూలీ, రాత్రిపూట తన పాత ల్యాప్‌టాప్‌తో కూర్చుంటాడు. మాయ లాక్కోలేకపోయిన ఏకైక ఆస్తి అదే. ఒంటి బలంతో మాయ డబ్బు కొండలను పగలగొట్టలేమని అర్జున్‌కు తెలుసు. ఆమెను బుద్ధి బలంతోనే దెబ్బకొట్టాలి.

బయట ఆకాశానికి చిల్లు పడినట్టు వర్షం కురుస్తోంది. రేకుల షెడ్డులోని కంతల నుంచి కారుతున్న నీటిని ఆపడానికి అమ్మ ఒక పగిలిన అల్యూమినియం గిన్నె పట్టుకుని నాన్న మంచం పక్కన నిలబడి ఉంది. నాన్నకు 103 జ్వరం, జ్వరంలో ఏదేదో కలవరిస్తున్నారు. ల్యాప్‌టాప్ వెలుతురులో అమ్మ చిరిగిన చీరను, దిగులు నిండిన ముఖాన్ని చూస్తూ అర్జున్ ఆలోచిస్తున్నాడు—ఈ వయసులో అమ్మను మహారాణిలా చూసుకోవాల్సింది పోయి, ఈ రోజు ఆవిడ కారే పైకప్పు కింద గిన్నె పట్టుకుని నిలబడింది.

అదే సమయంలో తలుపు మీద ఎవరో తట్టారు. పెద్ద శబ్దం కాదు, కానీ ఆ ప్రళయంలో తలుపు చప్పుడు చాలా అపశకునంలా వినిపించింది.

తలుపు తీయగానే చల్లటి గాలి, వర్షపు తుంపరలు లోపలికి దూసుకొచ్చాయి. ఎదురుగా ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు, చేతిలో వెలుగుతున్న సిగరెట్‌తో నిలబడి ఉన్నాడు. అతని వెనుక ఇద్దరు కానిస్టేబుల్స్, ఇంటి యజమాని కరీం బాబాయ్.

"లోపలికి రావచ్చా, మిస్టర్ ఎక్స్-ఆఫీసర్?" నాయుడు వెటకారంగా అన్నాడు.

అర్జున్ తలుపుకు అడ్డంగా నిలబడ్డాడు. అమ్మ పరుగెత్తుకుంటూ అర్జున్ వెనక్కి వచ్చింది. "ఎవరయ్యా? ఇంత రాత్రిపూట?"

నాయుడు నెమ్మదిగా లోపలికి అడుగుపెట్టి, సిగరెట్ బూడిదను నేల మీదే దులిపాడు. తర్వాత కరీం బాబాయ్ వైపు తిరిగి, "చెప్పు కరీం, చెప్పాల్సింది నువ్వే," అన్నాడు.

కరీం బాబాయ్ వణికిపోతున్నాడు. ఆయన అర్జున్ చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని, "అర్జున్ బాబూ... తల్లీ... మీరిద్దరూ ఇప్పుడే ఈ గది ఖాళీ చేసేయండి. నాకు వేరే దారి లేదు," అన్నాడు.

అమ్మ ఆశ్చర్యంగా, "బాబాయ్, ఈ తుఫానులోనా? ఆయన ఒంట్లో అస్సలు బాగాలేదు, మేం ఎక్కడికి వెళ్తాం?" అని అడిగింది.

కరీం బాబాయ్ ఏడ్చేశాడు. "అర్జున్ క్రిమినల్ అట, మీకు ఆశ్రయం ఇస్తే నా కొట్టు, ఇల్లు రెండూ సీజ్ చేస్తామని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు బెదిరించారు. నా చిన్న కూతురి పెళ్లి ముందుంది... నేను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల గొడవలు పడలేను తల్లీ."

అర్జున్ ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు వైపు చూశాడు. కోపంతో అతని శరీరం వణికిపోతోంది. "ఇదంతా మాయ పనే కదా? ఏం కావాలి దానికి? నా కుటుంబం మొత్తం నాశనమవ్వాలా?"

నాయుడు జేబులోంచి నోటీసు తీసి, "మేడంకి సేఫ్టీ కావాలి. నువ్వు జైలు నుంచి తిరిగొచ్చిన నిందితుడివి, ఈ బస్తీలో పబ్లిక్ న్యూసెన్స్ చేస్తున్నావని సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌లో కంప్లైంట్ వచ్చింది. ఆదేశం ఆదేశమే. ఇంకో విషయం విను, ఈ నగరంలో ఏ లాడ్జిలో, హోటల్లో కూడా మీకు చోటు దొరకదు. మీ ఐడీ ఫ్లాగ్ చేశారు."

అమ్మ ఇప్పుడు పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి నాయుడు కాళ్ల మీద పడబోయింది. ఆమె తెల్లచీర చెంగు బురదలో తడిసిపోయింది. "నాయనా, నువ్వు నా కొడుకు వయసు వాడివి. కొంచెం దయ చూపించు. నా భర్త హార్ట్ పేషెంట్, ఈ వర్షంలో బయటికి తీసుకెళ్తే ఆయన బతకరు. రేపు ఉదయం వరకు సమయం ఇయ్యి నాయనా..."

నాయుడు నిర్దాక్షిణ్యంగా కాలు వెనక్కి తీసుకున్నాడు. "క్షమించండి అమ్మా, నేను డ్యూటీ చేస్తున్నా. మానవత్వం కడుపు నింపదు. లే!"

కానిస్టేబుల్స్ ఇద్దరూ ముందుకు వచ్చి నాన్న మంచాన్ని పట్టుకుని లాగారు. "వద్దు! దయచేసి! నాన్నను కాదు!" అని అర్జున్ అరిచాడు.

కానీ వాళ్ళు వినలేదు. మంచాన్ని తిరగెయ్యడంతో నాన్న నేల మీద పడిపోయారు. అమ్మ పెద్దగా అరుస్తూ నాన్నను వాటేసుకుంది. కానిస్టేబుల్స్ గదిలోని కొద్దిపాటి సామాన్లను—అమ్మ వంట కుండ, బియ్యం డబ్బా—అన్నిటినీ తన్ని బయట బురదలోకి విసిరేశారు. బియ్యం వర్షపు నీటిలో కలిసి బురదగా మారిపోయాయి.

"మా బియ్యం..." అని అమ్మ గుండెలు బాదుకుంది. రేపటికి తినడానికి ఉన్నది అదొక్కటే.

వీధిలో మోకాళ్ళ లోతు నీళ్లు. ఆ బురద నీళ్లలో అర్జున్ నాన్నను భుజాల మీద ఎత్తుకున్నాడు. నాన్న కృశించిపోయిన శరీరం కొడుకు వీపు మీద వేలాడుతోంది. అమ్మ వణుకుతూ అర్జున్ ఒక చేతిని పట్టుకుంది, మరో చేత్తో నాన్న మందుల ప్యాకెట్‌ను గుండెలకు హత్తుకుంది—ఇప్పుడు అదే తమ ఏకైక ఆస్తి అన్నట్టుగా.

ఆ రాత్రి అమ్మానాన్నలను తీసుకుని అర్జున్ రైల్వే స్టేషన్ ప్లాట్‌ఫాం మీద గడపాల్సి వచ్చింది. తెల్లవారుజామున మొదటి రైలుకే అమ్మానాన్నలను సొంత ఊరికి పంపించేయాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. ఊరిలో పాత ఇల్లు శిథిలావస్థలో ఉంది, బహుశా ఉండటానికి అంత అనువుగా లేకపోవచ్చు, కానీ కనీసం అక్కడకు మాయ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వచ్చి వేధించరు. అక్కడ అన్నదమ్ములు ఉన్నారు, వాళ్ళు కనీసం ఒక ముద్ద అన్నం పెడతారు.

రైలు కదిలేటప్పుడు కిటికీలోంచి అమ్మ అర్జున్ చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆమె కళ్ళలో నీళ్లు, కానీ గొంతు మాత్రం గట్టిగానే ఉంది.

"నాయనా..." అమ్మ గొంతు పూడుకుపోయింది, "నువ్వు ఒంటరిగా ఉంటావు... తిండి తిప్పలు సరిగ్గా చూసుకో. ఇంకో మాట విను..." అమ్మ గొంతు సవరించుకుని, కొడుకు కళ్ళలోకి సూటిగా చూసింది, "నిప్పుతో చెలగాటం ఆడకు నాయనా. మాయ మీద కోపంతో నీ జీవితాన్ని బూడిద చేసుకోకు. మేము పస్తులుంటాం, కానీ నిన్ను క్షేమంగా చూడాలనుకుంటున్నాం."

నాన్న కిటికీ పక్కన రాతి విగ్రహంలా కూర్చుని ఉన్నారు. ఆయన ఒక్కసారి కూడా కొడుకు వైపు చూడలేదు. చూడలేకపోయారు. ఒక తండ్రిగా కొడుకును కాపాడుకోలేకపోయానన్న ఆత్మన్యూనత, ఈ ముసలి వయసులో కొడుకు నెత్తిన భారం అయ్యానన్న సిగ్గు ఆయన్ను లోలోపలే చంపేస్తున్నాయి. రైలు కదలడం మొదలవగానే, అర్జున్ చూశాడు—నాన్న చాలా రహస్యంగా కళ్ళజోడు తీసి చేతి వెనక భాగంతో కళ్ళు తుడుచుకున్నారు. ఆ ఒక్క కన్నీటి చుక్క అర్జున్ గుండెల్లో బాణంలా గుచ్చుకుంది.

రైలు వేగం పుంజుకుంది. అమ్మ చేతిని వదలడానికి ఇష్టపడలేదు, రైలు వేగానికి అర్జున్ వేళ్ళు అమ్మ వేళ్ళ నుంచి జారిపోయాయి. చక్రాల శబ్దంతో పాటు అమ్మానాన్నల ముఖాలు అస్పష్టంగా మారి చీకటిలో కలిసిపోయాయి.

అర్జున్ అక్కడే స్థాణువులా నిలబడిపోయాడు. ప్లాట్‌ఫాం మీద జనం, కూలీల అరుపులు—అన్నీ ఒక్కసారిగా మూగబోయినట్టు అనిపించాయి. అతని గుండె ఖాళీ అయిపోయింది…

_______________

ప్లాట్‌ఫాం నుంచి బయటకు వెళ్తుండగా, అతని చూపు అవతలి ప్లాట్‌ఫాం మీద ఉన్న పెద్ద డిజిటల్ బిల్ బోర్డ్ మీద పడింది.

అక్కడ బ్రేకింగ్ న్యూస్ వస్తోంది. స్క్రీన్ నిండా మాయ విజయగర్వంతో నవ్వుతున్న ముఖం. పక్కనే రోహన్ అహంకారంగా నిలబడి ఉన్నాడు. కింద పెద్ద అక్షరాలతో ఇలా రాసి ఉంది: "నగరంలోని అతిపెద్ద హౌసింగ్ ప్రాజెక్ట్ టెండర్‌ను దక్కించుకున్న రోహన్ ఎంటర్‌ప్రైజెస్. సామాజిక సేవకురాలు మాయా దేశాయ్ ఖాతాలో మరో విజయం."

స్టేషన్‌లోని దుమ్ము, బొగ్గు మసితో ఉన్న అర్జున్, ఆ మిలమిలలాడే స్క్రీన్ వైపు రెప్పవాల్చకుండా చూస్తూ ఉండిపోయాడు. అతని అమ్మానాన్నలు శిథిలమైన రైల్లో ఒక అనిశ్చిత భవిష్యత్తు వైపు వెళ్తుంటే, మాయ నగరం నడిబొడ్డున తన సామ్రాజ్యాన్ని నిర్మించుకుంటోంది. అర్జున్ జేబులో మిగిలింది పదిహేడు రూపాయలు, అతని కళ్ళ ముందు వేలాడుతోంది పదిహేడు వందల కోట్ల ప్రాజెక్ట్ ప్రకటన.

అర్జున్‌కు ఈ ప్రపంచం చాలా వింతగా అనిపించింది. ఒక చక్కని కాపురాన్ని పేకమేడలా కూల్చేసిన అమ్మాయి, భర్తను దొంగగా చిత్రీకరించి రోడ్డు మీదకు ఈడ్చిన అమ్మాయి, అత్తమామలను ఇంట్లోంచి గెంటేసిన అమ్మాయి—ఈ నగరం ఆమెను 'సామాజిక సేవకురాలు'గా గుర్తిస్తోంది. మౌనంగా అన్నీ భరించినవాడు, కుటుంబ పరువు కోసం విడాకుల సమయంలో బురద చల్లుకోనివాడు, ఈ రోజు పరారీలో ఉన్న నిందితుడు.

ఇదేనా ఈ కాలంలో మగాళ్ళ తలరాత?

[SivaSai]

7.

రైల్వే స్టేషన్ ప్రాంగణం దాటిన అర్జున్, నేరుగా పాత బస్తీలోని ఒక ఇరుకైన సందు వైపు నడక సాగించాడు. అంతకుముందు రోజే కూలీల అడ్డాలో ఒక లారీ డ్రైవర్ దగ్గర ఇక్కడ చవకగా ఉండటానికి గదులు దొరుకుతాయని కనుక్కున్నాడు.

'ఆదర్శ వసతి గృహం'. పాతకాలం నాటి ఉప్పు పట్టిన గోడలు, సన్నగా మెలికలు తిరిగిన మెట్లు. రెండో అంతస్తులో ఒక తేమగా ఉన్న గది. నెలకి అద్దె పన్నెండు వందల రూపాయలు, దాంతో పాటు రెండు పూటలా పప్పు-అన్నం.

మేనేజరు ఒక జిడ్డుపట్టిన రిజిస్టర్‌ను ముందుకు తోసి, కఠినమైన స్వరంతో అన్నాడు, "పేరు, వివరాలు రాయండి. ఇంకో విషయం వినండి, రాత్రి పది తర్వాత గేటు మూసేస్తారు. ఇక్కడ తాగుడు గీగుడు లాంటివి నడవవు. ప్రతీ నెలా ఒకటో తారీఖున అద్దె కట్టాలి. ఆలస్యమైతే మీ సామాన్లు రోడ్డు మీద ఉంటాయి."

అర్జున్ మౌనంగా సంతకం చేశాడు. ఈ రోజు నుంచి అతను 'అర్జున్ వర్మ, గౌరవనీయమైన ప్రభుత్వ అధికారి' కాదు. ఈ రోజు నుంచి అతను ఈ వసతి గృహంలో ఉండే పద్నాలుగో సంఖ్య వసతిదారుడు.

గది చిన్నది, అయినా అందులో నాలుగు నవారు మంచాలు ఇరికించి ఉన్నాయి. అర్జున్ వాటాకి కిటికీ పక్కన ఉన్న మంచం వచ్చింది. పరుపు అణిగిపోయి ఉంది, దాని మీద ఎన్నో ఏళ్ళ చెమట, నూనె మరకలు. గదిలోని ఒక మూల తాడు మీద ఇతరుల తుండులు, లుంగీలు వేలాడుతున్నాయి. గాలిలో ఒకరకమైన ఉక్క వాసన, చవకబారు కాయిల్ పొగ నిండి ఉన్నాయి.

అర్జున్ తన సంచిని మంచం కింద పెట్టి, ల్యాప్‌టాప్ తీసి ఒళ్ళో పెట్టుకోగానే, పక్క మంచం మీద ఉన్న కుర్రాడు—అతని పేరు సుజన్, గ్రూప్స్ పరీక్ష కోసం చదువుతున్నాడు—పుస్తకంలోంచి తల ఎత్తి అడిగాడు, "అన్నా, కొత్తగా వచ్చారా? ఏం చేస్తుంటారు?"

అర్జున్ ల్యాప్‌టాప్ నల్లటి తెరపై తన ప్రతిబింబం వైపు చూస్తూ నీరసంగా నవ్వాడు. "ఒకప్పుడు ఉద్యోగం చేసేవాడిని తమ్ముడూ. ఇప్పుడు... ఇప్పుడు కేవలం రోజులు లెక్కపెట్టుకుంటున్నాను."

సుజన్ ఇంకేమీ అడగడానికి సాహసించలేదు. అర్జున్ కళ్ళలో ఏదో తెలియని బాధ అతన్ని ఆపేసింది.

అర్జున్ కిటికీ వైపు చూశాడు. బయట మళ్ళీ చిన్నగా చినుకులు పడటం మొదలైంది. నిన్న రాత్రి అతను తన తల్లిదండ్రులను వర్షం నుండి కాపాడలేని ఒక నిస్సహాయ కొడుకు. ఈ రోజు అతను ఒంటరి. అతని తల మీద కప్పు ఉంది, కానీ గుండెల్లో ఏదో వెలితి.

జేబులో చెయ్యి పెట్టి చూసుకున్నాడు, అమ్మ ఇచ్చిన చివరి వంద రూపాయల నోటు ఇంకా ఉంది. అమ్మ బలవంతంగా జేబులో కుక్కింది. ఆ నోటును చేతిలో పట్టుకుని అర్జున్ చాలాసేపు కూర్చుండిపోయాడు. గట్టిగా అరిచి ఏడవాలనిపించింది, కానీ ఏడవలేదు. కన్నీళ్లు కార్చడం కూడా ఇప్పుడు అతనికి ఒక విలాసమే.

సాయంత్రం కావస్తున్న కొద్దీ, వసతి గృహం అసలు స్వరూపం అర్జున్‌కు స్పష్టంగా అర్థమైంది. కింద భోజనశాలలో తినడానికి వెళ్ళినప్పుడు, పొడవైన బెంచీలపై కూర్చుని తింటున్న ప్రతీ ఒక్కరి ముఖంలోనూ తీవ్రమైన విషాదం కనిపించింది.

అతనికి సరిగ్గా ఎదురుగా హరి ప్రసాద్ గారు కూర్చుని ఉన్నారు. వయసు అరవైలలో ఉంటుంది. పదవీ విరమణ అయిన సర్కారు గుమాస్తా. పప్పు గిన్నెలోంచి కొద్దిగా తాగుతూ ఆయన అర్జున్‌తో అన్నారు, "కొత్తగా వచ్చావా బాబూ? నేనూ ఒకప్పుడు కొత్తవాడినే. పదవీ విరమణ తర్వాత వచ్చిన డబ్బులన్నీ పెట్టి కొడుకుకి ఫ్లాట్ కొనిచ్చాను. చివరి రోజులు మనవళ్లు, మనవరాళ్ళతో గడుపుదామనుకున్నా. రెండు నెలలకే, మామగారి దగ్గు వల్ల తన నిద్ర పాడు అవుతోందని కోడలు అంది. 'నాన్నా, మీరు వసతి గృహంలో ఉండండి, నేను నెల నెలా డబ్బు పంపిస్తా' అని కొడుకు చెప్పాడు."

హరి ప్రసాద్ గారు ఎండిపోయిన నవ్వు నవ్వారు, "డబ్బు పంపడు బాబూ. పైగా ఉమ్మడి ఖాతాలో ఉన్న మిగతా పింఛను డబ్బులు కూడా వాళ్ళే తీసేసుకున్నారు. నేను ఇక్కడ ట్యూషన్లు చెప్పుకుని వసతి గృహం ఖర్చులు నడుపుతున్నాను."

పక్క సీట్లో సుమిత్ కూర్చుని ఉన్నాడు. వయసు ఇరవై ఏడు, ఇరవై ఎనిమిది ఉంటుంది. ఒక ఐటీ కంపెనీలో ఉద్యోగం చేసేవాడు. అర్జున్ విన్న దాని ప్రకారం, పెళ్ళైన మూడు నెలలకే అతని భార్య పుట్టింటికి వెళ్ళిపోయి, సుమిత్ మీదా, అతని ముసలి తల్లి మీదా సెక్షన్ 498-ఎ (వరకట్నం, గృహ హింస) కేసు పెట్టింది. సుమిత్ ఉద్యోగం పోయింది, తల్లి ఇప్పుడు గుండె రోగి, ఇక సుమిత్ పగలంతా కోర్టుల చుట్టూ చెప్పులరిగేలా తిరిగి, రాత్రికి ఈ వసతి గృహానికి వచ్చి తలగడలో ముఖం దాచుకుని ఏడుస్తాడు.

అర్జున్‌కు అర్థమైంది, ఇది సాధారణ వసతి గృహం కాదు. ఇది సమాజానికి 'అక్కర్లేని' వాళ్ళుగా మిగిలిపోయిన మగవాళ్ల చెత్తకుండీ. వీళ్ళలో ఎవరూ బలాత్కారులు కారు, హంతకులు కారు—కేవలం పరిస్థితుల వల్ల బాధితులుగా మారినవారు.

రాత్రి చాలా పొద్దుపోయింది. వసతి గృహంలో అందరూ నిద్రపోయారు, కేవలం అర్జున్, మూల సీట్లో ఉన్న వ్యక్తి తప్ప. అతని పేరు రజత్. వయసు పెద్దగా ఉండదు, ముప్పై ఐదు, ముప్పై ఆరు ఉంటుంది, కానీ అప్పుడే జుట్టు రాలిపోయి బట్టతల వచ్చింది. కళ్ళ కింద నల్లటి వలయాలు. అతను ఎవరితోనూ పెద్దగా మాట్లాడడని అర్జున్ గమనించాడు, కార్యాలయం నుండి రాగానే పడుకుంటాడు. కానీ ఈ రాత్రి అతని శరీరం వణుకుతోంది. అణచుకుంటున్న ఏడుపు శబ్దం వినిపిస్తోంది.

అర్జున్ ల్యాప్‌టాప్ పక్కన పెట్టి, నెమ్మదిగా రజత్ దగ్గరికి వెళ్ళాడు. "రజత్ అన్నా? ఒంట్లో బాగోలేదా?"

రజత్ ఉలిక్కిపడి తలెత్తాడు. అతని చేతిలో ఒక స్మార్ట్‌ఫోన్ ఉంది. తెర మీద ఐదారు ఏళ్ళ ముద్దులొలికే ఒక పాప ఫోటో ఉంది. రజత్ తొందరగా కళ్ళు తుడుచుకుంటూ అన్నాడు, "లేదు లేదు, ఏమీ లేదు తమ్ముడూ. ఊరికే..."

కానీ అతని గొంతు పూడుకుపోయింది. అర్జున్ పక్కన కూర్చున్నాడు. "మీ పాప?"

రజత్ ఫోన్ తెర వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు, అదే తన ప్రాణవాయువు అన్నట్టు. "అవును. పేరు రియా. ఈరోజుకి ఐదేళ్ళు నిండాయి. పుట్టినరోజున ఐదు నిమిషాలు వీడియో కాల్ మాట్లాడుకోడానికి కోర్టు అనుమతి ఇచ్చింది. కేవలం ఐదు నిమిషాలు."

"మాట్లాడారా?" అని అర్జున్ అడిగాడు.

రజత్ చేదుగా నవ్వాడు. ఆ నవ్వు ఏడుపు కన్నా దయనీయంగా ఉంది. "మాట్లాడటమా? అది నా వైపు చూడనే లేదు. వాళ్ళ అమ్మ పక్కనుండి నరపోస్తుంటే, అది చిలకపలుకుల్లా వల్లించింది—'నువ్వు చెడ్డవాడివి. అమ్మని బాధపెట్టావు. ఇక్కడి నుంచి వెళ్ళిపో.'"

రజత్ చేతులు వణుకుతున్నాయి. అతను ఫోన్‌ను మంచం మీద పెట్టాడు. మంచం కింద ఒక అట్టపెట్టెలో బొమ్మలు, చాక్లెట్లు నిండిపోయి ఉన్నాయి. "తెలుసా అర్జున్, గత మూడేళ్ళుగా ప్రతీ నెలా తనకోసం బొమ్మలు కొంటున్నాను. కలవడానికి ఒప్పుకుంటే ఇద్దామనుకున్నాను. కానీ వాళ్ళు కలవనివ్వరు. అల్మారా నిండిపోయింది, అయినా కొంటూనే ఉన్నాను... ఎప్పటికైనా..."

రజత్ ఒక నిట్టూర్పు విడిచాడు. "కోర్టు ఆదేశం ప్రకారం నెలకి ఇరవై వేల రూపాయలు సరిగ్గా పంపిస్తాను. ఒక్క రోజు ఆలస్యమైనా నా మీద వారెంట్ వస్తుంది. నేను తండ్రిగా బాధ్యత నెరవేర్చట్లేదట. నేను వాళ్ళకి మనిషిని కాదు అర్జున్, నేను ఒక నడిచే ఏటీఎం యంత్రాన్ని. డబ్బులిస్తాను, దాంతో నా బాధ్యత తీరిపోతుంది. కానీ నా కూతురి చెవిలో రోజూ విషం నూరిపోస్తున్నారు. ఈరోజు వీడియో కాల్‌లో అది నాతో, 'నువ్వు ఇచ్చే బొమ్మలు నాకు వద్దు, నువ్వు చచ్చిపోతే మేము సంతోషిస్తాం' అంది. ఐదేళ్ళ పాప నోట ఈ మాట! ఇది దాని మాటా అర్జున్? లేక వాళ్ళమ్మ నరపోసిన మాటలా?"

రజత్ రెండు చేతులతో ముఖం కప్పుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు. "న్యాయమూర్తి గారు అంటారు—'పిల్లల మంచి కోసం తండ్రి దూరంగా ఉండాలి' అని. మరి డబ్బులు తీసుకునేటప్పుడు ఆ మంచి ఎక్కడికి పోతుంది తమ్ముడూ? నా కూతురిని ఒక్కసారి ముట్టుకోలేనంత చెడ్డవాడినా నేను?"

అర్జున్ రజత్ భుజం మీద చెయ్యి వేశాడు. ఈ నగరంలో తను ఒంటరి కాదని అతనికి అర్థమైంది. మాయ లాంటి వాళ్ళు భర్తలను రోడ్డు మీదకి తేవడమే కాదు, తండ్రులను కూడా చంపేస్తారు. హరి ప్రసాద్ గారు, సుమిత్, రజత్—వీళ్ళంతా బతికున్న శవాలు. సమాజం వీరి ఏడుపును వినదు, ఎందుకంటే 'మగాళ్ళు ఏడవకూడదు'.

"ఏడవకు రజత్ అన్నా," అర్జున్ గొంతు ఉక్కులా కఠినంగా వినిపించింది. "ఈ విషాన్ని కన్నీళ్లతో కడగలేం. వాళ్ళకి మన బలహీనత తెలుసు. మనం పిల్లల ముఖం చూసి, సంసారం గురించి ఆలోచించి మౌనంగా ఉంటామని వాళ్ళకి తెలుసు. అదే అదునుగా తీసుకుంటారు."

రజత్ కళ్ళు పైకెత్తి చూశాడు. "ఏం చేయను తమ్ముడూ? న్యాయపరమైన చిక్కుల్లో పూర్తిగా చిక్కుకుపోయాను. పోరాడి పోరాడి అలసిపోయాను."

అర్జున్ ఏ సమాధానం చెప్పలేకపోయాడు. దొంగ ఓదార్పులు ఇవ్వడం అతనికి రాదు. సర్వస్వం కోల్పోయిన ఒక పెద్ద మనిషి చిన్న పిల్లాడిలా వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మాత్రమే అతను చూడగలిగాడు.

అతను ఒకసారి ఎదురుగా ఉన్న మంచం వైపు చూశాడు. హరి ప్రసాద్ గారు నిద్రలో ఏదో గొణుగుతున్నారు—బహుశా కలలో తన మనవడిని పిలుస్తున్నారేమో. సుమిత్ పక్కకి తిరిగాడు, కోర్టుల చుట్టూ తిరిగి అలసిపోయిన అతని ముఖంలో ఆ నిస్సత్తువ స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

అర్జున్ ల్యాప్‌టాప్ తెరను మెల్లగా మూసేశాడు. చీకటి గదిలో కూర్చుని, ఈ నాలుగు గోడల మధ్య పేరుకుపోయిన నిట్టూర్పులను బయటి వాళ్ళు ఎవరైనా వింటే, బహుశా ఈ నగరం కంపించిపోతుందేమో అనిపించింది. కానీ ఎవరూ వినరు. ఎందుకంటే వీళ్ళు మగవాళ్ళు, వీళ్ళు రాళ్ళలా ఉండాలి.

రజత్ కన్నీళ్లు తుడుచుకుని గుసగుసగా అన్నాడు, "మనం ఇలాగే అంతమైపోతామా అర్జున్? మన కథను ఎవరూ నమ్మరా?"

అర్జున్ కిటికీ బయటకు చూశాడు. దూరంగా ఒక రైలు వెళ్తున్న శబ్దం. అతను ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నాడు, "తెలియదు రజత్ అన్నా. కానీ చచ్చిన వాడికి చావు భయం ఉండదు. మనం పోగొట్టుకోవడానికి ఇంకేం మిగిలింది?"

అర్జున్ ల్యాప్‌టాప్‌ను మళ్ళీ తెరిచాడు. తెర నీలి కాంతిలో అతని అలసిన ముఖం వింతగా కనిపించింది. అతను రజత్ వైపు చూసి అన్నాడు, "కన్నీళ్లు తుడుచుకో. ఏడిస్తే న్యాయం జరగదు. కానీ మాయ చేసే ఒక్క తప్పు... కేవలం ఒక్క చిన్న తప్పే మన కథని మార్చేయగలదు."

అర్జున్ కీబోర్డు మీద చేతులు పెట్టాడు. బయట వర్షం ఇంకా ఆగలేదు, కానీ గదిలోని ఉక్కపోత మాత్రం కాస్త తగ్గినట్టు అనిపించింది. ఓడిపోయిన మనుషులు ఇక భయపడనప్పుడు వాళ్ళు ఏం చేయగలరో చూడటానికి ఆ రాత్రి ఎదురుచూస్తోంద

[SivaSai]

8.

తెల్లవారకముందే అర్జున్ ఆదర్శ మెస్ నుంచి బయటపడ్డాడు. గత మూడు రోజులుగా అతను పని కోసం పిచ్చిపట్టినట్టు తిరుగుతున్నాడు. ప్రభుత్వ ఉద్యోగం పోయాక, అతని వ్యక్తిగత వివరాలలో 'సస్పెండ్ చేయబడిన', 'అవినీతి ఆరోపణ' అనే పదాలు కంటికి కనబడని సిరాతో రాసినట్లున్నాయి. ఏ ఆఫీసూ, ఏ భద్రతా సంస్థ... ఎవరూ అతనికి పని ఇవ్వలేదు.

ఈ రోజు అతను బేగంబజార్‌లోని కూలీల అడ్డాకి వెళ్ళాడు. కూలీ పని చేయడానికి పెద్ద ప్రవర్తనా పత్రం అక్కర్లేదని అతని ఆలోచన. కానీ అక్కడ కూడా ఒక విచిత్రమైన అవమానం ఎదురైంది.

యాభై కిలోల బియ్యం బస్తా వీపు మీద ఎత్తుకోవడానికి అతను వరుసలో నిలబడినప్పుడు, గుత్తేదారుడు అతని వైపు చూసి వెటకారంగా నవ్వాడు. అర్జున్ వేసుకున్నది పాతదే అయినా శుభ్రంగా ఉన్న చొక్కా, కళ్ళల్లో ఒకప్పటి అధికారి హోదాకు చెందిన మర్యాద ఇంకా మిగిలే ఉంది.

గుత్తేదారుడు అన్నాడు, "ఓరి బాబు గారూ, ఈ పని మీ వల్ల కాదు. రెండు రోజులు బస్తాలు మోస్తే ఆ సుకుమారమైన భుజాల మీద చర్మం ఊడిపోతుంది. అప్పుడు మందులకి డబ్బులెవరు ఇస్తారు? వెళ్ళండి వెళ్ళండి, మరెక్కడైనా చూసుకోండి."

వరుసలోని మిగతా కూలీలందరూ గొల్లున నవ్వారు. ఆ నవ్వుల శబ్దం కొరడా దెబ్బల్లా అర్జున్ చెవుల్లో మోగింది. అవమానంతో, ఆకలితో అర్జున్ తలదించుకుని ఆ గుంపులోంచి బయటకు వచ్చేశాడు. గడిచిన 24 గంటల్లో అతని కడుపులో పడింది కేవలం నీళ్లు, రెండు బిస్కెట్లు మాత్రమే.

తిరిగి వస్తుండగా, ఒకచోట రక్తదాన శిబిరం కనిపించింది. అక్కడ 'రక్తాన్ని దానం చేయండి, ప్రాణాన్ని కాపాడండి' అని రాసి ఉంది. దాని పక్కనే ఒక దళారీ గుసగుసలాడుతూ, "రక్తం అమ్ముతారా అన్న? తాజా రక్తం అయితే మంచి ధర ఇస్తా" అన్నాడు.

అర్జున్ ఒక్క క్షణం ఆగిపోయాడు. ఆ మాటలకి అతని ఒళ్ళు జలదరించింది. ఒకప్పుడు తానొక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ అధికారి, అలాంటిది ఈ రోజు తన రక్తాన్నే అమ్ముకోవాలా? అతను వేగంగా అడుగులు వేస్తూ అక్కడి నుండి పారిపోయినట్టు వచ్చేశాడు.

మెస్‌కు తిరిగి వచ్చేసరికి మధ్యాహ్నం దాటి సాయంత్రం అవుతోంది. ఆకాశం నల్లగా మేఘావృతమై ఉంది. అర్జున్ బాల్కనీలోకి వచ్చి నిలబడ్డాడు. జేబులో చేయి పెట్టి చూడగా ఫోన్ ఉంది. ఛార్జింగ్ దాదాపు అయిపోవచ్చింది. ఇప్పుడే అమ్మకు ఒక ఫోన్ చేయాలనిపించింది. మనసులో ఏదో కీడు శంకిస్తోంది. ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు అతన్ని హెచ్చరించి వెళ్ళాడు. మాయ అంతటితో ఆగదని అర్జున్‌కు తెలుసు.

అతను వణుకుతున్న చేతులతో అమ్మ నంబర్‌కు డయల్ చేశాడు.

"హలో? నాయనా?" అవతలి నుండి అమ్మ ఆందోళన నిండిన గొంతు వినిపించింది. "ఈ రోజు ఫోన్ చేయడానికి ఇంత ఆలస్యం చేశావేంటి? మీ నాన్నగారి ఆరోగ్యం బాగాలేదురా."

అర్జున్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు. గొంతులో దుఃఖం ముద్దలా అడ్డంపడింది. అతను తనను తాను బలవంతంగా నిగ్రహించుకుని, గొంతులో కృత్రిమమైన ఉత్సాహాన్ని తెచ్చుకున్నాడు.

"అమ్మా... విను, నీకో మంచి వార్త చెప్పడానికే ఫోన్ చేశాను."

"ఏం వార్త నాన్న? నువ్వు బాగున్నావు కదా? ఉద్యోగం..."

"అవునమ్మా, అంతా సర్దుకుంది," అర్జున్ తేలికగా అబద్ధం చెప్పాడు. "నా సస్పెన్షన్ ఎత్తేశారు. శాఖ నన్ను ఒక ప్రత్యేక విధి మీద పంపిస్తోంది. ఆంధ్రా-ఒడిశా సరిహద్దుకి. చాలా రహస్య కార్యకలాపం అమ్మా. దేశ సేవ."

"అమ్మో, అవునా? కానీ సరిహద్దుకా? అదెంతో దూరం కదా..." అమ్మ గొంతులో భయం నీడలు కమ్ముకున్నాయి.

"భయపడకు అమ్మా. నాకేమీ కాదు. కానీ అమ్మా, అక్కడ చాలా కఠినంగా ఉంటుంది. నెట్‌వర్క్ అస్సలు ఉండదు. అడవి లోపల విధి."

అవతల అమ్మ నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది. తల్లి మనసుకి బహుశా అంతా అర్థమయ్యే ఉంటుంది. కొడుకు గొంతులోని సన్నని వణుకు, ఈ హఠాత్తుగా 'సరిహద్దు'కి వెళ్ళే కథ—అన్నీ ఆమె పసిగట్టే ఉంటుంది. కానీ ఆ విషయాన్ని ఆమె పైకి అనలేదు. తన కొడుకు తనను ప్రశాంతంగా ఉంచడానికే అలా చెబుతున్నాడని ఆమెకు తెలుసు.

"చాలా జాగ్రత్తగా ఉండు నాన్న. సరిగ్గా తిను. మీ నాన్న రోజూ నీ గురించే అడుగుతున్నారు."

"సరే అమ్మా. నాన్నని కంగారు పడొద్దని చెప్పు. నాకు చాలా మంచి చోట పోస్టింగ్ వేశారు. నేను తిరిగొచ్చాక మీ ఇద్దరినీ ఇక్కడికి తీసుకొస్తాను. మీరు... మీరు బాగుండండి."

అర్జున్ ఇక మాట్లాడలేకపోయాడు. ఫోన్ కట్ చేసేశాడు. అతని కంటి నుండి ఒక కన్నీటి చుక్క జారి ఫోన్ తెర మీద పడింది. అతను అబద్ధం చెప్పాడు. అమ్మను ప్రశాంతంగా ఉంచడం కోసం అబద్ధం చెప్పాడు.

సరిగ్గా అదే సమయంలో మెస్ కింద గందరగోళం మొదలైంది. బరువైన బూట్ల చప్పుడుకి పాత చెక్క మెట్లు కంపించాయి. ఏం జరుగుతుందో అర్థమయ్యేలోపే, గది తలుపు 'ఢమాల్'మని తెరుచుకుంది.

అదే ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు. అతనితో పాటు మరో నలుగురు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు.

అర్జున్ లేచి నిలబడ్డాడు. అతని గుండె జారిపోయినంత పనైంది, కానీ ఆ భయాన్ని కళ్ళల్లో కనిపించనీయలేదు. "ఏంటి అయ్యా? మళ్ళీ ఏం చేశాను నేను? నేను ఈ ఊరు విడిచి వెళ్ళడానికే సిద్ధమవుతున్నాను..."

నాయుడు ఎలాంటి పీఠిక లేకుండా, జేబులోంచి ఒక కాగితం తీసి అర్జున్ ముఖం ముందు పెట్టాడు. "నీ మీద అరెస్ట్ వారెంట్ ఉంది. కుటుంబ న్యాయస్థానం ఆదేశం."

"అరెస్టా? ఇది నేర కేసు కాదు కదా, సివిల్ వ్యవహారం..."

నాయుడు వంకరగా నవ్వాడు. "వ్యవహారం సివిల్ వ్యవహారమే, కానీ దాని పర్యవసానం నేరపూరితం. భరణం చెల్లించకపోవడం. గత మూడు నెలలుగా మాయ మేడమ్‌కి ఒక్క పైసా కూడా ఇవ్వలేదట. నెలకు 50 వేల చొప్పున లక్షా యాభై వేల రూపాయలు బకాయి. మేడమ్ అమలు పిటిషన్ దాఖలు చేశారు."

అర్జున్ మెస్‌లోని మిగతా నివాసితుల వైపు చూశాడు. హరి ప్రసాద్ గారు, సుమిత్, రజత్—అందరూ గుమ్మం దగ్గర నిలబడి ఉన్నారు. వాళ్ళ కళ్ళల్లో భయం.

అర్జున్ నాయుడు వైపు తిరిగి, "అయ్యా, నా ఉద్యోగం లేదని మీకు తెలుసు. ఈ రోజు కూలీ పని వెతుక్కుంటూ కూలీల అడ్డాకి వెళ్తే, వాళ్ళు నన్ను పనిలోకి తీసుకోలేదు. నా జేబులో పదిహేడు రూపాయలున్నాయి. నేను నెలకు 50 వేల రూపాయలు ఎక్కడి నుంచి ఇస్తాను? నా పరిస్థితి న్యాయస్థానానికి తెలియదా?" అన్నాడు.

నాయుడు ముందుకు వచ్చి అర్జున్ చొక్కా కాలర్ పట్టుకున్నాడు. "చట్టం ఆ సొదంతా వినదు అర్జున్. న్యాయమూర్తి గారు ఆదేశంలో స్పష్టంగా రాశారు—నువ్వొక 'ఆరోగ్యవంతుడైన పురుషుడు' (శారీరకంగా దృఢమైన వ్యక్తి). నీకు కాళ్ళూ చేతులూ ఉన్నాయి. చట్టం ఏం చెబుతుందంటే—ఆరోగ్యంగా ఉన్న మగాడు మట్టి తవ్వినా, రిక్షా లాగినా, మూత్రపిండం అమ్ముకున్నా, దొంగతనం చేసినా—డబ్బు సంపాదించాల్సిందే. భార్యకు భరణం ఇవ్వడం భర్త యొక్క 'పవిత్ర చట్టపరమైన బాధ్యత'. ఇవ్వలేకపోతే జైలు శిక్ష అనుభవించు."

అర్జున్ ఈసారి తనను తాను ఆపుకోలేకపోయాడు. ఇన్నాళ్లుగా తనలో పేరుకుపోయిన ఆవేదన అగ్నిపర్వతంలా బద్దలైంది.

"బాధ్యతా? ఏం బాధ్యత అయ్యా?" అర్జున్ అరిచాడు. అతని గొంతులోని నరాలు తాడులా ఉబ్బిపోయాయి.

"ఏ ఆడదైతే పక్కా ప్రణాళికతో నా ఉద్యోగం తీయించిందో, నా సంతకాన్ని ఫోర్జరీ చేసిందో, అనారోగ్యంతో ఉన్న నా తండ్రిని రోడ్డు మీదకు తెచ్చిందో—ఆమెను పోషించే బాధ్యత నాదా? ఎందుకు? నేను మగాణ్ణి కాబట్టా? నా మూత్రపిండం ఒకటి అమ్మితే మాయ ఒక నెల అలంకరణ ఖర్చులొస్తాయి అయ్యా. నేను అదే చేయమంటారా? న్యాయస్థానం అదే కోరుకుంటోందా? నేను దొంగతనం చేయాలా? దోపిడీ చేయాలా? లేక చచ్చిపోవాలా? ఉద్యోగం లేని భర్త డబ్బు ఎక్కడి నుంచి తేవాలన్నది చట్టానికి అనవసరం, కేవలం డబ్బు ఇవ్వడమే న్యాయమా?"

"నోర్ముయ్!" నాయుడు అర్జున్ చెంప మీద బలంగా ఒక దెబ్బ కొట్టాడు. అర్జున్ పెదవి పగిలి రక్తం కారింది.

"నాటకాలు ఆపు! నా కొడకా, డబ్బులిచ్చే సత్తా లేదు, పెద్ద పెద్ద ఉపన్యాసాలు ఇస్తున్నావ్!" నాయుడు కానిస్టేబుల్స్‌కి సైగ చేశాడు. "తీసుకెళ్ళండి వీడిని."

కానిస్టేబుల్స్ అర్జున్‌ని ఈడ్చుకుంటూ కిందకు తీసుకెళ్లారు. అర్జున్ ప్రతిఘటించలేదు. రజత్ ముందుకు రాబోయాడు, కానీ అర్జున్ కళ్ళతోనే అతన్ని వారించాడు. రజత్‌కి కూడా కూతురుంది, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కేసులో ఇరుక్కుంటే అతను కూడా తన కూతురిని కోల్పోతాడు.

మెస్ ముందున్న దుమ్ము కొట్టుకుపోయిన రోడ్డు మీద అతన్ని జీపులోకి ఎక్కిస్తుండగా, కాలనీ చివర జనం గుమిగూడారు. ఎవరో అనడం వినిపించింది, "ఛీ ఛీ, చూడటానికి పెద్ద మనిషిలా ఉన్నాడు, చివరికి పెళ్ళాం డబ్బులు ఎగ్గొట్టి జైలుకి పోతున్నాడు."

సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ జీపు స్టార్ట్ అయింది. కిటికీ బయట జోరుగా వర్షం మొదలైంది. వర్షపు నీరు, అర్జున్ చెంపపై రక్తం కలిసిపోయాయి.

జీపు నగరం యొక్క మెరిసే రోడ్ల మీద దూసుకుపోతుండగా, అర్జున్‌కు అనిపించింది—బహుశా ఇదే ఈనాటి మగవాళ్ళ తలరాత. వాళ్ళు తమను తాము కాల్చుకుని బూడిదైపోతారు, అయినా చివరి క్షణం వరకు కుటుంబం ముందు వీరుల్లా ఉండాలని కోరుకుంటారు. మూత్రపిండం అమ్ముకున్నా, రక్తం అమ్ముకున్నా, లేదా జైలుకి వెళ్ళినా—వాళ్ళు కేవలం 'ఇస్తూనే' ఉండాలి. బదులుగా, చుక్క సానుభూతి కూడా వాళ్ళకు దక్కదు.

నగరంలోని ఒక కూడలిలో ట్రాఫిక్ సిగ్నల్ దగ్గర జీపు ఆగింది. అర్జున్ కళ్ళు రోడ్డుకు అవతల ఉన్న పెద్ద డిజిటల్ ప్రకటనల బోర్డు మీద పడ్డాయి. ఆ ప్రకటనల బోర్డుపై మాయ నవ్వుతున్న ముఖం. రోహన్ ఎంటర్‌ప్రైజెస్ కొత్త గృహ నిర్మాణ ప్రాజెక్ట్ ప్రకటన. మాయ నవ్వుతోంది, ఆమె నవ్వు కింద, ఇనుప జాలీ వెనుక నుండి అర్జున్ ఆ నవ్వు వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

జీపు స్టార్ట్ అయింది. దుమ్మునీ, పొగనీ రేపుకుంటూ జీపు సందులోంచి బయటకు వెళ్ళగానే, ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు హాయిగా సీటులో వెనక్కి వాలి జేబులోంచి ఫోన్ తీశాడు.

"హలో మేడమ్? ఆఁ, పనైపోయింది. వాడిని పట్టుకున్నాం. భరణం చెల్లించలేదని. పెట్టిన సెక్షన్లకు కనీసం ఆరు నెలలు బెయిల్ రాదు... మీరు నిశ్చింతగా టెండర్ వేడుక చేసుకోండి."

నాయుడు ఫోన్ కట్ చేసి, హాయిగా ఒక సిగరెట్ వెలిగించాడు. ఆ పొగను కావాలనే అర్జున్ ముఖం మీదకు వదులుతూ, "విన్నావా వీరుడా? దీన్నే అధికారం అంటారు. నువ్వు రేపట్నుంచి జైల్లో చిప్పకూడు తింటావ్, మేడమ్ ఏసీ గదిలో కూర్చుని టెండర్ వచ్చిన ఆనందంలో షాంపేన్ తాగుతుంది. ఇదేరా ప్రపంచం తీరు. మగాడంటే చెరుకు పిప్పిలాంటోడు—రసం పిండేసి పారేసే వస్తువు."

జీపు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ స్టేషన్ గేటులోకి ప్రవేశించగానే అకస్మాత్తుగా బ్రేక్ వేసింది. దారికి అడ్డంగా ఒక నల్ల మెర్సిడెస్ ఆగి ఉంది.

ఆ కారులోంచి పొడవాటి అపరిచితుడు ఒకరు దిగారు. ఒంటి మీద ఖరీదైన సూట్, కళ్ళకు సన్ గ్లాసెస్. వర్షాన్ని లెక్కచేయకుండా అతను నేరుగా ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు ఉన్న జీపు కిటికీ దగ్గరకు వచ్చాడు.

"ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు?" ఆ యువకుడు ఒక ఫైల్‌ను నాయుడు వైపు అందిస్తూ ప్రశాంతంగా కానీ దృఢమైన స్వరంతో అన్నాడు, "మిస్టర్ అర్జున్ వర్మ ముందస్తు బెయిల్ పత్రాలు. హైకోర్టు ఈ సాయంత్రమే మంజూరు చేసింది. మీరు ఆయన్ని లాకప్‌లో పెట్టడానికి వీల్లేదు."

నాయుడు విసుగ్గా ఆ ఫైల్ అందుకున్నాడు. కాగితాల మీద ఉన్న అధికారిక ముద్ర చూసి అతని ముఖం పాలిపోయింది. అవి చట్టపరమైన పత్రాలు, ధిక్కరించే అధికారం అతనికి లేదు.

అర్జున్ మసకబారిన కళ్ళతో చూశాడు. వర్షానికి తడిసిన కళ్ళజోడు తీసి ఆ యువకుడు నవ్వాడు. అర్జున్ అతన్ని గుర్తుపట్టలేకపోయాడు. ఎవరీ వ్యక్తి?

అర్జున్ అయోమయంగా చూస్తుండటం గమనించి, ఆ వ్యక్తి అతని దగ్గరకు వచ్చి, చెవిలో గుసగుసలాడుతూ అడిగాడు, "ఒక్క ఫోన్ చేయలేకపోయావా ఒరేయ్ వెధవా? నేను చచ్చిపోయాననుకున్నావా లం** కొడకా!!"

ఆ సుపరిచితమైన గొంతు విని అర్జున్ ఉలిక్కిపడ్డాడు. వర్షంలో నిలబడి అతను ఆశ్చర్యంగా ఆలోచించాడు, ఈ అపత్కాలంలో ఈ వ్యక్తి హఠాత్తుగా ఎక్కడి నుండి వచ్చాడు, అసలు ఈ న్యాయపోరాటంలో అతను నిజంగా అర్జున్‌ను కాపాడగలడా?

ఈ చట్టపరమైన పత్రాలు అర్జున్ విడుదలకి ఆరంభమా, లేక జైలు బయట ఇంతకన్నా పెద్ద ప్రమాదం ఎదురుచూస్తోందా?

[SivaSai]

9.

"నేను... నాకు సిగ్గుగా ఉందిరా విక్కీ... నేను పూర్తిగా ఓడిపోయానురా..."

అర్జున్ సిగ్గుతో తలదించుకున్నాడు. తన ఈ దీనమైన, ఓడిపోయిన పరిస్థితిని అతను ఎప్పుడూ తన చిన్ననాటి ప్రాణ స్నేహితుడైన విక్రమ్ సింహాకు చూపించాలనుకోలేదు. తన స్నేహితుడు అర్జున్ ఒక దమ్మున్న, నిజాయితీపరుడైన ఆఫీసర్ అని విక్రమ్ తెలుసుకోవాలని అతను కోరుకున్నాడు. ఒక బిచ్చగాడు కాదని.

కానీ విక్రమ్ అతనికి ఆలోచించే సమయం ఇవ్వలేదు. అతను ఒక్కసారిగా ముందుకు వచ్చి అర్జున్‌ను గట్టిగా వాటేసుకున్నాడు. అదేదో మొక్కుబడిగా ఇచ్చే కరచాలనం కాదు, పైపైన తాకడం కాదు—అచ్చంగా ఎముకలు విరిగేలా కౌగిలించుకోవడం అది. అర్జున్ తడిసిన, బురద అంటిన శరీరం విక్రమ్ ఖరీదైన దిగుమతి చేసుకున్న సూట్‌కు అంటుకుపోయింది, కానీ విక్రమ్‌కు ఆ ధ్యాసే లేదు.

అతను అర్జున్ చెవి దగ్గరకి ముఖం తెచ్చి, పళ్ళు బిగపట్టి మెల్లగా అన్నాడు, "ఒరేయ్ వెధవా, ఒక్క కాల్ చేయలేకపోయావా? నేను ఏమైనా చచ్చిపోయానా? లేకపోతే నీ ఈ డబ్బున్న స్నేహితుడు నిన్ను గుర్తుపట్టడని అనుకున్నావా?"

విక్రమ్ అతన్ని వదిలి, అర్జున్ రెండు భుజాలు పట్టుకుని గట్టిగా ఊపాడు. "నువ్వు ఓడిపోలేదు. నిన్ను ఒక కుట్ర చేసి ఓడించారు. ఇక సిగ్గా? సిగ్గు నీకెందుకురా? సిగ్గుపడాల్సింది ఈ సమాజం, ఈ చట్టం, ఇంకా ఆ ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు."

విక్రమ్, నాయుడు వైపు తిరిగాడు. అతని కళ్ళలో ఇప్పుడు నిప్పులు కురుస్తున్నాయి.

"నాయుడు గారు," విక్రమ్ గొంతులో స్వరం మారిపోయింది. ఇప్పుడు అందులో కోర్టులో వినిపించే గాంభీర్యం ఉంది. "నా కక్షిదారుడు ముఖం మీద నేను రక్తం మరకలు చూస్తున్నాను. ఇది కస్టడీలో హింస అయితే, రేపు ఉదయం లోపల మీ యూనిఫామ్ మ్యూజియంలో పెట్టాల్సి వస్తుంది. నేను వైద్య బృందం ఏర్పాటు చేస్తాను. గుర్తుపెట్టుకోండి, విక్రమ్ సింహా కేసు వాదిస్తే, అవతలి పక్షానికి బెయిల్ దొరకదు, క్షమాభిక్ష కూడా ఉండదు."

నాయుడు నసుగుతూ, "లేదు లేదు సార్... అతను కింద పడిపోయాడు... పెనుగులాటలో..."

"అది కోర్టులో నిరూపించుకోండి," విక్రమ్, అర్జున్ చెయ్యి పట్టుకున్నాడు. "పద అర్జున్. ఈ చెత్తను శుభ్రం చేసే సమయం ఇది కాదు."

అర్జున్‌ను కారులో కూర్చోబెట్టి విక్రమ్ డ్రైవింగ్ సీట్లో కూర్చున్నాడు. ఆడి కారు స్టార్ట్ అయింది. ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు ఆ వర్షంలోనే నిలబడిపోయాడు, అప్పుడే వచ్చిన ఒక పెను తుఫానుకి తన పొగరంతా ఎగిరిపోయినట్టు.

కారు లోపల విచిత్రమైన ప్రశాంతత నెలకొని ఉంది. లేత లావెండర్ సువాసన. అర్జున్ సీట్లో వెనక్కి వాలి కూర్చున్నాడు. అతని శరీరం వణుకుతోంది—చలికి కాదు, అవమానానికి, విముక్తికి మధ్య ఉన్న ఒక వింత అనుభూతితో.

విక్రమ్ కారు నడుపుతూ, "సీటు కింద టవల్ ఉంది, తల తుడుచుకో. డాష్‌బోర్డ్‌లో ఫ్లాస్క్‌లో కాఫీ ఉంది. తాగెయ్," అన్నాడు.

అర్జున్ టవల్‌తో ముఖం తుడుచుకుంటూ, "నీకెలా తెలిసింది?" అని అడిగాడు.

విక్రమ్ ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచాడు. "నువ్వు నిజంగానే అనుకున్నావా? ఫోన్‌లో ఆ 'ఆంధ్రా-ఒడిశా సరిహద్దుకు వెళ్తున్నా' అని కట్టుకథ చెప్తే ఆంటీ నమ్మేస్తారని? తల్లులకు అన్నీ తెలుస్తాయి అర్జున్. కొడుకు గొంతు వింటేనే వాడి కడుపులో అన్నం పడిందో లేదో చెప్పేస్తారు, అలాంటిది ఇంత పెద్ద ఆపదను నువ్వు దాచేయగలనని అనుకున్నావా?"

అర్జున్ నిశ్చేష్టుడై కూర్చుండిపోయాడు. అతని కళ్ళ ముందు ఆందోళనతో ఉన్న అమ్మ ముఖం కదలాడింది.

విక్రమ్ చెప్పడం కొనసాగించాడు, "నువ్వు కాల్ పెట్టేశాక ఆంటీ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు. నువ్వు అబద్ధం చెప్తున్నావని ఆవిడకు తెలుసు. ఆవిడ నేరుగా మన సొంత ఊరిలో పాత ఇంటికి వెళ్లారు. నీకు తెలుసు కదా, ఇప్పుడు అక్కడ ఎవరూ ఉండరు, ఆ కేర్‌టేకర్‌ రత్నం అన్న తప్ప. ఆంటీ ఆ తుఫానులో రెండు మైళ్ళు నడిచి రత్నం అన్న దగ్గరికి వెళ్లి, నా ఢిల్లీ ఆఫీస్ నంబర్ సంపాదించారు. రత్నం అన్న ఫోన్ నుంచే ఆవిడ నాకు కాల్ చేశారు."

అర్జున్ కళ్ళ నుండి నీళ్లు జారాయి. అతను ఊహించుకోగలిగాడు—అనారోగ్యంతో ఉన్న తన ముసలి తల్లి, కేవలం కొడుకు ప్రాణాలు కాపాడటానికి, ఆ తుఫాను వర్షంలో ఊరిలోని బురద రోడ్ల మీద పరుగెత్తడం.

విక్రమ్ గొంతు బరువెక్కింది, "నేనప్పుడు సుప్రీం కోర్ట్ సమావేశంలో ఉన్నాను. తెలియని నంబర్ చూసి లిఫ్ట్ చేశాను. అవతలి నుండి ఆంటీ ఏడుపు... 'విక్రమ్? నువ్వేనా నా విక్రమ్ మాట్లాడుతున్నది?' నేను గొంతు వినగానే గుర్తుపట్టాను. ఆంటీ ఒకే ఒక్క మాట అన్నారు— 'నాయనా, మా వాడు చాలా పెద్ద ఆపదలో ఉన్నాడు. వాడు నాకు అబద్ధం చెప్పాడు. వాడి గొంతులో భయం విన్నాను. వాడు ఎక్కడున్నాడో నాకు తెలియదు, కానీ వాడు ఇక తిరిగి రాడని నా మనసు కీడు శంకిస్తోంది. నువ్వు తప్ప వాడిని ఎవరూ కాపాడలేరురా. ఒక్కసారి చూడు నాయనా...'"

విక్రమ్ స్టీరింగ్‌ను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. "తల్లి ఆ ఏడుపు విన్నాక నేను ఒక్క సెకను కూడా ఆలస్యం చేయలేదు అర్జున్. వెంటనే ఒక ప్రైవేట్ చార్టర్డ్ ఫ్లైట్ పట్టుకుని హైదరాబాద్ వచ్చేశా. విమానాశ్రయంలో దిగగానే నా సమాచారకర్తతో నువ్వెక్కడున్నావో ట్రేస్ చేయించాను. నాయుడు నిన్ను అరెస్ట్ చేశాడని తెలిసింది. ఆంటీ చేసిన ఆ ఒక్క కాల్ ఈ రోజు నిన్ను కాపాడింది అర్జున్. నేను కాదు, మీ అమ్మ నిన్ను కాపాడింది."

అర్జున్ రెండు చేతులతో ముఖం కప్పుకుని వెక్కెక్కి ఏడ్చాడు. ఇన్నాళ్లూ తను తన తల్లిని రక్షిస్తున్నానని, ఆమె కష్టాలను తీరుస్తున్నానని అనుకున్నాడు. కానీ ఈ రోజు అతనికి అర్థమైంది, ఎన్ని ఆపదలు వచ్చినా, బిడ్డకు అసలైన రక్షా కవచం తల్లి దీవెనలే అని. తను జైలు చీకటిని చూస్తున్నప్పుడు, అమ్మ ఊరిలోని ఒక పాడుబడిన అరుగు మీద కూర్చుని ఒక అదృశ్య దారంతో కొడుకు ప్రాణాలను కాపాడుతోంది.

విక్రమ్, అర్జున్ భుజం మీద చెయ్యి వేశాడు. "ఏడ్చేయ్. ఈ రోజు మనసు విప్పి ఏడ్చేయ్. కానీ రేపటి నుండి ఇక కన్నీళ్లు వద్దు. ఆంటీ నన్ను నమ్మి కాల్ చేశారు. నేను ఆవిడకు మాట ఇచ్చాను—'మీ వాడిని నేను తిరిగి తీసుకొస్తాను' అని. కేవలం జైలు నుండి కాదు, ఈ ఆపద నుండి కూడా. రేపటి నుండి ఆంటీ నమ్మకాన్ని నిలబెట్టే పోరాటం మొదలవుతుంది."

"అయితే అర్జున్, నువ్వు నాకెందుకు చెప్పలేదు? మాయ విడాకులకు దాఖలు చేసినప్పుడు, నిన్ను సస్పెండ్ చేయించినప్పుడు, అప్పుడు ఒక్కసారి నాకు కాల్ చేయలేకపోయావా? నేను నీకు పరాయివాడినా?"

"నేనే సర్దుబాటు చేసుకుందామనుకున్నాను... సంసారం..." అర్జున్ గొంతు పూడుకుపోయింది. "నేను ఈ బురద జల్లుకోవడం ఇష్టం లేక, మా అమ్మానాన్నలు అవమానపడకూడదని మౌనంగా ఉన్నాను."

"మౌనంగా ఉండి ఏం లాభం వచ్చింది?" విక్రమ్ స్టీరింగ్‌పై ఒక్కటిచ్చాడు. "మీ నాన్న ఈ రోజు ఊరు వదిలి వెళ్ళిపోయారు, నువ్వు జైలు గడప దాకా వచ్చావు. నిన్ను తప్పుడు కేసులో ఇరికించి, నీ సంతకాన్ని ఫోర్జరీ చేసిన ఆ అమ్మాయి సంసారం చేయడానికి యోగ్యురాలా? విను అర్జున్, నువ్విప్పటిదాకా 'మర్యాదస్తుడి'గా ఉన్నావు. చట్టాన్ని, నీతిని గౌరవించి నడుచుకున్నావు. అందుకే ఓడిపోయావు. ఎందుకంటే మాయ, రోహన్ నీతినియమాలతో ఆడరు. వాళ్లలో ఆడాలంటే, వాళ్ల భాషలోనే మాట్లాడాలి."

కారు ఒక ఫ్లైఓవర్ మీదకి ఎక్కింది. కింద నగరం దీపాలతో మెరుస్తోంది. విక్రమ్, అర్జున్ వైపు చూశాడు.

"నువ్వు అవమానంతో నాకు కాల్ చేయలేదు. కానీ ఈ రోజు నేను వచ్చాను. మాయ డబ్బు బలంతో ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడిని కొన్నది, కుటుంబ న్యాయస్థానం ఉత్తర్వును కొన్నది. కానీ ఇప్పుడు ఆమెకు ఎదురుగా నిలబడింది 'విక్రమ్ సింహా'. నేను ఆమెను అలాంటి న్యాయపరమైన చిక్కుల్లో ఇరికిస్తాను, ఊపిరి తీసుకోవడానికి కూడా లాయర్ సలహా అడగాల్సి వస్తుంది."

అర్జున్ అడిగాడు, "విక్రమ్, నీకు వేల కేసులు ఉంటాయి. నా కోసం ఎన్ని రోజులు ఉంటావు?"

విక్రమ్, అర్జున్ వైపు చూసి ఒక రహస్యమైన నవ్వు నవ్వాడు. "మాయా దేశాయ్, రోహన్ ఎంటర్‌ప్రైజెస్ దివాలా తీశాయని ప్రకటించేంత వరకు ఇక్కడే ఉంటాను. అర్జున్, నీకు తెలియదు, రోహన్ కేవలం నీకు మాత్రమే నష్టం చేయలేదు. మూడేళ్ల క్రితం నా కక్షిదారులలో ఒకరి ప్రాజెక్ట్ మొత్తాన్ని రోహన్ మోసంతో చేజిక్కించుకున్నాడు. నా కక్షిదారుడు ఆత్మహత్య చేసుకున్నాడు. అప్పుడు నా దగ్గర ఆధారాలు లేక ఏమీ చేయలేకపోయాను. కానీ ఈ రోజు నా దగ్గర ఆధారం ఉంది. నువ్వు, నేను కలిసి వాళ్ళను అంతం చేద్దాం."

కారు అతిథి గృహం గేటు నుండి లోపలికి ప్రవేశించింది. వర్షం ఇంకా ఆగలేదు, కానీ అర్జున్ మనసులోని తుఫాను ఇప్పుడు చాలా వరకు శాంతించింది. అతనికి తెలుసు, రేపటి సూర్యోదయం మాయకు అంత సుఖంగా ఉండదని.

అర్జున్ మనసులో ఒక ప్రశ్న మాత్రం మిగిలిపోయింది. మూడేళ్ల క్రితం రోహన్ అసలు ఏం చేశాడు, దానికోసం సుప్రీం కోర్టులో ఇంత పెద్ద లాయర్ తన పనులన్నీ వదిలేసి హైదరాబాద్‌కు పరుగెత్తుకు వచ్చాడు? ఆత్మహత్య చేసుకున్న ఆ కక్షిదారుడితో విక్రమ్‌కి ఉన్న సంబంధం కేవలం వృత్తిపరమైనదేనా?

[SivaSai]

10.

మరుసటి రోజు ఉదయం మాయా దేశాయ్‌కి ఎన్నో శుభవార్తలతో మొదలైంది.

రోహన్ సంస్థ కొత్త టెండర్ దాదాపు చేతికి వచ్చినట్టే. సాయంత్రానికల్లా సంతకాలు కూడా అయిపోతాయి. మాయ తన విలాసవంతమైన ఫ్లాట్ బాల్కనీలో కూర్చుని కాఫీ తాగుతోంది. ఈరోజు ఆమె మనసు చాలా ఉత్సాహంగా ఉంది. నిన్న రాత్రి అర్జున్ జైలుకి వెళ్ళాడు. జైల్లోని రాతి నేల మీద పడుకుని, మాయాతో గొడవ పెట్టుకుంటే పరిణామాలు ఎలా ఉంటాయో ఇప్పుడు అర్జున్‌కి బాగా అర్థమవుతూ ఉంటుంది.

మాయ ఫోన్ అందుకుని ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడుకి ఫోన్ చేసింది. కాస్త సరదాగా మాట్లాడదామనిపించింది. తన మాజీ భర్తకు జైల్లో చిప్పకూడు రుచి ఎలా అనిపించిందో కనుక్కుందామనిపించింది.

"హలో నాయుడు గారూ? ఏంటి మన హీరోగారి కబుర్లు? రాత్రంతా దోమల్ని కొట్టుకుంటూ గడిపాడా, లేక జైల్లోని సీనియర్లకు సేవలు చేశాడా?" మాయ పగలబడి నవ్వింది.

కానీ అటువైపు నుండి నాయుడు నవ్వే శబ్దం రాలేదు. ఒక వింత నిశ్శబ్దం.

"హలో? నాయుడు గారూ? మాట్లాడరేంటి?"

"మేడమ్..." నాయుడు గొంతు పాతాళంలోంచి వస్తున్నట్టుంది. "పక్షి ఎగిరిపోయింది."

మాయ నవ్వు ముఖం మీదే ఆగిపోయింది. "అంటే? ఏం మాట్లాడుతున్నారు మీరు? బెయిల్ వచ్చే అన్ని దారులూ మూసేయమని చెప్పాను కదా!"

"నేనేం చేయను మేడమ్?" నాయుడు ఏడ్చినంత పనిచేశాడు. "నిన్న రాత్రి మీరు పడుకున్నాక, సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌కి విక్రమ్ సింహా వచ్చారు. హైకోర్టు ఆదేశంతో. అర్జున్ ఇప్పుడు స్వేచ్ఛగా ఉన్నాడు. స్వేచ్ఛగా ఉండటమే కాదు మేడమ్, అతను ఇప్పుడు విక్రమ్ సింహా అతిథి గృహంలో ఉన్నాడు."

మాయ ఫోన్ కట్ చేసి సోఫాలో కుప్పకూలిపోయింది. ఇన్నాళ్లుగా తాను పేర్చిన చదరంగం బల్ల కింద నుండి ఎవరో బలంగా లాగేసినట్టు అనిపించింది ఆమెకు. విక్రమ్ సింహా? అర్జున్‌కి స్నేహితుడా? ఈ విషయం ఆమెకు తెలియదే! వెంటనే రోహన్‌కి ఫోన్ చేసింది.

"రోహన్! సర్వనాశనం అయిపోయింది! అర్జున్‌కి బెయిల్ వచ్చింది. వాడి వెనుక విక్రమ్ సింహా ఉన్నాడు!"

అటువైపు నుంచి రోహన్ ఆవలిస్తూ, "ఛ! పొద్దున్నే ఆందోళన చెందకు మాయా. విక్రమ్ సింహా అయితే ఏంటి? అతను న్యాయవాదే కానీ గుండా కాదు కదా. మన న్యాయ బృందం చూసుకుంటుంది. నువ్వు మధ్యాహ్నం పత్రికా సమావేశానికి సిద్ధంగా ఉండు. ఈరోజు మనం 200 కోట్ల ఒప్పందం సంతకం చేస్తున్నాం, ఈ చిల్లర మాజీ భర్త గురించి ఆలోచించే సమయం లేదు."

రోహన్ ఫోన్ పెట్టేశాడు. కానీ మాయ చేతులు వణకడం ఆగలేదు. రోహన్ ఒక మూర్ఖుడని ఆమెకు తెలుసు. విక్రమ్ సింహా కేసులు వాదించడని, ప్రత్యర్థులను సర్వనాశనం చేస్తాడని రోహన్‌కి తెలియదు.

నగరానికి మరోవైపు, జూబ్లీ హిల్స్‌లోని ఒక విలాసవంతమైన అతిథి గృహం.

అర్జున్ నిద్రలేచేసరికి ఉదయం పదకొండు గంటలైంది. కిటికీకున్న బరువైన తెరలను చీల్చుకుని సూర్యరశ్మి గదిలోకి ప్రవేశిస్తోంది. అర్జున్ హడావిడిగా లేచి కూర్చున్నాడు. మెత్తటి పరుపు, ఏసీ చల్లగాలి, లావెండర్ గది సువాసన—ఈ విలాసం అంతా అతనికి ఒక కలలా అనిపిస్తోంది.

అలవాటుగా పక్కకి చెయ్యి చాపాడు, మెస్‌లో తనకి నిత్యం తోడుండే నీళ్ల సీసా కోసం. కానీ అది దొరకలేదు. బదులుగా ఒక పక్క దీపం చేతికి తగిలింది. అర్జున్ ఉలిక్కిపడ్డాడు. గడిచిన కొన్ని నెలల పేదరికం, అవమానం అతని నరనరాల్లో జీర్ణించుకుపోయాయి. ఈ విలాసం ఇప్పుడు అతనికి భయాన్ని కలిగిస్తోంది.

"లేచావా?"

తలుపు దగ్గర విక్రమ్ నిలబడి ఉన్నాడు. జిమ్ దుస్తులలో, చేతిలో ఒక టాబ్లెట్‌తో. కళ్ళకు అదే సుపరిచితమైన కళ్ళజోడు, కానీ చూపుల్లో మాత్రం తీవ్రమైన ఆందోళన.

అర్జున్ తల దించుకుని కూర్చున్నాడు. "విక్రమ్, నేను..."

విక్రమ్ గదిలోకి వచ్చి అర్జున్ పక్కన మంచం మీద కూర్చున్నాడు. టాబ్లెట్‌ను పక్కన పెట్టి అర్జున్ భుజం మీద చెయ్యి వేశాడు.

"నిన్న రాత్రి కారులో సరిగా మాట్లాడలేదు. ఇప్పుడు చెప్పు. ఎందుకు?"

అర్జున్ ముఖం ఎత్తలేదు. "ఏం ఎందుకు?"

"ఎందుకు నాకు చెప్పలేదు? నేను నిన్ను జడ్జ్ చేస్తానని అనుకున్నావా? లేక నీ ఇగో నిన్ను ఆపిందా?"

అర్జున్ ఈసారి ముఖం ఎత్తాడు. అతని కళ్ళు ఎర్రగా ఉన్నాయి. "ఇగో కాదురా. సిగ్గు. నువ్వు ఆకాశాన్ని అందుకున్నావు, నేను పాతాళంలో ఉన్నాను. నా యుద్ధం నేనే చేస్తాననుకున్నాను. నాన్నకు మాట ఇచ్చాను..." అర్జున్ గొంతు పూడుకుపోయింది. "కానీ నేను చేయలేకపోయాను విక్రమ్. నేను ఓడిపోయాను. మాయ నన్ను సర్వనాశనం చేసింది."

విక్రమ్ బల్ల మీద ఉన్న, తెర పగిలిపోయిన అర్జున్ ఫోన్‌ను తీసి అతని చేతికిచ్చాడు. "నీ ఫోన్‌ను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు స్వాధీనం చేసుకున్నారు. నేను తెప్పించాను. పొద్దుటి నుంచి ఒకే సంఖ్య నుండి పదే పదే కాల్స్ వస్తున్నాయి. నేను ఎత్తలేదు. నువ్వు మాట్లాడాలి. ఎదుర్కొను."

అర్జున్ ఫోన్ చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. తెర మీద పేరు వెలుగుతోంది— 'మాయ కాల్ చేస్తోంది'. ఒక్క క్షణం గుండె జారిపోయినట్టయింది, కానీ మరుక్షణమే తనని తాను నిభాయించుకున్నాడు.

ఫోన్ తీసి స్పీకర్‌లో పెట్టమని విక్రమ్ సైగ చేశాడు. అర్జున్ స్వీకరించే బటన్ నొక్కాడు.

"హలో?"

అటువైపు నుండి మాయ గొంతు వినిపించింది. ఆ స్వరం అతనికి సుపరిచితమే, కానీ అందులో ఈరోజు ఆ నటనతో కూడిన ప్రేమ లేదు. గాయపడిన ఆడపులి సీత్కారం, అణచిపెట్టుకున్న ఆక్రోశం ఉన్నాయి.

"వావ్! చాలా పెద్ద స్నేహితులనే పట్టావుగా! జైల్లో చిప్పకూడు తినకుండా తప్పించుకున్నావు, కానీ ఆ విక్రమ్ సింహా నిన్ను జీవితాంతం ఒళ్ళో పెట్టుకుని చూసుకుంటాడని అనుకుంటున్నావా? నీలాంటి గతిలేని మాజీ భర్తను మోస్తూ తన పరువు పోతోందని తెలిశాక, అతను కూడా నిన్ను చెత్తకుండీలో పడేస్తాడు. నేను పడేసినట్టే."

అర్జున్ ఏదో చెప్పబోయాడు, కానీ మాయ అతన్ని ఆపి మరింత విషపూరిత స్వరంతో అంది, "వినరా అర్జున్, మర్యాదగా చెప్తున్నా, ఆ న్యాయవాది స్నేహితుడిని అడ్డం పెట్టుకుని అతిగా చేయకు. నా చేయి ఎంత పొడుగో నీకు తెలుసు. మీ నాన్నగారి సేవా పుస్తకానికి సంబంధించిన కొన్ని పాత కాగితాలు నా దగ్గర ఉన్నాయి. చిన్న మార్పులు చేస్తే చాలు... వాటిని మీడియాకి బయటపెడితే, పదవీ విరమణ చేసిన మీ నాన్నగారి పింఛను కూడా ఆగిపోతుంది. ఈ వయసులో ఆయన జైలు శిక్ష అనుభవించగలరా?"

అర్జున్ దవడలు బిగుసుకుపోయాయి. చేతులు పిడికిళ్లుగా మారాయి.

మాయ ఆగలేదు, "ఇక మీ అమ్మ... సొంత ఊరిలో ఒంటరిగా ఉంటున్నారు కదా? అటువైపు రోడ్లు అస్సలు బాగోలేవని విన్నాను... ఈ మధ్య ప్రమాదాలు కూడా బాగా జరుగుతున్నాయి! ఎప్పుడు ఏ లారీ వచ్చి గుద్దేస్తుందో, లేదా ఇంట్లో మంటలు అంటుకుంటాయో... చెప్పలేం కదా. అందుకే, నేను చెప్పినట్టు విను. లేదంటే..."

అర్జున్ బిగుసుకుపోయాడు. భయానికి బదులుగా అతని శరీరంలో ఒక వింత అగ్ని ప్రజ్వరిల్లింది—అది అన్ని భయాలను కాల్చి బూడిద చేసే అగ్ని. అతను ఫోన్ వైపు చూస్తూ ప్రశాంతంగా, కానీ ఉక్కులాంటి కఠినమైన స్వరంతో అన్నాడు, "మాయా, ఇన్నాళ్లూ నేను సంసారాన్ని నిలబెట్టుకోవాలని మౌనంగా ఉన్నాను. బిచ్చగాడిగా ఉండటానికి కూడా సిద్ధపడ్డాను, కానీ ఈరోజు నువ్వు నా అమ్మానాన్నలకే హాని తలపెట్టాలని చూస్తున్నావు! దీనికి నువ్వు శిక్ష అనుభవించి తీరుతావు."

"నాకు శిక్ష వేస్తావా? నువ్వా లేక నీ ఆ రెండు రోజుల స్నేహితుడా!" అని మాయ ఫోన్ కట్ చేసింది.

"అర్జున్, మాయ ఫోన్‌లో సరిగ్గా ఏం చెప్పింది? వివరంగా చెప్పు." విక్రమ్ ల్యాప్‌టాప్‌లోకి చూస్తూ అన్నాడు.

అర్జున్ ఆందోళనగా అన్నాడు, "నాన్న సేవా పుస్తకానికి సంబంధించిన కొన్ని కాగితాలు తన దగ్గర ఉన్నాయట. వాటిని బయటపెట్టి పింఛను ఆపేస్తానని బెదిరించింది. ఇంకా... ఇంకా ఊరిలో ఇంట్లో మంటలు అంటుకోవచ్చు, ప్రమాదం అవ్వొచ్చు అని అంది."

విక్రమ్ దవడలు బిగుసుకున్నాయి. "అంటే మాయ కేవలం బ్లాక్‌మెయిల్ చేయట్లేదు, మానసికంగా దెబ్బతీయాలని చూస్తోంది. కానీ 'మంటలు అంటుకోవడం' అనే మాట ఎందుకు వాడింది? అది కేవలం బెదిరింపేనా?"

______________________

ఫోన్ కట్ చేశాక మాయా దేశాయ్ కొద్దిసేపు నిశ్చలంగా నిలబడిపోయింది. ఆమె గుండె దడదడలాడుతోంది. అర్జున్ తనను తిరిగి బెదిరించాడు! కళ్లలోకి సూటిగా చూసి మాట్లాడలేని అర్జున్!

మాయ డ్రాయింగ్ రూమ్‌లోని సోఫా మీద ఉన్న పాత, పసుపు రంగు దస్త్రం వైపు చూసింది. దస్త్రం మీద అస్పష్టమైన అక్షరాలతో రాసి ఉంది— 'వినయ్ వర్మ - సర్వీస్ బుక్'.

పెళ్ళైన మొదటి సంవత్సరంలో, అర్జున్‌కి నమ్మకమైన భార్యగా నటిస్తున్నప్పుడు, మామగారి బీరువా సర్దుతున్నాననే నెపంతో ఆమె ఈ దస్త్రాన్ని దొంగిలించింది. ఇందులో అర్జున్ తండ్రి ఉద్యోగంలో ఉన్నప్పుడు ఎదురైన కొన్ని చిన్న చిన్న ఆడిట్ అభ్యంతరాలకు సంబంధించిన కాగితాలు ఉన్నాయి, అవి తర్వాత పరిష్కారమయ్యాయి కూడా. కానీ ఈ కాగితాలను 'అవినీతి' అని మీడియాకు బయటపెడితే, పింఛను విభాగం విచారణ వేస్తుందని మాయకు తెలుసు. విచారణ పూర్తయ్యే వరకు పింఛను ఆగిపోతుంది. గుండె జబ్బున్న రోగి అయిన వినయ్ వర్మ గారు ఈ ఆఘాతాన్ని తట్టుకోలేరు.

కానీ అర్జున్ గొంతులోని ఆ నిర్భయత్వం మాయను ఆలోచనలో పడేసింది. చట్టపరమైన బెదిరింపులతో ఇక అర్జున్‌ను లొంగదీయడం సాధ్యం కాదు. మాయ కళ్ళు చిన్నవయ్యాయి. ఆమె ఫోన్ తీసి పరిచయాల జాబితాలోని ఒక ప్రత్యేకమైన సంఖ్యకు డయల్ చేసింది. పేరు భద్రపరచి లేదు, కేవలం ఒక 'చుక్క' (.) గుర్తు మాత్రమే ఉంది.

"హలో మేడమ్?" అటువైపు నుండి ఒక గరుకైన, యాంత్రికమైన గొంతు వినిపించింది.

"రాకా," మాయ గుసగుసగా అంది, "రెండో ప్రణాళిక ప్రారంభించు. న్యాయపరమైన నోటీసులతో పని అవ్వదు. నాకు ఈరోజే ఆ ఊరిలో ఇల్లు ఖాళీ అవ్వాలి."

"ఖాళీ అంటే? ఎత్తేయమంటారా?"

"కాదు," మాయ బాల్కనీలోకి వెళ్లి నిలబడింది. కింద రద్దీగా ఉన్న నగరం వైపు చూస్తూ ఆమె క్రూరంగా నవ్వింది. "గ్యాస్ సిలిండర్ పేలుడులా కనిపించాలి. ఒక ప్రమాదం. ఆ ముసలి ముతకా మళ్ళీ అర్జున్‌కి సాక్ష్యం చెప్పడానికి బతికి ఉండకూడదు. ఇంకో విషయం, ఇంట్లోని బీరువా మాత్రం చెక్కుచెదరకూడదు. పింఛను నకిలీ కాగితాలను నేను అక్కడే పెట్టిస్తాను."

"పనైపోతుంది మేడమ్. ఊరిలో రోడ్లు బాగోలేవు, అగ్నిమాపక యంత్రం రావడానికి చాలా సమయం పడుతుంది. నేను ఇప్పుడే బయలుదేరుతున్నాను."

మాయ ఫోన్ కట్ చేసింది. "రోడ్లు బాగోలేవని చెప్పాను కదా అర్జున్? ఇప్పుడు మీ అమ్మ దారిని నేను ఎంత అధ్వాన్నంగా చేస్తానో చూడు."

మృత్యువు కోరల నుండి అర్జున్ తన తల్లిదండ్రులను కాపాడుకోగలడా? లేక మాయ పంపిన ఆ 'నిశ్శబ్ద హంతకుడు' విజయం సాధిస్తాడా?

" 10. " రచనకు రేటింగ్ ఇవ్వండి

[SivaSai]

11.

జూబ్లీ హిల్స్‌లోని అతిథి గృహం సమావేశ మందిరంలో అప్పుడు ఒక వింతైన, బరువైన నిశ్శబ్దం ఆవరించి ఉంది. బయట ఆకాశం నల్లగా మేఘావృతమై ఉంది, మధ్యమధ్యలో మెరుపుల వెలుగుకు గది అంతా నీలిరంగు కాంతితో నిండిపోతోంది. అర్జున్ కిటికీ వైపు చూస్తున్నాడు, ఆ తుఫాను బయట మాత్రమే కాదు, తన జీవితంలో కూడా చెలరేగుతోందని అతనికి అనిపించింది. బల్ల మీద చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్న వేలాది కాగితాలు—మాయ చేసిన అవినీతికి సాక్ష్యాలు. కానీ అర్జున్ మనసు అక్కడ లేదు. మాయ చివరిసారి చేసిన ఫోన్ పిలుపు—"రోడ్డు బాగోలేదు"—అన్న మాటలు అతని తలకి సుత్తితో కొట్టినట్టు ఉన్నాయి.

విక్రమ్ ల్యాప్‌టాప్ వైపు నుండి తల పైకెత్తి కళ్ళజోడు తీశాడు. అతను ఏదో చెప్పబోయేంతలో, అతని వ్యక్తిగత సురక్షితమైన ఫోన్ మోగింది. ఎడతెరిపి లేకుండా, కర్కశంగా. ఫోన్ తెర మీద పేరు వెలిగింది—'శేఖర్ అన్న' (ప్రైవేట్ డిటెక్టివ్).

విక్రమ్ ఫోన్ చెవి దగ్గర పెట్టుకున్నాడు. "చెప్పు శేఖర్ అన్నా."

అవతలి నుండి శేఖర్ అన్న గొంతు వినిపించింది. కానీ ఆ గొంతులో వృత్తిపరమైన ప్రశాంతత లేదు, రక్తాన్ని గడ్డకట్టించే ఉత్కంఠ ఉంది. "సార్, అత్యవసరం! రెడ్ అలర్ట్! నేను మాయ ఎన్‌క్రిప్టెడ్ కాల్ రికార్డ్‌ను ఛేదించగలిగాను. ఇది కేవలం బ్లాక్‌మెయిల్ వ్యవహారం కాదు సార్, మాయ 'రాకా' అనే పేరుమోసిన సుపారీ కిల్లర్‌తో ఒప్పందం ఖరారు చేసింది."

విక్రమ్ కనుబొమ్మలు ముడిపడ్డాయి. "రాకా? అంటే ఆ హైవే కిల్లరా? కానీ ఎందుకు?"

"లక్ష్యం అర్జున్ గారు కాదు. లక్ష్యం పశ్చిమ గోదావరి జిల్లా. రాకా ఫోన్ టవర్ స్థానం తాడేపల్లిగూడెం హైవే దాటుతున్నట్టు చూపిస్తోంది. వాడు వేగంగా అర్జున్ గారి సొంత ఊరి వైపు వెళ్తున్నాడు. మాయ ఇచ్చిన సూచనలు స్పష్టంగా ఉన్నాయి—'ప్రమాదవశాత్తు మరణం'. గ్యాస్ లీక్ లేదా ఎలక్ట్రిక్ షార్ట్ సర్క్యూట్—ఏదో ఒకటి సృష్టించి వినయ్ వర్మ గారిని, సావిత్రి గారిని అంతమొందించాలని ప్రణాళిక. సమయం చాలా తక్కువగా ఉంది సార్."

విక్రమ్ చేతిలోంచి ఖరీదైన 'మాంట్ బ్లాంక్' కలం జారి కిందపడింది. అతని ముఖం పాలిపోయింది. అతను గట్టిగా అరిచాడు, "అర్జున్! వెంటనే ఇంటికి ఫోన్ చెయ్! ఇప్పుడే!"

అర్జున్ ఉలిక్కిపడి వెనక్కి తిరిగాడు. విక్రమ్ కళ్ళలో అలాంటి భయాన్ని అతను ముందెప్పుడూ చూడలేదు. "ఎందుకు? ఏమైంది?"

విక్రమ్ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి అర్జున్ భుజాలను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. "మాయ కేవలం బెదిరించట్లేదు, సుపారీ ఇచ్చింది! రాకా అనే కిల్లర్ మీ ఊరి వైపు వెళ్తున్నాడు. గ్యాస్ లీక్ లేదా నిప్పు పెట్టడం—ఏదో ఒకటి చేసి మీ అమ్మానాన్నల్ని చంపేయాలని ప్రణాళిక వేసింది! త్వరగా! వాళ్ళని హెచ్చరించు!"

అర్జున్ ఒక్క క్షణం పాటు నిశ్చేష్టుడైపోయాడు. అతని కాళ్ళ కింద భూమి కదిలినట్టు అయ్యింది. మాయ ఇంత దూరం వెళ్తుందా? అతను వణుకుతున్న చేతులతో జేబులోంచి ఫోన్ తీశాడు. చేతులు ఎంతగా వణుకుతున్నాయంటే, ప్యాటర్న్ లాక్ తీయడానికి మూడుసార్లు తప్పు చేశాడు.

చివరికి అమ్మ నంబర్‌కి డయల్ చేశాడు.

ఫోన్ స్పీకర్‌పై పెట్టాడు. రింగ్ అవుతోంది... రింగ్ అవుతోంది...

"ఎత్తమ్మా... దయచేసి ఫోన్ ఎత్తు..." అర్జున్ గొణుగుతున్నాడు. అతని కళ్ళ ముందు అమ్మ రూపం కదలాడింది—సొంత ఊరిలో సాయంత్రం వేళ తులసి కోట దగ్గర దీపం పెడుతున్న దృశ్యం. చీకటి మాటున యమదూత తనవైపే వస్తున్నాడని ఆ తల్లికి తెలియదు.

ఎవరూ ఫోన్ ఎత్తడం లేదు. అవతలి నుంచి కేవలం ఏకరీతిగా రింగ్ అవుతున్న శబ్దం.

సుమిత్ ల్యాప్‌టాప్ తెరిచాడు. అతని వేళ్ళు తుఫాను వేగంతో కీబోర్డుపై కదులుతున్నాయి. "అర్జున్ అన్నా, ఊళ్ళో ఎవరైనా చుట్టుపక్కల వాళ్ళ నంబర్ ఉందా? నేను స్థానిక సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్ ఐసీ నంబర్ కోసం ప్రయత్నిస్తున్నా, కానీ కలవట్లేదు."

విక్రమ్ అన్నాడు, "స్థానిక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల్ని నిర్వహించడానికి సమయం పడుతుంది. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు చేరేలోపే రాకా పని కానిచ్చేస్తాడు. అర్జున్, నాన్నకి ప్రయత్నించు! ల్యాండ్‌లైన్‌కి చెయ్!"

అర్జున్ మళ్ళీ డయల్ చేశాడు. ఈసారి నాన్న మొబైల్‌కి. రింగ్ అవుతూనే ఉంది. ప్రతి రింగ్ శబ్దం తన గుండె చప్పుడును ఆపేస్తున్నట్టు అనిపించింది అర్జున్‌కి. బయట వర్షం పెరుగుతోంది, బహుశా ఊళ్ళో కూడా తుఫాను వస్తుండొచ్చు, అందుకే నాన్న రింగ్ వినడం లేదేమో. లేక... లేక అన్నీ అయిపోయాయా?

హఠాత్తుగా లైన్ కలిసింది.

"హలో?" నాన్న బలహీనమైన, దగ్గుతో కూడిన గొంతు.

"నాన్నా!" అర్జున్ గట్టిగా అరిచాడు. అతని గొంతు నరాలు తెగిపోయేలా ఉన్నాయి. "మీరు ఎక్కడున్నారు? ఇంట్లోనా?"

"అవునురా నాయనా, ఇంట్లోనే. మీ అమ్మ వంటగదిలో సాయంత్రం దీపారాధన చేస్తోంది... బయట పెద్ద తుఫానురా. ఎందుకు? నువ్వు బానే ఉన్నావా?"

"నాన్నా, నేను చెప్పేది వినండి! ఏ ప్రశ్నలూ అడగొద్దు! వెంటనే ఇంట్లోంచి బయటకు రండి! ఇప్పుడే! వంటగదిలోకి వెళ్ళొద్దు! గ్యాస్ సిలిండర్ దగ్గరకు వెళ్ళొద్దు! ఎవరినీ ఇంట్లోకి రానివ్వొద్దు!"

అవతల నాన్న అయోమయంలో ఉన్నారు. వయసు పైబడటంతో ఆయన మాటల్ని వెంటనే అర్థం చేసుకోలేకపోతున్నారు. "ఏం మాట్లాడుతున్నావు నాయనా? గ్యాస్ కట్టేసే ఉంది. పైగా బయట కుండపోత వర్షం... ఈ తుఫానులో ఎవరు వస్తారు?"

"నాన్నా దయచేసి! ప్రమాదం వస్తోంది! మాయ మిమ్మల్ని చంపడానికి మనుషుల్ని పంపింది. మీరు వెనక దారి నుంచి రత్నం బాబాయ్ వాళ్ళింటికి వెళ్ళిపోండి. ఫోన్ ఆన్‌లోనే ఉంచి పరుగెత్తండి!"

"మాయా? అదేంటిరా... మమ్మల్ని చంపుతుందా?" నాన్న గొంతు వణికింది. తన కొడుకు భార్య తమను చంపడానికి మనుషుల్ని పంపగలదని ఆయన నమ్మలేకపోతున్నారు.

సరిగ్గా అదే క్షణంలో అర్జున్‌కి ఫోన్ అవతలి నుంచి ఒక శబ్దం వినిపించింది. గేటు ముందు ఒక మోటర్‌బైక్ ఆగిన శబ్దం. ఆ తర్వాత బరువైన బూట్ల చప్పుడు తడి అరుగు మీద వినిపిస్తోంది. ఖట్... ఖట్... ఖట్...

అర్జున్ అరిచాడు, "నాన్నా! పారిపోండి! ఎవరో వచ్చారు!"

అవతలి నుంచి నాన్న భయంతో కూడిన గొంతు వినిపించింది, "ఎవరు? ఎవరు అక్కడ? ఏం కావాలి?"

పశ్చిమ గోదావరి జిల్లా, సొంత ఊరు

బయట అప్పుడు ప్రళయ భీకరమైన తుఫాను. రేకుల షెడ్డుపై పడుతున్న వర్షపు చప్పుడుకు చెవులు చిల్లులు పడుతున్నాయి. వినయ్ వర్మ గారు ఫోన్ చెవి దగ్గర పెట్టుకుని వణుకుతున్న కాళ్ళతో తలుపు వైపు నడిచారు.

తలుపు తెరిచే ఉంది. మెరుపు వెలుగులో తలుపు దగ్గర నిలబడి ఉన్న ఒక పొడవాటి నీడ ఆకారం కనిపించింది. నల్లటి రెయిన్‌కోట్, ముఖానికి హెల్మెట్. చేతులకు నల్లటి గ్లౌజులు.

వినయ్ వర్మ గారు వెనక్కి తగ్గారు. "ఎవరు నువ్వు? ఏం కావాలి?"

రాకా ఏ సమాధానం ఇవ్వలేదు. వాడు ఒక వృత్తిపరమైన కిల్లర్. మాట్లాడి సమయం వృథా చేయడు. వాడు ముందుకు వచ్చి బరువైన బూటుతో వినయ్ వర్మ గారి ఛాతీ మీద బలంగా తన్నాడు.

ఆ వృద్ధుడు వెనక్కి ఎగిరి గోడకు ఉన్న అల్మరాకు గుద్దుకున్నారు. ఛాతీ ఎముకలు విరిగిన శబ్దం వచ్చింది. నొప్పితో మూలుగుతూ ఆయన నేల మీద కుప్పకూలిపోయారు. చేతిలోంచి ఫోన్ జారి నేల మీద పడింది, కానీ అదృష్టవశాత్తూ లైన్ కట్ అవ్వలేదు.

రాకా నేరుగా వంటగది వైపు వెళ్ళాడు. అక్కడ అర్జున్ తల్లి సావిత్రి గారు అప్పుడే పూజ గదిలోంచి బయటకు వచ్చారు. చేతిలో దీపం పళ్లెం ఉంది. తన ముందు యమదూతలా నిలబడి ఉన్న రాకాని చూసి ఆమె అరవబోయేంతలోనే, రాకా జేబులోంచి క్లోరోఫామ్ కలిపిన రుమాలు తీసి ఆమె ముక్కుకు అదిమాడు.

సావిత్రి గారు తన బలహీనమైన చేతులతో రాకా రెయిన్‌కోట్‌ను పట్టుకున్నారు, కానీ ఆ అసుర బలం ముందు ఆమె శక్తి సరిపోలేదు. కొన్ని క్షణాల పెనుగులాట, తర్వాత సావిత్రి గారు కూడా నేల మీద పడిపోయారు. చేతిలోని దీపం ఆరిపోయి నేల మీద దొర్లింది.

రాకా వేగంగా గ్యాస్ స్టవ్ నాబ్ తిప్పేశాడు.

బుస్సుస్స్...

గ్యాస్ బయటకు వస్తున్న శబ్దం. ఆ విషపూరితమైన వాసన క్షణాల్లో ఆ చిన్న వంటగది అంతా వ్యాపించడం మొదలైంది. రాకా జేబులోంచి ఖరీదైన జిప్పో లైటర్ తీశాడు. వాడు కిటికీ దగ్గర నిలబడ్డాడు. గ్యాస్ ఇంకాస్త వ్యాపించాలి. ఆ తర్వాత ఒక చిన్న నిప్పురవ్వ, అంతే, ఇల్లంతా బూడిదైపోతుంది. మాయ ఆదేశం—ప్రమాదం.

కానీ రాకాకి తెలియదు, హాలులో నేల మీద పడి ఉన్న ఫోన్ అవతలి వైపు అర్జున్ అన్నీ వింటున్నాడని. నాన్న ఆర్తనాదాలు, అమ్మ పెనుగులాట శబ్దం, ఇంకా గ్యాస్ బుసలు కొడుతున్న శబ్దం.

అర్జున్ అతిథి గృహంలో కూర్చునే మరో ఫోన్ నుండి ఊళ్ళోని కేర్‌టేకర్‌ రత్నం బాబాయ్‌కి ఫోన్ చేశాడు.

"రత్నం బాబాయ్! వెంటనే గోడ దూకి లోపలికి వెళ్ళు! నాన్నని చంపేశారు! గ్యాస్ లీక్ చేస్తున్నాడు! ఇప్పుడే వెళ్ళు!"

రాకా లైటర్ వెలిగించబోయేంతలో, బయట ప్రధాన ద్వారం మీద గట్టిగట్టిగా తన్నే శబ్దం వినిపించింది.

"వినయ్ అన్నా! ఓ వినయ్ అన్నా! తలుపు తీయండి!" రత్నం బాబాయ్ గొంతు. అతనితో పాటు మరో పది, పన్నెండు మంది గ్రామస్థుల అరుపులు. "నిప్పు! నిప్పు!"

"తలుపు పగలగొట్టండి! పగలగొట్టమంటున్నా!" రత్నం బాబాయ్ అరుపు ఫోన్‌లో వినిపించింది. ఢాం! ఒక భయంకరమైన శబ్దం. తలుపు విరిగిపడిన చప్పుడు. అర్జున్ ఊపిరి బిగబట్టి ఎదురుచూస్తున్నాడు. అవతల ఇప్పుడు కేవలం గందరగోళం. "పట్టుకోండి వాడిని! పారిపోతున్నాడు! కిటికీలోంచి పారిపోతున్నాడు!" ఎవరో ఒక గ్రామస్థుడి అరుపు.

ఆ తర్వాత పెనుగులాట శబ్దాలు. అద్దాలు పగిలిన చప్పుడు. వినయ్ వర్మ గారు బ్రతికే ఉన్నారా? అమ్మ బానే ఉందా? అర్జున్‌కి ఏమీ అర్థం కావడం లేదు. హఠాత్తుగా తుఫాను శబ్దాన్ని మించి ఒక తుపాకీ పేలిన శబ్దం వినిపించింది.

ఢాం!

ఎవరి తుపాకీ అది? రాకాదా? లేక గ్రామస్థులలో ఎవరిదైనానా? ఫోన్ అవతలి నుంచి నాన్న ఆర్తనాదం వినిపించింది, "వద్దు! చంపొద్దు..." ఆ తర్వాత లైన్ కట్ అయింది.

అర్జున్ హలో, హలో అని అరుస్తూనే ఉన్నాడు, కానీ అవతలి నుంచి ఏ సమాధానం రాలేదు. విక్రమ్ అర్జున్ వైపు చూశాడు. అతని కళ్ళలో కూడా ఇప్పుడు భయం నీడలు కమ్ముకున్నాయి.

"అర్జున్, శాంతించు. మనం దాదాపుగా చేరుకున్నాం." కానీ అర్జున్‌కి తెలుసు, ఆ ఒక్క తూటా అన్నీ ముగించేయగలదని. ఆ తూటా ఎవరి గుండెల్లోకి దూసుకెళ్ళింది? నాన్నకా? లేక అమ్మకా?

[SivaSai]

12.

విక్రమ్ కారును పిచ్చెక్కిన వేగంతో నడుపుతున్నాడు. స్పీడోమీటర్ ముల్లు 120ని తాకబోతోంది. వైపర్లు వెర్రిగా కదులుతున్నాయి. వెనక సీట్లో అర్జున్ ఒక రాతిబొమ్మలా కూర్చున్నాడు. అతని చెవి దగ్గర ఇంకా నాన్న ఫోన్ ఉంది, నిజానికి లైన్ ఎప్పుడో కట్ అయిపోయింది.

హఠాత్తుగా అర్జున్ చేతిలో ఉన్న ఫోన్ మళ్ళీ మోగింది. రత్నం బాబాయ్.

అవతలి నుంచి రత్నం బాబాయ్ గొంతు వినిపించింది. ఆయన చాలా దూరం పరిగెత్తి వచ్చినట్టు ఆయాసపడుతున్నారు. "నాయనా... నాయనా వింటున్నావా?"

"చెప్పు బాబాయ్! వాళ్ళు... వాళ్ళు ఎలా ఉన్నారు?"

"బతికారురా... దేవుడే కాపాడాడు," రత్నం బాబాయ్ గొంతు దుఃఖంతో పూడుకుపోయింది. "మనం సరైన సమయానికి తలుపులు పగలగొట్టాం. ఆ దుర్మార్గుడు లైటర్ విసిరాడు కానీ, అదృష్టం కొద్దీ మీ అమ్మ చీర తడిగా ఉండటంతో నిప్పు అంటుకోలేదు. నేను, విమల్, హరి కలిసి మీ అమ్మానాన్నల్ని చేతులతో ఎత్తుకుని బయటకు తీసుకొచ్చాం. గ్యాస్ సిలిండర్ కూడా ఆపేశాం."

అర్జున్ సీట్లో వెనక్కి వాలిపోయాడు. అతని గుండెల లోతుల్లోంచి ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు వచ్చింది. కన్నీళ్లు ఆగలేదు. "నాన్న? నాన్న బానే ఉన్నారా?"

"వినయ్ అన్న ఛాతీ మీద దెబ్బ తగిలింది, ఆ సైతాను వాడు కాలితో తన్నాడు. కానీ స్పృహలోనే ఉన్నారు. డాక్టర్ గారికి కబురు పెట్టాను. నువ్వు దిగులు పడకు నాయనా, నేను, ఊరిలోని కుర్రాళ్ళు ఈ రాత్రంతా కాపలా కాస్తాం. యమధర్మరాజు కూడా ఈ ఇంటి దరిదాపుల్లోకి రాలేడు. నువ్వు... నువ్వు మాత్రం ఆ దయ్యాన్ని వదలకు."

అర్జున్ కళ్ళు తుడుచుకున్నాడు. అతని కన్నీళ్లు ఇప్పుడు ఇంకిపోయాయి. వాటి స్థానంలో ఇప్పుడు అగ్నిపర్వతం లావా ఉంది. అతను శాంతమైన స్వరంతో, "వదలను బాబాయ్. మాట ఇస్తున్నాను. మీరు జాగ్రత్తగా ఉండండి," అన్నాడు.

ఫోన్ కట్ చేసి అర్జున్ కిటికీ బయటకు చూశాడు. చీకటి ఆకాశాన్ని చీలుస్తూ మెరుపులు మెరుస్తున్నాయి.

విక్రమ్ అన్నాడు, "దేవుడి దయ! అర్జున్, ఇప్పుడు మనం ఏం చేద్దాం? సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌కి వెళ్దామా? FIR..."

"వద్దు," అర్జున్ అడ్డుకున్నాడు. అతని గొంతులోని ధ్వనికి విక్రమ్ ఉలిక్కిపడ్డాడు. ఈ అర్జున్ అతనికి తెలియదు. ఈ అర్జున్ ఆ భయస్తుడైన, మధ్యతరగతి, మర్యాదస్తుడైన అర్జున్ కాదు. ఇతను గాయపడిన తల్లిదండ్రుల కొడుకు.

"సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌కి వెళ్లి ఏం లాభం విక్రమ్? ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు డైరీ తీసుకోడు. సాక్ష్యం అడుగుతాడు. అంతలోపు మాయ ప్రెస్ కాన్ఫరెన్స్ ముగించుకుని దుబాయ్ పారిపోతుంది. అది మా అమ్మానాన్నల్ని చంపాలనుకుంది. చట్టప్రకారం న్యాయం జరగడానికి పదేళ్ళు పడుతుంది. నాకు ఈరోజే న్యాయం కావాలి."

"ఏం చేయాలనుకుంటున్నావు నువ్వు?"

"కారు తిప్పక్కర్లేదు. నేరుగా హోటల్ గ్రాండ్ కాకతీయకు పోనీ. మాయ తన ప్రెస్ కాన్ఫరెన్స్‌లో మా నాన్న మీద అబద్ధపు నిందలు వేయబోతోంది. నేను ఆ వేదిక మీదే దాని బండారం బయటపెడతాను. అది మా కుటుంబానికి నిప్పు భయం చూపించింది, నేను దానికి నిజమైన నిప్పు అంటే ఏంటో చూపిస్తాను."

విక్రమ్ నవ్వాడు. ఒక క్రూరమైన, సంతృప్తికరమైన నవ్వు. "అదేరా నా కొడుకు! సీట్ బెల్ట్ పెట్టుకో."

మాయ పెంట్‌హౌస్

తన ప్లాన్-బి విఫలమైందని, రాకా పారిపోయాడని, వినయ్ వర్మ గారు బతికే ఉన్నారని తెలిసినప్పుడు మాయా దేశాయ్ భయంతో వెనక్కి తగ్గలేదు. పైగా, ఆమె మరింత క్రూరంగా మారింది. దెబ్బతిన్న పాములా బుసలు కొడుతూ, ప్రాణాలకు తెగించింది.

ఆమె గొణుక్కుంది, "నువ్వు నా ప్లాన్-బి నాశనం చేశావు అర్జున్. నువ్వు మీ అమ్మానాన్నల ప్రాణాలు కాపాడావు. కానీ నేను చూస్తాను, నువ్వు వాళ్ళ 'మానం' ఎలా కాపాడతావో. సమాజంలో ప్రాణం కన్నా మానం గొప్పది."

ఆమె వేగంగా తన స్టడీ రూమ్‌లోకి వెళ్ళింది. డ్రాయర్ రహస్య అర నుంచి ఆ పాత, శిథిలావస్థలో ఉన్న ఫైల్‌ను బయటకు తీసింది— 'వినయ్ వర్మ: సర్వీస్ బుక్ (కాపీ)'. పసుపుపచ్చగా మారిన ఆ కాగితాలు మాయ చేతిలో ఒక్కో టైమ్ బాంబులా ఉన్నాయి.

ఆమె ఇంటర్‌కామ్‌లో తన పర్సనల్ సెక్రటరీ ప్రియను పిలిచింది. ప్రియ గదిలోకి రాగానే మాయ ఆ ఫైల్‌ను ఆమె వైపు విసిరింది. ఆ ఫైల్ ప్రియ కాళ్ళ దగ్గర శబ్దం చేస్తూ పడింది.

"ప్రియ, తక్షణం ఈ ఫైల్ యాభై కాపీలు తీయించు. ప్రెస్ కాన్ఫరెన్స్‌లోకి వెళ్ళే ముందు ప్రతి జర్నలిస్ట్ ప్రెస్ కిట్‌లో ఇది ఉండాలి. రేపటి అన్ని పేపర్లలో హెడ్‌లైన్ ఇదే అయ్యుండాలి, అది రాష్ట్రాన్ని కుదిపేయాలి."

ప్రియ ఫైల్‌ను నేల మీద నుంచి తీసుకుని, తడబడుతూ అంది, "మేడమ్, కానీ ఇది... ఇది మీ మామగారి చాలా పాత ప్రభుత్వ పత్రాలు. ఇది ఈ రోజు ఎజెండాకు సంబంధం ఉన్నదా? పైగా ఇవి లీక్ చేస్తే ఆయన పెన్షన్‌కి సమస్య రావచ్చు... ఆయన ఆరోగ్యం బాగాలేదు కదా..."

"నోరుముయ్!" మాయ ఎంత గట్టిగా అరిచిందంటే ప్రియ భయంతో వణికిపోయింది. మాయ కళ్ళలోంచి నిప్పులు చెరుగుతున్నట్టు ఉంది. "నేను చెప్పింది చెయ్యి! అర్జున్ నన్ను ప్రాణాలతో చంపడానికి ప్రయత్నించలేదా? నా మీద చెయ్యి చేసుకోలేదా? ఈ రోజు నేను వాళ్ళ నాన్నను సమాజంలో హత్య చేస్తాను. రేపు ఉదయం వినయ్ వర్మ సిగ్గుతో తలెత్తుకోలేనంతగా హెడ్‌లైన్ సృష్టిస్తాను. హెడ్‌లైన్ ఇలా ఉండాలి— 'అవినీతిపరుడైన మామగారి అక్రమాలను కప్పిపుచ్చడానికే, ఉద్యమకారిణి అయిన భార్యపై భర్త దాడి'. వెళ్ళు!"

ప్రియ మరో మాట మాట్లాడే ధైర్యం చేయలేకపోయింది. ఫైల్ తీసుకుని వేగంగా బయటకు వెళ్ళిపోయింది.

మాయ డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ ముందు నిలబడింది. అద్దంలో తన ప్రతిబింబాన్ని చూసుకుంది. మెరూన్ రంగు గద్వాల్ చీర, మెడలో వజ్రాల నెక్లెస్, పెదాలపై ముదురు ఎరుపు రంగు లిప్‌స్టిక్. ఆమె ఈ రోజు ఒక మహారాణిలా కనిపిస్తోంది. కానీ ఆ రాణి కళ్ళ లోతుల్లో ఒక సైతాను నీడ దాగి ఉంది. ఆమె మనసులో అనుకుంది, "అర్జున్, నువ్వు మీ అమ్మానాన్నల్ని నిప్పుల నుంచి కాపాడావు సరే, కానీ ఈ సమాజం అనే నిప్పు నుంచి ఎలా కాపాడతావు? పరువు పోతే బతికుండి చచ్చినట్లే."

హోటల్ గ్రాండ్ కాకతీయ, రాత్రి 9:00

విక్రమ్ కారు హోటల్ గ్రాండ్ కాకతీయ పోర్టికోలో ఆగేసరికి, ప్రెస్ కాన్ఫరెన్స్ అప్పటికే మొదలైంది. హోటల్ బయట ఒక పెద్ద ఎల్ఈడీ స్క్రీన్ ఏర్పాటు చేశారు, దానిపై లోపలి దృశ్యాలు లైవ్ టెలికాస్ట్ అవుతున్నాయి. వర్షం పడుతున్న రాత్రి కూడా కొంతమంది ఆసక్తిగా గొడుగులు పట్టుకుని ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తున్నారు.

స్క్రీన్ మీద మాయ పెద్ద ముఖం కనిపిస్తోంది. ఆమె మైక్ పట్టుకుని కన్నీళ్ళతో కూడిన స్వరంతో చెబుతోంది, "మీరందరూ నన్ను ఒక విజయవంతమైన వ్యాపారవేత్తగా ఎరుగుదురు. కానీ నమ్మండి, గత మూడు సంవత్సరాలుగా నేను నరకంలో ఉన్నాను. నా భర్త నన్ను మోసం చేయడమే కాదు, అతని కుటుంబం మొత్తం అవినీతి పునాదుల మీదే నిలబడింది. నేను నాన్నలా భావించే మామగారు కూడా, ప్రభుత్వ డబ్బును దుర్వినియోగం చేసి తన కొడుకు విలాసవంతమైన జీవితానికి వాడేవారు..."

ప్రేక్షకుల మధ్య "ఛీ ఛీ" అనే గుసగుసలు మొదలయ్యాయి. మాయ నటన ఆస్కార్‌కి అర్హమైనది.

కారు లోపల అర్జున్ స్క్రీన్ వైపే చూస్తున్నాడు. తన నాన్న మీద ఈ నీచమైన అబద్ధాలు వింటుంటే అతని ఒంటి మీద రోమాలు నిక్కబొడుచుకున్నాయి. కానీ విచిత్రంగా, ఈ రోజు అతను కోపంతో అరవలేదు. అతని ముఖంలో తుఫానుకి ముందు ఉండే నిశ్శబ్దంలాంటి ఒక విచిత్రమైన ప్రశాంతత నెలకొని ఉంది.

విక్రమ్ అర్జున్ వైపు చూశాడు. "అర్జున్, సిద్ధమేనా? గుర్తుంచుకో, మనం రక్షణ ఆడటానికి రాలేదు, దాడి చేయడానికి వచ్చాం."

అర్జున్ జేబులో చేయి పెట్టి పెన్‌డ్రైవ్‌ను తడిమాడు. అది ఇప్పుడు కేవలం ఒక ప్లాస్టిక్ ముక్క కాదు, అది సత్యం అనే బ్రహ్మాస్త్రం. అది తన తల్లిదండ్రుల అవమానానికి సమాధానం.

అతను కారు డోర్ తెరిచి కిందకు దిగాడు. వర్షపు జల్లు అతని ముఖాన్ని తాకింది. అతను పెద్ద ఎల్ఈడీ స్క్రీన్ వైపు ఒకసారి చూశాడు, అక్కడ మాయ మొసలి కన్నీరు కారుస్తోంది. తర్వాత విక్రమ్ వైపు తిరిగి, "పద విక్రమ్. మాయ యొక్క ఈ చివరి నాటకాన్ని చూసొద్దాం. తెరపడే సమయం వచ్చింది," అన్నాడు.

సెక్యూరిటీ గార్డులు వాళ్ళను ఆపడానికి ముందుకు వచ్చారు. "సార్, ఇన్విటేషన్ కార్డ్ లేకుండా లోపలికి వెళ్ళడానికి వీల్లేదు."

విక్రమ్ జేబులోంచి ఏమీ తీయలేదు, కేవలం గార్డు కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ, "మేము ఇన్విటేషన్ తీసుకురాలేదు, విచారణ తీసుకువచ్చాం. దారి వదలండి," అన్నాడు.

విక్రమ్ గొంతులో, అర్జున్ నడకలో ఈ రోజు అలాంటి దర్పం ఉంది కాబట్టి, గార్డులు వెనక్కి తగ్గక తప్పలేదు.

వాళ్ళు హోటల్ లాబీ దాటి బాల్‌రూమ్ వైపు నడిచారు. బాల్‌రూమ్ మూసి ఉన్న తలుపుల అవతలి నుంచి మాయ మైక్ చప్పుడు వినిపిస్తోంది. లోపల అబద్ధాల కొండ పేరుకుపోతోంది. మాయ ఈ విషపు ప్రసంగాన్ని ముగించేలోపే, వాళ్ళు నిజాన్ని బయటపెట్టగలరా? లేక అప్పటికే మీడియా వినయ్ వర్మ గారిని 'దొంగ'గా చిత్రీకరించి అర్జున్ కుటుంబానికి మకిలి అంటిస్తుందా?

[SivaSai]

13.

హోటల్ గ్రాండ్ కాకతీయలోని విశాలమైన విందుశాల అప్పుడు ఒక కురుక్షేత్ర రంగస్థలాన్ని తలపిస్తోంది. షాన్డిలియర్ల నుండి వస్తున్న మసక వెలుగులో వజ్రాల నగలు, ఖరీదైన షాంపేన్ గ్లాసులు తళతళ మెరుస్తున్నాయి. నగరంలోని ప్రముఖులు, పెద్ద పెద్ద వ్యాపార దిగ్గజాలు, పెట్టుబడిదారులు, మీడియా ప్రతినిధులతో ఆ హాలు కిక్కిరిసిపోయింది. గాలిలో ఖరీదైన పరిమళ ద్రవ్యాల సువాసనతో పాటు కుట్రల వాసన కూడా గుప్పుమంటోంది.

వేదిక మధ్యలో మాయా దేశాయ్ నిలబడి ఉంది. ఆమె మెరూన్ రంగు గద్వాల్ చీర కట్టుకుని, మెడలో కుందన్ నెక్లెస్ సెట్ ధరించి ఉంది. ఆమెను చూస్తే ఒక మహారాణిలా కనిపిస్తోంది, కానీ ఒక విషాద మహారాణిలా. ఆ మైకే తన ఏకైక ఆధారమన్నట్టు దాన్ని గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆమె కళ్ల చివర్ల గ్లిజరిన్‌తో తెప్పించుకున్న కన్నీళ్లు మెరుస్తున్నాయి.

మాయ గొంతు సవరించుకుని మైక్‌లో ఇలా అంది, "మీరందరూ నన్ను ఒక విజయవంతమైన వ్యాపార మహిళగా, రోహన్ ఎంటర్‌ప్రైజెస్ డైరెక్టర్‌గా ఎరుగుదురు. కానీ ఈ విజయం వెనుక ఎంత కన్నీటి గాథ దాగి ఉందో ఎవరికీ తెలియదు. నేను విడాకులు తీసుకున్నదాన్ని అని మీకు తెలుసు. సమాజం నన్ను వేలెత్తి చూపుతుంది. కానీ నేను నా సంసారాన్ని ఎందుకు వదిలేశానో తెలుసా?"

మాయ ఒక్క క్షణం ఆగింది. హాలు మొత్తం నిశ్శబ్దంగా ఉంది. ఆమె తన కార్యదర్శి ప్రియను చేత్తో సైగ చేసి పిలిచింది. ప్రియ చేతులు వణుకుతున్నాయి. ఆమె విలేకరుల మధ్య తిరుగుతూ వినయ్ వర్మ గారి 'సర్వీస్ బుక్' నకలు కాగితాలను పంచడం మొదలుపెట్టింది.

"నా మాజీ భర్త అర్జున్ వర్మ... నేను ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకున్న అతను, నిజానికి ఒక అవినీతిపరుడైన కుటుంబం నుండి వచ్చాడు. అతని తండ్రి, వినయ్ వర్మ గారు, ప్రభుత్వ సొమ్మును దుర్వినియోగం చేసి పదవీ విరమణ చేశారు. ఆ అవినీతి నల్ల డబ్బుతోనే వాళ్ళ సంసారం నడిచేది. నేను దీన్ని ప్రశ్నించినప్పుడు, నాపై శారీరక హింస మొదలైంది. నన్ను కొట్టేవారు... తినడానికి తిండి కూడా పెట్టేవారు కాదు..."

మాయ ఏడుపు ఇప్పుడు శబ్దంగా బయటకొచ్చింది. ఎంత గొప్ప నటన! విలేకరులు ఫొటోలు తీయడానికి ఎగబడ్డారు. కెమెరా ఫ్లాష్‌ల వెలుగులో మాయ ముఖం మరింత నాటకీయంగా మారింది.

"ఈ రోజు నేను ఈ ఫైళ్లను మీ చేతుల్లో పెడుతున్నాను. మీరే చూడండి, నిజాన్ని తెలుసుకోండి. నిజాయితీ అనే ముసుగు వేసుకున్న ఈ కుటుంబం నిజానికి ఎంత నీచమైనదో చూడండి. ఈ రోజు అర్జున్ నన్ను ప్రాణాలతో చంపడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు, కానీ అసలు నేరస్థుడు ఎవరో సమాజానికి తెలియాలి."

ప్రేక్షకులలో గుసగుసలు మొదలయ్యాయి. ఒక విలేకరి ఫైలు చూస్తూ, "ఛీ ఛీ! పదవీ విరమణ చేసిన ప్రభుత్వ అధికారి అయ్యి ఉండి ఇంత పెద్ద మోసమా!" అన్నాడు. మరొకరు, "ఆ అమ్మాయికి ఎంత ధైర్యం! మొత్తం బండారం బయటపెట్టింది," అన్నారు.

రోహన్ వేదిక పక్కన నిలబడి చిన్నగా నవ్వుతున్నాడు. మాయ వేసిన ఈ ఎత్తుగడ ఒక గొప్ప ఎత్తుగడ. అర్జున్ ఇప్పుడు తలెత్తుకుని బయట తిరగలేడు. వినయ్ వర్మ గారి లాంటి ఒక నిజాయితీపరుడిని 'దొంగ' అని ముద్ర వేస్తే అర్జున్ మానసికంగా కుంగిపోతాడు.

సరిగ్గా అదే క్షణంలో విందుశాలలోని భారీ మహోగని చెక్క తలుపు ఢాం అని పెద్ద శబ్దంతో తెరుచుకుంది. ఆ శబ్దం ఎంత గట్టిగా ఉందంటే, మైకు శబ్దాన్ని కూడా అధిగమించింది.

అన్ని కెమెరాలు, అన్ని కళ్ళు ఒక్కసారిగా తలుపు వైపు తిరిగాయి.

తలుపు దగ్గర ముగ్గురు వ్యక్తులు నిలబడి ఉన్నారు.

మధ్యలో అర్జున్. అతని జుట్టు చెదిరిపోయి, చొక్కా వర్షపు నీటితో తడిసి ఉంది, కానీ అతని వెన్నెముక విచిత్రంగా నిటారుగా ఉంది. అతని కళ్ళలో ఈ రోజు ఓడిపోయిన ప్రేమికుడి చూపు లేదు, గాయపడిన కొడుకు గుండెల్లోని దావానలం ఉంది. అతని ఎడమ వైపున విక్రమ్ సింహా, అతని చేతిలో ఒక నల్లటి బ్రీఫ్‌కేస్ ఉంది. కుడి వైపున సుమిత్, అతని చేతిలో తెరిచి ఉన్న ల్యాప్‌టాప్ ఉంది.

మాయ ముఖంలో నవ్వు మాయమైంది. ఆమె మైక్రోఫోన్‌ను మరింత గట్టిగా పట్టుకుంది. అర్జున్ వచ్చాడు! అదీ ఒంటరిగా కాదు.

భద్రతా సిబ్బంది వాళ్లను ఆపడానికి పరుగెత్తుకొచ్చారు. "సార్! లోపలికి రాకూడదు! ఇది ప్రైవేటు కార్యక్రమం!"

విక్రమ్ నేరుగా భద్రతా అధికారి ముందుకు నడిచి నిలబడ్డాడు. జేబులోంచి ఒక కాగితం తీసి పైకి చూపించాడు.

"ఆగండి! ఇది హైదరాబాద్ హైకోర్టు ప్రత్యేక ఉత్తర్వు. ఈ కేసు విచారణ పూర్తయ్యే వరకు ఈ పత్రికా సమావేశాన్ని అడ్డుకునే హక్కు ఎవరికీ లేదు. ఆ... ఇంకో విషయం..." విక్రమ్ కొంచెం వంగి గార్డు చెవిలో చెప్పాడు, "మాయా దేశాయ్ రాజ్యం ఇంకో పది నిమిషాలే. మునిగిపోతున్న పడవలో మీరు ఎక్కాలనుకుంటున్నారా?"

గార్డు నిర్ఘాంతపోయాడు. ఈ నగరంలో విక్రమ్ సింహాను తెలియని వారు చాలా తక్కువ. అతను దారి వదిలేశాడు.

రోహన్ మైకు లాక్కుని అరిచాడు, "వీళ్ళు అక్రమంగా చొరబడిన వాళ్ళు! బయటకు పంపండి వీళ్ళని! ఇది బెదిరింపు!"

విక్రమ్ నవ్వాడు. అతని గంభీరమైన స్వరం మైకు లేకుండానే హాలు అంతా ప్రతిధ్వనించింది. "మిస్టర్ రోహన్, ఎందుకు భయపడుతున్నారు? మాయ గారు నిజాయితీ కథలు చెబుతున్నారు కదా. మేము కేవలం ఆ కథలో తప్పిపోయిన కొన్ని అధ్యాయాలను వినిపించడానికి వచ్చాము. దాన్ని 'బిహైండ్ ది సీన్' అంటారు."

అర్జున్ నెమ్మదిగా వేదిక వైపు నడిచాడు. సముద్రం రెండుగా చీలి దారి ఇచ్చినట్టు విలేకరులు అతనికి దారి ఇచ్చారు. అతను వేదిక ఎక్కలేదు. వేదిక కిందే నిలబడి, తల పైకెత్తి మాయ కళ్ళల్లోకి సూటిగా చూశాడు.

మాయ వణికిపోతోంది. ఆమె పెదవులు కదులుతున్నాయి, కానీ శబ్దం రావడం లేదు. ఆమె గొణుగుతూ, "నువ్వు... నువ్విక్కడ ఏం చేస్తున్నావ్? మీ అమ్మానాన్న..." అంది.

అర్జున్ మాయ దగ్గరికి వచ్చాడు. వేదిక కింద ఉన్న ఒక స్టాండ్ మైక్‌ను తన వైపుకు లాక్కున్నాడు.

"లేడీస్ అండ్ జెంటిల్మెన్," అర్జున్ గొంతు ప్రశాంతంగా ఉంది, కానీ అందులో మందుపాతర వాసన ఉంది. "మాయ గారు మా నాన్న అవినీతిపరుడని చెప్పారు. నేను భరణం చెల్లించలేకపోయానని నన్ను జైలుకు పంపించానని చెప్పారు. మీరు ఆమె చేతిలో 'సర్వీస్ బుక్' కాపీలు చూస్తున్నారు. కానీ అది అసంపూర్ణమైనది. మాయ గారు అసలు నిజాన్ని చెప్పలేదు."

అర్జున్ జేబులోంచి తన ఫోను తీశాడు.

"మాయ గారు కాసేపటి క్రితం నాకు ఫోను చేశారు. రండి, 'నిజాయితీకి ప్రతిరూపం' అయిన మాయ గారు ఏకాంతంలో ఎలా మాట్లాడతారో కొంచెం విందాం."

అర్జున్ ఫోనులో ప్లే బటన్ నొక్కి మైకు ముందు పెట్టాడు.

స్పీకర్‌లో మాయ గొంతు వినిపించింది. ఆ ఉదయం చేసిన ఫోను కాల్. యాంత్రికంగా, క్రూరంగా, మరియు స్పష్టంగా.

"...విను అర్జున్, నా దగ్గర మీ నాన్న సర్వీస్ బుక్‌కి సంబంధించిన కొన్ని పాత కాగితాలు ఉన్నాయి. వాటిని నేను మీడియాకి బయటపెడితే, పదవీ విరమణ చేసిన మీ నాన్నగారి పెన్షన్ కూడా ఆగిపోతుంది... మరియు మీ అమ్మ... ఊళ్ళో ఇంట్లో ఒంటరిగా ఉంటుంది కదా? అటువైపు రోడ్లు కూడా సరిగ్గా ఉండవు... ఎప్పుడు ఏ గ్యాస్ సిలిండర్ పేలుడు జరుగుతుందో... చెప్పలేం కదా..."

హాలు మొత్తం నిశ్శబ్దమైపోయింది. పిన్ డ్రాప్ సైలెన్స్. మాయ సొంత గొంతు, ఆమె సొంత బెదిరింపులు ఇప్పుడు వేల వాట్ల స్పీకర్లలో మారుమోగుతున్నాయి. మాయ కళ్లలోని నీరు ఆవిరైపోయింది.

రోహన్ అరిచాడు, "ఇది నకిలీది! ఏఐ (AI) తో తయారుచేసింది! డీప్‌ఫేక్! ఆపండి!"

కానీ అర్జున్ ఆగలేదు. అతను ప్రశాంతమైన కళ్ళతో రోహన్ వైపు చూశాడు. అతని చూపులో జాలి ఉంది.

"రోహన్," అర్జున్ మైకును నోటి దగ్గర పెట్టుకున్నాడు. "నువ్వు ఇంతసేపూ మాయను సమర్థిస్తున్నావు. మాయ నీ భాగస్వామి, నీ ప్రేయసి అనుకుంటున్నావు. కానీ నీకు తెలుసా, మాయ నిజానికి ఎవరిదో?"

రోహన్ ఆగిపోయాడు. "అంటే?"

అర్జున్ సుమిత్ వైపు సైగ చేశాడు. "సుమిత్, ఫోల్డర్ బి (Folder B) ఓపెన్ చెయ్."

వేదిక వెనుక ఉన్న పెద్ద ఎల్ఈడీ స్క్రీన్ మీద ఉన్న వీడియో పోయి, కొన్ని వాట్సాప్ చాట్ స్క్రీన్‌షాట్లు ప్రత్యక్షమయ్యాయి. ఫాంట్‌లు వెనుక వరుసలో ఉన్నవాళ్లు కూడా చదవగలిగేంత పెద్దగా ఉన్నాయి.

ఆ చాట్‌లు మాయా దేశాయ్‌కి, సేవ్ చేయని ఒక నంబర్‌కి మధ్య జరిగాయి. ప్రొఫైల్ పిక్చర్‌లో ఫోటో లేదు, కేవలం జాతీయ పతాకం నీడ చిత్రం ఉంది.

చాట్ 1 (తేదీ: మొన్న):మాయ: "రోహన్‌కి ఏమీ తెలియలేదు. టెండర్ డబ్బులు తన కంపెనీలోనే పెట్టుబడి పెడతారని అనుకుంటున్నాడు." తెలియని నంబర్: "మంచిది. పత్రికా సమావేశం తర్వాత ఆ డబ్బును నా కేమన్ ఐలాండ్స్ ఖాతాకి బదిలీ చెయ్యి. మరి రోహన్ సంగతేంటి?" మాయ: "వాడిని నేను చూసుకుంటాను. కంపెనీ దివాలా తీస్తే వాడు ఆత్మహత్య చేసుకుంటాడు లేదా పారిపోతాడు. నేను రేపే కదా నీ దగ్గరికి వచ్చేది."

హాలు మొత్తం పిన్ డ్రాప్ సైలెన్స్. రోహన్ నోరు తెరిచి స్క్రీన్ వైపు చూస్తున్నాడు. అతను నమ్మలేకపోతున్నాడు.

అర్జున్ మైకులో అన్నాడు, "రోహన్, మాయ నీకోసం నా సంసారాన్ని నాశనం చేసిందనుకున్నావు. తప్పు. మాయ నీ సంసారాన్ని కూడా నాశనం చేస్తోంది. గత నెల రోజులుగా నీకు తెలియకుండానే నీ కంపెనీలోని లిక్విడ్ ఫండ్ మొత్తాన్ని మళ్లించే ఏర్పాట్లు చేస్తోంది. ఇక తను చాట్ చేస్తున్న వ్యక్తి, నీకంటే చాలా పెద్ద ఆటగాడు."

మాయ అరిచింది, "ఆపు! ఇవన్నీ అబద్ధాలు! సుమిత్ హ్యాక్ చేశాడు!" ఆమె పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి సుమిత్ ల్యాప్‌టాప్‌ను మూసేయడానికి ప్రయత్నించింది, కానీ విక్రమ్ ఆమెకు అడ్డుగా నిలబడ్డాడు.

"ఆగండి మాయ గారు," విక్రమ్ గొంతులో వ్యంగ్యం ధ్వనించింది. "క్లైమాక్స్ ఇంకా మిగిలే ఉంది."

విక్రమ్ చేతిలో ఉన్న ఆ కాగితం మాయ పారిపోయే చివరి దారిని కూడా మూసేస్తుందా? లేక ఈ 'క్లైమాక్స్' వెనుక మాయను కూడా ఆశ్చర్యపరిచే మరో భయంకరమైన నిజం దాగి ఉందా?

[SivaSai]

14.

విక్రమ్ జేబులోంచి ఒక కాగితం తీశాడు. "ఇది మాయ పాస్‌పోర్ట్ కాపీ. రేపు ఉదయం విమానానికి లండన్‌కి ఒకవైపు టికెట్ బుక్ అయ్యింది. రోహన్, మరి నీ టికెట్ సంగతేంటి?"

రోహన్ ఈసారి మాయ వైపు తిరిగాడు. వాడి కళ్ళు నిప్పులు చెరుగుతున్నాయి. "మాయ! నువ్వు... నువ్వు నన్ను కూడా మోసం చేస్తున్నావా? నీకోసం నేను విడాకులు ఇస్తే, నువ్వు..."

రోహన్ ఆవేశంగా మాయ మీదకు దూకాడు. వేదిక మీదే ఒకరి గొంతు మరొకరు పట్టుకునేలా ఉన్నారు. విలేకరులు పిచ్చిపట్టినట్టు ఫోటోలు తీస్తున్నారు. మాయ పక్కాగా ప్లాన్ చేసిన నాటకం ఇప్పుడు ఒక కురుక్షేత్రంగా మారిపోయింది. నేరస్థులే ఒకరినొకరు అంతం చేసుకోవడానికి సిద్ధమయ్యారు.

సరిగ్గా ఈ గందరగోళం మధ్యలోనే హాల్ వెనుక తలుపుల నుంచి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, ఈడీ (ED) అధికారులు లోపలికి ప్రవేశించారు. వాళ్లతో పాటు ఏసీపీ రాథోడ్ కూడా ఉన్నారు.

ఇప్పటిదాకా ఒక మూలన దాక్కున్న ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడు, పరిస్థితి చేయి దాటిపోతోందని గ్రహించి తనే ముందుకు వచ్చాడు. తన ఉద్యోగం కాపాడుకోవాలంటే ఇప్పుడు మాయను అరెస్టు చేయడం తప్ప మరో దారి లేదని ఆయనకు అర్థమైంది.

ఏసీపీ రాథోడ్ వేదిక మీదికి ఎక్కారు. "మిస్టర్ రోహన్, కొట్టుకుని లాభం లేదు. మీరిద్దరూ అరెస్టు అయ్యారు. మనీ లాండరింగ్ మరియు హత్యా యత్నం కేసుల్లో."

సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మాయ చేతులకు బేడీలు వేశారు. మాయ ఎలాంటి ప్రతిఘటన చూపలేదు. ఆమె కేవలం అర్జున్ వైపే చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఆమె కళ్ళలో ఓటమి ఛాయలు లేవు, కానీ తీవ్రమైన కసి, పగ ఉన్నాయి. తను 'అమాయకుడు' అనుకున్న అర్జున్, ఇంత పక్కాగా తన రహస్య ప్రణాళికను ఎలా హ్యాక్ చేయగలిగాడా అని ఆమెకు అర్థం కావడం లేదు.

మాయను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు తీసుకువెళ్తుండగా, అర్జున్ ఆమె ముందు వెళ్లి నిలబడ్డాడు.

"మాయ," అర్జున్ గుసగుసలాడుతూ అన్నాడు. "నువ్వు డబ్బు మీద ఆశతో అందరినీ వస్తువులుగా మార్చావు. నన్ను, నాన్నగారిని, చివరికి ఈ రోహన్‌ను కూడా. కానీ ఒకటి మర్చిపోయావు, అన్నీ అమ్ముడుపోవు. నమ్మకాన్ని అమ్మితే, చాలా పెద్ద మూల్యం చెల్లించాల్సి వస్తుంది."

మాయ పళ్ళు కొరుకుతూ అంది, "నువ్వేమీ గెలవలేదు అర్జున్. నన్ను జైలుకు పంపించగలిగావు, అంతే. కానీ నేను ఎవరితో అయితే చాట్ చేస్తున్నానో... ఆయన బయటే ఉన్నాడు. ఆయన నిన్ను వదిలిపెట్టడు."

సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మాయను లాక్కెళ్ళిపోయారు.


వర్షం ఆగిపోయింది. తడి రోడ్డు మీద వీధి దీపాల వెలుగు తళతళ మెరుస్తోంది. విక్రమ్, అర్జున్ కారు ముందు నిలబడి ఉన్నారు.

విక్రమ్ ఒక సిగరెట్ వెలిగించాడు. పొగ వదులుతూ, "అర్జున్, నువ్వు సాధించావు. నువ్వు మాయను ఓడించడమే కాదు, వాళ్ళ భాగస్వామ్యాన్ని కూడా ముక్కలు చేశావు. రోహన్ ఇప్పుడు జైలులో కూర్చుని మాయకు వ్యతిరేకంగానే సాక్ష్యం చెప్తాడు," అన్నాడు.

కానీ అర్జున్ నవ్వలేదు. తన జేబులో ఉన్న పెన్‌డ్రైవ్‌ను వేళ్ళతో తిప్పుతున్నాడు. వాడి నుదుటిపై ఆందోళన ముడతలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.

"ఏమైంది? ఇంకా ఆందోళనా?" విక్రమ్ అడిగాడు.

అర్జున్ పెన్‌డ్రైవ్‌ను బయటకు తీసి విక్రమ్ చేతిలో పెట్టాడు. "విక్రమ్, మాయ వెళ్తూ వెళ్తూ ఒక మాట అంది. తను ఎవరితో చాట్ చేస్తోందో, అతను నన్ను వదిలిపెట్టడట."

"ఆ నంబర్ ఎవరిదో నీకు తెలుసా?"

అర్జున్ తల ఊపాడు. "ఆ. నేను సుమిత్‌తో కలిసి సర్వర్ హ్యాక్ చేస్తున్నప్పుడు, ఆ ఐపీ అడ్రస్‌ను ట్రేస్ చేశాను. ఆ నంబర్ ఏమీ సాధారణమైన వ్యక్తిది కాదు."

"మరెవరిది?"

అర్జున్ అటూ ఇటూ చూశాడు. చుట్టూ ఎవరూ లేరు. అతను గొంతు తగ్గించి చెప్పాడు, "ఆ చాట్స్ ఎవరితో అయితే జరిగాయో, ఆయన ఈ రాష్ట్రంలో పలుకుబడి ఉన్న మంత్రి—శేఖర్ చౌదరి. రోహన్ ఎంటర్‌ప్రైజెస్ ముసుగులో నిజానికి శేఖర్ చౌదరి నల్ల ధనమే తెల్లగా మారుతోంది. మాయ ఆయన అసలైన ఏజెంట్. రోహన్ కేవలం ఒక కీలుబొమ్మ."

విక్రమ్ చేతిలోంచి సిగరెట్ కింద పడిపోయింది. "శేఖర్ చౌదరి? అంటే, మనం ఈ రాత్రి ఒక పులిని వేటాడబోయి, పులి తోకనే తొక్కామంటావా?"

అర్జున్ ఆకాశం వైపు చూశాడు. మబ్బులు తొలగిపోయి మసక చంద్రుడు కనిపిస్తున్నాడు.

"అవును విక్రమ్. మాయను జైలుకు పంపించి కథ ముగిసిందనుకుంటున్నాం. కానీ నిజానికి ఆట ఇప్పుడే మొదలైంది. శేఖర్ చౌదరి తన వేల కోట్ల నష్టాన్ని అంత తేలిగ్గా ఒప్పుకోడు. ఆయన ఎదురు దెబ్బ తీస్తాడు. మాయ అత్యాశ మనల్ని చట్టానికి కూడా అందని ఒక శత్రువు ముందు నిలబెట్టింది."

కారు ప్రారంభం అయ్యింది. అర్జున్ కిటికీకి తల ఆనించి కళ్ళు మూసుకున్నాడు. తన సొంత ఊరిలో తన అమ్మానాన్న ఇప్పుడు సురక్షితంగా ఉన్నారని వాడికి తెలుసు. కానీ తన భద్రత? అది ఇప్పుడు ఒక పెద్ద ప్రశ్నార్థకం. మాయ చివరి హెచ్చరిక వాడి చెవుల్లో మారుమోగుతోంది—"ఆయన నిన్ను వదిలిపెట్టడు."

____________________

బయట నగర వీధుల్లో ఇంకా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ సైరన్లు, మీడియా ఓబీ వ్యాన్‌ల హడావిడి కొనసాగుతూనే ఉంది. కానీ అతిథి గృహం లోపల మాత్రం స్మశాన నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. డ్రాయింగ్ రూమ్‌లోని పెద్ద టీవీలో తాజా వార్తలు వస్తోంది.

వార్తా వ్యాఖ్యాత ఉద్రేకంతో చెబుతోంది, "ఈరోజు హైదరాబాద్‌లో ఒక అపూర్వ ఘటన! ప్రముఖ సామాజిక సేవకురాలు, వ్యాపారవేత్త మాయా దేశాయ్ మరియు రోహన్ ఎంటర్‌ప్రైజెస్ డైరెక్టర్ రోహన్ కుమార్ అరెస్టు. ఆరోపణలు—మనీ లాండరింగ్ మరియు హత్యాయత్నం. అయితే అన్నింటికన్నా పెద్ద ఆశ్చర్యకరమైన విషయం, మాయా దేశాయ్ వ్యక్తిగత సంభాషణలు బయటపడటం, ఇది ఒక భారీ రాజకీయ కుమ్మక్కును సూచిస్తోంది..."

విక్రమ్ రిమోట్‌తో టీవీని నిశ్శబ్దం చేశాడు. అతను సోఫాలో కూర్చుని నుదుటిపై చేయి పెట్టుకుని ఆలోచిస్తున్నాడు.

సుమిత్ నేల మీద కూర్చుని లాప్‌టాప్‌లో ఏదో టైప్ చేస్తున్నాడు, కానీ ఆందోళనకి వాడి చేతులు వణుకుతున్నాయి. రజత్ కిటికీ దగ్గర నిలబడి సిగరెట్ తాగుతున్నాడు. నిజానికి వాడికి ఆ అలవాటు లేదు. ఆందోళన వాడితో ఆ పని చేయిస్తోంది.

అర్జున్ మాత్రం ఏకధాటిగా ఆ పెన్‌డ్రైవ్ వైపే చూస్తున్నాడు. ఈ చిన్న ప్లాస్టిక్ ముక్క ఈ రాత్రి వాళ్ళ ప్రాణాలను కాపాడింది, బహుశా ఇదే వాళ్ళ చావుకు కారణం కూడా కావచ్చు.

"అర్జున్," విక్రమ్ నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదించాడు. "ఆ నంబర్ శేఖర్ చౌదరిదే అని నువ్వు నూటికి నూరు శాతం ఖచ్చితం చెప్పగలవా?"

అర్జున్ పెన్‌డ్రైవ్‌ను పిడికిలిలో గట్టిగా నొక్కాడు. "నూటికి నూరు శాతం ఖచ్చితం. నేను ఐపీ అడ్రస్, సర్వర్ రూట్—అన్నీ పరిశీలించాను. మాయ ఏ 'సార్'తో అయితే మాట్లాడేదో, ఎవరి ఆదేశాల మీదైతే డబ్బును బదిలీ చేసేదో, ఆయన మరెవరో కాదు, ప్రస్తుత ప్రభుత్వానికి తెర వెనుక సూత్రధారి, పారిశ్రామికవేత్త శేఖర్ చౌదరి. రోహన్ కేవలం ఒక బినామీ."

సుమిత్ లాప్‌టాప్ నుంచి తల ఎత్తకుండానే అన్నాడు, "అన్న, నాకు భయంగా ఉంది. మనం మాయ బండారం బయటపెట్టాం, సరే. కానీ శేఖర్ చౌదరి? ఆయనే వ్యవస్థను శాసించేవాడు. ఆయన సంభాషణల చరిత్ర మన దగ్గర ఉందని తెలిస్తే..."

విక్రమ్ లేచి నిలబడి సుమిత్ భుజం మీద చేయి వేశాడు. "భయపడకు సుమిత్. శేఖర్ చౌదరి తెలివైనవాడు. ఆయన ఈ సమయంలో ఏ తప్పుడు అడుగు వేయడు. మీడియా దృష్టి అంతా ఇప్పుడు మాయ మీద ఉంది. శేఖర్ తనను తాను ఈ కేసు నుంచి వీలైనంత దూరంగా ఉంచుకోవడానికే ప్రయత్నిస్తాడు."

అర్జున్ నీరసంగా నవ్వాడు. "నువ్వు తప్పుగా ఆలోచిస్తున్నావు విక్రమ్. శేఖర్ చౌదరి దూరం ఉండే రకం కాదు. మాయ ఇప్పుడు జైలులో ఉంది. విచారణలో మాయ తన పేరు బయటపెడుతుందేమోనని శేఖర్ భయపడతాడు. అందుకే ఆయన ఇప్పుడు రెండు పనులు చేస్తాడు. ఒకటి, మాయ నోరు మూయించడం. రెండు, మన చేతుల్లోంచి ఆ ఆధారాన్ని నాశనం చేయడం."

సరిగ్గా అప్పుడే విక్రమ్ ఫోన్ మోగింది. తెలియని నంబర్.

విక్రమ్ ఫోన్ ఎత్తాడు. "హలో?"

అవతలి నుంచి ఒక భయపడిన గొంతు వినిపించింది. "మిస్టర్ సింహా? నేను ఇన్‌స్పెక్టర్ నాయుడుని మాట్లాడుతున్నాను."

విక్రమ్ కనుబొమలు ముడిచి స్పీకర్‌ను ఆన్ చేశాడు. "నాయుడా? నువ్విప్పుడు హీరో కదా. మాయను అరెస్టు చేసి మీడియా ముందు ప్రకటనలు ఇస్తున్నావు. ఇంత రాత్రిపూట ఫోన్ చేశావేంటి?"

నాయుడు గొంతు వణికింది. "సార్, దయచేసి హాస్యం చేయకండి. నేను నా ఉద్యోగం కాపాడుకోవడానికి మాయను అరెస్టు చేశాను, కానీ పైనుంచి భయంకరమైన ఒత్తిడి వస్తోంది. కొద్దిసేపటి క్రితమే ప్రధాన కార్యాలయం నుంచి ఫోన్ వచ్చింది."

"ఏమని ఫోన్?"

"మాయా దేశాయ్ కేసు 'ఫాస్ట్ ట్రాక్' కోర్టుకు వెళ్ళకూడదని ఆదేశం వచ్చింది. ఇంకా... ఇంకా మీ గురించి ఆరా తీస్తున్నారు. అర్జున్ గారి స్థానాన్ని గుర్తించి పట్టుకుంటున్నారు. సార్, మీరు ఎక్కడున్నా పారిపోండి. శేఖర్ చౌదరి వ్యక్తిగత భద్రతా అధిపతి 'బసు' చురుకుగా మారాడు. వాళ్ళు న్యాయపరమైన నోటీసులు పంపరు, ఏకంగా 'అంతం' చేయడానికి వస్తున్నారు."

సంభాషణ తెగిపోయింది.

విక్రమ్ ఫోన్ వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. ఆయన నుదుటిపై చెమట బిందువులు ఏర్పడ్డాయి.

శేఖర్ చౌదరి వ్యక్తిగత బంగ్లా, బంజారా హిల్స్

గదిలో చిమ్మచీకటి. కేవలం బల్ల దీపం వెలుగులో ఒక విస్కీ గ్లాసు మెరుస్తోంది. తోలు సోఫాలో శేఖర్ చౌదరి కూర్చుని ఉన్నారు. వయసు యాభై ఐదు పైనే ఉంటుంది, కానీ శరీరం ఇంకా దృఢంగానే ఉంది. ఆయన ముందు నల్లటి సూట్‌లో ఒక వ్యక్తి నిలబడి ఉన్నాడు—బసు.

టీవీలో అప్పటికీ మాయ అరెస్టు దృశ్యాలే వస్తున్నాయి.

శేఖర్ గ్లాసులోని విస్కీ తాగి ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నాడు, "ఆ అమ్మాయికి అత్యాశ ఎక్కువ బసు. తక్కువ ప్రాధాన్యతతో ఉండమని చెప్పాను. కానీ దానికి హీరోయిన్ అవ్వాలనిపించింది."

బసు గొంతు తగ్గించి అన్నాడు, "సార్, మాయ గనుక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల అదుపులో నోరు విప్పితే?"

శేఖర్ నవ్వాడు. "మాయ నోరు విప్పదు. నోరు విప్పితే దుబాయ్‌లో ఉన్న తన ఖాతాలోని డబ్బును నేను స్తంభింపజేస్తానని దానికి తెలుసు."

బసు తల ఊపాడు. "కానీ సార్, ఆ అర్జున్ వర్మ? ఆ కుర్రాడు ఐటీ నిపుణుడు కాదు, కానీ వాడు మాయ వాట్సాప్‌ను ఎలా హ్యాక్ చేశాడు? పైగా వాడి దగ్గర ఏదో పెన్‌డ్రైవ్ ఉందని వింటున్నాను."

శేఖర్ గ్లాసును బల్ల మీద పెట్టాడు. ఆ శబ్దం గదిలోని నిశ్శబ్దంలో తుపాకీ గుండులా వినిపించింది.

"ఆ పెన్‌డ్రైవ్ నాకు కావాలి బసు. అందులో నా కేమన్ ఐలాండ్స్ లావాదేవీల వివరాలు ఉన్నాయి. అది గనుక ఈడీ (ED) చేతికి చిక్కితే, ఢిల్లీ నుంచి నాకు పిలుపు వస్తుంది. నేను అలా జరగనివ్వను."

"ఏం చేయమంటారు సార్?"

"అర్జున్ ఇప్పుడు విక్రమ్ సింహా సంరక్షణలో ఉన్నాడు. విక్రమ్ ప్రముఖ న్యాయవాది, కాబట్టి నేరుగా దాడి చేస్తే మీడియా రచ్చ చేస్తుంది. ఒక పని చెయ్..." శేఖర్ జేబులోంచి ఒక ఫోన్ తీశాడు. "వాళ్ళ మీద 'సైబర్ ఉగ్రవాద' కేసు బనాయించు. అర్జున్ దేశానికి సంబంధించిన ముఖ్యమైన సర్వర్లను హ్యాక్ చేశాడని నిరూపించు. జాతీయ భద్రత సమస్య అయితే, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు కూడా అర్జున్‌ను కాపాడలేరు. ఈ రాత్రే వాళ్ళ అతిథి గృహంపై దాడి జరుగుతుంది. పెన్‌డ్రైవ్‌ను స్వాధీనం చేసుకుంటారు, ఇక ఎదురుకాల్పులు... అది పరిస్థితిని బట్టి చూసుకో."

విక్రమ్ సింహా న్యాయపరమైన రక్షణ కవచం, శేఖర్ చౌదరి పన్నిన 'సైబర్ ఉగ్రవాద' ఉచ్చును ఆపగలదా? లేక కోర్టు తీర్పుకు ముందే ఈ రాత్రి అర్జున్ కథ ముగిసిపోతుందా?

[SivaSai]

15.

అర్జున్ కిటికీ తెరను కొద్దిగా పక్కకు జరిపి బయటకు చూశాడు. రోడ్డు మామూలు కంటే కాస్త ఎక్కువగానే నిర్మానుష్యంగా ఉంది.

"విక్రమ్," అన్నాడు అర్జున్, "మనం ఇక్కడి నుంచి బయటపడాలి."

"ఎందుకు? నాయుడు గారు కేవలం హెచ్చరించారు కదా. ఇంతలోనే వాళ్ళు దాడి చేస్తారా?"

"నాయుడు గారు 'బసు' రంగంలోకి దిగాడని చెప్పారు. నేను బసు పేరు విన్నాను. ఆయన మాజీ సైనికుడు. ఆయన హెచ్చరికలు ఇవ్వడు, నేరుగా పని కానిచ్చేస్తాడు. నా అనుమానం ఏంటంటే, వాళ్ళు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లనే వాడుకుంటారు."

అకస్మాత్తుగా సుమిత్ గట్టిగా అరిచాడు. "అన్నా! సర్వనాశనం అయిపోయింది!"

అందరూ సుమిత్ ల్యాప్‌టాప్ వైపు చూశారు.

సుమిత్ పాలిపోయిన ముఖంతో, "నా వ్యవస్థపై మాల్వేర్ దాడి జరుగుతోంది. ఎవరో బయటి నుంచి మన నెట్‌వర్క్‌ను స్తంభింపజేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు. ఇంకా... ఇంకా వార్తలు చూడండి!" అన్నాడు.

సుమిత్ టీవీ ఛానెల్ మార్చాడు. బ్రేకింగ్ న్యూస్ హెడ్‌లైన్ మారిపోయింది.

"బ్రేకింగ్ న్యూస్: మాయా దేశాయ్ అరెస్టు వెనుక పెద్ద కుట్ర ఉందా? అర్జున్ వర్మ ఒక అంతర్జాతీయ హ్యాకర్ అని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల అనుమానం. దేశ రక్షణ మంత్రిత్వ శాఖ సర్వర్‌ను హ్యాక్ చేశాడన్న ఆరోపణలు అర్జున్‌పై వెల్లువెత్తుతున్నాయి. ఈ రాత్రే అర్జున్ వర్మను అరెస్టు చేసే అవకాశం ఉందని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ వర్గాల సమాచారం."

విక్రమ్ టీవీని చూసి నిశ్చేష్టుడైపోయాడు. "అయ్యో దేవుడా! శేఖర్ చౌదరి ఇంత వేగంగా వ్యవహరిస్తాడని నేను అనుకోలేదు. వాడు కథ మొత్తాన్ని తిప్పేశాడు! ఇప్పుడు నిన్ను 'బాధిత భర్త'గా కాకుండా, 'దేశద్రోహి అయిన హ్యాకర్'గా చూపిస్తారు."

రజత్ భయంతో వణుకుతూ, "అయితే మనం ఏం చేద్దాం సార్? సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఏ క్షణంలోనైనా వచ్చేస్తారు!" అన్నాడు.

అర్జున్ ఆ పెన్‌డ్రైవ్‌ను జేబులో పెట్టుకున్నాడు. అతని కళ్ళు ఇప్పుడు వేటగాడిలా పదునెక్కాయి.

"పారిపోకూడదు. పారిపోతే మనమే దోషులమని ఒప్పుకున్నట్టు అవుతుంది. విక్రమ్, మీ ఈ అతిథి గృహంలో ఏదైనా వెనుక దారి లేదా సర్వర్ గది ఉందా?"

"నేలమాళిగలో సర్వర్ గది ఉంది. ఎందుకు?"

"మన చేతిలో పది నిమిషాల సమయం ఉంది. సుమిత్, నువ్వు ఆ సర్వర్ గది నుంచి ఒక ప్రత్యక్ష ప్రసారం ఏర్పాటు చెయ్యి. యూట్యూబ్, ఫేస్‌బుక్, ఇన్‌స్టాగ్రామ్—అన్నిచోట్లా. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు లోపలికి రాకముందే నేను శేఖర్ చౌదరి పేరును ప్రజల దృష్టికి పెట్టాలనుకుంటున్నాను."

విక్రమ్ అడ్డుపడ్డాడు. "పిచ్చిపట్టిందా? శేఖర్ చౌదరి పేరు చెబితే నువ్వు రేపటి సూర్యోదయాన్ని చూడలేవు! వాళ్ళు నిన్ను జైల్లోనే చంపేస్తారు."

అర్జున్, విక్రమ్ కాలర్ పట్టుకున్నాడు. "నేను ఎలాగూ చచ్చిపోయినట్టే విక్రమ్. మాయ నా కుటుంబాన్ని చంపాలనుకుంది, ఇప్పుడు శేఖర్ చౌదరి నన్ను దేశద్రోహిని చేస్తున్నాడు. నాకు పోగొట్టుకోవడానికి ఏమీ లేదు. కానీ చనిపోయే ముందు నేను ఆ సైతాను ముసుగుని చీల్చి వెళ్తాను. ఇంకెవరూ సామాన్యులు ఈ వ్యవస్థ చక్రాల కింద నలిగి చావకుండా చూస్తాను."

హఠాత్తుగా అతిథి గృహం ప్రధాన ద్వారం దగ్గర ఒక భయంకరమైన శబ్దం వచ్చింది. అది సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ జీపు సైరన్ కాదు, బరువైన బూట్ల చప్పుడు, తలుపులు విరగ్గొడుతున్న శబ్దం.

విక్రమ్ కిటికీలోంచి చూశాడు, మూడు నల్లటి స్కార్పియోలు గేటును బద్దలుకొట్టుకుని లోపలికి వస్తున్నాయి. కార్ల నుంచి దిగుతున్న వాళ్ళు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ యూనిఫాంలో లేరు, సాధారణ దుస్తులలో ఉన్నారు. వారి చేతుల్లో ఆటోమేటిక్ రైఫిల్స్ ఉన్నాయి.

"బసు," అర్జున్ గుసగుసలాడాడు. "వాళ్ళు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు కాదు విక్రమ్. వాళ్ళు మనల్ని అరెస్టు చేయడానికి రాలేదు. ఎన్‌కౌంటర్ చేయడానికి వచ్చారు."

విక్రమ్ పరుగెత్తుకెళ్ళి డ్రాయర్ నుంచి తన లైసెన్స్ ఉన్న రివాల్వర్‌ను బయటకు తీశాడు. "రజత్, సుమిత్‌ను తీసుకుని నేలమాళిగకు వెళ్ళు! అర్జున్, నాతో రా. ఈ రోజు చట్టంతో వీళ్ళని ఆపలేం."

అతిథి గృహం లాబీలో అప్పటికే కాల్పుల శబ్దం మొదలైంది. బసు, అతని బృందం మెట్లెక్కి పైకి వస్తున్నారు. అర్జున్, విక్రమ్ రెండవ అంతస్తు కారిడార్‌లో నిలబడ్డారు. అర్జున్ విక్రమ్‌తో, "నువ్వు సుమిత్ వాళ్ళని కాపాడు. నేను వీళ్ళని దారి మళ్లిస్తాను," అన్నాడు. విక్రమ్ ఏదో చెప్పేలోపే, అర్జున్ కారిడార్‌కు అవతలి వైపుకి పరిగెత్తాడు, కావాలనే తన నీడ వాళ్ళ మీద పడేలా చేసి బసు బృందం దృష్టిని ఆకర్షించాడు.

బసు గట్టిగా అరిచాడు, "అదిగో అర్జున్! కాల్చండి!" ఒకేసారి తూటాల వర్షం అర్జున్ వైపు దూసుకొచ్చింది.

జూబ్లీ హిల్స్ అతిథి గృహం కారిడార్ చీకటిలో అర్జున్ శ్వాస చప్పుడు తనకే ఇంజన్‌లా వినిపిస్తోంది. ఒక తూటా అతని చెవి పక్కనుంచి గిర్రున దూసుకుపోయి వెనుక గోడ ప్లాస్టరింగ్‌కు తగిలింది.

"కాల్చండి! వాడు మెట్ల మీద నుంచి కిందకి దిగకూడదు!" బసు గొంతు. చల్లగా, యాంత్రికంగా ఉంది.

అర్జున్ ఒక బరువైన పూల కుండీని ఎత్తి కిటికీ అద్దం మీదకి బలంగా విసిరాడు. ఝనాఝన్! అద్దం పగిలిన శబ్దానికి బసు, అతని బృందం కిటికీ వైపు పరిగెత్తారు. ఈ అవకాశాన్ని వాడుకుని అర్జున్ పాకుతూ నేలమాళిగలోని సర్వర్ గది వైపు వెళ్ళాడు.

నేలమాళిగలో అప్పుడు ఊపిరి బిగబట్టే ఉత్కంఠ. సుమిత్ వేళ్ళు ల్యాప్‌టాప్ కీబోర్డుపై తుఫాను వేగంతో కదులుతున్నాయి. విక్రమ్ చేతిలో రివాల్వర్‌తో తలుపు ముందు నిలబడి ఉన్నాడు.

"అన్నా, అనుసంధానం అయ్యింది! శాటిలైట్ బ్యాకప్ ఆన్!" అని సుమిత్ అరిచాడు.

సరిగ్గా అదే సమయానికి తలుపు మీద 'ధప్ ధప్' మని శబ్దం. తలుపు తాళం పగలగొట్టుకుని బసు, అతని ఇద్దరు మనుషులు తుపాకులు ఎక్కుపెట్టి గదిలోకి దూసుకొచ్చారు.

"చేతులు పైకెత్తండి! ఎవరూ కదలొద్దు!" అని బసు గర్జించాడు. విక్రమ్ ట్రిగ్గర్‌పై వేలు పెట్టాడు, కానీ అర్జున్ అతన్ని ఆపాడు.

"బసు గారు," అర్జున్ ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నాడు, "కాల్చకండి. సుమిత్ ల్యాప్‌టాప్ వైపు చూడండి. మేము ప్రత్యక్ష ప్రసారంలో ఉన్నాం. ఫేస్‌బుక్, యూట్యూబ్, ట్విట్టర్—అన్నిచోట్లా. ఈ క్షణం రెండు లక్షల మంది మిమ్మల్ని చూస్తున్నారు."

బసు ఆగిపోయాడు. అతను ల్యాప్‌టాప్ కెమెరా ఎర్ర లైటు వెలగడం చూశాడు. అర్జున్ లెన్స్ వైపు చూస్తూ, "నమస్కారం. నేను అర్జున్ వర్మ. నేను ఒక దేశద్రోహి అయిన హ్యాకర్‌ని అని మీరు టీవీలో వింటున్నారు. కానీ అసలు దేశద్రోహి ఎవరో తెలుసా?" అన్నాడు.

అర్జున్ జేబులోంచి పెన్‌డ్రైవ్‌ను తీసి పైకి ఎత్తి చూపించాడు. "ఈ పెన్‌డ్రైవ్‌లో, మాయా దేశాయ్ వెనుక తెర వెనుక సూత్రధారి రాష్ట్రంలోని పలుకుబడి ఉన్న నాయకుడు, పారిశ్రామికవేత్త శేఖర్ చౌదరి అని నిరూపించే సాక్ష్యం ఉంది. రోహన్ ఎంటర్‌ప్రైజెస్ శేఖర్ చౌదరి నల్ల డబ్బుని తెల్లగా మార్చే యంత్రం. ఈ రోజు మాయ దొరికిపోవడంతో, శేఖర్ గారు నన్ను చంపి సాక్ష్యాలను మాయం చేయాలనుకుంటున్నారు. నా వైపు తుపాకీ గురిపెట్టిన ఈ అధికారి బసు గారు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కాదు, శేఖర్ చౌదరి ప్రైవేట్ కిరాయి హంతకుడు."

శేఖర్ చౌదరి పేరు బయటకు రాగానే ప్రత్యక్ష చాట్‌లో వ్యాఖ్యలు పేలిపోయాయి. బసు ఆందోళనకు గురయ్యాడు. కెమెరా ముందు కాల్చడం అంటే తన ఉరితాడును తనే మెడకు వేసుకున్నట్టు. అతను అరిచాడు, "పవర్ కట్ చేయండి! మెయిన్ స్విచ్ ఆఫ్ చెయ్యండి!"

గుండాలు మెయిన్ స్విచ్ వైపు పరిగెత్తారు. గదిలో ఒక్కసారిగా చిమ్మచీకటి అలుముకుంది. ప్రత్యక్ష ప్రసారం ఆగిపోయింది.

కానీ అర్జున్ పని పూర్తయింది. మందుపాతరకు నిప్పు అంటుకుంది. చీకటిని అవకాశంగా తీసుకుని విక్రమ్ ముందే సిద్ధం చేసుకున్న రహస్య సొరంగం తలుపు తెరిచాడు. "పదండి! పరుగెత్తండి!"

బసు చీకట్లోకి గుడ్డిగా కాల్పులు జరిపాడు. ఢాం! ఢాం! కానీ అప్పటికే అర్జున్, విక్రమ్, సుమిత్, రజత్ ఆ సొరంగం గుండా మురికి కాలువ దారిలోకి బయటపడ్డారు.

అరగంట తర్వాత. ఔటర్ రింగ్ రోడ్ మీద విక్రమ్ పాత శాంట్రో కారు దూసుకుపోతోంది. అర్జున్ ఆయాసపడుతున్నాడు. అతను ఫోన్ ఆన్ చేసి చూస్తే సోషల్ మీడియాలో మంటలు రేగుతున్నాయి. #JusticeForArjun ట్రెండింగ్‌లో ఉంది.

"ఈ నగరం విడిచిపెట్టాలి," అన్నాడు అర్జున్. "నేరుగా ఢిల్లీకి. ఈడీ ప్రధాన కార్యాలయంలో ఈ పెన్‌డ్రైవ్ సమర్పిస్తాను."

సరిగ్గా అప్పుడే అర్జున్ ఫోన్ మోగింది. తెలియని నంబర్. అర్జున్ అది శేఖర్ లేదా బసు అయి ఉంటాడని భయపడుతూనే ఫోన్ ఎత్తాడు.

"హలో?"

అవతలి నుంచి గంభీరమైన, ధీటైన స్వరం వినిపించింది. "శభాష్ అర్జున్ గారు! ప్రత్యక్ష ప్రసారం చూశాను. అద్భుతమైన ధైర్యం. కానీ ఢిల్లీ వెళ్ళే తప్పు చేయకండి. శేఖర్ చౌదరి మనుషులు విమానాశ్రయం, హైవేల మీద కాపలా కాస్తున్నారు."

"ఎవరు మీరు?"

"నేను మిత్రుడినో శత్రువునో కాలమే చెబుతుంది. కానీ శేఖర్‌ను నాశనం చేయడానికి ఆ పెన్‌డ్రైవ్ ఒక్కటే సరిపోదు. అది కేవలం ఆర్థిక నేరాలకు సంబంధించింది. శేఖర్ అసలు పాపం వేరే ఉంది. ఆ సాక్ష్యం నా దగ్గర ఉంది. ఒకవేళ మీరు నిజంగా శేఖర్‌ను అంతం చేయాలనుకుంటే, ఢిల్లీ కాదు, కారు వెనక్కి తిప్పి కాశీకి రండి. మణికర్ణికా ఘాట్‌లో చితి మంటల ముందు నిలబడి మాట్లాడుకుందాం."

లైన్ కట్ అయింది.

విక్రమ్ అద్దంలోంచి చూశాడు. "ఎవరు అది?"

అర్జున్ ఫోన్ వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. "ఒక రహస్య వ్యక్తి. మనల్ని కాశీకి రమ్మంటున్నాడు."

ఎవరీ రహస్య వ్యక్తి? అతను నిజంగా అర్జున్‌కు సహాయం చేయాలనుకుంటున్నాడా, లేక శేఖర్ చౌదరినే వల పన్ని అర్జున్‌ను సులభమైన ఎరగా కాశీకి రప్పిస్తున్నాడా?

అర్జున్ ఇప్పుడు ఏం చేస్తాడు? అతను విక్రమ్ మాట విని సురక్షితమైన మార్గంలో ఢిల్లీ వెళ్తాడా, లేక ఆ తెలియని ఫోన్ కాల్ మీద పందెం కాసి అనిశ్చితితో నిండిన కాశీ దారిలో అడుగుపెడతాడా?

[SivaSai]

16.

ఔటర్ రింగ్ రోడ్ (ORR) దాటి కారు చీకటి హైవే మీదకి చేరేసరికి రాత్రి రెండు గంటలు కావస్తోంది. బయట జోరుగా వర్షం కురుస్తోంది. కారు వైపర్లు, అర్జున్ వాళ్ళ మనసులోని తుఫానుతో పోటీ పడుతున్నాయా అన్నట్టు పిచ్చిగా కదులుతున్నాయి.
డ్రైవింగ్ సీట్లో కూర్చున్న విక్రమ్ నుదుటిపై చెమట బిందువులు ఏర్పడ్డాయి. పక్క సీట్లో అర్జున్ రాతి విగ్రహంలా కూర్చున్నాడు. అతని చేతిలో ఆ పెన్‌డ్రైవ్ గట్టిగా ఉంది. వెనుక సీట్లో సుమిత్, రజత్... ఎవరైనా వెంబడిస్తున్నారేమోనని మాటిమాటికీ వెనుక అద్దంలోంచి చూస్తున్నారు.
ఉన్నట్టుండి సుమిత్ అరిచాడు, "విక్రమ్ అన్నా! బండి ఆపు! బ్రేక్ వెయ్యి!"
విక్రమ్ గట్టిగా బ్రేక్ వేశాడు. తడి రోడ్డుపై చక్రాలు జారి, కీచుమని శబ్దం చేస్తూ రోడ్డు పక్కన ఆగిపోయాయి.
"ఏమైంది?" విక్రమ్ అడిగాడు.
సుమిత్ ల్యాప్‌టాప్‌ను ముందు వైపుకు జరిపాడు. స్క్రీన్ మీద ఒక ప్రత్యక్ష పటం వెలుగుతోంది, దానిపై కొన్ని ఎర్రని చుక్కలు కదులుతున్నాయి.
సుమిత్ పాలిపోయిన ముఖంతో చెప్పాడు, "ముందు ప్రమాదం ఉంది. హైవే మీద తనిఖీ జరుగుతోంది. కానీ అది సెక్యూరిటీ అధికారి కాదు. నేను హ్యాక్ చేసిన ట్రాఫిక్ కెమెరా దృశ్యాలు చూడండి."
సుమిత్ ఒక వీడియో విండో తెరిచాడు. విజయవాడ హైవే వంతెన ముందు బారికేడ్లు పెట్టి ఉన్నాయి. కొన్ని నల్లటి స్కార్పియోలు ఆగి ఉన్నాయి. కార్లను తనిఖీ చేస్తున్న వాళ్ళు రెయిన్‌కోట్లు వేసుకున్నారు, కానీ వాళ్ళ చేతుల్లో ప్రభుత్వ లాఠీలు కాదు, ఆటోమేటిక్ రైఫిల్స్ ఉన్నాయి.
అర్జున్ స్క్రీన్ వైపు చూస్తూ గుసగుసగా అన్నాడు, "బసు... మనం ఢిల్లీ వెళ్ళడానికి ప్రయత్నిస్తామని వాళ్ళకి తెలుసు. హైవేని బ్లాక్ చేసేశారు."
రజత్ భయంతో ఏడుపులంకించుకుని అన్నాడు, "మరి ఇప్పుడెలా? ఇక్కడే చచ్చిపోతామా? వెనక్కి వెళ్తే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, ముందు శేఖర్ గుండాలు!"
అర్జున్ కిటికీ బయటకు చూశాడు. చిమ్మచీకటి. రోడ్డుకి ఇరువైపులా దట్టమైన అడవి, వరి పొలాలు.
"కారు వదిలేయాలి," అర్జున్ నిర్ణయించుకున్నాడు. "దీన్ని తీసుకుని హైవే మీదకి వెళ్తే వాళ్ళు గుర్తుపట్టేస్తారు. మనం పల్లెటూరి దారి పట్టాలి."
"పల్లెటూరి దారా? ఈ వర్షంలోనా?" విక్రమ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"అవును. నడవాలి. కారుని ఇక్కడే పొదల చాటున దాచేద్దాం."
పది నిమిషాల్లో వాళ్ళు కారుని రోడ్డు పక్కన పాడుబడిన పెట్రోల్ పంప్ వెనుక ఉన్న పొదల్లో దాచేశారు. తర్వాత బురదతో నిండిన కాళ్ళతో పల్లెటూరి మట్టి రోడ్డు మీద నడవడం మొదలుపెట్టారు. వర్షం హోరు పెరుగుతోంది. అర్జున్ వేసుకున్న ఖరీదైన చొక్కా తడిసి శరీరానికి అతుక్కుపోయింది, కానీ ఆ ధ్యాస అతనికి లేదు.
దాదాపు మూడు కిలోమీటర్లు నడిచాక వాళ్ళు ఒక చిన్న ధాబా దగ్గరకు చేరుకున్నారు. ఆ ధాబా దాదాపు మూసివేశారు, కేవలం ఒక మినుకుమినుకుమంటున్న లాంతరు వెలుగుతోంది. బయట కొన్ని లారీలు ఆగి ఉన్నాయి.
అర్జున్ ధాబా యజమాని దగ్గరకు వెళ్ళబోతుండగా, ఒక లారీ కింద పడుకుని ఒక మెకానిక్ చక్రం బాగుచేయడం గమనించాడు. పక్కనే ఒక వయసు మళ్ళిన సర్దార్జీ డ్రైవర్, ఆందోళనగా ఏదో గొణుక్కుంటూ నిలబడి ఉన్నాడు.
అర్జున్ ముందుకు వెళ్ళాడు. "సర్దార్జీ, లారీ ఢిల్లీ వైపు వెళ్తుందా?"
ఆ సర్దార్జీ తలెత్తి చూశాడు. అతని కళ్ళలో వయసు భారం, అలసట ఆనవాళ్లు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆయన అర్జున్ వాళ్ళను ఆపాదమస్తకం చూశాడు—బట్టలు చూస్తే పెద్దయింటి వాళ్ళలా ఉన్నారు, కానీ పరిస్థితి బిచ్చగాడి కన్నా హీనంగా ఉంది. ఒళ్లంతా బురద, చిందరవందరగా ఉన్నారు.
"పంజాబ్ వెళ్తుంది. కానీ ప్రయాణికులను ఎక్కించుకోను బాబూ. మిమ్మల్ని చూస్తుంటే పెద్దయింటి వాళ్ళలా ఉన్నారు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల కేసా ఏంటి?"
విక్రమ్ ఏదో చెప్పబోయాడు, కానీ అర్జున్ అతన్ని ఆపాడు. అతను ముందుకు వెళ్లి సర్దార్జీ చేతిని పట్టుకున్నాడు.
"సెక్యూరిటీ అధికారి కేసు కాదు సర్దార్జీ, జీవితానికి సంబంధించిన కేసు. దయచేసి మమ్మల్ని కాస్త దాటించగలరా? డబ్బుల్లేవు, కానీ జీవితాంతం మీకు రుణపడి ఉంటాను."
సర్దార్జీ అర్జున్ కళ్ళలోకి చూశాడు. ఏం చూశాడో ఏమో, బహుశా తన పాత నీడను చూసుకున్నాడేమో. ఆయన ఒక నిట్టూర్పు విడిచి, "ఎక్కండి. సరుకుల లారీ వెనుక టార్పాలిన్ కప్పి ఉంది. దాని కింద దాక్కోండి. హైవే మీద తనిఖీ జరుగుతోంది, అందుకే నేను పల్లెటూరి దారిలో ధన్‌బాద్ వైపు వెళ్తాను," అన్నాడు.
లారీ వెనుక ఎక్కి కూర్చున్నాక అర్జున్ వాళ్ళ శరీరాలు ఇక కదలనన్నాయి. రజత్, సుమిత్ బియ్యం బస్తాల మీద వాలిపోయారు. లారీ స్టార్ట్ అయింది, గొంతు పెట్టి మూలుగుతూ చీకట్లోకి ముందుకు సాగింది.
కొద్దిసేపటికి లారీ ఆగింది. డ్రైవర్ క్యాబిన్ చిన్న కిటికీ తెరుచుకుని సర్దార్జీ తొంగి చూశాడు. "బాబూ, ముందుకు రా. క్యాబిన్‌లో ఒకరికి చోటుంది. మిగతా వాళ్ళు వెనకే ఉండండి."
అర్జున్ క్యాబిన్‌లోకి వెళ్లి కూర్చున్నాడు. ఇంజిన్ వేడికి తడిసిన శరీరం కాస్త సేదతీరింది.
సర్దార్జీ ఒక చేత్తో స్టీరింగ్ పట్టుకుని లారీ నడుపుతున్నాడు. బయట వర్షం, చీకటి ఒక గోడలా అడ్డుగా ఉన్నాయి.
"పేరేంటి బాబూ?" సర్దార్జీ అడిగాడు.
"అర్జున్."
"నా పేరు బల్బీర్ సింగ్. ఒకప్పుడు నాకు సొంతంగా మూడు లారీలుండేవి బాబూ. నా సొంత రవాణా వ్యాపారం ఉండేది. ఈ రోజు నేను వేరే వాళ్ళ లారీ నడుపుతూ కూలీ నాలీ చేసుకుంటున్నాను."
అర్జున్ ఆసక్తిగా చూశాడు. "ఎందుకు? వ్యాపారంలో నష్టం వచ్చిందా?"
బల్బీర్ ఒక ఎండిన నవ్వు నవ్వాడు. ఆ నవ్వులో వెయ్యేళ్ళ ఏడుపు కలిసున్నట్టుంది.
"నష్టం వస్తే డబ్బు పోయేది బాబూ, మళ్ళీ సంపాదించుకునేవాడిని. కానీ నా వంశమే అంతరించిపోయింది." బల్బీర్ స్టీరింగ్‌పై చేతిని నిమిరాడు. "నాకు రాజ్‌బీర్ అని ఒక కొడుకుండేవాడు. ఇంజనీర్. ఎంతో ఇష్టపడి పెళ్లి చేశాను. కోడలు ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టింది. ఇల్లంతా వెలుగు నిండుతుంది అనుకున్నాను. కానీ ఆరు నెలలు గడవకముందే, వేరే ఫ్లాట్ కావాలని, అత్తగారిని భరించలేనని చెప్పింది."
బల్బీర్ కాసేపు ఆగాడు. లారీ ఒక గుంతలో పడి కుదుపుకు లోనైంది.
"మేము ఒప్పుకోలేదు బాబూ. నా భార్యకు ఆరోగ్యం బాగోలేదు, ఆమెను వదిలి కొడుకు ఎలా వెళ్తాడు? అంతే, ఆట మొదలైంది. కోడలు పుట్టింటికి వెళ్లి, మా అందరి మీద సెక్షన్ 498-ఎ (వరకట్నం, గృహ హింస) కేసు పెట్టింది. మేము తనని కొట్టామని, డబ్బులు అడిగామని చెప్పింది. నేను, నా ముసలిది, నా కొడుకు—ముగ్గురినీ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు పట్టుకుపోయారు."
అర్జున్ గుండెల్లో ఒక కంపనం. అదే కథ. అదే స్క్రీన్‌ప్లే.
బల్బీర్ కన్నీళ్లు తుడుచుకున్నాడు. "నేను, నా భార్య ఆ అవమానాన్ని భరించాం. కానీ నా కొడుకు... వాడు చాలా సున్నితమైన మనసువాడు నాయనా. ఇంజనీర్, సమాజంలో పేరు ప్రఖ్యాతులున్నవాడు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వాడికి బేడీలు వేసి కాలనీ వాళ్ళ ముందు తీసుకువెళ్తుంటే, వాడు తట్టుకోలేకపోయాడు. లాకప్‌లో రెండు రోజులు దెబ్బలు తిని మూగవాడైపోయాడు."
బల్బీర్ గొంతు పూడుకుపోయింది. "బెయిల్‌పై విడుదలయ్యాక చూస్తే, రాజ్‌బీర్ మునుపటి రాజ్‌బీర్ కాదు. వాడు పిచ్చివాడైపోయాడు బాబూ. రోజంతా గదిలో ఒక మూలన కూర్చుంటాడు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను చూస్తే చాలు—'చంపేస్తున్నారు! నన్ను చంపేస్తున్నారు!' అని అరుస్తాడు. వాడు ఎవరినీ గుర్తుపట్టడు. కన్నతల్లిని కూడా."
అర్జున్ నిశ్శబ్దంగా కూర్చుండిపోయాడు. "ఇప్పుడు... ఇప్పుడెక్కడున్నాడు?"
"గదిలో తాళం వేసి వచ్చాను బాబూ," బల్బీర్ గొంతు ఇప్పుడు చాలా చిన్నగా వస్తోంది. "వదిలేస్తే రోడ్ల మీదకి పరుగెడతాడు, జనం రాళ్ళు విసురుతారు. అందుకే గొలుసులతో కట్టి పడేయాలి. నా భార్య... తనకే మోకాళ్ళ నొప్పులు, నడవలేదు... ఆమె ఇప్పుడు ఆ పిచ్చి కొడుక్కి సేవలు చేస్తుంది. వాడికి స్నానం చేయించి, చేత్తో తినిపిస్తుంది. మరి నేను? నేను ఈ ముసలి వయసులో హైవే మీద బండి నడుపుతున్నాను. ఎందుకంటే కొడుకు పిచ్చి మందులకి, లాయర్ ఫీజుకి డబ్బులు కావాలి."
బల్బీర్ అర్జున్ వైపు చూశాడు. "కోడలు ఇప్పుడు కొత్త పెళ్లి చేసుకుని సుఖంగా ఉంది. నా ఇంజనీర్ కొడుకేమో చీకటి గదిలో గొలుసులతో కట్టేసిన కుక్కలా రోజులు గడుపుతున్నాడు. మా తప్పేంటి బాబూ? కొడుక్కి పెళ్లి చేశాం, ఇదేనా మేం చేసిన పాపం?"
అర్జున్ ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాడు. తన బాధ ఈ వృద్ధుడి యాతన ముందు చాలా చిన్నదిగా అనిపించింది. అతను కేవలం డబ్బు, పరువు మాత్రమే కోల్పోయాడు, కానీ ఈ తండ్రి తన కొడుకునే కోల్పోయాడు—బతికుండి కూడా చచ్చినవాడిలా.
అర్జున్ గుండె పిండినట్లయింది. ఈ బాధ కేవలం తన ఒక్కడిదే అనుకున్నాడు. తాను చదువుకున్న అధికారిని కాబట్టే ఇంత అవమానం అనుకున్నాడు. కానీ వార్తాపత్రికల్లో పేరు రాని ఈ నిరక్షరాస్యుడైన లారీ డ్రైవర్ బాధ కూడా అదే!
బల్బీర్ అర్జున్ వైపు చూశాడు. "నీ కళ్ళలో కూడా నేను అదే అగ్నిని చూస్తున్నాను బాబూ. నువ్వు కూడా..."
అర్జున్ తలదించుకున్నాడు. "అవును బల్బీర్. నేను కూడా సర్వం కోల్పోయాను. నా భార్య నన్ను బిచ్చగాడిని చేసింది, దొంగగా నిలబెట్టింది. ఈ రోజు నేను పరారీలో ఉన్నాను."
బల్బీర్ స్టీరింగ్‌పై ఒక చరుపు చరిచాడు. "పారిపోవడం ఎందుకు బాబూ? నేను పారిపోయాను కాబట్టే ఈ రోజు డ్రైవర్‌గా మిగిలాను. నువ్వు చదువుకున్నవాడివి. నువ్వు పారిపోవద్దు. పోరాడు. మాలాంటి మూగ జీవాల కోసం పోరాడు. తెలుసా, ఈ హైవే మీద ఇంటికి తిరిగి వెళ్ళాలంటే భయపడే వేలాది డ్రైవర్లు ఉన్నారు. మేము లారీ చక్రాల కింద నలిగి చస్తాం, అయినా మా మాట ఎవరూ వినరు."
హఠాత్తుగా లారీ బ్రేక్ వేసింది. ముందు టార్చ్ లైట్ వెలుగు.
"తల దించుకో బాబూ! తనిఖీ!" బల్బీర్ గుసగుసగా అన్నాడు.
అర్జున్ సీటు కిందకి ముడుచుకుపోయాడు. అతని గుండె గొంతులోకి వచ్చినట్లయింది. శేఖర్ మనుషులు పల్లెటూరి దారిలోకి కూడా వచ్చేశారా?
బయటి నుంచి కఠినమైన స్వరం వినిపించింది, "ఏయ్ సర్దార్! లారీలో ఏముంది? కిందకి దిగు!"
"ఉల్లిపాయలు అయ్యా, ఉల్లిపాయలు. ధన్‌బాద్ వెళ్తున్నాను."
"ఉల్లిపాయలా? లేక ఇంకేమైనా స్మగ్లింగ్ చేస్తున్నావా? తాళం తియ్!"
అర్జున్ రక్తం గడ్డకట్టినట్లయింది. వెనుక డాలాలో విక్రమ్ వాళ్ళున్నారు. డాలా తెరిస్తే సర్వనాశనమే!
బయట కొన్ని గుసగుసలు వినిపిస్తున్నాయి. డబ్బు నోట్ల చప్పుడు.
"అదేంటి అయ్యా, పేదవాడిని... కాస్త టీ ఖర్చులకి ఉంచుకోండి. వెనుక తాళం తుప్పు పట్టిపోయింది, తెరవాలంటే సుత్తి కావాలి. సరుకు పాడైపోతుంది అయ్యా... వెళ్ళనివ్వండి."
కొన్ని క్షణాల ఊపిరి బిగబట్టేంత నిశ్శబ్దం. ఆ కొన్ని క్షణాలు అనంతకాలంలా అనిపించాయి అర్జున్‌కి.
"పోరా! ఎక్కువ వాగకు."
లారీ మళ్ళీ స్టార్ట్ అయింది. బల్బీర్ క్యాబిన్‌లోకి ఎక్కి చెమట తుడుచుకున్నాడు.
"బతికిపోయావు బాబూ. రెండు వందలకు ఒప్పుకున్నారు. శేఖర్ గుండాలు కాదు, స్థానిక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు. డబ్బులిస్తే దేవుణ్ణి కూడా వదిలేస్తారు."
అర్జున్ సీటు కింద నుంచి లేచి కూర్చున్నాడు. అతని శరీరం వణుకుతోంది.
"బల్బీర్, ఈ రోజు మీరు మా ప్రాణాలు కాపాడారు."
"ప్రాణం నేను కాపాడలేదు బాబూ. పైన ఉన్నవాడు కాపాడాడు, నువ్వు ఏదో ఒకటి చేయాలనేమో. మనం సరిహద్దు దాటేశాం. ముందు కాశీ హైవే."
తెల్లవారుతోంది. వర్షపు మేఘాలు తొలగిపోయి దూరంగా ఎర్రని సూర్యుడు కనిపిస్తున్నాడు. లారీ ఒక నిర్మానుష్య ప్రదేశంలో ఆగింది.
"కిందకి దిగండి బాబూ. ఇక్కడి నుంచి కాశీ వెళ్ళడానికి బస్సు దొరుకుతుంది. నేను ఇంక ముందుకు వెళ్ళను."
విక్రమ్, సుమిత్, రజత్ లారీ నుంచి దిగారు. వాళ్ళ ఒళ్ళు నొప్పులతో, కళ్ళలో నిద్ర లేకపోయినా, వాళ్ళు స్వేచ్ఛగా ఉన్నారు. కనీసం శేఖర్ హద్దుల అవతల ఉన్నారు.
బల్బీర్ లారీ స్టార్ట్ చేసే ముందు అర్జున్ వైపు చూసి అన్నాడు, "బాబూ, ఒక మాట గుర్తుంచుకో. లారీ అద్దం పగిలితే మార్చవచ్చు, కానీ స్టీరింగ్ చేయి జారితే లోయలో పడతాం. నీ జీవితం స్టీరింగ్‌ను ఇంకెప్పుడూ ఇతరుల చేతిలో పెట్టకు. పోరాడు, చివరి వరకు పోరాడు."
లారీ దుమ్ము రేపుకుంటూ వెళ్ళిపోయింది. అది కనుమరుగయ్యే వరకు అర్జున్ చూస్తూనే ఉన్నాడు. ఈ సామాన్య లారీ డ్రైవర్ ఈ రోజు అతనికి నేర్పిన పాఠం, ఏ విశ్వవిద్యాలయం నేర్పించలేదు.
విక్రమ్ అర్జున్ భుజం మీద చేయి వేశాడు. "పదా. బస్ స్టాండ్ అటు వైపు ఉంది."
వాళ్ళు అడుగు ముందుకు వేయబోతుండగా, అప్పుడే అర్జున్ ఫోన్ మోగింది. అదే తెలియని నంబర్. అదే రహస్య వ్యక్తి.
అర్జున్ ఫోన్ ఎత్తాడు. "హలో?"
అవతలి నుంచి అదే గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది, "కాశీ బస్సు ఎక్కవద్దు. అది ఒక ఉచ్చు. బస్ స్టాండ్‌లో శేఖర్ మనుషులు సివిల్ డ్రెస్‌లో నిలబడి ఉన్నారు. కుడి వైపు చూడు. అడవిలోకి ఒక సన్నని దారి గంగ వైపు దిగిపోతోంది. ఆ దారిలో నడవండి. రెండు కిలోమీటర్ల తర్వాత ఒక శ్మశాన వాటిక వస్తుంది."
"శ్మశాన వాటికా? ఎందుకు?" అర్జున్ గొంతు ఎండిపోయింది.
"ఎందుకంటే అన్నీ అంతమైన చోటే సత్యం పుడుతుంది. భయపడకండి అర్జున్ గారు. రండి... నా మనిషి ఎదురుచూస్తున్నాడు."
కాల్ కట్ అయింది.
అర్జున్ కుడి వైపున ఉన్న అడవి దారి వైపు చూశాడు. పొగమంచుతో కప్పబడిన ఆ దారి ఏదో మరో ప్రపంచంలోకి వెళ్తున్నట్లుంది.
విక్రమ్ అడిగాడు, "ఏమన్నారు?"
అర్జున్ ఫోన్‌ను జేబులో పెట్టుకుని, "బస్ స్టాండ్ కాదు. శ్మశానం వైపు వెళ్ళాలి," అన్నాడు.
ఆ నలుగురు స్నేహితులు పొగమంచు కమ్మిన అడవి దారిలో అడుగుపెట్టారు. ఈ దారి వాళ్ళను ఎక్కడికి తీసుకువెళ్తుందో వారికి తెలియదు—విముక్తి అనే వెలుగులోకా, లేక శేఖర్ చౌదరి పన్నిన ఏదైనా మృత్యు ఉచ్చులోకా?
______________________________
ఈ కథను ఇంతగా ఆదరిస్తున్న నా పాఠకులందరికీ హృదయపూర్వక ధన్యవాదాలు మరియు ప్రేమ.
ఈ కథ రాయడంలో నా ముఖ్య ఉద్దేశ్యం సమాజంలో అణచివేతకు గురవుతున్న పురుషుల మనసులోని మాటను బయటపెట్టడమే. అది నేను ఎంతవరకు చేయగలుగుతున్నానో మీరే చెప్పాలి. కాబట్టి మీకు నచ్చినా, నచ్చకపోయినా మీ అభిప్రాయాలను సమీక్షల ద్వారా తెలియజేయండి.
నచ్చితే, నన్ను అనుసరించడం మరియు సబ్‌స్క్రైబ్ చేయడం మర్చిపోవద్దు. ఈ కథ చాలా దూరం వెళ్తుంది. మొదటిసారి పురుషుల కోసం కలం పట్టాను, కాబట్టి మీ అందరి మద్దతు నాకు ఎంతో అవసరం.

[SivaSai]

17.

రజత్ భయంతో ఒక అడుగు వెనక్కి వేశాడు. పట్టణంలో పెరిగిన అతని శరీరం ఈ శ్రమను ఇక తట్టుకోలేకపోతోంది. అతను ఏడుపు ముఖంతో, గొంతు పూడుకుపోగా అన్నాడు, "నదీ మార్గమా? ఈ పొగమంచులోనా? అర్జున్, మనం తప్పు చేయడం లేదు కదా? ఎవరో తెలియని వ్యక్తి ఫోనులో చెప్పిన మాటలు నమ్మి మనం ప్రధాన రహదారిని వదిలి ఈ దట్టమైన అడవిలోకి వచ్చేశాం... ఒకవేళ ఇది శేఖర్ పన్నిన పన్నాగమే అయితే? మనల్ని ఇక్కడికి రప్పించి చంపేయడానికి వేసిన పథకం అయితే?"
అర్జున్ వెనక్కి తిరిగి రజత్ భుజంపై తన చేతిని గట్టిగా వేసి నొక్కాడు. రజత్ శరీరం జ్వరంతో కాలిపోతోంది, కళ్ళలో తీవ్రమైన భయం కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తోంది.
"రజత్ అన్నా, మనకు వేరే దారి లేదు. ప్రధాన రహదారి మీద అడుగు పెడితే మనం చస్తాం. ఒకవేళ ఈ వ్యక్తి మనల్ని చంపాలనుకుంటే, ట్రక్కులోనే చంపేసేవాడు. మనం నమ్మాలి."
"నమ్మకమా? ఎవరిని?" రజత్ బుసకొట్టినట్టు అన్నాడు, అతని స్వరంలో నిరాశ తీవ్రంగా ధ్వనించింది. "చట్టాన్ని నమ్మాను, అది నన్ను బిచ్చగాడిగా మార్చింది. ఇప్పుడు ఎవరో తెలియని వ్యక్తి ఫోను పిలుపును నమ్మి శ్మశానానికి వెళ్తున్నానా? మనం చావడానికే వెళ్తున్నామా అర్జున్?"
విక్రమ్ గద్దించాడు, "నోర్ముయ్ రజత్! అస్సలు మాట్లాడకు! ఆందోళన పడడానికి ఇది సమయం కాదు. మనం చావడానికి రాలేదు, చంపడానికి వచ్చాం. నడుస్తూ ఉండు!"
వాళ్ళు అడవిలో బురదతో నిండిన జారుడు దారిలో నడవడం మొదలుపెట్టారు. తెల్లవారుతున్నా, నదీ తీరాన దట్టమైన పొగమంచు కారణంగా చుట్టూ ఉన్నదంతా అస్పష్టంగా ఉంది. ఆకుల గలగల శబ్దం, వెనుక యమదూతలా శేఖర్ చౌదరి పంపిన కిరాయి హంతకుడు—బసు—తరుముకొస్తున్నాడని ప్రతిక్షణం గుర్తుచేస్తున్నట్టుగా ఉంది.
దాదాపు రెండు కిలోమీటర్లు నడిచిన తర్వాత అడవి హఠాత్తుగా ముగిసింది. ఎదురుగా గంగ. కానీ ఇది కాశీలోని రద్దీగా ఉండే రేవు కాదు. ఇది ఒక పాడుబడిన రేవు. కొన్ని రాతి మెట్లు నాచుతో జారుడుగా ఉన్నాయి, ఇటుకల సందుల్లో నల్లటి ఆకుపచ్చ నాచు పేరుకుపోయింది. ఇక్కడి నదీ జలాలు నల్లగా, నిశ్శబ్దంగా, భయంకరమైన లోతుతో ఉన్నాయి.
ఆ రేవు చివరి మెట్టుకు శిథిలావస్థలో ఉన్న ఒక చెక్క పడవ కట్టి ఉంది. పడవ రంగు వెలిసిపోయింది, అడుగు భాగాన్ని తారుతో ఎలాగోలా అతుకులు వేశారు. దాని మీద ఎముకల గూడులాంటి ఒక వృద్ధుడు కూర్చుని ఉన్నాడు. ఒంటి మీద చర్మం ముడతలు పడి వేలాడుతోంది, పక్కటెముకలు లెక్కపెట్టవచ్చు. ఒంటి మీద కేవలం ఒక మురికి గోచి ఉంది. అర్జున్ వాళ్ళను చూడగానే అతను ఏమీ మాట్లాడకుండా లేచి నిలబడ్డాడు. అతని కళ్ళలో ఏ ఆశ్చర్యం లేదు, వాళ్ళు వస్తారని అతనికి ముందే తెలిసినట్టుగా ఉంది.
అతను పడవ ఎక్కమని సైగ చేశాడు.
విక్రమ్ అనుమానంగా అడిగాడు, "మీరేనా మమ్మల్ని నది దాటించేది?"
ఆ వృద్ధుడు సమాధానం ఇవ్వలేదు. అతను నెమ్మదిగా నోరు తెరిచి, తన నాలుకను బయటకు చూపించాడు. సగం నాలుక తెగిపోయి ఉంది. అతను మూగవాడు.
అర్జున్ విక్రమ్ చేతిని పట్టుకుని గుసగుసగా అన్నాడు, "ఇతనే ఆ వ్యక్తి విక్రమ్. ఇంకేమీ అడగకు. ఎక్కు."
నలుగురూ జాగ్రత్తగా కదులుతున్న పడవలోకి ఎక్కారు. పడవవాడు గడతో పడవను నీటిలోకి నెట్టాడు. పడవ నడి నదికి చేరేసరికి, చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం మాయమైపోయింది. కేవలం తెల్లటి పొగమంచు దుప్పటి, తెడ్డు వేస్తున్న చప్ చప్ శబ్దం మాత్రమే వినిపిస్తున్నాయి. అప్పుడప్పుడూ ఏదో పేరు తెలియని పక్షి అరుపు ఆ నిశ్శబ్దాన్ని బద్దలు కొడుతోంది.
అర్జున్ పడవ ఒక చివర కూర్చుని నీటి వైపు చూస్తున్నాడు. ఈ నదే ఇప్పుడు జీవన్మరణాల మధ్య గోడలా అనిపించింది అతనికి.
హఠాత్తుగా దూరంగా ఒక యంత్ర శబ్దం వినిపించింది. మొదట అస్పష్టంగా, తర్వాత క్రమంగా బలపడసాగింది. అది ఒక యాంత్రిక గర్జన.
పడవవాడు ఒక్కసారిగా తెడ్డు వేయడం ఆపేశాడు. ఇంతసేపూ ప్రశాంతంగా ఉన్న అతని కళ్ళలో ఇప్పుడు భయం నీడలు కమ్ముకున్నాయి. అతను త్వరగా సైగ చేస్తూ అందరినీ పడవ అడుగుభాగంలో పడుకోమని చెప్పాడు.
విక్రమ్ గుసగుసగా అన్నాడు, "వేగ పడవ! బసు మనుషులు గస్తీ తిరుగుతున్నారు!"
రజత్ భయంతో లేచి నిలబడబోయాడు, "వాళ్ళు మనల్ని చూసేస్తారు! మన పని అయిపోయింది!"
సుమిత్ వెంటనే రజత్ మీదకు దూకి అతని నోటిని చేత్తో గట్టిగా మూసేశాడు. రజత్ శరీరం చేపలా గిలగిలా కొట్టుకుంటోంది, కానీ సుమిత్ అతన్ని కదలనివ్వలేదు. "నోర్ముయ్ రజత్! అస్సలు మాట్లాడకు! శబ్దం చేస్తే చస్తాం!" సుమిత్ గొంతులోని నరాలు ఉబ్బిపోయాయి.
పొగమంచును చీల్చుకుంటూ ఒక శక్తివంతమైన శోధన కాంతి వెలుగు నదిపై అటూ ఇటూ తిరుగుతోంది. యంత్ర శబ్దం ఇప్పుడు గుండెల్లో సుత్తితో కొడుతున్నట్టు ఉంది. ఆ వెలుగు పాములా మెలికలు తిరుగుతూ నీటిపై వస్తోంది. అర్జున్ పడవ చెక్క అడుగుభాగంలో ముఖం దాచుకుని పడుకున్నాడు. చెక్కల సందులోంచి అతను చూశాడు—ఆ వెలుగు వాళ్ళ పడవకు చాలా దగ్గరగా, కేవలం పది అడుగుల దూరం నుండి వెళ్ళిపోయింది.
ఒక్క క్షణం ఆ వెలుగు పడవ పైకప్పు మీద పడింది, కానీ పొగమంచు ఎంత దట్టంగా ఉందంటే లోపల ఉన్న మనుషులు కనిపించలేదు. వేగ పడవ భయంకరమైన వేగంతో అలలను సృష్టిస్తూ పక్కనుండి వెళ్ళిపోయింది. ఆ అలల తాకిడికి శిథిలావస్థలో ఉన్న పడవ ఇప్పుడే మునిగిపోతుందా అన్నట్టుగా ఊగింది. నీళ్ళు లోపలికి చిమ్మాయి.
ఐదు నిమిషాల తర్వాత అంతా నిశ్శబ్దంగా మారింది. వేగ పడవ శబ్దం దూరంగా కలిసిపోయింది. కానీ గుండె దడ మాత్రం తగ్గడం లేదు.
అర్జున్ లేచి కూర్చున్నాడు. అతను నీటి వైపు చూశాడు. అలల తాకిడికి నదిలోని గుర్రపుడెక్కతో పాటు ఒక పెద్ద వెదురు చట్రం కొట్టుకువస్తోంది. ఏదో పండగకు నిమజ్జనం చేసిన విగ్రహ చట్రం అది. గడ్డి బయటకు వచ్చేసింది, మట్టి పూత కొట్టుకుపోయింది, కేవలం అస్థిపంజరం మాత్రమే మిగిలింది. చెక్కకు అంటుకుని ఉన్న కాస్త మెరిసే కాగితం కూడా ఇప్పుడు రంగు వెలిసిపోయింది.
అర్జున్ రెప్పవాల్చకుండా దానివైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. అతని చూపు మసకబారింది. అది ఒక నిర్జీవ వస్తువులా కాదు, తన ప్రతిబింబంలా అనిపించింది.
"చూస్తున్నావా విక్రమ్?" అర్జున్ ఆ చట్రం వైపు వేలు చూపించాడు. అతని గొంతు పూడుకుపోయింది.
విక్రమ్ చూశాడు. "ఏంటది? విరిగిన చట్రం కదా!"
"కాదురా... అది కేవలం చట్రం కాదు. అది మనం. ఈనాటి మగవాళ్ళం." అర్జున్ స్వరంలో ఒక లోతైన ఆర్తనాదం కలిసింది. "చూడు, మట్టి పూత ఉన్నంత వరకు, ఒంటి మీద రంగు ఉన్నంత వరకు పూజలు అందుకుంది. అందరూ తలవంచి, భక్తితో నమస్కరించారు. మరి ఈ రోజు? పండగ అయిపోయింది. అవసరం తీరిపోయింది. అందుకే నదిలో విసిరి పారేశారు. ఇప్పుడు అది చెత్త. గడ్డి, వెదురు అస్థిపంజరం తప్ప ఇంకేమీ కాదు."
పడవ అవతలి వైపు కూర్చున్న సుమిత్, రజత్ నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయారు. అర్జున్ మాటలు బాణాల్లా వాళ్ళ గుండెల్లోకి గుచ్చుకున్నాయి.
అర్జున్ నీటి వైపు చూస్తూనే చెప్పసాగాడు, "నేను కూడా ఈ చట్రం లాంటి వాడినేరా. జీతం ఉన్నంత వరకు, హోదా ఉన్నంత వరకు, మాయ నన్ను పూజించింది. 'నువ్వు లేకపోతే నా జీవితం లేదు' అనేది. ఉద్యోగం పోగానే, డబ్బు పోగానే—వెంటనే నిమజ్జనం చేసేసింది.
సమాజం మనల్ని ప్రేమించేది మన దగ్గర ఇచ్చేందుకు ఏదైనా ఉన్నంత వరకే. మనం రక్తం, మాంసం ఉన్న మనుషులం కాదు విక్రమ్, మనం ఈ సమాజానికి 'వాడుకుని పారేసే' వస్తువులం. మన ఏడుపు వినేవాళ్ళు ఎవరూ లేరు, ఎందుకంటే విగ్రహ నిమజ్జనం తర్వాత ఆ చట్రం ఎక్కడికి కొట్టుకుపోయిందో అని ఎవరూ తిరిగి చూడరు."
అర్జున్ నీటిలో చేయి పెట్టి ఆ చట్రాన్ని తాకడానికి ప్రయత్నించాడు, చివరిసారిగా తన గతాన్ని తాకాలని ఆశిస్తున్నట్టుగా. కానీ నది యొక్క క్రూరమైన ప్రవాహం దాన్ని దూరంగా తీసుకుపోయింది. మాయ తనను ఎలాగైతే వదిలేసిందో—ఏ తప్పు లేకుండా, ఏ కరుణ లేకుండా—అలాగే.
పడవవాడు గడతో పడవను అవతలి ఒడ్డుకు చేర్చాడు. ఆ ప్రదేశం బీహార్ సరిహద్దు దగ్గర ఒక మారుమూల గ్రామం. జనసంచారం దాదాపు లేదు.
పడవవాడు పడవ దిగలేదు. అతను అడుగుభాగం నుండి ఒక మురికి గోనె సంచిని తీసి రేవు మీదకు విసిరాడు. తర్వాత వెళ్ళిపోమని సైగ చేశాడు. అతని కళ్ళలో తొందర కనిపిస్తోంది.
అర్జున్ వాళ్ళు ఆ సంచిని విప్పారు. లోపల ఆయుధాలు లేవు, డబ్బు లేదు. నాలుగు జతల కాషాయ వస్త్రాలు, రుద్రాక్ష మాలలు, నాలుగు చిన్న ఇత్తడి చెంబులు ఉన్నాయి.
రజత్ ఆశ్చర్యంగా ఒక చెంబును చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. "ఇవేంటి? మనం సాధువుల వేషం వేసుకుందామా?"
విక్రమ్ సంచి అడుగున ప్లాస్టిక్‌లో చుట్టిన ఒక చిన్న చీటీని కనుగొన్నాడు. దానిపై గుండ్రని అక్షరాలతో ఇలా రాసి ఉంది—
"సైతాను కళ్ళలో దుమ్ము కొట్టాలంటే, దేవుడి భక్తుల గుంపులో కలిసిపోవాలి. వేలాది మంది తీర్థయాత్రికులు కాశీ వైపు వెళ్తున్నారు. వాళ్ళ గుంపులో కలిసిపొండి. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు గానీ, శేఖర్ మనుషులు గానీ—భక్తిపరులైన 'బోల్ బమ్' యాత్రికుల వాహనాలను తనిఖీ చేసే లేదా వారిని సోదా చేసే ధైర్యం చేయరు. కాశీ వరకు ఇదే మీకు ఏకైక రక్షా కవచం. గుర్తుంచుకోండి, మీరు ఇప్పుడు పరారీలో ఉన్నవాళ్ళు కాదు, మీరు తీర్థయాత్రికులు।"
అరగంటలో, అడవి చాటున నలుగురి రూపురేఖలు మారిపోయాయి.
ఖరీదైన చొక్కాలు, ప్యాంట్లు, కంఠబంధం, పైకోటు—అన్నీ తీసి నేలలో పాతిపెట్టారు. ఇప్పుడు ఒంటి మీద కేవలం కాషాయ బనియన్, నిక్కరు ఉన్నాయి. నుదుట విభూది బొట్టు. కాళ్ళకు చెప్పులు లేవు. భుజంపై వెదురు కర్రకు వేలాడుతున్న చెంబు.
ప్రధాన రహదారి మీద అప్పుడు వేలాది కాషాయ వస్త్రధారుల ప్రవాహం. మైకుల్లో "బోల్ బమ్, తారక్ బమ్" అని మారుమోగుతోంది. డీజే మోగుతోంది, జనం నాట్యం చేస్తున్నారు, భక్తి ప్రవాహంలా పారుతోంది. ఆ మహా జనసంద్రంలో అర్జున్, విక్రమ్, సుమిత్, రజత్ కలిసిపోయారు.
కొద్దిసేపటి క్రితం వరకు నగరం నుండి పరారైన నిందితులు, ప్రముఖ న్యాయవాది, సమాచార సాంకేతిక నిపుణులు అయిన వాళ్ళు—ఇప్పుడు కేవలం అలసిపోయిన తీర్థయాత్రికులు.
నడుస్తూ నడుస్తూ సుమిత్ గుసగుసగా అన్నాడు, "అన్నా, ఆలోచన అద్భుతంగా ఉంది! ముఖ గుర్తింపు కెమెరాలు ఉన్నా, ఈ లక్షలాది మంది గుంపులో మనల్ని కనుక్కోవడం అసాధ్యం. శేఖర్ చౌదరి మనం ఇలా వస్తామని ఊహించను కూడా ఊహించలేడు."
అర్జున్ ఏమీ మాట్లాడలేదు. అతను నడుస్తున్నాడు. తారు దారిపై చెప్పులు లేకుండా నడిచే అలవాటు అతనికి లేదు. పాదాల కింద బొబ్బలు వస్తున్నాయి, కంకర రాళ్లు గుచ్చుకుంటున్నాయి, కానీ అతను ఆగడం లేదు. ఈ యాత్ర అతనికి ఒక ప్రాయశ్చిత్తంలా అనిపించింది. అతని పాత 'అర్జున్' అనే వ్యక్తిత్వం ప్రతి అడుగులోనూ చెరిగిపోతున్నట్టుగా ఉంది. ఎండ వేడికి వీపు కాలిపోతోంది, కానీ మనసులోని అగ్ని అంతకంటే తీవ్రంగా ఉంది.
దాదాపు పది కిలోమీటర్లు నడిచిన తర్వాత వాళ్ళు దారి పక్కన ఉన్న ఒక అన్నదాన సత్రంలో ఆగారు. రెండు రోజులుగా కడుపులో తిండి నీళ్లు లేవు. ఆకలికి పేగులు మెలిపెడుతున్నాయి.
గుంపులో అర్జున్ నీళ్ళ కోసం వరుసలో నిలబడ్డాడు. అతని వెనుకే ఒక జటాధారి నిలబడి ఉన్నాడు. ఒళ్లంతా విభూది పూసుకుని, చేతిలో ఒక పెద్ద చిమటా, మెడలో ఎముకల దండ ఉన్నాయి. కళ్ళు మందార పువ్వులా ఎర్రగా ఉన్నాయి.
అర్జున్ నీళ్ళు తీసుకుని తిరగగానే ఆ జటాధారితో ఢీకొన్నాడు. నీళ్ళు చిలికి అతని కాళ్ళ మీద పడ్డాయి.
"క్షమించండి బాబాగారు," అర్జున్ చేతులు జోడించి పక్కకు జరిగాడు. "నేను గమనించలేదు."
ఆ సాధువు ఏ కోపం చూపించలేదు. అతను అర్జున్ కళ్ళలోకి చూశాడు. ఆ కళ్ళలో అర్జున్ గుండెలను కదిలించేంత పదునైన, సమ్మోహనమైన చూపు ఉంది. ఆ కళ్ళు అర్జున్ ఆత్మ వరకు చూడగలవనిపించింది.
ఆ సాధువు హఠాత్తుగా అర్జున్ చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. అతని చేతి చర్మం గరుకుగా ఉంది, కానీ పట్టు పులి పంజా లాగా ఉంది. అర్జున్ చేతిని విడిపించుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ முடியவில்லை.
ఆ సాధువు అర్జున్ చెవి దగ్గరకు వంగి గుసగుసగా అన్నాడు. అర్జున్ ఏదో మతపరమైన మాట లేదా ఆశీర్వాదం ఆశించాడు. కానీ ఆ సాధువు నోటి నుండి వచ్చింది ధారాళమైన, సంస్కారవంతమైన, పట్టణ యాసతో కూడిన తెలుగు—
"మీ మారువేషం బాగుంది అర్జున్ గారు. కానీ గుర్తుంచుకోండి, మీరు అగ్ని నగరానికి వెళ్తున్నారు. చితి మంటలు పాపాత్ములను, పుణ్యాత్ములను వేరుగా కాల్చవు. చాలా జాగ్రత్తగా ఉండండి, శేఖర్ చౌదరి 'మూడో కన్ను' ఈ గుంపులోనే మీతో పాటు నడుస్తోంది।"
అర్జున్ ఉలిక్కిపడి, తన చేతిని ఒక్క ఉదుటున విడిపించుకున్నాడు. విద్యుత్ షాక్ తగిలినట్టుగా వెనక్కి జరిగాడు. "ఎవరు మీరు? ఏమన్నారు?"
అతను సరిగ్గా చూడబోయాడు, కానీ క్షణాల్లో ఆ జటాధారి వేలాది కాషాయ వస్త్రధారుల గుంపులో, అగరుబత్తి పొగలో ఎటో మాయమైపోయాడు. గాలిలోంచి వచ్చి గాలిలో కలిసిపోయినట్టుగా.
అర్జున్ గుంపులో పిచ్చివాడిలా వెతికాడు. లేడు. ఎక్కడా లేడు. కేవలం మైకులో మారుమోగుతున్న 'బోల్ బమ్' ధ్వని మాత్రమే.
విక్రమ్ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు, అర్జున్ పాలిపోయిన ముఖం చూసి ఆందోళనగా అడిగాడు. "ఏమైంది అర్జున్? దెయ్యాన్ని చూశావా ఏంటి?"
అర్జున్ వణుకుతున్నాడు. అతని నుదుటిపై చెమట పట్టింది. అతను గుంపు వైపు చూస్తూ అన్నాడు, "దెయ్యం కన్నా భయంకరమైనది విక్రమ్. మనతో పాటు ఎవరో నడుస్తున్నారు. ఎవరో ఒకరు మన ప్రతి అడుగును గమనిస్తున్నారు. శేఖర్ మనుషులా? లేక ఆ రహస్య స్నేహితుడి మనుషులా? నాకు తెలియదు. కానీ మనం ఒంటరిగా లేము."
దూరంగా కాశీకి వెళ్ళే దారి కనిపిస్తోంది. కానీ ఆ దారి ఇప్పుడు అర్జున్‌కు విముక్తి మార్గంలా అనిపించడం లేదు. ఒక పెద్ద చదరంగం బల్లలా అనిపిస్తోంది, దానిపై వాళ్ళు తెలియని చెక్ మేట్ వైపు నడుస్తున్నారు.
గుంపులో ఏ కళ్ళు వాళ్ళను చూస్తున్నాయి? ఆ 'మూడో కన్ను' ఎవరు? కాశీ రేవుకు చేరకముందే ఆ అదృశ్య శత్రువు వాళ్ళను అంతం చేస్తాడా?