[SivaSai]

రాఘవ ఇంట్లో వాతావరణం గంభీరంగా, ఊపిరాడనట్టుగా ఉంది.
రాఘవ తన చీకటి పని గదిలో తలుపు మూసుకుని కూర్చుని ఉన్నాడు. రోజంతా అతను చుక్క నీళ్ళు కూడా తాగలేదు. అతను వేసుకున్న ఖరీదైన చొక్కా చెమటతో తడిసి శరీరానికి అంటుకుపోయింది. బయట హాల్ నుండి అతని భార్య గీత ఆందోళనగా పిలుస్తున్న గొంతు వినిపిస్తోంది.
"రాఘవ్ గారూ! తలుపు తీయండి! మీరు పొద్దున్నుంచి ఏమీ తినలేదు. ఏమైంది మీకు? ఆఫీసులో ఏమైనా పెద్ద సమస్యా? కనీసం కాస్త నీళ్ళైనా తాగండి!" గీత పదేపదే తలుపు తడుతోంది.
రాఘవ రెండు చేతులతో తన చెవులు మూసుకున్నాడు. అతను గీత అడిగే ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానం చెప్పలేడు. అతను ఏం చెబుతాడు? తనలాంటి ఒక పెద్ద ప్రభుత్వ అధికారి కొన్ని లక్షల రూపాయల కోసం తన ఆత్మను అమ్ముకున్నాడని చెబుతాడా? తాను లంచం తీసుకుని పెట్టిన ఒక్క సంతకం వల్ల ఈ రోజు శేఖర్ చౌదరి కోట్ల రూపాయల సామ్రాజ్యాన్ని నిర్మించుకున్నాడని, అమాయకులైన మగవాళ్ళు రోడ్డున పడి బిచ్చగాళ్లయ్యారని చెబుతాడా?
గీత చాలా నిజాయితీపరురాలు, సాధారణ మధ్యతరగతి కుటుంబం నుండి వచ్చిన అమ్మాయి. ఆమెకు పరువు, నిజాయితీలే జీవితంలో అన్నిటికన్నా పెద్ద ఆస్తులు. ఆమె రాఘవను ఒక ఆదర్శంగా భావిస్తుంది. ఒకవేళ తన భర్త ఈ విలాసవంతమైన కారు, ఈ పెద్ద ఫ్లాట్... ఇవన్నీ అమాయకుల రక్తపు డబ్బుతో కొన్నవని గీతకు ఎప్పటికైనా తెలిస్తే, బహుశా ఆమె అవమానంతో ఆత్మహత్య చేసుకుంటుంది. పరువు పోవడం కన్నా చావడం గీతకు చాలా సులభం. రాఘవ ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ గీతకు ఈ మురికి నిజాన్ని తెలియనివ్వలేడు.
"నేను బాగానే ఉన్నాను గీతా! నన్ను కాసేపు ఒంటరిగా వదిలెయ్. నేను చాలా ముఖ్యమైన దస్త్రంలో పనిచేస్తున్నాను," రాఘవ తలుపు వైపు చూస్తూ ఎలాగోలా పొడిబారిన, పగిలిన స్వరంతో అరిచాడు.
బయట గీత తలుపు తట్టడం ఆగిపోయింది. రాఘవ లోతైన నిట్టూర్పు విడిచి తన బల్ల మీద ఉన్న ల్యాప్‌టాప్ వైపు చూశాడు.
అతని మెదడులో ఇప్పుడు వేయి ఆలోచనలు ఒకేసారి చిక్కుముడి పడుతున్నాయి. ఉదయం వచ్చిన ఆ ఎర్రటి కవరు, అందులోని చిరిగిన కాగితం ముక్క అతని జీవితంలోని లెక్కలన్నింటినీ తారుమారు చేసేశాయి. శేఖర్ చౌదరిని ఫోన్ చేసి సహాయం అడగాలని అనుకున్నాడు. కానీ శేఖర్ యొక్క ఆ మంచులా చల్లని, పాములాంటి స్వరం రాఘవ గుండెల్లోంచి ధైర్యాన్ని పూర్తిగా తుడిచిపెట్టేసింది.
అకస్మాత్తుగా, రాఘవ బల్ల మీద ఉన్న ఫోన్ తెర వెలిగింది. ఒక సందేశం వచ్చింది.
రాఘవ వణుకుతున్న చేతులతో ఫోన్ తీశాడు. సందేశం ఒక తెలియని సంఖ్య నుండి వచ్చింది, కానీ ఆ సందేశంలోని భాష చదివాక అది ఎవరు పంపారో అర్థం చేసుకోవడానికి రాఘవకు ఎంతో సమయం పట్టలేదు. ఆ సందేశం పంపింది శేఖర్ చౌదరి.
సందేశంలో ఇలా రాసి ఉంది— _“ఎక్కువ తెలివి తేటలు ప్రదర్శించకు రాఘవ. నువ్వే గనక మీడియా దగ్గర గానీ, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల దగ్గర గానీ నోరు విప్పాలని ఆలోచించినా, రేపు ఉదయం నీ కొడుకు రవి, నీ భార్య గీతల కాళ్ళు చేతులు వేర్వేరు ప్యాకెట్లలో నీ ఇంటి గుమ్మం ముందు ఉంటాయి. ఆ చెత్తబుట్టలోని కాగితాలు ఎవరు పంపారో నేను చూసుకుంటాను. నువ్వు నోరు మూసుకుని కూర్చో. ఆ, ఇంకో విషయం, నీ ఇంటి బయట నా మనుషులు ఉన్నారు. పారిపోవాలని చూస్తే ఇక్కడే పాతేస్తాను.”_
ఆ సందేశం చదవడం పూర్తికాగానే రాఘవ చేతిలోంచి ఫోన్ జారి కిందపడింది.
ఎవరో ఒక పెద్ద సుత్తితో తన తలపై గట్టిగా కొట్టినట్టు అనిపించింది. అతని శరీరం మొత్తం వణికిపోవడం మొదలైంది. రాఘవ కళ్ళ నుండి ధారాపాతంగా కన్నీళ్లు కారడం మొదలయ్యాయి.
శేఖర్ చౌదరి! ఏ మనిషి కోసం రాఘవ ఇన్ని సంవత్సరాలు తన నిజాయితీని త్యాగం చేశాడో, ఏ మనిషి పనికిరాని దస్త్రాలను కళ్ళు మూసుకుని ఆమోదించాడో, ఈ రోజు ఆ మనిషే తన భార్యను, కొడుకును ముక్కలు ముక్కలుగా నరికేస్తానని బెదిరిస్తున్నాడు!
ఇంతసేపూ తన అసలు శత్రువులు ఆ చిరిగిన కాగితాలు పంపినవాళ్ళే అని రాఘవ అనుకున్నాడు. కానీ ఇప్పుడు అతనికి అర్థమవుతోంది, తన అతిపెద్ద, అత్యంత భయంకరమైన శత్రువు స్వయంగా శేఖర్ చౌదరియేనని. శేఖర్ ఎప్పటికీ రాఘవను కాపాడడు. శేఖర్‌కు రాఘవ కేవలం వాడి పడేసిన ఒక టిష్యూ కాగితం లాంటివాడు. పని అయిపోగానే, తన అవినీతికి సజీవ సాక్ష్యం లేకుండా చేయడానికి శేఖర్ ఎలాగైనా రాఘవను చంపేస్తాడు.
రాఘవ నేల మీద కూలబడి మోకాళ్లలో తల దాచుకున్నాడు. ఒక మగాడు తన భార్యాబిడ్డలను కాపాడుకోవడానికి దారి దొరకనప్పుడు, అతని కన్నా నిస్సహాయుడు మరొకడు ఉండడు. తాను ఒక చీకటి బావిలో చిక్కుకుపోయినట్టు రాఘవకు అనిపించింది.
అతను మౌనంగా ఉండిపోదామనుకున్నాడు. శేఖర్ చెప్పినట్టే ఏమీ చేయకుండా ఉంటే, బహుశా ఈ తుఫాను దానంతట అదే సద్దుమణుగుతుందని భావించాడు.
కానీ ఈ రోజు సాయంత్రం జరిగిన ఒక సంఘటన రాఘవలోని ఆ చివరి ఆశను కూడా తుత్తునియలు చేసింది.
సాయంత్రం నాలుగు గంటలకు, రాఘవ ఆఫీసు నుండి వణికిపోతూ ఇంటికి తిరిగి వస్తుండగా, హాల్‌లో గీత చేతిలో ఒక పసుపు రంగు కవరు పట్టుకుని నిలబడి ఉండటం చూశాడు. ఆ కవరు తపాలా ద్వారా వాళ్ళ ఇంటి చిరునామాకు వచ్చింది.
రాఘవ గుండె జల్లుమంది. అతను దాదాపు పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి గీత చేతిలోంచి ఆ కవరును లాక్కున్నాడు.
"ఏమైంది? ఎవరి ఉత్తరం అది?" గీత చాలా ఆశ్చర్యంగా అడిగింది.
"ఏ-ఏమీ లేదు! ఇది కార్యాలయ రహస్య ఉత్తరం. నువ్వు ఇవి ముట్టుకోకు!" రాఘవ చెమటలు కక్కుతూ అరిచాడు.
రాఘవ వింత ప్రవర్తనకు గీత చాలా బాధపడింది. ఆమె మౌనంగా వంటగదిలోకి వెళ్ళిపోయింది.
రాఘవ పని గదిలోకి వెళ్లి ఆ పసుపు రంగు కవరును తెరిచినప్పుడు, లోపల ఉత్తరం ఏమీ లేదు. అందులో ఉంది కేవలం ఆ రద్దు చేయబడిన ఇన్‌వాయిస్ యొక్క మరో నకలు. దాని కింద ఎర్ర సిరాతో ఇలా రాసి ఉంది— _"నీ సమయం ముగిసిపోతోంది రాఘవ."_
ఈ సంఘటన రాఘవను మానసికంగా పూర్తిగా వికలాంగుడిని చేసింది.
ఈ కాగితాలు పంపుతున్న వాళ్ళు శేఖర్ కంటే జిత్తులమారి వాళ్ళు. గీతకు నిజం తెలియాలని వాళ్ళు కోరుకుంటున్నారు. రాఘవకు బాగా తెలుసు, ఈ అవినీతి గురించి గీతకు తెలిస్తే, ఆమె ఒక్క క్షణం కూడా ఈ ఇంట్లో ఉండదు. బహుశా గీత అవమానంతో మేడ మీద నుండి దూకేస్తుంది.
రాఘవ తన జుట్టును గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. అతని ముందు ఇప్పుడు రెండే దారులున్నాయి.
ఒకటి, అతను నోరు మూసుకుని కూర్చుని శేఖర్ గూండాల చేతిలో తను చావాలి, తన భార్యాబిడ్డలు చావడం చూడాలి.
రెండు, ఈ చిరిగిన కాగితాలు పంపుతున్న అదృశ్య వ్యక్తులతో చేతులు కలపాలి. బహుశా వాళ్ళు రాఘవను జైలుకు పంపిస్తారు, కానీ కనీసం వాళ్ళు రాఘవ భార్యాబిడ్డలను ముక్కలు ముక్కలుగా నరకరు. వాళ్ళు కనీసం ఒక తండ్రి కన్నీళ్లను అర్థం చేసుకుంటారు.
రాఘవకు తెలుసు, ఈ రెండవ దారే తను చేసిన పాపానికి ప్రాయశ్చిత్తం చేసుకునే ఏకైక మార్గమని. అతను తన కన్నీళ్లను తుడుచుకున్నాడు. అతనిలోని భయం, ఆందోళన ఇప్పుడు ఒక విచిత్రమైన, మంచులా చల్లని పట్టుదలగా మారాయి. అతను తన కుటుంబాన్ని కాపాడుకోవాలి. తన భార్య గీత పరువును కాపాడాలి.
రాఘవ నెమ్మదిగా నేల మీద నుండి లేచి నిలబడ్డాడు. అతను తన బల్ల గదిని లాగాడు.
గది లోపల, ఒక డైరీ పేజీ కింద దాచిపెట్టిన ఒక చిన్న, నల్లటి పెన్‌డ్రైవ్ ఉంది. ఈ పెన్‌డ్రైవ్ గురించి శేఖర్‌కు గానీ, రావుిలకు గానీ తెలియదు. ఈ పెన్‌డ్రైవ్‌లోనే శేఖర్ చౌదరి యొక్క అన్ని షెల్ కంపెనీలు, విదేశీ నిధులు, రద్దు చేయబడిన ఆడిట్ నివేదికల అసలైన స్కాన్ చేసిన నకలు ఉన్నాయి. పదేళ్ల క్రితం రాఘవ కేవలం తన రక్షణ కోసం ఈ కాపీలను దాచిపెట్టాడు. ఈ రోజే ఈ పెన్‌డ్రైవే శేఖర్ సామ్రాజ్యాన్ని నాశనం చేయడానికి బ్రహ్మాస్త్రం.
రాఘవ ఆ పెన్‌డ్రైవ్‌ను తన ప్యాంటు జేబులో పెట్టుకున్నాడు.
తర్వాత అతను బల్ల మీద నుండి తన ఫోన్ తీశాడు. అతని చేతులు ఇప్పుడు వణకడం లేదు. అతనికి ఏం చేయాలో ఇప్పుడు తెలుసు.
రాఘవ తన పరిచయాల జాబితాలోకి వెళ్లి, ఆ ఎర్రటి కవరు లోపలి చిరిగిన కాగితం మీద రాసి ఉన్న తెలియని సంఖ్యకు డైల్ చేశాడు.
కొన్నిసార్లు మోగిన తర్వాత, అవతలి నుండి ఒక భారమైన, గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది.
"హలో."
ఆ గొంతు విక్రమ్‌ది. కానీ ఆ విషయం రాఘవకు తెలియదు.
"నేను రాఘవను మాట్లాడుతున్నాను," రాఘవ గొంతు చాలా చిన్నగా, కానీ నిశ్చలంగా ఉంది. "మీరు ఎవరో నాకు తెలియదు. ఆ చెత్తబుట్టలోని చెత్త నుండి నా సంతకం ఉన్న కాగితాలను ఎలా సంపాదించారో కూడా నాకు తెలియదు. కానీ మీరు గెలిచారు. నేను ఓటమిని అంగీకరిస్తున్నాను."
ఫోన్ అవతల కొన్ని క్షణాలు పూర్తి నిశ్శబ్దం. తర్వాత విక్రమ్ చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నాడు, "మేము గెలవడానికి రాలేదు రాఘవ. మేము కేవలం కోల్పోయిన మా జీవితాలను తిరిగి అడగడానికి వచ్చాము. ఆధారాలు నీ దగ్గర ఉన్నాయా?"
"ఉన్నాయి," రాఘవ గుటక మింగాడు. "నా దగ్గర శేఖర్ నల్లధనం యొక్క అసలైన దస్త్రాలు ఒక పెన్‌డ్రైవ్‌లో ఉన్నాయి. నేను మీకు అన్నీ ఇచ్చేస్తాను. కానీ నాకు ఒక షరతు ఉంది."
"చెప్పు," విక్రమ్ స్వరంలో ఎలాంటి భావోద్వేగం లేదు.
"శేఖర్ నన్ను, నా కుటుంబాన్ని చంపుతానని బెదిరించాడు. నేను ఆధారాలు మీకు ఇస్తే, నా భార్యను, కొడుకును మీరు శేఖర్ నుండి కాపాడతారని మాట ఇస్తారా? వాళ్ళు అమాయకులు. నా పాపానికి శిక్ష వాళ్లకు పడకూడదు." రాఘవ గొంతు కొద్దిగా పూడుకుపోయింది.
ఫోన్ అవతల మళ్ళీ చిన్న నిశ్శబ్దం. ఒక మగాడు తన కుటుంబం కోసం భిక్ష అడిగినప్పుడు అతని మానసిక పరిస్థితి ఎలా ఉంటుందో విక్రమ్‌కు తెలుసు. రజత్ కూడా సరిగ్గా ఇలాగే తన కూతురి కోసం ఏడ్చాడు.
"మేము శేఖర్ లాంటి రాక్షసులం కాదు రాఘవ," విక్రమ్ చాలా స్పష్టమైన స్వరంతో అన్నాడు. "మేము మాట ఇస్తున్నాము, నీ భార్య, కొడుకు ఒంటి మీద చిన్న గీత కూడా పడదు. ఈ రోజు రాత్రి పది గంటలకు నగరం బయట, పాత నీలి రంగు లైన్ దగ్గర ఉన్న పాడుబడిన మెట్రో స్టేషన్ దగ్గరకు ఒంటరిగా రా. నీతో పాటు ఎవరూ ఉండకూడదు."
"సరే. నేను వస్తాను," రాఘవ ఫోన్ కట్ చేశాడు.
అతను కిటికీలోంచి బయటకు చూశాడు. చీకటి రోడ్డుకు అవతల ఒక నల్ల కారు నిలబడి ఉంది. శేఖర్ గూండాలు అతని ఇంటిపై నిఘా పెట్టారు. రాఘవ ఈ గూండాల కళ్ళుగప్పి ఆ మెట్రో స్టేషన్ వరకు చేరుకోవాలి.
రాఘవ ఒక నల్లటి జాకెట్, ఒక టోపీ వేసుకున్నాడు. అతను తన పని గది తలుపును చాలా జాగ్రత్తగా, చప్పుడు చేయకుండా తెరిచాడు.
ప్యాంటు జేబులో పెన్‌డ్రైవ్‌తో, రాఘవ అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ ఇంటి వెనుక తలుపు నుండి బయటకు వెళ్ళడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. శేఖర్ పంపిన గూండాల కట్టుదిట్టమైన కాపలా మధ్య నుండి ఈ పిరికివాడైన ఆడిటర్ నిజంగా ఆ పాడుబడిన మెట్రో స్టేషన్ వరకు చేరుకోగలడా?

అజయ్, మాయ సొంత అన్న. అతను అసలు సిసలైన కింది స్థాయి, జిత్తులమారి, దురాశపరుడైన నేరస్థుడు. తన ప్రాంతంలోని పేదవాళ్ళను బెదిరించి, వాళ్ళ భూములను ఆక్రమించుకోవడమే అతని వృత్తి. అతనిలో దయ అనేదానికి స్థానం లేదు, ఉన్నదల్లా ఒక చవకబారు అహంకారం, అతి ప్రదర్శన మాత్రమే.

అజయ్ మనసులో ఇప్పుడు చాలా గర్వంగా ఉంది. తన చెల్లి మాయ రేపు ఉదయం దేశం మొత్తం చూస్తుండగా టీవీలో కనపడబోతోంది. మాయ ఇప్పుడు శేఖర్ చౌదరి ప్రాజెక్టుకు ముఖచిత్రం. శేఖర్ ఆదేశాల మేరకు మాయ బహిరంగంగా కుటుంబంతో సంబంధాలు పెట్టుకోకపోయినా, వచ్చే వారం బిల్లు పాస్ అయితే తన చెల్లి కోట్లకు పడగలెత్తుతుందని, అప్పుడు తాను కూడా ఈ ఢిల్లీలో ఒక పెద్ద డాన్‌గా ఎదుగుతానని అజయ్‌కి లోలోపల తెలుసు.

మధ్యాహ్నం సమయం. అజయ్ తన ఆఫీసులో కూర్చుని ఒక పేద కాంట్రాక్టర్‌ను నోటికొచ్చినట్టు తిడుతున్నాడు.

"నేనెవరో తెలుసా నీకు?" అజయ్ ఆ వ్యక్తి కాలర్ పట్టుకుని అహంకారంతో అరిచాడు. "ఒక్క మాటతో నిన్ను ఈ నగరం నుండే మాయం చేయగలను! రేపటిలోగా డబ్బు ఇచ్చెయ్, లేకపోతే నీ పెళ్ళాంపిల్లల్ని రోడ్డున పడేస్తాను!"

అజయ్‌కి ఈ అహంకారం, అధికారం ప్రదర్శించాలనే పిచ్చి కొత్తేమీ కాదు. మాయ, అర్జున్‌పై నకిలీ గృహ హింస కేసు పెట్టినప్పుడు, ఈ అజయే అతి పెద్ద పాత్ర పోషించాడు. అర్జున్ లాంటి ఒక నిజాయితీపరుడైన, చదువుకున్న ప్రభుత్వ అధికారి తన సంసారాన్ని నిలబెట్టుకోవడానికి అత్తవారింటికి వెళ్ళినప్పుడు, ఈ అజయే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల, చట్టం పేరు చెప్పి భయపెట్టి అర్జున్‌ను మెడపట్టి బయటకు గెంటేశాడు.

ఆ రోజు అర్జున్ ఒంటరిగా నిలబడి ఏడ్చాడు. అజయ్ మాత్రం తన స్నేహితులతో కలిసి అర్జున్ నిస్సహాయతను చూసి అట్టహాసం చేశాడు. కానీ అజయ్‌కి తెలియదు, అహంకారం ఆయుష్షు చాలా తక్కువని.

హఠాత్తుగా ఆఫీసు బయట ఒక నల్లటి ఎస్‍యూవీ (SUV) కారు వచ్చి గట్టిగా బ్రేకులు వేసింది. కారు డోర్లు తెరుచుకుని నలుగురు పొడవాటి, కండలు తిరిగిన మనుషులు ఆఫీసులోకి దూసుకొచ్చారు. అందరికంటే ముందున్నది శేఖర్ ముఖ్య భద్రతాధికారి రాణా.

అజయ్ మొదట కొంచెం కంగారుపడినా, తన ఆ చవకబారు అతి ప్రదర్శనను వదులుకోలేకపోయాడు.

"ఏయ్! ఎవర్రా మీరు? అనుమతి లేకుండా లోపలికి ఎలా వచ్చారు?" అజయ్ బల్ల చరుస్తూ అరిచాడు.

రాణా ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు. అతను నేరుగా ముందుకు వచ్చి అజయ్ జుట్టును ఎంత గట్టిగా పట్టుకున్నాడంటే, అజయ్ నొప్పితో విలవిల్లాడిపోయాడు. తర్వాత రాణా తన కుడి చేత్తో అజయ్ కడుపులో ఎంత భయంకరమైన గుద్దు గుద్దాడంటే, అతని కళ్ళ ముందు చీకట్లు కమ్ముకున్నాయి. అతనిలోని అహంకారం, ఆ చిల్లర గూండాయిజం మొత్తం ఆ ఒక్క గుద్దుతోనే ముక్కలైపోయాయి.

"వీడిని కారులో ఎక్కించండి," రాణా చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో తన మనుషులకు ఆదేశించాడు.

ఒక గంట తర్వాత.

నగరం శివార్లలోని ఒక పాడుబడిన, నిర్మానుష్యమైన గోదాము. చుట్టూ దుమ్ము, విరిగిన ఇనుప గొట్టాలు, తుప్పు పట్టిన డ్రమ్ములు పడి ఉన్నాయి.

గోదాము మధ్యలో ఒక చెక్క కుర్చీలో అజయ్‌ను తాళ్లతో గట్టిగా కట్టేశారు. అతని పెదవి పగిలి రక్తం కారుతోంది, ఒక కన్ను వాచిపోయి పూర్తిగా మూసుకుపోయింది. గడిచిన గంటలో రాణా మనుషులు అతన్ని కుక్కను కొట్టినట్టు కొట్టారు. నకిలీ చట్టం పేరు చెప్పి అర్జున్‌పై చేయి చేసుకున్న వాడు, ఈ రోజు అసలైన మాఫియా చేతిలో ఎలాంటి చట్టం లేకుండా, విచారణ లేకుండా దెబ్బలు తిని అర్ధప్రాణంతో ఉన్నాడు.

అజయ్ ఇప్పుడు డాన్ కాదు. అతను ఒక నిస్సహాయుడైన, భయపడిన ఎలుకలా వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తున్నాడు.

రాణా తన జేబులోంచి ఫోన్ తీసి స్పీకర్‌ఫోన్ ఆన్ చేశాడు. ఫోన్ అవతలి వైపున శేఖర్ చౌదరి లైన్‌లో ఉన్నాడు.

"అజయ్," శేఖర్ మంచులా చల్లని, పాములాంటి స్వరం ఆ గోదాము మొత్తం ప్రతిధ్వనించింది. "నేను శేఖర్ చౌదరిని మాట్లాడుతున్నాను. నువ్వు నా పేరు వినే ఉంటావు."

శేఖర్ చౌదరి పేరు వినగానే అజయ్ వెన్నులోంచి ఒక చల్లని ప్రవాహం పారినట్టు అయ్యింది. తను మాయ అన్న కదా, మరి శేఖర్ చౌదరి తనని ఇలా ఎత్తుకొచ్చి ఎందుకు కొట్టిస్తున్నాడు?

"స-సార్... నన్ను వదిలేయండి సార్..." అజయ్ ఏడుస్తూ నసుగుతూ అన్నాడు. "నేను మీ మనిషినే సార్... మాయ నా చెల్లి..."

"నోరు ముయ్ పంది కొడకా!" శేఖర్ ఫోన్ అవతలి నుండి గర్జించాడు. "నీ చెల్లి నా ప్రాజెక్ట్‌లో ఉందని నాతోనే ఆటలు ఆడదామనుకున్నావా? చాలా జాగ్రత్తగా సమాధానం చెప్పు అజయ్. ఈ రోజు ఉదయం రాఘవ అనే ఆడిటర్ కారు బానెట్ మీద ఎర్రటి కవరు పెట్టిందెవరు? వాడి కొడుకు పాఠశాల వివరాలు నీకెలా తెలిశాయి?"

అజయ్ కళ్ళు భయంతో పెద్దవయ్యాయి.

"రాఘవ? ఎర్రటి కవరా? సార్ నాకేమీ తెలియదు! దేవుడి మీద ఒట్టు సార్, నాకు ఏ రాఘవ తెలియదు!" అజయ్ పిచ్చివాడిలా తల ఊపసాగాడు.

"అబద్ధం!" శేఖర్ గొంతు ఈసారి మరింత భయంకరంగా వినిపించింది. "నీ చెల్లి మాయ నాతో నమ్మకద్రోహం చేస్తోంది. ఆమె నిన్ను ఉపయోగించి నాపై నిఘా పెట్టింది. నువ్వు నిజం చెప్పకపోతే అజయ్, రాణా బతికుండగానే నీ ఒళ్లు చీల్చేస్తాడు."

రాణా ఒక పదునైన కత్తి తీసి అజయ్ గొంతు దగ్గర పెట్టాడు. కత్తి యొక్క చల్లని స్పర్శ తగలగానే అజయ్ భయంతో ప్యాంటు తడుపుకున్నాడు.

"లేదు సార్! లేదు!" అజయ్ కుమిలి కుమిలి ఏడ్చాడు. అతనిలోని పౌరుషం, దర్పం ఇప్పుడు మట్టిలో కలిసిపోయాయి. "మాయ నాతో ఏ ప్లాన్ చేయలేదు సార్! నాకేమీ తెలియదు సార్!"

"అలా అయితే నిన్న రాత్రి మాయ తన రహస్య ఫోన్ నుండి నీకు ఎందుకు కాల్ చేసింది?" శేఖర్ ప్రశ్న ఒక తూటాలా వచ్చి గుచ్చుకుంది.

అజయ్ ఇక ఏమీ దాచలేకపోయాడు. చావు భయంతో అతను తన సొంత చెల్లి యొక్క అత్యంత చీకటి నిజాన్ని కక్కేశాడు.

"మాయ నాతో ఏ బ్లాక్‌మెయిల్ గురించి మాట్లాడలేదు సార్!" అజయ్ ఆయాసపడుతూ, ఏడుపు స్వరంతో అన్నాడు. "మాయ నిన్న రాత్రి నాకు ఫోన్ చేసింది, ఎందుకంటే తను దేశం విడిచి పారిపోయే ప్లాన్‌లో ఉంది! వచ్చే వారం బిల్లు పాసయ్యాక, వచ్చే డబ్బును తన ఖాతాకు బదిలీ చేసుకుంటుందట. ఆ తర్వాత తన కోసం ఒక నకిలీ పాస్‌పోర్ట్, దుబాయ్ వీసా ఏర్పాటు చేయమని చెప్పింది! నాకు కూడా కొంత డబ్బు ఇస్తానని చెప్పింది సార్! నాకు ఇంతే తెలుసు!"

అజయ్ మాట పూర్తి కాగానే ఫోన్ అవతలి వైపు సూది పడ్డా వినిపించేంత నిశ్శబ్దం ఆవరించింది.

గోదాములోని దుమ్ముపట్టిన నేలపై కూర్చుని అజయ్ వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తున్నాడు. మాయ తన సొంత అన్నను, అర్జున్‌ను తరిమికొట్టడానికి సహాయం చేసిన అన్నను కూడా ఆపదలో నెట్టడానికి ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు. శేఖర్ చౌదరి ఎంత ప్రమాదకరమైనవాడో తెలిసి కూడా, మాయ తన అన్న పేరును వాడుకుని అతన్ని మృత్యువు ముఖంలోకి నెట్టేసింది. ఆడవాళ్ళ ఈ విషపూరిత, తీవ్ర స్వార్థం ముందు రక్త సంబంధాలకు విలువే లేదు. మాయ కేవలం డబ్బు కోసం తన అన్నను కూడా బలిపశువును చేసింది.

ఫోన్ అవతలి వైపు శేఖర్ చౌదరి శ్వాస శబ్దం వినిపిస్తోంది.

మాయ ఎంత భయంకరమైన రాక్షసో శేఖర్‌కు ఇప్పుడు అర్థమవుతోంది. మాయ శేఖర్‌ను మోసం చేయడమే కాదు, అతని ప్రాజెక్ట్ డబ్బు మొత్తం దొంగిలించి దుబాయ్‌కి పారిపోవడానికి కచ్చితమైన ప్లాన్ వేసింది! అంటే రావుిల నిర్దోషి. మాయే అసలైన విషసర్పం.

"రాణా," శేఖర్ చాలా ప్రశాంతమైన, యాంత్రికమైన స్వరంతో అన్నాడు. "ఈ ఎలుకను అక్కడే చంపెయ్యి. రేపు ఉదయం ఇంటర్వ్యూకి ముందు నేను మాయతో ఒక రహస్య సమావేశం పెడతాను. ఆ దయ్యం శేఖర్ చౌదరిని మోసం చేసి దేశం విడిచి పారిపోతానని అనుకుంటోందా!"

"సార్! వద్దు సార్! నన్ను చంపకండి!" అజయ్ ఆర్తనాదం చేశాడు, కానీ రాణా అతని ముఖంపై ఒక బరువైన గుడ్డను అదిమిపెట్టాడు.

శేఖర్ ఫోన్ కట్ చేశాడు. తన కేబిన్‌లోని సోఫాలో కూర్చుని కోపంతో వణికిపోతున్నాడు. మాయను రేపు తన చేతులతోనే అంతం చేస్తాడు. కానీ హఠాత్తుగా... శేఖర్ మెదడులో ఒక అలారం మోగింది. అతని వెన్నులోంచి ఒక విచిత్రమైన, చల్లని భయం ప్రవహించింది.

ఒకవేళ మాయ ప్లాన్ కేవలం డబ్బు తీసుకుని దుబాయ్ పారిపోవడమే అయితే... ఒకవేళ అజయ్ నిజంగానే రాఘవ కారు మీద ఆ ఎర్రటి కవరు, చిరిగిన కాగితాలు పెట్టకపోతే...

మరి అవి పెట్టిందెవరు?

ఈ కచ్చితమైన మానసిక ఆట ఆడుతున్నది ఎవరు? మాయ లేదా రావుిలకు ఈ చెత్తకుండీలోని కాగితం గురించి ఏమీ తెలియకపోతే, రాఘవను బ్లాక్‌మెయిల్ చేస్తున్నది ఎవరు?

శేఖర్ నుదుటి మీద మొదటిసారి చెమట పట్టింది. తన అహంకారంతో అసలు శత్రువును చాలా తక్కువ అంచనా వేశాడా?

[SivaSai]

రాజీవ్ చదువుకునే గదిలోని గోడ గడియారం చేసే టిక్ టిక్ శబ్దం ఈరోజు అతని చెవి దగ్గర ఎవరో సుత్తితో కొడుతున్నట్టుగా ఉంది. గదిలో దీపాలు ఆపి ఉన్నాయి. రాజీవ్ అల్మరా తెరిచి, నల్ల రంగులో ఉన్న చాలా సాధారణమైన, చవకబారు కోటును ఒంటికి తొడుక్కున్నాడు. అతని దగ్గర చాలా ఖరీదైన కోట్లు ఉన్నాయి, కానీ ఈ రాత్రి అతను ఒక సాధారణ మనిషిలా జనంలో కలిసిపోవాలి. దారి మీద వెళ్లేవాళ్ళు ఎవరూ తనని చటుక్కున గుర్తుపట్టకుండా ఉండేందుకు, అతను తలకి ఒక పాత, బూడిద రంగు శాలువా చుట్టుకున్నాడు. అతని ప్యాంటు కుడి జేబులో ఆ నల్లటి పెన్‌డ్రైవ్ చాలా జాగ్రత్తగా ఉంది. ఈ చిన్న ప్లాస్టిక్ ముక్కలోనే శేఖర్ చౌదరి పదేళ్ల పాపపు పత్రం దాగి ఉంది, మరి ఈ రోజే రాజీవ్‌కి, అతని కుటుంబానికి ప్రాణాలు కాపాడే ఏకైక బ్రహ్మాస్త్రం కూడా అదే.

రాజీవ్ చాలా జాగ్రత్తగా చదువుకునే గది చెక్క తలుపును కొద్దిగా తెరిచాడు. బయట కూర్చునే గది నుండి టీవీ శబ్దం వస్తోంది. గీత సోఫాలో కూర్చుని ఏదో ఒక మెగా సీరియల్ చూస్తోంది. గీత ముఖం మీద టీవీ వెలుగు పడుతోంది. రాజీవ్ రెప్పవాల్చకుండా కొన్ని క్షణాలు తన భార్య ప్రశాంతమైన ముఖం వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. గీత ఎంత నిశ్చింతగా ఉంది! తన భర్త ఈ రాత్రి చావుతో పందెం కాయడానికి వెళ్తున్నాడని ఆమెకు తెలియదు. వాళ్ళ ఈ చక్కని సంసారం, ఈ విలాసవంతమైన జీవితం—వీటన్నిటి కింద ఒక టైమ్-బాంబ్ టిక్ టిక్ మంటోందని ఆమెకు తెలియదు.
రాజీవ్ కళ్ళు కొద్దిగా చెమర్చాయి. అతను మనసులో అనుకున్నాడు, "నన్ను క్షమించు గీత. నా దురాశ వల్ల మిమ్మల్ని చాలా పెద్ద ప్రమాదంలోకి నెట్టాను. కానీ ఈ రోజు మిమ్మల్ని కాపాడటానికే నేను ఈ నరకంలో అడుగుపెడుతున్నాను. ఒకవేళ ఈ రోజు నేను తిరిగి రాకపోతే, నీ భర్త చివరి నిమిషంలోనైనా ఒక మంచి పని చేశాడని తెలుసుకో."
రాజీవ్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు. అతను అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ, ఏ మాత్రం శబ్దం చేయకుండా వంటగది వైపు వెళ్ళాడు. కూర్చునే గది నుండి వంటగది కొంచెం చాటుగా ఉంటుంది, అందుకే గీత అతన్ని చూడలేదు. వంటగది వెనుకే ఒక చిన్న ఇనుప తలుపు ఉంది, అది ఇంటి వెనుక ఉన్న ఇరుకైన సందులోకి దారి తీస్తుంది. రాజీవ్ చాలా జాగ్రత్తగా, ఊపిరి బిగబట్టి తలుపు గడియ తీశాడు. అది పాత ఇనుప తలుపు కావడంతో, కొద్దిగా కీచుమని శబ్దం చేసింది.
రాజీవ్ గుండె జల్లుమంది. అతను మెడ తిప్పి చూశాడు. లేదు, గీత టీవీ వైపే చూస్తోంది, ఆమెకు ఆ శబ్దం వినిపించలేదు. రాజీవ్ వేగంగా తలుపులోంచి బయటకు వచ్చి, బయటి నుండి నిశ్శబ్దంగా తలుపును దగ్గరకు లాగాడు.
బయట చిమ్మ చీకటిగా ఉంది. చలికాలపు రాత్రి గడ్డకట్టించే చలిగాలి రాజీవ్ చెమటతో తడిసిన శరీరానికి తగిలి వణుకు పుట్టించింది. సందు చివర ఒక పెద్ద చెత్తకుండీ ఉంది, దాని నుండి కుళ్ళిన కూరగాయల దుర్వాసన వస్తోంది. రాజీవ్ ఆ చెత్తకుండీ చాటున నిలబడి, చాలా జాగ్రత్తగా తొంగిచూసి తన ఇంటి ముందున్న ప్రధాన దారి వైపు చూశాడు.
దారికి అవతలి వైపు నల్ల రంగులో ఒక భారీ ఎస్‍యూవీ ఆగి ఉంది. కారు లోపల దీపాలు వెలగడం లేదు, కానీ ముందు అద్దం సగం కిందకు దించి ఉంది. దానిలోంచి సిగరెట్ పొగ బయటకు వస్తోంది. కండలు తిరిగిన ఇద్దరు పొడవాటి వ్యక్తులు కారు బయట నిలబడి ఉన్నారు, వాళ్ళ కళ్ళు రాజీవ్ ఇంటి ప్రధాన గేటు మీదే నిశ్చలంగా ఉన్నాయి. వీళ్ళు శేఖర్ చౌదరి గుండాలు. రాజీవ్‌ను సజీవ సమాధి చేయడానికి ఎదురుచూస్తున్నారు.
రాజీవ్ గట్టిగా గుటక మింగాడు. ఏసీ కారులో ఆఫీసుకు వెళ్ళి, మెత్తటి పరుపు మీద పడుకునే అతని శరీరం ఇప్పుడు భయంతో వణికిపోతోంది. ఒకవేళ అతను ఈ రోజు తన కారు తీసుకుని ప్రధాన గేటు నుండి బయటకు వెళ్ళడానికి ప్రయత్నించి ఉంటే, ఈ గుండాలు అతన్ని ఒక్క సెకనులో పట్టుకునేవారు. ఆ తర్వాత బహుశా తన శవం కూడా ఎవరికీ దొరకని చోటికి తీసుకువెళ్ళేవారు.
రాజీవ్ చెత్తకుండీ పక్క నుండి, గోడను ఆనుకుని అవతలి వైపు ఉన్న చీకటి, ఇరుకైన సందులోకి వెళ్ళాడు.
ఈ సందులలో వీధి దీపాలు లేవు. అంతటా ఇటుకలు, చెత్తకుప్పలు ఉన్నాయి. రాజీవ్ వేగంగా నడవడం మొదలుపెట్టాడు. చీకటిలోంచి ఎవరో తననే చూస్తున్నట్టు అనిపిస్తోంది. ప్రతి వీధి కుక్క అరుపు, ప్రతి ఎండిన ఆకును తొక్కుతున్న శబ్దం అతన్ని ఉలిక్కిపడేలా చేస్తున్నాయి. ఒక శక్తివంతమైన, అవినీతిపరుడైన ప్రభుత్వ అధికారి, అతని ఒక్క సంతకం కోసం పెద్ద పెద్ద కాంట్రాక్టర్లు క్యూలో నిలబడేవారు, ఈ రోజు ఒక నిస్సహాయుడైన, భయపడిన ఎలుకలా తన ప్రాణాలు అరచేతిలో పెట్టుకుని పారిపోతున్నాడు.
రాజీవ్ దాదాపు రెండు కిలోమీటర్లు ఆగకుండా నడిచాడు. అతని మోకాళ్ళు నొప్పి పెడుతున్నాయి, ఊపిరి తీసుకోవడం కష్టంగా ఉంది. అతని ఖరీదైన బూట్లు బురద, మురికితో నిండిపోయాయి. అతను ఎప్పుడూ ఇంత దూరం ఆగకుండా నడవలేదు. కానీ ఈ రోజు అతను నడవాల్సిందే.
నడుస్తూ నడుస్తూ రాజీవ్ ఒక పెద్ద, రద్దీగా ఉండే దారి మీదకు వచ్చాడు. ఇక్కడ చాలా బస్సులు, కార్లు, జనసందోహం ఉంది. రాజీవ్ కొద్దిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు. ఈ జనసందోహంలో శేఖర్ గుండాలు అతన్ని అంత సులభంగా కనుక్కోలేరు. అతను దారి పక్కన నిలబడి ఒక లోకల్ ఆటోను ఆపాడు.
"పాత బ్లూ-లైన్ మెట్రో స్టేషన్ వైపు వెళ్తావా?" రాజీవ్ ఆయాసపడుతూ ఆటో డ్రైవర్‌ను అడిగాడు.
ఆటో డ్రైవర్ కాస్త విసుగ్గా రాజీవ్ వైపు చూశాడు. "అటువైపు దారి బాగోదు బాబు గారూ. అక్కడ ఇప్పుడు మెట్రో స్టేషన్ కూడా నడవడం లేదు, అంతా అడవి, చీకటి. అటువైపు రాత్రిపూట ఎవరూ వెళ్లరు. రెట్టింపు రుసుము అవుతుంది."
"నేను నీకు మూడింతల రుసుము ఇస్తాను. నువ్వు పద, ఇంకా కొంచెం వేగంగా నడుపు," రాజీవ్ బేరమాడకుండా వేగంగా ఆటో లోపల కూర్చున్నాడు.
ఆటో ప్రారంభమైంది. ఢిల్లీ చలిగాలి వేగంగా రాజీవ్ ముఖానికి తగులుతోంది. అతను జేబులో చెయ్యి పెట్టి పెన్‌డ్రైవ్‌ను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. అతను మనసులో లెక్కలు వేస్తున్నాడు, మరో అరగంటలో అతను ఆ తెలియని నంబర్ నుండి ఫోన్ చేసిన వాళ్ళ చేతిలో ఈ రుజువును పెడతాడు. ఆ తర్వాత అతను తన భార్యాపిల్లలను తీసుకుని రాత్రికి రాత్రే ఈ నగరం విడిచి చాలా దూరం ఎక్కడికైనా వెళ్ళిపోతాడు.
కానీ అతని ఈ నిశ్చింత ఎక్కువసేపు నిలవలేదు.
ఆటో ఒక నిర్మానుష్యమైన ఫ్లైఓవర్ మీదకు ఎక్కినప్పుడు, రాజీవ్ అనుకోకుండా ఆటో వెనుక కనిపించే అద్దంలో చూశాడు. అతని గుండె ధడేల్మంది.
ఆటోకు సరిగ్గా ముప్పై మీటర్ల వెనుక ఒక నల్లటి స్కూటీ వస్తోంది. స్కూటీ నడుపుతున్న వ్యక్తి తలకు నల్లటి, అద్దం ఉన్న హెల్మెట్ పెట్టుకుని ఉన్నాడు. ఫ్లైఓవర్‌పై వేరే వాహనాలేవీ లేవు, కానీ ఆ స్కూటీ సరిగ్గా ఆటో వెనుకే అదే వేగంతో వస్తోంది.
రాజీవ్ కాళ్ళూ చేతులు చల్లబడటం మొదలయ్యాయి. శేఖర్ మనుషులు బహుశా తనను వెనుక సందు నుండి బయటకు రావడం చూశారా? వాళ్ళు ఇంతసేపు చీకటిలో తనను వెంబడిస్తున్నారా?
"ఒరేయ్ తమ్ముడూ, కొంచెం వేగంగా పోనీ!" రాజీవ్ భయంతో అరిచాడు. అతను జేబులోంచి ఒక ఐదు వందల రూపాయల నోటు తీసి ఆటో డ్రైవర్ భుజం మీదుగా ముందుకు పెట్టాడు. "ఇదిగో, ఇంకా డబ్బులు తీసుకో. కానీ ఆటో వేగంగా పోనీ! నాకు చాలా తొందరగా ఉంది!"
ఆటో డ్రైవర్ ఐదు వందల నోటు చూసి సంతోషంగా వేగం పెంచాడు. ఆటో గడగడ శబ్దంతో దూసుకుపోవడం మొదలుపెట్టింది. రాజీవ్ మళ్ళీ అద్దంలోకి చూశాడు.
లేదు, ఆ స్కూటీ వెనక్కి తగ్గలేదు. ఆటో వేగం పెంచడంతో పాటు వెనకున్న స్కూటీ కూడా తన వేగాన్ని పెంచింది. ఇది యాదృచ్ఛికం కాదు. ఆ వ్యక్తి రాజీవ్‌నే వెంబడిస్తున్నాడు!
రాజీవ్‌కు ఊపిరాడనట్టు అనిపించింది. శేఖర్ గుండాల గురించి ఆలోచిస్తేనే ఒళ్ళు గగుర్పొడిచింది. రాణా అనే ఆ జంతువు గనుక అతన్ని పట్టుకుంటే, రాజీవ్ కాళ్ళు చేతులు వేర్వేరు పార్సెళ్లలో గీత దగ్గరకు పంపిస్తాడు. రాజీవ్ భయంతో ఆటో వెనుక సీటులో ముడుచుకుని కూర్చున్నాడు. ఏం చేయాలో అతనికి అర్థం కావడం లేదు. నడుస్తున్న ఆటో నుండి దూకితే తల పగిలి చచ్చిపోతాడు. ఆటో ఆపమని చెబితే ఆ హెల్మెట్ వ్యక్తి అతన్ని పట్టుకుంటాడు.
ఫ్లైఓవర్ నుండి కిందకు దిగి, ఆటో ఢిల్లీలోని ఒక రద్దీగా ఉండే వాహన రద్దీలో చిక్కుకుంది. అంతటా కార్ల హారన్లు, పొగ, తీవ్రమైన గందరగోళం.
"బాబు గారూ, ఇక్కడ రద్దీ. వేగంగా ఎలా వెళ్ళేది?" ఆటో డ్రైవర్ విసుగ్గా అన్నాడు.
రాజీవ్ చుట్టూ చూశాడు. రద్దీలో ఆటో చిక్కుకుపోయింది, సరిగ్గా మూడు కార్ల వెనుక ఆ నల్లటి స్కూటీ ఆగి ఉంది. హెల్మెట్ పెట్టుకున్న ఆ వ్యక్తి ఏకధాటిగా ఆటో వైపే చూస్తున్నాడు. ఆ నల్లటి హెల్మెట్ లోపలి నుండి సాక్షాత్తు యమధర్మరాజే తన వైపు చూసి నవ్వుతున్నట్టు అనిపించింది రాజీవ్‌కి. రాజీవ్ చెమటలు పడుతూ, రద్దీ త్వరగా తొలగిపోవాలని ప్రార్థిస్తున్నాడు. ఈ రద్దీలో ఆ వ్యక్తి బహుశా తనను కాల్చడు, కానీ ఖాళీ దారి దొరికితే మాత్రం తన పని పూర్తి చేస్తాడు.
దాదాపు పదిహేను నిమిషాల తర్వాత రద్దీ తొలగిపోయింది. ఆటో డ్రైవర్ మళ్ళీ వేగం పెంచాడు. ఇప్పుడు దారి నెమ్మదిగా నగరం బయటి వైపు వెళ్తోంది. దారికి ఇరువైపులా పెద్ద పెద్ద చెట్లు, వీధి దీపాలు చాలా వరకు పాడైపోయి లేదా పగిలిపోయి ఉన్నాయి. మసక చీకటిలో ఆ దారి ఒక దెయ్యంలాంటి రూపాన్ని సంతరించుకుంది.
ఇంకా అర కిలోమీటరు వెళ్తే ఆ పాడుబడిన బ్లూ-లైన్ మెట్రో స్టేషన్ వస్తుంది. రాజీవ్ గమ్యం అదే.
కానీ అకస్మాత్తుగా, ఒక భయంకరమైన శబ్దంతో ఆటో కుదుపుకు లోనైంది.
“భట్... భట్... ఫుస్స్...”
ఆటో ఇంజిన్ కొన్నిసార్లు దగ్గి, పూర్తిగా ఆగిపోయింది. ఆటో డ్రైవర్ బ్రేకులు వేసి ఆటోను దారికి ఎడమ వైపు, చీకటిలో ఆపాడు. ఆ ప్రదేశం చిమ్మ చీకటిగా ఉంది. కుడివైపు ఒక పెద్ద, అడవిలాంటి ఖాళీ మైదానం, ఎడమవైపు మూతపడిన, పాడుబడిన కర్మాగారం. దారి మీద ఈ భాగంలో ఒక్క వీధి దీపం కూడా వెలగడం లేదు.
"ఏమైంది? ఎందుకు ఆపావు? ప్రారంభించు!" రాజీవ్ భయంతో దాదాపు ఏడ్చేశాడు.
"బాబు గారూ, ఇంజిన్‌లో ఏదో ఇరుక్కున్నట్టుంది. స్పార్క్ ప్లగ్ సమస్య అనుకుంటా. నేను కొంచెం కిందకి దిగి చూడాలి," ఆటో డ్రైవర్ చాలా నిర్వికారంగా కిందకి దిగి, ఆటో వెనకున్న ఇంజిన్ తెరవడం మొదలుపెట్టాడు. అతనిలో ఏమాత్రం తొందర లేదు.
రాజీవ్ ఆటోలో రాయిలా కూర్చుని ఉండిపోయాడు. అతని చెవులు అప్రమత్తమయ్యాయి. అంతటా నిశ్శబ్దం, కేవలం కీచురాళ్ల శబ్దం వినిపిస్తోంది.
ఆ నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ దారి దూరం నుండి ఒక పరిచయమైన శబ్దం ముందుకు వస్తోంది.
'భూమ్... భూమ్...'
ఆ నల్లటి స్కూటీ ఇంజిన్ శబ్దం!
రాజీవ్ గుండె గొంతులోకి వచ్చినట్టు అయ్యింది. అతను ఆటోలోంచి ముఖం బయటపెట్టి వెనకున్న చీకటి దారి వైపు చూశాడు. ఒకే హెడ్‌లైట్ వెలుగు పొగమంచును, చీకటిని చీల్చుకుంటూ నేరుగా ఆటో వైపు వస్తోంది.
స్కూటీ సరిగ్గా ఆటోకు పది అడుగుల వెనుకకు వచ్చి బ్రేకులు వేసింది.
రాజీవ్ భయంతో ఆటో సీటులో ఒక మూలకు జరిగిపోయాడు. అతని ప్యాంటు జేబులో ఉన్న పెన్‌డ్రైవ్ పది కిలోల బరువున్నట్టు అనిపిస్తోంది. ఆటో డ్రైవర్ ఇంజిన్‌తో నిమగ్నమై ఉన్నాడు, అతను వెనకున్న స్కూటీని గమనించనే లేదు.
స్కూటీ ఇంజిన్ ఆగిపోయింది. ఒక వ్యక్తి స్కూటీ నుండి దిగాడు. అతని తల మీద ఇంకా ఆ నల్లటి, అద్దం ఉన్న హెల్మెట్ ఉంది. ఆ వ్యక్తి చాలా నెమ్మదిగా, బరువైన బూట్ల శబ్దం చేస్తూ ఆటో వైపు నడిచి వస్తున్నాడు.
ఖట్... ఖట్... ఖట్...
ప్రతి అడుగు శబ్దం రాజీవ్ చెవిలో మృత్యు ఘంటల్లా మోగుతోంది. ఆ వ్యక్తి శేఖర్ పంపిన రహస్య హంతకుడా? అతని జేబులో సైలెన్సర్ ఉన్న పిస్టల్ ఉందా? లేక ఆ వ్యక్తి ఒక పదునైన కత్తితో రాజీవ్ గొంతు కోయడానికి వస్తున్నాడా? రాజీవ్‌కు తన శ్వాస పూర్తిగా ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది. అతను రెండు చేతులతో తన ముఖం కప్పుకున్నాడు. అతని కళ్ళ ముందు గీత, రవిల ముఖాలు కదలాడాయి.
చీకటిగా, నిర్మానుష్యంగా ఉన్న ఆ దారి మీద, పాడైపోయిన ఆటోలో నిస్సహాయంగా కూర్చుని ఉన్నాడు రాజీవ్. నల్లటి హెల్మెట్ పెట్టుకున్న ఆ వ్యక్తి ఆటో తలుపు దగ్గరకు వచ్చి నిలబడ్డాడు. అతని చెయ్యి తన కోటు జేబు వైపు వెళ్తోంది. రాజీవ్ ఇక్కడే శేఖర్ పంపిన గుండా చేతిలో హత్యకు గురవుతాడా?

చీకటిగా, నిర్మానుష్యంగా ఉన్న రోడ్డు మీద పాడైపోయిన ఆటోలో నిస్సహాయంగా కూర్చుని ఉన్నాడు రాజీవ్. ఎముకలు కొరికే చలిగాలి ఆటోలోంచి దూసుకుపోతోంది, కానీ రాజీవ్ శరీరం మాత్రం చెమటతో తడిసి ముద్దయింది. భయంతో అతని కళ్ళు బయటకు వచ్చేలా ఉన్నాయి.

నల్ల హెల్మెట్ పెట్టుకున్న ఆ వ్యక్తి ఆటో తలుపు దగ్గరకు వచ్చి నిలబడ్డాడు. అతని చెయ్యి తన జాకెట్ జేబు వైపు వెళ్తోంది. రాజీవ్ ఊపిరి పూర్తిగా ఆగిపోయింది. అతను కళ్ళు గట్టిగా మూసుకున్నాడు. జాకెట్ లోపలి నుండి పదునైన కత్తి లేదా పిస్టల్ ఇప్పుడే బయటకు వస్తుందని అతనికి అనిపించింది. అతని కళ్ళ ముందు గీత, చిన్నారి రవి నవ్వు ముఖాలు చివరిసారిగా కదిలాయి. తన చావు తర్వాత శేఖర్ తన భార్యాబిడ్డలను వదిలేయాలని మనసులో దేవుడిని ప్రార్థించుకున్నాడు.

కానీ కొన్ని క్షణాలు గడిచిపోయాయి, తుపాకీ శబ్దం వినిపించలేదు. ఏ కత్తిపోటూ తన శరీరంపై పడలేదు.

దానికి బదులుగా, ఒక బలమైన చెయ్యి రాజీవ్ జాకెట్ కాలర్‌ను గట్టిగా పట్టుకుంది.

"ఆటో దిగి రండి. శబ్దం చేయకండి," ఆ గొంతు చాలా గంభీరంగా, ప్రశాంతంగా, అణచిపెట్టినట్టుగా ఉంది.

రాజీవ్ ఉలిక్కిపడి కళ్ళు తెరిచాడు. ఆ వ్యక్తి జాకెట్ జేబులోంచి ఏ ఆయుధం బయటకు రాలేదు. అతను కేవలం చెయ్యి చాచి తనను పిలుస్తున్నాడు. ఆ వ్యక్తి నల్ల హెల్మెట్ అద్దాన్ని పైకి ఎత్తి ఉన్నాడు. రోడ్డు మీద ఉన్న మసక వెలుతురులో రాజీవ్ అతని కళ్ళలోకి చూశాడు. ఆ కళ్ళలో హంతకుడి హింస లేదు. ఆ కళ్ళలో లోతైన, ప్రశాంతమైన, అత్యంత చల్లని పట్టుదల ఉంది.

ఈ వ్యక్తి శేఖర్ గూండా కాదు!

రాజీవ్ మెదడులో మెరుపు మెరిసినట్టు అయ్యింది. తనను బ్లాక్‌మెయిల్ చేస్తున్న అదృశ్య వ్యక్తి ఇతనేనా? ఫోన్ చేసి రమ్మని చెప్పింది ఇతనేనా?

"అ-అయ్యా, ఏమైంది?" ఆటో డ్రైవర్ వెనక ఇంజిన్ నుండి తల బయటకు పెట్టి ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.

హెల్మెట్ పెట్టుకున్న వ్యక్తి ఆటో డ్రైవర్ వైపు చూడలేదు. అతను రాజీవ్ వైపు చూసి ఒక చిన్న సైగ చేశాడు.

రాజీవ్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు. అతను జేబులోంచి మరికొంత డబ్బు తీసి ఆటో డ్రైవర్ చేతిలో పెట్టాడు. "నువ్వు వెళ్ళు అన్నా. నాకు తెలిసిన వాళ్ళు వచ్చారు. నేను ఈయనతోనే వెళ్ళిపోతాను."

ఆటో డ్రైవర్ డబ్బు చూసి సంతోషంగా ఇంజిన్ బాగుచేయడంలో మునిగిపోయాడు. రాజీవ్ వణుకుతున్న కాళ్ళతో ఆటో దిగాడు. అతని కాళ్ళు దూదిలా తేలిపోయాయి. అతను ఆ వ్యక్తి వెనకాలే నడుచుకుంటూ ఆ నల్ల స్కూటీ దగ్గరకు వెళ్ళి నిలబడ్డాడు.

ఆ వ్యక్తి ఏమీ మాట్లాడకుండా స్కూటీ స్టార్ట్ చేసి, రాజీవ్‌ను వెనుక కూర్చోమని సైగ చేశాడు.

రాజీవ్ స్కూటీ వెనుక కూర్చున్నాడు. స్కూటీ ఒక గర్జన చేసి, చీకటి రహదారిని చీల్చుకుంటూ ముందుకు దూసుకుపోసాగింది.

స్కూటీ నడుపుతున్నది నిజానికి ఏ గూండా కాదు. అది రజత్!

జస్టిస్ రావు ఆదేశాల మేరకు రజత్ ముందే రాజీవ్ ఇంటికి ఎదురుగా నిఘా పెట్టాడు. శేఖర్ గూండాలు రాజీవ్ ఇంటి బయట కాపలా కాస్తున్నారని జస్టిస్ రావుకు తెలుసు. రాజీవ్ భయంతో ఏదైనా తప్పు చేసినా, లేదా గూండాలు అతన్ని దారిలో పట్టుకున్నా, సాక్ష్యాలన్నీ శాశ్వతంగా మాయమైపోతాయి. అందుకే రజత్‌కు రాజీవ్‌ను నీడలా వెంబడించమని చెప్పారు. రాజీవ్ వెనుక సందులోంచి బయటకు వచ్చి ఆటో ఎక్కినప్పుడు, రజత్ తన పాత స్కూటీ మీద సరిగ్గా అతని వెనకాలే ఉన్నాడు.

ఢిల్లీ ఎముకలు కొరికే చలిగాలి రాజీవ్ ముఖానికి, చెవులకు సూదుల్లా గుచ్చుకుంటున్నాయి. కానీ అతని మనసులో ఇప్పుడు ఒక విచిత్రమైన ఉపశమనం, భయం రెండూ ఒకేసారి కలుగుతున్నాయి. శేఖర్ గూండాల చేతి నుండి బతికి బయటపడ్డానని ఉపశమనం, తన పాపాలన్నింటికీ లెక్క తేల్చే వాళ్ళ దగ్గరకు వెళ్తున్నానని భయం.

రహదారి నెమ్మదిగా నగరం యొక్క వెలుగులకు, జనసందోహానికి దూరంగా వెళ్ళిపోయింది. చుట్టూ ఉన్న పెద్ద పెద్ద భవనాలు వెనక్కి వెళ్ళిపోయాయి. రోడ్డుకు ఇరువైపులా ఇప్పుడు పెద్ద అడవులు, ఖాళీ మైదానాలు, కొన్ని పాడుబడిన ఫ్యాక్టరీలు మాత్రమే ఉన్నాయి. ఇక్కడ వీధి దీపాలు వెలగడం లేదు. ఆ ప్రాంతమంతా ఒక పాడుబడిన నగరంలా ఉంది.

దాదాపు పది నిమిషాల తర్వాత, రజత్ తన స్కూటీ వేగాన్ని తగ్గించాడు.

ముందు ఒక పెద్ద, రాక్షస ఆకారంలో ఉన్న కాంక్రీట్ నిర్మాణం చీకటిని చీల్చుకుంటూ నిలబడి ఉంది. ఇది నగరం శివార్లలోని పాడుబడిన, సగం కట్టిన బ్లూ-లైన్ మెట్రో స్టేషన్.

కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం ఏదో అవినీతి కేసులో ఈ ప్రాజెక్టు ఆగిపోయింది. అప్పటి నుండి ఈ భారీ నిర్మాణం ఇలాగే పడి ఉంది. చుట్టూ పగిలిన కాంక్రీట్, తుప్పు పట్టిన పెద్ద పెద్ద ఇనుప పైపులు, ఇటుకల కుప్పలు తప్ప ఏమీ లేవు. ఆ స్థలాన్ని చూస్తే ఏదో ఒక పెద్ద రాక్షసుడి అస్థిపంజరం పడి ఉన్నట్టు అనిపిస్తుంది. ఇక్కడికి మనుషులు రారు, వెలుతురు లేదు.

రజత్ స్కూటీని స్టేషన్ వెనుక ఉన్న ఒక పగిలిన ప్రహరీ గోడ దగ్గర ఆపాడు.

అతను స్కూటీ ఇంజిన్ ఆపి రాజీవ్ వైపు తిరిగాడు.

"లోపలికి వెళ్ళండి," రజత్ చాలా ప్రశాంతంగా, కానీ కఠినంగా ఆదేశించాడు. అతను తన హెల్మెట్ తీయలేదు, తన పరిచయం చెప్పలేదు.

రాజీవ్ భయంతో నిండిన కళ్ళతో ఆ చీకటి మెట్రో స్టేషన్ యొక్క విశాలంగా తెరుచుకున్న నోరు లాంటి ద్వారం వైపు చూశాడు. లోపల చిమ్మ చీకటిగా ఉంది. ఒక విచిత్రమైన తేమగా, కుళ్ళిన వాసన లోపలి నుండి వస్తోంది.

"లొ-లోపలా? అక్కడ చాలా చీకటిగా ఉంది..." రాజీవ్ గుటక మింగుతూ అన్నాడు.

"మీ పాపాల ఫైలు కన్నా చీకటిగా లేదు ఆడిటర్ గారు," రజత్ గొంతు ఆ చీకటిలో కొరడా దెబ్బలా వినిపించింది. "నేరుగా లోపలికి వెళ్ళండి. వాళ్ళు మీ కోసమే ఎదురుచూస్తున్నారు."

రాజీవ్ ఇంకో మాట మాట్లాడే ధైర్యం చేయలేకపోయాడు. అతను స్కూటీ దిగాడు. తన ప్యాంటు జేబులో ఉన్న పెన్‌డ్రైవ్‌ను కుడి చేత్తో గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.

రాజీవ్ చాలా నెమ్మదిగా, వణుకుతూ ఆ పగిలిన ప్రహరీ గోడ దూకి స్టేషన్ లోపలికి వెళ్ళాడు.

లోపల అడుగుపెట్టగానే తను ఈ భూమి మీద కాకుండా వేరే ఏదో ప్రపంచంలోకి వచ్చినట్టు అనిపించింది. స్టేషన్ పైకప్పు సగమే కట్టి ఉంది, కాబట్టి ఆ ఖాళీలోంచి రాత్రి ఆకాశపు మసక వెలుతురు లోపలికి వస్తోంది. చుట్టూ పెద్ద పెద్ద స్తంభాల వరుసలు ఉన్నాయి. వర్షపు నీరు నిలిచి నేలంతా బురదగా, నాచు పట్టి ఉంది. రాజీవ్ ఖరీదైన బూట్ల కింద బురదను తొక్కుతుంటే 'పొచ్-పొచ్' అని శబ్దం వస్తోంది.

హఠాత్తుగా ఒక పెద్ద ఎలుక అతని కాళ్ళ ముందు నుండి పరుగెత్తింది. రాజీవ్ భయంతో ఉలిక్కిపడ్డాడు. అతని ఊపిరి బిగుసుకుపోతోంది. ఈ పెద్ద చీకటి స్తంభాల వెనుక నుండి ఎవరో తననే గమనిస్తున్నట్టు అనిపిస్తోంది.

అతను మరికొంచెం లోపలికి వెళ్ళాడు. ఆ ప్రదేశం స్టేషన్ ప్లాట్‌ఫారమ్ అవ్వాల్సింది. చుట్టూ నిశ్శబ్దంగా ఉంది, కేవలం చలిగాలి 'సయ్ సయ్' మనే శబ్దం, దూరంగా ఎక్కడో నీళ్లు 'టప్-టప్' మని పడుతున్న శబ్దం తప్ప.

"హలో... ఎ-ఎవరైనా ఉన్నారా ఇక్కడ?" రాజీవ్ వణుకుతున్న స్వరంతో పిలిచాడు. అతని గొంతు ఆ ఖాళీ స్టేషన్ గోడలకు తగిలి ప్రతిధ్వనించసాగింది.

ఎవరూ సమాధానం ఇవ్వలేదు.

రాజీవ్ గుండె దడ పెరిగింది. తను ఏదైనా ఉచ్చులో చిక్కుకున్నాడా? వీళ్ళు తనను ఈ చీకట్లోకి పిలిచి చంపడానికి ప్లాన్ చేశారా? శేఖర్ చౌదరి ఇలాగే తనను చంపడానికి పన్నాగం పన్నాడా?

రాజీవ్ వెనక్కి తిరిగి పారిపోవాలని అనుకున్నాడు. సరిగ్గా అదే క్షణంలో...

'ఖట్!'

చీకటిలోంచి ఒక శక్తివంతమైన టార్చ్ వెలుగు నేరుగా రాజీవ్ ముఖం మీద పడింది.

ఆ వెలుగు ధాటికి రాజీవ్ రెండు చేతులతో తన ముఖాన్ని కప్పుకున్నాడు. అతను భయంతో ఒక అడుగు వెనక్కి వేశాడు.

"భయపడకు రాజీవ్ బాబు," చీకటిలోంచి ఒక చాలా ప్రశాంతమైన, గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది.

టార్చ్ వెలుగు రాజీవ్ ముఖం నుండి జరిగి నేల మీదకు దిగింది. రాజీవ్ ఇప్పుడు కళ్ళు చికిలిస్తూ ముందుకు చూశాడు.

అతని ముందు, దాదాపు పది అడుగుల దూరంలో, ఒక పెద్ద స్తంభం చాటు నుండి రెండు నీడల్లాంటి ఆకారాలు బయటకు వస్తున్నాయి.

ఆ చీకటి మెట్రో స్టేషన్ లోపల టార్చ్ మసక వెలుగులో ఆ రెండు నీడలు నెమ్మదిగా రాజీవ్ వైపు వస్తున్నాయి. రాజీవ్ కాళ్ళు చేతులు చల్లబడిపోయాయి. పదేళ్లుగా తాను చేసిన పాపాలకు తీర్పు ఈ రాత్రే, ఈ దెయ్యాల స్టేషన్‌లోనే జరగబోతోందని అతను గ్రహించాడా? ఆ నీడలు వెలుగులోకి వచ్చి నిలబడినప్పుడు, రాజీవ్ వాళ్ళ ముఖాలు చూసి తన కళ్ళను తానే నమ్మగలడా? అతని ముందు నిలబడి ఉన్న ఆ చనిపోయిన మనుషులు ఈ రోజు అతని నుండి ఏ భయంకరమైన నిజాన్ని రాబడతారో?

[SivaSai]

చీకటి, నిర్మానుష్యమైన రోడ్డు మీద పాడైపోయిన ఆటోలో నిస్సహాయంగా కూర్చుని ఉన్నాడు రాజీవ్. ఎముకలు కొరికే చలిగాలి ఆటోలోంచి దూసుకుపోతోంది, కానీ రాజీవ్ శరీరమంతా చెమటతో తడిసి ముద్దయింది. అతని కళ్ళు భయంతో బయటకు వచ్చేలా ఉన్నాయి.
నల్లటి హెల్మెట్ పెట్టుకున్న ఆ వ్యక్తి ఆటో తలుపు దగ్గరకు వచ్చి నిలబడ్డాడు. అతని చెయ్యి తన జాకెట్ జేబులోకి వెళ్తోంది. రాజీవ్ ఊపిరి పూర్తిగా ఆగిపోయింది. అతను కళ్ళు గట్టిగా మూసుకున్నాడు. ఇప్పుడే ఆ జాకెట్ లోపలి నుండి ఒక పదునైన కత్తి లేదా తుపాకి బయటకు వస్తుందని అతనికి అనిపించింది. కళ్ళముందు గీత, చిన్నారి రవి నవ్వు ముఖాలు చివరిసారిగా కదిలాయి. తన చావు తర్వాత శేఖర్ తన భార్యాబిడ్డలను వదిలేయాలని మనసులోనే దేవుడిని ప్రార్థించుకున్నాడు.
కానీ కొన్ని క్షణాలు గడిచాయి, తుపాకి పేలిన శబ్దం రాలేదు. ఏ కత్తిపోటూ తన శరీరంపై పడలేదు.
దానికి బదులుగా, ఒక బలమైన చెయ్యి రాజీవ్ జాకెట్ కాలర్‌ను గట్టిగా పట్టుకుంది.
"ఆటో దిగి రండి. శబ్దం చేయకండి," ఆ గొంతు చాలా గంభీరంగా, ప్రశాంతంగా, అణచివేసినట్టుగా ఉంది.
రాజీవ్ ఉలిక్కిపడి కళ్ళు తెరిచాడు. ఆ వ్యక్తి జాకెట్ జేబులోంచి ఏ ఆయుధమూ బయటకు రాలేదు. అతను కేవలం చెయ్యి చాచి తనను పిలుస్తున్నాడు. ఆ వ్యక్తి తలపై ఉన్న నల్లటి హెల్మెట్ అద్దం పైకి ఎత్తి ఉంది. రోడ్డు మీద పడుతున్న మసక వెలుతురులో రాజీవ్ అతని కళ్ళలోకి చూసాడు. ఆ కళ్ళలో హంతకుడి క్రూరత్వం లేదు. ఆ కళ్ళలో లోతైన, ప్రశాంతమైన, అత్యంత చల్లని పట్టుదల ఉంది.
ఈ వ్యక్తి శేఖర్ గూండా కాదు!
రాజీవ్ మెదడులో మెరుపు మెరిసినట్టు అయ్యింది. అయితే ఈ వ్యక్తేనా తనను బెదిరిస్తున్న ఆ అదృశ్య వ్యక్తి? ఇతనేనా తనను ఫోన్ చేసి రమ్మన్నది?
"బా-బాబు గారు, ఏమైంది?" ఆటో డ్రైవర్ వెనుక ఇంజిన్ నుండి తల బయటపెట్టి ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.
హెల్మెట్ పెట్టుకున్న ఆ వ్యక్తి ఆటో డ్రైవర్ వైపు చూడలేదు. అతను రాజీవ్ వైపు చూసి ఒక చిన్న సైగ చేసాడు.
రాజీవ్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు. అతను జేబులో నుండి మరికొంత డబ్బు తీసి ఆటో డ్రైవర్ చేతిలో పెట్టాడు. "నువ్వు వెళ్ళు అన్నా. నాకు తెలిసిన వాళ్ళు వచ్చారు. నేను వీళ్ళతోనే వెళ్ళిపోతాను."
ఆటో డ్రైవర్ డబ్బు చూసి సంతోషంగా ఇంజిన్ బాగుచేయడంలో నిమగ్నమయ్యాడు. రాజీవ్ వణుకుతున్న కాళ్ళతో ఆటో నుండి కిందకు దిగాడు. అతని కాళ్ళు దూదిలా తేలిపోయాయి. అతను ఆ వ్యక్తి వెనకాలే నడుస్తూ ఆ నల్లటి స్కూటీ దగ్గరకు వెళ్ళి నిలబడ్డాడు.
ఆ వ్యక్తి ఏమీ మాట్లాడకుండా స్కూటీ ఆన్ చేసి, రాజీవ్‌ను వెనుక కూర్చోమని సైగ చేసాడు.
రాజీవ్ స్కూటీ వెనుక కూర్చున్నాడు. స్కూటీ ఒక గర్జన చేసి చీకటి రహదారిని చీల్చుకుంటూ ముందుకు దూసుకుపోసాగింది.
ఆ స్కూటీ నడుపుతున్న వ్యక్తి నిజానికి ఏ గూండా కాదు. అతను రజత్!
జస్టిస్ రావు గారి ఆదేశం మేరకు రజత్ ముందే రాజీవ్ ఇంటికి ఎదురుగా నిఘా పెట్టాడు. శేఖర్ గూండాలు రాజీవ్ ఇంటి బయట కాపలా కాస్తున్నారని జస్టిస్ రావు గారికి తెలుసు. రాజీవ్ భయంతో ఏదైనా తప్పు చేసినా, లేదా గూండాలు అతన్ని దారిలో పట్టుకున్నా, సాక్ష్యాలన్నీ శాశ్వతంగా కనుమరుగైపోతాయి. అందుకే రాజీవ్‌ను నీడలా అనుసరించమని రజత్‌కు చెప్పబడింది. రాజీవ్ వెనుక సందులోంచి బయటకు వచ్చి ఆటో ఎక్కినప్పుడు, రజత్ తన పాత స్కూటీ మీద సరిగ్గా అతని వెనకే ఉన్నాడు.
ఢిల్లీలోని ఎముకలు కొరికే చలిగాలి రాజీవ్ ముఖానికి, చెవులకు సూదుల్లా గుచ్చుకుంటున్నాయి. కానీ అతని మనసులో ఇప్పుడు ఒక విచిత్రమైన ఉపశమనం, భయం రెండూ ఒకేసారి కలుగుతున్నాయి. శేఖర్ గూండాల చేతి నుండి బతికి బయటపడ్డాననే ఉపశమనం, ఇప్పుడు తన పాపాల లెక్క తేల్చే వాళ్ళ దగ్గరకు వెళ్తున్నాననే భయం.
రహదారి నెమ్మదిగా నగరం యొక్క వెలుగులు, రద్దీ నుండి చాలా దూరంగా వచ్చింది. చుట్టూ ఉన్న పెద్ద పెద్ద భవనాలు వెనక్కి వెళ్ళిపోయాయి. రోడ్డుకిరువైపులా ఇప్పుడు కేవలం పెద్ద పెద్ద అడవులు, ఖాళీ మైదానాలు, కొన్ని పాడుబడిన ఫ్యాక్టరీలు మాత్రమే ఉన్నాయి. ఇక్కడి వీధి దీపాలు కూడా వెలగడం లేదు. ఆ ప్రాంతమంతా ఒక పాడుబడిన నగరంలా ఉంది.
సుమారు పది నిమిషాల తర్వాత, రజత్ తన స్కూటీ వేగం తగ్గించాడు.
ముందు ఒక పెద్ద, రాక్షస ఆకారంలో ఉన్న కాంక్రీట్ నిర్మాణం చీకటిని చీల్చుకుంటూ నిలబడి ఉంది. అది నగరం బయట ఉన్న పాడుబడిన, సగం కట్టిన బ్లూ-లైన్ మెట్రో స్టేషన్.
కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం ఏదో ఒక అవినీతి కేసులో ఈ ప్రాజెక్టు ఆగిపోయింది. అప్పటి నుండి ఈ భారీ నిర్మాణం ఇలాగే పడి ఉంది. చుట్టూ పగిలిన కాంక్రీట్, తుప్పు పట్టిన పెద్ద పెద్ద ఇనుప పైపులు, ఇటుకల కుప్పలు తప్ప ఏమీ లేవు. ఆ ప్రదేశాన్ని చూస్తే ఒక పెద్ద రాక్షసుడి అస్థిపంజరం పడి ఉన్నట్టు అనిపిస్తుంది. ఇక్కడికి మనుషులు రారు, వెలుతురు ఉండదు.
రజత్ స్కూటీని స్టేషన్ వెనుక ఉన్న ఒక పగిలిన ప్రహరీ గోడ దగ్గర ఆపాడు.
అతను స్కూటీ ఇంజిన్ ఆపి రాజీవ్ వైపు తిరిగాడు.
"లోపలికి వెళ్ళండి," రజత్ చాలా ప్రశాంతంగా, కానీ కఠినంగా ఆదేశించాడు. అతను తన హెల్మెట్ తీయలేదు, తన పరిచయం చెప్పలేదు.
రాజీవ్ భయంతో నిండిన కళ్ళతో ఆ చీకటి మెట్రో స్టేషన్ యొక్క విశాలంగా తెరుచుకున్న నోరు వైపు చూసాడు. లోపల చిమ్మ చీకటిగా ఉంది. లోపలి నుండి ఒక విచిత్రమైన, తేమగా, కుళ్ళిన వాసన వస్తోంది.
"లో-లోపలా? అక్కడ చాలా చీకటిగా ఉంది..." రాజీవ్ గుటక మింగుతూ అన్నాడు.
"మీ పాపాల ఫైలు కన్నా చీకటిగా లేదు ఆడిటర్ గారు," రజత్ గొంతు నుండి వచ్చిన ఆ మాట చీకటిలో కొరడా దెబ్బలా వినిపించింది. "నేరుగా లోపలికి వెళ్ళండి. వారు మీ కోసం వేచి చూస్తున్నారు."
రాజీవ్ ఇంకేమీ మాట్లాడే ధైర్యం చేయలేదు. అతను స్కూటీ నుండి దిగాడు. తన ప్యాంటు జేబులో ఉన్న పెన్‌డ్రైవ్‌ను కుడి చేత్తో గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
రాజీవ్ చాలా నెమ్మదిగా, వణుకుతున్న అడుగులతో పగిలిన ప్రహరీ గోడ దూకి స్టేషన్ లోపలికి వెళ్ళాడు.
లోపల అడుగుపెట్టగానే తను భూమికి ఆవల మరో ప్రపంచంలోకి వచ్చినట్టు అనిపించింది. స్టేషన్ పైకప్పు సగం కట్టి ఉంది, కాబట్టి తెరిచి ఉన్న పైకప్పు నుండి రాత్రి ఆకాశపు మసక వెలుగు లోపలికి వస్తోంది. చుట్టూ భారీ స్తంభాల వరుస ఉంది. వర్షపు నీరు నిలిచి నేల బురదగా, నాచు పట్టి ఉంది. రాజీవ్ ఖరీదైన బూట్ల కింద బురదను తొక్కుతున్న 'పొచ్-పొచ్' శబ్దం వస్తోంది.
హఠాత్తుగా ఒక పెద్ద ఎలుక అతని కాళ్ళ ముందు నుండి పరుగెత్తింది. రాజీవ్ భయంతో ఉలిక్కిపడ్డాడు. అతని ఊపిరి బిగుసుకుపోతోంది. ఈ భారీ చీకటి స్తంభాల వెనుక నుండి ఎవరో తనను గమనిస్తున్నారని అతనికి అనిపిస్తోంది.
అతను మరికొంచెం లోపలికి వెళ్ళాడు. ఆ ప్రదేశం స్టేషన్ ప్లాట్‌ఫారమ్ అవ్వాలి. చుట్టూ పూర్తిగా నిశ్శబ్దం, కేవలం చలిగాలి 'సయ్ సయ్' మనే శబ్దం, దూరంగా ఎక్కడో నీళ్లు 'టప్-టప్' మని పడుతున్న శబ్దం తప్ప.
"హలో... ఎ-ఎవరైనా ఉన్నారా ఇక్కడ?" రాజీవ్ వణుకుతున్న స్వరంతో పిలిచాడు. అతని గొంతు శబ్దం ఆ పాడుబడిన స్టేషన్ గోడలకు తగిలి ప్రతిధ్వనించసాగింది.
ఎవరూ సమాధానం ఇవ్వలేదు.
రాజీవ్ గుండె దడ పెరిగింది. తను ఏదైనా ఉచ్చులో అడుగుపెట్టాడా? వీళ్ళు తనను ఈ చీకట్లోకి పిలిచి చంపడానికి పథకం వేశారా? శేఖర్ చౌదరి ఇలాగే తనను చంపడానికి పన్నాగం పన్నాడా?
రాజీవ్ వెనక్కి తిరిగి పారిపోవాలని ఆలోచించాడు. సరిగ్గా అదే క్షణంలో...
'ఖట్!'
చీకటి లోపల నుండి ఒక శక్తివంతమైన టార్చ్ వెలుగు నేరుగా రాజీవ్ ముఖం మీద పడింది.
ఆ వెలుగు ధాటికి రాజీవ్ రెండు చేతులతో ముఖం కప్పుకున్నాడు. అతను భయంతో ఒక అడుగు వెనక్కి వేశాడు.
"భయపడకు రాజీవ్ గారు," చీకటి లోపలి నుండి చాలా ప్రశాంతమైన, గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది.
టార్చ్ వెలుగు రాజీవ్ ముఖం నుండి జరిగి నేల మీదకు పడింది. రాజీవ్ ఇప్పుడు కళ్ళు చికిలిస్తూ ముందుకు చూసాడు.
అతని ముందు, దాదాపు పది అడుగుల దూరంలో, ఒక భారీ స్తంభం చాటు నుండి రెండు నీడల్లాంటి ఆకారాలు బయటకు వస్తున్నాయి.
చీకటి మెట్రో స్టేషన్ లోపల టార్చ్ మసక వెలుగులో ఆ రెండు నీడలు నెమ్మదిగా రాజీవ్ వైపు వస్తున్నాయి. రాజీవ్ కాళ్ళు చేతులు చల్లబడిపోయాయి. తన పదేళ్ల పాపాలకు తీర్పు ఈ రాత్రే, ఈ దెయ్యాల స్టేషన్ లోపలే జరగబోతోందని అతనికి అర్థమవుతోందా? ఆ నీడలు వెలుగులోకి వచ్చి నిలబడినప్పుడు, రాజీవ్ వారి ముఖాలు చూసి తన కళ్ళను తానే నమ్మగలడా? అతని ముందు నిలబడి ఉన్న ఈ 'చచ్చిన మనుషులు' ఈ రోజు అతని నుండి ఏ భయంకరమైన నిజాన్ని రాబడతారో?













అధ్యాయం 2: అబద్ధాల తెర మరియు చనిపోయిన మనిషి తీర్పు
పాడుబడిన మెట్రో స్టేషన్‌లోని చిమ్మ చీకటిలో, టార్చ్ లైట్ వెలుగు నేలపై ఒక వృత్తాన్ని ఏర్పరిచింది. ఆ వెలుగు కాంతి ఎదురుగా నిలబడి ఉన్న ఇద్దరు మనుషుల ముఖాల మీద పడుతోంది.
రాఘవ వణుకుతున్న కళ్ళతో ఆ ఇద్దరి వైపు చూశాడు.
ఎడమవైపు నిలబడిన వ్యక్తి పొడవుగా, ముఖం నిండా గడ్డంతో ఉన్నాడు. అతని కళ్ళలో ఒక కఠినమైన, కోపంతో కూడిన భావం ఉంది. రాఘవకు అతను ఎవరో తెలియదు. అతను విక్రమ్.
కానీ రాఘవ చూపు కుడివైపు నిలబడిన వ్యక్తి మీద నిలిచిపోయింది.
లేత గడ్డం, పాలిపోయిన ముఖం, కళ్ళ కింద నల్లటి వలయాలు. ఒంటి మీద ఒక చౌకబారు జాకెట్. కానీ అతని కళ్ళలోని చూపు మంచులా చల్లని కత్తిలా పదునైంది.
ఎవరో తన కాళ్ళ కింద భూమిని ఒక్కసారిగా లాగేసినట్టు అనిపించింది రాఘవకు. అతని కనుగుడ్లు భయంతో నిశ్చలంగా మారాయి. ఊపిరి ఆగిపోయింది.
ఈ ముఖం అతనికి తెలుసు. అతను వార్తల్లో, శేఖర్ చౌదరి ఫైల్‌లో ఈ ముఖాన్ని వేలసార్లు చూశాడు. ఈ వ్యక్తి భార్య, మాయే కదా రోజూ టీవీ తెరపై కూర్చుని ఏడ్చేది. కానీ ఈ వ్యక్తి రోడ్డు పక్కన దెబ్బలు తిని చనిపోయాడని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు చెప్పారు కదా!
"అర్జున్... అర్జున్ వర్మ?" రాఘవ గొంతులోంచి ఒక అస్పష్టమైన, దెయ్యంలాంటి స్వరం బయటకు వచ్చింది.
రాఘవ ఇక తన శరీర భారాన్ని మోయలేకపోయాడు. అతని మోకాళ్ళలోని శక్తి నశించిపోయింది. అతను ధబ్ మని బురద నేల మీద కూలబడ్డాడు. బతికున్న మనిషి ముందు కూర్చోవడం కంటే, చనిపోయిన మనిషి కళ్ళ ముందు నిలబడి ఉండటం చూడటం చాలా భయంకరం.
అర్జున్ ఏమీ మాట్లాడకుండా చాలా నెమ్మదిగా రాఘవ వైపు నడిచాడు. అతని నడకలో కొద్దిగా కుంటుతున్నట్టు అనిపించినా, అతని వెన్నెముక మాత్రం నిటారుగా ఉంది.
రాఘవ రెండు చేతులు జోడించి అర్జున్ కాళ్ళ దగ్గర నేలపై తల ఆనించాడు.
"నన్ను క్షమించండి అర్జున్ గారూ! నన్ను కాపాడండి!" రాఘవ కుమిలి కుమిలి ఏడ్చాడు. యాభై ఏళ్ల పలుకుబడి ఉన్న అధికారి ఈ రోజు ముప్పై ఏళ్ల బిచ్చగాడిగా మారిన యువకుడి కాళ్ళ దగ్గర కుక్కలా ఏడుస్తున్నాడు. "నాకు తెలుసు నేను చాలా పెద్ద పాపం చేశాను. మీలాంటి నిరపరాధులైన పురుషుల జీవితాలను నాశనం చేశాను. కానీ నమ్మండి, ఇదంతా నేను నా ఇష్టపూర్వకంగా చేయలేదు! నేను చేయాలనుకోలేదు!"
అర్జున్ కొద్దిగా వంగి రాఘవ కళ్ళలోకి చూశాడు. అతని ముఖంలో కోపం లేదు, విసుగు లేదు. కేవలం తీవ్రమైన, చల్లని నిర్లక్ష్యం.
"నీ ఇష్టపూర్వకంగా చేయలేదా?" అర్జున్ చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో ప్రశ్నించాడు.
"లేదు సార్! లేదు!" రాఘవ పిచ్చివాడిలా తల ఊపసాగాడు. అతను ఇప్పుడు తనను తాను నిర్దోషిగా నిరూపించుకోవడానికి మనసులో వేలసార్లు సాధన చేసిన అతి పెద్ద అబద్ధాన్ని చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు.
"శేఖర్ చౌదరి నన్ను బ్లాక్‌మెయిల్ చేశాడు అర్జున్ గారూ!" రాఘవ ఏడుస్తూ చెప్పాడు. "శేఖర్ ఒక రాక్షసుడు! అతను నన్ను బెదిరించాడు, ఒకవేళ నేను అతని నకిలీ ఎన్జీఓ పత్రాలను, మాయలాంటి అమ్మాయిల నకిలీ క్లెయిమ్‌లను పాస్ చేయకపోతే, నన్ను అవినీతి నిరోధక శాఖలో అబద్ధపు కేసులో ఇరికిస్తానని అన్నాడు. నా ఉద్యోగం పీకేస్తానని చెప్పాడు! నా కుటుంబాన్ని రోడ్డున పడేస్తానని అన్నాడు! నేను భయంతో అతను చెప్పినట్టు వినాల్సి వచ్చింది సార్. నేను ఆ పత్రాలపై సంతకం చేయాలనుకోలేదు, అతను నా నుదుటిపై తుపాకీ పెట్టి సంతకం చేయించాడు! దయచేసి నన్ను నమ్మండి, దయచేసి నా భార్యాబిడ్డలను కాపాడండి!"
రాఘవ ఈ అబద్ధపు నటన చూసి పక్కన నిలబడిన విక్రమ్ కోపంతో రగిలిపోయాడు. అతను చేతిలోని టార్చ్‌ను పక్కన పెట్టి రాఘవ కాలర్ పట్టుకోబోయాడు.
కానీ అర్జున్ చెయ్యి అడ్డుపెట్టి విక్రమ్‌ను ఆపాడు.
అర్జున్ రాఘవను తన్నలేదు, తిట్టలేదు. అతను కొండలా నిశ్చలంగా నిలబడ్డాడు. అతని పెదవుల చివర ఒక నిర్లక్ష్యపు, వంకర నవ్వు మెరిసింది.
"నువ్వు మర్చిపోతున్నావు రాఘవ, నేను కూడా ఒక ప్రభుత్వ ఆడిట్ అధికారిని," అర్జున్ చాలా చల్లని, యాంత్రికమైన స్వరంతో చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు. అతని ప్రతి మాట రాఘవ చెవులకు కొరడా దెబ్బలా తగలసాగింది.
"శేఖర్ నిన్ను బ్లాక్‌మెయిల్ చేశాడంటున్నావా? నుదుటిపై తుపాకీ పెట్టి సంతకం చేయించాడంటున్నావా?" అర్జున్ రాఘవ కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ ఆ మాటలు అన్నాడు.
"బ్లాక్‌మెయిల్‌కు గురైన ఏ ప్రభుత్వ అధికారి ఆ మరుసటి నెలలోనే బంజారా హిల్స్‌లో మూడు కోట్ల రూపాయల విలాసవంతమైన ఫ్లాట్ కొనడు రాఘవ. బ్లాక్‌మెయిల్‌కు గురైన వ్యక్తి తన కొడుకును హైదరాబాద్‌లోని అత్యంత ఖరీదైన అంతర్జాతీయ పాఠశాలలో చేర్పించడు. నేను గడిచిన కొన్ని రోజులుగా చెత్తకుండీలోని చెత్తను జల్లెడ పట్టి నీ ప్రతి ఫైల్ లెక్కలు తీశాను. నేను నీ బ్యాంక్ స్టేట్‌మెంట్ చూశాను."
రాఘవ ఏడుపు అకస్మాత్తుగా గొంతులోనే ఆగిపోయింది. అతని ముఖం బూడిదలా తెల్లగా అయిపోయింది.
అర్జున్ ఒక అడుగు ముందుకు వేశాడు. "నువ్వు బ్లాక్‌మెయిల్‌కు గురైన బాధితుడివి కాదు రాఘవ. నువ్వు నిజానికి ఆపాదమస్తకం దురాశపరుడైన, కుళ్ళిపోయిన, అవినీతిపరుడైన మనిషివి. నువ్వు నీ ఇష్టపూర్వకంగా, నీ విలాసాల కోసం నీ ఆత్మను శేఖర్ చౌదరికి అమ్ముకున్నావు. మాయలాంటి ఆడవాళ్ళు చట్టంలోని లొసుగులను వాడుకుని, మహిళా రక్షణ అనే అబద్ధపు నాటకమాడి మాలాంటి భర్తల జీవితాలను నాశనం చేయాలనుకుంటారు. నీలాంటి అధికారులు డబ్బు మీద ఆశతో వాళ్ళ ఆ మురికి ఆటలో ప్రభుత్వ స్టాంప్ వేస్తారు."
ఈ మనుషుల ముందు తన ఏ అబద్ధమూ నిలవదని రాఘవకు అర్థమైపోయింది. వీరికి తన గుట్టుమట్లన్నీ తెలుసు.
అర్జున్ ఒక లోతైన నిట్టూర్పు విడిచాడు. "ఈ రోజు నువ్వు ఏ స్థానంలో నిలబడి నీ కొడుకు ప్రాణభిక్ష అడుగుతున్నావో, అదే స్థానంలో నిలబడి నాలాంటి వేలమంది తండ్రులు తమ పిల్లలను ఒక్కసారి చూడాలని భిక్ష అడుగుతారు. నీ డబ్బు మీద ఆశ మా జీవితాలను నాశనం చేసింది రాఘవ."
"నన్ను క్షమించండి... నన్ను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు అప్పగించండి, కానీ శేఖర్‌కు చెప్పకండి. శేఖర్ నా గీతను, రవిని ముక్కలు ముక్కలుగా నరికేస్తాడు..." రాఘవ నేలపై తల బాదుకోవడం మొదలుపెట్టాడు. అతని అహంకారం, ఆత్మాభిమానం ఇప్పుడు మట్టిలో కలిసిపోయాయి.
అర్జున్ కొద్దిగా వంగాడు. అతను రాఘవ భుజం మీద చెయ్యి వేశాడు.
"మేము శేఖర్ చౌదరిలం కాదు రాఘవ. మేము మాయలం కూడా కాదు," అర్జున్ గొంతు ఈసారి కొంచెం మృదువుగా, కానీ అత్యంత దృఢంగా వినిపించింది. "మేము డబ్బు కోసం లేదా పట్టుదల కొద్దీ ఏ నిర్దోషికి హాని చేయము. నీ భార్య గీత లేదా నీ కొడుకు రవి తప్పు ఏమీ లేదు. నీ పాపానికి శిక్ష వాళ్ళు అనుభవించరు. మేము మాట ఇస్తున్నాము, నీ కుటుంబం సురక్షితంగా ఉంటుంది. శేఖర్ మనుషుల్లో ఒక్కడు కూడా వాళ్ళను తాకలేడు."
రాఘవ కళ్ళు తెరిచి అర్జున్ వైపు చూశాడు. ఈ మనిషి జీవితాన్ని తాను నాశనం చేశాడు, కానీ ఈ రోజే ఆ మనిషి తన కుటుంబాన్ని కాపాడతానని గ్యారెంటీ ఇస్తున్నాడు! పురుషుల ఈ నిస్వార్థ, పవిత్ర రూపం ముందు రాఘవ తన అపరాధ భావనతో మరింత కుంచించుకుపోయాడు.
"పెన్‌డ్రైవ్ ఇవ్వు," అర్జున్ చెయ్యి చాపాడు.
రాఘవ వణుకుతున్న చేతులతో తన ప్యాంటు జేబులోంచి ఆ నల్లటి పెన్‌డ్రైవ్‌ను బయటకు తీశాడు. పదేళ్లుగా దాచిపెట్టిన శేఖర్ చౌదరి 1700 కోట్ల సామ్రాజ్యం, అతని అన్ని షెల్ కంపెనీలు, నకిలీ నిధుల అసలైన సాక్ష్యానికి తాళం చెవి.
రాఘవ ఆ పెన్‌డ్రైవ్‌ను అర్జున్ అరచేతిలో పెట్టాడు.
పెన్‌డ్రైవ్ చేతిలోకి రాగానే అర్జున్ కళ్ళు తళతళా మెరిశాయి. గడిచిన కొన్ని నెలల నరకయాతన, చెత్తకుండీలోని చెత్తను జల్లెడ పట్టిన అమానుషమైన శ్రమ, వీధుల్లో కుక్కలా తిరగడం—అన్నింటి ఫలం ఈ రోజు ఈ చిన్న ప్లాస్టిక్ ముక్కలో బందీ అయి ఉంది. చివరకు శేఖర్ చౌదరి సామ్రాజ్యాన్ని నాశనం చేసే బ్రహ్మాస్త్రం వాళ్ళ చేతికి వచ్చింది!
అర్జున్ తృప్తిగా నవ్వి ఆ పెన్‌డ్రైవ్‌ను తన జాకెట్ లోపలి జేబులో జాగ్రత్తగా పెట్టుకున్నాడు. విక్రమ్ కూడా హమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.
కానీ...
అర్జున్ ఆ పెన్‌డ్రైవ్‌ను జేబులో పెట్టుకుంటున్న క్షణంలోనే...
'కీ...చ్... ఛ్!'
స్టేషన్ బయట బలంగా బ్రేకులు వేసిన శబ్దం వినిపించింది.
అర్జున్, విక్రమ్, రాఘవ ఏమీ గ్రహించేలోపే, పాడుబడిన మెట్రో స్టేషన్ పగిలిన గోడల సందుల నుండి నలువైపుల నుండి మూడు-నాలుగు కార్ల శక్తివంతమైన, కళ్ళు బైర్లు కమ్మే హెడ్‌లైట్ వెలుగు నేరుగా వారి మీద పడింది.
ఆ చిమ్మ చీకటి స్టేషన్ మొత్తం క్షణంలో పగటి వెలుగులా మెరిసిపోయింది.
నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదిస్తూ నలువైపుల నుండి కార్ల తలుపులు తెరుచుకునే శబ్దం వినిపించింది.
'ఖట్! ఖట్! ఖట్!'
దానితో పాటు బరువైన బూట్ల చప్పుడు. చాలా మంది మనుషులు స్టేషన్‌లోకి ప్రవేశిస్తున్నారు.
రాఘవ భయంతో అరిచాడు. విక్రమ్ వేగంగా వెనక్కి తిరిగి చేతిలోని టార్చ్‌ను ఆపేశాడు.
హెడ్‌లైట్ల శక్తివంతమైన వెలుగు ముందు కొన్ని నల్లటి నీడలు వచ్చి నిలబడ్డాయి. అందరికంటే ముందున్న నీడ కొంచెం ముందుకు వచ్చింది.
"చాలా మంచి నాటకం చూశాను, అర్జున్," వెలుగు అవతలి నుండి ఒక బరువైన, క్రూరమైన గొంతు స్టేషన్ మొత్తం గంభీరంగా మారుమోగింది.
ఆ గొంతు రాణాది! శేఖర్ చౌదరి చీఫ్ సెక్యూరిటీ అధికారి! అతని చేతిలో ఒక మెరుస్తున్న పిస్టల్, అతని వెనుక కనీసం పది మంది గూండాలు ఇనుప రాడ్లు పట్టుకుని నిలబడి ఉన్నారు.
అర్జున్ వాళ్ళ ముఖాలపై మృత్యువు యొక్క మంచులాంటి చల్లని నీడ కమ్ముకుంది. శేఖర్ గూండాలు వారిని నలువైపుల నుండి చుట్టుముట్టారు. రాణా, రాఘవ ఫోన్ లొకేషన్ ట్రాక్ చేసి ఇక్కడికి వచ్చాడా, లేక రాఘవ ఆటోను అనుసరించిన ఆ నల్లటి స్కూటీ వెనకే వాళ్ళు నిశ్శబ్దంగా వచ్చారా? చేతిలో బ్రహ్మాస్త్రం ఉన్నా కూడా అర్జున్ వాళ్ళు ఈ స్టేషన్ నుండి ప్రాణాలతో బయటపడగలరా? కుంటుతున్న అర్జున్, లాయర్ విక్రమ్, పిరికివాడైన రాఘవ ఈ పది మంది ఆయుధాలు ధరించిన గూండాల వలయం నుండి ఎలా తప్పించుకుంటారు, లేక రేపు ఉదయం బిల్లు పాస్ అవ్వకముందే ఈ పాడుబడిన మెట్రో స్టేషన్‌లోనే వారి సమాధులు కట్టబడతాయా?

[SivaSai]

శేఖర్ చౌదరి ముఖ్య భద్రతాధికారి రాణా తన చేతిలోని మెరుస్తున్న తుపాకీని నేరుగా అర్జున్ ఛాతీకి గురిపెట్టాడు. అతని వెనుక కనీసం పది మంది కండలు తిరిగిన గూండాలు, అందరి చేతుల్లో లావుపాటి ఇనుప రాడ్లు, గొలుసులు ఉన్నాయి. ప్రకాశవంతమైన వెలుగు కారణంగా రాణా ముఖం సరిగ్గా కనిపించడం లేదు, కానీ అతని గొంతులోని అహంకారం ఆ పాడుబడిన స్టేషన్ గోడలను తాకి ప్రతిధ్వనిస్తోంది.

రాజీవ్ భయంతో రెండు చేతులతో తల పట్టుకుని నేలపై కూలబడ్డాడు. అతని నోటి నుండి మాట రావడం లేదు, కేవలం మూలుగుతున్నట్టుగా ఒక శబ్దం వస్తోంది. ఈ రోజు ఇక్కడి నుండి ప్రాణాలతో తిరిగి వెళ్ళే దారి లేదని అతనికి అర్థమైపోయింది.

కానీ అర్జున్ ఒక్క అంగుళం కూడా కదలలేదు. అతని కోటు జేబులో శేఖర్ 1700 కోట్ల సామ్రాజ్యాన్ని అంతం చేసే ఆ పెన్‌డ్రైవ్ ఉంది. విక్రమ్ తన ప్రాణాలను లెక్కచేయకుండా వేగంగా అర్జున్ ముందుకొచ్చి ఒక మానవ కవచంలా నిలబడ్డాడు.

"ఆ పెన్‌డ్రైవ్‌ను మర్యాదగా నా చేతికివ్వు, ఒరేయ్ కుంటి బిచ్చగాడా," రాణా ఒక పైశాచిక నవ్వు నవ్వుతూ ఒక అడుగు ముందుకు వేశాడు. "చెత్తకుండీలోని చెత్తను జల్లెడ పట్టి నువ్వు శేఖర్ చౌదరితోనే ఆట ఆడదామనుకున్నావా? మీలాంటి చెత్త వెధవలు వీధి కుక్కల్లా చావాలి. మీకు కుటుంబం లేదు, మీ కోసం ఒక్క కన్నీటి బొట్టు కూడా కార్చేవాళ్ళు లేరు."

రాణా అన్న ఆ మాట స్టేషన్ బయట చిమ్మ చీకటిలో నిలబడి ఉన్న ఒక వ్యక్తి చెవిలో బాణంలా గుచ్చుకుంది.

రజత్.

రాజీవ్‌ను లోపలికి పంపించి, రజత్ స్టేషన్ పగిలిన ప్రహరీ గోడ బయట తన స్కూటీ మీద కూర్చుని వేచి చూస్తున్నాడు. లోపల హఠాత్తుగా ప్రకాశవంతమైన వెలుగులు వెలగడం, చాలా కార్ల శబ్దం వినగానే ఏదో భయంకరమైన ప్రమాదం జరిగిందని రజత్ గ్రహించాడు. అతను ప్రహరీ గోడ సందులోంచి తొంగి చూశాడు. రాణా తుపాకీ, గూండాలు కనిపించారు.

రాణా మాటలు వినగానే రజత్ కళ్ళ ముందు తన నాలుగేళ్ళ కూతురు రియా ముఖం మెదిలింది. మాయ లాంటి ఆడవాళ్ళు పెట్టిన నకిలీ వ్యాజ్యాల వల్ల సమాజం ఈ రోజు వాళ్లను 'చెత్త' అని ముద్ర వేసింది. కానీ వాళ్ళు చెత్త కాదు! వాళ్ళు తండ్రులు, వాళ్ళు సోదరులు, వాళ్ళు రక్తమాంసాలున్న మనుషులు.

రజత్ గుండెల్లో ఒక భయంకరమైన, మంచులా చల్లని పట్టుదల గూడుకట్టుకుంది. తానిప్పుడు ఇక్కడి నుండి ప్రాణాలు కాపాడుకుని పారిపోతే, లోపల ఉన్న తన ఇద్దరు సోదరులు—అర్జున్, విక్రమ్—రాణా తూటాకు కుక్కల్లా చచ్చిపోతారు. ఇక శేఖర్ యొక్క ఆ అసలైన దస్త్రాలు శాశ్వతంగా కనుమరుగైపోతాయి.

లేదు! రజత్ అలా జరగనివ్వడు. మగవాళ్ళు బహుశా రోడ్డు మీద దెబ్బలు తింటారేమో, కానీ తన సోదరులను ఆపదలో వదిలి ఎప్పటికీ పారిపోరు.

రజత్ చాలా జాగ్రత్తగా తన స్కూటీ తాళం తిప్పాడు. అతను స్కూటీ ముందు దీపం ఆపివేసి ఉంచాడు, చీకటిలో ఎవరూ తనను చూడకూడదని. అతని కళ్ళు ఇప్పుడు రాత్రిపూట వేటకు బయలుదేరిన ఆకలితో ఉన్న తోడేలులా మెరుస్తున్నాయి.

లోపల రాణా అప్పుడు తుపాకీ భద్రతా లాక్ తీయడానికి వేలు పెట్టాడు. "చివరిసారిగా చెబుతున్నాను అర్జున్, పెన్‌డ్రైవ్ ఇవ్వు. లేదంటే ముందు నీ ఈ వకీలు స్నేహితుడి తలలో కాల్చి, తర్వాత నీ కాలిలో..."

రాణా మాట పూర్తి కాకముందే, స్టేషన్ బయటి చిమ్మ చీకటిని చీల్చుకుంటూ ఒక భయంకరమైన గర్జన వినిపించింది.

'భూమ్...మ్...మ్!'

రాణా, అతని పది మంది గూండాలు ఉలిక్కిపడి వెనకున్న చీకటి వైపు చూశారు. వాళ్ళు ఏదైనా గ్రహించేలోపే, ముందు దీపం లేకుండా ఒక నల్లటి స్కూటీ ఒక క్షిపణిలా తీవ్రమైన వేగంతో పగిలిన ప్రహరీ గోడ ద్వారం నుండి స్టేషన్ లోపలికి దూసుకొచ్చింది.

రజత్ స్కూటీ యాక్సిలరేటర్ పూర్తిగా తిప్పి పట్టుకున్నాడు. అతను హ్యాండిల్‌ను కొంచెం కూడా తిప్పలేదు. అతను నేరుగా స్కూటీని తీసుకుని రాణా వెనుక ఉన్న గూండాల వరుసపైకి దూసుకెళ్ళాడు.

'ఢీ! ఆఆఆహ్!'

రెండు భయంకరమైన అరుపులు, ఇనుముతో ఎముకలు విరిగిన భయంకరమైన శబ్దంతో ఆ స్టేషన్ మొత్తం కంపించిపోయింది. ఆ తీవ్రమైన ఢీకి ఇద్దరు భారీ గూండాలు పేకమేడలా ఎగిరి నేలపై పడ్డారు. ఒకడి చెయ్యి విరిగి ఎముక బయటకు వచ్చింది, మరొకడి తల పగిలి రక్తం చిమ్మింది.

స్కూటీ బోల్తా పడి నేలపై ఈడ్చుకుంటూ కొద్ది దూరంలో ఆగింది. రజత్ కూడా ఎగిరి సిమెంట్ నేలపై పడ్డాడు. అతని నుదురు పగిలి రక్తం కళ్ళపైకి కారుతోంది, అతని ఎడమ చెయ్యి కదలడం లేదు.

కానీ రజత్ చేసిన ఈ ఒక్క ఆత్మాహుతి దాడి, క్షణాల్లో అక్కడి పరిస్థితిని పూర్తిగా మార్చేసింది. అందరూ తీవ్రమైన దిగ్భ్రాంతితో నిశ్చేష్టులయ్యారు.

"రజత్!" విక్రమ్ అరుస్తూ రాణాను ఇక పట్టించుకోకుండా నేరుగా పరిగెత్తి నేలపై పడి ఉన్న రజత్‌ను పైకి లేపాడు.

రాణా కొన్ని క్షణాలు నివ్వెరపోయాడు. ఏ ఆయుధం లేకుండా కేవలం ఒక స్కూటీతో పది మంది గూండాల మీదకి దూకేంత నిస్వార్థ పట్టుదల ఏ మనిషిలోనైనా ఉంటుందని అతను ఊహించలేకపోయాడు.

రాణాలోని దిగ్భ్రాంతి ఒక్క క్షణంలో భయంకరమైన కోపంగా మారింది.

"పంది కొడుకుల్లారా! ఈ రోజు మీ అందరినీ ఇక్కడే పాతేస్తాను!" రాణా పిచ్చివాడిలా అరిచాడు. అతను తన తుపాకీని నేరుగా రజత్, విక్రమ్‌ల వైపు గురిపెట్టాడు. వెనుక మిగిలిన గూండాలు కూడా ఇనుప రాడ్లను గట్టిగా పట్టుకుని అర్జున్‌ వాళ్ల వైపు కదలడం మొదలుపెట్టారు.

అర్జున్ తన విరిగిన కాలితో అతి కష్టం మీద రజత్ ముందు నిలబడ్డాడు. ముగ్గురు పురుషులు ఇప్పుడు మృత్యువుకు ఎదురుగా నిలబడి ఉన్నారు. వారి చేతుల్లో ఆయుధాలు లేవు, వారి శరీరాలు రక్తంలో తడిసి ముద్దయ్యాయి, కానీ వారి కళ్ళలో భయం లేదు. వారు ఒకరి కోసం ఒకరు ఈ పాడుబడిన స్టేషన్‌లో కలిసి చనిపోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్నారు.

రాణా తుపాకీ చలకపై వేలు నొక్కబోయాడు...

సరిగ్గా అదే క్షణంలో...

'నీ...నూ... నీ...నూ...'

చాలా దూరం నుండి వస్తున్న ఒక సైరన్ శబ్దానికి రాణా వేలు చలకపై హఠాత్తుగా గడ్డకట్టుకుపోయింది.

ఆ శబ్దం చాలా వేగంగా దగ్గరవుతోంది. ఒకటి కాదు, కనీసం మూడు-నాలుగు వాహనాల సైరన్లు.

రాణా, అతని గూండాలు ఉలిక్కిపడి స్టేషన్ బయట ఉన్న ప్రధాన రహదారి వైపు చూశారు. చీకటి రహదారిని చీల్చుకుంటూ ఎరుపు, నీలం రంగు మెరిసే దీపాలు కనిపిస్తున్నాయి.

సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు!

హైదరాబాద్ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు చెందిన కనీసం మూడు పీసీఆర్ వ్యాన్‌లు, ఒక పెద్ద జీపు తుఫాను వేగంతో పాడుబడిన మెట్రో స్టేషన్ యొక్క ప్రధాన ద్వారం వైపు దూసుకొస్తున్నాయి.

రాణా ముఖం బూడిదలా తెల్లగా అయిపోయింది. అతని తుపాకీ పట్టుకున్న చెయ్యి వణకడం మొదలైంది. ఇంత రాత్రిపూట సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఇక్కడికి ఎలా వచ్చారు?

నిజానికి, ఈ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల రాక మొత్తం రాణా లాంటి గూండాల మెదడుకు అందని ఒక మానసిక ఎత్తుగడ. ఆ ఎత్తుగడ వేసింది నగరం అవతల తమ రహస్య స్థావరంలో కూర్చున్న జస్టిస్ రావు గారు.

జస్టిస్ రావు గారు ఒక పదవీ విరమణ పొందిన న్యాయమూర్తి. ఆయనకు ఈ వ్యవస్థ అరచేతిలో రేఖలా తెలుసు. శేఖర్ చౌదరి సాధారణ నేరస్థుడు కాదని ఆయనకు తెలుసు. శేఖర్ అధికారం, నిఘా చాలా దూరం వరకు వ్యాపించి ఉన్నాయి. ఒకవేళ రాజీవ్ ఏదైనా తప్పు చేసినా, లేదా గూండాలు ఎలాగైనా రాజీవ్‌ను వెంబడించి మెట్రో స్టేషన్‌కు చేరుకున్నా, అర్జున్‌ వాళ్లు బతకడానికి మరో భౌతిక మార్గం ఉండదు.

అందుకే జస్టిస్ రావు గారు రెండో ప్రణాళిక ముందే సిద్ధం చేసి ఉంచారు.

ఆయన తన సహచరుడు, ఎన్జీవో యజమాని ఆదిత్యతో ఒక నమోదు కాని తాత్కాలిక ఫోన్ నుండి హైదరాబాద్ సెంట్రల్ నార్కోటిక్స్ బ్యూరోకు, స్థానిక సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్ ఎస్హెచ్ఓకు ఒక నకిలీ అజ్ఞాత సమాచారం ఇవ్వమని చెప్పారు.

ఆదిత్య సరిగ్గా రాత్రి పది గంటలకు కాల్ చేసి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు చెప్పాడు— "నగరం బయట పాడుబడిన బ్లూ-లైన్ మెట్రో స్టేషన్‌లో ఈ క్షణంలో యాభై కోట్ల రూపాయల అంతర్జాతీయ మాదకద్రవ్యాల ముఠా ఒప్పందం జరుగుతోంది. పది-పన్నెండు మంది ఆటోమేటిక్ తుపాకులు, ఆయుధాలతో అక్కడ వేచి ఉన్నారు."

సాధారణ గొడవల గురించి సమాచారం అందినప్పుడు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు నిదానంగా వస్తారు. కానీ 'ఆటోమేటిక్ ఆయుధాలు', 'అంతర్జాతీయ మాదకద్రవ్యాల ముఠా' గురించి వార్త వచ్చినప్పుడు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఎలాంటి ప్రమాదం తీసుకోరు. వారు భారీ ఆయుధాలతో కమాండో దళం లాగా ప్రదేశానికి చేరుకుంటారు.

జస్టిస్ రావు గారి ఈ ఒక్క మేధో ఆట ఈ రోజు రాణా లాంటి పది మంది గూండాల అహంకారాన్ని మట్టిలో కలిపేసింది.

"అయ్యా! సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు లోపలికి వస్తున్నారు!" ఒక గూండా భయంతో అరిచాడు. ఎరుపు-నీలం సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ దీపాలు స్టేషన్ పగిలిన గోడలపై నాట్యం చేయడం మొదలుపెట్టాయి.

తాను ఒక భయంకరమైన ఉచ్చులో అడుగుపెట్టానని రాణా గ్రహించాడు. మాదకద్రవ్యాల ముఠా దాడిలో సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు గనుక తనను ఈ తుపాకీతో పట్టుకుంటే, శేఖర్ చౌదరి తనను జీవితంలో కూడా కాపాడటానికి రాడు. పైగా, తన పేరు బయటకు రాకుండా ఉండటానికి శేఖర్ తిరిగి తననే ఇరికిస్తాడు.

రాణాలోని పౌరుషమంతా ఒక్క క్షణంలో గాలిలో కలిసిపోయింది.

"పారిపోండి! వెనుక గోడ దూకి అందరూ పారిపోండి! బండి ఇక్కడే వదిలేయండి!" రాణా అరుస్తూ ఆదేశించాడు.

అతను తుపాకీని తన ప్యాంట్‌లోకి దోపుకుని, అర్జున్‌ వాళ్ల వైపు కనీసం తిరిగి చూడకుండా, ఒక ఎలుకలా స్టేషన్ వెనుక ఉన్న చీకటి అడవి వైపు పరుగుపెట్టాడు. అతని వెనుక ఉన్న గూండాలు కూడా ఇనుప రాడ్లను నేలపై పడేసి ఎవరికి దొరికిన దారిలో వారు చీకటిలో కలిసిపోయారు. కేవలం స్కూటీ ఢీకొనడంతో ఎముకలు విరిగిన ఇద్దరు గూండాలు మాత్రం నేలపై పడి మూలుగుతున్నారు.

బయట అప్పుడు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ వాహనాల తలుపులు తెరుస్తున్న శబ్దం, సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారుల అరుపులు వినిపిస్తున్నాయి. "స్టేషన్‌ను పూర్తిగా చుట్టుముట్టండి! ఎవరూ పారిపోకూడదు!"

స్టేషన్ లోపలికి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ప్రవేశించడానికి ఇంకా కొన్ని క్షణాలు మాత్రమే మిగిలి ఉన్నాయి.

"అర్జున్! మనం కూడా ఇప్పుడే ఇక్కడి నుండి బయటపడాలి!" విక్రమ్ చాలా అణచిన స్వరంతో అరిచాడు. "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మనల్ని ఇక్కడ చూస్తే చాలా ప్రశ్నలను ఎదుర్కోవలసి వస్తుంది. పెన్‌డ్రైవ్‌ను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు స్వాధీనం చేసుకుంటే, శేఖర్ మళ్ళీ డబ్బు బలంతో దాన్ని మాయం చేస్తాడు. రేపు ఉదయం లోపు ఈ బ్రహ్మాస్త్రం సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల చేతికి కూడా చిక్కకూడదు!"

అర్జున్ తల ఊపాడు. అతను వేగంగా ముందుకు వెళ్లి రాజీవ్ కాలర్ పట్టుకుని అతడిని నేల పైనుంచి పైకి లాగాడు. రాజీవ్ భయంతో వణికిపోతున్నాడు.

"మాతో రా రాజీవ్," అర్జున్ అన్నాడు.

విక్రమ్, అర్జున్ కలిసి గాయపడిన రజత్‌ను భుజాలపైకి ఎత్తుకున్నారు. రజత్ తల నుండి రక్తం కారుతోంది, కానీ అతని పెదవులపై ఒక విజయపు చిరునవ్వు ఉంది. అతను తన సోదరుల కోసం తన రక్తాన్ని చిందించి ఈ రోజు ఒక అసాధ్యమైన పోరాటంలో గెలిచాడు.

ఆ నలుగురూ స్టేషన్‌కు చివరగా ఉన్న ఒక పగిలిన సిమెంట్ పైపులోంచి జారి బయట ఉన్న అడవి చీకటిలోకి వచ్చారు. స్టేషన్ లోపల అప్పుడు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల శక్తివంతమైన శోధన దీపాలు తిరగడం మొదలుపెట్టాయి.

అర్జున్‌ వాళ్ళు చీకటిలో కలిసిపోయి, తమ రహస్య స్థావరం వైపు నడవసాగారు. అర్జున్ జేబులో ఇప్పుడు శేఖర్ 1700 కోట్ల సామ్రాజ్యాన్ని అంతం చేసే అసలైన సాక్ష్యం సురక్షితంగా ఉంది. జస్టిస్ రావు గారి అసాధారణమైన తెలివి, రజత్ నిస్వార్థ ఆత్మత్యాగం ఈ రోజు వారిని మృత్యువు నోటి నుండి తిరిగి తీసుకువచ్చాయి.

అర్జున్‌ వాళ్ళు పెన్‌డ్రైవ్‌తో చీకటిలో కనుమరుగైపోయారు. కానీ రాత్రి ముగిసిపోతోంది. పెంట్‌హౌస్‌లోని కేబిన్‌లో కూర్చున్న శేఖర్ చౌదరికి, రాణా ఖాళీ చేతులతో తిరిగి వచ్చాడని, సాక్ష్యం అర్జున్‌ వాళ్ల చేతిలోనే ఉందని తెలిసినప్పుడు, అతను కోపంతో ఎంత భయంకరంగా మారతాడు?

హైదరాబాద్ శివార్లలోని ఒక దుమ్ముపట్టిన, చీకటి రోడ్డుపై ఆదిత్య నడుపుతున్న పాత, గడగడలాడే మారుతి వ్యాన్ తుఫాను వేగంతో దూసుకుపోతోంది.
వ్యాన్ వెనుక సీట్లో నలుగురూ ఒకరిపై ఒకరు పడుతున్నట్టుగా ఇరుక్కుని కూర్చున్నారు—అర్జున్, విక్రమ్, రజత్, మరియు రాజీవ్. న్యాయమూర్తి రావు గారి అసాధారణమైన తెలివి, నకిలీ సెక్యూరిటీ అధికారి కాల్ వల్ల కలిగిన అవకాశాన్ని ఉపయోగించుకుని, వారు సరిగ్గా చివరి క్షణంలో ఆ పాడుబడిన మెట్రో స్టేషన్ వలయం నుండి బయటపడగలిగారు. రాణా గూండాలు సెక్యూరిటీ అధికారి సైరన్ విని అటూఇటూ పారిపోతున్నప్పుడు, అదే అదనుగా స్టేషన్ వెనుక ఉన్న పగిలిన పైపుల దారి గుండా వారు ఆదిత్య వ్యాన్‌లోకి ఎక్కేశారు.
వ్యాన్ లోపల చిమ్మ చీకటి, స్మశాన నిశ్శబ్దం ఆవరించి ఉన్నాయి. కేవలం ఇంజిన్ యొక్క ఏకరీతి శబ్దం తప్ప మరేమీ వినిపించడం లేదు. ఆ నలుగురిలో ఎవరి నోటి నుండీ ఒక్క మాట కూడా రావడం లేదు. వారి శరీరాలు చెమట, రక్తంతో తడిసి ముద్దయ్యాయి.
అర్జున్ తన రెండు చేతులతో ఆ పెన్‌డ్రైవ్‌ను గుండెలకు గట్టిగా హత్తుకుని ఉన్నాడు. ఈ చిన్న వస్తువు కోసమే ఈరోజు ఇంతమంది ప్రాణాలను పణంగా పెట్టారు. అతను ఓరకంట పక్కన కూర్చున్న రజత్ వైపు చూశాడు.
స్కూటీతో గూండాల మీదకు దూసుకెళ్లడం వల్ల రజత్ పరిస్థితి చాలా దారుణంగా ఉంది. ఆ తీవ్రమైన ఢీకి అతని తల పగిలి రక్తం చిమ్మింది. వ్యాన్ సీటు కవర్ మొత్తం రక్తంతో తడిసి ముద్దయింది. రజత్ నొప్పితో కళ్ళు మూసుకుని ఉన్నాడు, అతని ముఖం కాగితంలా తెల్లగా అయిపోయింది. విక్రమ్ తన జాకెట్‌ను తీసి రక్తాన్ని ఆపడానికి రజత్ తల గాయంపై గట్టిగా అదిమి పట్టుకున్నాడు.
ఆడిటర్ రాజీవ్ వెనుక సీట్లో భయంతో ముడుచుకుని కూర్చున్నాడు. డబ్బు మీద ఆశతో తాను ఎవరినైతే బిచ్చగాళ్ళుగా మార్చాడో, వాళ్ళు ఒకరి కోసం ఒకరు మృత్యువును కూడా ఎలా లెక్కచేయకుండా ఎదిరించగలరో ఈరోజు అతను కళ్ళారా చూశాడు.
అరగంట తర్వాత, ఆ వ్యాన్ హైదరాబాద్ శివార్లలోని ఆ పాత, శిథిలావస్థలో ఉన్న సేఫ్ హౌస్ ముందు వచ్చి ఆగింది.
"త్వరగా లోపలికి నడవండి అందరూ," ఆదిత్య వ్యాన్ దిగి అణచిన స్వరంతో అన్నాడు.
అర్జున్, విక్రమ్ కలిసి రజత్‌ను దాదాపు చేతులతో ఎత్తుకుని వ్యాన్ నుండి దింపి సేఫ్ హౌస్‌లోకి తీసుకెళ్లారు. న్యాయమూర్తి రావు గారు ముందే ఒక లాంతరు వెలిగించి గదిలో ఎదురుచూస్తున్నారు. ఆయన పిల్లల రక్తసిక్తమైన, చితికిపోయిన పరిస్థితి చూసి నివ్వెరపోయినా, పైకి ఏమీ అనలేదు.
అర్జున్ వాళ్ళు రజత్‌ను నేలపై పరిచిన ఒక పాత పరుపు మీద పడుకోబెట్టారు.
"త్వరగా ఫస్ట్ ఎయిడ్ బాక్స్ తీసుకురా విక్రమ్!" ఆదిత్య గదిలోని ఒక మూలన ఉన్న బ్యాగ్ నుండి డెటాల్, దూది తీస్తూ అన్నాడు.
ఈ సేఫ్ హౌస్‌లో డాక్టర్‌ను పిలిచే మార్గం లేదు. అర్జున్ వాళ్ళు ఇప్పుడు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ రికార్డులలో పరారీలో ఉన్న నిందితులు. హాస్పిటల్‌కు వెళ్తే అరగంటలో శేఖర్ మనుషులకు తెలిసిపోతుంది. వాళ్ళు ఏం చేసినా ఈ చీకటి గదిలోనే చేయాలి.
ఆదిత్య చాలా జాగ్రత్తగా రజత్ తల నుండి రక్తం అంటిన జాకెట్‌ను తీశాడు. గాయం చాలా లోతుగా ఉంది. ఆదిత్య డెటాల్ కలిపిన నీటితో రజత్ తలను శుభ్రం చేయడం మొదలుపెట్టాడు.
"ఊ...హ్..." డెటాల్ మంటకు రజత్ నుండి ఒక అస్పష్టమైన మూలుగు వచ్చింది. అతని కళ్ళ నుండి టపటపా నీళ్ళు కారసాగాయి.
విక్రమ్, అర్జున్ ఇద్దరూ రజత్ రెండు చేతులను గట్టిగా పట్టుకుని నేలపై కూర్చున్నారు. వాళ్ళిద్దరి కళ్ళు కూడా చెమర్చాయి. ఈ పురుషుల జీవితాల్లో ఇప్పుడు ఖరీదైన ఫ్లాట్లు లేవు, బ్యాంక్ బ్యాలెన్సులు లేవు, కానీ వారి ఈ నిస్వార్థ స్నేహపు పట్టుదల ప్రపంచంలోని ఏ శక్తి కన్నా చాలా విలువైనది.
ఆదిత్య ఒక శుభ్రమైన నూలు గుడ్డతో రజత్ తలకు గట్టిగా కట్టు కట్టాడు.
"ఇంకొంచెం అయితే కన్ను పోయేదిరా సోదరా," ఆదిత్య ఒక లోతైన నిట్టూర్పు విడిచి అన్నాడు.
రజత్ నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచాడు. అతని ముఖం నొప్పితో ముడుచుకుపోయి ఉంది, కళ్ళ నుండి నీళ్ళు కారుతున్నాయి. కానీ అకస్మాత్తుగా, అందరినీ ఆశ్చర్యపరుస్తూ రజత్ పెదవుల చివర ఒక మసకబారిన, సంతృప్తికరమైన చిరునవ్వు విరిసింది.
అతను అర్జున్, విక్రమ్ వైపు చూసి పగిలిన స్వరంతో గుసగుసలాడాడు, "ఎందుకురా ఏడుస్తున్నారు? నేను చచ్చిపోలేదుగా. ఈరోజు నేను చాలా ప్రశాంతంగా నిద్రపోగలను. నా కూతురు రియా... ఇప్పుడు చాలా చిన్నదే కావచ్చు. మాయ లాంటి వాళ్ళు దాని నాన్న ఒక రాక్షసుడని దానికి నేర్పిస్తుండవచ్చు. కానీ ఏదో ఒక రోజు... ఏదో ఒక రోజు నిజం దానికి తెలుస్తుంది. కనీసం అప్పుడైనా నా కూతురు తెలుసుకుంటుంది... వాళ్ళ నాన్న పిరికివాడిలా భయపడి పారిపోలేదని. తన సోదరుల కోసం పోరాడాడని."
రజత్ మాటలు ఆ సేఫ్ హౌస్ నిశ్శబ్ద గోడలను తాకి ఒక పవిత్ర మంత్రంలా ప్రతిధ్వనించాయి. ఒక పురుషుడు తన బిడ్డ గౌరవం కోసం మృత్యువును కూడా నవ్వుతూ స్వీకరించినప్పుడు, అతని పట్టుదలను ఎవరూ ఓడించలేరు.
అర్జున్ తన కన్నీళ్లు తుడుచుకుని లేచి నిలబడ్డాడు.
అతని ముఖ కండరాలు బిగుసుకుపోయాయి. అతని దవడ ఇప్పుడు ఒక ఉక్కులా కనిపిస్తోంది. అతను తన ప్యాంటు జేబులోంచి ఆ నల్లటి పెన్‌డ్రైవ్‌ను తీసి న్యాయమూర్తి రావు గారి చేతిలో పెట్టాడు.
"జడ్జి గారూ," అర్జున్ గొంతు చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది, కానీ దాని నుండి మంచులా చల్లని అగ్ని కురుస్తోంది. "ఈ ప్లాస్టిక్ ముక్క వెల ఈరోజు మన సోదరుల రక్తంతో చెల్లించబడింది. మాయ, శేఖర్ చౌదరి మనం కేవలం వీధి కుక్కల్లా దెబ్బలు తింటామని అనుకున్నారు. ఇప్పుడు మనం తిరిగి దెబ్బకొట్టే సమయం వచ్చింది."
న్యాయమూర్తి రావు గారు తల ఊపి పెన్‌డ్రైవ్‌ను చేతిలోకి తీసుకున్నారు. "సమయం చాలా తక్కువ అర్జున్. తెల్లవారడానికి ఎక్కువ సమయం లేదు. రేపు ఉదయం ఎనిమిది గంటలకు పార్లమెంటులో బిల్లు ప్రవేశపెడతారు, మాయ లైవ్ టీవీలో కూర్చుంటుంది. మన చేతిలో ఇప్పుడు శేఖర్ అతిపెద్ద బలహీనత ఉంది. రాజీవ్ ఇచ్చిన ఆ పెన్‌డ్రైవ్. ఒక్క సెకను కూడా వృధా చేయకూడదు. ఆ డ్రైవ్ నాకు ఇవ్వు."
అర్జున్ నేల మీద నుండి లేచి నిలబడ్డాడు. అతను తన జాకెట్ లోపలి జేబులోంచి చాలా జాగ్రత్తగా ఆ నల్లటి పెన్‌డ్రైవ్‌ను తీసి న్యాయమూర్తి రావు గారి వయసు పైబడిన చేతుల్లో పెట్టాడు. న్యాయమూర్తి రావు గారు తన పాతదైనా, చాలా వేగవంతమైన ల్యాప్‌టాప్‌ను ఒక విరిగిన చెక్క బల్ల మీద పెట్టారు. ఆయన ల్యాప్‌టాప్ పవర్ బటన్ నొక్కారు.
గదిలోని వాతావరణం మొత్తం ఒక్క సెకనులో మారిపోయింది. శారీరక నొప్పి, రక్తపు వాసన, అలసట—అన్నీ మర్చిపోయి అందరూ ఆ చిన్న ల్యాప్‌టాప్ స్క్రీన్ వైపుకు వచ్చారు. విక్రమ్, అర్జున్, ఆదిత్య, చివరికి మంచం మీద పడుకున్న గాయపడిన రజత్ కూడా తన మెడను కొద్దిగా పైకి లేపి స్క్రీన్ వైపు చూస్తున్నాడు. రాజీవ్ దూరంగా నిలబడి భయంతో వణుకుతున్నాడు. ల్యాప్‌టాప్ స్క్రీన్‌పై విండోస్ లోగో ప్రత్యక్షమైంది. న్యాయమూర్తి రావు గారు చాలా జాగ్రత్తగా, వణుకుతున్న చేతులతో పెన్‌డ్రైవ్‌ను ల్యాప్‌టాప్ యూఎస్‌బీ పోర్ట్‌లో పెట్టారు.
'టింగ్-టాంగ్' అని ఒక యాంత్రికమైన శబ్దం వచ్చింది. ల్యాప్‌టాప్ పెన్‌డ్రైవ్‌ను రీడ్ చేయడం మొదలుపెట్టింది.
గదిలో అప్పుడు సూది పడ్డా వినిపించేంత నిశ్శబ్దం. ఎవరి ఊపిరి చప్పుడు కూడా వినిపించడం లేదు. అందరి గుండెల్లో ఒక పెద్ద సుత్తితో కొడుతున్నట్టు ఉంది. శేఖర్ పదేళ్ల అవినీతి, 1700 కోట్ల స్కామ్, మాయ లాంటి విషకన్యల నకిలీ ఎన్జీఓ ఫండింగ్, వేలమంది అమాయక పురుషుల కన్నీళ్ల లెక్క—అన్నీ ఈ చిన్న డ్రైవ్‌లో బంధించబడి ఉన్నాయి. ఈ డ్రైవే రేపు ఉదయం మాయ యొక్క నకిలీ కన్నీళ్ల ముసుగును దేశం మొత్తం ముందు చించివేయబోతోంది.
మౌస్ కర్సర్ తిరిగి ఫోల్డర్ తెరవడానికి సిద్ధమైంది. న్యాయమూర్తి రావు గారు మౌస్ పట్టుకుని ఫోల్డర్‌పై డబుల్ క్లిక్ చేశారు. ఒక చిన్న లోడింగ్ ఐకాన్ కొన్ని సెకన్ల పాటు గుండ్రంగా తిరిగింది. అందరూ ఊపిరి బిగబట్టి, కనురెప్ప వేయకుండా స్క్రీన్ వైపు చూస్తున్నారు.
కానీ... ఆ ఫోల్డర్ తెరుచుకోలేదు.
దానికి బదులుగా, ల్యాప్‌టాప్ స్క్రీన్ మొత్తం ఉన్నట్టుండి చిమ్మ చీకటిగా మారిపోయింది. ఆ నల్లటి స్క్రీన్ మధ్యలో నిగనిగలాడే ఎర్రటి డైలాగ్ బాక్స్ ఒకటి ప్రత్యక్షమైంది. ఆ బాక్స్ మధ్యలో తెల్లని, పెద్ద అక్షరాలతో ఒక హెచ్చరిక సందేశం రాసి ఉంది—
12-అంకెల మాస్టర్ పాస్‌వర్డ్ ఎంటర్ చేయండి.
ఎర్రటి ఆ పాస్‌వర్డ్ బాక్స్‌ను చూసి, ఆ సేఫ్ హౌస్‌లో నిలబడిన వాళ్ళందరి నెత్తిన పిడుగు పడినట్టు అయ్యింది. గడియారం ముళ్ళు ఉదయం వైపు పరుగులు తీస్తున్నాయి, కానీ శేఖర్ యొక్క ఈ 1700 కోట్ల సామ్రాజ్యాన్ని నాశనం చేయగల అసలైన సాక్ష్యం ఒక 12-అంకెల పాస్‌వర్డ్ వెనుక బంధించబడి ఉంది! ఈ డ్రైవ్‌లో ఇంతకీ ఎలాంటి భయంకరమైన నిజాలు దాగి ఉన్నాయి, శేఖర్ ఇంతటి సెక్యూరిటీ పెట్టడానికి?

[SivaSai]

రాత్రి రెండున్నర గంటల సమయం. ఢిల్లీలోని అత్యంత ఖరీదైన, విలాసవంతమైన ప్రాంతంలో ఉన్న ఒక బహుళ అంతస్తుల భవనం పై అంతస్తు. శేఖర్ చౌదరి పెంట్‌హౌస్.
బయట ఎముకలు కొరికే చలి గానీ, నగరపు సందడి గానీ—ఏదీ ఈ విలాసవంతమైన కోటలోకి ప్రవేశించలేదు. గది లోపల ఉష్ణోగ్రత కచ్చితంగా నిర్ణయించబడింది. నేల మీద లక్షల రూపాయల విలువైన, దిగుమతి చేసుకున్న మృదువైన కార్పెట్ పరిచి ఉంది. గదికి ఒకవైపు గోడ మొత్తం గాజుతో తయారు చేయబడింది, అక్కడి నుండి రాత్రిపూట ఢిల్లీలోని వేల వేల మెరిసే దీపాలు కనిపిస్తున్నాయి. నగరం ఇప్పుడు నిద్రిస్తోంది, కానీ శేఖర్ చౌదరి కళ్ళలో నిద్ర లేదు. అతని కళ్ళలో ఇప్పుడు ఒక విశాల సామ్రాజ్యానికి చక్రవర్తి కావాలనే కల ఉంది.
గదిలోని ఒక మూలలో ఉన్న ఖరీదైన టేకు చెక్క బార్ ముందు శేఖర్ నిలబడి ఉన్నాడు. అతను ఖరీదైన సిల్క్ నైట్‌గౌన్ ధరించి ఉన్నాడు. ఒక చేతిలో బరువైన క్రిస్టల్ గ్లాసు ఉంది. ఆ గ్లాసులో ముప్పై ఏళ్ల నాటి, లక్ష రూపాయల విలువైన స్కాచ్ విస్కీ, రెండు గుండ్రని ఐస్ ముక్కలు ఉన్నాయి. శేఖర్ గ్లాసును కొద్దిగా కదిపాడు, ఆ ఐస్ ముక్కలు క్రిస్టల్ గ్లాసుకు తగిలి మధురమైన 'టుంగ్-టాంగ్' అనే శబ్దం చేశాయి.
శేఖర్ చాలా ప్రశాంతంగా గ్లాసు నుండి ఒక గుక్క తీసుకున్నాడు. ఆ విస్కీ వేడి గొంతు నుండి క్రిందకు దిగుతుండగానే, అతని పెదవుల చివర ఒక పైశాచికమైన, సంతృప్తికరమైన చిరునవ్వు విరిసింది.
ఈ కచ్చితమైన ప్రణాళికలో ఒకే ఒక్క బలహీనత ఉంది—ఆడిటర్ రాఘవ.
ఈ రోజు ఉదయం రాఘవ ఏడుస్తూ ఫోన్ చేసి, తన కారు బానెట్‌పై ఎవరో ఎర్రటి కవరు, కొన్ని చిరిగిన కాగితపు ముక్కలు పెట్టి వెళ్ళారని చెప్పినప్పుడు, రాఘవ బాగా భయపడిపోయాడని శేఖర్‌కు అర్థమైంది. భయపడిన మనిషి ఎప్పుడైనా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల ముందు నోరు విప్పగలడు. శేఖర్‌కు ఆ ఎర్రటి కవరు ఎవరు పంపారో తెలియదు. శత్రువు ఎవరైనా సరే, రాఘవను ఇక బతికి ఉంచడం మంచిది కాదు. అందుకే ఈ రాత్రే శేఖర్ తన ముఖ్య భద్రతా అధికారి రాణాను పంపి, రాఘవను కిడ్నాప్ చేసి శాశ్వతంగా మాయం చేయమని చెప్పాడు. రాఘవ చనిపోతే, బ్లాక్‌మెయిలర్ల చేతిలో ఇక ఏ సజీవ సాక్ష్యం ఉండదు.
శేఖర్ గాజు కిటికీ ముందు వచ్చి నిలబడ్డాడు. అతను తనను తాను ఈ నగరానికి దేవుడిగా భావిస్తాడు. నిజాయితీ గురించి గొప్పలు చెప్పుకునే వాళ్ళంతా వెర్రివాళ్ళు. ఈ ప్రపంచంలో డబ్బూ, అధికారమే అంతిమ సత్యం.
సరిగ్గా అదే క్షణంలో, పెంట్‌హౌస్ యొక్క బరువైన, శబ్దం చొరబడని తలుపు చాలా నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది.
శేఖర్ వెనక్కి తిరిగి చూడలేదు. ఇంత రాత్రిపూట ఎవరు రాగలరో అతనికి తెలుసు. అతని మనసు చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది.
"పని పూర్తయిందా రాణా?" శేఖర్ కిటికీ వైపే చూస్తూ చాలా నిశ్చింతగా స్వరంతో అడిగాడు. "రాఘవ శవాన్ని ఎక్కడ పాతావు? ఆ ఎలుక చాలా సణుగుతోంది. వాడి భార్యాబిడ్డలను కూడా చంపేశావు కదా? నాకు ఎలాంటి సజీవ సాక్ష్యం వద్దు."
శేఖర్ ఒక అట్టహాసం చేశాడు. కానీ గదిలోపల అతని నవ్వుకు సమాధానం రాలేదు.
పెంట్‌హౌస్ లోపల ఒక విచిత్రమైన, ఊపిరాడకుండా చేసే నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. శేఖర్ కనుబొమ్మలు ముడిపడ్డాయి. అతను నెమ్మదిగా కిటికీ వైపు నుండి వెనక్కి తిరిగాడు.
తలుపు దగ్గర అతని ముఖ్య భద్రతా అధికారి రాణా నిలబడి ఉన్నాడు. కానీ ఈ రాణాను చూసి శేఖర్ తన కళ్ళను తానే నమ్మలేకపోయాడు. రాణా లాంటి కండలు తిరిగిన, భయంకరమైన గూండా, ఒంటి చేత్తో మనిషిని చంపగలవాడు, ఈ రోజు గజగజ వణుకుతున్నాడు! రాణా ఖరీదైన జాకెట్ దుమ్ముతో నిండి ఉంది. అతని జుట్టు చెదిరిపోయి, ముఖమంతా చెమట బిందువులు పట్టి ఉన్నాయి. అతను శేఖర్ కళ్ళలోకి చూడలేకపోతున్నాడు, అతని తల వంగి ఉంది.
శేఖర్ చేతిలోని క్రిస్టల్ గ్లాసు అకస్మాత్తుగా కొద్దిగా కంపించింది. అతని గుండెల్లోంచి ఒక తెలియని, మంచులా చల్లని భయంకరమైన ప్రవాహం పారినట్టు అయ్యింది.
"ఏమైంది రాణా?" శేఖర్ గొంతు ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా లేదు. అతని గొంతులో అణచిన, భయంకరమైన పాములాంటి బుసకొట్టే శబ్దం వినిపిస్తోంది. "రాఘవ ఎక్కడ? పని పూర్తి కాలేదా?"
రాణా ఒక పెద్ద గుటక వేశాడు. అతని గొంతు ఎండిపోయింది.
"స-సార్..." రాణా నత్తిగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు. "రాఘవ... రాఘవ పారిపోయాడు సార్."
"ఏమిటి?" శేఖర్ కళ్ళు కోపంతో పెద్దవయ్యాయి. అతను కొన్ని అడుగులు ముందుకు వేశాడు. శేఖర్ గొంతు ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా లేదు. అతని గొంతులో అణచిన, భయంకరమైన పాములాంటి బుసకొట్టే శబ్దం వినిపిస్తోంది. "నేను నీకు ఒక పని అప్పగించాను."
రాణా ఒక పెద్ద గుటక వేశాడు. అతని గొంతు ఎండిపోయింది.
"స-సార్..." రాణా నత్తిగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు. "మేము రాఘవ కాల్ రికార్డు, ఆ ఎర్రటి కవరు డెలివరీ ఇచ్చిన ఫుటేజ్‌లు చెక్ చేశాము సార్. మేము ఆ వ్యక్తులను గుర్తించగలిగాము. కానీ సార్... ఆ పేరు..."
"ఏంట్రా ఆ పేరు పంది కొడకా! సరిగ్గా చెప్పు!" శేఖర్ కోపంతో అరిచాడు.
"సార్, ఆ వ్యక్తి ఏ రాజకీయ నాయకుడూ కాదు. అతను ఏ కార్పొరేట్ ప్రత్యర్థీ కాదు," రాణా వణుకుతున్న స్వరంతో చెప్పాడు. "రాఘవను బ్లాక్‌మెయిల్ చేస్తున్న వ్యక్తి... అతని పేరు అర్జున్ వర్మ. మాయ మేడమ్ భర్త. అతనితో పాటు విక్రమ్ అనే ఆ న్యాయవాది, రజత్ అనే ఇంకొకడు ఉన్నారు."
రాణా మాటలు పూర్తయ్యాక, ఆ పెంట్‌హౌస్‌లో కొన్ని క్షణాల పాటు పూర్తి నిశ్శబ్దం అలుముకుంది, ఆ నిశ్శబ్దానికి యావత్ ప్రపంచం స్తంభించిపోయినట్టు అనిపించింది.
అర్జున్ వర్మ! మాయ భర్త అర్జున్!
శేఖర్ తలలో ఒక పెద్ద బాంబు పేలినట్టు అయ్యింది. అతను ఇంతసేపు ఎవరినైతే ఒక మురికి కాలువలోని పురుగుగా భావించాడో, ఎవరినైతే మనసులోనే చనిపోయాడని అనుకున్నాడో, తినడానికి జేబులో డబ్బులు లేని వాడు, ఈ రోజు శేఖర్ చౌదరితోనే మానసిక ఆట ఆడుతూ భయపెడుతున్నాడు!
శేఖర్ కళ్ళు కోపంతో నిప్పుకణాల్లా ఎర్రగా మారాయి. అతనిలోని అహంకారం, దర్పం క్షణంలో మట్టిలో కలిసిపోయాయి. అతని భారీ అహంకారానికి జీవితంలో ఊహించని దెబ్బ తగిలింది. ఒక బిచ్చగాడిలాంటి మగాడు అతన్ని సవాలు చేస్తున్నాడు!
"ఆఆఆహ్!"
శేఖర్ ఒక పైశాచికమైన, జంతువులా అరిచాడు. అతను తన కుడి చేతిలో ఉన్న ఆ లక్ష రూపాయల విలువైన స్కాచ్ విస్కీతో నిండిన బరువైన క్రిస్టల్ గ్లాసును తన పూర్తి బలంతో రాణా తలపైకి విసిరికొట్టాడు.
'క్రాష్!'
ఒక భయంకరమైన శబ్దంతో ఆ క్రిస్టల్ గ్లాసు రాణా నుదుటికి తగిలి వేల ముక్కలై పగిలిపోయింది. ఖరీదైన బంగారు రంగు విస్కీ, పదునైన గాజు ముక్కలు నలువైపులా చిందరవందరగా పడ్డాయి. రాణా తల తీవ్రమైన వేగంతో వెనక్కి విసిరివేయబడింది.
కొన్ని క్షణాల్లోనే రాణా నుదుటిపై నుండి చిమ్మి తాజా, ఎర్రటి రక్తం బయటకు వచ్చింది. ఆ రక్తం అతని కళ్ళు, ముక్కు, బుగ్గల మీదుగా కిందకు కారడం మొదలైంది. ఖరీదైన విస్కీ వాసన, రక్తపు మట్టి వాసన కలిసి పెంట్‌హౌస్‌లోని విలాసవంతమైన గాలి విషపూరితంగా మారింది. రాణా నొప్పితో మూలిగినా, అతను ఒక్క అంగుళం కూడా కదలలేదు. అతను తల వంచుకునే నిలబడ్డాడు.
"అర్జున్ వర్మ?!" శేఖర్ కోపంతో వణుకుతూ రాణా వైపు ముందుకు వచ్చాడు. అతని నోటి నుండి ఉమ్మి చిందుతోంది. "ఒక కుంటి కుక్క? ఒక బిచ్చగాడు? వాడు నన్ను సవాలు చేస్తున్నాడా? నా ప్రాజెక్టును నాశనం చేసే ధైర్యం వాడికెక్కడిది?"
శేఖర్ రాణా కాలర్‌ను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. రాణా నుదుటిపై నుండి కారుతున్న తాజా రక్తం శేఖర్ సిల్క్ నైట్‌గౌన్‌కు అంటుకుంది.
"సార్... వాళ్ళు రాఘవను బాగా భయపెట్టారు," రాణా రక్తం తుడుచుకుంటూ చెప్పాడు. "రాఘవ భార్యాబిడ్డలను వాళ్ళు ఏమైనా బెదిరించి ఉండవచ్చు. అర్జున్ వాళ్ళు రాఘవను మానసికంగా వికలాంగుడిని చేశారు సార్. రాఘవ బహుశా భయంతో ఈ రాత్రే వాళ్ళతో చేతులు కలుపుతాడు!"
రాణా ఈ మాట చెప్పగానే శేఖర్ మెదడులో అకస్మాత్తుగా ఒక అలారం మోగింది. అతని కోపం ఒక్క క్షణం స్థిరపడింది.
రాఘవ!
శేఖర్‌కు రాఘవ ఎంత పిరికివాడో బాగా తెలుసు. ఒకవేళ అర్జున్ రాఘవను బ్లాక్‌మెయిల్ చేస్తుంటే, దాని అర్థం శేఖర్‌ను నాశనం చేయగల ఏదో ఒకటి రాఘవ దగ్గర ఉందని అర్జున్‌కు తెలుసని.
శేఖర్ కళ్ళు చిన్నవయ్యాయి. "రాఘవ దగ్గర ఏదో సాక్ష్యం ఉంది రాణా," శేఖర్ గుసగుసగా అన్నాడు. "ఆ లంచగొండి ఆడిటర్ తప్పకుండా తన రక్షణ కోసం నా అసలైన ఆడిట్ ఫైళ్ల కాపీ లేదా పెన్‌డ్రైవ్ ఎక్కడో దాచిపెట్టి ఉంటాడు! అదే అర్జున్ అసలు లక్ష్యం! చెత్తకుండీలోని చిరిగిన కాగితాలతో కోర్టులో ఏమీ నిరూపించలేరని అర్జున్‌కు తెలుసు. అర్జున్‌కు ఆ అసలైన ఫైళ్లు కావాలి!"
శేఖర్ ఒక్క ఉదుటున రాణాను వదిలేశాడు. సమయం చాలా వేగంగా చేజారిపోతోందని అతనికి అర్థమవుతోంది. ఒకవేళ అర్జున్ రాఘవను కలిసి ఆ ఫైళ్లను సంపాదిస్తే, రేపు ఉదయం బిల్లు పాసవ్వడం మాట అటుంచి, శేఖర్ నేరుగా జైలుకు వెళ్ళాల్సి వస్తుంది.
"రాణా!" శేఖర్ ఒక ఆదేశించే స్వరంతో గర్జించాడు. "వెంటనే నీ బృందంలోని అత్యుత్తమ పది మంది షూటర్లను, గూండాలను సిద్ధం చెయ్యి."
"అవును సార్! కానీ మనం ఎక్కడికి వెళ్ళాలి?" రాణా నిటారుగా నిలబడి అడిగాడు.
"రాఘవ దగ్గరకు!" శేఖర్ కళ్ళలో ఇప్పుడు పంజరంలో బందీ అయిన ఆకలితో ఉన్న పులి క్రూరత్వం ఉంది. "రాఘవ ఫోన్ లొకేషన్ ట్రాక్ చెయ్యి. ఆ పిరికివాడు తప్పకుండా ఇంతసేపటికి అర్జున్ వాళ్ళను కలవడానికి ఇంటి నుండి బయలుదేరి ఉంటాడు లేదా బయలుదేరడానికి ప్రణాళిక వేస్తుంటాడు. వెంటనే వెళ్ళు! రాఘవను పట్టుకురా! ఒకవేళ రాఘవ ఏమైనా తెలివిగా ప్రవర్తిస్తే, లేదా పారిపోవాలని చూస్తే, వాడిని రోడ్డుపైనే పాతెయ్యి!"
రాణా తన రక్తసిక్తమైన ముఖాన్ని చేత్తో తుడుచుకుని ఒక సెల్యూట్ చేశాడు. "మరి అర్జున్ వాళ్ళ సంగతి సార్? ఒకవేళ అర్జున్ లేదా అతని స్నేహితులు రోడ్డు మీద కనిపిస్తే?"
శేఖర్ పెదవుల చివర ఒక క్రూరమైన, చల్లని చిరునవ్వు విరిసింది. "అర్జున్ వర్మ, అతని ఆ న్యాయవాది స్నేహితుడు కనిపిస్తే, వాళ్ళ కాళ్ళపై కాల్చవద్దు. వాళ్ళను నేరుగా తలపై కాల్చు. రేపు ఉదయం వార్తాపత్రికలలో వాళ్ళ శవాలను నేను చూడాలనుకుంటున్నాను."
"అవును సార్," రాణా వేగంగా గది నుండి బయటకు వెళ్ళిపోయాడు.
శబ్దం చొరబడని తలుపు మళ్ళీ మూసుకుంది. పెంట్‌హౌస్‌లోని కార్పెట్‌పై అప్పటికీ రాణా రక్తం, విస్కీ కలిసి ఒక భయంకరమైన మరకను సృష్టించి ఉన్నాయి.
రాణా తన పది మంది ఆయుధాలు ధరించిన గూండాలతో రాత్రి చీకటిలో రాఘవ ఫోన్ లొకేషన్ ట్రాక్ చేస్తూ బయలుదేరాడు. శేఖర్ ఆదేశం చాలా స్పష్టంగా ఉంది—రాఘవను కిడ్నాప్ చెయ్యి, అర్జున్ వాళ్ళు కనిపిస్తే చంపెయ్యి.
ఢిల్లీలోని ఈ ఎముకలు కొరికే చలి రాత్రి, ఈ రోజు ఎవరి రక్తంతో నగరం వీధులు తడవబోతున్నాయి?











అధ్యాయం 23: అబద్ధాల తెర మరియు చనిపోయిన మనిషి తీర్పు
ల్యాప్‌టాప్ నల్లటి తెర మీద ఎర్రటి పెట్టె తేలియాడుతూ కనిపించగానే గదిలో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. తెర మధ్యలో స్పష్టంగా రాసి ఉంది— "Enter 12-Digit Master Password".
అందరూ కొన్ని క్షణాల పాటు ఆశ్చర్యపోయినా, గది వెనుక చీకటి మూలలో ముడుచుకుని కూర్చున్న రాజీవ్ చాలా నెమ్మదిగా ముందుకు వచ్చాడు. అతని ముఖం పాలిపోయింది, నుదుటిపై చెమట బిందువులు ఏర్పడ్డాయి. అతను ఏమీ మాట్లాడకుండా ల్యాప్‌టాప్ కీబోర్డు దగ్గరకు చేతిని తీసుకెళ్ళాడు.
రాజీవ్ వణుకుతున్న వేళ్లు కీబోర్డు మీద పన్నెండు అంకెలు, అక్షరాలు టైప్ చేశాయి. ఆ గది ఎంత నిశ్శబ్దంగా ఉందంటే, కీబోర్డు 'ఖట్ ఖట్' శబ్దం తప్ప మరేమీ వినిపించడం లేదు. సంకేతపదం టైప్ చేయడం పూర్తి చేసి రాజీవ్ ఒక లోతైన శ్వాస తీసుకుని, ఆ తర్వాత 'ఎంటర్' బటన్‌ను నొక్కాడు.
ఎలాంటి నాటకీయత ఏమీ జరగలేదు. ఎలాంటి పొరపాటు సందేశం రాలేదు. ఒక్క సెకనులో ఆ ఎర్రటి పెట్టె తెర నుండి మాయమైపోయింది.
ల్యాప్‌టాప్ తెర మీద ఒకదాని తర్వాత ఒకటిగా ఎన్నో పసుపు రంగు ఫోల్డర్లు ప్రత్యక్షమయ్యాయి. డ్రైవ్ తెరుచుకుంది!
జస్టిస్ రావు తన కళ్ళజోడును సరిచేసుకుని మౌసు పట్టుకున్నారు. మంచం మీద పడుకున్న గాయపడిన రజత్ కూడా తన తలని కొద్దిగా పైకి లేపి తెర వైపు చూడటానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. విక్రమ్, అర్జున్ ఇద్దరూ జస్టిస్ రావుకు చెరో పక్కన నిలబడి ఏకాగ్రతతో ల్యాప్‌టాప్ వైపే చూస్తున్నారు. మొదటి ఫోల్డరు తెరవగానే, తెర మీద వరుసగా ఎన్నో పీడీఎఫ్ ఫైళ్లు, ఎక్సెల్ షీట్లు కనిపించాయి.
ఇవి సాధారణ ఫైళ్లు కావు. ఇవి శేఖర్ చౌదరి పదేళ్లుగా పోగుచేసిన పాపాల కచ్చితమైన, రాతపూర్వక చిట్టా.
జస్టిస్ రావు చాలా ప్రశాంతంగా ఒక ఎక్సెల్ షీటు తెరిచారు. అందులో శేఖర్ డజనుకు పైగా నకిలీ ఎన్జీఓలను ఎలా సృష్టించాడో చాలా స్పష్టంగా రాసి ఉంది. ఆ ఎన్జీఓల పేరు మీద ప్రభుత్వం నుండి మహిళా సంరక్షణ నిధులు కింద కోట్ల రూపాయలు ఎలా వచ్చాయో కూడా ఉంది. ఆ తర్వాత ఆ డబ్బులన్నీ విదేశాల్లోని షెల్ కంపెనీలకు ఎలా బదిలీ చేయబడ్డాయో, దాని పూర్తి లెక్కలు, తేదీలు, బ్యాంక్ ఖాతా సంఖ్యలతో సహా ఆ షీటులో ఉన్నాయి. ప్రతి ఫైలు కింద ఆడిటర్‌గా రాజీవ్ సంతకం చేసిన ప్రభుత్వ స్టాంపు స్కాన్ చేసిన ప్రతి తళతళలాడుతోంది. ఈ ఒక్క ఫోల్డరు చాలు శేఖర్ చౌదరిని జీవితాంతం జైలుకు పంపించడానికి.
కానీ ఫైళ్లు ఇక్కడితో అయిపోలేదు.
ఆదిత్య, జస్టిస్ రావు తర్వాతి ఫోల్డర్లను చూస్తున్నారు. హఠాత్తుగా ఆదిత్య కళ్ళు ఒక ఫోల్డరు మీద ఆగిపోయాయి. దాని పేరు— 'విక్టిమ్ పే-అవుట్స్'. ఆ పేరు చూడగానే ఆదిత్య చెయ్యి కొద్దిగా వణికింది. అతను మౌసుతో ఆ ఫోల్డరును తెరిచాడు.
లోపల ఎన్నో పీడీఎఫ్ ఫైళ్లు ఉన్నాయి. ప్రతి ఫైలు పేరు ఒక్కో అమ్మాయి పేరు మీద సేవ్ చేయబడి ఉంది. వాటిలో, మొదటి వరుసలోనే ఉన్న ఒక ఫైలు పేరు— 'అర్జున్ వర్మ కేసు - మాయ'.
తెర మీద తన పేరు, మాయ పేరు చూడగానే అర్జున్ ఒక అడుగు ముందుకు వేశాడు. అతని గుండె విచిత్రంగా ప్రశాంతంగా ఉంది. అతని మనసులో ఇప్పుడు కోపం లేదు, ఉత్సాహం లేదు, కేవలం మంచులా చల్లని శూన్యత ఆవరించి ఉంది. జస్టిస్ రావు చాలా జాగ్రత్తగా ఆ ఫైలును తెరిచారు.
ఆ ఫైలు నిజానికి ఒక రహస్య ఒప్పంద పత్రం లేదా ఒప్పంద పత్రం. అందులో చాలా సాధారణంగా, స్పష్టమైన భాషలో ఇలా రాసి ఉంది: అర్జున్‌ను గృహ హింస నకిలీ కేసులో ఇరికించినందుకు, మీడియా ముందు మహిళలపై హింస గురించిన అబద్ధపు కథ చెప్పినందుకు, మాయకు శేఖర్ చౌదరి తరఫున యాభై లక్షల రూపాయలు చెల్లించబడ్డాయి. ఆ కాగితం కింద మాయ స్వహస్తంతో చేసిన సంతకం, ఆమె బ్యాంక్ ఖాతా వివరాలు, డబ్బు అందుకున్న తేదీ ఉన్నాయి.
అర్జున్ రెప్పవాల్చకుండా తెర వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
కేవలం యాభై లక్షల రూపాయలు! ఈ యాభై లక్షల రూపాయల కోసం మాయ తన చక్కగా సాగుతున్న సంసారాన్ని కూల్చేసింది. తన వృద్ధులైన అత్తమామలను సమాజం ముందు అవమానపరిచింది. అర్జున్‌ను తన సొంత ఇంటి నుండి మెడపట్టి బయటకు గెంటేసింది. అతన్ని వీధిలో ఒక కుంటి, పరారీలో ఉన్న బిచ్చగాడిగా మార్చేసింది. ఒక నిజాయితీపరుడైన మనిషి జీవితానికి, అతని ఇన్నేళ్ల ప్రేమకు, గౌరవానికి వెల కేవలం యాభై లక్షల రూపాయలేనా? మాయ లాంటి అమ్మాయిలు డబ్బు కోసం ఎంత నీచానికి దిగజారగలరో అనడానికి సజీవ సాక్ష్యం ఇప్పుడు ల్యాప్‌టాప్ తెర మీద ఒక సాధారణ పీడీఎఫ్ ఫైలుగా వెలుగుతోంది.
అర్జున్ కంటి నుండి ఒక కన్నీటి చుక్క జారింది. ఇది కోపంతో వచ్చిన కన్నీరు కాదు, ఇది ఒక లోతైన, నిశ్శబ్ద వేదన యొక్క కన్నీరు. ఒక పురుషుడు తాను ప్రేమించిన వ్యక్తికి తన జీవితం విలువ కొన్ని కాగితపు నోట్ల కన్నా తక్కువ అని తెలుసుకున్నప్పుడు, అతని లోపల ఉన్నదంతా చచ్చిపోతుంది.
విక్రమ్ వెనుక నుండి ముందుకు వచ్చి అర్జున్ భుజంపై గట్టిగా చేయి వేశాడు. రజత్ తన కట్టు కట్టిన తలతో మంచం నుండి లేచి కూర్చున్నాడు. అతను అర్జున్ వైపు చూసి ఒక్కసారి తల ఊపాడు. ఈ పురుషులు ఒకరి కష్టాన్ని మరొకరు బాగా అర్థం చేసుకుంటారు. వాళ్ళు మాట్లాడుకోవాల్సిన అవసరం లేదు. వారి ఈ నిశ్శబ్ద స్నేహం ముందు మాయ యాభై లక్షల రూపాయల ఒప్పంద పత్రం చాలా చవకబారుగా, మురికిగా అనిపిస్తోంది.
"మన దగ్గర అస్సలు సమయం లేదు," జస్టిస్ రావు గడియారం వైపు చూస్తూ నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదించారు. "తెల్లవారుజామున ఐదు గంటలైంది. ఉదయం ఎనిమిది గంటలకు మాయ జాతీయ టీవీలో ప్రత్యక్ష ఇంటర్వ్యూకి కూర్చుంటుంది, శేఖర్ పార్లమెంటులో బిల్లు పాస్ చేయించడానికి ఎదురుచూస్తుంటాడు. మనం ఈ ఫైళ్లను సరైన చోటికి, సరైన సమయంలో చేర్చాలి."
ఆదిత్య తన పాత సంచి నుండి ఒక డేటా కేబుల్ తీసి ల్యాప్‌టాప్‌కు కనెక్ట్ చేశాడు.
జస్టిస్ రావు స్వయంగా ల్యాప్‌టాప్ ముందు కూర్చుని ఈమెయిల్ ముసాయిదాను చేయడం మొదలుపెట్టారు.
"విషయం: కుటుంబ రక్షణ బిల్లు ముసుగులో 1700 కోట్ల అవినీతి మరియు మహిళా సంరక్షణ చట్టం దుర్వినియోగం యొక్క అసలు సాక్ష్యం. వివరాలు: దీనితో పాటు శేఖర్ చౌదరి యొక్క షెల్ కంపెనీల అసలైన ఆడిట్ నివేదిక మరియు మాయ వంటి నకిలీ బాధితులతో డబ్బు ఒప్పందానికి సంబంధించిన అసలైన పత్రాలు జతచేయబడ్డాయి. సత్యానికి న్యాయం మీ చేతుల్లో ఉంది."
ఈమెయిల్ జాబితాలో ఆదిత్య దేశంలోని అన్ని పెద్ద జాతీయ వార్తా ఛానెళ్ల ఎడిటర్ల ఈమెయిల్ ఐడీలను జోడించాడు. ఆ తర్వాత సుప్రీం కోర్టు ప్రధాన న్యాయమూర్తి, సిబిఐ డైరెక్టర్, విజిలెన్స్ విభాగం ప్రధాన అధికారుల అధికారిక ఐడీలను ఒక్కొక్కటిగా జోడించాడు. ఫైళ్లన్నీ అటాచ్ చేయబడ్డాయి.
"ఇప్పుడు అత్యంత ముఖ్యమైన పని," జస్టిస్ రావు ఆదిత్య వైపు చూశారు. "ఈమెయిల్ ఇప్పుడే పంపకూడదు. ఇప్పుడు తెల్లవారుజాము, అందరూ నిద్రపోతున్నారు. శేఖర్ వాళ్ళకి విషయం తెలిస్తే ఉదయం ఎనిమిది గంటల లోపు అంతా కప్పిపుచ్చుతారు. మన సమయం కచ్చితంగా ఉండాలి."
ఆదిత్య ల్యాప్‌టాప్‌లో కొన్ని కమాండ్లు టైప్ చేశాడు. "నేను ఈమెయిల్‌ను సర్వర్‌లో షెడ్యూల్ చేస్తున్నాను సార్. సరిగ్గా ఉదయం ఎనిమిది గంటలకు ఈ సర్వర్ నుండి అన్ని ఈమెయిళ్ళు ఒకేసారి స్వయంచాలకంగా పంపబడతాయి. ఎవరూ ఏమీ దాచడానికి సమయం ఉండదు."
రాజీవ్ నేలపై కూర్చుని ఆయాసపడుతున్నాడు. అతని పని ముగిసింది. ఉదయం ఎనిమిది తర్వాత తన ఉద్యోగం ఉండదని, బహుశా జైలుకు కూడా వెళ్ళాల్సి వస్తుందని అతనికి తెలుసు. కానీ కనీసం తన భార్య గీత, కొడుకు రవి శేఖర్ చేతి నుండి బతికిపోతారు. అతను అర్జున్ వాళ్ళ వైపు చూసి హమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.
అర్జున్ ల్యాప్‌టాప్ తెర మీద టిక్ టిక్ మంటున్న టైమర్ వైపే ఏకాగ్రతతో చూస్తున్నాడు. అతను నెమ్మదిగా తన రక్తసిక్తమైన, మురికి షర్టు చేతులను మడిచాడు.
"మనం ఇప్పుడు ఇక్కడే కూర్చుందామా?" విక్రమ్ అర్జున్ వైపు చూసి చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో అడిగాడు. "ఉదయం ఎనిమిది గంటలకు ఈమెయిళ్ళు సర్వర్ నుండి స్వయంచాలకంగా వెళ్ళిపోతాయి. మన పని అయిపోయింది కదా."
అర్జున్ తల ఊపాడు. అతని కళ్ళలోని చూపు ఇప్పుడు పూర్తిగా నిశ్చలంగా, ప్రశాంతంగా ఉంది. అక్కడ భయం లేదు, సంకోచం లేదు.
"లేదు విక్రమ్. మనం ఈ సురక్షిత గృహంలో దాక్కుని కూర్చోము," అన్నాడు అర్జున్. "మాయ వార్తా ఛానెల్ ఫైవ్-స్టార్ స్టూడియోలో కూర్చుని దేశమంతటికీ నా గురించి అబద్ధపు కథలు చెబుతున్నప్పుడు, నేను ఈ చీకటి గదిలో కూర్చోవాలనుకోవడం లేదు. మాయ నా పేరు పలికినప్పుడు, నేను ఆమె కళ్ళ ముందే నిలబడి ఉండాలనుకుంటున్నాను."
రజత్ తన కట్టు కట్టిన తలతో నెమ్మదిగా లేచి నిలబడ్డాడు. "నేను కూడా నీతో వస్తాను. మాయ నిన్ను మాత్రమే నాశనం చేయలేదు, మాయ లాంటి అమ్మాయిలు నా కూతురి జీవితాన్ని కూడా నాశనం చేశారు. ఈ రోజు మనం వాళ్ళ కళ్ళ ముందు నిలబడాల్సిందే."
జస్టిస్ రావు ఆ యువకుల వైపు చూసి గర్వంగా నవ్వారు. గడియారంలో అప్పుడు ఉదయం ఆరు గంటల పదిహేను నిమిషాలు. బయట తెల్లవారుతోంది. రాత్రి చీకటి తొలగిపోతోంది.
అర్జున్, విక్రమ్, రజత్ ముగ్గురూ ఆ సురక్షిత గృహం పాత తలుపు తెరిచి బయటి చల్లటి గాలిలోకి వచ్చి నిలబడ్డారు. ఈ రోజు వారి ఒంటి మీద ఖరీదైన జాకెట్లు లేవు, వారి శరీరాలు నొప్పులతో నిండి ఉన్నాయి, కానీ ఈ రోజు వారికి కోల్పోవడానికి ఏమీ లేదు. ఈ రోజు కేవలం వారి గౌరవాన్ని తిరిగి పొందే రోజు. వాళ్ళు ముగ్గురు సాధారణ పురుషులు, భుజం భుజం కలిపి నేరుగా ఆ జాతీయ వార్తా ఛానెల్ ప్రత్యక్ష స్టూడియో వైపు బయలుదేరారు.
తెల్లవారుజాము వెలుగులో అర్జున్ వాళ్ళు స్టూడియో వైపు బయలుదేరినప్పుడు, శేఖర్ చౌదరి కూడా చేతులు ముడుచుకుని కూర్చోలేదని వారికి తెలుసా? శేఖర్ ప్రైవేటు షూటర్లు స్టూడియో లోపలే వారి కోసం సైలెన్సరు అమర్చిన పిస్టల్స్‌తో ఎదురు చూస్తున్నారా? ప్రత్యక్ష కెమెరా ముందు ఈ రోజు నిజం నిరూపించబడక ముందే అర్జున్ వాళ్ళ రక్తం చిందుతుందా?

[SivaSai]

అధ్యాయం 32: పదిహేను నిమిషాల పరుగు
తెల్లవారుజాము ఇప్పుడిప్పుడే అవుతోంది. హైదరాబాద్ ఆకాశం ఇంకా ముదురు నీలం రంగు దుప్పటి కప్పుకుని ఉంది. నగరం నలుమూలలా ఎముకలు కొరికే చలిగాలి వీస్తోంది. హైదరాబాద్ శివార్లలోని ఆ పాత, శిథిలావస్థలో ఉన్న రహస్య స్థావరం చుట్టూ ఒక విచిత్రమైన, గంభీరమైన నిశ్శబ్దం అలుముకుని ఉంది. బయటి నుండి ఈ ప్రదేశాన్ని చూస్తే, ఏళ్ళ తరబడి మనిషి అడుగు పడని ఒక పాడుబడిన ఇల్లులా అనిపిస్తుంది. చుట్టూ ఎండిన ఆకులు, పగిలిన ఇటుకలు, చెత్త కుప్పలు తప్ప మరేమీ లేదు.
గది లోపల ఒక పసుపు బల్బు మినుకుమినుకుమంటోంది. కాసేపటి క్రితమే అర్జున్, విక్రమ్, గాయపడిన రజత్ ఈ గది నుండి బయలుదేరారు. వారి లక్ష్యం ఇప్పుడు నేరుగా ఆ వార్తా సంస్థ కార్యాలయానికి. వాళ్ళు వెళ్ళి పదిహేను నిమిషాలు గడిచింది. గదిలోని గాలి ఇంకా గంభీరంగానే ఉంది. నేల మీద ఉన్న పరుపుపై రజత్ తల నుండి కారిన రక్తపు మరక ఇంకా పచ్చిగానే ఉంది. ఆ రక్తపు మట్టి వాసన గదిలోని తేమ గాలితో కలిసిపోయింది.
గదిలోని ఒక మూల, విరిగిన చెక్క కుర్చీలో జస్టిస్ రావు గారు కూర్చుని ఉన్నారు. ఆయన వయసు పైబడింది, కానీ ఆయన వెన్నెముక ఇంకా నిటారుగా ఉంది. ఆయన కళ్ళలో ఒక లోతైన ప్రశాంతత ఉంది. తన కొడుకులు ఈరోజు ఒక చాలా పెద్ద పని చేయబోతున్నారని ఆయనకు తెలుసు. ఇన్నాళ్ళ అవమానాలు, అబద్ధపు నిందలు ఈరోజు తుడిచిపెట్టుకుపోతాయని ఆయనకు నమ్మకం.
ఆదిత్య గదిలో ఒక పక్కన కూర్చుని, రజత్ గాయాన్ని శుభ్రం చేశాక మిగిలిన రక్తంతో తడిసిన దూది, కట్టు ముక్కలను ఒక ప్లాస్టిక్ సంచిలో వేస్తున్నాడు. అతని ముఖంలో కూడా ఒకరకమైన ఉపశమనం కనిపిస్తోంది.
ఇక గదికి చివరన ఉన్న చీకటి మూలలో, దుమ్ముపట్టిన నేలపై మోకాళ్లపై కూర్చుని ఉన్నాడు రాజీవ్. ఈ మనిషి జీవితాంతం ఏసీ గదుల్లో, మెత్తటి పరుపుల మీద కూర్చుని పనిచేసినవాడు. డబ్బు బలంతో ఎందరో జీవితాలతో చెలగాటమాడాడు. కానీ ఈ రాత్రి, మృత్యుభయం అంటే ఏంటో అతనికి నేర్పింది. రాజీవ్ శరీరం ఇంకా గజగజ వణుకుతోంది. అతని ఖరీదైన బట్టలు దుమ్ము, బురదతో నిండిపోయాయి. కానీ అతని మనసులో ఇప్పుడు ఒక చిన్న ఆశాకిరణం వెలుగుతోంది. తన పని అయిపోయిందని అతను అనుకుంటున్నాడు. రహస్య పదం ఇచ్చేశాడు. ఇంకొన్ని గంటల్లో శేఖర్ పతనం ఖాయం. ఆ తర్వాత తను తన భార్య గీత, చిన్న కొడుకు రవితో కలిసి ఈ నగరాన్ని విడిచి చాలా దూరం వెళ్ళిపోవాలి. అక్కడ శేఖర్ మనుషులు ఎవరూ తమను కనుక్కోలేరు.
గదిలో ఒక పక్కన పెట్టి ఉన్న ఆ పాత ల్యాప్‌టాప్ తెర ఇంకా వెలుగుతూనే ఉంది. తెర మధ్యలో ఒక అంకె గడియారం టిక్ టిక్ మంటూ వెనక్కి నడుస్తోంది. సమయం తగ్గుతోంది. సరిగ్గా ఉదయం ఎనిమిది గంటల కోసం ఎదురుచూస్తోంది. ఎనిమిది కాగానే ఆ యంత్రం లోపలి నుండి సత్యం అనే ఒక పెద్ద సునామీ దేశం మీదకు దూసుకువస్తుంది.
అంతా సవ్యంగానే సాగుతున్నట్టు అనిపించింది. రాత్రిలోని అత్యంత చీకటి సమయం గడిచిపోయి, ఉదయపు వెలుగులు విరజిమ్ముతున్నట్టుగా ఉంది. అయితే, అతిపెద్ద తుఫాను సరిగ్గా ఈ ప్రశాంతమైన క్షణంలోనే విరుచుకుపడబోతోందని వాళ్లకు తెలియదు.
హఠాత్తుగా, బయటి నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ ఒక భయంకరమైన శబ్దం వినిపించింది.
ఎన్నో కార్ల టైర్లు ఎండిన ఆకులపై, రాళ్లపై అత్యంత వేగంగా రాసుకుంటూ వెళ్తున్న కర్కశమైన శబ్దం. ఒకటి కాదు, కనీసం మూడు-నాలుగు పెద్ద కార్ల శబ్దం. ఆ కార్ల ఇంజిన్ల గర్జనకు పాత గోడౌన్ గోడలు కంపించాయి.
రాజీవ్ గుండె గొంతులోకి వచ్చినట్టు అయ్యింది. అతని కళ్ళు భయంతో పెద్దవయ్యాయి.
ఆదిత్య వేగంగా నేల పైనుండి లేచి నిలబడ్డాడు. అతను అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ కిటికీలోని ఒక పగిలిన సందులోంచి బయటకు చూశాడు. తెల్లవారుజాము మసక వెలుగులో, గోడౌన్ బయట నాలుగు భారీ నల్లటి కార్లు బలంగా బ్రేకులు వేసి ఆగడం చూశాడు. కార్ల చక్రాల నుండి దుమ్ము మేఘంలా పైకి లేచింది. కార్ల తలుపులు తెరుచుకుంటున్న ఖట్ ఖట్ శబ్దాలు వినిపిస్తున్నాయి. ఆ కార్ల నుండి పొడవాటి, కండలు తిరిగిన మనుషులు దిగుతున్నారు. అందరి చేతుల్లో పెద్ద తుపాకులు, ఇనుప రాడ్లు ఉన్నాయి.
ఆదిత్య ముఖం బూడిదలా తెల్లగా అయిపోయింది. అతను వెనక్కి తిరిగి జస్టిస్ రావు గారి వైపు చూసి, వణుకుతున్న స్వరంతో గుసగుసలాడాడు, "వాళ్ళు వచ్చేశారు."
జస్టిస్ రావు గారు నెమ్మదిగా కుర్చీలోంచి లేచారు. ఆయన ముఖంలో ఎలాంటి భయమూ లేదు. శేఖర్ చౌదరి అంత తేలిగ్గా ఓటమిని అంగీకరించే వ్యక్తి కాదని ఆయనకు తెలుసు. అతను తన సర్వశక్తులూ ఒడ్డి తమను వెతకడానికి ప్రయత్నిస్తాడని ఆయనకు ముందే తెలుసు. రాజీవ్ ఫోన్ లొకేషన్‌ను జాడ తీసి వాళ్ళు సరిగ్గా ఇక్కడికే చేరుకున్నారు.
"భయపడకు ఆదిత్య," జస్టిస్ రావు గారు చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నారు. "మనం చేయాల్సిన పని చేసేశాం. ఇప్పుడు వాళ్ళు మనల్ని ఏమీ చేసినా, సత్యాన్ని మాత్రం ఆపలేరు."
రాజీవ్ అప్పటికే పిచ్చివాడిలా గోడౌన్ వెనుక గోడ వైపు పరుగెత్తడం మొదలుపెట్టాడు. "నన్ను కాపాడండి! వాళ్ళు నన్ను చంపేస్తారు! రాణా నన్ను ప్రాణాలతో పాతేస్తాడు!" రాజీవ్ ఏడుస్తూ గోడకున్న ఒక చిన్న సందులోంచి పారిపోవడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ ఆ సందు చాలా చిన్నదిగా ఉండటంతో అతను బయటకు వెళ్ళలేకపోయాడు.
సరిగ్గా అదే క్షణంలో, గోడౌన్ ముందున్న బరువైన ఇనుప తలుపుపై ఒక బలమైన తన్ను పడింది.
'ఢాం!'
పాత తలుపు తుప్పు పట్టిన మడతబందులు కరకరమన్నాయి. మరో తన్ను పడగానే, ఆ తలుపు ఒక భయంకరమైన శబ్దంతో విరిగి లోపలికి పడిపోయింది. ఉదయపు చల్లటి గాలితో పాటు, గోడౌన్ లోపలికి సాక్షాత్తు యమదూత ప్రవేశించాడు.
అందరికంటే ముందు రాణా నిలబడి ఉన్నాడు. అతని నుదుటిపై ఇంకా కట్టు ఉంది, నిన్న రాత్రి శేఖర్ విసిరిన గ్లాసు తగిలి రక్తం కారిన చోట. కట్టు పైనుండి రక్తపు ఎర్రటి మరక ఇంకా స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. రాణా కళ్ళు ఇప్పుడు ఒక రక్తపిపాసి తోడేలులా మండుతున్నాయి. కోపం, అవమానం, ప్రతీకారంతో అతని శరీరం వణుకుతోంది. అతని కుడి చేతిలో ఒక మెరుస్తున్న తుపాకీ ఉంది. అతని వెనుక కనీసం పన్నెండు మంది ఆయుధాలు ధరించిన గూండాలు ఉన్నారు.
రాణా గదిలోకి అడుగుపెట్టి, చుట్టూ పదునైన చూపులతో చూశాడు. అతని కళ్ళు ఆ కుంటివాడి కోసం వెతుకుతున్నాయి. అర్జున్ వర్మ. తన యజమాని నిద్రను దూరం చేసిన ఆ మనిషి.
కానీ గదిలో అర్జున్ వాళ్ళు లేరు. రాణా చూసింది కేవలం ముగ్గురు మనుషులను మాత్రమే. ఒక వృద్ధుడు, ఒక సాధారణ యువకుడు, ఆర్ గది మూలలో ఎలుకలా వణుకుతున్న రాజీవ్.
రాణా దవడలు బిగుసుకుపోయాయి. అసలు వేట చేజారిపోయిందని అతనికి అర్థమైంది.
"ఎక్కడరా వాళ్ళు?" రాణా గొంతు ఒక జంతువు గర్జనలా వినిపించింది. "ఆ కుంటి బిచ్చగాడు, వాడి లాయర్ స్నేహితుడు ఎక్కడ? ఎక్కడికి వెళ్ళారు వాళ్ళు?"
ఎవరూ సమాధానం చెప్పలేదు. జస్టిస్ రావు గారు చాలా ప్రశాంతమైన కళ్ళతో రాణా వైపు చూస్తూ నిలబడ్డారు.
రాణా కోపం ఇప్పుడు అదుపు తప్పింది. అతను వేగంగా ముందుకు నడిచి, అందరికంటే ముందు ఆదిత్య షర్ట్ కాలర్‌ను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. ఒక్క ఉదుటున ఆదిత్యను గాలిలోకి లేపి, వెనకున్న ఇటుక గోడపైకి బలంగా విసిరికొట్టాడు.
"చెప్పురా పంది కొడకా! అర్జున్ వర్మ ఎక్కడికి వెళ్ళాడు?" రాణా అరుస్తూ ఆదిత్య కడుపులో ఒక భయంకరమైన గుద్దు గుద్దాడు.
ఆదిత్య నొప్పితో ముడుచుకుపోయి నేలపై పడిపోయాడు. అతని నోటి నుండి రక్తం వచ్చింది. కానీ అతను ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు. పళ్ళు బిగపట్టి పడి ఉన్నాడు.
"చెప్పవా?" రాణా తన చేతిలోని తుపాకీ మడమతో ఆదిత్య తలపై బలంగా కొట్టాడు. ఆదిత్య తల పగిలి రక్తం కారడం మొదలైంది, కానీ అతను అప్పటికీ మౌనంగానే ఉన్నాడు.
రాణా ఇప్పుడు జస్టిస్ రావు గారి వైపు తిరిగాడు. ఈ వృద్ధుడు ఒక మాజీ న్యాయమూర్తి, చట్టం దృష్టిలో అత్యంత గౌరవనీయమైన వ్యక్తి. కానీ రాణాకు చట్టం, గౌరవం లాంటి వాటికి విలువే లేదు. అతనికి శేఖర్ చౌదరి ఆదేశం మాత్రమే అంతిమ సత్యం.
రాణా జస్టిస్ రావు గారి ముందు నిలబడ్డాడు. "ముసలి ఎముకల్లో చాలా బలం ఉంది కదూ? నకిలీ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను పంపి మమ్మల్ని భయపెట్టి పంపించావు కదా? ఈసారి శేఖర్ చౌదరితో ఆటలాడితే ఫలితం ఎలా ఉంటుందో చూడు! ఆ నిల్వ పరికరం ఎక్కడ? ఆ పెన్‌డ్రైవ్ ఎక్కడ దాచావురా?"
జస్టిస్ రావు గారు రాణా కళ్ళలోకి నేరుగా చూస్తూ ఒక నిర్లక్ష్యపు నవ్వు నవ్వారు.
"చాలా ఆలస్యం చేసేశారు మీరు," జస్టిస్ రావు గారు చాలా ప్రశాంతంగా, నెమ్మదైన స్వరంతో అన్నారు. "నీ యజమాని అహంకారం అనే భవనానికి నిప్పంటుకుంది. ఇంకొన్ని గంటల తర్వాత మీరు ఎంత మురికి, అసహ్యకరమైన ఆట ఆడుతున్నారో ఈ దేశమంతా చూస్తుంది. నువ్వు నన్ను చంపగలవు, కానీ దాంతో నీ యజమాని పతనాన్ని మాత్రం ఆపలేవు."
ఆ మాట వినగానే రాణా కోపంతో పిచ్చివాడయ్యాడు. అతను తన గట్టి చేతి వెనుక భాగంతో జస్టిస్ రావు గారి ముఖంపై బలంగా ఒక చెంపదెబ్బ కొట్టాడు.
వయసు పైబడటంతో బలహీనంగా ఉన్న జస్టిస్ రావు గారు ఆ దెబ్బకు తట్టుకోలేక దుమ్ముపట్టిన నేలపై పడిపోయారు. ఆయన కళ్ళజోడు ఎగిరి దూరంగా పడింది. ఆయన పెదవి పగిలి తాజా రక్తం కారసాగింది. కానీ ఈ దెబ్బ తగిలినా, ఆ వృద్ధుడు నేలపై పడుకునే మళ్ళీ నవ్వాడు. ఆ నవ్వులో భయం లేదు, ఒక పరమ విజయానందం ఉంది.
ఈ మనుషులను చంపినా వీళ్ళు నోరు విప్పరని రాణాకు అర్థమైంది. వాళ్ళ మనోబలం ఇనుములాంటిది. వాళ్ళు మరణానికి సిద్ధపడే ఈ రంగంలోకి దిగారు.
రాణా కళ్ళు ఇప్పుడు గదిలోని ఆ చీకటి మూల వైపు తిరిగాయి. అక్కడ కొన్ని ఖాళీ డ్రమ్ముల వెనుక దాక్కుని గజగజ వణుకుతున్నాడు రాజీవ్.
రాణా పెదవులపై ఒక క్రూరమైన నవ్వు మెరిసింది. గొలుసు యొక్క బలం దాని బలహీనమైన లింకులోనే ఉంటుందని అతనికి తెలుసు. ఈ మొత్తం బృందంలో అత్యంత బలహీనమైన లింకు ఆ అవినీతిపరుడు, పిరికివాడైన ఆడిటరే. జీవితాంతం తన సుఖం, డబ్బు కోసమే పాకులాడిన వాడు, ఇతరుల కోసం శారీరక నొప్పిని ఎప్పటికీ భరించలేడు.
రాణా నెమ్మదిగా రాజీవ్ వైపు నడిచాడు. రాజీవ్, రాణా తనవైపు రావడాన్ని చూసి భయంతో రెండు చేతులు జోడించి ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు.
"నన్ను వదిలెయ్యి రాణా అన్న! నన్ను చంపకు! నాకేమీ తెలియదు!" రాజీవ్ గొంతులోంచి ఒక అస్పష్టమైన, దీనమైన స్వరం వెలువడింది.
రాణా ఏమీ మాట్లాడకుండా రాజీవ్ జుట్టు పట్టుకున్నాడు. తర్వాత అతన్ని ఈడ్చుకుంటూ గది మధ్యలోకి తెచ్చాడు. రాజీవ్ నొప్పితో అరిచాడు. రాణా అతన్ని నేలపై విసిరి, అతని ఛాతీపై తన బరువైన బూటుతో బలంగా నొక్కాడు.
"నువ్వు చెబుతావురా రాజీవ్," రాణా తుపాకీ గొట్టాన్ని నేరుగా రాజీవ్ నుదుటి మధ్యలో ఆనించి బుసకొడుతున్నట్టుగా అన్నాడు. "లేదంటే, నీ అందమైన భార్య నరికిన తల అరగంటలో నీ ఒళ్ళో పడుతుంది. నీ కొడుకుని ప్రాణాలతో కాల్చేస్తాను. నా గురించి నీకు తెలుసు కదా. చెప్పు, అర్జున్ వర్మ ఎక్కడ? ఆ ఫైల్స్‌తో వాళ్ళు ఏం చేశారు?"
చల్లటి ఇనుప గొట్టం స్పర్శ, తన భార్యాబిడ్డల భయంకరమైన భవిష్యత్తు గురించి వినగానే రాజీవ్ లోపల ఉన్న కొద్దిపాటి ధైర్యం అనే ఆనకట్ట కూడా పూర్తిగా బద్దలైపోయింది. అతను హీరో కాదు. అతను శారీరక నొప్పిని భరించలేడు. అతను కేవలం బతకాలనుకుంటున్నాడు.
"వద్దు! గీతను ఏమీ చేయకు! నా కొడుకును చంపకు!" రాజీవ్ పిచ్చివాడిలా తల ఊపుతూ కుమిలి కుమిలి ఏడ్చాడు.
"రాజీవ్! నోరు మూసుకో!" నేలపై పడి ఉన్న జస్టిస్ రావు గారు తన శక్తినంతా కూడగట్టుకుని అరిచారు. "వాళ్ళకు ఏమీ చెప్పకు! వాళ్ళు నిన్ను ఎలాగూ చంపేస్తారు!"
"మూసుకో ముసలోడా!" రాణా జస్టిస్ రావు గారి కడుపులో బలంగా తన్నాడు. జస్టిస్ రావు గారు నొప్పితో మూలిగి, స్పృహ కోల్పోయారు.
రాజీవ్ ఈ దృశ్యం చూసి మరింత భయంతో ముడుచుకుపోయాడు. అతనికి ఊపిరాడనట్టు అనిపించింది. అతను ఇంకొక్క క్షణం కూడా ఆ ఒత్తిడిని భరించలేకపోయాడు.
"నేను అంతా చెప్పేస్తాను! నేను అంతా చెప్పేస్తాను!" రాజీవ్ వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ రాణా కాళ్ళ మీద పడిపోయాడు. అతను తన సోదరులను, తనను కాపాడిన వాళ్ళను వెన్నుపోటు పొడవడానికి ఒక్క సెకను కూడా సంకోచించలేదు.
"చెప్పు!" రాణా గర్జించాడు.
రాజీవ్ వణుకుతున్న చేతితో గదిలోని ఒక మూలన ఉన్న చెక్క బల్ల వైపు చూపించాడు. అక్కడ ల్యాప్‌టాప్ తెర ఇంకా వెలుగుతోంది.
"వాళ్ళు... వాళ్ళు ఆ ల్యాప్‌టాప్ నుండి ఫైల్స్ అన్నీ ఒక కేంద్ర సర్వర్‌కి ఎక్కించారు," రాజీవ్ ఆయాసపడుతూ, కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ నిజమంతా కక్కేశాడు. "నేను రహస్య పదం ఇచ్చేశాను. అన్ని ఒరిజినల్ సాక్ష్యాలు, మీ యజమాని డబ్బు లెక్కలు, మాయ ఒప్పంద పత్రం... అన్నీ ఆ సర్వర్‌లో నిక్షిప్తం చేసి ఉన్నాయి."
రాణా కనుబొమ్మలు ముడివేసి ల్యాప్‌టాప్ వైపు చూశాడు. "అంటే ఏంటి? వాళ్ళు ఆ ఫైల్స్‌ని ఎక్కడికి పంపారు?"
"ఇంకా పంపలేదు!" రాజీవ్ వేగంగా అన్నాడు, తొందరగా చెబితే రాణా తనను వదిలేస్తాడన్న ఆశతో. "వాళ్ళు ఒక ఆటోమేటిక్ వ్యవస్థ తయారు చేశారు. ఫైల్స్ సరిగ్గా ఉదయం ఎనిమిది గంటలకు వాటంతటవే వెళ్ళిపోతాయి. దేశంలోని అన్ని పెద్ద వార్తా సంస్థలకు, గూఢచార విభాగంలోని పెద్ద అధికారులకు, సర్వోన్నత న్యాయస్థాన న్యాయమూర్తులకు ఒకేసారి మెయిల్ అయిపోతాయి."
అర్జున్ వర్మ తమతో దాగుడుమూతలు ఆడటం లేదని రాణాకు అర్థమైంది. ఉదయం ఎనిమిది గంటలు కాగానే శేఖర్ చౌదరి సామ్రాజ్యం మొత్తం పేకమేడలా కూలిపోతుంది.
రాణా ముఖం ఇప్పుడు నిజంగానే భయంతో పాలిపోయింది. అతను చాలా వేగంగా తన చేతి గడియారం వైపు చూశాడు.
గడియారంలో అప్పుడు సరిగ్గా ఉదయం ఏడు గంటల నలభై ఐదు నిమిషాలు.
కేవలం పదిహేను నిమిషాలు మాత్రమే మిగిలి ఉన్నాయి! పదిహేను నిమిషాల తర్వాత ఆ బాంబు పేలుతుంది, దాన్ని ఎవరూ ఆపలేరు.
రాణా కాళ్ళు చేతులు వణకడం మొదలయ్యాయి. అతను జేబులోంచి తన చరవాణి తీసి, వణుకుతున్న చేతులతో శేఖర్ చౌదరి నంబర్ డయల్ చేయడం మొదలుపెట్టాడు. అతని కళ్ళ ముందు ల్యాప్‌టాప్ తెర మీద ఉన్న ఆ గడియారం అంకెలు మరణ శాసనంలా టిక్ టిక్ మంటున్నాయి.
కేవలం పదిహేను నిమిషాలు! రాణా, శేఖర్ చౌదరి చేతిలో తమ సామ్రాజ్యాన్ని కాపాడుకోవడానికి ఉన్నది కేవలం పదిహేను నిమిషాలు. ల్యాప్‌టాప్‌లోని ఆ సర్వర్‌ను ఆపడానికి ఏదైనా సాంకేతిక మార్గం ఈ క్షణంలో వారి దగ్గర ఉందా? గడియారం ముళ్ళు ముందుకు కదులుతున్నాయి, దానితో పాటే ఒక భయంకరమైన విధ్వంసం కూడా. ఎనిమిది గంటల లోపు కాలంతో సాగే ఈ పరుగు పందెంలో ఎవరు గెలుస్తారు?











రాఘవ నోటి నుండి ఆ ఆటోమేటిక్ సిస్టమ్ గురించి వినగానే రాణా గుండెల్లో రక్తం గడ్డకట్టుకుపోయింది. అతని నుదుటిపై చెమట ధారలుగా కారడం మొదలైంది. ఇక కేవలం ఇరవై నిమిషాలు! ఇరవై నిమిషాల తర్వాత శేఖర్ చౌదరి రహస్యాలన్నీ దేశంలోని పెద్ద పెద్ద వాళ్ళందరికీ వాటంతటవే చేరిపోతాయి. రాణా ఒక్క క్షణం కూడా వృధా చేయలేదు. అతను జేబులోంచి తన మొబైల్ ఫోన్ తీసి, వణుకుతున్న చేతులతో శేఖర్ చౌదరి నంబర్‌కు డయల్ చేశాడు.
పెంట్‌హౌస్‌లోని విలాసవంతమైన గదిలో శేఖర్ అప్పటికీ కోపంతో రగిలిపోతున్నాడు. ఫోన్ మోగగానే అతను ఉడుక్కుని ఫోన్ అందుకున్నాడు. "చెప్పు రాణా! వాళ్ళ పని పట్టావా? ఆ డ్రైవ్ ఎక్కడ?"
"సార్, సర్వనాశనం అయిపోయింది!" రాణా గొంతు భయంతో వణికింది. "అర్జున్, అతని మనుషులు ఇక్కడి నుండి ముందే పారిపోయారు. వాళ్ళు నేరుగా వార్తా ఛానెల్ స్టూడియో వైపు వెళ్తున్నారు. కానీ అంతకన్నా భయంకరమైన విషయం ఏమిటంటే, వాళ్ళు ఆ డ్రైవ్‌లోని సాక్ష్యాలన్నింటినీ ఒక ఆటోమేటిక్ కంప్యూటర్ సిస్టమ్‌లో అప్‌లోడ్ చేశారు. సరిగ్గా ఉదయం ఎనిమిది గంటలకు ఆ సాక్ష్యాలు దేశంలోని అన్ని పెద్ద మాధ్యమ సంస్థలకు, న్యాయమూర్తులకు, గూఢచార విభాగాధిపతులకు వాటంతటవే వెళ్ళిపోతాయి. మన చేతిలో కేవలం ఇరవై నిమిషాల సమయం మాత్రమే ఉంది సార్!"
శేఖర్ తల మీద ఎవరో ఒక పెద్ద బండరాయి వేసినట్టు అనిపించింది. ఉదయం ఏడు గంటల నలభై నిమిషాలు. ఈ విశాలమైన నగరంలో ఆ సిస్టమ్ ఎక్కడ దాచిపెట్టబడిందో ఈ ఇరవై నిమిషాల్లో కనుక్కోవడం గానీ, హ్యాక్ చేసి ఆపడం గానీ ఏ మనిషి వల్లా సాధ్యం కాదు. తన పదేళ్లగా నిర్మించుకున్న సామ్రాజ్యం ఇప్పుడు ఒక దారం పోగు మీద వేలాడుతోందని శేఖర్‌కు అర్థమైంది.
"వాళ్ళను ఆపు రాణా!" శేఖర్ పిచ్చివాడిలా అరిచాడు. "ఏం చేసైనా సరే అర్జున్‌ను, వాడి న్యాయవాది స్నేహితుడిని స్టూడియోకి చేరకముందే చంపెయ్! నేను ఇక్కడ ఏం చేయాలో చూసుకుంటాను!"
రాణా ఫోన్‌ కట్ చేశాడు. అతని కళ్ళు ఇప్పుడు కోపంతో మండుతున్నాయి. అతను గిడ్డంగి లోపల ఉన్న తన బృందంలోని కొందరు ఆయుధాలు ధరించిన గూండాలను సైగ చేసి పిలిచాడు. "ఈ ముసలి న్యాయమూర్తిని, ఆ స్వచ్ఛంద సంస్థ కుర్రాడిని, ఈ లంచగొండి రాఘవను ఈ గదిలోనే బంధించి ఉంచండి," రాణా అత్యంత క్రూరమైన స్వరంతో ఆదేశించాడు. "వాళ్ళ తలల మీద తుపాకీ గురిపెట్టి ఉంచండి. ఎవ్వరూ ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడటానికి వీల్లేదు. ఇక ఆ బల్ల మీద ఉన్న కంప్యూటర్‌ను ముక్కలు ముక్కలుగా పగలగొట్టండి!"
ఒక గూండా ముందుకు వచ్చి ఆ పాత ల్యాప్‌టాప్‌ను నేలపై విసిరి కొట్టి తుపాకీ మడమతో ముక్కలు ముక్కలుగా పగలగొట్టాడు. కానీ దీనివల్ల ఏ లాభమూ లేదని రాణాకు తెలుసు, ఎందుకంటే సాక్ష్యాలు అప్పటికే వేరే ఎక్కడో ఒక సురక్షితమైన సర్వర్‌లో భద్రపరచబడ్డాయి.
రాఘవ నేలపై పడి వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తున్నాడు. అతను నిజం చెప్పేస్తే బహుశా రాణా తనను వదిలేస్తాడని అనుకున్నాడు. అతను జీవితాంతం తన స్వార్థం చూసుకున్నాడు, డబ్బుకు ఆశపడి కళ్ళు మూసుకుని సంతకం చేశాడు. కానీ ఈరోజు అతనికి అర్థమవుతోంది, నేరస్థుల ప్రపంచంలో దయ, క్షమ ఉండవు. న్యాయమూర్తి రావు రాఘవ వైపు ఒకసారి చూసి లోతైన నిట్టూర్పు విడిచారు. ఒక పిరికివాడి భయం వల్ల ఇంత పెద్ద పోరాటం మధ్యలోనే తడబడింది. ఒకవేళ రాణా అర్జున్‌ను వాళ్ళను దారిలోనే పట్టుకుంటే, అంతా సమాప్తమని న్యాయమూర్తి రావుకు తెలుసు. ఆయన కళ్ళ ముందు ఇప్పుడు కేవలం ఒక నిశ్శబ్ద ప్రార్థన మాత్రమే ఉంది.
రాణా ఒక్క క్షణం కూడా అక్కడ నిలబడలేదు. అతను తన బృందంలోని అత్యుత్తమ ఎనిమిది మందిని తీసుకుని గిడ్డంగి నుండి బయటకు వచ్చాడు. బయట నిలబడి ఉన్న నాలుగు నల్లటి కార్ల తలుపులు బలంగా మూసుకున్నాయి. కార్ల ఇంజన్లు భయంకరంగా గర్జించాయి. వారి లక్ష్యం ఇప్పుడు నగరం యొక్క ప్రధాన రహదారి. రాణా కారు అందరికంటే ముందుంది. అతను డ్రైవర్‌కు ఆదేశించాడు, "కారు వేగం పెంచు. అర్జున్ వాళ్ళు నడుచుకుంటూ గానీ, ఏదైనా సాధారణ వాహనంలో గానీ స్టూడియో వైపు వెళ్తున్నారు. వాళ్ళు రోడ్డు మీద కనపడగానే నేరుగా కారుతో గుద్ది చంపెయ్యాలి. ఎలాంటి సాక్ష్యం మిగలకూడదు."
చలికాలపు ఉదయపు పొగమంచును చీల్చుకుంటూ రాణా నల్లటి కార్లు ఒక యమదూతలా రహదారిపై దూసుకుపోయాయి. రోడ్డుకు ఇరువైపులా ఉన్న చెట్లు వెనక్కి పారిపోతున్నట్టుగా ఉన్నాయి. రాణా కారు లోపల ఒక భయంకరమైన నిశ్శబ్దం. అందరి చేతుల్లో ఆటోమేటిక్ తుపాకులు ఉన్నాయి. వారు తమ వేళ్ళను ట్రిగ్గర్‌పై ఉంచి వేట కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు. రాణా కళ్ళు రోడ్డుకు ఇరువైపులా ఉన్న ప్రతి కదిలే మనిషి మీద, బస్ స్టాప్‌ల వద్ద, టీ కొట్ల ముందు పదునుగా తిరుగుతున్నాయి. ఏది ఏమైనా ఉదయం ఎనిమిది గంటలలోపు వాళ్ళను అంతం చేయాలి.
మరోవైపు, పెంట్‌హౌస్ లోపల శేఖర్ చౌదరి ఇప్పుడు ఒక పంజరంలో బందీ అయిన పిచ్చి పులిలా విలవిలలాడుతున్నాడు. అతని నుదుటిపై చెమట బిందువులు. అతని దగ్గర ఇంత డబ్బు, ఇంత అధికారం, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, పరిపాలన—అన్నీ ఉన్నాయి. కానీ ఈ క్షణంలో అతని అతిపెద్ద శత్రువు సమయం. మరియు ఈ సమయాన్ని డబ్బుతో కొనలేము.
శేఖర్ వెంటనే తన ఫోన్ తీసి వార్తా ఛానెల్ యజమానికి ఫోన్ చేశాడు. ఈ యజమాని శేఖర్‌కు చాలా పరిచయమున్నవాడు, అతనికి శేఖర్ తన స్వార్థం కోసం చాలా డబ్బు లంచంగా ఇస్తాడు. ఈరోజు ఉదయం ఇదే ఛానెల్‌లో మాయ ప్రత్యక్ష ఇంటర్వ్యూ జరగాల్సి ఉంది.
కొన్నిసార్లు రింగ్ అయిన తర్వాత ఛానెల్ యజమాని ఫోన్ ఎత్తారు. "శుభోదయం శేఖర్ గారు! మా ఏర్పాట్లు అన్నీ పూర్తయ్యాయి. ఈరోజు మీ బిల్లు..."
"నేను చెప్పేది శ్రద్ధగా విను!" శేఖర్ యజమాని మాటను మధ్యలోనే ఆపి, దాదాపు అరుస్తున్నట్టుగా అన్నాడు. అతని గొంతులో ఒక తెగించిన భావం ఉంది. "మీ ఛానెల్‌లో మాయ కార్యక్రమం మొదలవ్వాల్సి ఉంది కదా, అది ఇప్పుడే ఆపు! ఏదైనా ఒక సాంకేతిక లోపం అనే సాకు చెప్పి ప్రసారం ఆపేయ్! మాయ ఈరోజు టీవీ తెరపై ఏమాత్రం కనపడకూడదు!"
ఛానెల్ యజమాని శేఖర్ మాటలు విని నివ్వెరపోయాడు. అతను కొన్ని క్షణాల పాటు మౌనంగా ఉండి, తీవ్ర ఆశ్చర్యంతో అన్నాడు, "ఏమంటున్నారు శేఖర్ గారు? మీకు పిచ్చి పట్టిందా? ఇది ఎలా సాధ్యం? ప్రసారం ఇప్పటికే మొదలైపోయింది! యాంకర్ మాయను తీసుకుని తెరపై కూర్చుంది, పరిచయం ఇవ్వడం మొదలుపెట్టింది. దేశం మొత్తం కోట్లాది మంది కళ్ళు ఇప్పుడు మా ఛానెల్ తెర వైపే ఉన్నాయి. ఇది ఈరోజు దేశంలోనే అతిపెద్ద వార్త."
"నేను నీకు రెట్టింపు డబ్బు ఇస్తాను! ఐదింతల డబ్బు ఇస్తాను! నువ్వు కేవలం ప్రసారం ఆపు!" శేఖర్ తన అహంకారాన్నంతా మర్చిపోయి ఇప్పుడు ఒక బిచ్చగాడిలా భిక్ష అడుగుతున్నాడు.
"ఇది డబ్బు విషయం కాదు శేఖర్ గారు," ఛానెల్ యజమాని గొంతులో ఇప్పుడు భయం, విసుగు స్పష్టంగా ఉన్నాయి. "మీరు అర్థం చేసుకోవడం లేదు. కోట్లాది మంది ప్రత్యక్షంగా చూస్తున్నారు. ఈ సమయంలో మనం మధ్యలో హఠాత్తుగా తెరను నల్లగా చేసినా లేదా కార్యక్రమాన్ని ఆపేసినా, ప్రజల మనసుల్లో నేరుగా అనుమానం మొదలవుతుంది. మేం ఏదో దాచడానికి ప్రయత్నిస్తున్నామని లేదా ప్రభుత్వం నుండి ఏదో ఒత్తిడి వచ్చిందని అందరూ అనుకుంటారు. ప్రతిపక్ష నాయకులు మా స్టూడియోపై దాడి చేస్తారు. ఒక మాధ్యమ సంస్థగా మా విశ్వసనీయత శాశ్వతంగా పోతుంది. ఇది ఏమాత్రం సాధ్యం కాదు. మాయ ఇంటర్వ్యూ కొనసాగుతుంది."
శేఖర్ ఇంకేమీ మాట్లాడకుండా నెమ్మదిగా ఫోన్‌ను కింద పెట్టాడు. అతని చేతులు వణుకుతున్నాయి. తన చేతిలో ఇక ఏ అధికారమూ మిగిలిలేదని అతనికి అర్థమైంది. అతను ఇప్పుడు విధి చేతిలో కీలుబొమ్మ.
టీవీ ఛానెల్ తెర ఇప్పుడు తళతళలాడుతోంది. అక్కడ సాధారణ నూలు చీర కట్టుకుని, తలదించుకుని కూర్చుని ఉంది మాయ. ఆమె కళ్ళలో గ్లిజరిన్‌తో తెప్పించుకున్న కన్నీళ్లు. ఆమె దేశం మొత్తానికి తన స్త్రీత్వం గురించిన అబద్ధపు కథ చెప్పడం మొదలుపెట్టింది. మగవాళ్ళు ఎంత భయంకరంగా ఉంటారో, తన భర్త అర్జున్ ఎంత చెడ్డవాడో చెబుతోంది. దేశంలోని లక్షలాది మంది మాయ కన్నీళ్లను చూసి నమ్మడం మొదలుపెట్టారు.
కానీ శేఖర్‌కు తెలుసు, సరిగ్గా ఇంకో ఎనిమిది నిమిషాల తర్వాత, గడియారం ముల్లు ఉదయం ఎనిమిదిని తాకగానే, ఆ ఆటోమేటిక్ కంప్యూటర్ సిస్టమ్ నుండి ఈమెయిళ్ళు అందరికీ చేరిపోతాయి. మాయ టీవీలో కూర్చుని అబద్ధాలు చెబుతున్న అదే సమయంలో, దేశంలోని జర్నలిస్టులు, గూఢచారులు, న్యాయమూర్తులందరికీ మాయ అసలు రూపం బయటపడుతుంది. దానితో పాటు శేఖర్ పదిహేడు వందల కోట్ల అవినీతి ముసుగు కూడా తొలగిపోతుంది. తాను ఒక కదులుతున్న రైలు ముందు నిలబడినట్టు, ఆ రైలు తనను నుజ్జునుజ్జు చేయడానికి తీవ్ర వేగంతో దూసుకు వస్తున్నట్టు శేఖర్‌కు అనిపించింది.
ఒక్క రాణా మాత్రమే, స్టూడియోకి చేరకముందే అర్జున్‌ను వాళ్ళను దారిలోనే అంతం చేయగలిగితే, బహుశా శేఖర్ ఆ సాక్ష్యాలు నకిలీవని, అర్జున్ వాటిని సృష్టించాడని అందరినీ నమ్మించగలడు. చనిపోయిన మనిషి తన తరఫున తాను మాట్లాడలేడు కదా.
రక్తసిక్తమైన శరీరంతో అర్జున్ స్టూడియో కెమెరా ముందుకు చేరుకోగలడా? లేక సత్యం బయటపడకముందే అతని నిశ్చల దేహం హైదరాబాద్ వీధుల్లోని దుమ్ములో కలిసిపోతుందా? సత్యం గెలుస్తుందా లేక శేఖర్ తూటా అన్ని సాక్ష్యాలను శాశ్వతంగా నిశ్శబ్దం చేస్తుందా?

[SivaSai]

ఉదయం ఎనిమిది కావడానికి ఇంకా కొన్ని నిమిషాలు మాత్రమే మిగిలి ఉన్నాయి. దేశంలోని అతిపెద్ద వార్తా ఛానెల్ స్టూడియో లోపల ఒక విచిత్రమైన, గంభీరమైన నిశ్శబ్దం అలుముకుని ఉంది. నలువైపులా ప్రకాశవంతమైన, కఠినమైన లైట్ల వెలుగు. మధ్యలో ఒక పెద్ద గాజు గుండ్రని బల్ల, దానికి అవతలి వైపు మాయ కూర్చుని ఉంది. ఆమె చాలా సాధారణమైన, తెల్లటి నూలు చీర కట్టుకుంది. ముఖానికి ఎలాంటి మేకప్ లేదు, జుట్టు చెదిరిపోయి భుజాలపై పడి ఉంది. ఆమెను చూస్తే ప్రపంచంలోకెల్లా అత్యంత దుఃఖితురాలైన, నిస్సహాయురాలైన అమ్మాయిలా అనిపిస్తుంది. కానీ చూడటానికి ఇంత సాధారణంగా కనిపిస్తున్న ఆమె వెనుక భయంకరమైన, విషపూరితమైన అహంకారం, దురాశ దాగి ఉన్నాయి. ఈ రోజు దేశంలోని కోట్లాది మంది ప్రజలు తననే చూస్తున్నారని ఆమెకు తెలుసు.

బయట, గాజు గోడకు అవతలి వైపు చాలా మంది జర్నలిస్టులు, కెమెరా వెనుక పనిచేసే సిబ్బంది కూర్చున్నారు. వారందరూ సిద్ధంగా ఉన్నారు. ప్రధాన దర్శకుడు చేతితో సైగ చేశారు. ఎర్ర లైటు వెలిగింది. దేశవ్యాప్తంగా ప్రత్యక్ష ప్రసారం మొదలైంది.

మాయ తలదించుకుని కూర్చుంది. ప్రత్యక్ష ప్రసారం మొదలవగానే ఆమె నెమ్మదిగా తల పైకెత్తింది. ఆమె కళ్ళలో ముందుగానే సిద్ధం చేసుకున్న నకిలీ కన్నీళ్లు ఉబుకుతున్నాయి. ఆమె చాలా కరుణ రసంతో, వణుకుతున్న స్వరంతో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది.

"మన సమాజం ఆడవాళ్ళకు ఎంత భయంకరమైనదో, నా జీవితమే దానికి సాక్ష్యం," మాయ చీర కొంగుతో కళ్ళు తుడుచుకుంటూ వెక్కి వెక్కి ఏడ్చింది. ఆమె గొంతు వింటుంటే దేశవ్యాప్తంగా లక్షలాది మంది ప్రజల మనసులు కరిగిపోతున్నాయి. "నా భర్త, అర్జున్ వర్మ... ఒక రాక్షసుడు. అతను నన్ను రోజూ కొట్టేవాడు. డబ్బు కోసం నన్ను అమానుషంగా హింసించేవాడు. నేను కేవలం కొంచెం గౌరవంగా బతకాలనుకున్నాను. కానీ ఈ పురుషాధిక్య సమాజం, అర్జున్ లాంటి భర్తలు ఆడవాళ్ళను కేవలం కాళ్ళ కింద దుమ్ములా భావిస్తారు."

ఆమె ఈ సిగ్గులేని నటన చూస్తే, ఆమె చెప్పేది అచ్చమైన నిజం అనిపిస్తుంది. ఆమె చాలా చాకచక్యంగా సమాజపు సానుభూతి మొత్తాన్ని తన వైపుకు తిప్పుకుంటోంది. అర్జున్ తనను ఇంటి నుండి గెంటేశాడని చెబుతోంది, కానీ నిజానికి, మాయే నకిలీ గృహ హింస కేసు పెట్టి అర్జున్‌ను తన సొంత ఇంటి నుండే మెడపట్టి బయటకు గెంటేసింది. అర్జున్ వీధుల్లో బిచ్చగాడిలా తిరగడం, గత రాత్రి అతని శరీరం నుండి కారిన రక్తం, అతని కన్నీళ్లు—వీటన్నింటికీ కారణం ఈ మాయే. అయినా ఈరోజు ఆమె దేశం మొత్తం ముందు కూర్చుని ఆ అమాయకుడైన అర్జున్‌నే రాక్షసుడిగా చిత్రీకరిస్తోంది. ఆడవాళ్ళ ఈ దొంగ కన్నీళ్ల ముందు నిజం ఈరోజు చాలా నిస్సహాయంగా, బలహీనంగా అనిపిస్తోంది.

గడియారం ముల్లు నెమ్మదిగా ముందుకు కదులుతోంది. ఏడు గంటల యాభై ఎనిమిది నిమిషాలు... ఏడు గంటల యాభై తొమిది నిమిషాలు...

మాయ అప్పటికీ ఏడుస్తూనే ఉంది. ఆమె అంటోంది, "పార్లమెంటులో రాబోతున్న కుటుంబ రక్షణ బిల్లు నాలాంటి వేలాది మంది హింసకు గురైన మహిళలకు కొత్త జీవితాన్ని ఇస్తుంది. ఇంకే అమ్మాయి కూడా అర్జున్ లాంటి రాక్షసుడి చేతిలో పడకూడదని నేను కోరుకుంటున్నాను."

కానీ నగరంలోని మరో প্রান্তে, ఒక చీకటి, పాడుబడిన గదిలో కూర్చుని ఒక ఆటోమేటిక్ వ్యవస్థ ఆమె విధ్వంసం కోసం కౌంట్‌డౌన్ చేస్తోందని మాయకు తెలియదు. న్యాయమూర్తి రావు, ఆదిత్య ఏర్పాటు చేసిన ఆ వ్యవస్థ ఇప్పుడు కేవలం సమయం కోసం వేచి చూస్తోంది.

సరిగ్గా అదే క్షణంలో, గడియారం ముల్లు ఉదయం ఎనిమిది గంటలను తాకింది.

ఆ ఒక్క సెకనులో, దేశం మొత్తం దృశ్యం భయంకరంగా తలకిందులైపోయింది.

ఆదిత్య యొక్క ఆటోమేటిక్ వ్యవస్థ నుండి ఒకేసారి వేలాది ఈమెయిళ్ళు బాణాల్లా దూసుకుపోయాయి. దేశంలోని అన్ని పెద్ద వార్తా ఛానెళ్ల ప్రధాన కార్యాలయాలకు, ప్రతిపక్ష నాయకుల ఇన్‌బాక్స్‌లకు, సిబిఐ (CBI) చీఫ్ కార్యాలయానికి ఒకేసారి ఆ ఈమెయిల్ చేరింది. ఏ మనిషీ ఈ ఈమెయిల్ పంపలేదు, ఒక వ్యవస్థ తనలో దాగి ఉన్న సత్యాలన్నింటినీ ఒకేసారి దేశం ముందు కక్కేసింది.

వార్తా ఛానెల్ ప్రధాన కార్యాలయం లోపల, గాజు గోడకు అవతలి వైపు కూర్చున్న స్వతంత్ర జర్నలిస్టుల కంప్యూటర్ స్క్రీన్లపై హఠాత్తుగా ఒక కొత్త నోటిఫికేషన్ మోగింది. ఒక్కరికే కాదు, అక్కడ కూర్చున్న దాదాపు పది-పన్నెండు మంది సీనియర్ జర్నలిస్టులకు ఒకేసారి ఈమెయిల్ వచ్చింది. ఈమెయిల్ సబ్జెక్టులో ఇలా రాసి ఉంది— "కుటుంబ రక్షణ బిల్లు ముసుగులో పదిహేడు వందల కోట్ల కుంభకోణం మరియు నకిలీ మహిళా వేధింపులకు అసలు సాక్ష్యం."

సబ్జెక్టు చూడగానే కొందరు జర్నలిస్టులు ఉలిక్కిపడ్డారు. వారు వేగంగా ఈమెయిల్‌లో జత చేసిన రహస్య పత్రాలను తెరవడం మొదలుపెట్టారు.

మొదటి పీడీఎఫ్ ఫైల్ తెరువగానే అందరి కళ్ళు బైర్లు కమ్మాయి. అది శేఖర్ చౌదరి సృష్టించిన నకిలీ షెల్ కంపెనీల చిట్టా. మహిళా రక్షణ పేరుతో ప్రభుత్వం నుండి తీసుకున్న కోట్ల రూపాయల డబ్బును విదేశీ నకిలీ ఖాతాలకు ఎలా తరలించారో, దాని కచ్చితమైన లెక్కలు అక్కడ ఉన్నాయి. ప్రతి పేజీ కింద ప్రభుత్వ ఆడిటర్ రాజీవ్ సంతకం తళతళా మెరుస్తోంది. ఇది కల్పిత కథ కాదు, ఇది పక్కా ప్రభుత్వ సాక్ష్యం.

కానీ అసలైన పెద్ద షాక్ ఇంకా మిగిలే ఉంది. ఒక సీనియర్ జర్నలిస్ట్ వేగంగా మౌస్ కదిలించి రెండవ ఫోల్డర్‌ను తెరిచాడు. ఈ ఫోల్డర్ పేరు 'విక్టిమ్ పే-అవుట్స్'.

ఫైల్ తెరువగానే ఆ జర్నలిస్ట్ చేతులు వణకడం మొదలుపెట్టాయి. అతను తన కుర్చీ నుండి దాదాపు పైకి లేచాడు. అతని పక్కనున్న ఇతర జర్నలిస్టులు కూడా అతని స్క్రీన్ వైపు పరుగెత్తుకొచ్చారు.

స్క్రీన్‌పై ఒక ఒప్పంద పత్రం ప్రత్యక్షమైంది. అక్కడ చాలా స్పష్టంగా ఇలా రాసి ఉంది— అర్జున్ వర్మను నకిలీ గృహ హింస కేసులో ఇరికించినందుకు, దేశం మొత్తం ముందు మహిళలపై హింస గురించిన అబద్ధపు కథ చెప్పినందుకు మాయకు శేఖర్ చౌదరి తరఫున యాభై లక్షల రూపాయలు చెల్లించబడింది. ఆ పత్రం కింద మాయ స్వహస్తంతో చేసిన సంతకం, ఆమె బ్యాంక్ వివరాలు, డబ్బు స్వీకరించిన తేదీ చాలా స్పష్టంగా ఉన్నాయి.

వార్తాగదిలో పిడుగు పడినట్టయింది. అందరూ నిశ్చేష్టులయ్యారు. వారు తమ కళ్ళను తామే నమ్మలేకపోతున్నారు. వారు గాజు గోడకు అవతలి వైపు చూశారు.

అక్కడ, ప్రత్యక్ష ప్రసార స్టూడియోలో కూర్చుని మాయ అప్పటికీ వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది. అర్జున్ ఒక రాక్షసుడని చెబుతోంది. ఇక్కడ, ఈ జర్నలిస్టుల కళ్ళ ముందు మాయ స్వయంగా సంతకం చేసిన ఆ యాభై లక్షల రూపాయల ఒప్పంద పత్రం మెరుస్తోంది. ఒక అమ్మాయి డబ్బుకు ఆశపడి తన భర్తను ఎలా అమ్మేసిందో, దేశం మొత్తాన్ని ఎలా వెర్రివాళ్ళను చేస్తోందో, దానికి సజీవ సాక్ష్యం ఇప్పుడు వారి చేతిలో ఉంది.

"ఇదేంటి?" ప్రధాన సంపాదకుడు అరిచాడు. అతని గొంతు సరిగ్గా రావడం లేదు. "మనం దేశం మొత్తానికి ఒక నకిలీ కథ చూపిస్తున్నామా? ఈ అమ్మాయి ఒక మోసగత్తె! శేఖర్ చౌదరి మనందరినీ వెర్రివాళ్ళను చేశాడు!"

మొత్తం వార్తాగదిలో తీవ్రమైన గందరగోళం, పరుగులాట మొదలైంది. జర్నలిస్టులు పరుగులు పెట్టడం మొదలుపెట్టారు. కొందరు సిబిఐ కార్యాలయానికి ఫోన్ చేస్తున్నారు, కొందరు ప్రతిపక్ష నాయకులతో మాట్లాడటానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు. ప్రతిపక్ష నాయకులకు కూడా ఇదే సాక్ష్యం అందింది. పార్లమెంటులో పాస్ కాబోతున్న బిల్లు నిజానికి దేశంలోనే అతిపెద్ద కుంభకోణానికి ఒక నమూనా మాత్రమేనని వారందరికీ అర్థమైంది.

ప్రధాన సంపాదకుడు వేగంగా పీసీఆర్ (PCR) లేదా ప్రసార నియంత్రణ గది వైపు పరుగెత్తాడు. అతని నుదుటిపై చెమట పట్టింది. ఈ క్షణంలో ప్రత్యక్ష ప్రసారం ఆపేస్తే శేఖర్ చౌదరి తమ గొంతు నులిమేస్తాడని, మరోవైపు ఈ నకిలీ ప్రసారాన్ని కొనసాగిస్తే దేశ ప్రజలకు సమాధానం చెప్పాల్సి వస్తుందని అతనికి తెలుసు. నిజం ఎంత నగ్నంగా, భయంకరంగా ఉందంటే దాన్ని ఇక దాచిపెట్టడం సాధ్యం కాదు.

"ఏం చేద్దాం సార్?" నియంత్రణ గది ప్రధాన సాంకేతిక నిపుణుడు భయంగా అడిగాడు. "మాయ ఇంటర్వ్యూ దేశం మొత్తం చూస్తోంది. మనం ప్రసారాన్ని ఆపేద్దామా?"

ప్రధాన సంపాదకుడు కొన్ని సెకన్ల పాటు మౌనంగా ఉండిపోయాడు. అతని కళ్ళ ముందు అర్జున్ వర్మ లాంటి వేలాది మంది అమాయక పురుషుల ముఖాలు కదిలాయి, వారు ఈ మాయ లాంటి అమ్మాయిల నకిలీ నటనకు బలై తమ జీవితాలను ముగించుకున్నారు. ఈరోజు ఇక ఎలాంటి రాజీ లేదు. ఈరోజు నిజం దేశ ప్రజలకు తెలియాలి.

"లేదు, ప్రత్యక్ష ప్రసారం ఆపవద్దు," ప్రధాన సంపాదకుడు ఒక కఠినమైన నిర్ణయం తీసుకుని అన్నాడు. అతని గొంతులో ఒక విచిత్రమైన పట్టుదల ఉంది. "ఆ అమ్మాయిని ఏడవనివ్వండి. ఆమె నకిలీ కథను చెప్పనివ్వండి. కానీ ఆమె వీడియో కింద, మన ఎర్ర రంగు బ్రేకింగ్ న్యూస్ స్క్రోల్‌ను ఇప్పుడే నడపండి. తెర వెనుక అసలు నిజం ఏంటో దేశం మొత్తానికి తెలియజేయండి."

సాంకేతిక నిపుణుడు వేగంగా తన నియంత్రణ ప్యానెల్‌లోని బటన్లను నొక్కడం మొదలుపెట్టాడు.

ప్రత్యక్ష టీవీ స్క్రీన్‌పై మాయ అప్పటికీ చీర కొంగుతో తన నకిలీ కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటోంది. ఆమె చాలా దీనంగా అంటోంది, "ప్రభుత్వం నాకు న్యాయం చేయాలని కోరుకుంటున్నాను..."

కానీ సరిగ్గా అదే క్షణంలో, మాయ ముఖం కింద, టీవీ స్క్రీన్ అట్టడుగున ఒక ఎర్రటి, మందపాటి బ్యానర్ ప్రత్యక్షమైంది. ఆ ఎర్ర బ్యానర్‌పై తెల్లటి పెద్ద అక్షరాలతో ఒక బ్రేకింగ్ న్యూస్ చాలా వేగంగా స్క్రోల్ అవ్వడం మొదలైంది. ఇంతసేపు మాయ కోసం కన్నీళ్లు పెట్టుకున్న కోట్లాది మంది ప్రజలు, హఠాత్తుగా స్క్రీన్ కింద ఆ రాతను చూసి నిశ్చేష్టులయ్యారు. ఆ వాక్యం పదేపదే స్క్రీన్‌పై ఇటు నుండి అటు కదులుతోంది. ఆ వాక్యంలో ఎలాంటి దాపరికం లేదు, ఎలాంటి భయం లేదు.

ప్రత్యక్ష టీవీ ఒక మూలన బ్రేకింగ్ న్యూస్ ఫ్లాష్ అవ్వడం మొదలైంది— "కుటుంబ రక్షణ బిల్లు ముసుగులో వేల కోట్ల కుంభకోణమా?

ప్రత్యక్ష టీవీ తెర మీద మాయ ముఖం కింద ఎర్ర రంగు తాజా వార్తలు కదులుతుండగా మొదలైనప్పుడు, మాయకు ఏమీ అర్థం కాలేదు. ఆమె ఎప్పటిలాగే నకిలీ కన్నీళ్లు కారుస్తూ, తనపై జరిగిన మహిళా వేధింపుల కథను చెబుతూనే ఉంది.

కానీ ఆమె ముందు బల్ల వద్ద కూర్చున్న యాంకర్ ముఖంలో హావభావాలు అకస్మాత్తుగా పూర్తిగా మారిపోయాయి. యాంకర్ తన ఇయర్‌పీస్‌లో నియంత్రణ గది ప్రధాన సంపాదకుడు మాటలు వింటోంది. ఆమె కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి, గొంతులోంచి మాట పెగలలేదు.

పెంట్‌హౌస్‌లోని విలాసవంతమైన సోఫాలో కూర్చుని శేఖర్ చౌదరి తన భారీ టీవీ తెరపై ఆ ప్రత్యక్ష ప్రసారాన్ని చూస్తున్నాడు. ఆ ఎర్ర రంగు తాజా వార్తలు— 'కుటుంబ రక్షణ బిల్లు ముసుగులో పదిహేడు వందల కోట్ల కుంభకోణం'—అనే వాక్యం కనిపించగానే శేఖర్ చేతిలోని ఖరీదైన కాఫీ కప్పు నేలపై పడి ముక్కలైపోయింది.

"లేదు!" శేఖర్ ఒక జంతువులా గర్జించాడు.

అతని పదేళ్ల ప్రణాళిక, అతను కొనుక్కున్న పరిపాలన, అతని వేల కోట్ల కల—అన్నీ ఆ ఒక్క ఎర్ర రంగు బ్యానర్ కింద మట్టిలో కలిసిపోతున్నాయి. ఉదయం ఎనిమిది గంటలకు ఆటోమేటిక్‌గా వెళ్ళిన ఆ ఈమెయిల్ బ్లాస్ట్ తన పని తాను చేసిందని శేఖర్‌కు అర్థమైంది. ఆ సాక్ష్యాలను ఇక చెరిపేయడం అసాధ్యం. దేశం మొత్తం ఇప్పుడు అతని షెల్ కంపెనీల పేర్లను, మాయ యొక్క యాభై లక్షల రూపాయల ఒప్పంద పత్రాన్ని ప్రత్యక్ష ప్రసారంలో చూస్తోంది.

శేఖర్ పిచ్చివాడిలా తన వ్యక్తిగత ఫోన్ తీశాడు. అతను నేరుగా ఆ జాతీయ వార్తా ఛానెల్ యజమానికి ఫోన్ చేశాడు. తన నకిలీ వార్తలను ప్రసారం చేయడానికి శేఖర్ ప్రతి నెలా ఈ యజమానికి కోట్ల రూపాయలు లంచంగా ఇస్తాడు.

"హలో! హలో!" శేఖర్ గొంతు చించుకుని అరిచాడు. "మీ ఛానెల్‌లో ఇదంతా ఏంటి? ఆ తాజా వార్తలు వెంటనే ఆపు! మాయను స్టూడియో నుండి బయటకు పంపించు! నా వాళ్ళు మీ సర్వర్‌ను హ్యాక్ చేసేస్తారు!"

కానీ ఫోన్ అవతలి నుండి ఛానెల్ యజమాని గొంతు ఈసారి మునుపటిలా మృదువుగా లేదా ముఖస్తుతి చేసేలా లేదు.

"క్షమించండి శేఖర్ గారు," యజమాని చాలా చల్లని స్వరంతో అన్నాడు. "మీ ఈమెయిళ్ళు మాకు మాత్రమే రాలేదు, సిబిఐ ప్రధాన అధికారి, ప్రతిపక్ష నాయకులకు కూడా వెళ్ళాయి. మేం ఇప్పుడు నిజం చూపించకపోతే, రేపు మా ఛానెల్ లైసెన్స్ రద్దు అవుతుంది. జనం మా స్టూడియోకి నిప్పు పెడతారు. మీ డబ్బు కంటే మా ఛానెల్ విశ్వసనీయత చాలా పెద్దది. మాయ అసలు స్వరూపాన్ని దేశం మొత్తం చూస్తోంది, మేం అదే చూపిస్తాం."

"నువ్వు నాతో నమ్మకద్రోహం చేస్తున్నావా?" శేఖర్ కోపంతో వణుకుతూ అన్నాడు.

"ఇది నమ్మకద్రోహం కాదు శేఖర్ గారు, ఇది వ్యాపారం," అంటూ ఛానెల్ యజమాని ముఖం మీదే ఫోన్ కట్ చేశాడు.

శేఖర్ తల నరాలు కోపంతో కొట్టుకోవడం మొదలయ్యాయి. రాజకీయ శక్తి, మీడియా మద్దతు తన చేతిలోంచి ఇసుకలా జారిపోతున్నాయని అతనికి అర్థమైంది. తాను ఇప్పుడు ఏమీ చేయకపోతే, గంటలో సిబిఐ బృందం తన పెంట్‌హౌస్‌కు వచ్చి అరెస్ట్ చేస్తుంది.

శేఖర్ కళ్ళు మూసుకుని లోతైన శ్వాస తీసుకున్నాడు. అతను సాధారణ గూండా కాదు, ఒక రాజకీయ సూత్రధారి. ఒక నిజమైన వార్తను చెరిపేయలేనప్పుడు, ఆ వార్త యొక్క కథనాన్ని పూర్తిగా మార్చేయాలని అతనికి తెలుసు.

"నష్ట నివారణ," శేఖర్ గుసగుసగా అన్నాడు.

అతను తన ల్యాప్‌టాప్ తెరిచి, తన వ్యక్తిగత పిఆర్ బృందం, ఐటీ సెల్ అధిపతిని ఒక కాన్ఫరెన్స్ కాల్‌లోకి తీసుకున్నాడు.

"నేను చెప్పేది చాలా జాగ్రత్తగా వినండి," శేఖర్ చాలా చల్లని, యాంత్రికమైన స్వరంతో ఆదేశించాడు. "ప్రజలు ఇప్పుడు భావోద్వేగపూరితంగా ఉన్నారు. మనం ఈ భావోద్వేగాన్నే వాడుకోవాలి. ఆ అసలైన పత్రాలను మనం నకిలీవని నిరూపించాలి. అది కూడా ఎలా చేయాలంటే, ఇది మన దేశ ప్రభుత్వంపై జరుగుతున్న ఒక పెద్ద అంతర్జాతీయ కుట్ర అని ప్రజలు నమ్మాలి!"

"కానీ సార్, ఆ పత్రాలు పక్కాగా ఉన్నాయి..." ఐటీ సెల్ అధిపతి కొంచెం భయంగా అన్నాడు.

"ప్రజలకు పత్రాల నిజానిజాలు అర్థం కావు, ప్రజలు కేవలం సంచలనం కోరుకుంటారు!" శేఖర్ గద్దించి చెప్పాడు. "మీరు వెంటనే సోషల్ మీడియాలో ఒక ట్రెండ్ మొదలుపెట్టండి— #TraitorArjun. అర్జున్ వర్మ ఒక దేశ వ్యతిరేకి అని రాయండి! ఈ బిల్లు పాసైతే దేశంలోని ఆడవాళ్ళకు చాలా మేలు జరుగుతుందని, అందుకే విదేశీ డార్క్ వెబ్ మాఫియాలు అర్జున్ వర్మకు డబ్బు తినిపించి ప్రభుత్వాన్ని బద్నాం చేయడానికి ఈ నకిలీ పత్రాలు తయారు చేయించాయని రాయండి! అర్జున్ వర్మ దేశ శత్రువు! ఈ నకిలీ వార్తను ఇంటర్నెట్ అంతా వ్యాపింపజేయండి!"

"అవును సార్," ఐటీ సెల్ అధిపతి వెంటనే పని మొదలుపెట్టాడు.

శేఖర్ ఇప్పుడు తన రెండో ఎత్తు వేశాడు. అతను మాయ పిఆర్ నిర్వాహకుడికి ఫోన్ చేశాడు, అతను ఆ క్షణంలో స్టూడియో బయట నిలబడి ఉన్నాడు.

"మాయను వెంటనే ఇయర్‌పీస్‌లో కనెక్ట్ చెయ్యి," శేఖర్ ఆదేశించాడు.

ఇంతలో, ప్రత్యక్ష స్టూడియోలో మాయకు ఇంకా ఏం జరుగుతుందో అర్థం కాలేదు. యాంకర్ తనను ఇక ఏ ప్రశ్నలూ అడగడం లేదని, బదులుగా ఆమె కళ్ళు మాయ వెనుక ఉన్న పెద్ద తెర వైపు స్థిరంగా చూస్తున్నాయని గమనించింది. మాయ నెమ్మదిగా మెడ తిప్పి వెనక్కి చూసింది.

మాయ స్వయంగా సంతకం చేసిన ఆ యాభై లక్షల రూపాయల ఒప్పంద పత్రం తెర మొత్తం పెద్దగా కనిపిస్తోంది!

మాయ గుండె జారిపోయింది. ఆమె కళ్ళలోని నకిలీ కన్నీళ్లు క్షణంలో ఆవిరైపోయి, తీవ్రమైన భయం ఆవరించింది. ఆమె చేతిలోంచి మైక్ జారి కింద పడిపోయింది. దేశం మొత్తం, కోట్లాది మంది ప్రజలు ఇప్పుడు ఆమె అసలు రాక్షసి రూపాన్ని చూస్తున్నారు. ఆమె పన్నిన మహిళా వేధింపుల నాటకం ఒక్క సెకనులో మట్టిలో కలిసిపోయింది.

"మాయ! మాయ, నేను చెప్పేది విను!" మాయ చెవిలోని ఇయర్‌పీస్‌లో అకస్మాత్తుగా శేఖర్ గొంతు వినిపించింది.

మాయ భయంతో వణుకుతూ ఇయర్‌పీస్‌పై చేయి వేసింది. "స-సార్... ఇదంతా ఏంటి? నా పత్రాలు టీవీలో..."

"ఆందోళన పడకు!" శేఖర్ చాలా కఠినమైన స్వరంతో అన్నాడు. "ప్రత్యక్ష కెమెరా ముందు నుండి పారిపోకు. పారిపోతే అందరూ నువ్వే దోషివని అనుకుంటారు. నేను చెప్పింది చెప్పినట్టు ప్రత్యక్ష టీవీలో చెప్పు. నీ నటనా నైపుణ్యాన్ని ఇప్పుడు వాడు. ఏడుస్తూ గట్టిగా అరు!"

మాయ గుటక వేసింది. ఆమెకు మరో మార్గం లేదు. శేఖర్ చెప్పింది చేయక తప్పదని ఆమెకు తెలుసు.

మాయ అకస్మాత్తుగా ప్రత్యక్ష కెమెరా వైపు చూసి పిచ్చిదానిలా అరుస్తూ ఏడవడం మొదలుపెట్టింది.

"ఇదంతా అబద్ధం! ఇదంతా నకిలీ!" మాయ తన చీర కొంగుతో కళ్ళు తుడుచుకుంటూ ప్రత్యక్ష టీవీలో చెప్పడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె అరుపు స్టూడియో మొత్తం ప్రతిధ్వనించసాగింది. "మీరు నమ్మకండి! ఈ పత్రాలన్నీ దొంగవి! నేను ఏ డబ్బూ తీసుకోలేదు!"

యాంకర్ ముఖం ఇప్పుడు గట్టిపడింది. "మాయ గారు, ఈ పత్రాలపై మీ స్వంత చేతి సంతకం ఉంది. బ్యాంక్ వివరాలు కూడా సరిగ్గా సరిపోతున్నాయి."

"ఇది అర్జున్ పని!" మాయ, శేఖర్ నేర్పిన స్క్రిప్ట్ ప్రకారం తీవ్రమైన నాటకాన్ని మొదలుపెట్టింది. "నా భర్త అర్జున్ వర్మ ఒక దేశ ద్రోహి! అతను దేశ వ్యతిరేకి! అతను విదేశీ హ్యాకర్లు, డార్క్ వెబ్ మాఫియాలతో చేతులు కలిపాడు! ఈ ప్రభుత్వం ఆడవాళ్ళ కోసం ఇంత మంచి బిల్లు తెస్తుంటే, దాన్ని ఆపడానికి అర్జున్ ఈ నకిలీ పత్రాలు తయారు చేశాడు! అతను మన దేశ ప్రభుత్వాన్ని బద్నాం చేయాలనుకుంటున్నాడు! అతను నా రాక్షస భర్త మాత్రమే కాదు, దేశం మొత్తానికీ శత్రువు!"

మాయ ఈ మాటలు ప్రత్యక్ష టీవీలో ప్రసారం అవ్వగానే దేశ ప్రజలందరిలో ఒక పెద్ద గందరగోళం మొదలైంది. పత్రాలు చూసి మాయ ఒక మోసగత్తె అని నమ్మిన వాళ్ళు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయారు. 'దేశ వ్యతిరేకి' అనే పదం ఏ సామాన్య మానవుడి భావోద్వేగాలనైనా సులభంగా దెబ్బతీస్తుంది. శేఖర్ సరిగ్గా ఈ మానసిక ఆటనే ఆడాలనుకున్నాడు.

సరిగ్గా అదే సమయంలో, మరో వార్తా ఛానెల్‌లో రావుిలను కూర్చోబెట్టారు. రావుిల, శేఖర్ ఒత్తిడికి చెమటలు పడుతూ ప్రత్యక్ష టీవీలో చెప్పడం మొదలుపెట్టింది, "అవును, మాయ చెప్పింది నిజమే. అర్జున్ వర్మ ఒక దేశద్రోహి. అతను డబ్బు కోసం మా ఎన్జీఓ వ్యవస్థను హ్యాక్ చేసి ఈ నకిలీ ఫైళ్ళు తయారు చేశాడు."

సోషల్ మీడియాలో శేఖర్ ఐటీ సెల్ అప్పటికే పని మొదలుపెట్టింది. వేలాది నకిలీ ఖాతాల నుండి #TraitorArjun హ్యాష్‌ట్యాగ్ ట్రెండ్ అవ్వడం మొదలైంది. ఇంటర్నెట్‌లో అర్జున్ వర్మ పాత ఫోటోలను ఫోటోషాప్ చేసి, అతన్ని విదేశీ నేరస్థులతో కలిపి చూపించారు.

కేవలం పదిహేను నిమిషాల్లో, ఎవడైతే తన గౌరవం కోసం, తన సోదరుల కోసం రక్తం చిందించాడో, ఆ అర్జున్ వర్మను అమ్ముడుపోయిన మీడియా, రాజకీయ శక్తి కలిసి దేశం ముందు ఒక 'ద్రోహి'గా నిలబెట్టాయి. నిజానికీ, అబద్ధానికీ మధ్య ఇప్పుడు ఒక పెద్ద పొగమంచు ఆవరించింది.

"చాలా బాగా చేశావు మాయ," శేఖర్ ఇయర్‌పీస్‌లో అన్నాడు. "ఇప్పుడు నువ్వు స్టూడియో నుండి బయటకు వచ్చేయ్. కానీ చాలా జాగ్రత్తగా. అర్జున్ వర్మ, అతని మనుషులు నిన్ను ఎదుర్కోవడానికి స్టూడియో వైపే వస్తున్నారని నాకు సమాచారం అందింది. వాళ్ళు ఎలాగైనా నిన్ను ముఖాముఖి కలవాలనుకుంటున్నారు. నువ్వు వెంటనే వెనుక ఉన్న విఐపి నిష్క్రమణ ద్వారం నుండి బయటకు వచ్చి, నేను పంపిన నల్ల కారులో ఎక్కెయ్. అర్జున్‌ను ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ కలవకు."

మాయ ఆ మాట వినగానే భయంతో వణికిపోయింది. బతికున్న అర్జున్ వర్మ ఈ స్టూడియోకి వస్తున్నాడా! అర్జున్ గనుక ఈరోజు తన ముందు నిలబడితే, ప్రత్యక్ష టీవీలో మాయ అబద్ధాలన్నీ మళ్ళీ బయటపడతాయని ఆమెకు తెలుసు.

"వస్తున్నాను సార్!" మాయ ఇయర్‌పీస్‌లో గుసగుసగా చెప్పింది.

ఆమె అకస్మాత్తుగా తన కుర్చీలో కూర్చున్నట్టే స్పృహ కోల్పోయినట్టు నటిస్తూ నేలపై పడిపోయింది.

"మేడమ్! మేడమ్!" స్టూడియో సిబ్బంది పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చారు.

మాయ పిఆర్ బృందం, శేఖర్ పంపిన కొందరు బౌన్సర్లు వేగంగా స్టూడియోలోకి దూరి మాయను దాదాపు చేతులతో ఎత్తుకుని వెనుక ఉన్న విఐపి తలుపు వైపు పరుగెత్తారు. మాయ కళ్ళు మూసుకుని స్పృహ కోల్పోయినట్టు నటిస్తూనే ఉంది, కానీ ఆమె లోపలి భయం మాత్రం నిజమైనదే.

సరిగ్గా ఐదు నిమిషాల తర్వాత.

జాతీయ వార్తా ఛానెల్ యొక్క ప్రధాన ద్వారం ముందు ఒక ఆటో వచ్చి గట్టిగా బ్రేకులు వేసింది.

"లోపలికి పదండి," అర్జున్ ప్రశాంతంగా కానీ కఠినమైన స్వరంతో అన్నాడు.

వాళ్ళు వేగంగా భవనం లోపలికి వెళ్లి ప్రసార నియంత్రణ గది వైపు పరుగెత్తారు. అర్జున్ గుండెల్లో సుత్తితో కొడుతున్నట్టు ఉంది. ఈరోజు అతను ఆ రాక్షసి కళ్ళ ముందు నిలబడి ఆమె లెక్క తేలుస్తాడు.

వాళ్ళు ప్రధాన స్టూడియో యొక్క బరువైన గాజు తలుపును తోసుకుని లోపలికి వెళ్ళినప్పుడు, అర్జున్ కళ్ళు నేరుగా ఆ గుండ్రటి బల్ల వైపు వెళ్ళాయి.

కానీ...

బల్ల అవతలి వైపు ఉన్న మాయ కుర్చీ ఖాళీగా ఉంది!

అర్జున్ నిశ్చేష్టుడై నిలబడిపోయాడు. అతని కళ్ళు స్టూడియోలో అటూ ఇటూ వెతికాయి. కానీ మాయ అక్కడ లేదు. కొందరు సాంకేతిక నిపుణులు మాత్రమే నేలను శుభ్రం చేస్తున్నారు.

"మాయ ఎక్కడ?" విక్రమ్ ఒక కెమెరామెన్‌ను కాలర్ పట్టుకుని అడిగాడు.

"ఆ-ఆవిడ కొద్దిసేపటి క్రితమే స్పృహ కోల్పోయారు," కెమెరామెన్ భయంతో చెప్పాడు. "ఆవిడ బౌన్సర్లు ఆవిడని వెనుక విఐపి ద్వారం నుండి తీసుకువెళ్లారు."

అర్జున్ దవడలు బిగుసుకుపోయాయి. మాయ భయపడి పారిపోయిందని అతనికి అర్థమైంది. తనను ఎదుర్కొనే ధైర్యం ఆమెకు లేదు.

సరిగ్గా అదే క్షణంలో, స్టూడియో లోపల ఒక పెద్ద టీవీ తెర వైపు రజత్ కళ్ళు వెళ్ళాయి. అతను అర్జున్ చేతిని పట్టుకుని లాగాడు. "అర్జున్... అటు చూడు!"

అర్జున్ తెర వైపు చూశాడు. అక్కడ సోషల్ మీడియా ట్రెండింగ్ వార్తలు చూపిస్తున్నారు. పెద్ద అక్షరాలతో రాసి ఉంది— "#TraitorArjun: దేశ ద్రోహి అర్జున్ వర్మ! విదేశీ మాఫియాలతో చేతులు కలిపి కుటుంబ రక్షణ బిల్లును అడ్డుకునే కుట్ర!"

తెర కింద మాయ ప్రత్యక్ష వీడియో పదే పదే ప్లే అవుతోంది, అందులో మాయ అర్జున్‌ను దేశ వ్యతిరేకి అని అంటోంది.

అర్జున్ రాయిలా నిలబడిపోయాడు. అతను తన సోదరుల కోసం రక్తం చిందించాడు, తన ప్రాణాలను పణంగా పెట్టి నిజమైన సాక్ష్యాలను తెచ్చాడు, ఇప్పుడు ఈ వ్యవస్థ, ఈ రాజకీయ శక్తి తననే దేశం ముందు ఒక ద్రోహిగా నిలబెట్టిందా?

స్టూడియోలోని ఖాళీ కుర్చీ వైపు చూస్తూ అర్జున్ వర్మకు అర్థమైంది, తన అసలు పోరాటం మాయ లాంటి ఒక సాధారణ అమ్మాయితో కాదు, తన అసలు పోరాటం ఒక భారీ రాజకీయ వ్యవస్థతో అని. శేఖర్ చౌదరి తన నష్ట నివారణ ఆట ఆడి అర్జున్‌ను దేశం దృష్టిలో విలన్‌గా మార్చేశాడు. ఇప్పుడు అర్జున్ రోడ్డు మీదకు వస్తే, సామాన్య ప్రజలు అతన్ని ద్రోహి అనుకుని కొట్టి చంపేయవచ్చు కూడా. ఈ భయంకరమైన అబద్ధాల వలలో నిలబడి, మొత్తం మీడియా, సోషల్ మీడియా తనకు వ్యతిరేకంగా ఉన్నప్పుడు, అర్జున్ వర్మ ఓటమిని అంగీకరిస్తాడా? లేక శేఖర్ చౌదరి రాజకీయ శక్తిని కూడా నేలపై మోకరిల్లేలా చేసే మార్గాన్ని ఎంచుకుంటాడా? ఈ సాధారణ పురుషుల తదుపరి ఎత్తుగడ ఏమై ఉంటుంది?

[SivaSai]

అధ్యాయం 2: అబద్ధాల తెర మరియు చనిపోయిన మనిషి తీర్పు
ఢిల్లీలో ఉదయం పూట ఎముకలు కొరికే చలిగాలి అప్పటికీ నగరం యొక్క దుమ్ముపట్టిన వీధులపై వీస్తూనే ఉంది. బజారులోని ఒక మూలన ఉన్న చిన్న టీ కొట్టు ముందు ముగ్గురు చితికిపోయిన మనుషులు నిలబడి ఉన్నారు. వాళ్ళ కళ్ళలో తీవ్రమైన అలసట, కానీ గుండెల్లో ఒక విచిత్రమైన ప్రశాంతత. వాళ్ళు తమ పనిని పూర్తి చేశారు. నిజాన్ని యావత్ దేశం ముందు పెట్టగలిగారు.
కానీ వాళ్ళకు తెలియదు, అధికారంలో ఉన్నవాళ్ళు అంత తేలిగ్గా ఓటమిని అంగీకరించరని. వాళ్ళు తమ మట్టి గ్లాసులోని టీ చివరి గుక్క తాగకముందే, బజారుకు మూడు వైపుల నుండి కనీసం పది పెద్ద సెక్యూరిటీ అధికారి వాహనాలు తుఫానులా దూసుకొచ్చాయి.
ఆ వాహనాల చక్రాల భయంకరమైన శబ్దానికి బజారులోని సందడి ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది. ఆ వాహనాల నుండి ఆయుధాలు ధరించిన భారీ సెక్యూరిటీ అధికారి దళం కిందకు దూకింది. వారి తలలపై గట్టి టోపీలు, చేతుల్లో పొడవాటి లాఠీలు, ముందు వరుసలో ఉన్న సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల చేతుల్లో పెద్ద పెద్ద తుపాకులు ఉన్నాయి. క్షణాల్లో వాళ్ళు ఆ టీ కొట్టును, దాని చుట్టుపక్కల ప్రాంతాన్ని ఒక వలయంలా చుట్టుముట్టారు.
ఒక ఉన్నత సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి తన చేతిలోని మైకులో ప్రకటించడం మొదలుపెట్టారు, "అర్జున్ వర్మ! నువ్వు ఎక్కడున్నా సరే, చేతులెత్తి మా వైపు నడువు! నీపై దేశద్రోహం ఆరోపణ నమోదు చేయబడింది! పారిపోవడానికి ప్రయత్నిస్తే నేరుగా కాల్చివేయడం జరుగుతుంది!"
ఈ ప్రకటన వినగానే బజారులోని సాధారణ ప్రజలు భయంతో ముడుచుకుపోయారు. టీ కొట్టువాడు భయంతో తన టీ కెటిల్‌ను కింద పెట్టి వెనక్కి జరిగాడు. కాసేపటి క్రితం బస్తాలు మోస్తున్న కూలీ అక్కడే ఆగిపోయాడు. అందరి కళ్ళు ఇప్పుడు అర్జున్ వైపే ఉన్నాయి. ఈ అబ్బాయి దేశ శత్రువని, విదేశీ నేరస్థులతో చేతులు కలిపి దేశానికి నష్టం చేయాలనుకుంటున్నాడని ఉదయం నుండి టీవీ వార్తల్లో వింటూనే ఉన్నారు.
అర్జున్ ప్రశాంతమైన కళ్ళతో చుట్టూ చూశాడు. ముగ్గురు సాధారణ యువకులు, వారిని చుట్టుముట్టి తుపాకులు పట్టుకున్న భారీ సెక్యూరిటీ అధికారి దళం. పారిపోవడానికి దారే లేదు. ఒకవేళ అర్జున్ ఇప్పుడు పారిపోవాలని చూస్తే, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు కాల్పులు జరుపుతారు, అతని సోదరుల శరీరాలు బుల్లెట్లతో జల్లెడ అయిపోతాయి.
అర్జున్ ఒక లోతైన నిట్టూర్పు విడిచాడు. అతను ఇక రక్తపాతం కోరుకోవడం లేదు. అతను చాలా నెమ్మదిగా ముందుకు ఒక అడుగు వేశాడు. అతని రెండు చేతులు తల పైకి ఎత్తి ఉన్నాయి. అతను తన ప్రాణాలిచ్చి తన సోదరులను కాపాడాలనుకుంటున్నాడు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు లొంగిపోవడానికి నెమ్మదిగా ముందుకు నడవడం ప్రారంభించాడు.
కానీ సరిగ్గా అదే క్షణంలో, బజారులో ఒక విచిత్రమైన, పూర్తిగా ఊహించని సంఘటన జరగడం మొదలైంది.
టీ కొట్టు బెంచ్‌పై కూర్చున్న ఒక మధ్యవయస్కుడైన సాధారణ ఉద్యోగి అంతసేపూ తన మొబైల్ ఫోన్‌నే తదేకంగా చూస్తున్నాడు. ఆ వ్యక్తి ఉదయం నుండి టీవీ వార్తలు చూస్తున్నాడు. కానీ అతను గుడ్డిగా టీవీ మాటలను నమ్మలేదు. అతని సొంత జీవితంలో ఒక పాత గాయం ఉంది. అతని భార్య కూడా మాయ లాగే మహిళలపై హింసకు సంబంధించిన తప్పుడు కేసు పెట్టి అతని జీవితాన్ని నాశనం చేసింది. అందుకే టీవీలో మాయ కన్నీళ్ల వీడియో వస్తున్నప్పుడు, ఆ వ్యక్తి మనసులో ఒక అనుమానం మొదలైంది.
ఉదయం ఎనిమిది గంటలకు ఇంటర్నెట్‌లో ఆ రహస్య పత్రాలు వ్యాపించినప్పుడు, ఆ వ్యక్తి వాటిని తన మొబైల్‌లోకి డౌన్‌లోడ్ చేసుకున్నాడు. అక్కడ అతను శేఖర్ చౌదరి సృష్టించిన నకిలీ సంస్థల బ్యాంక్ ఖాతా నంబర్లను చూశాడు. మాయ ఆ యాభై లక్షల రూపాయలు తీసుకున్న ఖాతా వివరాలను కూడా చూశాడు.
సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అర్జున్‌ను చుట్టుముట్టినప్పుడు, సరిగ్గా అదే సమయంలో ఆ వ్యక్తి తన మొబైల్‌లోని బ్యాంక్ యాప్ తెరిచాడు. సరిచూసుకోవడం కోసం అతను మాయ బ్యాంక్ ఖాతా నంబర్‌ను తన మొబైల్‌లో టైప్ చేశాడు. డబ్బు పంపే చోటికి వెళ్లి కేవలం ఒక్క రూపాయి పంపడానికి ప్రయత్నించాడు. ఇంటర్నెట్ నిబంధనల ప్రకారం, డబ్బు పంపే ముందు మొబైల్ స్క్రీన్ మీద ఖాతాదారుని అసలు పేరు కనిపిస్తుంది, అది నేరుగా బ్యాంక్ సర్వర్ నుండి వస్తుంది.
ఆ వ్యక్తి మొబైల్ స్క్రీన్ మీద ఆ పేరు తళతళలాడింది— "మాయా వర్మ".
ఆ పేరు అచ్చుగుద్దినట్టు సరిపోయింది! ఆ తర్వాత అతను శేఖర్ నకిలీ సంస్థల్లో ఒకదాని నంబర్‌ను టైప్ చేశాడు. అక్కడ కూడా బ్యాంక్ అసలు పేరు పత్రంలోని పేరుతో అక్షరం పొల్లుపోకుండా సరిపోయింది.
ఆ వ్యక్తి చేతులు వణకడం మొదలుపెట్టాయి. ఈ పత్రాలు ఏమాత్రం నకిలీవి కావని అతను గ్రహించాడు. ఇవి కచ్చితమైన, అసలైన ప్రభుత్వ సాక్ష్యాలు. టీవీలోని పెద్ద పెద్ద జర్నలిస్టులు అబద్ధాలు చెబుతున్నారు. ప్రభుత్వం అబద్ధం చెబుతోంది. మరి చేతులు పైకెత్తి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల వైపు వెళ్తున్న ఆ కుర్రాడు దేశానికి శత్రువు కాదు. అతను మనలాంటి సాధారణ, హింసకు గురైన పురుషుల నిజాన్ని యావత్ దేశం ముందు బయటపెట్టాడు.
ఆ వ్యక్తి ఇక మౌనంగా కూర్చోలేకపోయాడు. అతను వెంటనే తన మొబైల్ స్క్రీన్‌ను స్క్రీన్‌షాట్ తీసి ఫేస్‌బుక్, ట్విట్టర్‌లో పోస్ట్ చేశాడు. దాని కింద ఇలా రాశాడు, "టీవీ వార్తలు అబద్ధాలు చెబుతున్నాయి! నేను స్వయంగా నా బ్యాంక్ యాప్ నుండి సరిచూశాను. ఈ బ్యాంక్ ఖాతాలు అన్నీ అసలైనవే. అర్జున్ వర్మ దేశ శత్రువు కాదు, అతను మనలాంటి సాధారణ అబ్బాయిల నిజాన్ని బయటపెట్టాడు. ప్రభుత్వం మనల్ని వెర్రివాళ్ళను చేస్తోంది!"
ఈ పోస్ట్ చేసిన తర్వాత, ఆ వ్యక్తి హఠాత్తుగా టీ బెంచ్ నుండి లేచి నిలబడ్డాడు. అతని కళ్ళలో ఇక భయం లేదు. అతను నేరుగా నడిచి వెళ్లి అర్జున్‌కు సరిగ్గా ముందు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు, అర్జున్‌కు మధ్య నిలబడ్డాడు.
"మీరు అతన్ని పట్టుకోలేరు!" ఆ వ్యక్తి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల వైపు వేలు చూపిస్తూ అరిచాడు.
ఈ దృశ్యం చూసి, అంతసేపూ భయంతో దాక్కున్న టీ కొట్టువాడు కూడా ముందుకు వచ్చాడు. ఎందుకంటే అతను కూడా తన మొబైల్‌లో, సాధారణ ప్రజలు ట్విట్టర్‌లో ఎలా అసలు నిజాన్ని సరిచూసి ఫోటోలు పెడుతున్నారో చూశాడు.
ఉదయం తన కొడుకును తప్పుడు కేసు నుండి కాపాడటానికి లాయర్ ఇంటికి పరుగెత్తిన కూరగాయల వ్యాపారి కూడా తన గంపను పక్కన పడేసి ముందుకు వచ్చాడు. బజారులోని కూలీ, బస్సు కోసం ఎదురుచూస్తున్న సాధారణ విద్యార్థి, ఆఫీసు ఉద్యోగి—అందరూ ఒక్కొక్కరిగా ముందుకు రావడం ప్రారంభించారు.
వాళ్ళందరూ తమ మొబైళ్లలో సాక్ష్యాలను చూశారు. ఈ యువకుడు తమ కోసమే పోరాడుతున్నాడని వాళ్ళు గ్రహించారు. ఒక తీవ్రమైన అబద్ధం, అవినీతికి వ్యతిరేకంగా ఈ యువకుడు ఒంటరిగా నిలబడ్డాడు.
పది మంది... యాభై మంది... వంద మంది... చూస్తుండగానే దాదాపు రెండు వందల మంది సాధారణ ప్రజలు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు, అర్జున్‌కు మధ్య ఒక పెద్ద, ఛేదించరాని మానవ కవచాన్ని ఏర్పాటు చేశారు. వాళ్ళు భుజం భుజం కలిపి నిలబడ్డారు.
"ఈ అబ్బాయి ద్రోహి కాదు!" గుంపులోంచి ఒకరు అరిచారు.
"అతను మనలాంటి సాధారణ అబ్బాయిల కోసం పోరాడుతున్నాడు! మీరు అతన్ని తీసుకువెళ్ళలేరు!" మరొకరు గొంతు చించుకుని అరిచారు.
ఆ బజారంతా ఒక నిరసన జ్వాలలా మారిపోయింది. ఇన్నాళ్లూ భయంతో మౌనంగా ఉన్న ప్రజలు, ఈ రోజు తమ కళ్ళ ముందు ఒక నిజమైన సాక్ష్యం చూసి ఇక వెనక్కి తగ్గలేదు. ఈ రోజు గనుక వాళ్ళు అర్జున్‌ను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు అప్పగిస్తే, ఇక వాళ్ళు ఎప్పటికీ తల ఎత్తుకుని నిలబడలేరని గ్రహించారు.
సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి ఈ దృశ్యం చూసి పూర్తిగా దిగ్భ్రాంతి చెందాడు. అతను తన జీవితంలో ఎందరో నేరస్థులను పట్టుకున్నాడు, కానీ సాధారణ ప్రజలు, చేతిలో ఆయుధం లేని వాళ్ళు, ఒక 'దేశద్రోహి' అని ఆరోపించబడిన నిందితుడిని కాపాడటానికి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల తుపాకీ గొట్టం ముందు రొమ్ము విరిచి నిలబడటం ఎప్పుడూ చూడలేదు.
సాధారణ ప్రజల ఈ కవచం తుపాకీ తూటాల ముందు నిలవగలదా? లేక అమాయకుల రక్తంతో వీధులు తడిసిపోతాయా…

బజారు మధ్యలో ఇప్పుడు ఊపిరాడని పరిస్థితి నెలకొంది. ఒకవైపు పొడవాటి తుపాకులు, లాఠీలతో ఆయుధాలు ధరించి ఉన్న భారీ సెక్యూరిటీ అధికారి బలగం. వారికి సరిగ్గా ఎదురుగా దాదాపు రెండు వందల మంది సాధారణ ప్రజలు నిలబడి ఉన్నారు. వారి చేతుల్లో ఎలాంటి ఆయుధాలు లేవు, కానీ వాళ్ళ కళ్ళల్లో తీవ్రమైన కోపం, సత్యం కోసం పోరాడాలనే పట్టుదల స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. ఈ విశాలమైన మానవ కవచం వెనుక, అర్జున్, విక్రమ్, రజత్ ఆశ్చర్యంగా నిలబడి ఉన్నారు.

అర్జున్ తన కళ్ళను తనే నమ్మలేకపోతున్నాడు. ఈ ప్రపంచంలో తను, తన సోదరులు పూర్తిగా ఒంటరివాళ్ళమని అనుకున్నాడు. ఈ అవినీతిమయమైన సమాజం, శక్తివంతమైన ప్రభుత్వం ముందు తమ నిజాన్ని ఎవరూ నమ్మరని భావించాడు. కానీ ఈ రోజు, ఈ అపరిచితులు, తమకు బంధువులు కాని వాళ్ళు, కేవలం సత్యం కోసం సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల తుపాకీ ముందు రొమ్ము విరుచుకుని నిలబడ్డారు.

ముందు నిలబడిన ఆ పెద్ద సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ అధికారి నుదుటిపై చెమట పడుతోంది. ఆయన తన బలగాన్ని కొంచెం వెనక్కి వెళ్ళమని సైగ చేశాడు. పరిస్థితి ఒక సన్నని దారం మీద వేలాడుతోందని ఆయనకు అర్థమవుతోంది.

కానీ ఈ సాధారణ ప్రజలు కేవలం నిలబడలేదు. వారిలో ఉన్న చిన్న వయసు విద్యార్థులు, సాధారణ కార్మికులు తమ జేబుల్లోంచి మొబైల్ ఫోన్లు తీశారు. వాళ్ళందరూ తమ మొబైల్ కెమెరాలను ఆన్ చేసి ఫేస్‌బుక్, ట్విట్టర్‌లలో ప్రత్యక్ష వీడియో ప్రసారం మొదలుపెట్టారు.

“దేశమంతా చూడండి!” ముందు వరుసలో నిలబడిన ఒక యువకుడు తన మొబైల్ కెమెరా వైపు చూస్తూ అరిచాడు. “ఈ రోజు ప్రభుత్వం, అవినీతి మీడియా మనల్ని వెర్రివాళ్ళను చేయడానికి చూస్తున్నాయి. అర్జున్ వర్మ అనే ఈ నిరపరాధిని దేశ శత్రువుగా చిత్రీకరించే ప్రయత్నం జరుగుతోంది. కానీ మేము, సాధారణ ప్రజలం, అసలు నిజాన్ని తెలుసుకున్నాం! ఆ సాక్ష్యాలను మేమే స్వయంగా పరిశీలించాము. చూడండి, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఈ రోజు ఒక అవినీతిపరుడిని కాపాడటానికి ఎలా సాధారణ ప్రజలపై తుపాకీ ఎక్కుపెట్టారో చూడండి!”

ఈ ప్రత్యక్ష వీడియోలు కొన్ని నిమిషాల్లోనే ఇంటర్నెట్‌లో దావానలంలా వ్యాపించడం మొదలుపెట్టాయి. వేల నుండి లక్షల మంది ఈ ప్రత్యక్ష ప్రసారాన్ని చూడటం ప్రారంభించారు. వీడియో కింద వ్యాఖ్యలు వెల్లువెత్తాయి— “మేము మీతో ఉన్నాము!”, “అర్జున్ వర్మ ఒంటరి కాదు!”, “సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వాళ్ళపై చేయి చేసుకోవద్దు!”

టీవీ తెరలపై పెద్ద పెద్ద జర్నలిస్టులు ఇంకా అర్జున్‌ను ద్రోహిగా నిరూపించడానికి తీవ్రంగా ప్రయత్నిస్తుండగా, ఇంటర్నెట్ ప్రపంచంలో సాధారణ ప్రజలు తమ సొంత వార్తను సృష్టించుకున్నారు. ఈ సత్యం యొక్క బలం ఎంత బలంగా ఉందంటే, శేఖర్ చౌదరి అద్దెకు తెచ్చిన మనుషుల తప్పుడు ప్రచారం ఆ ప్రవాహంలో పూర్తిగా కొట్టుకుపోయింది.

ఇప్పుడు దేశం మొత్తం దృష్టి వారిపైనే ఉందని ఆ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ అధికారికి బాగా అర్థమైంది. ఈ ప్రత్యక్ష కెమెరాల ముందు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు సాధారణ ప్రజలపై చేయి చేసుకుంటే, రేపు దేశమంతా మండిపోతుంది. ప్రభుత్వం కూలిపోవడానికి సమయం పట్టదు. ఆయన మైకు కింద పెట్టి నిస్సహాయంగా చుట్టూ చూడసాగాడు.

సరిగ్గా అప్పుడే ఆయన జేబులోని మొబైల్ ఫోన్ పెద్ద శబ్దంతో మోగింది.

ఆ అధికారి ఫోన్‌ను బయటకు తీశాడు. తెర మీద మెరుస్తున్న పేరు చూసి ఆయన గుండె జల్లుమంది. శేఖర్ చౌదరి. దేశంలోనే అత్యంత పలుకుబడి ఉన్న, భయంకరమైన మాఫియా. అతని మాట ప్రకారం మంత్రులు కూడా నడుచుకుంటారు. ఈ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ అధికారి కూడా శేఖర్ చౌదరి నుండి ప్రతి నెలా చాలా డబ్బు లంచంగా తీసుకుంటాడు.

అధికారి కొంచెం పక్కకు వెళ్లి వణుకుతున్న చేతులతో ఫోన్ ఎత్తాడు. “హ-హలో... సార్...”

“అక్కడ ఏం జరుగుతోంది?” ఫోన్ అవతలి నుండి శేఖర్ చౌదరి గొంతు కోపంతో ఉన్న జంతువు గర్జనలా వినిపించింది. శేఖర్ తన పెంట్‌హౌస్‌లో కూర్చుని ఆ ప్రత్యక్ష వీడియోలను చూస్తున్నాడు. సాధారణ ప్రజల ఈ ఐక్యత చూసి అతనిలోని అహంకారం ముక్కలైపోతోంది. “మీరింకా ఎందుకు నిలబడి ఉన్నారు? నేను మీకు డబ్బు ఇచ్చేది అక్కడ నిలబడి తమాషా చూడటానికా? అర్జున్ వర్మ నాకు ఇప్పుడే కావాలి! బతికి ఉన్నా లేదా చనిపోయినా!”

“కానీ సార్...” అధికారి గుటక మింగాడు. “అక్కడ చాలా మంది సాధారణ ప్రజలు గుమిగూడారు. వాళ్ళు ఒక గోడలా ఏర్పడి అర్జున్‌ను అడ్డుగా నిలబడ్డారు. పైగా వాళ్లందరూ తమ మొబైల్స్ నుండి ప్రత్యక్ష వీడియో ప్రసారం చేస్తున్నారు సార్! దేశమంతా ప్రత్యక్షంగా చూస్తోంది! మనం ఇప్పుడు బలప్రయోగం చేస్తే...”

“చేస్తే ఏంటి?” శేఖర్ కోపంతో పిచ్చివాడిలా అరిచాడు. “నాకు ప్రజల గురించి భయం చూపిస్తున్నావా? ఆ చిల్లర జనం నన్ను ఆపుతారా? విను, ఆ అర్జున్ వర్మను ఈ రోజు నేను అంతం చేయలేకపోతే, రేపు నేను జైలుకు వెళ్లాల్సి వస్తుంది. నేను జైలుకు వెళ్తే, మీలాంటి లంచగొండి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను కూడా నాతో పాటు ముంచుతాను!”

అధికారి భయంతో చెమటలు పట్టసాగాడు. “నాకు అర్థమవుతోంది సార్. కానీ కెమెరాల ముందు మనం నిరాయుధులైన ప్రజలపై లాఠీచార్జి చేయలేం. చాలా పెద్ద సమస్య అవుతుంది.”

“లాఠీచార్జి చేయమని నిన్ను ఎవడన్నాడు?” శేఖర్ గొంతు ఇప్పుడు భయంకరంగా, చల్లగా, క్రూరంగా వినిపించింది. “నేను చెప్తున్నాను, నేరుగా కాల్పులు జరపండి! గాలిలో కాల్పులు కాదు, ఆ గుంపు మీద నేరుగా విచక్షణారహితంగా కాల్పులు జరపండి!”

అధికారి ఉలిక్కిపడ్డాడు. “సార్! మీరేం మాట్లాడుతున్నారు? అక్కడ సాధారణ ప్రజలు ఉన్నారు! మహిళలు, విద్యార్థులు, వృద్ధులు ఉన్నారు! కాల్పులు జరిపితే రక్తపుటేరులు పారుతాయి సార్!”

“రక్తపుటేరులు పారనివ్వండి!” శేఖర్ పళ్ళు బిగపట్టి అన్నాడు. “చచ్చినవాడిని చావనివ్వండి! కాల్పులు జరిపిన తర్వాత మీ మీడియా విభాగానికి తెలియజేయి, వాళ్ళు సాధారణ ప్రజలు కాదని. వాళ్ళంతా ఆ దేశద్రోహి అర్జున్ వర్మ అద్దెకు తెచ్చిన అల్లరి మూక అని. వాళ్ళు ముందు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లపై రాళ్ళు విసిరారని, ఆయుధాలు లాక్కోవడానికి ప్రయత్నించారని చెప్పు. ఆత్మరక్షణ కోసం సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు కాల్పులు జరపాల్సి వచ్చిందని చెప్పు. నేను మీడియాకు డబ్బు తినిపించి ఈ కథనే దేశమంతా నమ్మేలా చేస్తాను. నువ్వు ట్రిగ్గర్ నొక్కు! గుంపును చెదరగొట్టు, అర్జున్‌ను అంతం చెయ్యి! ఒకవేళ నువ్వు ఈ పని చేయకపోతే, రేపు నీ ఉద్యోగమూ ఉండదు, నీ కుటుంబమూ మిగలదు!”

ఖట్ మని ఫోన్ కట్టయ్యింది.

ఆ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ అధికారి రాయిలా నిలబడిపోయాడు. ఆయన చేతులు వణుకుతున్నాయి. ఆయన ముందు రెండు వందల మంది నిరాయుధులైన ప్రజలు. వాళ్ల కళ్లలో సత్యం కోసం బతకాలనే ఆశ. ఆయన వెనుక, ఒక భయంకరమైన అవినీతి వ్యవస్థ. అది తనను ఈ నిరపరాధుల రక్తంతో చేతులు తడుపుకోమని బలవంతం చేస్తోంది.

ఆయన నెమ్మదిగా ఫోన్‌ను జేబులో పెట్టుకున్నాడు. ఆయన ముఖం పాలిపోయింది. ఆయన తన బలగం వైపు తిరిగి చూశాడు.

ముందు నిలబడిన ప్రజలు ఇంకా నినాదాలు చేస్తున్నారు. వాళ్ళు తమ మొబైల్స్‌ను పైకి పట్టుకుని ఉన్నారు. అర్జున్ ఆ గుంపు మధ్యలో నిలబడి ఆశ్చర్యంగా ఈ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ వైపు చూస్తున్నాడు.

అధికారి ఒక లోతైన శ్వాస తీసుకున్నాడు. తర్వాత ఆయన తన నడుముకున్న తుపాకీ తుపాకీ కోశం మీద చేయి వేశాడు.

ఆయన బలగంలోని ఇతర సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు కూడా తమ పొడవాటి తుపాకులను కొంచెం గట్టిగా పట్టుకున్నారు. వాళ్ళు తమ అధికారి ఆదేశం కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు. బజారంతా ఒక్కసారిగా స్మశాన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. కేవలం ఎముకలు కొరికే చలిగాలి శబ్దం, దూరంగా ఒక కుక్క అరుపు మాత్రమే వినిపిస్తున్నాయి.

అధికారి నెమ్మదిగా తన తుపాకీని తుపాకీ కోశం నుండి బయటకు తీశాడు.

కెమెరా ఎర్ర కాంతి వెలుగుతోంది. లక్షలాది మంది ప్రత్యక్షంగా చూస్తున్నారు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ అధికారి వేలు ఇప్పుడు తన తుపాకీ ట్రిగ్గర్ మీద ఉంది.

శేఖర్ చౌదరి భయంకరమైన ఆదేశం ఆయన మెదడులో మారుమోగుతోంది. ఈ అధికారి తన ఉద్యోగాన్ని, కుటుంబాన్ని కాపాడుకోవడానికి శేఖర్ చెప్పినట్టు ఆ నిరాయుధులైన ప్రజలపై విచక్షణారహితంగా కాల్పులు జరపమని ఆదేశిస్తాడా?

లేక ఈ ప్రత్యక్ష కెమెరాల ముందు నిలబడిన ప్రజల ఐక్యత బలం ఈ రోజు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ తుపాకీ గొట్టాన్ని కిందకి దించేలా చేస్తుందా? బజారులోని ఈ దుమ్ముపట్టిన మట్టి ఈ రోజు నిరపరాధుల రక్తంతో ఎర్రగా మారుతుందా?

[SivaSai]

బజారు మధ్యలో అప్పుడు ఒక భయంకరమైన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. గడ్డకట్టించే చలికాలపు ఉదయం గాలి కూడా భయంతో ఆగిపోయినట్టుంది. నలువైపులా మనుషుల బరువైన శ్వాసల శబ్దం తప్ప మరేమీ వినిపించడం లేదు.

ఆ ఆఫీసర్ తన తోలు తొడుగు నుండి నల్లటి, బరువైన తుపాకీని అప్పుడే కొద్దిగా బయటకు తీశాడు.

ముందు నిలబడిన మానవ కవచంలో ఒక భయంకరమైన గుసగుస మొదలైంది. వెనుక వరుసలో ఉన్న కొందరు భయంతో ఒక అడుగు వెనక్కి వేశారు. కానీ ముందు వరుసలో నిలబడిన ఆ సాధారణ ఉద్యోగి, ఆ టీ కొట్టువాడు ఒక్క అంగుళం కూడా కదలలేదు. వారు ఒకరి చేతిని మరొకరు గట్టిగా పట్టుకున్నారు. వాళ్ల కళ్లలో భయం కన్నా తీవ్రమైన కోపం, పట్టుదల ఎక్కువగా ప్రకాశిస్తున్నాయి. అర్జున్ వర్మ ఆ గుంపు మధ్యలో నిలబడి ఆశ్చర్యంగా ఈ మనుషుల ధైర్యాన్ని చూస్తున్నాడు. అతను తన ప్రాణాలు ఇవ్వడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాడు, కానీ ఈ నిరపరాధుల రక్తం చిందించడాన్ని అతను అంగీకరించలేడు.

ఆఫీసర్ తన తుపాకీని పూర్తిగా బయటకు తీశాడు. అతని వెనుక ఉన్న సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు కూడా తమ లాఠీలను, తుపాకులను గట్టిగా పట్టుకున్నారు. మరి కొన్ని క్షణాల్లో ఈ దుమ్ముపట్టిన బజారు వీధిలో రక్తపుటేరులు పారబోస్తున్నాయని అనిపించింది.

కానీ సరిగ్గా అదే క్షణంలో ఒక ఊహించని సంఘటన జరిగింది.

ఆఫీసర్ జేబులో ఉన్న సెక్యూరిటీ అధికారి వైర్‌లెస్ రేడియో కాదు, అతని ప్యాంటు జేబులో ఉన్న వ్యక్తిగత మొబైల్ ఫోన్ అకస్మాత్తుగా తీవ్రమైన శబ్దంతో మోగింది.

ఆఫీసర్ కొంచెం విసుగ్గా కనుబొమ్మలు ముడిచాడు. ఇంత కీలకమైన సమయంలో అతనికి ఎవరు ఫోన్ చేయగలరు? అతను ఒక చేత్తో తుపాకీని పట్టుకుని, మరో చేత్తో జేబులోంచి ఫోన్ తీశాడు.

తెరపై మెరుస్తున్న పేరు చూడగానే, ఆఫీసర్ గుండెల్లో ఎవరో పెద్ద సుత్తితో కొట్టినట్టు అయ్యింది. అతని కాళ్ళూ చేతులు క్షణాల్లో మంచులా గడ్డకట్టుకుపోయాయి. భయంతో అతని కనుగుడ్లు పెద్దవయ్యాయి.

ఆ ఫోన్ స్వయంగా నగర సెక్యూరిటీ అధికారి కమీషనర్ నుండి!

ఒక సాధారణ సెక్యూరిటీ అధికారి ఆఫీసర్‌కు కమీషనర్ నుండి నేరుగా ఫోన్ రావడం అంటే, అది ఏదైనా పెద్ద బహుమతి అయినా అయ్యుండాలి, లేదా అతని జీవితాన్ని నాశనం చేయగల భయంకరమైన ఆపద అయినా అయ్యుండాలి. మరి ఈ పరిస్థితిలో అది బహుమతి కాదని అర్థం చేసుకునేంత తెలివి ఆ ఆఫీసర్‌కు ఉంది.

అతను వణుకుతున్న చేతులతో కాల్ ఎత్తాడు. ఫోన్ చెవి దగ్గర పెట్టగానే, అటువైపు నుండి తీవ్రమైన కోపంతో, భయంతో, చాలా కఠినమైన స్వరంతో ఒక అరుపు వినిపించింది. ఆ శబ్దం ఎంత గట్టిగా ఉందంటే, ఆఫీసర్ ఫోన్‌ను కొంచెం చెవి నుండి దూరం జరపాల్సి వచ్చింది.

"వెంటనే తుపాకీ కిందకి దించు!" కమీషనర్ గొంతు పగిలిపోయేలా ఉంది. "నేను చెబుతున్నాను, వెంటనే తుపాకీ కిందకి దించి నీ మొత్తం బలగంతో వెనక్కి వెళ్ళు! ఇప్పుడే!"

ఆఫీసర్ నివ్వెరపోయాడు. అతని గొంతులోంచి మాట రావడం లేదు. "సార్... కానీ... ఇక్కడ ఒక అల్లరి మూక..."

"నోర్ముయ్ వెధవా!" కమీషనర్ అటువైపు నుండి గర్జించాడు. "అక్కడ అల్లరి మూక ఏమీ లేదు! అక్కడ ఏం జరుగుతోందో నాకు మొత్తం తెలుసు! నువ్వు ఎవరు చెప్పారని ఆడుతున్నావో నాకు బాగా తెలుసు. కానీ నీ ఆ శేఖర్ చౌదరి ఈ రోజు ముగిసిపోయాడు! నీకు తెలుసా, నా దగ్గరికి ఎవరి కార్యాలయం నుండి నేరుగా ఆదేశం వచ్చిందో? స్వయంగా హోం మంత్రి కార్యాలయం నుండి!"

'హోం మంత్రి' అనే పదం వినగానే ఆఫీసర్ కాళ్ళ కింద భూమి ఒక్కసారిగా కదిలినట్టు అయ్యింది. అతని చేతిలోని తుపాకీ వణకడం మొదలుపెట్టింది. దేశంలోనే అత్యంత శక్తివంతమైన మంత్రిత్వ శాఖ, యావత్ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ వ్యవస్థకు అధిపతి, ఈ బజారులో జరుగుతున్న ఒక చిన్న గొడవలో నేరుగా జోక్యం చేసుకున్నారు!

"హోం మంత్రి గారే స్వయంగా ఈ సంఘటనపై దృష్టి పెట్టారు," కమీషనర్ ఆయాసపడుతూ చెప్పసాగాడు. "అక్కడున్న సాధారణ ప్రజలు తమ మొబైల్స్ నుండి చేస్తున్న ప్రత్యక్ష ప్రసారం పైస్థాయి అధికారుల దృష్టికి వెళ్ళింది. దేశంలోని లక్షలాది మంది దాన్ని ప్రత్యక్షంగా చూస్తున్నారు. హోం మంత్రి కార్యాలయం నుండి చాలా స్పష్టమైన ఆదేశం వచ్చింది—అక్కడ నిలబడిన సాధారణ ప్రజల మీద ఒక్క సెక్యూరిటీ అధికారి లాఠీ దెబ్బ పడినా, లేదా ఒక్క గాలిలో కాల్పులు జరిగినా, నిన్ను, నన్ను, నీ మొత్తం బలగాన్ని కేవలం ఉద్యోగం నుండి తీసేయడమే కాదు, అందరినీ నేరుగా జైల్లో పెడతారు! పైనుంచి అంతా ప్రత్యక్షంగా చూస్తున్నారు! కాబట్టి, నీ ప్రాణాలు, ఉద్యోగం కాపాడుకోవాలంటే వెంటనే అక్కడి నుండి వెనక్కి వెళ్ళు! ఏ అర్జున్ వర్మను పట్టుకోవాల్సిన అవసరం లేదు!"

ఆఫీసర్ తల మీద నుండి ఒక పెద్ద తుఫాను వెళ్ళిపోయినట్టు అనిపించింది. శేఖర్ చౌదరి డబ్బు బలం ఈ రోజు దేశ అత్యున్నత నాయకత్వం ముందు ఒక పనికిరాని ధూళి కణంలా ఎగిరిపోయిందని అతను గ్రహించాడు. హోం మంత్రి గారే స్వయంగా ఈ విషయంలో జోక్యం చేసుకున్నారంటే, అసలు నిజం ఏంటో ప్రభుత్వానికి బాగా అర్థమైందని అర్థం. ఈ స్థితిలో శేఖర్ చౌదరి మాట విని కాల్పులు జరపడమంటే, తన చేతులతో తనే గొయ్యి తవ్వుకోవడమే.

"అవును సార్... నేను ఇప్పుడే వెనక్కి వెళ్తున్నాను సార్..." ఆఫీసర్ పగిలిన, వణుకుతున్న స్వరంతో అన్నాడు. అతను కాల్ ఆపేసి, ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచాడు. అతని నుదుటిపై నుండి చెమట ధారగా కారుతోంది.

అతను తన చేతిలో ఉన్న తుపాకీ వైపు ఒకసారి చూశాడు. తర్వాత చాలా నెమ్మదిగా, అందరి కళ్ళ ముందే తుపాకీని మళ్ళీ తన తోలు తొడుగులో పెట్టుకున్నాడు.

ముందు నిలబడిన సాధారణ ప్రజలు ఆశ్చర్యంగా ఈ దృశ్యాన్ని చూస్తున్నారు. అకస్మాత్తుగా ఏం జరిగిందో వారికి అర్థం కాలేదు. కొన్ని క్షణాల క్రితం తమపై కాల్పులు జరపడానికి సిద్ధంగా ఉన్న ఆఫీసర్, అకస్మాత్తుగా ఎందుకంత భయపడిపోయాడని వారు ఆలోచిస్తున్నారు.

ఆఫీసర్ తన బలగం వైపు తిరిగాడు. అతను చేతితో ఒక సైగ చేశాడు.

"అందరూ ఆయుధాలు కిందకి దించండి! మనం వెనక్కి వెళ్తున్నాం! బలగం, వెనక్కి నడవండి!"

ఆఫీసర్ ఆదేశం విన్న తర్వాత సెక్యూరిటీ అధికారి బలగం కూడా కొంచెం ఆశ్చర్యపోయినా, హమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకుంది. ఎవరూ సాధారణ ప్రజలపై చేయి చేసుకోవాలని అనుకోవడం లేదు. వారు నెమ్మదిగా తమ లాఠీలను, తుపాకులను కిందకి దించి వెనక్కి, తమ పెద్ద పెద్ద వాహనాల వైపు నడవడం మొదలుపెట్టారు.

ఈ దృశ్యం చూసి కొన్ని క్షణాల పాటు బజారంతా ఒక విచిత్రమైన నిశ్శబ్దంలో మునిగిపోయింది. తర్వాత అకస్మాత్తుగా ఆ రెండు వందల మందితో కూడిన గుంపు ఒక పెద్ద ఎత్తున ఆనందోత్సాహాలతో కేరింతలు కొట్టింది.

"మనం గెలిచాం!" ఒక యువకుడు గట్టిగా అరిచాడు.

వారు ఒకరినొకరు కౌగిలించుకోవడం మొదలుపెట్టారు. కొందరు ఆనందంతో ఏడవడం మొదలుపెట్టారు. ఈ రోజు తమ నిరాయుధులైన గోడ, తమ సత్యం పట్ల పట్టుదల, ఐక్యత ఒక భారీ సెక్యూరిటీ అధికారి బలగాన్ని, ఒక భయంకరమైన అవినీతిని ఓడించాయని వారు గ్రహించారు. వారు తమ మొబైల్ కెమెరాల ముందు నవ్వుతూ విజయ చిహ్నాన్ని చూపించసాగారు.

గుంపు మధ్యలో నిలబడి ఉన్న అర్జున్ వర్మ కళ్ళ నుండి ఒక కన్నీటి బొట్టు జారింది. ఇది దుఃఖపు కన్నీరు కాదు, ఇది అంతులేని కృతజ్ఞతతో వచ్చిన కన్నీరు. ఈ అపరిచిత వ్యక్తులు ఈ రోజు అతనికి కొత్త జీవితాన్ని ఇచ్చారు. అతని సోదరులు విక్రమ్, రజత్ కూడా నవ్వుతున్నారు. వారి ఇన్నాళ్ళ పోరాటం, ఇన్నాళ్ళ అవమానం ఈ రోజు ఈ బజారు వీధిలో తుడిచిపెట్టుకుపోయింది.

ఆఫీసర్ కొంచెం దూరంలో తన కారు దగ్గర నిలబడ్డాడు. అతని గుండె ఇంకా దడదడలాడుతోంది. అతను నలువైపులా ఆనందంతో కేరింతలు కొడుతున్న ప్రజల వైపు ఓరకంట చూశాడు. ఇప్పుడు తాను ఒక చాలా కష్టమైన పని చేయాల్సి ఉందని అతనికి తెలుసు. అతను శేఖర్ చౌదరికి ఈ వార్తను తెలియజేయాలి.

అతను కొంచెం పక్కకు, ఒక సందులోకి వెళ్లి నిలబడ్డాడు. తర్వాత చాలా భయంగా తన ఫోన్ నుండి శేఖర్ చౌదరి నంబర్‌కు డయల్ చేశాడు.

కొన్నిసార్లు రింగ్ అయిన తర్వాత శేఖర్ ఫోన్ ఎత్తాడు. అతని గొంతులో అసహనంతో, జంతువులాంటి కోపంతో కూడిన భావం ఉంది. "ఏమైంది? పని పూర్తయిందా? అర్జున్ వర్మ శవం ఎక్కడ?"

ఆఫీసర్ ఒక గుటక మింగాడు. "క్షమించండి సార్..." అతని గొంతు వణుకుతోంది. "నేను... నేను ఏమీ చేయలేకపోయాను."

"ఏం మాట్లాడుతున్నావురా?" శేఖర్ గొంతు పగిలిపోయేలా ఉంది. "నువ్వంతమంది సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల్ని పెట్టుకుని ఒక కుంటి కుర్రాడిని చంపలేకపోయావా? నేను నీకు అన్ని డబ్బులు ఇచ్చేది దేనికోసం?"

"సార్, విషయం నా చేతుల్లో గానీ, మీ చేతుల్లో గానీ లేదు," శేఖర్ తనను తిట్టే అవకాశం ఇవ్వకుండా ఆఫీసర్ వేగంగా అన్నాడు. "నేను కాల్పులు జరపడానికి తుపాకీ బయటకు తీశాను. కానీ సరిగ్గా అప్పుడే పైనుంచి నేరుగా ఫోన్ వచ్చింది. సాధారణ ప్రజలు చేస్తున్న ఆ ప్రత్యక్ష వీడియోలు పైస్థాయి అధికారుల దృష్టికి వెళ్ళాయి సార్. ఆ ఆదేశం నేరుగా హోం మంత్రి కార్యాలయం నుండి వచ్చింది! ప్రజల మీద చేయి పడితే మమ్మల్ని అందరినీ జైల్లో పెడతామని చెప్పారు. హోం మంత్రిత్వ శాఖ నేరుగా జోక్యం చేసుకుంది సార్. ఈ ఆదేశాన్ని నేను ఏ విధంగానూ ధిక్కరించలేను. నన్ను క్షమించండి సార్."

ఆఫీసర్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా కాల్ ఆపేశాడు. దీని తర్వాత శేఖర్ తనను బతకనివ్వడని అతనికి తెలుసు, కానీ కనీసం అతను ప్రభుత్వం ఆగ్రహం నుండి తప్పించుకున్నాడు.

మరోవైపు, నగరంలో అత్యంత ఖరీదైన, విలాసవంతమైన ప్రాంతంలోని ఆ విశాలమైన పెంట్‌హౌస్‌లో ఒక తీవ్రమైన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది.

శేఖర్ చౌదరి తన చేతిలో ఖరీదైన మొబైల్ ఫోన్‌ను చెవికి ఆనించి రాయిలా నిలబడి ఉన్నాడు. కాల్ ఆగిన 'టూట్ టూట్' శబ్దం అతని చెవిలో మోగుతోంది, కానీ అతని మెదడులో కేవలం ఒకే ఒక్క పదం సుత్తితో కొడుతున్నట్టు ఉంది—'హోం మంత్రి'.

శేఖర్ కాళ్ళ కింద ఉన్న మృదువైన కార్పెట్‌ను ఎవరో ఒక్క ఉదుటున లాగేసినట్టు అనిపించింది. అతని కళ్ళ ముందు గది అంతా తిరగడం మొదలైంది. అతని చెయ్యి ఎంతగా వణుకుతోందంటే, ఖరీదైన మొబైల్ ఫోన్ అతని వేళ్ళ సందులోంచి జారి నేలపై పడిపోయింది.

హోం మంత్రి!

రాజకీయం ఎలా పనిచేస్తుందో శేఖర్‌కు బాగా తెలుసు. హోం మంత్రి అత్యంత కఠినమైన, నిజాయితీపరుడైన, భయంకరమైన వ్యక్తి. అతను ఈ సాధారణ అవినీతి విషయంలో ఇంత వ్యక్తిగతంగా జోక్యం చేసుకుని, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు నేరుగా ఆదేశాలు జారీ చేశాడంటే, విషయం చాలా దూరం వెళ్ళిందని అర్థం.

ఒకవేళ హోం మంత్రికి అంతా తెలిసిపోయి ఉంటే, ప్రధానమంత్రికి కూడా ఇంతలో అంతా తెలిసిపోయి ఉంటుందని ఖాయం. ప్రధానమంత్రి తన ప్రభుత్వ ప్రతిష్ట విషయంలో అత్యంత సున్నితంగా ఉంటారు. ఆయన మహిళా రక్షణ పేరుతో ఇలాంటి వేల కోట్ల అవినీతి బిల్లును పార్లమెంటులో ఆమోదించనివ్వరు. శేఖర్ 'కుటుంబ రక్షణ బిల్లు', దాని కోసం అతను ఇంతమంది సాధారణ ప్రజల జీవితాలను నాశనం చేశాడు, అది ఇప్పుడు ఒక పనికిరాని కాగితపు ముక్క కన్నా విలువలేనిది.

శేఖర్ గుండె దడదడలాడటం మొదలైంది. అంటే, మీడియా, ప్రభుత్వం మీద ఇన్నాళ్లుగా ఉన్న అతని డబ్బు బలం పూర్తిగా ముగిసిపోయింది. ప్రభుత్వం చాలా నిశ్శబ్దంగా, ఎలాంటి పెద్ద శబ్దం చేయకుండా, అతని మొత్తం వ్యవస్థను స్తంభింపజేసింది.

శేఖర్ గాజు కిటికీ వైపు చూశాడు. ఈ విలాసవంతమైన గది కొద్దికొద్దిగా చిన్నదవుతున్నట్టు అతనికి అనిపిస్తోంది. ఇది ఇక పెంట్‌హౌస్ కాదు, ఇది ఒక పెద్ద పంజరం, అందులో అతను చిక్కుకుపోయాడు. మరి కొన్ని గంటల్లో, బహుశా కొన్ని నిమిషాల్లో, ప్రభుత్వ గూఢచార సంస్థలు అతని ఈ పంజరం తలుపులు బద్దలు కొట్టి లోపలికి వస్తాయి.

అతని డబ్బు అహంకారం, అతని అధికారం, అతని ప్రణాళికలన్నీ—ఈ రోజు ఒక సాధారణ కుంటి కుర్రాడి పట్టుదల, కొందరు సామాన్యుల ఐక్యత ముందు ఓడిపోయాయి. శేఖర్ పదిహేడు వందల కోట్ల కల ఇక జైలు నాలుగు గోడల మధ్య బందీ కాబోతోందా? అతను ఇక తన జీవితాంతం ఆ చీకటి గదిలో గడపాల్సిందేనా?

లేదు!

శేఖర్ కళ్ళు అకస్మాత్తుగా ఒక పైశాచిక హింసతో జ్వలించాయి. అతను అంత తేలిగ్గా ఓడిపోడు. అతను ఎలుకలా పంజరంలో చిక్కడు. తాను మునిగితే, ఒంటరిగా మునగడు.

తన పతనం ఖాయమని తెలిసి, ఈ రాక్షసుడు ఇప్పుడు ఎంత నీచానికి దిగజారబోతున్నాడు? సాధారణ ప్రజలు, అర్జున్ వర్మల ఈ పోరాటంలో అత్యంత భయంకరమైన రాత్రి ఇంకా మిగిలే ఉందా?

ఆ పాత, శిథిలావస్థలో ఉన్న రహస్య స్థావరం యొక్క దుమ్ముపట్టిన గదిలో ఒక విచిత్రమైన నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. గదిలోని ఒక మూలన ఉన్న ఆ పాత టెలివిజన్ వైపే అందరి కళ్ళు అతుక్కుపోయి ఉన్నాయి. కాసేపటి క్రితం వరకు ఈ టెలివిజన్ తెరపై కేవలం జర్నలిస్టుల అరుపులు, బజారులో జరిగిన ఆ భయంకరమైన వెంబడించే దృశ్యాలు మాత్రమే కనిపించాయి. కానీ ఇప్పుడు తెర రంగు పూర్తిగా మారిపోయింది. ఒక నిగనిగలాడే ఎర్రటి నేపథ్యంపై పెద్ద తెల్లని అక్షరాలతో ఒక అత్యవసర వార్త చాలా వేగంగా ఒకవైపు నుండి మరొక వైపుకు కదులుతోంది.

వార్తా శీర్షిక చూడగానే, న్యాయమూర్తి రావు గారు తన విరిగిన చెక్క కుర్చీ నుండి ఉలిక్కిపడి లేచి నిలబడ్డారు. ఆయన కళ్ళు ఉత్కంఠతో పెద్దవయ్యాయి. అర్జున్, విక్రమ్, తలకు కట్టుతో గాయపడి ఉన్న రజత్ కూడా నేల మీద నుండి లేచి నిలబడ్డారు. వారి ముఖాల్లో తీవ్రమైన విస్మయం. దేశంలోని కోట్లాది మంది ప్రజలలాగే వారి చూపు కూడా ఇప్పుడు టెలివిజన్ యొక్క ఆ మిలమిల మెరుస్తున్న తెరపైనే అతుక్కుపోయింది.

టెలివిజన్ తెరపై కనిపిస్తున్న వార్త సాధారణ రాజకీయ వార్త కాదు. అది ఈ మొత్తం పదిహేడు వందల కోట్ల అవినీతి మూలాలను కదిలించబోయే ఒక ప్రకటన.

తెరపై వార్తలు చదివే వ్యక్తి చాలా గంభీరమైన ముఖంతో కెమెరా వైపు చూస్తూ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టారు. అతని గొంతులో అణచుకున్న ఉత్కంఠ స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. ఆయన ఇలా అన్నారు, "నమస్కారం, ఈ క్షణంలో అత్యంత పెద్ద మరియు చారిత్రాత్మక వార్తతో మీ ముందుకు వచ్చాము. ఈరోజు ఉదయం నుండి దేశవ్యాప్తంగా మొదలైన ఈ భారీ ఆందోళన, సామాన్య ప్రజలు వీధుల్లోకి వచ్చి ఒక అవినీతికి వ్యతిరేకంగా నిలబడిన తీరు, ఆ వార్త ఇప్పుడు దేశంలోని అత్యున్నత స్థాయికి చేరింది. అవును, మీరు విన్నది నిజమే. దేశ ప్రధానమంత్రి గారే స్వయంగా ఈ విషయంలో నేరుగా జోక్యం చేసుకున్నారు!"

'ప్రధానమంత్రి' అనే పదం వినగానే, ఆ గదిలోని గాలి ఒక క్షణం పాటు స్తంభించిపోయినట్టు అయ్యింది. అర్జున్ గుండెల్లో ఎవరో సుత్తితో కొడుతున్నట్టు అయ్యింది. దేశంలో అత్యంత శక్తివంతమైన వ్యక్తి, ఎవరి ఒక్క సైగతోనైతే దేశం మొత్తం నడుస్తుందో, ఆయనే స్వయంగా ఈ సాధారణ యువకుల పోరాటం గురించి తెలుసుకున్నారు!

వార్తలు చదివే వ్యక్తి మరింత గట్టి స్వరంతో చెప్పసాగారు, "ప్రధానమంత్రి కార్యాలయం నుండి మాకు ఇప్పుడే నేరుగా ఒక ప్రకటన అందింది. ప్రజల కన్నీళ్లు, అవినీతి ఆధారంగా ఈ దేశంలో ఏ చట్టాన్నీ ఆమోదించబోమని ప్రధానమంత్రి గారు చాలా స్పష్టంగా తెలియజేశారు."

ఈ మాటలు విన్న తర్వాత, అర్జున్ చెవుల్లో ఎవరో విజయ శంఖం పూరించినట్టు అయ్యింది. ఏ బిల్లును ఆమోదింపజేసి శేఖర్ చౌదరి, మాయ లాంటి ఆడవాళ్ళు దేశంలోని వేలాది మంది అమాయక పురుషులను జీవితాంతం నాశనం చేయాలని పథకం వేశారో, ఆ భయంకరమైన బిల్లు ఈరోజు ప్రధానమంత్రి ఒక్క ఆదేశంతో చెత్తబుట్టలో విసిరివేయబడింది. మాయ యొక్క ఆ దొంగ కన్నీళ్ల నాటకం ఈరోజు దేశ అత్యున్నత నాయకుడి ముందు బట్టబయలైంది.

కానీ వార్తలోని అసలైన సంచలనం ఇంకా మిగిలే ఉంది. టెలివిజన్ తెరపై ఉన్న వ్యక్తి ఒక క్షణం ఆగి, తన అతిపెద్ద వార్తను ప్రకటించారు.

"అన్నింటికన్నా పెద్ద వార్త ఏమిటంటే," జర్నలిస్ట్ గొంతు ఇప్పుడు తీవ్రమైన ఉత్కంఠతో వణుకుతోంది, "ప్రధానమంత్రి గారు ఈ పదిహేడు వందల కోట్ల అవినీతి, మహిళా సంరక్షణ చట్టం దుర్వినియోగం విషయాన్ని నేరుగా తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నారు. ఆయన ఈ అవినీతికి సూత్రధారి అయిన శేఖర్ చౌదరి, అతని అన్ని నకిలీ సంస్థలపై నేరుగా కేంద్ర దర్యాప్తు బృందం విచారణకు ఆదేశించారు! అవును, కేంద్ర దర్యాప్తు బృందం లేదా కేంద్ర దర్యాప్తు బృందం ఇప్పుడు ఈ పూర్తి అవినీతిపై దర్యాప్తు చేస్తుంది. శేఖర్ చౌదరి అన్ని బ్యాంకు ఖాతాలను నిలిపివేయాలని ఆదేశాలు జారీ అయ్యాయి. ఇన్నాళ్లు సామాన్యులను వెర్రివాళ్లను చేసి డబ్బుల కొండను నిర్మించిన వాళ్ళందరి లెక్కలు తేల్చే సమయం వచ్చేసింది!"

ఆ వార్త ముగియగానే, న్యాయమూర్తి రావు గారి ఆ చీకటి, శిథిలావస్థలో ఉన్న గదిలో ఒక పెద్ద ఆనందపు వెల్లువ పొంగింది. ఇన్నాళ్లుగా పేరుకుపోయిన భయం, అవమానం, మృత్యు భయం అన్నీ ఒక్క క్షణంలో తుడిచిపెట్టుకుపోయాయి.

విక్రమ్, రజత్ ఇక తమను తాము ఆపుకోలేకపోయారు. ఇద్దరూ ఆనందంతో ఒకరినొకరు గట్టిగా కౌగిలించుకున్నారు. రజత్ తన తలనొప్పిని మర్చిపోయి విక్రమ్ భుజంపై తల వాల్చి బావురుమని ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు. ఇది దుఃఖపు కన్నీరు కాదు, అంతులేని విముక్తితో వచ్చిన రోదన. ఏ అమ్మాయి అయితే అబద్ధపు కేసు పెట్టి రజత్‌ను తన నాలుగేళ్ల కూతురి నుండి వేరు చేసిందో, ఈరోజు ఆ అబద్ధాల సామ్రాజ్యం వారి కళ్ళ ముందే ముక్కలైపోయింది.

అర్జున్ నేలపై మోకాళ్లపై కూలబడ్డాడు. అతను తన రెండు చేతులతో ముఖం కప్పుకున్నాడు. అతని కళ్ళ నుండి ధారాపాతంగా కన్నీళ్లు కారుతున్నాయి. మాయ తనపై అబద్ధపు నింద వేసి ఇంటి నుండి గెంటేసిన ఆ రాత్రి అతనికి గుర్తొచ్చింది. జైలులోని ఆ చీకటి రాత్రులు, తన కాలు విరగ్గొట్టిన సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల లాఠీ దెబ్బలు గుర్తొచ్చాయి. ఈ ప్రపంచంలో బహుశా నిజానికి విలువే లేదని అతను అనుకున్నాడు. కానీ ఈరోజు, ఒక సామాన్యుడి నిశ్శబ్ద కన్నీళ్లు కూడా ఒకరోజు ఒక పెద్ద సామ్రాజ్యాన్ని ముంచివేయగలవని దేశ ప్రధానమంత్రి గారే స్వయంగా నిరూపించారు.

న్యాయమూర్తి రావు గారు తన కళ్ళజోడు తీసి, చేతి వెనుక భాగంతో కళ్ళు తుడుచుకున్నారు. ఆయన కళ్ళలో కూడా ఈరోజు ఆనందబాష్పాలు. ఆయన తన జీవితాంతం న్యాయమూర్తి కుర్చీలో కూర్చుని ఎన్నో తీర్పులు ఇచ్చారు, కానీ ఈరోజు ఈ తీర్పు ఆయన జీవితంలో అతిపెద్ద విజయం.

ఆయన నెమ్మదిగా అర్జున్ దగ్గరకు వెళ్లి అతని భుజంపై ఒక చేయి వేశారు. అర్జున్ తలెత్తి చూశాడు.

న్యాయమూర్తి రావు గారు లోతైన ఉపశమనంతో నిట్టూర్చారు. ఆయన ముఖంలో తృప్తి, గర్వంతో కూడిన చిరునవ్వు వికసించింది. ఆయన చాలా ప్రశాంతమైన, భావోద్వేగ స్వరంతో అన్నారు, "ప్రధానమంత్రి గారే స్వయంగా ఇంత త్వరగా ఈ విషయంలో జోక్యం చేసుకుంటారని నేను నిజంగా అనుకోలేదు. నిజం ఒకరోజు బయటకు వస్తుందని నాకు తెలుసు, కానీ ఇంత త్వరగా చర్య తీసుకుంటారని నేను ఊహించలేదు."

ఆయన ఒక క్షణం ఆగి మళ్ళీ చెప్పడం మొదలుపెట్టారు, "ఆయన నిజంగా నిజాయితీపరుడు అర్జున్. ఆయనపై నాకు పూర్తి నమ్మకం ఉంది. రాజకీయాల్లో చాలా చెడ్డవాళ్ళు ఉంటారు, కానీ దేశంలోని అత్యున్నత పదవిలో సామాన్యుల గొంతు వినగలిగే వ్యక్తి కూర్చున్నప్పుడు, ఏ అవినీతిపరుడూ ఆయన కళ్లుగప్పలేడు. శేఖర్ చౌదరి డబ్బు బలంతో అందరినీ కొనేస్తానని అనుకున్నాడు. కానీ ఈ దేశంలో ఇప్పటికీ కొందరి నిజాయితీని ఏ డబ్బూ కొనలేదని వాడికి తెలియదు. ఈరోజు మన పోరాటం సఫలమైంది అర్జున్. మన రక్త కన్నీళ్లు వృధా కాలేదు."

విక్రమ్, రజత్ కూడా న్యాయమూర్తి రావు గారి మాటలను శ్రద్ధగా వింటున్నారు. ఈరోజు తాము కేవలం ఒక కేసు గెలవలేదని, దేశంలోని ఒక కుళ్ళిపోయిన, అవినీతి వ్యవస్థను ఓడించామని వారికి అనిపించింది.

అందరూ ఈ అంతులేని ఆనందంలో తేలియాడుతూ, ఒకరినొకరు కౌగిలించుకుని కొత్త జీవితం గురించి కలలు కంటుండగా, సరిగ్గా అప్పుడే టెలివిజన్ తెరపై మళ్ళీ ఒక కొత్త దృశ్యం కనిపించింది.

వార్తలు చదివే వ్యక్తి గొంతు మళ్ళీ వినిపించింది, "మాకు ఇప్పుడే ఒక తాజా వార్త అందుతోంది. ప్రధానమంత్రి గారి ఆదేశాల వెంటనే, కేంద్ర దర్యాప్తు బృందం యొక్క ఒక భారీ బృందం శేఖర్ చౌదరి యొక్క విలాసవంతమైన పై అంతస్తు నివాసం వైపు బయలుదేరింది. మేము ఆ దృశ్యాన్ని మా కెమెరాలో మీకు ప్రత్యక్షంగా చూపిస్తున్నాము."

టెలివిజన్ తెరపై ఇప్పుడు నగరం యొక్క అత్యంత ఖరీదైన ప్రాంతంలోని ఆ భారీ ఎత్తైన భవనం కనిపిస్తోంది. భవనం కింద నీలం, ఎరుపు రంగుల దీపాలు వెలిగించి కనీసం పది కేంద్ర దర్యాప్తు బృందం వాహనాలు వచ్చి బలంగా బ్రేకులు వేశాయి.

అర్జున్ వాళ్ళందరూ మళ్ళీ టెలివిజన్ దగ్గరకు వెళ్లారు. వారి గుండె మళ్ళీ దడదడలాడటం మొదలైంది. వారు తమ కళ్ళతో శేఖర్ చౌదరిని చేతులకు బేడీలతో చూడాలనుకుంటున్నారు. ఏ రాక్షసుడైతే వారి జీవితాలను నాశనం చేశాడో, అతని పతనాన్ని వారు ప్రత్యక్ష ప్రసారంలో చూడాలని ఉంది.

టెలివిజన్ కెమెరాలో, ఆయుధాలు ధరించిన కేంద్ర దర్యాప్తు బృందం అధికారులు, కమాండోల బృందం చాలా వేగంగా భవనంలోకి ప్రవేశించడం కనిపించింది. వారు నేరుగా లిఫ్ట్‌లో పై అంతస్తుకు, శేఖర్ చౌదరి యొక్క ఆ ప్రఖ్యాత పై అంతస్తు నివాసం ముందు నిలబడ్డారు.

పై అంతస్తు నివాసం యొక్క బరువైన, ఖరీదైన చెక్క తలుపు లోపలి నుండి మూసి ఉంది.

ఒక కేంద్ర దర్యాప్తు బృందం అధికారి తలుపును గట్టిగా తట్టారు. "తలుపు తీయండి! కేంద్ర దర్యాప్తు బృందం! మీరు లోపల ఉన్నారని మాకు తెలుసు!"

కానీ లోపలి నుండి ఎలాంటి శబ్దం రాలేదు. పూర్తిగా సూది పడ్డా వినిపించేంత నిశ్శబ్దం.

అధికారులు ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు. వారు తమ చేతిలోని బరువైన పరికరంతో ఆ ఖరీదైన చెక్క తలుపును బలంగా కొట్టారు. కొన్ని భయంకరమైన శబ్దాల తర్వాత, తలుపు కరకరమని విరిగి లోపలికి పడిపోయింది.

కెమెరామెన్ కేంద్ర దర్యాప్తు బృందం అధికారుల వెంటే ఆ విలాసవంతమైన పై అంతస్తు నివాసంలోకి ప్రవేశించాడు. దేశంలోని కోట్లాది మంది ప్రజలు ఊపిరి బిగబట్టి టెలివిజన్ తెర వైపు చూస్తున్నారు. అర్జున్, విక్రమ్, న్యాయమూర్తి రావు గారు కూడా కనురెప్ప వేయడం లేదు.

కానీ పై అంతస్తు నివాసంలోకి ప్రవేశించిన తర్వాత కేంద్ర దర్యాప్తు బృందం అధికారులు అకస్మాత్తుగా నిశ్చేష్టులై నిలబడ్డారు. వారి ముఖాల్లో తీవ్రమైన విస్మయం కనిపించింది.

ఆ పై అంతస్తు నివాసం పూర్తిగా ఖాళీగా ఉంది!

భారీ గాజు కిటికీలు మూసి ఉన్నాయి. నేలపై పరిచిన లక్షల రూపాయల విలువైన మృదువైన తివాచీపై ఒక స్ఫటికపు గ్లాసు పగిలి పడి ఉంది. బల్లపై సగం తాగిన ఖరీదైన మద్యం సీసా, ఒక విరిగిన మొబైల్ ఫోన్ పడి ఉన్నాయి. కానీ గదిలో మనిషి జాడ లేదు.

అధికారులు వేగంగా పై అంతస్తు నివాసంలోని ప్రతి గదిని, ప్రతి స్నానాల గదిని, చివరికి పైకప్పును కూడా అణువణువునా వెతికారు. కానీ ఎక్కడా ఎవరూ లేరు. శేఖర్ చౌదరి నీడ కూడా అక్కడ లేదు.

టెలివిజన్ కెమెరాలో ఆ విశాలమైన, ఖాళీ విలాసవంతమైన గదిని పదే పదే చూపించడం మొదలుపెట్టారు. వార్తలు చదివే వ్యక్తి ఆశ్చర్యకరమైన స్వరంతో చెప్పసాగారు, "ఇది ఎలా సాధ్యం? కేంద్ర దర్యాప్తు బృందం బృందం పై అంతస్తు నివాసానికి చేరుకుని ఎవరినీ కనుగొనలేకపోయింది! శేఖర్ చౌదరి తన గదిలో లేడు!"

న్యాయమూర్తి రావు గారి గదిలో పొంగిన ఆనందపు వెల్లువ, అకస్మాత్తుగా మళ్ళీ ఒక భయంకరమైన నిశ్శబ్దంగా మారింది. విక్రమ్ ముఖంలోని చిరునవ్వు మాయమైంది. అర్జున్ కళ్ళలోని చూపు మళ్ళీ కఠినంగా మారింది.

శేఖర్ చౌదరి సాధారణ నేరస్థుడు కాదని వారందరికీ అర్థమైంది. వాడు ఒక జిత్తులమారి నక్క. తన సమయం ముగిసిపోతోందని బహుశా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల నుండే వాడికి సమాచారం అంది ఉంటుంది. అందుకే కేంద్ర దర్యాప్తు బృందం రాకముందే తన వల సర్దుకుని పారిపోయాడు.

కానీ ప్రశ్న ఏమిటంటే, వాడు ఎక్కడికి వెళ్ళాడు? వాడి బ్యాంకు ఖాతాలన్నీ మూసివేశారు, రాజకీయ శక్తి ముగిసిపోయింది, వాడి గూండా సైన్యం చెల్లాచెదురైంది. ఈ భారీ నగరంలో ఇంత పెద్ద అవినీతిపరుడు అకస్మాత్తుగా గాలిలో ఎలా కలిసిపోగలడు?

ఖాళీ పై అంతస్తు నివాసం చిత్రం టెలివిజన్ తెరపై మిలమిల మెరుస్తోంది. శేఖర్ చౌదరి దేశం విడిచి పారిపోవడానికి ఏదైనా రహస్య మార్గాన్ని కనుగొన్నాడా? లేక తన చివరి మరియు అత్యంత భయంకరమైన మరణపు కాటు వేయడానికి సిద్ధమవుతూ ఏదైనా చీకటి గుంతలో దాక్కున్నాడా?

పోరాటం ఇంకా పూర్తిగా ముగియలేదని అర్జున్‌కి అర్థమవుతోంది. ఆ చేతులకు బేడీలు పడేంత వరకు, వారి జీవితాల్లో శాంతి ఉండదు. కేంద్ర దర్యాప్తు బృందం కళ్లుగప్పి శేఖర్ చౌదరి ఎక్కడికి మాయమయ్యాడు?

[SivaSai]

శేఖర్ చౌదరి చివరి ఆట

ఢిల్లీలోని అత్యంత ఖరీదైన, విలాసవంతమైన ఇంటిని వదిలి శేఖర్ చౌదరి ఈ రోజు ఎక్కడికి వచ్చిపడ్డాడు! నగరం చివరున, ఒక మురికి, దుర్గంధభరితమైన మురికివాడలోని ఒక చీకటి గదిలో అతను దాక్కుని ఉన్నాడు. ఇంటి పైకప్పు కారుతోంది, గోడల పెచ్చులు ఊడిపోయాయి. దారి పక్కన కుళ్ళిపోతున్న మురికి కాలువ వాసన గదిలోకి వస్తోంది. ఖరీదైన పానీయాలు తప్ప మామూలు నీళ్లు కూడా ముట్టని శేఖర్, ఈ రోజు చెమటతో తడిసిపోయి ఒక విరిగిన చెక్క కుర్చీలో కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని కళ్ళ కింద నల్లటి వలయాలు, ముఖమంతా తీవ్రమైన భయం కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తోంది.

అతని ముందు రాణా, ఇంకా ముగ్గురు-నలుగురు రౌడీలు నిలబడి ఉన్నారు. వాళ్ళ చేతుల్లో ఇప్పుడు పెద్ద ఆయుధాలేవీ లేవు. వాళ్ళంతా భయంతో వణికిపోతున్నారు. శేఖర్ ముందు ఒక చిన్న కంప్యూటర్ ఉంది. అతను కాసేపటి క్రితం తీవ్ర నిరాశతో తాను కూడబెట్టిన డబ్బంతా లెక్క చూసుకోవాలని ప్రయత్నించాడు. దేశం విడిచి పారిపోలేకపోయినా, తన విదేశీ బ్యాంక్ ఖాతాలో ఉన్న వేల కోట్ల రూపాయలతో మళ్ళీ కొత్తగా అంతా మొదలుపెట్టవచ్చని అతను భావించాడు.

కానీ కంప్యూటర్ తెర అతనికి చూపించిన నిజం, అతన్ని సజీవ సమాధి చేయడానికి సరిపోతుంది. శేఖర్ తన మొదటి రహస్య బ్యాంక్ ఖాతాలోకి వెళ్ళడానికి ప్రయత్నించాడు. తెరపై ఎర్రటి అక్షరాలతో 'జప్తు చేయబడింది' అని రాసి ఉంది. రెండో ఖాతాలోకి వెళ్ళడానికి ప్రయత్నించాడు. అక్కడ కూడా అదే రాత. ఒకదాని తర్వాత ఒకటిగా అతని నకిలీ సంస్థలు, రహస్యంగా దాచిన డబ్బు ఖాతాలన్నీ ప్రభుత్వ ఆదేశాల మేరకు పూర్తిగా మూసివేయబడ్డాయి. దేశ ప్రధానమంత్రి ఎలాంటి అవకాశం ఇవ్వలేదు. ఆయన ఒక్క రాత్రిలోనే శేఖర్ పదిహేడు వందల కోట్ల కలను మట్టిలో కలిపేశారు.

శేఖర్ కి ఇప్పుడు అర్థమవుతోంది, తాను ఇక ఈ నగరానికి దేవుడిని కాదని. అతను ఇప్పుడు ఒక సాధారణ, అధికారం లేని నేరస్థుడు. అతని దగ్గర ఇప్పుడు రాజకీయ బలం లేదు, డబ్బు లేదు. అతని జేబులో ఉన్న కొన్ని వేల రూపాయలతో బహుశా వారం రోజులు కూడా పారిపోలేడు. రాణా అతని వైపే చూస్తున్నాడు. రాణా కళ్ళలో కూడా ఇప్పుడు పాత గౌరవం గానీ, భయం గానీ లేవు. డబ్బు లేకపోతే ఈ రౌడీలు కూడా తనను వదిలేసి వెళ్లిపోతారని శేఖర్‌కు బాగా తెలుసు. అతను కోపంతో తన ముందున్న కంప్యూటర్‌ను నేలకేసి కొట్టాడు.

మరోవైపు, నగరం అవతలి వైపున, ఒక చాలా పెద్ద, ఖరీదైన హోటల్ గదిలో భయంకరమైన భయానక వాతావరణం నెలకొని ఉంది. మాయకు ఇక బతకడానికి దారి లేదని అర్థమైపోయింది. కాసేపటి క్రితం వరకు ఆమె టెలివిజన్ తెరపై కూర్చుని దేశం మొత్తాన్ని వెర్రివాళ్ళను చేసే ప్రయత్నం చేస్తోంది, కానీ ఇప్పుడు ఆమె కాళ్ళ కింద భూమి కదిలిపోయింది. శేఖర్ చౌదరి పారిపోయాడని, ప్రభుత్వం ఇప్పుడు తన కోసం వెతుకుతోందని ఆమెకు తెలుసు. కేంద్ర దర్యాప్తు సంస్థ ఏ క్షణంలోనైనా ఈ హోటల్ తలుపులు పగలగొట్టుకుని లోపలికి వస్తుంది.

మాయ పిచ్చిదానిలా తన బీరువా నుండి ఖరీదైన బట్టలు, నగలు, దాచిన డబ్బును ఒక పెద్ద సూట్‌కేసులోకి కుక్కడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె కళ్ళలోని దొంగ కన్నీళ్లు ఇప్పుడు పూర్తిగా ఆరిపోయాయి. వాటి స్థానంలో ఇప్పుడు కళ్ళలో, ముఖంలో కేవలం తన ప్రాణాలు కాపాడుకోవాలనే జంతువులాంటి భయం కనిపిస్తోంది. ఆమె ఈ దేశం విడిచి పారిపోవాలని నిర్ణయించుకుంది. ఆమె తన నల్ల కళ్ళజోడు పెట్టుకుని, ఎవరూ గుర్తుపట్టకుండా తలకి పెద్ద గుడ్డ చుట్టుకుంది.

ఆమె చాలా జాగ్రత్తగా హోటల్ నుండి బయటకు వచ్చి ఒక సాధారణ కారును అద్దెకు తీసుకుని నేరుగా నగరం యొక్క అంతర్జాతీయ విమానాశ్రయం వైపు బయలుదేరింది. ఆమె గుండె ఇంకా దడదడలాడుతోంది. ఆమె పదేపదే వెనక్కి తిరిగి చూస్తోంది, ఎవరైనా తనను వెంబడిస్తున్నారేమోనని.

విమానాశ్రయానికి చేరుకున్నాక మాయ హమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకుంది. చుట్టూ వేలాది మంది ప్రజలున్నారు. ఆమె తల దించుకుని చాలా వేగంగా టికెట్ కౌంటర్ వైపు నడిచింది. ఆమె లక్ష్యం విదేశాలకు వెళ్లడం. అక్కడ ఆమెకు తెలిసిన కొందరున్నారు, వాళ్ళు ఆమెను దాచిపెట్టగలరు.

మాయ టికెట్ కౌంటర్ టేబుల్ ముందు నిలబడింది. కౌంటర్‌లోని ఉద్యోగి ఆమె వైపు చూసి కొద్దిగా నవ్వాడు. "మీకు ఎక్కడికి టికెట్ కావాలి?"

"విదేశాలకు వెళ్ళే మొదటి విమానం ఏదైతే ఉందో, దాని టికెట్ ఇవ్వండి. డబ్బు సమస్య లేదు," మాయ చాలా నెమ్మదిగా అంది.

ఉద్యోగి తల ఊపి మాయను ఆమె ప్రయాణ గుర్తింపు పత్రం లేదా పాస్‌పోర్ట్ అడిగాడు. మాయ వణుకుతున్న చేతులతో తన పాస్‌పోర్ట్‌ను అందించింది.

ఉద్యోగి దాన్ని తీసుకుని తన కంప్యూటర్‌లో తనిఖీ చేయడం మొదలుపెట్టాడు. సరిగ్గా అదే క్షణంలో, ఆ ఉద్యోగి ముఖంలోని చిరునవ్వు అకస్మాత్తుగా మాయమైంది. కంప్యూటర్ తెరపై ఒక ఎర్ర రంగు సంకేతం పదేపదే వెలుగుతూ ఆరుతూ ఉంది.

మాయకు ఏదో తేడా జరిగిందని అర్థమైంది. "ఏమైంది? ఎందుకింత ఆలస్యం చేస్తున్నారు? నాకు త్వరగా టికెట్ ఇవ్వండి!" మాయ కోపంతో అరిచింది.

ఉద్యోగి ఏమీ మాట్లాడకుండా తన టేబుల్ కింద ఉన్న ఒక రహస్య బటన్ నొక్కాడు. తర్వాత చాలా ప్రశాంతంగా, "మీ గుర్తింపు పత్రంలో కొంచెం సమస్య ఉంది. మా పై అధికారులు దీన్ని తనిఖీ చేస్తున్నారు. మీరు దయచేసి కొంచెం వేచి ఉండండి," అన్నాడు.

మాయ గుండె జల్లుమంది. ఆమె ఒక్క క్షణం కూడా అక్కడ నిలబడలేదు. ఆమె తన పాస్‌పోర్ట్‌ను అక్కడే వదిలేసి వెనక్కి తిరిగి పరుగెత్తాలని ప్రయత్నించింది. కానీ ఆమె రెండడుగులు వేసేసరికే, చుట్టూ ఎనిమిది-పది మంది ఆయుధాలు ధరించిన సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు తనను చుట్టుముట్టడం చూసింది.

"మాయా వర్మ!" కఠినంగా కనిపించే ఒక సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి ముందుకు వచ్చి అన్నారు. "మీ పేరు మీద కేంద్ర దర్యాప్తు సంస్థ నుండి ప్రత్యేక హెచ్చరిక జారీ చేయబడింది. మీరు ఈ క్షణంలో దేశం విడిచి ఎక్కడికీ వెళ్ళలేరు. మీరు మాతో రావాలి."

మాయ నెత్తిన ఆకాశం విరిగిపడినట్టు అయ్యింది. ఆమె ప్రణాళికలన్నీ ముగిశాయి. ఆమె సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల వైపు చూసి మళ్ళీ తన పాత మహిళా వేధింపుల నాటకం మొదలుపెట్టాలని ప్రయత్నించింది. ఆమె ఏడుస్తూ, "మీరు నన్నెందుకు ఆపుతున్నారు? నేను హింసకు గురైన అమ్మాయిని! నా భర్త నన్ను కొట్టేవాడు! నన్ను వెళ్ళనివ్వండి!" అంది.

కానీ ఈసారి ఎవరూ ఆమె ఈ దొంగ కన్నీళ్లకు కరగలేదు. సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి చాలా కఠినంగా, "మీ భర్త గురించిన నిజం ఈ ఉదయం దేశమంతా చూసింది. ఇప్పుడు మీ ఈ కన్నీళ్లకు విలువే లేదు. మర్యాదగా మాతో రండి, లేదంటే అందరి ముందు బలవంతంగా తీసుకువెళ్ళాల్సి వస్తుంది," అన్నారు.

మాయ తాను పూర్తిగా ఇరుక్కుపోయానని అర్థం చేసుకుంది. కానీ ఆమె చివరి ప్రయత్నం చేయాలనుకుంది. ఆమె చేతులు జోడించి సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారిని, "దయచేసి నన్ను ఒక్కసారి మరుగుదొడ్డికి వెళ్ళనివ్వండి. తర్వాత నేను మీతో వస్తాను," అని వేడుకుంది.

అధికారి ఒక మహిళా సెక్యూరిటీ అధికారి‌ను ఆమెతో పంపించారు. మరుగుదొడ్డి లోపలికి వెళ్ళి మాయ తలుపు మూసుకుంది. మహిళా సెక్యూరిటీ అధికారి బయట కాపలాగా నిలబడింది.

మాయ త్వరగా తన సంచి నుండి మొబైల్ ఫోన్ తీసి శేఖర్ చౌదరి నెంబర్ డయల్ చేసింది. శేఖర్‌కు చాలా పలుకుబడి ఉందని ఆమెకు తెలుసు. శేఖర్ తప్పకుండా ఏదో ఒక విధంగా తనను ఈ ఆపద నుండి కాపాడగలడని ఆమె నమ్మకం.

కొన్నిసార్లు రింగ్ అయ్యాక అవతలి నుండి ఫోన్ ఎత్తారు.

"నన్ను కాపాడండి!" మాయ వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ అంది. "నేను విమానాశ్రయంలో దొరికిపోయాను! సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు నన్ను చుట్టుముట్టారు! వాళ్ళు నన్ను కేంద్ర దర్యాప్తు సంస్థ దగ్గరకు తీసుకువెళ్తున్నారు! మీరు మీ పై అధికారులకు ఫోన్ చేసి నన్ను ఇక్కడి నుండి బయటకు తీసుకురండి! నేను జైలుకు వెళ్ళాలనుకోవడం లేదు!"

ఫోన్ అవతలి నుండి కొన్ని సెకన్ల పాటు ఏ శబ్దమూ రాలేదు. తర్వాత ఒక విచిత్రమైన, భయంకరమైన, సైతాను నవ్వు వినిపించింది.

"నిన్ను నేను కాపాడాలా?" శేఖర్ చౌదరి నవ్వుతూ అన్నాడు. అతని గొంతులో ప్రేమ-దయ లేదు, కేవలం తీవ్రమైన క్రూరత్వం ఉంది. "నీకేమైనా పిచ్చి పట్టిందా మాయ?"

"కానీ మనం కలిసి పనిచేశాం! మీరు నన్ను ఇలా వదిలేయలేరు!" మాయ అరిచింది.

"నాకు నువ్వెవరో కూడా తెలియదు మాయ," శేఖర్ గొంతు ఈసారి పాములా బుసకొట్టింది. "నువ్వొక దురాశపరురాలైన, తెలివితక్కువ అమ్మాయివి. నువ్వు నాకు ఏ విధంగానూ ఉపయోగపడలేదు, పైగా నీ వల్లే ఈ రోజు నాకీ పరిస్థితి. అర్జున్ వర్మ నీ వల్లే నా వెంట పడ్డాడు. నువ్వు ఈరోజు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల చేతికి దొరికినా, లేదా జైల్లో మగ్గిచచ్చినా, నాకేమీ నష్టం లేదు. నిజానికి నువ్వు చస్తే నా దారి సుగమమవుతుంది."

మాయ నిశ్చేష్టురాలైంది. ఆమె తన చెవులను తనే నమ్మలేకపోతోంది.

"ఇంకో విషయం బాగా గుర్తుపెట్టుకో మాయ," శేఖర్ చాలా చల్లని స్వరంతో బెదిరించాడు. "దర్యాప్తు అధికారుల విచారణలో నువ్వు ఒక్కసారి నా పేరు చెప్పినా, లేదా నా అవినీతి గురించి ఏమైనా మాట్లాడినా, నేను అధికారం కోల్పోయినా నా మనుషులు ఇంకా జైల్లోనే ఉన్నారని గుర్తుంచుకో. నువ్వు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు ఏమైనా చెబితే నేను జైల్లో ఉండి కూడా నీ గొంతు కోయించే ఏర్పాటు చేస్తాను. నీ నోరు అస్సలు విప్పకు."

ఠక్కున ఫోన్ కట్ అయిపోయింది.

మాయ మొబైల్ ఫోన్‌ను చేతిలో పట్టుకుని రాయిలా నిలబడిపోయింది. ఆమె గుండెల్లో ఎవరో కత్తి గుచ్చినట్టు అయ్యింది. ఆమె డబ్బుకు ఆశపడి తన భర్తను, తన సంసారాన్ని, సర్వస్వాన్ని ఈ మనిషి మాటలు విని నాశనం చేసుకుంది. ఈ రోజు ఆపదలో ఉంటే, ఇదే మనిషి తనను కుక్కను విసిరినట్టు విసిరేశాడు! అంతేకాదు, చంపేస్తానని కూడా బెదిరించాడు!

మాయ అహంకారం, ఆమె అందంపై గర్వం, ఆమె డబ్బుపై దురాశ ఈరోజు ఈ మరుగుదొడ్డి నేలపై మట్టిలో కలిసిపోయాయి. ఆమె నిజానికి ఎవరికీ రాణిగా లేదని, కేవలం ఒక ఆటబొమ్మగా మాత్రమే ఉందని అర్థం చేసుకుంది.

"త్వరగా బయటకు రండి!" బయట నుండి మహిళా సెక్యూరిటీ అధికారి తలుపు తట్టారు.

మాయ నెమ్మదిగా మరుగుదొడ్డి తలుపు తెరిచి బయటకు వచ్చింది. ఆమె ముఖం బూడిదలా పాలిపోయింది. ఆమె కళ్ళలో ఇప్పుడు దొంగ కన్నీళ్లు లేవు. ఆమె కళ్ళలో ఇప్పుడు తీవ్ర ప్రతీకార జ్వాల మండుతోంది.

సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి ముందుకు వచ్చి మాయ రెండు చేతులకు బలమైన ఇనుప బేడీలు వేశారు. కొన్ని రోజుల క్రితం వరకు ఏ చేతులపై లక్షల రూపాయల బంగారు నగలు మెరిసేవో, ఈరోజు ఆ చేతులపై ఈ చల్లటి ఇనుము బిగుసుకుంది.

ఆమెను విమానాశ్రయం నుండి నడిపించుకుని తీసుకువెళ్తుండగా, చుట్టూ ఉన్న వందలాది మంది సాధారణ ప్రజలు ఆమె వైపే చూస్తున్నారు. కొందరు ఆమెను చూసి తిడుతున్నారు. ఈ ఉదయం టెలివిజన్ తెరపై అందరూ గౌరవించిన అమ్మాయి, కొన్ని గంటల్లోనే దేశం మొత్తం దృష్టిలో ఒక ఘోరమైన నేరస్థురాలిగా మారిపోయింది. ఆమె అహంకారం ఈరోజు కాళ్ళ కింద నలిగిపోయింది.

మాయను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కారు వెనుక సీటులో కూర్చోబెట్టారు. కారు సైరన్ మోగిస్తూ నగరం మధ్య నుండి కేంద్ర దర్యాప్తు సంస్థ ప్రధాన కార్యాలయం వైపు దూసుకుపోయింది.

కారు కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తోంది మాయ. ఆమె రెండు చేతులకు బేడీలున్నాయి. కానీ ఆమె మెదడు ఇప్పుడు తీవ్ర వేగంతో పనిచేస్తోంది. ఆమె అంత తేలిగ్గా ఓటమిని అంగీకరించే అమ్మాయి కాదు. ఆమె ఒక జిత్తులమారి నక్క. శేఖర్ చౌదరి తనను మోసం చేశాడు, ఒంటరిగా చావడానికి వదిలేశాడు. కానీ మాయ ఒంటరిగా చావదు.

ఆమె తన మనసులోనే ఒక కొత్త, భయంకరమైన పన్నాగం పన్నడం మొదలుపెట్టింది. దర్యాప్తు అధికారులు తనను వేల ప్రశ్నలు అడుగుతారని ఆమెకు తెలుసు. ఆమె ఇప్పుడు నిజం చెబితే, శేఖర్ తనను జైల్లోనే చంపిస్తాడు. ఒకవేళ మౌనంగా ఉంటే, ఆమె జీవితాంతం జైల్లోనే గడపాలి.

కేంద్ర దర్యాప్తు సంస్థ యొక్క ఆ కఠినమైన విచారణ గదిలో కూర్చుని మాయ ఇప్పుడు ఏం చేయబోతోంది? ఆమె మృత్యుభయంతో శేఖర్ ఆదేశాలను పాటించి తన నోరు మూసుకుని అన్ని నిందలు తన మీదే వేసుకుంటుందా? లేక అర్జున్ వర్మలా తన ప్రాణాలు కాపాడుకోవడానికి ఈసారి శేఖర్ చౌదరికి వ్యతిరేకంగా అతిపెద్ద ఆయుధంగా మారుతుందా? శేఖర్ తనను మోసం చేశాడు, ఈసారి మాయ ఆ మోసానికి ప్రతీకారం తీర్చుకోవడానికి శేఖర్ మీద అన్ని నిందలు మోపి బ్రతకడానికి చివరి ప్రయత్నం చేస్తుందా? విచారణ మొదలవడానికి ఇంకా కొన్ని నిమిషాలు మాత్రమే మిగిలి ఉన్నాయి, ఆ కొన్ని నిమిషాల్లోనే శేఖర్ చౌదరి యొక్క అంతిమ పతనం యొక్క కథ రాయబడబోతోంది

[SivaSai]

డబ్బు, ద్రోహం, రక్తం

నగరంలోని అత్యంత ఖరీదైన, విలాసవంతమైన హోటల్‌లోని పన్నెండవ అంతస్తులో ఉన్న ఒక పెద్ద గదిలో రావుిల కూర్చుని ఉంది. గది లోపలి వాతావరణం పూర్తిగా స్తబ్దుగా ఉంది, ఒక స్మశాన నిశ్శబ్దం ఆ గదినంతా ఆవహించి ఉంది. బయటి నుండి ఒక్క కాంతి చుక్క కూడా లోపలికి రాకుండా కిటికీలకున్న బరువైన వెల్వెట్ పరదాలు గట్టిగా మూసి ఉన్నాయి. రావుిల ఒంటి మీద అత్యంత ఖరీదైన దుస్తులున్నాయి, చెవులకు వజ్రాల దుద్దులు ఇంకా మెరుస్తూనే ఉన్నాయి, కానీ ఆమె ముఖం మాత్రం చచ్చిన శవంలా పాలిపోయి, రక్తహీనంగా ఉంది. ఆమె నుదుటిపై చెమట బిందువులు పడుతున్నాయి.

ఆమె గదిలోని ఒక మూల ఉన్న ఖరీదైన తోలు సోఫాపై తన రెండు కాళ్ళు ముడుచుకుని కూర్చుని గజగజ వణుకుతోంది. ఆమె రెండు చేతుల పిడికిలిలో ఒక ఫోన్‌ను గట్టిగా పట్టుకుని ఉంది. గత గంట నుండి, ఆమె పిచ్చిదానిలా పదేపదే శేఖర్ చౌదరికి ఫోన్ చేయడానికి ప్రయత్నిస్తూనే ఉంది. కానీ ప్రతీసారి, ఫోన్ అవతలి నుండి ఒక యాంత్రిక స్వరం ఆ నెంబరు ఆపివేయబడింది అని అత్యంత నిర్దాక్షిణ్యంగా చెబుతోంది. ఆ యాంత్రిక స్వరం విన్న ప్రతీసారి, రావుిల గుండెల్లో భయం రెట్టింపవుతోంది.

రావుిల చాలా తెలివైన అమ్మాయి. ఆమె చాలా సంవత్సరాలుగా శేఖర్ చౌదరితో చాలా దగ్గరగా పనిచేస్తోంది. శేఖర్ చౌదరి అనే ఈ మనిషి నిజానికి ఎంత భయంకరమైనవాడో, ఎంత క్రూరుడో ఆమెకు బాగా తెలుసు. శేఖర్ స్వయంగా ఏదైనా పెద్ద ఆపదలో చిక్కుకున్నప్పుడు, అతను తన నీడను కూడా నమ్మడు, ఇక ఇతరుల సంగతి చెప్పనక్కర్లేదు. శేఖర్ చౌదరి ఒంటరిగా పారిపోయాడని, తనను ఈ హోటల్‌లోని మూసిన గదిలో ఒంటరిగా చావడానికి వదిలేసి వెళ్ళిపోయాడని రావుిలకు ఇప్పుడు చాలా స్పష్టంగా అర్థమైపోయింది. ఒక పాత, చిరిగిన గుడ్డలా తనను విసిరివేయబడింది.

అంతేకాదు, రావుిల లోపల అతిపెద్ద భయం వేరే ఉంది. ఒకవేళ తను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల చేతికి చిక్కితే, శేఖర్ చౌదరి తనను జైలులోనే చాలా సులభంగా చంపిస్తాడని ఆమెకు తెలుసు. ఎందుకంటే, రాజీవ్ బయటపెట్టిన ఈ-మెయిల్ పత్రాలలో కూడా లేని, శేఖర్ పదిహేడు వందల కోట్ల అవినీతికి సంబంధించిన ఎన్నో లోతైన, మురికి రహస్యాలు రావుిలకు తెలుసు. ఆమెకు శేఖర్ యొక్క అనేక చీకటి రహస్యాలు తెలుసు.

అకస్మాత్తుగా హోటల్ గది తలుపుపై గట్టిగా బాదిన శబ్దం వినిపించింది.

"తలుపు తీయండి! సిబిఐ!"

బయటి నుండి వచ్చిన ఆ శబ్దం వినగానే, రావుిల గుండెల్లో ఎవరో పెద్ద సుత్తితో కొట్టినట్టు అయ్యింది. ఆమె చేతులు ఎంతగా వణకడం మొదలుపెట్టాయంటే, ఫోన్ ఆమె వేళ్ళ సందులోంచి జారి గట్టిగా నేలపై పడిపోయింది. ఆమె రాయిలా గడ్డకట్టుకుపోయింది. తన పలాయనానికి ఇక ఏ దారీ మిగల్లేదని ఆమెకు అర్థమైపోయింది. నలువైపుల నుండి వల బిగుసుకుంది. ఇన్నాళ్ళ తన డబ్బు అహంకారం, తన అపారమైన అధికారం, తను అబద్ధాలతో నిర్మించిన మహిళా వేధింపుల సంస్థ—వీటన్నిటి బలంతో వేలాది మంది పురుషులను రోడ్డున పడేసింది—ఆ అన్నీ ఈరోజు ఈ మూసిన తలుపు ముందు శాశ్వతంగా ముగిసిపోయాయి.

తలుపుపై మరో రెండుసార్లు చాలా గట్టిగా బాదారు. ఆ తర్వాత ఒక భయంకరమైన, చెవులు చిల్లులుపడే శబ్దంతో ఆ బరువైన చెక్క తలుపు దాని కీలుబందుల నుండి విరిగి నేరుగా లోపలికి పడిపోయింది.

ఐదారుగురు అత్యంత కఠినంగా కనిపించే గూఢచారి అధికారులు, వారి వెనుక ఇద్దరు మహిళా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు చాలా వేగంగా గదిలోకి ప్రవేశించారు. వాళ్ళందరి చేతుల్లో ఆయుధాలు గురిపెట్టి ఉన్నాయి.

"రావుిల రావు!" ప్రధాన అధికారి చాలా కఠినమైన, గంభీరమైన స్వరంతో అన్నారు. "మీ మీద మోసం, నకిలీ సంస్థను నడపడం, మరియు ఒక పెద్ద జాతీయ కుట్ర ఆరోపణలపై నేరుగా వారెంట్ జారీ చేయబడింది. హోటల్ మొత్తాన్ని మేము చుట్టుముట్టాము. మీరు పారిపోవడానికి ఆస్కారం లేదు. ఎలాంటి తెలివి తేటలు ప్రదర్శించకుండా మౌనంగా మాతో రండి."

రావుిల సోఫా నుండి కిందకు దిగడానికి ప్రయత్నించింది, కానీ ఆమె కాళ్లు పూర్తిగా చచ్చుబడిపోయాయి. తన శరీరాన్ని మోయగల శక్తి ఆమెలో లేదు. ఆమె తడబడుతూ నేలపై కూలబడింది. ఇన్నాళ్లూ డబ్బు బలంతో సాధారణ, అమాయక పురుషులను వీధి పురుగులుగా భావించిన ఆ అమ్మాయి, ఈరోజు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల గట్టి బూట్ల ముందు ఒక అసహాయురాలైన బిచ్చగత్తెలా వణుకుతోంది.

"నేనేమీ చేయలేదు అయ్యా!" రావుిల నేలపై కూర్చునే బావురుమని ఏడవడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె కన్నీళ్లు ఈసారి ఏ నాటకం కాదు, ఇది అచ్చమైన మృత్యుభయం. "మీరు పొరబడుతున్నారు! నేను అతని మాట వినకపోయి ఉంటే, అతను నన్ను ఎప్పుడో చంపేసేవాడు! నేను నిర్దోషిని!"

ప్రధాన అధికారి కొంచెం నిర్లక్ష్యపు నవ్వు నవ్వారు. "ఆ పాత కథ ఇప్పుడు ఎవరూ నమ్మరు రావుిల గారు. మీరు చాలా ఆలస్యం చేశారు. మీ చేత్తో మీరు సంతకం చేసిన పత్రాలను ఈ ఉదయం నుండి దేశమంతా తమ కళ్ళతో చూసింది. మీరూ, మాయ కలిసి డబ్బు మీద ఆశతో అమాయక పురుషులను ఎలా ఇరికించారో, వారి జీవితాలను నరకం చేశారో ఇప్పుడు ఎవరికీ తెలియనిది కాదు. మీరు ఇప్పుడు మౌనంగా మాతో ఆఫీసుకు రండి. మీరు చెప్పాలనుకుంటున్న కథలన్నీ అక్కడే చెబుదురుగాని."

ఇద్దరు మహిళా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వేగంగా ముందుకు వచ్చి రావుిల రెండు చేతులకు చల్లటి ఇనుప బేడీలు వేయబోయారు.

చేతులకు దగ్గరవుతున్న ఇనుప బేడీలను చూడగానే రావుిల లోపల శేఖర్ గురించిన మృత్యుభయం మరింత భయంకరంగా ఆవహించింది. ఈ బేడీలు వేసుకుని జైలులో అడుగుపెట్టడమంటే, శేఖర్ పంపిన హంతకుల చేతికి తన గొంతును అందించడమేనని ఆమెకు తెలుసు. ఆమె పిచ్చిదానిలా నేలపై పాక్కుంటూ వెళ్లి ప్రధాన గూఢచారి అధికారి రెండు కాళ్లను గట్టిగా పట్టుకుంది.

"నన్ను కాపాడండి అయ్యా!" రావుిల వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ అధికారి పాదాలపై తల ఆనించి దీనమైన స్వరంతో చెప్పసాగింది. "నేను మీకు అన్నీ చెబుతాను! అన్ని సాక్ష్యాలనూ మీ చేతుల్లో పెడతాను! కానీ దయచేసి నన్ను సాధారణ జైలుకు పంపకండి! శేఖర్ చౌదరి నన్ను జైలులోనే బతికుండగానే చంపిస్తాడు! వాడు చాలా భయంకరమైనవాడు! వాడు ఎక్కడ దాక్కోగలడో నాకు తెలుసు! వాడి రహస్య స్థావరాలు, నగరంలోని బినామీ ఆస్తుల లెక్కలు, విదేశీ బ్యాంకుల్లో దాచిన డబ్బు యొక్క అన్ని కచ్చితమైన వివరాలు మీకు ఇస్తాను! మీరు కేవలం నన్ను వాడి నుండి కాపాడండి!"

అధికారులు ఒకరినొకరు అర్థవంతంగా చూసుకున్నారు. రావుిల ఈ నిరాశతో కూడిన ఒప్పుకోలు వారి పనిని చాలా సులభతరం చేసింది. ఒక నేరస్థుడు తన ప్రాణాలు కాపాడుకోవడానికి మరో నేరస్థుడిపై అన్ని నిజాలు కక్కేసినప్పుడు, వారి ముఠా మొత్తం పేకమేడలా సులభంగా కూలిపోతుంది.

"సరే," అధికారి రావుిలను తన కాళ్ళ నుండి పక్కకు నెట్టి చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నారు. "మీరు అన్ని నిజాలు మాకు చెప్పి, శేఖర్ చౌదరిని పట్టుకోవడానికి సహాయం చేస్తే, చట్టం మీ రక్షణకు పూర్తి ఏర్పాట్లు చేస్తుంది. కానీ గుర్తుంచుకోండి, మా ముందు ఒక్క అబద్ధం చెప్పినా, మిమ్మల్ని ఈ ప్రపంచంలో ఎవరూ కాపాడలేరు."

రావుిలను హోటల్ కింది అంతస్తుకు నడిపించి తీసుకొచ్చినప్పుడు, హోటల్ బయట ఒక విలేకరుల సముద్రం ఏర్పడింది. వేలాది కెమెరా ఫ్లాష్‌ల ధాటికి రావుిల తన రెండు చేతులతో కళ్ళు మూసుకుంది. ఆమె తల దించుకుని, దొంగలా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కారులో ఎక్కి కూర్చుంది. ఆమె అహంకారం, ఆమె దర్పం అంతా ఈరోజు ఈ కెమెరాల ముందు వీధి ధూళిలో కలిసిపోయింది.

కేవలం గంటలోపే ఈ వార్త తాజా వార్తగా దేశంలోని అన్ని టీవీ తెరలపై ఎర్ర అక్షరాలతో కనిపించడం మొదలైంది.

హైదరాబాద్ శివార్లలోని ఆ పాత, శిథిలావస్థలో ఉన్న రహస్య స్థావరంలోని దుమ్ముపట్టిన గదిలో కూర్చుని అర్జున్, విక్రమ్, తలకు కట్టు కట్టుకున్న రజత్, మరియు జస్టిస్ రావు టీవీ తెరపై రావుిల పట్టుబడిన వార్తను చూస్తున్నారు.

టీవీ తెరపై పెద్ద అక్షరాలతో రాసి ఉంది— "శేఖర్ ప్రధాన అనుచరురాలు రావుిల అరెస్టు! తన ప్రాణాలు కాపాడుకోవడానికి శేఖర్ రహస్యాలన్నీ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు బయటపెట్టింది!"

ఆ వార్త చూసి విక్రమ్ ఒక పెద్ద ఉపశమన నిట్టూర్పు విడిచాడు. అతని పెదవుల చివర ఒక తృప్తితో కూడిన చిరునవ్వు విరిసింది. అతను జీవితాంతం న్యాయవాదిగా పనిచేశాడు. ఎందరో నేరస్థులు చట్టంలోని లొసుగుల నుండి నవ్వుతూ బయటపడటం చూశాడు. కానీ ఈరోజు ఈ దృశ్యం అతనికి ఒక విచిత్రమైన, లోతైన శాంతినిచ్చింది.

అతను అర్జున్ భుజం మీద చేయి వేసి చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నాడు, "చూశావా అర్జున్? కర్మఫలం ఎవరినీ వదలదు. ఏ అమ్మాయిలైతే డబ్బు మీద ఆశతో, తమ గుడ్డి అహంకారంతో నిన్నూ, నీలాంటి వేలాది మంది యువకులను అబద్ధపు నిందలతో రోడ్డున పడేశారో, ఈరోజు వాళ్లే తమ పాపాల భారంతో మునిగిపోతున్నారు. రావుిల, మాయ తాము ఎప్పటికీ ఈ సమాజం కళ్లలో దుమ్ము కొట్టి హాయిగా బతకగలమని అనుకున్నారు. కానీ ఈరోజు దేశమంతా వాళ్ళ అసలు రంగును గుర్తించింది. వాళ్ళు ఎంత నీచులో, ఎంత స్వార్థపరులో ఇప్పుడు అందరికీ తెలుస్తుంది."

రజత్ తన కట్టు కట్టిన తలతో సమ్మతిగా తల ఊపాడు. "అవును విక్రమ్. నాకు ఆశ్చర్యంగా ఉంది, నిన్నటి రాత్రి వరకు మన మీద తుపాకులు గురిపెట్టి దేవుళ్ళలా నటించిన వాళ్ళు, ఈరోజు తమ ప్రాణాలు కాపాడుకోవడానికి బిచ్చగాళ్ళలా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల కాళ్ళ మీద పడుతున్నారు. శేఖర్ చౌదరికి ఇప్పుడు అర్థమవుతూ ఉంటుంది, తన సొంత మనుషులే తనను వెన్నుపోటు పొడుస్తున్నారని. డబ్బు బలంతో కొన్న సంబంధాలు ఇలాగే విరిగిపోతాయి."

టీవీ తెరపై రావుిల ఆ కన్నీళ్లతో తడిసిన, భయంతో నిండిన ముఖం పదేపదే చూపిస్తున్నారు. వార్తలు చదివే వ్యక్తి చాలా గట్టిగా చెబుతున్నాడు, "రావుిల ఇచ్చిన సమాచారం ఆధారంగా గూఢచార సంస్థ ఇప్పుడు శేఖర్ చౌదరి కోసం నలువైపులా గాలిస్తోంది."

"ఇంకా వేడుక చేసుకునే సమయం రాలేదు విక్రమ్," జస్టిస్ రావు గారి గొంతు చాలా గంభీరంగా వినిపించింది, అందులో ఎలాంటి విజయపు ఉత్సాహం కానీ, ఆనందం కానీ లేదు. "నువ్వు స్వయంగా చట్టం చదువుకున్నావు, మన దేశ న్యాయవ్యవస్థ ఎలా పనిచేస్తుందో నీకు బాగా తెలుసు. టీవీ తెరపై లేదా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల ముందు ఇచ్చిన మాటలకు న్యాయస్థానంలో న్యాయమూర్తి గారి ముందు విలువ ఉండదు. రావుిల ఈరోజు మృత్యుభయంతో ఏది చెబుతోందో, రేపు న్యాయస్థానంలో శేఖర్ పెద్ద పెద్ద న్యాయవాదుల విచారణ ముందు తన వాంగ్మూలాన్ని పూర్తిగా మార్చేయగలదు."

అర్జున్ నేలపై కూర్చుని ఏకధాటిగా జస్టిస్ రావు గారి వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

"ఈ విచారణ ఒక రోజులోనో, ఒక నెలలోనో ముగిసేది కాదు," జస్టిస్ రావు గదిలో నెమ్మదిగా పచార్లు చేస్తూ చెప్పసాగారు. "ఇది నెలల తరబడి, బహుశా సంవత్సరాల తరబడి సాగుతుంది. గూఢచారులు విచారణ చేస్తారు, చార్జిషీట్ దాఖలు చేస్తారు, ఆ తర్వాత వాయిదాల మీద వాయిదాలు పడతాయి. శేఖర్ చౌదరి దగ్గర డబ్బుకు కొదవ లేదు. అతను దేశంలోనే అత్యంత ఖరీదైన న్యాయవాదులను నిలబెడతాడు. అతను సాక్ష్యాలను మాయం చేయడానికి ప్రయత్నిస్తాడు, సాక్షులను కొనేస్తాడు లేదా మాయం చేస్తాడు. మన చేతిలో ఉన్న పత్రాలు సాక్ష్యాలే, కానీ ఆ సాక్ష్యాలను సాక్షి బోనులో నిలబడి నిజమని నిరూపించడం ఒక పెద్ద, మురికి యుద్ధం."

అర్జున్ తన విరిగిన కాలి వైపు చూసుకున్నాడు. జస్టిస్ రావు గారి మాటలు అచ్చమైన నగ్నసత్యం. అతని తల్లిదండ్రులు ఈరోజు కొంచెం శాంతి పొందుతారు, కానీ సమాజం అతన్ని ఇంత సులభంగా అంగీకరిస్తుందా? వీధి జనాలు, అంతర్జాల ప్రపంచం ఈరోజు అతన్ని తాత్కాలిక హీరోని చేశాయి, కానీ రేపు మరో కొత్త వార్త లేదా కొత్త వినోదం రాగానే వారు అర్జున్‌ను మర్చిపోతారు. అతను కోల్పోయిన ఉద్యోగం, జైలులోని ఆ భయంకరమైన రాత్రులు, అతని తల్లిదండ్రుల కన్నీళ్లు, మరియు అతని కాలిపై ఉన్న ఈ శాశ్వతమైన కుంటి గుర్తు—వీటన్నిటి నష్టపరిహారం ఏ న్యాయస్థానమూ అతనికి ఇవ్వలేదు. ఆ రాక్షసుడు ఈరోజు పారిపోతున్నాడు, కానీ అతను మిగిల్చిన గాయాలు శాశ్వతంగా అర్జున్ శరీరంపైనా, మనసుపైనా పచ్చిగా ఉంటాయి. జీవితం ఏమీ సినిమా కథ కాదు, ఒక్క రాత్రిలో అన్నీ మాయలాగా సర్దుకోవడానికి.

సరిగ్గా ఈ లోతైన ఆలోచనలో ఉన్న క్షణంలో, బయటి నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదిస్తూ ఒక తొందరపాటు శబ్దం వినిపించింది.

అకస్మాత్తుగా ఆదిత్య బయట నుండి పిచ్చివాడిలా పరుగెత్తుకుంటూ గదిలోకి వచ్చాడు. అతని ముఖం కాగితంలా తెల్లగా అయిపోయింది. అతను ఆయాసపడుతూ, ఒక తీవ్రమైన భయంతో కూడిన చూపుతో జస్టిస్ రావు గారి వైపు చూశాడు. అతని ఈ భయానక ముఖాన్ని చూడగానే గదిలోని ప్రశాంత వాతావరణం ఒక్క సెకనులో మాయమైంది. ఆదిత్య అలాంటి ఏ దుర్వార్తను మోసుకొచ్చాడు, అది జస్టిస్ రావు గారి న్యాయపోరాటం యొక్క లెక్కలను కూడా తారుమారు చేయబోతోందా

[SivaSai]

పాపాల సామ్రాజ్యానికి ముగింపు

ఆదిత్య గదిలోకి వస్తూనే తలుపు చట్రాన్ని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. ఎంత వేగంగా పరిగెత్తుకొచ్చాడంటే, అతని ఛాతీ ఉక్కుతిత్తుల్లా పైకీ కిందకీ కదులుతోంది. అతని కళ్ళు భయంతో పెద్దవయ్యాయి.

"న్యాయమూర్తి గారూ! ఒక చాలా చెడ్డ వార్త ఉంది," ఆదిత్య గొంతు భయంతో వణుకుతోంది. "మన వాళ్ళు ఇప్పుడే కబురు చేశారు, గూఢచారులు రావుిలను తీసుకువెళ్తుండగా, శేఖర్ పెద్ద న్యాయవాదులు నడిదారిలో సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల కారును ఆపారు. వాళ్ళు న్యాయస్థానం నుండి ఒక ప్రత్యేక ఉత్తర్వు లేదా ఆదేశం తీసుకువచ్చారు. దాని ప్రకారం రావుిలను సాధారణ జైలులో కాకుండా, ఒక ప్రభుత్వ అతిథి గృహంలో ప్రత్యేక భద్రత నడుమ ఉంచుతున్నారు. అక్కడ శేఖర్ మనుషులు కూడా నిఘా పెట్టగలరు. అన్నింటికన్నా ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే..."

ఆదిత్య కాసేపు ఆగి ఒక పెద్ద గుటక మింగాడు. అతని చూపు ఇప్పుడు అర్జున్ వైపు ఉంది.

"ఏమైంది? ఎందుకు ఆగిపోయావు?" విక్రమ్ ముందుకు వచ్చి అసహనంగా అడిగాడు.

"శేఖర్ న్యాయవాదులు ఇప్పుడే వార్తా మాధ్యమాలకు ఒక పెద్ద ప్రకటన ఇచ్చారు," ఆదిత్య భయపడుతూ అర్జున్ వైపు చూస్తూ చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు. "వాళ్ళు చెప్పిందేమిటంటే, అర్జున్ ఇచ్చిన సాక్ష్యాలన్నీ పూర్తిగా నకిలీవట. శేఖర్ న్యాయవాదులు రేపు ఉదయమే న్యాయస్థానంలో అర్జున్, విక్రమ్, మీ మీద వందల కోట్ల రూపాయల భారీ పరువు నష్టం దావా వేయబోతున్నారు. అర్జునే అసలు నేరస్థుడని, కుట్ర పన్ని ఇదంతా చేశాడని ప్రజలు నమ్మేలా ఈ కేసును తిప్పుతున్నారు."

పోరాటం ముగియలేదు, బదులుగా ఇది ఇప్పుడు మరింత మురికిగా, చట్టపరమైన, మరియు తీవ్రమైన మానసిక యుద్ధంగా మారబోతోంది. అర్జున్ నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని ఈ మాటలు విన్నాడు. శేఖర్ చౌదరి అనే ఈ రాక్షసుడు బహుశా కొద్దిగా గాయపడ్డాడేమో కానీ, అతను చావలేదని అర్థం చేసుకున్నాడు. అతని అధికారపు మూలాలు చాలా లోతుగా ఉన్నాయి. గాయపడిన రాక్షసుడు తిరిగి నిలబడినప్పుడు, అతను ప్రపంచంలోనే అత్యంత భయంకరమైన జంతువుగా మారతాడు.

మరోవైపు, నగరం చివరున, ఒక మురికి, దుర్గంధభరితమైన మురికివాడలోని చీకటి గదిలో ఒక విరిగిన చెక్క కుర్చీలో కూర్చుని ఉన్నాడు శేఖర్ చౌదరి. ఢిల్లీలోని అత్యంత ఖరీదైన, విలాసవంతమైన మిద్దెపై విలాసవంతమైన నివాసాన్ని వదిలి ఈరోజు అతను ఈ నరకంలోకి వచ్చి నిలబడ్డాడు. ఇంటి పైకప్పు కారుతోంది, గోడల పెచ్చులు ఊడిపోయాయి. రోడ్డు పక్కన ఉన్న మురికి కాలువ వాసన గదిలోకి వస్తోంది. ఖరీదైన పానీయాలు తప్ప మామూలు నీళ్లు కూడా ముట్టని శేఖర్, ఈరోజు చెమటతో తడిసి ముద్దయిపోయాడు. అతని కళ్ళ కింద నల్లటి వలయాలు, ముఖమంతా తీవ్రమైన భయం, అలసట ఆనవాళ్లు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.

అతని ముందు తల దించుకుని నిలబడి ఉన్నారు రాణా, మరో ముగ్గురు నలుగురు గూండాలు. వారి చేతుల్లో ఇప్పుడు పెద్ద ఆయుధాలేవీ లేవు. వాళ్ళంతా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లంటే భయంతో వణికిపోతున్నారు. శేఖర్ ముందు ఒక చిన్న, పాత కంప్యూటర్ ఉంది. అతను కాసేపటి క్రితం తీవ్ర నిరాశతో తాను కూడబెట్టిన డబ్బు లెక్కలు చూసుకోవడానికి ప్రాణపణే ప్రయత్నిస్తున్నాడు. దేశం విడిచి పారిపోలేకపోయినా, తన విదేశీ బ్యాంక్ ఖాతాలలో ఉన్న వేల కోట్ల రూపాయలతో మళ్ళీ కొత్తగా తన సామ్రాజ్యాన్ని మొదలుపెట్టవచ్చని అనుకున్నాడు.

కానీ కంప్యూటర్ తెర అతనికి చూపించిన నిజం, అతడిని సజీవ సమాధి చేయడానికి సరిపోతుంది. శేఖర్ తన మొదటి రహస్య బ్యాంక్ ఖాతాలోకి వెళ్ళడానికి ప్రయత్నించాడు. తెరపై ఎర్ర అక్షరాలతో ఒకే పదం కనిపించింది— 'జప్తు చేయబడింది'. అతను రెండో ఖాతాలోకి వెళ్ళడానికి ప్రయత్నించాడు. అక్కడ కూడా అవే ఎర్ర అక్షరాలు. ఒకదాని తర్వాత ఒకటి, అతని నకిలీ సంస్థలు, రహస్యంగా దాచిన డబ్బు ఖాతాలన్నీ ప్రభుత్వ ఆదేశాల మేరకు పూర్తిగా మూసివేయబడ్డాయి. దేశ ప్రధానమంత్రి ఎలాంటి లొసుగు వదల్లేదు. ఆయన ఒక్క రాత్రిలోనే శేఖర్ పదిహేడు వందల కోట్ల కలను మట్టిలో కలిపేశారు.

రాణా చేతిలో ఉన్న ఒక చిన్న రేడియోలో రావుిల పట్టుబడిన వార్త నిరంతరాయంగా వస్తోంది. రాణా భయంతో ఒక గుటక మింగి, "సార్, రావుిల సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు అన్నీ చెప్పేసింది! ఇప్పుడు గూఢచారులకు మీ బినామీ కర్మాగారం గురించి తెలిసిపోతుంది. వాళ్ళు వెతుక్కుంటూ ఈ మురికివాడకు కూడా వచ్చేయొచ్చు సార్! ఇప్పుడు మన పరిస్థితి ఏంటి?" అన్నాడు.

శేఖర్, రాణా చేతిలోంచి ఆ చిన్న రేడియోను ఒక్క ఉదుటున లాక్కున్నాడు. తర్వాత దాన్ని నేలకేసి కొట్టి ముక్కలు ముక్కలు చేశాడు. అతని గుండెల్లో ఇప్పుడు తీవ్రంగా ఊపిరాడని పరిస్థితి. తానిప్పుడు ఈ నగరానికి దేవుడిని కాదని శేఖర్‌కు బాగా అర్థమవుతోంది. కేంద్ర దర్యాప్తు సంస్థ నగరం మొత్తాన్ని ఒక వలలా చుట్టుముట్టింది. నగరంలోని అన్ని రోడ్లు, స్టేషన్లలో తన పేరు మీద హెచ్చరిక జారీ చేయబడింది. దేశం విడిచి పారిపోవడానికి ఇక ఏ దారీ లేదు. అతని దగ్గర ఇప్పుడు రాజకీయ బలం లేదు, డబ్బు లేదు. ఒకవేళ అతను పట్టుబడి కారాగారానికి వెళితే, అక్కడి సాధారణ ఖైదీలు—అతని తప్పుడు చట్టాల బారినపడి సంవత్సరాల తరబడి మగ్గిపోతున్నవాళ్ళు—అతడిని బతికుండగానే కొట్టి చంపేస్తారు.

ఈ మురికి, కుళ్ళిన గది నాలుగు గోడల మధ్య నిలబడి శేఖర్‌కు అర్జున్ వర్మ గుర్తుకొచ్చాడు. ఏ అధికారమూ లేని ఒక సాధారణ, కుంటి కుర్రాడు, ఒంటరిగా తన పదేళ్ల సామ్రాజ్యాన్ని, పదిహేడు వందల కోట్ల సామ్రాజ్యాన్ని మట్టిలో కలిపేశాడు! శేఖర్ గుండెల్లో ఒక పైశాచికమైన పట్టుదల, తీవ్రమైన ప్రతీకారేచ్ఛ గూడుకట్టుకున్నాయి. తాను ఈరోజు అంతమైతే, ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ ఒంటరిగా అంతం కాకూడదని నిర్ణయించుకున్నాడు. అర్జున్‌కు జీవితాంతం అణువణువునా కాల్చేసే ఒక దెబ్బ కొట్టి వెళ్ళాలి.

హైదరాబాద్ శివార్లలోని ఆ పాడుబడిన రహస్య స్థావరంలో రాత్రి మరింత చిక్కబడింది. రజత్ నొప్పితో మూలుగుతున్నాడు, అతని తల కట్టు మళ్ళీ ఎర్రగా మారింది. ఆ రాత్రి వాళ్ళ దగ్గర సరిగ్గా తినడానికి కూడా ఏమీ లేదు. గెలుపు సంబరాలు లేవు, ఆనందం లేదు. కేవలం ఒక సుదీర్ఘమైన, చీకటి న్యాయపోరాటం కోసం భయంకరమైన నిరీక్షణ మాత్రమే ఉంది.

సరిగ్గా ఆ తీవ్ర నిరాశ క్షణంలో, గదిలో ఉన్న అందరూ ఒక తెలియని భయంలో మునిగిపోయి ఉన్నప్పుడు, అర్జున్ జేబులో ఉన్న అతని సొంత ఫోన్ అకస్మాత్తుగా మోగింది.

అర్జున్ ఉలిక్కిపడి ఫోన్ తీశాడు. పగిలిన తెరపై పరిచయమున్న నంబర్ ఏమీ లేదు, కేవలం 'తెలియని నంబర్' అని ఉంది. ఇంత రాత్రి ఈ నంబర్ నుండి ఎవరై ఉంటారు? అర్జున్ గుండె ఒక్కసారిగా దడదడలాడటం మొదలైంది. అతను వణుకుతున్న చేతులతో ఫోన్‌ను చెవి దగ్గర పెట్టుకున్నాడు.

ఫోన్ అవతలి నుండి మామూలు 'హలో' వినిపించలేదు. బాగా పరిచయమున్న, అత్యంత చల్లని, మృత్యువులా శీతలమైన ఒక స్వరం వినిపించింది.

"నువ్వు గెలిచావని అనుకున్నావా బిచ్చగాడా?" శేఖర్ చౌదరి గొంతు అర్జున్ చెవిలోకి ఒక విషసర్పంలా దూరింది. "ఒక సాధారణ కుర్రాడివై ఉండి నా పదిహేడు వందల కోట్ల సామ్రాజ్యాన్ని మట్టిలో కలిపేశావు! నన్ను రోడ్డున పడేశావు. కానీ నువ్వొక విషయం మర్చిపోయావు, ఒక రాక్షసుడు మునిగితే, ఎప్పుడూ ఒంటరిగా మునగడు."

అర్జున్ పిడికిలి బిగుసుకుంది. అతని దవడలు గట్టిపడ్డాయి. "ఎక్కడ దాక్కున్నావురా శేఖర్? సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు నిన్ను ఎలాగైనా పట్టుకుంటారు."

"సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు నన్ను పట్టుకునే ముందు, నువ్వు ఒకసారి మీ ఊరిలో ఉన్న ఇంటిని చూసుకో," శేఖర్ పైశాచికానందంతో నవ్వుతూ అన్నాడు. అతని స్వరంలో ఒక పిచ్చి హంతకుడు దాగి ఉన్నాడు. "నీ ఆ తల్లిదండ్రులు... రేపటి ఉదయాన్ని వారు చూడలేరు. నేను అంతమైతే, మీ అందరినీ అంతం చేశాకే చస్తాను. ధైర్యం ఉంటే నీ తల్లిదండ్రులను కాపాడుకో చూద్దాం అర్జున్!"

ఖట్ అని ఫోన్ ఆగిపోయింది.

ఒక్క క్షణంలో అర్జున్ కాళ్ళ కింద భూమి కదిలిపోయింది. అతని కళ్ళు భయంతో పెద్దవయ్యాయి. తన వృద్ధులైన తల్లిదండ్రులు ఊరిలో ఆ ఇంట్లో ఒంటరిగా ఉన్నారని, ఈ అర్ధరాత్రి వారిని కాపాడేందుకు అక్కడ ఎవరూ లేరని అతనికి గుర్తొచ్చింది. శేఖర్ లాంటి ఒక పిచ్చి, అధికారం కోల్పోయిన హంతకుడు ఇప్పుడు తన చేతుల్లోకి చట్టాన్ని తీసుకున్నాడు. అర్జున్ తన విరిగిన కాలితో ఈ చీకటి రాత్రిలో అంత దూరంలో ఉన్న ఊరికి వెళ్ళి తన తల్లిదండ్రులను ఈ రాక్షసుడి చేతి నుండి ప్రాణాలతో తీసుకురాగలడా? లేక ఈ న్యాయపోరాటం మధ్యలోనే అతను తన అత్యంత ఆత్మీయుల రక్తాన్ని చూడాల్సి వస్తుందా?

[SivaSai]

వేట మొదలైంది

ఫోన్ కట్ అయిన ఆ చిన్న శబ్దం అర్జున్ చెవుల్లో పదేపదే మారుమోగసాగింది. ఎవరో ఒక పెద్ద ఇనుప సుత్తితో తన తలలోపల గట్టిగా కొట్టినట్టు అనిపించింది. అతని చేతిలో ఉన్న మొబైల్ ఫోన్ గజగజ వణికిపోతోంది. ఒక్క క్షణం పాటు అతని కళ్ళముందున్న ప్రపంచమంతా గిరగిరా తిరగడం మొదలుపెట్టింది.

ఆ చిన్న, ప్రశాంతమైన, దుమ్ముపట్టిన ఊరిలోని ఇల్లు అర్జున్ కళ్ళముందు కదిలింది. జీవితాంతం నిజాయితీగా బతికిన అతని వృద్ధులైన నాన్నగారు, వయసు భారంతో ఇప్పటికే చాలా బలహీనపడిపోయారు. రోజంతా కొడుకు గురించే చింతిస్తూ కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటూ, కొడుకు బాగుండాలని దేవుడికి ప్రార్థనలు చేసే అతని అమ్మ. అలాంటి నిరపరాధులైన మనుషుల దగ్గరికి ఇప్పుడు ఈ నగరంలోని అత్యంత భయంకరమైన రాక్షసుడు తన సైన్యంతో వెళ్తున్నాడు! శేఖర్ చౌదరి అనే ఆ పిచ్చి హంతకుడు ఈ రాత్రికే వాళ్ళను అంతం చేసేస్తాడు!

అర్జున్ గుండెల్లోంచి ఒక భయంకరమైన ఆర్తనాదం బయటకు వచ్చింది. అతను ఒక్క సెకను కూడా అక్కడ నిలబడలేదు. శేఖర్ యొక్క మృత్యువులా చల్లని స్వరం అతనికి గుర్తొచ్చింది— "రేపటి ఉదయాన్ని వారు చూడలేరు."

"అమ్మా! నాన్నా!" అని అర్జున్ పిచ్చివాడిలా అరిచాడు.

అతను గది యొక్క మూసి ఉన్న తలుపు వైపు గుడ్డివాడిలా పరుగెత్తడం మొదలుపెట్టాడు. తన విరిగిన కాలి గురించి పూర్తిగా మర్చిపోయాడు. కుడి కాలు మీద బరువు వేయగానే, ఒక తీవ్రమైన, భయంకరమైన నొప్పి అతని శరీరమంతా వ్యాపించింది. నొప్పితో అతని ముఖం వికారంగా మారిపోయింది, అతను బోర్లా నేలపై పడ్డాడు. కానీ అతను ఆగలేదు. అతను నేలపై పాక్కుంటూ తలుపు వైపు వెళ్ళసాగాడు.

"నేను వెళ్ళాలి! నేను ఇప్పుడే వెళ్ళాలి!" అర్జున్ ఏడుస్తూ అరవసాగాడు. "వాడు మా అమ్మానాన్నలను చంపేస్తాడు! ఆ రాక్షసుడు మా ఇంటికి మనుషులను పంపిస్తున్నాడు! నన్ను వదలండి!"

విక్రమ్, గాయపడిన రజత్ ఈ పరిస్థితి చూసి తీవ్రంగా భయపడిపోయారు. వాళ్ళు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి అర్జున్‌ను నేల మీద నుండి లేపడానికి ప్రయత్నించారు.

"ఏమైంది అర్జున్? శాంతించు! శేఖర్ ఏమన్నాడు?" విక్రమ్ అర్జున్ రెండు భుజాలను గట్టిగా పట్టుకుని అతన్ని ఆపడానికి ప్రయత్నించాడు.

కానీ అర్జున్ శరీరంలో అప్పుడు కోపంతో ఉన్న పులి బలం వచ్చింది. అతను ఒక్క ఉదుటున విక్రమ్‌ను పక్కకు తోసేశాడు. "నన్నెందుకు ఆపుతున్నారురా? మా అమ్మానాన్నలు అక్కడ ఒంటరిగా ఉన్నారు! ఈ అర్ధరాత్రి వాళ్ళను కాపాడేవాళ్ళు ఎవరూ లేరు! నన్ను వెళ్ళనివ్వండి విక్రమ్, నేను నడుచుకుంటూ అయినా మా గ్రామానికి వెళ్తాను!"

అర్జున్ మళ్ళీ తలుపు వైపు వెళ్ళబోయాడు, కానీ సరిగ్గా అదే క్షణంలో ఒక బరువైన, అత్యంత కఠినమైన స్వరం గదిలోని గాలిని బరువెక్కించింది.

"ఒక్క అడుగు కూడా ముందుకు వేయకు అర్జున్!"

జస్టిస్ రావు వేగంగా నడుచుకుంటూ వచ్చి తలుపు ముందు రెండు చేతులు చాచి నిలబడ్డారు. ఆయన కళ్ళలో, ముఖంలో తీవ్రమైన గాంభీర్యం, కఠినత్వం కనిపిస్తున్నాయి. ఆయన ఒక వృద్ధుడు, కానీ ఈ క్షణంలో ఆయన గొంతు న్యాయస్థానంలోని ఒక కఠినమైన న్యాయమూర్తిలా వినిపించింది.

అర్జున్ జస్టిస్ రావు కాళ్ళ దగ్గర కూలబడి బావురుమని ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు. అతని రెండు కళ్ళ నుండి ధారాపాతంగా కన్నీళ్లు కారుతున్నాయి. అతను జస్టిస్ రావు రెండు కాళ్ళను పట్టుకుని దీనమైన స్వరంతో ఇలా అన్నాడు, "జడ్జి గారూ, నన్ను వెళ్ళనివ్వండి! మీకు అర్థం కావడం లేదు, శేఖర్ చౌదరి ఇప్పుడు మనిషి కాదు, ఒక పిచ్చివాడిగా మారిపోయాడు! అతను సర్వం కోల్పోయి ఇప్పుడు నా కుటుంబంపై ప్రతీకారం తీర్చుకుంటున్నాడు! నేను ఇక్కడ చేతులు ముడుచుకుని కూర్చోలేను! మా అమ్మానాన్నలకు ఏమైనా అయితే నేను నన్ను నేను ఎప్పటికీ క్షమించుకోలేను!"

జస్టిస్ రావు కిందకి వంగి అర్జున్ రెండు చేతులను పట్టుకున్నారు. ఆయన చాలా ప్రశాంతంగా, కానీ అత్యంత దృఢమైన స్వరంతో అర్జున్‌కు నచ్చజెప్పడం మొదలుపెట్టారు.

"అర్జున్, నీ మనసులోని పరిస్థితిని నేను బాగా అర్థం చేసుకోగలను. ఒక కొడుకుకు తన తల్లిదండ్రుల ప్రాణాల కన్నా ఏదీ ముఖ్యం కాదు. కానీ నువ్వు ఇప్పుడు సాధారణ అర్జున్ కాదు. నువ్వు దేశం మొత్తం ముందు ఒక పెద్ద పోరాటానికి ముఖ్య ప్రతినిధివి. నువ్వు ఇప్పుడు తల వేడెక్కి ఏదైనా తప్పుడు పని చేస్తే, ఇంతమంది సామాన్యుల రక్తం, కన్నీళ్లు ఒక్క క్షణంలో వృధా అయిపోతాయి."

అర్జున్ వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ అన్నాడు, "కానీ మా అమ్మానాన్నలు..."

"నా మాట చాలా శ్రద్ధగా విను అర్జున్," జస్టిస్ రావు అర్జున్‌ను నేల మీద నుండి లాగి ఒక విరిగిన కుర్చీలో కూర్చోబెట్టారు. "శేఖర్ చౌదరి సరిగ్గా ఇదే కోరుకుంటున్నాడు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల, చట్టం యొక్క వల నుండి తాను తప్పించుకోలేనని అతనికి బాగా తెలుసు. అందుకే అతను నీ బలహీనమైన చోట దెబ్బకొట్టాడు. నువ్వు తల వేడెక్కి ఈ రాత్రి చీకటిలో నగరం విడిచి గ్రామం వైపు పరుగెత్తాలని అతను కోరుకుంటున్నాడు."

విక్రమ్, రజత్ కూడా ఆశ్చర్యంగా జస్టిస్ రావు మాటలు వింటున్నారు. అర్జున్ తల్లిదండ్రులను భయపెట్టడం వల్ల శేఖర్‌కు ఏం లాభమో వాళ్లకు అర్థం కాలేదు.

జస్టిస్ రావు గది మధ్యలో నిలబడి చెప్పసాగారు, "నీకు అర్థం కావడం లేదా అర్జున్, ఇది శేఖర్ పన్నిన ఒక అత్యంత సూక్ష్మమైన, భయంకరమైన ఉచ్చు అని? ఈరోజు ఉదయం నుండి నువ్వు నిర్దోషివని, శేఖరే అసలు నేరస్థుడని దేశం మొత్తానికి తెలిసింది. నీ దగ్గర అన్ని సాక్ష్యాలు ఉన్నాయి. కానీ రేపు ఉదయం ఈ భారీ అవినీతి కేసు కోర్టుకు వచ్చినప్పుడు, నువ్వు అక్కడ ఉండటం చాలా ముఖ్యం. నువ్వే ప్రధాన ఫిర్యాదుదారువి."

జస్టిస్ రావు కొద్దిసేపు ఆగి, ఒక లోతైన శ్వాస తీసుకుని అన్నారు, "ఒకవేళ నువ్వు ఈ రాత్రి నగరం విడిచి వెళ్ళిపోతే, రేపు ఉదయం శేఖర్ యొక్క పెద్ద పెద్ద, ఖరీదైన లాయర్లు కోర్టులో జడ్జి గారి ముందు నిలబడి ఏమంటారో తెలుసా? వాళ్ళు నిన్ను ఒక భయంకరమైన నేరస్థుడని అంటారు. నువ్వు విదేశీ నేరస్థులతో చేతులు కలిపి ఈ నకిలీ పత్రాలు సృష్టించావని, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు విచారణ మొదలుపెట్టగానే రాత్రికి రాత్రే నగరం విడిచి పారిపోయావని చెబుతారు! శేఖర్ లాయర్లు నిన్ను దేశం మొత్తం ముందు ఒక పరారీలో ఉన్న నిందితుడిగా నిరూపిస్తారు."

ఈ మాటలు విన్న తర్వాత గదిలోని వాతావరణం పూర్తిగా నిశ్శబ్దంగా మారిపోయింది. అర్జున్ కన్నీళ్లు ఒక్క క్షణంలో ఆగిపోయాయి. జస్టిస్ రావు చెప్పిన ప్రతి మాటా నిజమని అతనికి అర్థమైంది. శేఖర్ చౌదరి కేవలం తన తల్లిదండ్రులను చంపాలనుకోవడం లేదు, అతను అర్జున్‌ను శాశ్వతంగా అబద్ధికుడిగా నిరూపించాలనుకుంటున్నాడు.

"వాళ్ళు నీ పేరు మీద అరెస్ట్ వారెంట్ జారీ చేయిస్తారు," జస్టిస్ రావు మళ్ళీ చెప్పడం మొదలుపెట్టారు. "అప్పుడు ఈ పదిహేడు వందల కోట్ల అవినీతి విచారణ మధ్యలోనే ఆగిపోతుంది. నువ్వు ఇచ్చిన అసలు సాక్ష్యాలన్నీ చెత్తబుట్టలో విసిరివేయబడతాయి. మాయ, రావుిల మళ్ళీ నవ్వుతూ జైలు నుండి బయటకు వస్తారు. మరియు నువ్వు జీవితాంతం సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల నుండి తప్పించుకుంటూ ఒక పరారీలో ఉన్న నేరస్థుడిలా వీధుల్లో తిరుగుతూ ఉంటావు. నీతో పాటు, ఈ రోజు నీ వైపు చూసి రొమ్ము విరుచుకుని రోడ్డు మీదకు వచ్చిన వేలాది మంది సామాన్య పురుషులు శాశ్వతంగా ఓడిపోతారు. శేఖర్ సరిగ్గా ఇదే కోరుకుంటున్నాడు."

అర్జున్ రెండు చేతులతో తన ముఖం కప్పుకున్నాడు. అతని గుండె నొప్పితో బద్దలవుతోంది. ఒకవైపు అతను తన తల్లిదండ్రులను కాపాడాలి, మరోవైపు ఈ పెద్ద నిజాన్ని కాపాడాలి. అతను ఇప్పుడు ఒక భయంకరమైన పద్మవ్యూహంలో చిక్కుకుపోయాడు.

"అయితే నేనేం చేయాలి జడ్జి గారూ?" అర్జున్ నిరాశతో, కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ అన్నాడు. "నేనిక్కడ కూర్చుని మా అమ్మానాన్నల మరణవార్త కోసం ఎదురుచూడాలా? నేను ఇంత నిస్సహాయుడినా?"

జస్టిస్ రావు అర్జున్ భుజంపై ఒక చేయి వేశారు. ఆయన కళ్ళలో ఇప్పుడు భరోసా ఇచ్చే వెలుగు కనిపించింది.

"చట్టపరమైన పోరాటంలో కేవలం కండబలంతో గెలవలేము అర్జున్, అక్కడ తెలివి కావాలి," జస్టిస్ రావు చాలా మృదువైన స్వరంతో అన్నారు. "నువ్వు ఈ పోరాటానికి ముఖచిత్రంగా నగరంలోనే ఉంటావు. రేపు ఉదయం తల ఎత్తుకుని కోర్టుకు వెళ్తావు. ఇక నీ తల్లిదండ్రులను కాపాడే బాధ్యత ఈ రోజు నుండి నాది. నేను మాట ఇస్తున్నాను, శేఖర్ చౌదరి యొక్క ఒక్క వెంట్రుక కూడా నీ కుటుంబం మీద పడదు."

అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా ముఖం పైకెత్తి చూశాడు. "కానీ ఎలా? గ్రామం ఇక్కడి నుండి చాలా దూరంలో ఉంది!"

జస్టిస్ రావు ఏమీ మాట్లాడకుండా తన జేబులో నుండి ఒక పాత, చిన్న మొబైల్ ఫోన్ తీశారు. ఆయన జీవితాంతం అత్యంత నిజాయితీగా న్యాయమూర్తిగా పనిచేశారు. ఆయన మంచి విద్యార్థులు ఎందరో ఈ రోజు దేశంలోని పెద్ద పెద్ద పదవులలో ఉన్నారు.

ఆయన తన ఫోన్ బటన్లు నొక్కి ఢిల్లీలోని అత్యంత పెద్ద సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారికి కాల్ చేశారు. ఈ సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి ఒకప్పుడు జస్టిస్ రావుకు చాలా ఇష్టమైన విద్యార్థి, ఆయన జస్టిస్ రావును తన తండ్రిలా గౌరవిస్తాడు.

కొన్నిసార్లు రింగ్ అయ్యాక అటువైపు నుండి ఫోన్ ఎత్తారు.

"నమస్కారం సార్," అటువైపు సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి గొంతులో అత్యంత గౌరవం వినిపించింది. "ఇంత రాత్రి మీ ఫోన్! ఏదైనా ప్రత్యేక అవసరమా సార్?"

"అవును, చాలా అత్యవసరమైన పని," జస్టిస్ రావు నేరుగా విషయంలోకి వచ్చారు. "ఈ ఉదయం నుండి నగరంలో జరుగుతున్న అర్జున్ వర్మ సంఘటన నీకు తెలిసే ఉంటుంది. శేఖర్ చౌదరి అనే వ్యక్తి ఇప్పుడు పారిపోయే దారి లేక అర్జున్ గ్రామంలోని ఇంటిపై దాడి చేయడానికి ప్లాన్ చేశాడు. అతను అర్జున్ వృద్ధులైన తల్లిదండ్రులను చంపేస్తానని బెదిరించాడు. అర్జున్ రేపు ఉదయం కోర్టులో ఉండాలి, అందుకే అతను వెళ్ళలేకపోతున్నాడు. నాకు ఇప్పుడే నీ సహాయం కావాలి."

ఢిల్లీ సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి మాటలన్నీ చాలా శ్రద్ధగా విన్నారు. జస్టిస్ రావు ఎప్పుడూ అబద్ధం చెప్పరని, అనవసరంగా సహాయం అడగరని అతనికి తెలుసు.

"మీరు అస్సలు చింతించకండి సార్," ఆ అధికారి చాలా కఠినమైన, ఆత్మవిశ్వాసంతో కూడిన స్వరంతో అన్నారు. "శేఖర్ చౌదరి కోసం ఎలాగూ దేశవ్యాప్తంగా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వెతుకుతున్నారు. నేను స్వయంగా ఈ విషయం చూసుకుంటాను."

"కానీ సమస్య వేరే చోట ఉంది," జస్టిస్ రావు చింతగా అన్నారు. "అర్జున్ గ్రామం మన నగరం నుండి చాలా దూరంలో ఉంది. అది వేరే రాష్ట్రం సరిహద్దులో పడుతుంది. మన నగర సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అక్కడికి వెళ్ళి చర్యలు తీసుకునేసరికి చాలా ఆలస్యమవుతుంది. శేఖర్ బహుశా అప్పటికే తన పని పూర్తి చేసేస్తాడు."

"నాకు అర్థమైంది సార్," సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి అన్నారు. "మన రాష్ట్ర సరిహద్దుల బయట అయినా, దేశంలోని పెద్ద సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారుల మధ్య ఒక ప్రత్యేక సమాచార మార్గం ఉంటుంది. మీరు నాకు అర్జున్ గ్రామం యొక్క సరైన చిరునామా ఇవ్వండి. నేను మాట ఇస్తున్నాను, పది నిమిషాల్లో ఆ ప్రాంతంలోని స్థానిక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు భారీ బలగంతో అర్జున్ ఇంటి వైపు బయలుదేరతారు."

జస్టిస్ రావు అర్జున్ నుండి సైగలతో గ్రామం చిరునామా తెలుసుకుని సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారికి చెప్పారు.

"సరే సార్," ఆ అధికారి అన్నారు. "స్థానిక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు చాలా వేగంగా అక్కడికి చేరుకుంటారు. నేను స్వయంగా ఈ విషయంపై నిఘా ఉంచుతాను. మీరు అర్జున్‌ను శాంతంగా ఉండమని చెప్పండి."

ఫోన్ కట్ అయింది. జస్టిస్ రావు హమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకుని అర్జున్ వైపు చూశారు.

"విన్నావు కదా?" జస్టిస్ రావు కొద్దిగా నవ్వడానికి ప్రయత్నిస్తూ అన్నారు. "ఢిల్లీ సెక్యూరిటీ అధికారి చీఫ్ స్వయంగా నీ రాష్ట్ర స్థానిక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లతో మాట్లాడుతున్నారు. కొద్ది సేపట్లోనే మీ ఊరికి దగ్గరలో ఉన్న సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్ నుండి భారీ సెక్యూరిటీ అధికారి బలగం మీ ఇంటి వైపు బయలుదేరుతుంది. నువ్వు ఇప్పుడు కొంచెం శాంతంగా కూర్చో."

అర్జున్, విక్రమ్, రజత్ ఈ మాటలు విని కొంచెం ధైర్యం తెచ్చుకున్నారు. అర్జున్ రెండు చేతులు జోడించి జస్టిస్ రావుకు నమస్కరించాడు. ఈ చీకటిలో జస్టిస్ రావు తమకు దేవుడిలా వచ్చి నిలబడ్డారని అతనికి అనిపించింది.

కానీ గదిలోని ఈ తాత్కాలిక ఉపశమనం ఎక్కువసేపు నిలవలేదు.

గోడకు తగిలించి ఉన్న పాత గడియారం వైపు అర్జున్ చూశాడు. రాత్రి అప్పుడు దాదాపు రెండు గంటలు కావస్తోంది. నగరం మొత్తం గాఢ నిద్రలో మునిగి ఉంది. చలిగాలి గది యొక్క పగిలిన కిటికీలోంచి లోపలికి వచ్చి ఎముకలు కొరికే చలిని పుట్టిస్తోంది.

అర్జున్ గడియారం ముల్లు వైపు తదేకంగా చూస్తున్నాడు. అతని గుండెల్లో దడ కొంచెం కూడా తగ్గలేదు.

జస్టిస్ రావు అతనికి భరోసా ఇచ్చారు, ఢిల్లీ పెద్ద సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి సహాయం చేస్తున్నారు, స్థానిక సెక్యూరిటీ అధికారి బృందం బహుశా బయలుదేరడానికి సిద్ధమవుతోంది. అంతా బాగానే ఉంది. కానీ అర్జున్ మనసు మాత్రం శాంతించడం లేదు.

అతని మనసులో పదేపదే ఒక భయంకరమైన లెక్క తిరుగుతోంది.

అతని గ్రామంలోని ఇల్లు నగరపు సందడి నుండి చాలా దూరంలో, లోపలికి ఉంది. గ్రామానికి వెళ్ళే రోడ్లు చాలా అధ్వాన్నంగా, వంకరటింకరగా ఉంటాయి. దగ్గరలోని పెద్ద సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్ నుండి సెక్యూరిటీ అధికారి వాహనంలో ఆ గ్రామానికి చేరుకోవడానికి కూడా కనీసం గంట సమయం పడుతుంది. మరియు రాత్రి చీకటిలో ఆ సమయం ఇంకా ఎక్కువ పట్టవచ్చు.

మరోవైపు, శేఖర్ చౌదరి ఎంత సేపటి క్రితం అతనికి ఫోన్ చేశాడు? శేఖర్ బహుశా అప్పటికే తన గ్రామానికి దగ్గరగా చేరుకుని ఉంటాడు! శేఖర్ ఇప్పుడు అధికారం కోల్పోయిన, పిచ్చి పట్టిన రాక్షసుడు. అతను ప్రతీకార జ్వాలతో మండిపోతున్నాడు. అతను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల కోసం ఎదురుచూస్తాడా?

అర్జున్ కళ్ళు మూసుకుంటే, తన వృద్ధులైన తల్లిదండ్రులు గాఢ నిద్రలో ఉన్న దృశ్యం కనిపిస్తోంది. సరిగ్గా అదే క్షణంలో, వారి ఇంటి పాత చెక్క తలుపు ఒక వికృత శబ్దంతో విరిగి పడుతోంది. శేఖర్ చౌదరి, అతని గూండాలు చేతిలో ఆయుధాలతో ఆ ఇంట్లోకి ప్రవేశిస్తున్నారు.

అర్జున్ నుదుటిపై మళ్ళీ చెమట పట్టడం మొదలైంది. అతను గదిలో అశాంతంగా పచార్లు చేయసాగాడు.

సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు బహుశా బయలుదేరారు, కానీ వారు సరైన సమయానికి చేరుకోగలరా?

సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు చేరుకోవడానికి ముందు ఈ ఒకటి లేదా రెండు గంటల సమయం అర్జున్ జీవితంలో అత్యంత సుదీర్ఘమైన, భయంకరమైన సమయం కాబోతోంది. గడియారం ముల్లులు కదలడం లేదనిపిస్తోంది. ప్రతి సెకను ఒక యుగంలా అనిపిస్తోంది.

ఢిల్లీ సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి అంతా విని జస్టిస్ రావుకు మాట ఇచ్చారు, తాను స్వయంగా అన్ని ఏర్పాట్లు చేస్తున్నానని, స్థానిక సెక్యూరిటీ అధికారి బలగం వెళ్తోందని. కానీ అర్జున్ గ్రామం నగరం నుండి చాలా దూరంలో ఉంది. రోడ్ల పరిస్థితి బాగాలేదు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు చేరుకోవడానికి ముందు, ఈ అర్ధరాత్రి నిశ్శబ్దంలో, శేఖర్ చౌదరి ఏదైనా పెద్ద నష్టం చేస్తాడా? అర్జున్ వృద్ధులైన తల్లిదండ్రులు ఈ భయంకరమైన రాక్షసుడి చేతి నుండి తమ ప్రాణాలను కాపాడుకోగలరా, లేక సెక్యూరిటీ అధికారి వాహనం చేరుకునేలోపే ఆ గ్రామంలోని ప్రశాంతమైన ఇల్లు రక్తపు మరకలతో తడిసిపోతుందా? దూరంగా కూర్చున్న అర్జున్ తన అత్యంత ఆప్తులను కాపాడుకునే ఈ కాలంతో చేసే పరుగులో ఓడిపోతాడా?

[SivaSai]

శేఖర్ చివరి ప్రతీకారం

ఆ చిన్న, ప్రశాంతమైన, దుమ్ముపట్టిన ఊరిలోని ఇల్లు అప్పుడు లోతైన, భయంకరమైన నిశ్శబ్దంలో మునిగి ఉంది. చలికాలపు రాత్రి ఎముకలు కొరికే చలిగాలి ఆ ఊరి ఖాళీ పొలాల మీదుగా వీస్తోంది. ఆకాశంలో చంద్రుడి వెలుగు లేదు, నలువైపులా చిమ్మ చీకటి. ఊరిలోని వారందరూ ఎప్పుడో నిద్రలోకి జారుకున్నారు. కేవలం అప్పుడప్పుడు చాలా దూరం నుండి ఒకటి రెండు వీధి కుక్కల అరుపులు వినిపిస్తున్నాయి. అర్జున్ నాన్న, అమ్మ తమ పాత పడకగదిలో గాఢ నిద్రలో ఉన్నారు. గత కొన్ని రోజులుగా కొడుకు గురించిన చింతతో వాళ్ళు కనురెప్ప వాల్చలేదు. ఈరోజు టీవీలో తమ కొడుకు గెలిచిన వార్త చూశాక, వాళ్ళ గుండెల మీద ఉన్న బండరాయిలాంటి భారం కొద్దిగా తేలికపడింది. అందుకే ఇన్ని రోజుల తర్వాత వాళ్ళు కాస్త ప్రశాంతంగా నిద్రపోగలుగుతున్నారు.

కానీ వాళ్ళు కలలో కూడా ఊహించలేదు, నగరంలోని అతిపెద్ద రాక్షసుడు తన అధికారాన్ని కోల్పోయి ఇప్పుడు కోపంతో ఉన్న జంతువులా తమ వైపే దూసుకొస్తున్నాడని.

రాత్రి రెండు కావస్తోంది. ఇంటి వెనకున్న వెదురు తోటలోంచి కొన్ని బరువైన అడుగుల చప్పుడు వినిపించింది. ఎండుటాకులపై బూట్ల కరకర శబ్దం. రాణా, అతని ముగ్గురు అనుచరులు ముఖానికి ముసుగు వేసుకుని, చేతుల్లో ఇనుప రాడ్లు, లావుపాటి తాళ్లతో అర్జున్ ఇంటి ఆవరణలోకి ప్రవేశించారు. రాణా కళ్ళు చీకటిలో కూడా ఒక పైశాచిక ఆనందంతో మెరుస్తున్నాయి. శేఖర్ చౌదరి ఆదేశం చాలా స్పష్టంగా ఉంది—ఈ వృద్ధులను ఎంతగా హింసించాలంటే, నగరంలో ఉన్న అర్జున్ వర్మ జీవితాంతం కుమిలిపోయేలా చేయాలి.

రాణా సైగ చేయగానే, ఒక గూండా ఇంటి ప్రధాన విద్యుత్ తీగను కత్తిరించాడు. ఒక్క క్షణంలో ఆ ఇల్లంతా దట్టమైన చీకటిలో మునిగిపోయింది.

లోపలి గదిలో అర్జున్ నాన్నకు హఠాత్తుగా ఒక విచిత్రమైన శబ్దం వినిపించింది. ఆయన నిద్ర చాలా పలుచనిది. ఆయన కళ్ళు తెరిచి చూశారు, తలపై ఫ్యాన్ తిరగడం లేదు, కిటికీ బయట నుండి గుసగుసలాడుతున్న శబ్దం వస్తోంది. ఏదో తేడా జరిగిందని ఆయన గ్రహించాడు. ఆయన చాలా జాగ్రత్తగా మంచం దిగాడు. వయసైపోయింది, శరీరం బలహీనపడింది, కానీ ఈ ఇంటికి రక్షకుడు ఆయనే కదా. ఆయన తన పాత కర్ర కోసం వెతికాడు.

సరిగ్గా అదే క్షణంలో, ఇంటి ముందున్న పాత చెక్క తలుపుపై భయంకరమైన, చెవులు చిల్లులుపడే శబ్దం వచ్చింది.

'ఢాం!'

అర్జున్ అమ్మ అరుస్తూ నిద్రలేచి కూర్చుంది. "ఏమండీ! ఏమైంది? ఎవరక్కడ?" ఆమె గొంతు భయంతో వణుకుతోంది.

అర్జున్ నాన్న ఏదైనా గ్రహించేలోపే, ఆ చెక్క తలుపు కరకరమని విరిగి నేరుగా లోపలికి పడిపోయింది. ఆ విరిగిన తలుపు మీదుగా నలుగురు పొడవాటి, బలిష్టమైన గూండాలు హడావుడిగా లోపలికి చొరబడ్డారు. వాళ్ళ చేతుల్లోని టార్చ్‌ల శక్తివంతమైన వెలుగు నేరుగా అర్జున్ నాన్న, అమ్మ ముఖాలపై పడింది. ఆ వెలుగుకు వారి కళ్ళు బైర్లు కమ్మాయి.

"మీరు ఎవరు? మా ఇంట్లో ఏం కావాలి?" అర్జున్ నాన్న తన బలహీనమైన శరీరంతోనే తన భార్య ముందు ఢాలులా నిలబడ్డాడు. అతని గొంతులో భయం ఉన్నా, ఒక తండ్రిగా తన కుటుంబాన్ని కాపాడుకోవాలనే పట్టుదల స్పష్టంగా కనిపించింది.

రాణా ఒక పైశాచిక నవ్వు నవ్వుతూ ముందుకు వచ్చాడు. అతను ఏమీ మాట్లాడకుండా తన బలమైన చేతి వెనుక భాగంతో అర్జున్ నాన్న ముఖంపై గట్టిగా చెంపదెబ్బ కొట్టాడు.

ఆ దెబ్బ ఎంత భయంకరంగా ఉందంటే, ఆ వృద్ధుడు తనను తాను నిలబెట్టుకోలేకపోయాడు. ఆయన నేరుగా నేలపై ఎగిరిపడ్డాడు. ఆయన పెదవి పగిలి పచ్చి రక్తం కారసాగింది.

"ఏమండీ!" అర్జున్ అమ్మ పిచ్చిదానిలా అరుస్తూ తన భర్త వైపు పరుగెత్తబోయింది.

కానీ రాణా అనుచరులలో ఒకడు ఆమెను మధ్యలోనే ఆపేశాడు. అతను అర్జున్ అమ్మను గట్టిగా నెట్టాడు. ఆ వృద్ధురాలు గది మూలన ఉన్న ఒక చెక్క అల్మారా మీద పడింది. నొప్పితో ఆమె నోటి నుండి ఒక అణచిన శబ్దం వెలువడింది. ఆమె తిరిగి లేచి నిలబడలేకపోయింది.

"మీ కొడుకు చాలా ధైర్యం చూపిస్తున్నాడు కదా?" రాణా అర్జున్ నాన్న జుట్టు పట్టుకుని అతన్ని నేల నుండి పైకి లాగాడు. "నగరంలో కూర్చుని మా యజమాని సామ్రాజ్యాన్ని కూల్చేశాడు! ఇప్పుడు చూడు, మీ ఈ పరిస్థితి చూసి మీ కుంటి కొడుకు ఏమవుతాడో!"

అర్జున్ నాన్న నొప్పితో మూలుగుతూ, "నా కొడుకుని మీరేమీ చేయలేరు. నిజం అందరికీ తెలిసిపోయింది. మీకు దేవుడంటే భయం లేదా?" అన్నాడు.

"దేవుడా?" రాణా పగలబడి నవ్వాడు. "ఈ రాత్రికి నేనే మీ దేవుడిని! పిలవండి మీ దేవుడిని, వచ్చి కాపాడతాడేమో చూద్దాం!"

రాణా సైగ చేయగానే మిగతా గూండాలు ముందుకు వచ్చారు. వాళ్ళు చాలా క్రూరంగా అర్జున్ నాన్నను, అమ్మను నేల నుండి లాగి రెండు చెక్క కుర్చీలలో కూర్చోబెట్టారు. తర్వాత వాళ్ళ చేతిలోని లావుపాటి తాళ్లతో వాళ్లను కుర్చీలకు గట్టిగా కట్టేశారు. ఆ తాళ్ల బంధం ఎంత గట్టిగా ఉందంటే, ఆ వృద్ధుల చేతి చర్మం తెగి రక్తం వచ్చేలా ఉంది. అర్జున్ అమ్మ వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ దేవుడిని ప్రార్థిస్తోంది. తన కళ్ల ముందు భర్తను అలా కొట్టడం చూసి ఆమె గుండె బద్దలవుతోంది.

రాణా తన జేబులోంచి ఫోన్ తీశాడు. అతను తన ఫోన్ తెరపై అర్జున్ వర్మ నెంబరు కలిపాడు. అతని పథకం చాలా స్పష్టంగా ఉంది. అతను అర్జున్‌కు నేరుగా వీడియో కాల్ చేస్తాడు. అర్జున్ తన కళ్ళతో చూడాలి, తన తల్లిదండ్రులను ఎలా అణువణువునా హింసించి చంపుతున్నారో. శేఖర్ చౌదరి కోరుకున్నది సరిగ్గా ఇదే.

"మీ కొడుకు చాలా తెలివైనవాడు," రాణా ఫోన్ తెర వైపు చూస్తూ ఒక సైతాను నవ్వు నవ్వాడు. "కానీ ఇప్పుడు అతను మీ ఈ రక్తంతో తడిసిన ముఖాలు చూసినప్పుడు, అతని పట్టుదల, అహంకారం ఎక్కడికి పోతాయో నేను చూస్తాను. ఈ రాత్రి అర్జున్ వర్మ నగర వీధుల్లో నిలబడి తన తల్లిదండ్రుల మరణాన్ని ప్రత్యక్ష ప్రసారం చూస్తాడు."

అర్జున్ అమ్మ బావురుమని ఏడ్చింది, "వద్దు! నా కొడుకుకి ఫోన్ చేయవద్దు! వాడిని బాధపెట్టకండి! మీకు కావాల్సింది తీసుకోండి, కానీ నా కొడుకుని దీనిలోకి లాగకండి!"

"నోర్ముయ్ ముసల్దానా!" రాణా గద్దించాడు.

అతను తన వేలిని ఫోన్‌లోని ఆకుపచ్చ రంగు కాల్ బటన్ మీదకు తీసుకెళ్లాడు. ఇంకొక్క సెకను. ఈ బటన్ నొక్కితే చాలు, నగరంలో ఉన్న అర్జున్ ప్రపంచం శాశ్వతంగా అంతమైపోతుంది. రాణా ఆ బటన్ నొక్కడానికి ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకున్నాడు.

కానీ సరిగ్గా అదే సెకనులో, రాణా వేలు తెరను తాకబోతుండగా, హఠాత్తుగా ఆ ఊరి నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ ఒక భయంకరమైన, చెవులు చిల్లులుపడే శబ్దం వచ్చింది.

బయట చీకటి వీధి నుండి ఒకేసారి పది, పన్నెండు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కార్ల సైరన్ల శబ్దం తీక్షణంగా మోగింది. ఆ శబ్దం ఎంత గట్టిగా, హఠాత్తుగా వచ్చిందంటే రాణా చేతిలోని ఫోన్ దాదాపు జారిపోయేంత పనైంది.

రాణా, అతని అనుచరులు ఉలిక్కిపడి కిటికీ వైపు చూశారు.

కొన్ని సెకన్లలో, ఆ ఇల్లంతా ఒక భయంకరమైన ఎరుపు, నీలం రంగుల కాంతి వెల్లువతో నిండిపోయింది. కిటికీ అద్దాలను చీల్చుకుని ఆ ఎరుపు-నీలం రంగుల కాంతి నేరుగా రాణా ముఖంపై పడింది. కార్ల తలుపులు తెరుచుకుంటున్న శబ్దాలు, చాలా మంది బరువైన బూట్ల శబ్దాలతో ఆ ఇల్లంతా కంపించిపోయింది.

రాణా పెదవుల చివర ఉన్న ఆ పైశాచిక నవ్వు ఒక్క క్షణంలో మాయమైంది. అతని ముఖం బూడిదలా తెల్లగా అయిపోయింది. అతని కళ్ళు భయంతో పెద్దవయ్యాయి.

ఇంత రాత్రిపూట, ఇంత మారుమూల గ్రామానికి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఇంత వేగంగా ఎలా చేరుకున్నారు? రాణా ఇప్పుడు ఎలుకల బోనులో చిక్కుకున్నాడని గ్రహించాడా? సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు బయట ఉన్నారు, కానీ లోపల రాణా, అతని గూండాలు అర్జున్ తల్లిదండ్రులను బందీలుగా పట్టుకున్నారు! రాణా ఇప్పుడు తన ప్రాణాలు కాపాడుకోవడానికి ఈ వృద్ధులపై చివరి దెబ్బ కొడతాడా? లేదా జస్టిస్ రావు యొక్క నిజాయితీపరుడైన సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి, రాణాను కదలడానికి కూడా అవకాశం ఇవ్వని ఏదైనా పన్నాగం పన్నారా?

[SivaSai]

అంతిమ హెచ్చరిక

అర్జున్ ఊరింటి చిన్న వాకిలి ఇప్పుడు చీకటిలో లేదు. పది, పన్నెండు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల పెద్ద పెద్ద కార్ల ఎరుపు-నీలం రంగుల లైట్ల వెలుగులో ఆ వాకిలంతా పట్టపగల్లా ప్రకాశవంతంగా మారిపోయింది. న్యాయమూర్తి రావు గారి పాత విద్యార్థి, ఢిల్లీ పెద్ద సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి ఆదేశాల మేరకు వచ్చిన స్థానిక ప్రధాన సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి, తన భారీ, పూర్తిగా ఆయుధాలు ధరించిన బలగంతో ఆ ఇంటిని నలువైపుల నుండి కచ్చితంగా చుట్టుముట్టారు.

ఇంటి బయట నుండి సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి తన చేతిలోని పెద్ద మైకులో ప్రకటించడం మొదలుపెట్టారు, "లోపల ఉన్నవాళ్ళలారా, చెవులు రిక్కించి వినండి! ఇంటిని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు పూర్తిగా చుట్టుముట్టారు. పారిపోవడానికి దారే లేదు. మీ చేతుల్లోని ఆయుధాలు కింద పడేసి మర్యాదగా బయటకు రండి! లేదంటే మేము నేరుగా కాల్పులు జరపాల్సి వస్తుంది!"

మైక్ శబ్దం వినగానే లోపల రాణా భయంతో వణకడం మొదలుపెట్టాడు. అతని అనుచరులైతే భయంతో వెనక్కి జరుగుతూ గోడకు ఆనుకుని నిలబడ్డారు. ఈరోజు తమకు చివరి రోజని వాళ్ళకి అర్థమైపోయింది.

"ఏం చేద్దాం రాణా అన్న?" ఒక గూండా వణుకుతున్న స్వరంతో అడిగాడు. "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మనల్ని నలువైపుల నుండి చుట్టుముట్టారు!"

అప్పుడు రాణా మెదడులో బతకడానికి ఒక నీచమైన ఆలోచన మెరిసింది. అతను చాలా వేగంగా ముందుకు వెళ్లి, కుర్చీకి కట్టేసి ఉన్న అర్జున్ తండ్రి జుట్టు పట్టుకున్నాడు. జేబులోంచి ఒక పదునైన కత్తి తీసి, నేరుగా అర్జున్ తండ్రి గొంతు దగ్గర పెట్టాడు.

"అందరూ వెనుక తలుపు వైపు నడవండి!" రాణా తన గూండాలను ఆదేశించాడు. "నేను ఈ ముసలోడిని ఢాలుగా వాడుకుంటాను. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మనల్ని ఆపడానికి ప్రయత్నిస్తే, ఈ ముసలోడి గొంతు కోసేస్తాను. త్వరగా నడవండి!"

రాణా ఒక చేత్తో అర్జున్ తండ్రి గొంతుపై కత్తి పెట్టి, మరో చేత్తో అతన్ని ఈడ్చుకుంటూ వెనుక తలుపు వైపు తీసుకెళ్ళసాగాడు. కుర్చీకి కట్టేసి ఉన్న అర్జున్ తల్లి వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది, కానీ ఆమె ఏమీ చేయలేకపోయింది.

రాణా చాలా జాగ్రత్తగా వెనుక వైపున్న చెక్క తలుపును కొద్దిగా తెరిచి, బయట ఉన్న చీకటి వెదురు తోట వైపు చూశాడు. అక్కడ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కార్ల లైట్లు ఏవీ కనిపించలేదు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు బహుశా ముందు వైపే ఉన్నారని రాణా అనుకున్నాడు. అతను అర్జున్ తండ్రిని ముందు పెట్టుకుని నెమ్మదిగా వెనుక తలుపు నుండి బయట అడుగుపెట్టాడు.

కానీ ఈ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ బృందం తమ పనిని ఎంత కచ్చితంగా చేస్తుందో రాణాకు తెలియదు. ఢిల్లీలోని ఆ పెద్ద సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి నిందితులు చాలా ప్రమాదకరమైన వారని, అందుకే నలువైపుల నుండి వలలా చుట్టుముట్టాలని ముందే చెప్పారు.

రాణా వాకిలి వెనుక ఉన్న బురద నేల మీద రెండు అడుగులు వేయగానే, అకస్మాత్తుగా వెదురు తోటలోని చీకటి నుండి నాలుగు శక్తివంతమైన టార్చ్ లైట్ల వెలుగు నేరుగా అతని ముఖంపై పడింది. ఆ వెలుగు ధాటికి రాణా కళ్ళు బైర్లు కమ్మాయి.

"ఆయుధం కింద పడేయ్!" చీకటిలోంచి కనీసం ఎనిమిది మంది సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల కఠినమైన స్వరాలు ఒకేసారి గర్జించాయి.

రాణా ఉలిక్కిపడి ఒక అడుగు వెనక్కి వేయబోయాడు. కానీ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అతనికి ఒక్క క్షణం కూడా సమయం ఇవ్వలేదు. ఒక బలమైన సెక్యూరిటీ అధికారి చీకటిలోంచి దూకి, రాణా చేతి మీద తన పెద్ద లాఠీతో బలంగా కొట్టాడు.

‘ఖటాక్!’

రాణా చేతి నుండి కత్తి ఎగిరి దూరంగా బురదలో పడింది. అర్జున్ తండ్రి ఆ అవకాశం చూసుకుని రాణా పట్టు నుండి విడిపించుకుని నేలపై కూలబడ్డాడు.

ఇక ఆ క్షణమే, ముగ్గురు-నలుగురు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు రాణా మీద పులిలా దూకారు. రాణాను బలంగా కిందకు తోసి, ఆ తడి, బురద నేలపై బోర్లా పడేసి, ఒక సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి రాణా వీపుపై తన బరువైన బూటుతో అదిమిపట్టి, అతని రెండు చేతులను వెనక్కి లాగి ఇనప బేడీలు వేశారు. రాణా ముఖం నిండా బురద, అతని ముక్కు నుండి రక్తం కారుతోంది. అతను నొప్పితో మూలగడం మొదలుపెట్టాడు.

"నన్ను కొట్టకండి అయ్యా! నన్ను వదిలేయండి!" రాణా బురదలో ముఖం రుద్దుతూ వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల లాఠీ దెబ్బ అతనిలోని అహంకారాన్ని ముక్కలు ముక్కలు చేసేసింది.

ప్రధాన సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి ముందుకు వచ్చి నిలబడ్డాడు. ఆయన రాణా జుట్టు పట్టుకుని అతని ముఖాన్ని బురదలోంచి పైకి లేపి, "అర్జున్ తల్లిదండ్రులను చంపడానికి నిన్ను ఎవరు పంపించారు? చెప్పురా పంది కొడకా!" అన్నాడు.

మృత్యుభయంతో రాణా ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు. శేఖర్ చౌదరి తనను మోసం చేసి పారిపోయాడని అతనికి బాగా అర్థమైంది. ఇప్పుడు నోరు విప్పకపోతే, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు తనను బతికుండగానే కొట్టి చంపేస్తారని తెలుసు.

"నేనేమీ చేయలేదు అయ్యా! నన్ను శేఖర్ చౌదరి పంపించాడు!" రాణా ఏడుస్తూ నిజాలన్నీ కక్కేయడం మొదలుపెట్టాడు. "శేఖర్ అయ్యా నన్ను ఈ ముసలి ముతకను చంపేయమని చెప్పాడు. అతను నాకు డబ్బులిచ్చాడు!"

"శేఖర్ చౌదరి ఇప్పుడు ఎక్కడ దాక్కున్నాడు?" అధికారి గద్దించి అడిగాడు.

"అతను నగరం చివరున, ఆ పాత బస్తీలోని ఒక చీకటి గదిలో దాక్కున్నాడు అయ్యా! నాకు ఆ చిరునామా తెలుసు! అంతా చెబుతాను!" రాణా, శేఖర్ రహస్య బస్తీ గది యొక్క కచ్చితమైన చిరునామాను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు చెప్పేశాడు.

సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి ఒక్క క్షణం కూడా వృధా చేయలేదు. ఆయన వెంటనే తన వైర్‌లెస్ రేడియోను బయటకు తీశారు.

"ఢిల్లీ కంట్రోల్! మేము నిందితులను పట్టుకున్నాము. అర్జున్ తల్లిదండ్రులు పూర్తి క్షేమంగా ఉన్నారు," అధికారి వేగంగా చెప్పసాగారు. "అన్నింటికన్నా పెద్ద వార్త ఏంటంటే, శేఖర్ చౌదరి దాక్కున్న అసలు చోటు చిరునామా మాకు దొరికింది. నిందితుడు రాణా అంతా ఒప్పుకున్నాడు. నేను మీకు చిరునామా పంపిస్తున్నాను. శేఖర్ చౌదరిపై ఇప్పుడు నేరుగా హత్యాయత్నం కేసు నమోదు చేయబడింది. మీరు తక్షణమే అక్కడికి వెళ్లి దాడి చేయండి!"

సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల ఈ అంతర్గత సమాచార వ్యవస్థ ఎంత వేగంగా, కచ్చితంగా పనిచేసిందంటే, ఈ మొత్తం వ్యవహారం జరగడానికి కొన్ని నిమిషాలు కూడా పట్టలేదు.

స్థానిక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు రాణాను పట్టుకుని చిరునామా తెలుసుకున్న ఐదు నిమిషాల్లోనే, ఢిల్లీ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ బృందం ఆ బస్తీ వైపు బయలుదేరింది. శేఖర్ మీద ఇప్పుడు నేరుగా 'హత్యాయత్నం' రుజువు దొరకడంతో, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఇక ఏ నియమ నిబంధనలను పట్టించుకోలేదు.

ఢిల్లీలోని ఆ దుర్గంధభరితమైన బస్తీ గదిలో శేఖర్ చౌదరి అప్పటికింకా తన విరిగిన కంప్యూటర్ ముందు కూర్చుని, రాణా ఇంతసేపటికి పని పూర్తి చేసి ఉంటాడని అనుకుంటున్నాడు. అతను నవ్వడానికి ప్రయత్నించాడు. కానీ ఆ నవ్వు పెదవులపైకి రాకముందే, బస్తీ గది తలుపు ఒక భయంకరమైన శబ్దంతో విరిగిపడింది.

శేఖర్ ఉలిక్కిపడి లేవకముందే, కనీసం పది మంది సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు తుపాకులు చేతబట్టి గదిలోకి దూసుకురావడం చూశాడు. శేఖర్‌కు పారిపోవడానికి లేదా దాక్కోవడానికి కొంచెం కూడా అవకాశం దొరకలేదు. నగరాన్నే తన చేతిలో కీలుబొమ్మగా మార్చుకున్న ఆ రాక్షసుడిని, ఈరోజు ఆ మురికి, చెమటపట్టిన బట్టలతోనే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మెడ పట్టుకుని గోడకు అదిమిపట్టారు. అతని చేతులకు కూడా ఆ చల్లటి ఇనుప బేడీలు తగిలించారు.

ఇంతలో, ఊరిలోని ఇంట్లో సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి అర్జున్ తల్లిదండ్రులను చాలా గౌరవంగా కుర్చీల నుండి విడిపించారు. వారికి నీళ్ళు తాగించి శాంతపరచడానికి ప్రయత్నించారు. ఆ తర్వాత ఆయన తన మొబైల్ ఫోన్ నుండి అర్జున్‌కు ఫోన్ చేశారు.

ఢిల్లీలో ఉన్న అర్జున్ వణుకుతున్న చేతులతో ఫోన్ ఎత్తాడు.

"అర్జున్, నేను మాట్లాడుతున్నాను," అధికారి చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నారు. "మీ నాన్నగారు, అమ్మగారు ఇద్దరూ క్షేమంగా ఉన్నారు. మేము రాణాను పట్టుకున్నాము, ఢిల్లీలో శేఖర్ చౌదరి కూడా అరెస్టు అయ్యాడు. ఇక మీ తల్లిదండ్రుల ఒంటి మీద ఒక్క గీత కూడా పడనివ్వరు."

అర్జున్ ఒక లోతైన నిట్టూర్పు విడిచి నేలపై కూలబడ్డాడు. అతని కళ్ళ నుండి ధారాపాతంగా ఆనందబాష్పాలు కారడం మొదలయ్యాయి. అతను దేవుడికి ధన్యవాదాలు చెప్పుకున్నాడు.

కానీ అధికారి గొంతులో కొద్దిగా ఆందోళన వినిపించింది. "అర్జున్, మీ తల్లిదండ్రులు క్షేమంగానే ఉన్నారు కానీ, ఈ రాత్రి జరిగిన సంఘటనతో వాళ్ళు ఎంతగానో భయపడిపోయారు. వాళ్ళు ఒక్క క్షణం కూడా ఈ ఊరిలో ఉండాలనుకోవడం లేదు. వాళ్ళు నీ దగ్గరకు నగరానికి వచ్చేయాలనుకుంటున్నారు. కానీ నువ్వు నగరం విడిచి ఇక్కడికి రాలేవు, రేపు ఉదయం నువ్వు కోర్టులో ఉండాలి. మరి ఇంత రాత్రిపూట వాళ్ళని సురక్షితంగా నగరానికి తీసుకురావడానికి ఎవరు వస్తారు?"

అర్జున్ ఈ కేసుకు ప్రధాన ముఖం, అతను నగరాన్ని విడిచి వెళ్ళలేడు. కానీ అతని తల్లిదండ్రులను ఈ భయానక వాతావరణం నుండి ఎవరు బయటకు తీసుకువస్తారు? ఈ గాఢ రాత్రిలో, చుట్టూ ఉన్నవారంతా న్యాయపోరాటం, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల విచారణతో తీరిక లేకుండా ఉన్నప్పుడు, విక్రమ్, గాయపడిన రజత్ తమ స్నేహానికి అతిపెద్ద పరీక్షను ఎదుర్కోవడానికి ముందుకు వస్తారా? వారు అర్జున్ తల్లిదండ్రులను రాత్రికి రాత్రే సురక్షితంగా నగరానికి తీసుకురాగలరా? రేపటి ఆ భారీ న్యాయపోరాటానికి ముందే, ఈ రాత్రే ఒక కొత్త ప్రయాణం మొదలుకాబోతోందా?

[SivaSai]

రక్తంతో రాసిన ప్రతీకారం

అర్జున్ కళ్ళ నుండి ధారాపాతంగా కన్నీళ్లు కారుతున్నాయి. అతను విరిగిన చెక్క కుర్చీ పక్కన నేల మీద కూర్చుని ఉన్నాడు. కొద్దిసేపటి క్రితమే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ పెద్ద అధికారితో మాట్లాడాడు. తన తల్లిదండ్రులు ప్రాణాలతో బయటపడ్డారు, ఆ గూండాలు పట్టుబడ్డారు, కానీ ఆ రాత్రి చీకటిలో జరిగిన భయంకరమైన దాడి వారిని లోపలి నుండి పూర్తిగా కుంగదీసింది. ఆ వృద్ధులిద్దరూ ఇప్పుడు తీవ్రమైన భయంలో ఉన్నారు. వాళ్ళు ఇంకొక్క క్షణం కూడా ఆ ఊరిలోని ఇంట్లో ఉండాలనుకోవడం లేదు. వాళ్ళు కేవలం ఒక్కసారి తమ కొడుకుని చూడాలనుకుంటున్నారు.

కానీ అర్జున్ చేతులు కట్టేసినట్టు ఉంది. రేపు ఉదయం అతను కోర్టులో జడ్జి గారి ముందు నిలబడాలి. ఈ భారీ అవినీతికి వ్యతిరేకంగా జరుగుతున్న పోరాటానికి అతను ప్రధాన ముఖం. అతను ఇప్పుడు ఈ నగరాన్ని విడిచి వెళితే, శేఖర్ చౌదరి లాయర్లు అతన్ని పరారీలో ఉన్నాడని నిరూపిస్తారు. ఇన్నాళ్ల పోరాటం, అన్ని నిజాలు ఒక్క క్షణంలో ముగిసిపోతాయి.

అర్జున్ తన జుట్టు తానే పీక్కోవడం మొదలుపెట్టాడు. "నేనేం చేయాలి? నేను మా అమ్మానాన్నల దగ్గరికి వెళ్ళలేకపోతున్నాను. వాళ్ళు అక్కడ భయంతో వణికిపోతున్నారు. నా అంత నిస్సహాయుడైన కొడుకు ఇంకెవరూ ఉండరు. నేను నా సొంత తల్లిదండ్రులను ఓదార్చలేకపోతున్నాను."

సరిగ్గా ఆ తీవ్ర నిరాశ క్షణంలో విక్రమ్ ముందుకు వచ్చాడు. అతను అర్జున్ పక్కన నేల మీద కూర్చుని అతని భుజం మీద గట్టిగా చేయి వేశాడు. "ఒరేయ్ అర్జున్, నువ్వు ఒంటరివాడివి కాదు. ఇన్నాళ్లూ మా అందరి కోసం పోరాడావు. నీ ప్రాణాలను పణంగా పెట్టావు. ఈరోజు నీకు అండగా నిలబడాల్సిన సమయం మాది."

వెనుక నుండి చాలా నెమ్మదిగా రజత్ ముందుకు వచ్చాడు. రజత్ తలకి ఇంకా తెల్లటి గుడ్డ కట్టు గట్టిగా కట్టి ఉంది. గాయం కారణంగా అతను సరిగ్గా నిటారుగా నిలబడలేకపోతున్నాడు. నొప్పితో అతని ముఖం అప్పుడప్పుడు ముడుచుకుపోతోంది. కానీ అతని కళ్ళలో ఈరోజు ఒక విచిత్రమైన పట్టుదల మెరుస్తోంది.

రజత్ చాలా ప్రశాంతంగా కానీ దృఢమైన స్వరంతో అన్నాడు, "నీ తల్లిదండ్రులు అంటే మా తల్లిదండ్రులు కూడా అర్జున్. నువ్వు రేపు ఉదయం జరగబోయే ఆ పెద్ద న్యాయపోరాటానికి నిన్ను నువ్వు సిద్ధం చేసుకో. నీ తల్లిదండ్రులను ఆ భయంకరమైన ప్రదేశం నుండి సురక్షితంగా నగరానికి తీసుకువచ్చే బాధ్యత ఈరోజు మాది. నేనూ, విక్రమ్ ఈ రాత్రే మీ ఊరికి వెళ్తున్నాం."

అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా రజత్ వైపు చూశాడు. "కానీ నీ తల... నీకు చాలా గాయాలయ్యాయి రజత్. నువ్వు ఈ రాత్రి చీకటిలో అంత దూరం ఎలా వెళ్తావు?"

రజత్ ఒక మసకబారిన చిరునవ్వు నవ్వాడు. "ఈ గాయం నా శరీరానికే, మనసుకి కాదు. ఏ రాక్షసులైతే నా జీవితం నుండి నా చిన్న కూతురిని లాక్కున్నారో, నువ్వు ఆ రాక్షసులకే ఎదురు నిలిచావు. నువ్వు నాకు బ్రతకడానికి కొత్త ఆశ ఇచ్చావు. ఈరోజు నేను నీ తల్లిదండ్రుల కోసం ఇంత మాత్రం కష్టాన్ని భరించలేకపోతే, నన్ను నేను ఎప్పటికీ క్షమించుకోలేను. నువ్వు అస్సలు చింతించకు."

విక్రమ్ లేచి నిలబడి కారు తాళాలు చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. అతను జస్టిస్ రావు గారి వైపు చూసి తల ఊపాడు. జస్టిస్ రావు గారు ఆశీర్వదించినట్టుగా చెయ్యి పైకెత్తారు. ఆయనకు అర్థమైంది, ఈ సాధారణ పురుషుల మధ్య రక్త సంబంధం లేకపోయినా, బాధ అనే బంధం వారిని ఒకే తాటిపైకి తెచ్చిందని.

రాత్రి చీకటిని చీల్చుకుంటూ విక్రమ్ కారు నగరం సరిహద్దు దాటి ప్రధాన రహదారిపై దూసుకుపోసాగింది. ఎముకలు కొరికే చలిగాలి కారు అద్దాలను దాటుకుని లోపలికి వస్తోంది. రజత్ వెనుక సీట్లో కూర్చుని కళ్ళు మూసుకుని ఉన్నాడు. కారు కుదుపులకు అతని తలనొప్పి మాటిమాటికీ తిరగబెడుతోంది, కానీ అతను నోరు విప్పి ఒక్క మాట కూడా అనడం లేదు. అతని మనసులో ఒకే ఒక్క ఆలోచన, ఆ భయపడిపోయిన వృద్ధులిద్దరి దగ్గరికి ఎంత త్వరగా చేరాలి అని. విక్రమ్ ఏకాగ్రతతో ముందున్న రోడ్డు వైపు చూస్తూ నిరంతరాయంగా కారు నడుపుతున్నాడు.

తెల్లవారుజామున వెలుగులు విచ్చుకుంటున్నప్పుడు, చుట్టూ పొగమంచు కమ్మి ఉంది. విక్రమ్ కారు చివరికి అర్జున్ ఊరిలోని ఆ పరిచయమున్న దుమ్ముపట్టిన రోడ్డుపైకి వచ్చి ఆగింది.

కారు దిగి చూసేసరికి, ఆ ఇల్లు ఇంకా గంభీరంగా ఉంది. వాకిలిలో చాలా మంది కాళ్ళ గుర్తులు, బురద మరకలు ఉన్నాయి. ఇంటి ముందున్న ఆ పాత చెక్క తలుపు పూర్తిగా విరిగిపోయి ఉంది. తలుపు బయట ఇద్దరు స్థానిక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు తుపాకులు చేతబట్టి కాపలా కాస్తున్నారు.

విక్రమ్, రజత్ తమ పరిచయం చెప్పి ఇంట్లోకి వెళ్లారు. లోపలి దృశ్యం చూసి వారిద్దరి గుండెల్లో మెలిపెట్టినట్టు అయ్యింది.

గదిలోని ఒక మూల, ఒక పాత మంచం మీద అర్జున్ తల్లిదండ్రులు ముడుచుకుని కూర్చుని ఉన్నారు. అర్జున్ తల్లి నుదుటిపై ఒకవైపు వాచి ఉంది, అక్కడ రక్తం గడ్డకట్టి ఉంది. అర్జున్ తండ్రి పెదవి పగిలి ఉంది, ఆయన వేసుకున్న చొక్కా చిరిగిపోయి ఉంది. రాత్రిపూట గూండాల భయంకరమైన దాడి ఆ ఇద్దరు అమాయక మనుషుల కళ్ళలో ఒక శాశ్వతమైన భయాన్ని ముద్రించింది.

విక్రమ్, రజత్ చాలా నెమ్మదిగా వారి ముందుకు వెళ్లి నిలబడ్డారు.

అర్జున్ తల్లి మంచం దిగి వచ్చి విక్రమ్‌ను తన రెండు చేతులతో గట్టిగా హత్తుకుంది. ఆమె బావురుమని ఏడవడం మొదలుపెట్టింది.

"నా కొడుకు క్షేమంగానే ఉన్నాడా నాయనా?" ఆమె వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ అంది. "వాడిని చంపేస్తామని అన్నారు! నా కొడుకు ఏ తప్పూ చేయలేదు నాయనా, వాడిని మీరే కాపాడాలి!"

రజత్ తన కళ్ళు తుడుచుకున్నాడు. అతను అర్జున్ తల్లి తల నిమురుతూ, "అర్జున్ క్షేమంగానే ఉన్నాడు అమ్మా. ఇంక అతన్ని ఎవరూ చంపలేరు. మీ అబ్బాయి ఏ తప్పు చేయలేదు అమ్మా. మీ అబ్బాయి ఒక పెద్ద రాక్షసుడిని అంతం చేశాడు. డబ్బుకు ఆశపడి ఎవరి జీవితాలనైతే ఆ అబద్ధాలకోరులు నాశనం చేశారో, మాలాంటి వేలాది మంది నిజాయితీపరుల జీవితాలను కాపాడాడు. మీ అబ్బాయి ఈరోజు మా అందరికీ ఒక దేవుడు."

అర్జున్ తండ్రి ఇంతసేపూ మౌనంగా కూర్చుని ఉన్నారు. రజత్ మాటలు విని ఆయన రెండు కళ్ళ నుండి ధారాపాతంగా కన్నీళ్లు కారడం మొదలయ్యాయి. తన కొడుకు నిజంగానే ఏదో తప్పు చేశాడని, సమాజం అతన్ని చెడ్డవాడిగా చూస్తోందని ఇన్నాళ్లూ ఆయన అనుకున్నారు. కానీ ఈరోజు ఈ తెలియని ఇద్దరు యువకుల నోట తన కొడుకుకి ఇంత పెద్ద గౌరవం దక్కడం విని ఆయన రొమ్ము గర్వంతో ఉప్పొంగింది. రాత్రి పడ్డ కష్టాలు, తిన్న దెబ్బల నొప్పి అంతా ఒక్క క్షణంలో మాయమైనట్టు అనిపించింది.

"పదండి నాయనా," అర్జున్ తండ్రి కన్నీళ్లు తుడుచుకుని లేచి నిలబడ్డారు. "నా కొడుకు అక్కడ మా కోసం ఎదురుచూస్తున్నాడు. మేం ఇంక ఈ ఊళ్ళో ఉండం. మేం వాడి పక్కన నిలబడతాం."

చాలా వేగంగా వాళ్ళు కొన్ని అవసరమైన సామాన్లు సర్దుకున్నారు. విక్రమ్ జాగ్రత్తగా అర్జున్ తల్లిదండ్రులను కారు వెనుక సీట్లో కూర్చోబెట్టాడు. రజత్ ముందు సీట్లో కూర్చున్నాడు. కారు మళ్ళీ నగరం వైపు బయలుదేరింది.

ఉదయపు పొగమంచు తొలగిపోయి ఇప్పుడు ఒక స్వచ్ఛమైన, ప్రకాశవంతమైన ఉదయం మొదలైంది. రోడ్డుకి ఇరువైపులా ఉన్న చెట్లు ఎండలో మెరుస్తున్నాయి. కారు లోపలి వాతావరణం ఇప్పుడు చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది. అర్జున్ తల్లి అలసటతో కారు సీటుపై తల వాల్చి నిద్రలోకి జారుకుంది. అర్జున్ తండ్రి ఏకధాటిగా కిటికీ బయటకు చూస్తున్నారు.

విక్రమ్ కారు నడుపుతూ, వార్తలు విందామని రేడియో ఆన్ చేశాడు.

కొన్ని సెకన్ల ప్రకటనల తర్వాత, ఒక అత్యంత ఉద్వేగభరితమైన గొంతు కారంతా గంభీరంగా మారుమోగింది.

"ఈ క్షణం యొక్క అతిపెద్ద వార్త!" రేడియోలో వార్తలు చదివే వ్యక్తి అరుస్తున్నాడు. "శేఖర్ చౌదరిని ఈ తెల్లవారుజామున అరెస్ట్ చేశారు! అవును, మీరు విన్నది నిజమే. కేంద్ర దర్యాప్తు సంస్థ అతన్ని నగరం చివరున ఉన్న ఒక బస్తీ నుండి పట్టుకుంది!"

ఆ వార్త విని విక్రమ్, రజత్ ఒకరినొకరు చూసుకుని విశాలంగా నవ్వుకున్నారు.

రేడియోలో వార్త కొనసాగింది, "శేఖర్ చౌదరి యొక్క అన్ని బ్యాంకు ఖాతాలు స్తంభింపజేశారు. అతని ప్రధాన సహచరి రావుిల కూడా అన్ని నిజాలు ఒప్పుకుంది. శేఖర్ చౌదరిని ఇప్పుడు కట్టుదిట్టమైన సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ బందోబస్తులో నగరంలోని ప్రధాన గూఢచార కార్యాలయానికి తీసుకువచ్చారు. మరికొద్ది సేపట్లో అతన్ని విచారించడం మొదలవుతుంది."

ఈ వార్త రేడియో ద్వారా దేశమంతటా అగ్గిలా వ్యాపిస్తున్నప్పుడు, నగరానికి పూర్తిగా అవతలి వైపున, ఆ కేంద్ర గూఢచార కార్యాలయంలోని ఒక బంధించిన గదిలో మాయ కూర్చుని ఉంది.

ఆమెను నిన్న రాత్రే విమానాశ్రయం నుండి పట్టుకొచ్చారు. గది నాలుగు గోడలూ పూర్తిగా తెల్లగా ఉన్నాయి, ఒక్క కిటికీ కూడా లేదు. ఒకే ఒక టేబుల్, రెండు కుర్చీలు ఉన్నాయి. మాయ ఆ కుర్చీలలో ఒకదానిపై తల దించుకుని కూర్చుని ఉంది. ఆమె చేతులకున్న గట్టి ఇనుప బేడీలు ఆమె ఇప్పుడు ఒక సాధారణ ఖైదీ అని మాటిమాటికీ గుర్తుచేస్తున్నాయి.

గోడకు ఒక మూలన ఒక చిన్న టీవీ తెర వెలుగుతోంది. అక్కడ కూడా శేఖర్ చౌదరి ఆ బస్తీ నుండి పట్టుబడిన దృశ్యాన్ని పదేపదే చూపిస్తున్నారు. శేఖర్ బురదతో నిండిన ముఖం, అతని చిరిగిన చొక్కా, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల తోపుడుకు అతను నేల మీద పడిపోవడం చూసి మాయ శరీరం భయంతో గడ్డకట్టుకుపోయింది.

మాయకు బాగా అర్థమైంది, తన తలపై ఉన్న చివరి కప్పు కూడా ఈరోజు శాశ్వతంగా కూలిపోయిందని. శేఖర్ చౌదరి, ఎవరైతే ఆమెను అన్ని ఆపదల నుండి కాపాడతానని వాగ్దానం చేశాడో, అతనే ఈరోజు ఒక కుక్కలా దొరికిపోయాడు. రావుిల తన ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికి నిజాలన్నీ కక్కేసింది. అంటే మాయ యొక్క అన్ని దొంగ కన్నీళ్ల నాటకాలు, ఆమె సంతకం చేసిన యాభై లక్షల రూపాయల ఒప్పంద పత్రం—అన్నీ ఇప్పుడు దర్యాప్తు అధికారుల చేతిలో ఉన్నాయి.

మాయ కళ్ళ ముందు ఇప్పుడు కేవలం ఒక చీకటి జైలు గది చిత్రం కదులుతోంది. అక్కడ ఆమె జీవితాంతం సాధారణ ఖైదీలతో పాటు నేల మీద పడుకుని గడపాలి. ఆమె అహంకారం, ఆమె నగలన్నీ, మహిళలపై హింస అనే అబద్ధపు కేసుతో డబ్బు సంపాదించాలనే ఆమె కల—అన్నీ మట్టిలో కలిసిపోయాయి.

కానీ మాయ అంత తేలిగ్గా ఓటమిని అంగీకరించే అమ్మాయి కాదు. ఆమె ఒక అత్యంత జిత్తులమారి, విషపూరితమైన పాము. ఆమెకు తెలుసు, ఒకవేళ తను ఈ విచారణ గదిలో కూర్చుని నిజం ఒప్పుకుంటే, జీవితాంతం జైల్లో మగ్గి చావాలి. తను బతకాలంటే, ఈ ఆటను మళ్ళీ తలకిందులు చేయగల పని ఏదైనా చేయాలి.

దర్యాప్తు అధికారుల విచారణ గతిని పూర్తిగా మార్చివేయగల భయంకరమైన రహస్యం ఏదైనా ఆమెకు తెలుసా? లేక అర్జున్ వర్మను శాశ్వతంగా అంతం చేయడానికి ఆమె విషపూరితమైన మెదడులో మళ్ళీ కొత్త, ఘోరమైన అబద్ధాల వల పన్నడం మొదలైందా? దర్యాప్తు అధికారులు ఆ బంధించిన గది తలుపు తెరిచి లోపలికి వచ్చినప్పుడు, ఈ అహంకార రాక్షసి తన ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికి ఏ నీచమైన, మురికి ఆట ఆడబోతోంది?

[SivaSai]

మాయ చివరి అబద్ధం

నగరానికి నడిబొడ్డున ఉన్న కేంద్ర దర్యాప్తు సంస్థ యొక్క భారీ, అత్యంత సురక్షితమైన భవనంలో, కింది అంతస్తులో ఒక చీకటి, కిటికీలు లేని గది. ఆ గది నాలుగు గోడలకు కేవలం తెల్ల రంగు వేసి ఉంది, అక్కడ ఒక్క చిత్రం కూడా లేదు, బయటి ప్రపంచాన్ని చూడటానికి చిన్న గవాక్షం కూడా లేదు. పైకప్పు మధ్యలో నుండి ఒక బలమైన తెల్లటి కాంతి నేరుగా కింద ఉన్న ఒక ఇనుప బల్ల మీద పడుతోంది. గదిలో ఒక విచిత్రమైన, ఊపిరాడకుండా చేసే నిశ్శబ్దం ఆవరించి ఉంది. ఈ నిశ్శబ్దం ఎలాంటి నేరస్థుడి ఆత్మవిశ్వాసాన్నైనా క్షణాల్లో ముక్కలు చేయగల భయాన్ని సృష్టిస్తుంది.

ఆ బల్ల పక్కన ఒక గట్టి చెక్క కుర్చీలో మాయ కూర్చుని ఉంది. ఒకప్పుడు లక్షల రూపాయల విలువైన సుగంధాలు, పట్టు చీరలతో మెరిసిపోయే ఆ అమ్మాయి జుట్టు ఇప్పుడు చెదిరిపోయి ఉంది. కళ్ళ కింద కాటుక చెరిగిపోయి ముఖమంతా ఒక నల్లటి మరకలా తయారైంది. ఇప్పుడు ఆమెను చూస్తే ఒక అహంకారపు రాణిలా కాకుండా, ఓడిపోయిన, భయపడిన ఒక సాధారణ నేరస్థురాలిలా కనిపిస్తోంది. మాయ పదేపదే తన ఎండిన పెదాలను కొరుక్కుంటోంది. ఆమె గుండె భయంతో దడదడలాడుతోంది. ప్రతి క్షణం ఒక యుగంలా గడుస్తోంది. కానీ ఇంత భయంలోనూ, ఆమె తన మెదడును చల్లగా ఉంచుకోవడానికి ప్రాణపణే ప్రయత్నిస్తోంది.

ఇప్పుడు తనను విచారించబోతున్నారని మాయకు బాగా తెలుసు. తన కన్నీళ్లకు సులభంగా కరిగిపోని కఠినమైన వ్యక్తులను ఎదుర్కోవాల్సి వస్తుందని ఆమెకు అర్థమైంది. కానీ మాయ కూడా అంత తేలిగ్గా ఓటమిని అంగీకరించే రకం కాదు. ఆమె చాలా జిత్తులమారి, అబద్ధాలు చెప్పడంలో ఆరితేరినది. ఇన్నాళ్లూ దేశం మొత్తాన్ని నమ్మించిన తనపై జరిగిన గృహ హింస కథనే, ఈ రోజు ఈ నాలుగు గోడల మధ్య ఉన్న అధికారులకు కూడా చెప్పాలని నిర్ణయించుకుంది. తాను పరిస్థితుల వల్ల బాధితురాలిగా మారి, ఇదంతా చేయాల్సి వచ్చిన ఒక అత్యంత నిస్సహాయురాలు, బలహీనురాలు, హింసకు గురైన అమ్మాయిగా తనను తాను ప్రదర్శించుకోవాలని మనసులో స్థిరపరచుకుంది.

సరిగ్గా అదే సమయంలో, గది బరువైన ఇనుప తలుపు ఒక భయంకరమైన శబ్దంతో తెరుచుకుంది. చాలా కఠినంగా కనిపిస్తున్న ఇద్దరు మహిళా అధికారులు లోపలికి ప్రవేశించారు. వారి ఒంటిపై శుభ్రమైన దుస్తులు, చేతిలో కొన్ని మందపాటి కాగితాల కట్టలు లేదా పత్రాలు ఉన్నాయి. వారు ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా, మాయకు ఎదురుగా ఉన్న రెండు కుర్చీలను శబ్దం చేస్తూ లాగి కూర్చున్నారు. వారి చూపులు పూర్తిగా మంచులా చల్లగా ఉన్నాయి, అక్కడ మాయ పట్ల ఒక్క చుక్క కూడా ప్రేమ, దయ, సానుభూతి కనిపించడం లేదు. వారు ఏకధాటిగా మాయ ముఖం వైపే చూస్తూ ఉండిపోయారు.

అధికారుల ఈ నిశ్శబ్దం మాయ లోపలి భయాన్ని మరింత పెంచింది. కానీ ఆమె ఆలస్యం చేయకుండా తన నటన మొదలుపెట్టింది. తల దించుకుని, వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె రెండు కళ్ళ నుండి మళ్ళీ ఆ పాత, దొంగ కన్నీళ్ల ధార ప్రవహించడం ప్రారంభమైంది.

"నన్ను నమ్మండి," మాయ బేడీలు ఉన్న రెండు చేతులు జోడించి, చాలా దీనంగా, వణుకుతున్న స్వరంతో చెప్పసాగింది. "నేను ఏ తప్పు చేయలేదు అమ్మగారు. నా భర్త అర్జున్ వర్మ అచ్చమైన రాక్షసుడు. అతను రోజూ నన్ను కారణం లేకుండా కొట్టేవాడు, డబ్బు కోసం నాపై చెయ్యి చేసుకునేవాడు, నన్ను అమానుషమైన మానసిక క్షోభకు గురిచేసేవాడు. నేను కేవలం కొంచెం ప్రశాంతంగా, గౌరవంగా బతకాలనుకున్నాను. కానీ ఈ శేఖర్ చౌదరి అనే వ్యక్తి నన్ను భయపెట్టాడు. నేను అతని మాట వినకపోతే, నన్ను ప్రాణాలతో చంపేస్తానని బెదిరించాడు."

మాయ చీర కొంగుతో తన ముఖాన్ని కప్పుకోవడానికి ప్రయత్నించింది. ఆమె ఇంకా గట్టిగా వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ తన గొంతును మరింత దీనంగా మార్చింది. "నేనొక సాధారణ, నిస్సహాయురాలైన అమ్మాయిని! వారిని ఎదిరించే శక్తి నాకు లేదు. శేఖర్ చౌదరి తన గూండాలతో నన్ను రేయింబవళ్లు భయపెట్టేవాడు. అతను బలవంతంగా నన్ను టెలివిజన్ తెరపై కూర్చోబెట్టి అర్జున్‌కు వ్యతిరేకంగా ఆ అబద్ధాలన్నీ చెప్పించాడు. నేను అతని మాట వినకపోయి ఉంటే, అతను నన్ను ముక్కలు ముక్కలుగా నరికి నదిలో పారేసేవాడు. దయచేసి నన్ను కాపాడండి! ఈ పదిహేడు వందల కోట్ల అవినీతి గురించి నాకేమీ తెలియదు. నేను కేవలం ఒక బాధితురాలిని, వాళ్ళు తమ స్వార్థం కోసం నన్ను వాడుకున్నారు!"

ఆ ఇద్దరు మహిళా అధికారులు మాయ యొక్క ఈ కన్నీళ్ల నాటకాన్ని చాలా ప్రశాంతంగా కూర్చుని చూశారు. వారి ముఖ కవళికల్లో ఎలాంటి మార్పు రాలేదు, కళ్ళలో కొంచెం కూడా దయ కనిపించలేదు. వారు ఒకరినొకరు చూసుకుని ఒక నిర్లక్ష్యపు, విసుగుతో కూడిన చిరునవ్వు నవ్వుకున్నారు. తన కన్నీళ్లు చూసి అధికారుల మనసు కరిగిపోతుందని మాయ భావించింది, ఇన్నాళ్లూ సమాజంలోని సాధారణ ప్రజల మనసులు కరిగినట్టు. కానీ ఈ మనుషులు తమ వృత్తి జీవితంలో ప్రతిరోజూ తనలాంటి వందలాది నేరస్థుల వేలాది అబద్ధపు కథలు వింటారని మాయ గ్రహించలేకపోయింది. వారి దగ్గర ఈ కన్నీళ్లకు విలువే లేదు.

ప్రధాన మహిళా అధికారి చాలా నెమ్మదిగా తన చేతిలోని ఆ మందపాటి పత్రాలను బల్ల మీద పెట్టారు. తర్వాత ఆమె అందులోంచి కొన్ని నిర్దిష్టమైన కాగితాలను తీసి నేరుగా మాయ ముఖం ముందు విసిరారు. ఆ కాగితాలు బల్ల మీద చెల్లాచెదురుగా పడ్డాయి.

"మీ ఈ చవకబారు నాటకాన్ని ఆపండి మాయా గారూ," ఆ అధికారి అత్యంత కఠినమైన, పదునైన, గట్టి స్వరంతో అన్నారు. "మీ ఈ కన్నీళ్లు, అబద్ధపు ఏడుపు కథ ఇప్పుడు పాతబడిపోయింది. శేఖర్ చౌదరి మిమ్మల్ని తుపాకీతో భయపెట్టాడని చెప్పారా? అవినీతి గురించి మీకేమీ తెలియదా? అయితే దయచేసి బల్ల మీద ఉన్న ఈ కాగితాలను మీ కళ్లతో మీరే చూడండి!"

మాయ ఉలిక్కిపడి బల్ల మీద పడి ఉన్న కాగితాల వైపు చూసింది. మొదటి కాగితం చూడగానే ఆమె గుండెల్లో రక్తం గడ్డకట్టుకుపోయింది. ఆమెకు ఊపిరి ఆగిపోయేలా అయ్యింది. అది తన పేరు మీద ఉన్న రహస్య డబ్బుల లెక్కల పుస్తకం, అందులో శేఖర్ చౌదరి తనకు యాభై లక్షల రూపాయలు పంపిన వివరాలు ఉన్నాయి. ఆ భారీ మొత్తం, డబ్బు పంపిన తేదీ, సమయం మరియు మాయ యొక్క స్పష్టమైన చేతిరాతతో ఉన్న సంతకం అక్కడ తళతళలాడుతోంది. దీన్ని కాదనడానికి ఏ మార్గమూ లేదు. సాక్ష్యం అడ్డంగా దొరికిపోయింది.

"ఏమైంది మాయా గారూ? మీ ఏడుపు అకస్మాత్తుగా ఆగిపోయిందేంటి?" రెండో అధికారి ఇప్పుడు కొంచెం వ్యంగ్య స్వరంతో అన్నారు. "బలవంతంగా భయపెట్టబడిన ఒక నిస్సహాయురాలైన అమ్మాయి డబ్బుల ఖాతాలో అకస్మాత్తుగా, కారణం లేకుండా యాభై లక్షల రూపాయలు ఎక్కడి నుండి వచ్చాయి? మమ్మల్ని వెర్రివాళ్ళనుకుంటున్నారా? కేవలం ఈ డబ్బుల లెక్క మాత్రమే కాదు, మా దగ్గర మీకు వ్యతిరేకంగా ఇంకా చాలా బలమైన సాక్ష్యాలు ఉన్నాయి."

ప్రధాన అధికారి ఇప్పుడు బల్ల కింద నుండి మరో పెద్ద దస్త్రం తీశారు. "మీకు అత్యంత సన్నిహితురాలు, మీ నేరంలో ప్రధాన భాగస్వామి అయిన రావుిల రావు ఈ ఉదయం మా చేతికి చిక్కింది. తన ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికి ఆమె మీ ఇద్దరి మురికి ఆట గురించి మాకు స్పష్టంగా ఒప్పుకుంది. రావుిల మాకు అంతా చెప్పేసింది—మీరిద్దరూ కలిసి డబ్బు మీద ఆశతో, మీ గుడ్డి అహంకారంతో అర్జున్ వర్మ లాంటి నిర్దోషి జీవితాన్ని నాశనం చేయడానికి ఎలా ప్రణాళిక వేశారో. శేఖర్ చౌదరితో చేతులు కలిపి మహిళా రక్షణ చట్టాన్ని మీ డబ్బు సంపాదించుకునే ఒక మురికి వ్యాపారంగా ఎలా మార్చుకున్నారో. రావుిల తన వాంగ్మూలంలో మీ అన్ని పాపాల గురించి చెప్పేసింది."

'రావుిల అంతా చెప్పేసింది'—ఈ మాట వినగానే మాయ శరీరంలోని చివరి రక్తపు బొట్టు కూడా ఇంకిపోయింది. ఆమె కళ్ళు భయంతో పెద్దవయ్యాయి. ఆమె నుదుటిపై చెమట ఇప్పుడు నటన కాదు, అది అచ్చమైన, నిజమైన మృత్యుభయం. ఆమె కాళ్ళ కింద భూమి పూర్తిగా కదిలిపోయిందని అర్థమైంది. ఆమె అబద్ధాలతో కట్టుకున్న ప్రపంచం ఈ నాలుగు గోడల మధ్య పేకమేడలా కుప్పకూలిపోయింది. రావుిల అంతా ఒప్పుకున్నప్పుడు, మాయ చెప్పే ఏ అబద్ధపు కథనూ ఈ అధికారులు నమ్మరు. ఆమె మహిళా వేధింపులు అనే ఢాలు ఈరోజు శాశ్వతంగా బద్దలైపోయింది.

మాయ చాలా జిత్తులమారి. అర్జున్‌ను రాక్షసుడిగా చూపించే కథ ఇక ఏమాత్రం పనిచేయదని స్పష్టంగా అర్థమయ్యాక, ఆమె ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా తనను తాను కాపాడుకోవడానికి ఒక కొత్త, నీచమైన మార్గాన్ని వెతకడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె కన్నీళ్లు తుడుచుకుని నిటారుగా కూర్చుంది. ఆమె గొంతు, స్వరం అకస్మాత్తుగా పూర్తిగా మారిపోయాయి. ఇప్పుడు ఆమె నిస్సహాయురాలైన అమ్మాయి కాదు, ఒక స్వార్థపరురాలైన నేరస్థురాలిలా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది.

"సరే! నేను డబ్బు తీసుకున్నానని ఒప్పుకుంటున్నాను!" మాయ ఇప్పుడు నిరాశతో ఉన్న జంతువులా అరిచింది. "నేను తప్పుడు కేసు పెట్టాను! కానీ నేను ఒంటరిగా లేను! శేఖర్ చౌదరియే ఈ మొత్తం అవినీతికి అసలు సూత్రధారి! అతను నాకు పెద్ద మొత్తంలో డబ్బు ఆశ చూపించాడు! ప్రభుత్వం నుండి మహిళా రక్షణ పేరుతో కోట్లాది రూపాయలు వస్తాయని, అందులో నాకు పెద్ద వాటా ఇస్తానని చెప్పాడు. మీరు నన్ను వదిలేయండి, నన్ను ప్రభుత్వ సాక్షిగా మార్చండి! నేను మీకు శేఖర్ యొక్క అన్ని అవినీతి కథలు చెబుతాను! రావుిలకు తెలిసిన దానికంటే నాకు చాలా ఎక్కువ లోపలి రహస్యాలు తెలుసు! శేఖర్ పెద్ద పెద్ద నాయకులకు ఎలా డబ్బు ఇచ్చేవాడో, విదేశీ ఖాతాలకు ఎలా డబ్బు పంపేవాడో, నేను అంతా చెప్పేస్తాను! మీరు నన్ను ఈ బేడీల నుండి విముక్తి చేసి జైలు బయట ఉంచండి చాలు!"

శేఖర్ లాంటి ఒక పెద్ద చేపను పట్టుకోవడానికి అధికారులు తన షరతుకు ఒప్పుకుంటారని మాయ భావించింది. అర్జున్‌ను వదిలేసి, ఇప్పుడు శేఖర్ మీద అన్ని నిందలు మోపి తాను సులభంగా బయటపడిపోవచ్చని ఆమె అనుకుంది.

కానీ మాయ యొక్క ఈ నిరాశాపూరితమైన అరుపులు, ప్రతిపాదన అధికారులపై ఎలాంటి ప్రభావం చూపలేకపోయాయి. ప్రధాన అధికారి తన కుర్చీలో నుండి లేచి నిలబడ్డారు. ఆమె బల్ల మీద రెండు చేతులు ఉంచి మాయ కళ్ళలోకి నేరుగా చూశారు. ఆమె కళ్ళలో మాయ పట్ల తీవ్రమైన అసహ్యం, విసుగు కనిపించాయి.

"మీరు ఎక్కడ కూర్చున్నారో, ఎవరితో మాట్లాడుతున్నారో మీకు అర్థం కావడం లేనట్టుంది మాయా గారూ," ఆ అధికారి చాలా కఠినంగా, గంభీరంగా అన్నారు. "మేము మీ ఏ షరతునూ అంగీకరించం. మీ దగ్గర నుండి శేఖర్ చౌదరి గురించి మాకు సమాచారం అవసరం లేదు. శేఖర్ చౌదరిని మా బృందం ఈ ఉదయమే నగరం చివరున ఉన్న ఒక మురికివాడ నుండి పట్టుకుంది. అతను ఇప్పుడు పక్క గదిలోనే బందీగా ఉన్నాడు, అతని విచారణ కూడా జరుగుతోంది. రాణా, రావుిల, శేఖర్—మీ ముఠా మొత్తం ఈరోజు అంతమైపోయింది."

మాయ రాయిలా గడ్డకట్టుకుపోయింది. శేఖర్ చౌదరి కూడా దొరికిపోయాడా! రాణా, రావుిల కూడా దొరికిపోయారా! అంటే తన చేతిలో బేరమాడటానికి ఏ ఆయుధమూ మిగిలి లేదు. ఆమె పూర్తిగా ఒంటరి అయిపోయింది.

"మీ ఈ దొంగ కన్నీళ్లతో, షరతులతో ఇక ఏ పనీ జరగదు," ఆ అధికారి చాలా ప్రశాంతంగా కానీ అత్యంత భయంకరమైన స్వరంతో ఆమెకు తెలియజేశారు. "మీరు ఒక నిర్దోషి, నిజాయితీపరుడైన పురుషుడి జీవితాన్ని పూర్తిగా నాశనం చేశారు. మీరు కేవలం ఒక మనిషితో కాదు, మీరు దేశ పవిత్ర చట్టంతో మురికి ఆట ఆడారు. మోసం, తీవ్రమైన వంచన, మరియు తప్పుడు కేసులతో ప్రజల జీవితాలను నాశనం చేసినందుకు మీరు జీవితాంతం ఆ చీకటి జైల్లో మగ్గిపోవాలి. మీ విలాసవంతమైన జీవితం, మీ అలంకరణ, మీ అహంకారం—అన్నీ ఈ రోజు నుండి శాశ్వతంగా ముగిసిపోయాయి. ఇకపై మీరు జైల్లో కుళ్ళిన తిండి తింటూ, నేల మీద పడుకుని మిగిలిన జీవితాన్ని గడపాలి. మీరు పారిపోవడానికి లేదా బ్రతకడానికి ఇక ఏ దారీ లేదు.

[SivaSai]

మాయ నాటకానికి ముగింపు

నగరంలోని అతిపెద్ద కోర్టు లోపల అత్యంత ప్రశాంతంగా, గంభీరంగా ఉండే ఒక గది. ఆ గోడలు చాలా ఎత్తుగా ఉన్నాయి, గది మధ్యలో ఉన్న ఒక పెద్ద చెక్క బల్ల అవతల కోర్టులో అత్యంత కఠినమైన న్యాయమూర్తిగా పేరుగాంచిన న్యాయమూర్తి గారు కూర్చుని ఉన్నారు. ఆ గదిలోని వాతావరణం ఎంత బరువుగా ఉంటుందంటే, అక్కడ కూర్చున్న ఏ మనిషికైనా ఊపిరాడనట్టు అనిపిస్తుంది.

ఆ గది మధ్యలో తలదించుకుని నిలబడి ఉంది రావుిల రావు. కొద్ది రోజుల క్రితం వరకు ఖరీదైన కంచి పట్టు చీరలు, మెరిసే నగలు ధరించి, కళ్ళలో భయంకరమైన అహంకారంతో తిరిగే రావుిల ఈరోజు ఆ రూపంలో లేదు. ఆమె ఒంటి మీద ఒక సాధారణ నూలు చీర ఉంది, జుట్టు చెదిరిపోయి ఉంది, రెండు చేతులకు బలమైన ఇనప సంకెళ్లు వేసి ఉన్నాయి. ఆమెకు ఇరువైపులా కఠినంగా కనిపించే ఇద్దరు మహిళా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు నిలబడి ఉన్నారు.

రావుిల చాలా తెలివైన, వాస్తవికవాది. హోటల్‌లోని ఆ బంధించిన గదిలో దర్యాప్తు అధికారులు ఆమెను పట్టుకున్నప్పుడే, తన విలాసవంతమైన జీవితం, అధికారపు అహంకారం శాశ్వతంగా ముగిసిపోయాయని ఆమె స్పష్టంగా అర్థం చేసుకుంది. శేఖర్ చౌదరి ఇప్పుడు తన ప్రాణాలను కాపాడుకోవడంలో నిమగ్నమై ఉంటాడని, తనను కాపాడటానికి రాడని ఆమెకు బాగా తెలుసు. పైగా, జైలు లోపల శేఖర్ మనుషులు తనను చంపేయగలరని కూడా ఆమెకు భయముంది.

అందుకే రావుిల బతకడానికి సులువైన మార్గాన్ని ఎంచుకుంది. తన జైలు శిక్షను కొంచెం తగ్గించుకోవడానికి, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల ప్రత్యేక భద్రత పొందడానికి, ఆమె కోర్టు న్యాయమూర్తి గారి ముందు తన పాపాలన్నీ ఒప్పుకోవాలని నిర్ణయించుకుంది.

న్యాయమూర్తి గారు చాలా గంభీరమైన స్వరంతో, "రావుిల రావు గారూ, మీరు చెప్పే ప్రతి మాట ప్రభుత్వ రికార్డులలో సాక్ష్యంగా నమోదు చేయబడుతుంది. మీరు స్వచ్ఛందంగా వాంగ్మూలం ఇవ్వడానికి సిద్ధంగా ఉన్నారా?" అని అడిగారు.

రావుిల ఒక పెద్ద గుటక వేసి, వణుకుతున్న స్వరంతో, "అవును అయ్యా, నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను. నేను నిజాలన్నీ మీ ముందు చెబుతాను," అంది.

రావుిల మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది. ఆమె నోటి నుండి వస్తున్న మాటలతో పాటు, శేఖర్ చౌదరి, మాయ కలిసి నిర్మించిన పదిహేడు వందల కోట్ల భారీ అవినీతి సౌధం యొక్క చివరి ఇటుకలు కూడా రాలిపోవడం ప్రారంభించాయి. ఆమె న్యాయమూర్తి గారి ముందు నిలబడి, వారి చీకటి ఒప్పందాలన్నింటినీ ఒక్కొక్కటిగా ఒప్పుకోవడం మొదలుపెట్టింది. మహిళా రక్షణ పవిత్ర చట్టాలను తమ డబ్బు సంపాదించే మురికి వ్యాపారంగా ఎలా మార్చుకున్నారో ఆమె వివరించింది. మాయ లాంటి దురాశపరురాలైన అమ్మాయిలను వెతికి పట్టుకుని, వారికి దొంగ కన్నీళ్ల నాటకాన్ని ఎలా నేర్పించేవారో, ఆ తర్వాత అర్జున్ వర్మ లాంటి వేలాది మంది అమాయక, నిజాయితీపరులైన పురుషులను తప్పుడు కేసులలో ఇరికించి వారి జీవితాలను ఎలా నరకం చేసేవారో చెప్పింది.

రావుిల ఏదీ దాచలేదు. శేఖర్ చౌదరి విదేశాల్లో దాచిన డబ్బుల లెక్కలు, నగరంలోని బినామీ ఆస్తుల పత్రాలు, నాయకులకు ఇచ్చిన లంచాల వివరాలన్నీ కోర్టు ముందు కక్కేసింది.

ఈ వాంగ్మూలం నమోదు అవ్వడంతోనే మొత్తం ప్రభుత్వ వ్యవస్థలో ఒక పెద్ద తుఫాను చెలరేగింది. దేశవ్యాప్తంగా మహిళలపై హింసను అరికట్టే పేరుతో రావుిల నడుపుతున్న నకిలీ సమాజ సేవా సంస్థలన్నింటికీ ప్రభుత్వం గంటలోపే పెద్ద పెద్ద తాళాలు వేసేసింది. రావుిల కొనుక్కున్న ఖరీదైన కార్లు, ఆమె విలాసవంతమైన భవనం, బ్యాంకులో దాచుకున్న కోట్ల రూపాయల డబ్బును ప్రభుత్వం తక్షణమే జప్తు చేసింది. ప్రజల కన్నీళ్లు, అబద్ధాల మీద నిలబడిన ఆ సామ్రాజ్యం ఒక్క క్షణంలో మట్టిలో కలిసిపోయింది.

మాయ, రావుిల, శేఖర్ చౌదరి, రాణా—ఈ భారీ అవినీతిలోని అతిపెద్ద రాక్షసులందరూ ఒక్కొక్కరిగా పట్టుబడ్డారు. వారి అహంకారం మట్టిలో కలిసిపోయింది. కానీ చట్టం యొక్క పొడవైన హస్తం పెద్ద నేరస్థులను పట్టుకోవడంతోనే ఆగదు.

ఈ అవినీతి చక్రాన్ని తిప్పడంలో మరో వ్యక్తి కూడా ఉన్నాడు. ఆ పిరికి ప్రభుత్వ ఆడిటర్, రాఘవ. కేవలం కొంత డబ్బు మీద ఆశతో కళ్ళు మూసుకుని, అన్ని అబద్ధపు పత్రాలపై తన చేత్తో ప్రభుత్వ ముద్ర వేసిన వ్యక్తి. ఇప్పుడు అతని వంతు వచ్చింది.

నగరానికి మరోవైపు, ఒక సాధారణ మధ్యతరగతి బస్తీలో రాఘవ చిన్న ఇల్లు ఉంది.

ఉదయం గడిచి మధ్యాహ్నం అయింది. రాఘవ తన హాలులోని పాత సోఫాలో పూర్తిగా నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని కళ్ళలో భయం లేదు, అతని కాళ్ళూ చేతులు మునుపటిలా గజగజ వణకడం లేదు. అతను కేవలం గోడ గడియారం వైపు ఏకధాటిగా చూస్తున్నాడు. ఈరోజు తన జీవితంలో అతిపెద్ద రోజు అని అతనికి బాగా తెలుసు.

అకస్మాత్తుగా ఇంటి బయట కొన్ని పెద్ద కార్ల శబ్దం వినిపించింది. కారు తలుపులు తెరుచుకున్న చప్పుడు, బరువైన బూట్ల శబ్దం రాఘవ ఇంటి గుమ్మం వైపు రాసాగాయి.

ఇంతసేపు వంటగదిలో ఉన్న రాఘవ భార్య భయంతో పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది. "ఏమండీ, ఎవరో బయటకొచ్చారు!"

రాఘవ చాలా ప్రశాంతంగా, మసకబారిన చిరునవ్వు నవ్వాడు. "తలుపు తియ్యి. నేను వాళ్ళ కోసమే ఎదురుచూస్తున్నాను."

ఆమె వణుకుతున్న చేతులతో తలుపు తీయగానే, నలుగురైదుగురు కఠినంగా కనిపించే దర్యాప్తు అధికారులు ఇంట్లోకి ప్రవేశించారు.

ప్రధాన అధికారి రాఘవ వైపు చూసి చాలా కఠినమైన స్వరంతో, "రాఘవ గారూ, మేము అవినీతి నిరోధక బృందం నుండి వచ్చాము. ప్రభుత్వ రికార్డులలో ఫోర్జరీ చేయడం, నకిలీ బిల్లులపై సంతకం చేయడం, దేశానికి ఘోరమైన ద్రోహం చేసిన ఆరోపణలపై మేము మిమ్మల్ని తక్షణమే అరెస్ట్ చేస్తున్నాము," అన్నారు.

అధికారి మాటలు విన్న తర్వాత రాఘవ భార్య బావురుమని ఏడ్చింది.

అధికారి తన చేతిలోని పత్రాన్ని చూపిస్తూ మళ్ళీ, "మీ ఈ మోసం కారణంగా, ఈ రోజు నుండి మిమ్మల్ని ప్రభుత్వ ఉద్యోగం నుండి తొలగించడం జరిగింది," అన్నారు.

జీవితాంతం కేవలం ఒక ప్రభుత్వ ఉద్యోగం మీద ఆశతో, ఒక సురక్షితమైన భవిష్యత్తు కోసం ఇంత పెద్ద తప్పులు చూసీ చూడనట్టు ఉన్న ఆ వ్యక్తి, ఈరోజు తన కళ్ళ ముందే తన అత్యంత ప్రియమైన ఉద్యోగాన్ని కోల్పోయాడు. అతని జీవితకాలపు వృత్తి ఒక్క సెకనులో నాశనమైపోయింది.

కానీ ఆశ్చర్యకరంగా, రాఘవ ఏడవలేదు. అతను దర్యాప్తు అధికారుల కాళ్ళ మీద పడి మునుపటిలా ప్రాణభిక్ష అడగలేదు. పైగా, ఉద్యోగం పోయిందన్న మాట వినగానే అతని మనసులో నుండి ఒక పెద్ద అపరాధ భావన అనే బండరాయి ఒక్క క్షణంలో దిగిపోయినట్టు అయ్యింది.

అతను తన భార్య వైపు తిరిగాడు. ఆమె అప్పుడు ధారాపాతంగా ఏడుస్తోంది, కానీ ఆమె కళ్ళలో భర్త పట్ల అసహ్యం లేదు. ఈ రోజు వస్తుందని ఆమెకు కూడా తెలుసు. ఆమె రాఘవ చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ, "మీరు ఏ చింతా పడకండి. మీరు ఆ అబ్బాయిలకు అండగా నిలబడి నిజం చెప్పారు, అదే నాకు అన్నింటి కన్నా ముఖ్యం. మీరు ఇక ఆ రాక్షసుల చేతిలో కీలుబొమ్మ కాదు. మీ కోసం నేను ఎలాంటి కష్టాన్నైనా భరిస్తాను," అంది.

రాఘవ లోతైన ఉపశమన నిట్టూర్పు విడిచాడు. అతను అధికారుల వైపు ప్రశాంతమైన కళ్ళతో చూసి, సంకెళ్లు వేయించుకోవడానికి తన రెండు చేతులను ముందుకు చాపాడు.

రాఘవను ఇంటి నుండి దర్యాప్తు కార్యాలయానికి, ఆ కఠినమైన విచారణ గదికి తీసుకువెళ్ళినప్పుడు, అతను వేరే మనిషిలా ఉన్నాడు. అక్కడ కూర్చుని అతన్ని ప్రశ్నించినప్పుడు, అతను ఒక్క అబద్ధం కూడా చెప్పలేదు. తన తప్పును కప్పిపుచ్చుకునే ప్రయత్నం చేయలేదు.

"నేను చాలా పెద్ద పాపం చేశాను సార్," రాఘవ చాలా స్పష్టమైన స్వరంతో అధికారుల ముందు కూర్చుని చెప్పాడు. "నేను డబ్బు మీద ఆశతో, శేఖర్ మీద భయంతో గుడ్డివాడినయ్యాను. నేనే నా చేతులతో అన్ని అబద్ధపు పత్రాల లెక్కలు తయారుచేశాను. నేను జైలు శిక్షను స్వీకరించడానికి పూర్తిగా సిద్ధంగా ఉన్నాను."

రాఘవ కొద్దిసేపు ఆగి మళ్ళీ చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు, "మీరు నన్ను జీవితాంతం జైల్లో పెట్టండి, నాకు ఏ బాధా లేదు. కానీ నేను మీకు ఒక మాట ఇస్తున్నాను. నేను కోర్టులో నిలబడి శేఖర్ చౌదరి, మాయలకు వ్యతిరేకంగా ప్రధాన సాక్షిగా పనిచేస్తాను. వాళ్ళు నన్ను ఎలా భయపెట్టేవారో, ఎలా డబ్బు తరలించేవారో, నేను న్యాయమూర్తి గారి ముందు నిలబడి అన్ని నిజాలూ నిరూపిస్తాను. నా తప్పులన్నింటినీ నేను అంగీకరిస్తాను."

దర్యాప్తు అధికారులు ఆశ్చర్యంగా రాఘవ వైపు చూస్తూ ఉండిపోయారు. వారు చాలా మంది నేరస్థులను చూశారు, కానీ తన తప్పును ఇలా నవ్వుతూ అంగీకరించే దృశ్యం చాలా అరుదుగా చూస్తారు.

రాఘవ జైలుకు వెళ్ళాడు నిజమే. అతని చేతులకు సంకెళ్లు పడ్డాయి, అతను చీకటి గదిలో ఉండవలసి వస్తుంది. కానీ ఈ రాత్రి అతను చాలా సంవత్సరాల తర్వాత ప్రశాంతంగా నిద్రపోతాడు. ఎందుకంటే ఈరోజు అతను ఒక పిరికివాడి నుండి, ఒక దురాశపరుడి నుండి తన పాపానికి ప్రాయశ్చిత్తం చేసుకుని ఒక నిజాయితీపరుడైన మనిషిగా మారాడు. అతను బహుశా తన ఉద్యోగం కోల్పోయి ఉండవచ్చు, కానీ అతను తన అద్దం ముందు కోల్పోయిన గౌరవాన్ని తిరిగి పొందాడు.

రాఘవ చెప్పిన ఈ నిజాలు రాబోయే న్యాయపోరాటంలో అర్జున్‌కు అతిపెద్ద ఆయుధాలు కాబోతున్నాయి. కానీ చట్ట పుస్తకాలకు, నిజ జీవితానికి చాలా తేడా ఉంది.

నగరం మరోవైపు, హైదరాబాద్ శివార్లలోని ఆ పాడుబడిన రహస్య స్థావరంలో కూర్చుని ఉన్న అర్జున్, కిటికీ బయట ఉదయిస్తున్న వెలుగు వైపు ఏకధాటిగా చూస్తున్నప్పుడు, అతని మనసులో ఒకే ఒక్క ప్రశ్న మెదులుతోంది. అతని తల్లిదండ్రులు మరికొద్ది సేపట్లో నగరానికి తిరిగి వస్తారు, ఆ రాక్షసులందరూ జైల్లో బందీలుగా ఉన్నారు, కానీ గడిచిన కొన్ని సంవత్సరాలుగా తనను, తన కుటుంబాన్ని అసహ్యించుకుని, అవమానించిన సమాజం, ఈరోజు వాళ్ళను అంత సులభంగా తిరిగి అక్కున చేర్చుకుంటుందా? లేదా న్యాయపోరాటంలో గెలిచిన తర్వాత కూడా, తమ పాత స్థానం, సాధారణ గౌరవం తిరిగి పొందడానికి అర్జున్ వర్మ రేపటి నుండి ఒక కొత్త, సుదీర్ఘమైన, నిశ్శబ్ద సామాజిక యుద్ధాన్ని ఎదుర్కోవలసి వస్తుందా?

[SivaSai]

అవినీతి ఆటకు ముగింపు

తూర్పున అప్పుడప్పుడే వెలుతురు రేఖలు విరుస్తున్నాయి. చుట్టూ మంచు ఇంకా పూర్తిగా విడిపోలేదు. శీతాకాలపు ఉదయపు చల్లని గాలి వీస్తోంది. జస్టిస్ రాయ్ ఇంటి పెద్ద ఇనుప గేటు ముందు అర్జున్ నిలబడి ఉన్నాడు. అతని కళ్లు ఎర్రగా ఉన్నాయి. రాత్రంతా అతను ఒక్క నిమిషం కూడా నిద్రపోలేదు. అతని గుండెల్లో ఒక వింతైన ఆనందం, భయం కలిసి కొట్టుకుంటున్నాయి.
అప్పుడే వీధి మలుపు తిరిగి ఒక తెల్లటి కారు వచ్చి ఇంటి ముందు ఆగింది. కారు ఇంజిన్ ఆగిపోయిన శబ్దం అర్జున్ చెవులకు ఒక ఊరటనిచ్చే సంగీతంలా వినిపించింది. ఆ కారులో ఎవరున్నారో అతనికి తెలుసు. విక్రమ్, రజత్ రాత్రంతా నిద్రలేకుండా కారు నడుపుతూ తన తల్లిదండ్రులను అంత దూరం నుండి తీసుకువచ్చారు. కారు వెనుక తలుపు నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది. మొదట విక్రమ్ బయటకు వచ్చాడు, ఆ తర్వాత అతను లోపలి నుండి ఇద్దరు వృద్ధులను చాలా జాగ్రత్తగా బయటకు తీసుకువచ్చాడు.
కారు నుండి నెమ్మదిగా అతని తండ్రి, తల్లి దిగారు. వారి ముఖాల్లో రాత్రి అనుభవించిన ఆ భయం తాలూకూ ఛాయలు ఇంకా కొద్దిగా కనిపిస్తున్నాయి, కానీ కొడుకుని చూడాలనే తపన వారి కళ్లలో స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. అర్జున్ ఇక తనను తాను ఆపుకోలేకపోయాడు. అతను పరుగెత్తుకుంటూ వారి దగ్గరికి వెళ్లాలనుకున్నాడు. అర్జున్ శరీరం ఇప్పుడు పాతపడిపోయి లేదు. అతని ఒంటిపై ఉన్న ఆ దెబ్బలు, గాయాలు ఇప్పుడు పూర్తిగా తగ్గిపోయాయి. అతను ఇప్పుడు రోగిలానో, బలహీనంగానో లేదా ఆకలితో అలమటించే వాడిలానో కనిపించడం లేదు. అతను ఇప్పుడు ఒక దృఢమైన, ఆరోగ్యవంతుడైన, ఆత్మవిశ్వాసం కలిగిన పోరాట యోధుడు. అతని భుజాలు విశాలంగా ఉన్నాయి, చూపులో స్పష్టత ఉంది.
కానీ ఇన్ని రోజుల తర్వాత తన కన్నవారిని కళ్లముందు చూసేసరికి అతనిలోని భావోద్వేగాలన్నీ ఒక్కసారిగా ఉప్పొంగి వచ్చాయి. అతని కళ్లు కన్నీళ్లతో నిండిపోయాయి. ఆ కన్నీళ్ల వల్ల ఎదురుగా ఉన్న దారి మసకబారడంతో, పరుగెత్తే ఆవేశంలో అతను నేలపై కుప్పకూలిపోయాడు. అతని తండ్రి ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు. ఆయన పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి కొడుకుని గట్టిగా హత్తుకున్నారు. అర్జున్ కాలికి ఉన్న పాత గాయం వల్ల అతను కొద్దిరోజుల క్రితం వరకు సరిగ్గా నడవలేకపోయేవాడు, తండ్రి ఆ కాలిపై చేయి వేసి బావురుమంటూ ఏడవడం మొదలుపెట్టారు. సమాజానికి నిజం చూపించే క్రమంలో తన కొడుకు లోలోపల ఎంతగా రక్తమోడ్చాడో, ఎంత మానసిక వేదన అనుభవించాడో ఆయనకు అర్థమైంది.
"నువ్వు గెలిచావు నాన్నా," అని అర్జున్ తండ్రి ఏడుస్తూ అన్నారు. "నువ్వు మా పోయిన గౌరవాన్ని తిరిగి తెచ్చావు. నిన్ను చూసి నేను చాలా గర్వపడుతున్నాను. మా తల ఎత్తుకునేలా చేశావు." అర్జున్ తల్లి కొడుకుని తన గుండెలకు హత్తుకుంది. ఆమె కొడుకు నుదుటిపై ముద్దు పెట్టి మౌనంగా కన్నీళ్లు కార్చసాగింది. ఆమె నోట మాట రావడం లేదు, కేవలం ఒక అంతులేని ప్రశాంతత మాత్రమే ఉంది. విక్రమ్, రజత్ కాస్త దూరంలో నిలబడి ఈ అద్భుతమైన దృశ్యాన్ని చూస్తున్నారు. వారి కళ్లలో కూడా ఈరోజు నీళ్లు ఉన్నాయి, కానీ ఈ కన్నీళ్లు బాధవి కావు, ఇవి పరమ శాంతికి చిహ్నాలు.
రోజులు గడుస్తున్నాయి. శేఖర్ చౌదరి మరియు అతని అనుచరులు జైలు పాలయ్యారు. దేశమంతా ఇప్పుడు అసలు నిజం తెలుసుకుంది. ఆ నిజం బయటకు వచ్చినప్పటి నుండి జస్టిస్ రాయ్ ఇంట్లో ఒక వింత జరగడం మొదలైంది. దేశం నలుమూలల నుండి సాధారణ పురుషుల నుండి అర్జున్ పేరుతో వేల సంఖ్యలో ఉత్తరాలు రావడం మొదలయ్యాయి. కేవలం కాగితపు ఉత్తరాలే కాదు, ఇంటర్నెట్ ద్వారా కూడా ప్రతిరోజూ వేలకొద్దీ కొత్త మెయిల్స్ వస్తున్నాయి. పిన్ ప్రతిరోజూ బస్తాల కొద్దీ ఉత్తరాలు తీసుకురావడం మొదలుపెట్టాడు.
ఈ ఉత్తరాలు సాధారణమైనవి కావు. ఇవి తప్పుడు కేసుల్లో ఇరుక్కుని తమ అందమైన యవ్వనాన్ని, ఉద్యోగాన్ని, కుటుంబాన్ని శాశ్వతంగా కోల్పోయిన పురుషుల కన్నీటి గాథలు. ఒకరు తన ఉత్తరంలో ఇలా రాశారు, "సోదరా అర్జున్, నా భార్య నాపై తప్పుడు వరకట్న వేధింపుల కేసు పెట్టి నా ప్రభుత్వ ఉద్యోగాన్ని పోయేలా చేసింది. నా ఇరుగుపొరుగు వారు నన్ను అసహ్యించుకునేవారు. నేను అవమానంతో నిన్న రాత్రి ఉరివేసుకుని చనిపోవాలనుకున్నాను. కానీ ఉదయాన్నే టీవీలో నీ గెలుపు వార్త చూసి ఆ ఉరితాడును పక్కకు పడేశాను. నేను మళ్లీ తల ఎత్తుకుని బతకాలనుకుంటున్నాను."
మరొకరు ఇంటర్నెట్ ద్వారా ఇలా రాశారు, "నా చిన్న కొడుకుని నేను గత ఐదేళ్లుగా కళ్లారా చూడలేదు. నన్ను తప్పుడు కేసులో జైల్లో ఉంచారు. సమాజం నన్ను ఒక రాక్షసుడిలా చూసింది. కానీ నీ విజయం చూస్తుంటే, నేను మళ్లీ నా కొడుకుని తిరిగి పొందుతాననే నమ్మకం కలుగుతోంది. నీకు చాలా కృతజ్ఞతలు సోదరా."
కేవలం ఉత్తరాలే కాదు, చాలా మంది సాధారణ పురుషులు దూర ప్రాంతాల నుండి, ఇతర నగరాల నుండి జస్టిస్ రాయ్ ఇంటికి నేరుగా అర్జున్‌ని కలవడానికి రావడం మొదలుపెట్టారు. వారందరి కళ్లలో ఒక వింత కృతజ్ఞత ఉంది. కొందరు వచ్చి అర్జున్ చేతులు పట్టుకుంటున్నారు, కొందరు అతన్ని హత్తుకుంటున్నారు, మరికొందరు వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తున్నారు. వారంతా అర్జున్‌కు ధన్యవాదాలు తెలుపుతున్నారు.
ఒక రోజు సాయంత్రం ఇంటి ముందు ఉన్న చిన్న మైదానంలో చాలా మంది ప్రజలు గుమిగూడారు. వీరంతా ఏదో ఒక రకంగా తప్పుడు చట్టాలకు బలైపోయిన పురుషులే. వారందరి కళ్లలో ఒక కొత్త ఆశ కనిపిస్తోంది. అర్జున్ వారి ముందుకు వచ్చి నిలబడ్డాడు. అతను ఇప్పుడు ఒక నాయకుడిలా కనిపిస్తున్నాడు. అతని ముఖంలో ఎలాంటి కోపం లేదా అసహ్యం లేదు, కేవలం ప్రశాంతమైన కానీ శక్తివంతమైన కాంతి ఉంది. అతను అక్కడి వారందరి వైపు చూశాడు.
అర్జున్ చాలా ప్రశాంతంగా, కానీ స్పష్టమైన స్వరంతో ఇలా చెప్పాడు, "మీరు నాకు ధన్యవాదాలు చెప్పకండి. నేను దేవుడిని కాను, నేను మీలాంటి ఒక సామాన్య మనిషిని మాత్రమే. అన్యాయం ముందు తల వంచడం ఇష్టం లేకే నేను ఈ పోరాటం చేశాను. ఈరోజు ఈ పోరాటం కేవలం నాది మాత్రమే కాదు, ఇది మీ అందరి పోరాటం."
మైదానంలో అందరూ నిశ్శబ్దంగా అర్జున్ మాటలు వింటున్నారు. అర్జున్ మళ్ళీ ఇలా అన్నాడు, "మన సమాజం ఒక పెద్ద తప్పుడు అపోహలో ఇరుక్కుపోయింది. అందరూ కేవలం మహిళల పైనే దౌర్జన్యం జరుగుతుందని అనుకుంటారు, పురుషులు రాళ్లతో తయారైనట్లు, వారికి బాధ ఉండదని, కన్నీళ్లు ఉండవని భావిస్తారు. కానీ ఈరోజు ఈ ఆలోచనను మార్చాల్సిన సమయం వచ్చింది. మన సమాజంలో అవగాహన పెరగాలి. చట్టాలు మారాలి. ఏ వ్యక్తి అయినా, అతను ఎంత శక్తివంతుడైనా, ఇకపై మనల్ని ఇలా తప్పుడు కేసుల్లో ఇరికించి మానసికంగా లేదా శారీరకంగా వేధించలేడు."
అర్జున్ మాటలకు అక్కడున్న వారందరూ చప్పట్లు కొట్టారు. చాలా మంది కళ్ల నుండి నీళ్లు కారుతున్నాయి. అర్జున్ గుంపులో ఉన్న ఒక వృద్ధుడి చేయి పట్టుకుని చాలా సున్నితంగా ఇలా అన్నాడు, "మన ఈ పోరాటం ఎవరి మీద పగ తీర్చుకోవడానికో లేదా కోపానికో కాదు. మనం మహిళలను గౌరవిస్తాం. నిజంగా బాధితులైన మహిళలకు న్యాయం జరగాలని మనం కోరుకుంటాం. కానీ మహిళా రక్షణ చట్టాలను అడ్డుపెట్టుకుని తమ స్వార్థాన్ని నెరవేర్చుకోవాలనుకునే వారి ముసుగును మాత్రమే మనం తొలగించాలనుకున్నాం. ఈ విజయం దేశంలోని ఆ నిర్దోషులైన పురుషుల విజయం, ఎవరైతే రాత్రిపూట ఒంటరిగా కన్నీళ్లు కార్చుతారో, ఎవరి మాట ఎవరూ వినరో. ఈరోజు నుండి మనం ఒంటరి వాళ్లం కాదు. మన స్వరం అందరికీ వినిపిస్తుంది."
అర్జున్ మాటలు అందరి మనసుల్లో ఒక గొప్ప ధైర్యాన్ని, శక్తిని నింపాయి. ఇన్నాళ్లుగా తమ మనసులో దాచుకున్న బాధలకు అర్జున్ ఒక స్వరాన్ని ఇచ్చాడని వారు అర్థం చేసుకున్నారు. ఇన్నాళ్లు తలవంచుకుని తిరిగిన ఆ పురుషులు ఈరోజు ఒకరి భుజంపై ఒకరు చేయి వేసుకుని నవ్వుతున్నారు. వారి జీవితం మళ్లీ కొత్తగా మొదలవబోతోందని వారికి అనిపిస్తోంది.
జస్టిస్ రాయ్ తన గది కిటికీలో నుండి బయట ఈ దృశ్యాన్ని చూస్తున్నారు. ఆయన ముఖంలో ఒక తృప్తికరమైన చిరునవ్వు కనిపించింది. ఆయన జీవితాంతం చట్ట పుస్తకాలు చదివారు, ఎన్నో తీర్పులు ఇచ్చారు. కానీ ఒక సామాన్య అబ్బాయి మాటలు ఇన్ని వందల మంది మనసుల్లో ఒక కొత్త ఆశను నింపుతాయని ఆయన ఈరోజు తన కళ్లతో చూశారు. విక్రమ్, రజత్ అర్జున్ కి ఇరువైపులా కొండంత అండగా నిలబడ్డారు. నిజాయితీ, పట్టుదల ఉంటే ప్రపంచంలోని ఎలాంటి రాక్షసుడినైనా ఓడించవచ్చని ఆ ముగ్గురు సోదరులు ఈరోజు నిరూపించారు.
పురుషులు ఇప్పుడు తమను తాము బలహీనులుగా భావించడం లేదు. చట్టం అందరికీ సమానంగా ఉండాలని వారు గ్రహిస్తున్నారు. ఎవరైనా అబద్ధం చెప్పి ఇతరుల జీవితాలను నాశనం చేయాలని చూస్తే, వారికి కూడా కఠిన శిక్ష పడుతుందని అర్థం చేసుకున్నారు. అర్జున్ ఈ చిన్న ప్రసంగం కోపం నుండి పుట్టింది కాదు, ఇది ఒక గొప్ప సత్యం మరియు ఆరోగ్యకరమైన సమాజాన్ని నిర్మించాలనే కల నుండి పుట్టింది.
కానీ ఇదంతా జరిగినా, ఒక పెద్ద పని ఇంకా మిగిలి ఉంది. సమాజానికి నిజం తెలిసింది, శేఖర్ చౌదరి, మాయ దొరికిపోయారు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు విచారణ పూర్తి చేశారు. కానీ అసలు న్యాయం సెక్యూరిటీ అధికారి లేదా సమాజం చేయలేదు. అసలు న్యాయం కోర్టు నాలుగు గోడల మధ్య, న్యాయమూర్తి సుత్తి శబ్దంతో జరుగుతుంది. ఈ పదిహేడు వందల కోట్ల భారీ కుంభకోణం మరియు వేల సంఖ్యలో ఉన్న తప్పుడు కేసుల అసలు తీర్పు ఇంకా కోర్టులో పెండింగ్‌లో ఉంది. కోర్టు రికార్డుల్లో అర్జున్ రావు మరియు శేఖర్ చౌదరి కేసు ఇంకా తుది దశకు చేరుకోలేదు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు సాక్ష్యాలు సమర్పించారు, కానీ న్యాయమూర్తి తీర్పు ఇంకా వెలువడలేదు.
రేపు ఉదయం దేశంలోని అత్యున్నత కోర్టులో ఈ కేసు తుది తీర్పు వెలువడనుంది. రేపటి రోజు కేవలం అర్జున్ జీవితంలోనే కాదు, మొత్తం దేశ చట్ట చరిత్రలోనే అతిపెద్ద రోజు కాబోతోంది. రేపు ఉదయం వెలువడే తీర్పుపైనే వేలాది మంది నిర్దోషుల భవిష్యత్తు ఆధారపడి ఉంది.
రాత్రి పూట అర్జున్ తన గది కిటికీ నుండి ఆకాశం వైపు చూస్తున్నాడు. అతని మనసులో ఒక వింతైన ప్రశాంతత ఉంది, కానీ దానితో పాటు ఒక చిన్నపాటి ఉత్కంఠ కూడా ఉంది. రేపు న్యాయమూర్తి తన ఉన్నత ఆసనంపై కూర్చున్నప్పుడు ఎలాంటి తీర్పు ఇస్తారు? శేఖర్ చౌదరి లాంటి ఒక అత్యంత శక్తివంతుడికి కోర్టు నిజంగా కఠిన శిక్ష విధిస్తుందా, లేక చట్టంలోని ఏదైనా లొసుగును అడ్డుపెట్టుకుని ఆ రాక్షసుడు మళ్ళీ తప్పించుకుంటాడా? రేపు ఉదయం కోర్టు తలుపుల వెనుక అర్జున్ మరియు వేలాది మంది పురుషుల కోసం ఏం వేచి ఉంది?

[SivaSai]

అంతిమ తీర్పు

ఉదయం తొలి కిరణాలు నగరంలోని అతిపెద్ద న్యాయస్థానం యొక్క విశాలమైన తెల్లటి గుమ్మటం మీద పడినప్పుడు, ఆ ప్రాంగణమంతా ఒక అద్భుతమైన స్వర్ణ కాంతితో నిండిపోయింది. ఈ రోజు సాధారణమైన రోజు కాదు. ఈ దేశంలోని వేలాది మంది సామాన్య ప్రజలు ఏ రోజు కోసమైతే పగలనక, రాత్రనక కన్నీళ్లతో ఎదురుచూశారో, ఈ రోజు ఆ రోజు. ఈ రోజు ఆ పదిహేడు వందల కోట్ల భారీ అవినీతి మరియు వేలాది మంది నిరపరాధులైన పురుషులను తప్పుడు వ్యాజ్యాలలో ఇరికించిన వ్యాజ్యం యొక్క తుది తీర్పు రోజు.

ఉదయం సరిగ్గా పది గంటలకు, న్యాయస్థానం యొక్క పెద్ద ఇనుప గేటు ముందు ఒక తెల్లటి సాధారణ కారు వచ్చి ఆగింది. కారు తలుపులు తెరుచుకుని, ఒకరి తర్వాత ఒకరుగా అర్జున్, విక్రమ్, రజత్ మరియు వారికి అతిపెద్ద ధైర్యమైన న్యాయమూర్తి రావు గారు బయటకు వచ్చారు.

ఈ రోజు అర్జున్ ఆ పాత, బలహీనమైన, భయస్తుడిలా కనిపించడం లేదు. ఒకప్పుడు అబద్ధపు నిందలకు భయపడి, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ లాఠీ దెబ్బలకు తన కాలు విరగ్గొట్టుకుని, నగరం చీకటి సందుల్లో కుక్కలా దాక్కుని తిరిగిన ఆ అబ్బాయి, ఈ రోజు పూర్తిగా వేరే మనిషి. అతని ఒంటి మీద శుభ్రమైన, సాధారణ దుస్తులు ఉన్నాయి. అతని భుజాలు విశాలంగా ఉన్నాయి, నడకలో ఎలాంటి భయం గానీ, సంకోచం గానీ లేదు. అతని విరిగిన కాలి గాయం ఇంకా కొద్దిగా ఉంది, కానీ ఆ నొప్పి ఈరోజు అతని మనోధైర్యం ముందు పూర్తిగా ఓడిపోయింది. అతను ఈరోజు అత్యంత ఆత్మవిశ్వాసంతో, దృఢంగా ఉన్న పురుషుడు. అతని చూపు సూటిగా, స్పష్టంగా ఉంది.

వారి చుట్టూ వేలాది మంది సామాన్య ప్రజలు గుమిగూడారు. వీరంతా ఏదో ఒక రోజు తప్పుడు చట్టాలకు బలైపోయినవారే, లేదా అర్జున్ యొక్క ఈ నిజాయితీ పోరాటాన్ని మనస్ఫూర్తిగా సమర్థించినవారే. వారు అర్జున్‌ను చూసి చప్పట్లు కొట్టారు. కొందరు అర్జున్ వైపు పువ్వులు విసిరారు. అర్జున్ రెండు చేతులు జోడించి అందరికీ నమస్కరించాడు. అతని కళ్ళలో ఎలాంటి అహంకారం లేదు, కేవలం ఒక ప్రశాంతమైన కృతజ్ఞత మాత్రమే ఉంది.

న్యాయమూర్తి రావు గారు అర్జున్ వీపుపై చేయి వేసి, "పద అర్జున్. ఈరోజు లోపలికి వెళ్లి మన చివరి పని పూర్తి చేయాలి. ఈరోజు సత్యం గెలిచే రోజు," అన్నారు.

ఆ నలుగురూ చాలా నెమ్మదిగా, దృఢమైన అడుగులతో న్యాయస్థానం యొక్క విశాలమైన మెట్లు ఎక్కి పైకి వెళ్లసాగారు. న్యాయస్థానం లోపల పెద్ద చెక్క తలుపును నెట్టుకుని వారు ప్రధాన న్యాయమూర్తి విశాలమైన గదిలోకి అడుగుపెట్టినప్పుడు, గదిలోని వాతావరణం గంభీరంగా ఉంది.

గదిలోని ఒక పక్కన, ఆ సుపరిచితమైన సాక్షి బోనులో తల దించుకుని నిలబడి ఉన్నారు — శేఖర్ చౌదరి, మాయ మరియు రావుిల.

అర్జున్ ఏకధాటిగా వారి వైపు చూశాడు. ఒకప్పుడు ఖరీదైన విదేశీ దుస్తులు ధరించి, చేతికి లక్షల రూపాయల గడియారం పెట్టుకుని తనను తాను ఈ నగరానికి దేవుడిగా భావించిన శేఖర్ చౌదరి, ఈరోజు జైలు ఖైదీ సాధారణ దుస్తులలో ఉన్నాడు. అతని కళ్ళ కింద నల్లటి వలయాలు, బుగ్గలు లోపలికి పీక్కుపోయాయి. అతని ముఖంలో ఈరోజు ఎలాంటి అహంకారం లేదు, పైశాచిక నవ్వు లేదు, కేవలం తీవ్రమైన భయం, పూర్తి ఓటమి యొక్క ఆనవాళ్లు మాత్రమే ఉన్నాయి. అతను నేల వైపు తల దించుకుని చూస్తున్నాడు, ఎవరి కళ్ళలోకి చూసే ధైర్యం కూడా కోల్పోయినట్టుగా.

మాయ, రావుిల పరిస్థితి కూడా అచ్చం అలాగే ఉంది. ఒకప్పుడు తన అందం, డబ్బు అహంకారంతో అర్జున్‌ను వీధి బిచ్చగాడని తిట్టిన మాయ, ఈరోజు ఆ అందానికి సంబంధించిన ఆనవాళ్లేవీ లేవు. ఆమె జుట్టు చెదిరిపోయి, ముఖం పాలిపోయి ఉంది. ఆమె భయంతో గజగజ వణికిపోతోంది. వారిద్దరికీ అర్థమైపోయింది, తాము అబద్ధాలతో కట్టుకున్న సామ్రాజ్యం శాశ్వతంగా మట్టిలో కలిసిపోయిందని. వారి మహిళా వేధింపుల దొంగ కన్నీళ్ల నాటకం ఈరోజు ఈ న్యాయస్థానం యొక్క దృఢమైన గోడల మధ్య పనిచేయదని.

అకస్మాత్తుగా న్యాయస్థానం లోపల ఒక గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది. ప్రధాన న్యాయమూర్తి తన ఉన్నతమైన ఆసనంపై వచ్చి కూర్చున్నారు. గది మొత్తం సూది పడ్డా వినిపించేంత నిశ్శబ్దం ఆవరించింది.

ఈ రోజులోని అతిపెద్ద ఆశ్చర్యం రాజీవ్. ఆ ప్రభుత్వ ఖాతాల అధికారి, ఒకప్పుడు డబ్బు మీద ఆశతో, శేఖర్ మీద భయంతో కళ్ళు మూసుకుని ఉన్నాడు. ఈరోజు ఆ రాజీవ్‌ను సాక్షి బోనులోకి పిలిచినప్పుడు, అతను కొంచెం కూడా వణకలేదు, భయపడలేదు.

రాజీవ్ నిటారుగా నిలబడ్డాడు. అతను పవిత్ర గ్రంథాన్ని తాకి, తాను చెప్పేదంతా నిజమేనని ప్రమాణం చేశాడు. తర్వాత అతను అత్యంత స్పష్టమైన, గట్టి స్వరంతో న్యాయమూర్తి ముందు నిజాలన్నీ కక్కేయడం మొదలుపెట్టాడు.

"అయ్యా, నేను చాలా పెద్ద పాపం చేశాను," రాజీవ్ ప్రశాంతమైన స్వరంతో అన్నాడు. "డబ్బుకు ఆశపడి శేఖర్ చౌదరి యొక్క అన్ని నకిలీ పత్రాల లెక్కలను నా చేతులతోనే తయారుచేశాను. రావుిల, మాయ కలిసి నకిలీ సంస్థలు స్థాపించి మహిళా రక్షణ పేరుతో ప్రభుత్వం నుండి కోట్లాది రూపాయలు దొంగిలిస్తున్నారని నాకు తెలుసు. వాళ్ళు కేవలం డబ్బే దొంగిలించలేదు అయ్యా, వాళ్ళు వేలాది మంది సాధారణ, నిరపరాధులైన పురుషులను తప్పుడు వ్యాజ్యాలలో జైలుకు పంపించారు, ఎందుకంటే తమ అవినీతి గురించి ఎవరికీ తెలియకూడదని. నోరు విప్పితే నా కుటుంబాన్ని అంతం చేస్తానని శేఖర్ చౌదరి నన్ను బెదిరించాడు. కానీ ఈరోజు నేను అన్ని భయాల నుండి విముక్తుడయ్యాను. ఈ పత్రాలు, ఈ బ్యాంకు ఖాతాల లెక్కలు అన్నీ నిజం. నా తప్పులన్నింటినీ నేను అంగీకరిస్తున్నాను."

రాజీవ్ ఒకదాని తర్వాత ఒకటిగా శేఖర్ చౌదరి యొక్క అన్ని రహస్య ఒప్పందాలు, విదేశాలకు డబ్బు పంపిన లెక్కలు, మరియు అర్జున్‌ను తప్పుడు హత్య వ్యాజ్యంలో ఇరికించే అన్ని నీచమైన కుట్రల గురించి న్యాయమూర్తి ముందు వివరించాడు.

ప్రధాన న్యాయమూర్తి తన కళ్ళజోడు సర్దుకుని అత్యంత శ్రద్ధగా రాజీవ్ మాటలను విన్నారు. ఆయన ముందు బల్లపై ఉన్న వేయి పుటల సాక్ష్య పత్రాలను క్షుణ్ణంగా పరిశీలించారు. ఆయన చూపు కఠినంగా మారింది. అత్యంత జ్ఞానవంతుడు, నిజాయితీపరుడైన వ్యక్తిగా ఆయనకు స్పష్టంగా అర్థమైంది, ఈ దేశంలోని అత్యంత పవిత్రమైన, మంచి చట్టాన్ని—మహిళా రక్షణ చట్టాన్ని—ఈ దురాశపరులు తమ మురికి వ్యాపారానికి ఎలా వాడుకున్నారో. వారు కేవలం డబ్బు దొంగిలించలేదు, సమాజం నమ్మకంతో ఆడుకున్నారు.

న్యాయమూర్తి తన చేతిలోని కలం బల్ల మీద పెట్టారు. ఆయన ఒక లోతైన నిట్టూర్పు విడిచారు. న్యాయస్థానపు గది మొత్తం ఊపిరాడని నిశ్శబ్దంలో మునిగిపోయింది.

న్యాయమూర్తి తన కళ్ళజోడు తీసి బల్ల మీద పెట్టారు. ఆయన బోనులో నిలబడి ఉన్న శేఖర్ చౌదరి, మాయ వైపు ఏకధాటిగా చూశారు. ఆయన కళ్ళు కోపంతో జ్వలజ్వల మండుతున్నాయి. ఆయన తన తీర్పు పత్రాన్ని చేతిలోకి తీసుకున్నారు. అర్జున్, విక్రమ్, రజత్‌ల గుండెలు వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలయ్యాయి. ఈ ఒక్క కాగితం మీదే వారి ఇన్నాళ్ళ రక్త కన్నీళ్ల పోరాట భవిష్యత్తు ఆధారపడి ఉంది. న్యాయమూర్తి నిజంగా ఈ శక్తివంతమైన రాక్షసులకు ఆ కఠిన శిక్ష విధిస్తారా, లేక చట్టంలోని ఏదైనా లొసుగు నుండి జారుకుని వారు మళ్ళీ ఒక కొత్త అవకాశం పొందుతారా? న్యాయమూర్తి నోటి నుండి వెలువడే మొదటి పదం ఏమై ఉంటుంది?