[Sunnysunnysunny]

మనం ఇప్పటి వరకు సోనూ మరియు పూనమ్ దేవి గురించి మాట్లాడుకుంటూ ఉన్నాము .... ఇప్పుడు కధలో ఉన్న మరో ఇద్దరి కొడుకుల వాళ్ళ తల్లుల గురించి తెలుసుకుందాం

అభినవ్ ఇంట్లో:::

నాజూకుగా, ఉత్సాహంగా ఉండే 43 ఏళ్ల పూజ, విజయవాడ లో సీనియర్ ఇన్‌స్పెక్టర్‌గా పనిచేసేది.

 

ఆమె శరీరాకృతి ఒక ప్రత్యేకమైన కలయిక—కొద్దిగా బొద్దుగా ఉండటం వల్ల ఆమె వంపుసొంపులు, ముఖ్యంగా నడుము, తుంటి భాగాలలో, మరింత స్పష్టంగా కనిపించేవి.

కానీ ఆమె ఫిట్‌గా, సెక్యూరిటీ అధికారి యూనిఫాంలో చాలా బలంగా, కండరాలతో కనిపించేది.

 

ఆమె వక్షోజాలు నిండుగా, చక్కటి ఆకృతితో ఉండి, ఖాకీ యూనిఫాం కింద కొత్త రూపాన్ని సంతరించుకున్నాయి. ఆమె జుట్టు ముడి ఆమె ముఖాన్ని మరింత పదునుగా చేసింది.

ఆమె కళ్లలో ఒక లోతైన మెరుపు ఉండేది, అది నియమ నిబంధనలతో పాటు, ఒక ప్రత్యేకమైన శృంగారభావనను కూడా దాచిపెట్టింది.

 

ప్రతి ఉదయం, ఆమె యూనిఫాం ధరించి, ఇంటి నుండి బయలుదేరి, తన పనిలో ఎంతగా నిమగ్నమయ్యేదంటే, ప్రజలు ఆమెను "ఐరన్ లేడీ" అని పిలవడం మొదలుపెట్టారు.

 

భర్తకు సొంత షాపింగ్ మాల్ & చాలా డబ్బు ఉంది అతను ఇటీవల మరణించాడు ..

 

కానీ ఇంట్లో, ఆమె అదే కఠినత్వం ప్రేమపూర్వక స్వరంగా మారేది, ముఖ్యంగా తన కొడుకు  విషయంలో.

 

పూజాకు ఒక్కగానొక్క కొడుకైన  అభినవ్ తెలివైన, కొద్దిగా సిగ్గరి అయిన 20 ఏళ్ల యువకుడు. అతను కళాశాలలో చదువుకున్నాడు, అక్కడ చదువుపై దృష్టి పెడుతూనే స్నేహితులతో సరదాగా నవ్వుతూ గడిపేవాడు.

 

అభినవ్ గత ఒక సంవత్సరం నుండి అతను రక్తసంబంధీకుల మధ్య లైంగిక కథలకు బానిసయ్యాడు.ప్రధానంగా తల్లి కొడుకుల మధ్య శృంగార కథలు   అతను తన తల్లిని శృంగారం దేవత గా చూసేవాడు  కానీ, తన తల్లి ఒంటరి కావడం వల్ల అతను ఎప్పుడూ హద్దులు దాటడానికి ప్రయత్నించలేదు.

 

అతని ముఖం అచ్చం తన తండ్రి అజయ్‌లాగే ఉండేది—అవే లోతైన కళ్ళు, అదే చిరునవ్వు—కానీ అతని మనసు మాత్రం తన తల్లికి దగ్గరగా ఉండేది, అది ఆమెకు అర్థం కాకపోయినా సరే.

 

ఇంట్లో, ఆమె కఠినమైన తల్లి కారణంగా పూజకు దూరంగా ఉన్నట్లు అతనికి తరచుగా అనిపించేది, కానీ అతని కళ్ళలో ఆమె పట్ల లోతైన గౌరవం, దాగివున్న ప్రేమ ఉండేవి, బహుశా దానిని అతను కూడా ఎప్పుడూ పూర్తిగా గుర్తించలేదేమో.

 

ఆ కుటుంబంలో మూడవ వ్యక్తి కల్నల్ విజయ్ రావు, 68 ఏళ్ల అనుభవజ్ఞుడు, అతని మనసు ఇంకా తన సైనిక రోజుల జ్ఞాపకాలలోనే గాఢంగా పాతుకుపోయి ఉంది.

 

పదేళ్ల క్రితం కారు ప్రమాదంలో మరణించిన తన కొడుకు అజయ్ మరణం తర్వాత, అతను పూజ, అభినవ్ లతో కలిసి నివసించడానికి వచ్చాడు.

 

అప్పటి నుండి, పూజ తన కొడుకును ఒంటరిగా పెంచింది, కల్నల్ సాబ్ అతనికి అండగా నిలిచారు.

 

అతను తరచుగా తన పాత కథలు చెప్పేవాడు, అభినవ్ వాటిని ఎంతో ఆసక్తిగా వినేవాడు. కానీ ఇప్పుడు కల్నల్ సాహిబ్‌కు ఒక అనుమానం రావడం మొదలైంది—పూజ, అభినవ్ మధ్య సంబంధం ఏదైనా విధంగా మారుతోందా?

 

ఒక రాత్రి, పూజ స్టేషన్ నుండి ఆలస్యంగా ఇంటికి తిరిగి వచ్చినప్పుడు, ఆమె యూనిఫాం కొంచెం కళ తప్పిపోయింది, మరియు ఆమె తలపాగా నుండి జుట్టు జారి ముఖం మీద పడి ఉంది.

 

ఇల్లంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది, డ్రాయింగ్ రూమ్ నుండి మాత్రమే ఒక మసక వెలుగు వస్తోంది. అభినవ్ ఇంకా అక్కడే కూర్చుని, తన పుస్తకంలో లీనమై ఉండటం ఆమె చూసింది.

 

అతని కుర్తా కొద్దిగా తెరిచి ఉంది, మరియు అతని ముఖంలో అలసట యొక్క వింత కాంతి ఉంది. పూజ తన బ్యాగ్‌ను పక్కన పెట్టి, జుట్టు చిక్కులు సరిచేసుకుని, అతని వద్దకు వెళ్లి, "అభినవ్, ఇంత ఆలస్యంగా చదివావా? వెళ్లి పడుకో, ఉదయాన్నే కాలేజీ ఉంది," అంది.

 

అభినవ్ ఆమె వైపు చిరునవ్వుతో చూసి, "అమ్మా, ఇంకొంచెం సేపే. ఈ అధ్యాయం పూర్తి చేయగానే, నేను ప్రశాంతంగా నిద్రపోతాను," అన్నాడు.

 

అతని గొంతులో ఒక మృదుత్వం ఉంది, అతని కళ్ళు క్షణకాలం పూజ ముఖంపై ఆగిపోయాయి.

 

పూజ అతని పక్కన కూర్చుంది, కొంచెం దగ్గరగా—బహుశా అవసరమైన దానికంటే కొంచెం దగ్గరగా. ఆమె తన చేతిని అతని భుజంపై ఉంచి, సున్నితంగా నిమురుతూ,

 

"ఎందుకు ఇంత కష్టపడతావు? కనీసం కొంచెం విశ్రాంతి అయినా అవసరం." అంది. ఆమె గొంతులో ఒక వింత వెచ్చదనం ఉంది, అది అభినవ్ హృదయాన్ని తాకింది.

 

అభినవ్ తన, అజయ్‌ల పెళ్లి నాటి పాత ఫోటోను పట్టుకుని ఉండటాన్ని ఆమె గమనించింది. ఒక్క క్షణం పూజ గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది. అతని వేళ్లపై తన వేళ్లను సున్నితంగా ఉంచుతూ, "ఇది ఎందుకు పెట్టుకున్నావు?" అని అడిగింది.

 

అభినవ్ కొద్దిగా తటపటాయిస్తూ, "అలాగే, అమ్మా. నాకు నాన్న గుర్తొచ్చారు, అందుకే అనుకున్నాను. ఇందులో నువ్వు చాలా అందంగా కనిపిస్తున్నావు," అన్నాడు.

 

అతను పూజ కళ్లలోకి చూశాడు, ఒక్క క్షణం వారి మధ్య ఒక వింత నిశ్శబ్దం ఆవరించింది.

 

పూజ ముఖంపై ఒక చిన్న చిరునవ్వు మెరిసింది, కానీ ఆమె కళ్ళు మాత్రం వేరే ఏదో చెబుతున్నాయి.

 

ఆమె అభినవ్ జుట్టులో తన చేతిని పోనిచ్చి, అతని చెంపను సున్నితంగా తాకి, "నువ్వు అచ్చం మీ నాన్నలాగే ఉన్నావు—రూపంలోనూ, మనసులోనూ. కానీ బహుశా... నిన్ను నేను కొద్దిగా గుర్తుపట్టాను కూడా," అంది.

 

ఆమె వేళ్లు ఒక్క క్షణం అభినవ్ ముఖంపై ఆగిపోయాయి, ఆమె శ్వాస ఒక అలలా అతనికి తగిలింది.

 

అభినవ్ గుండె గిలిగింతలు పెట్టింది—అది ఎలాంటి భావన? "ఏమిటి నీ ఉద్దేశం, అమ్మా?" అభినవ్ అడిగాడు, అతని గొంతులో అమాయకత్వం, కానీ కళ్ళలో ప్రశ్న.

 

పూజ ఒక్క క్షణం అతని కళ్ళలోకి చూసి, పెదవులపై చిరునవ్వును తెచ్చుకుంది. "అంటే నీలో నాలో ఒక భాగం ఉందని అర్థం, అభినవ్. నువ్వు నా వల్లే ఈ ప్రపంచంలోకి వచ్చావు... నువ్వే నా జీవితం."

 

ఆమె తన చేతిని అతని చేతిపై ఉంచింది, ఒక్క క్షణం పాటు ఆమె వేళ్లు అభినవ్ వేళ్లతో పెనవేసుకున్నాయి.

 

ఈ స్పర్శ ఏదో భిన్నంగా ఉంది—తల్లి ప్రేమా, లేక ఇంకేదైనానా?

 

అభినవ్ మనసులో ఒక తుఫాను చెలరేగింది. "అమ్మా, ఈరోజు నువ్వు కాస్త భిన్నంగా ఎందుకు కనిపిస్తున్నావు?" అతను తన చేతిని వెనక్కి లాక్కుంటూ అడిగాడు, కానీ అతని కళ్ళు పూజను వదిలిపెట్టలేదు.

 

పూజ నవ్వింది, కానీ ఆమె నవ్వులో దాగి ఉన్న కామం ఉంది. "భిన్నంగానా? బహుశా అతను అలసిపోయాడేమో, లేదా... నిన్ను చూస్తుంటే వేరే ఆలోచనలు వస్తున్నాయేమో."

 

ఆమె తన జుట్టును వెనక్కి సవరించుకుంది, దాంతో ఆమె మెడ కొద్దిగా కనిపించింది, మరియు అభినవ్ వైపు వంగింది. "నువ్వు పెద్దవాడివి అయ్యావు, అభినవ్. ఇప్పుడు నువ్వు కేవలం నా కొడుకువే కాదు, నా స్నేహితుడివి కూడా."

 

అభినవ్ ముఖం ఎర్రబడింది, అతను వెంటనే తన పుస్తకాన్ని మూసేశాడు. "అమ్మా, నువ్వు కూడా... పద, నేను పడుకుంటాను."

 

కానీ అతను లేవగానే, పూజ అతని చేతిని పట్టుకుంది—అది తేలికపాటి పట్టు, కానీ అందులో ఒక వింత బలం ఉంది. "పడుకునే ముందు ఒక విషయం విను," పూజ తన గొంతును మృదువుగా చేస్తూ అంది.

 

"నా జీవితంలో నువ్వే గొప్ప ప్రశాంతత. కొన్నిసార్లు నేను అనుకుంటాను, ఒకవేళ అజయ్ ఇక్కడ ఉండి ఉంటే, బహుశా నేను నిన్ను ఇప్పుడు ప్రేమిస్తున్నంతగా ప్రేమించేదాన్ని కాదేమో."

 

ఆమె అభినవ్ చేతిని పట్టుకుని తేలికగా ముద్దుపెట్టి, తర్వాత వదిలేసింది.

 

అభినవ్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. "అమ్మా..." అతను అంతవరకే చెప్పి, తన గది వైపు నడిచాడు, కానీ అతని కళ్ళలో ఒక ప్రశ్న ఉంది – ఏమి జరుగుతోంది? అకస్మాత్తుగా ఆమె తల్లి దగ్గరవుతోంది భయం వేసింధి అభినవ్ కి...

నేను ఓక 1సంవత్సరం నుండీ ట్రై చేస్తున్నాను ..కని హఠాత్తుగా నా తల్లి యే. వచ్చి అంత క్లోజ్ గా మూవ్ అయ్యే సరికి నాకు చెమటలు పట్టాయి.

 

కాని మనసులో చాలా హ్యాపీగా ఫీల్ అయ్యాడు

 

మరోవైపు, కల్నల్ సాహిబ్ తన గదిలో మంచం మీద పడుకుని ఇదంతా వింటున్నారు. తలుపు కొద్దిగా తెరిచి ఉండటంతో, ఆయన కళ్ళలో ఒక గాఢమైన అనుమానం మెరిసింది.

 

పూజ చూపు, ఆమె స్పర్శ—ఇది కేవలం తల్లికొడుకుల బంధం కాదు.

 

ఆయన మనసులో ఒక ప్రశ్న తలెత్తింది—ఈ బంధం జీవితంలో ఏదో ఒక విచిత్రమైన మలుపుగా మారుతోందా? ఆయన మంచం మీద నిశ్శబ్దంగా పడుకుని ఉన్నారు, కానీ అప్పటికే నిద్రలోకి జారుకున్నారు.

పూజా తన సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌లో ఒక కొత్త హత్య కేసులో చిక్కుకుంది.  ఒక ఉన్నత ప్రాంతంలో 35 ఏళ్ల వ్యాపారవేత్త విక్రమ్  మృతదేహం లభ్యమైంది—అతని తలపై బుల్లెట్ గాయం, పక్కనే ఒక పాత రివాల్వర్ పడి ఉన్నాయి.

 

ఈ కేసు చాలా సున్నితమైనది, దానిని వీలైనంత త్వరగా పరిష్కరించాల్సిన ఒత్తిడి పూజాపై ఉంది.

 

ఆమెతో పాటు, తన వ్యంగ్య ధోరణికి పేరుగాంచిన 33 ఏళ్ల సబ్-ఇన్‌స్పెక్టర్ నేహా , మరియు పూజా చెప్పిన ప్రతి మాటను మనస్ఫూర్తిగా పాటించే, కానీ ఆమెపై రహస్య ఆకర్షణ కూడా ఉన్న 28 ఏళ్ల యువకుడు కానిస్టేబుల్ అర్జున్ యాదవ్ పనిచేస్తున్నారు.

 

ఉదయం నుండి రాత్రి వరకు, పూజా సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌లోనే మునిగిపోయి, సాక్షుల వాంగ్మూలాలు, ఫోరెన్సిక్ నివేదికలు, మరియు సీసీటీవీ ఫుటేజీలను క్షుణ్ణంగా పరిశీలించేది.

 

ఒకసారి నేహా సరదాగా, "మేడమ్, మీకు ఈ కేసుతో పెళ్లైపోయింది—ఇంటికి ఎప్పుడు వెళ్తారు?" అని వ్యాఖ్యానించింది. పూజ అతని వైపు చల్లగా చూసి, "నేను ఈ హంతకుడిని ఎదుర్కొనేంత వరకు, ఇల్లు నాకు ఒక హోటల్ కన్నా ఎక్కువ కాదు," అంది.

 

అర్జున్ మౌనంగా వారి మధ్య టీ కప్పులు పెట్టాడు, కానీ పూజ కప్పు తీసుకున్నప్పుడు, ఆమె వేళ్లను తాకగానే అతని గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.

 

ఇంట్లో, అభినవ్ తన సెక్స్ కథలు మరియు వీడియోలు చూడటం లో నిమగ్నమై ఉన్నాడు, కానీ అతని ఆలోచనలు పదేపదే తన తల్లి వైపు మళ్లుతున్నాయి.

 

పూజ మూడు రోజులుగా ఆలస్యంగా ఇంటికి వస్తోంది, అలా వచ్చినప్పుడల్లా, అలసటతో పాటు ఆమె ముఖంలో ఒక వింత మెరుపు కనిపించేది.

 

ఇంట్లోకి ఒక కొత్త వ్యక్తి కూడా వచ్చింది—కల్నల్ సాహిబ్ ఆరోగ్యం చూసుకోవడానికి, ఇంటి పనులు చక్కబెట్టడానికి నియమించబడిన 50 ఏళ్ల పనిమనిషి కమలా దేవి.

 

కమల కొంచెం వాచాలమైనది, ఆమె కళ్లలో జీవితానుభవం ప్రతిబింబించేది. ఆమె తరచుగా అభినవ్ కి, "అబ్బాయి, మీ అమ్మ చాలా ధైర్యవంతురాలు—ఒకేసారి అలాంటి హృదయం, అలాంటి మనసు రెండూ ఉన్నవారు చాలా తక్కువ మంది ఉంటారు," అని అనేది.

 

ఒక రాత్రి, పూజ తెల్లవారుజామున సుమారు 1 గంటకు ఇంటికి వచ్చినప్పుడు, ఆమె యూనిఫాం నుండి మట్టి వాసన వస్తోంది, ఆమె జుట్టు కొంచెం చెదిరిపోయి ఉంది.

 

డ్రాయింగ్ రూమ్‌లో అభినవ్ ఇంకా కూర్చునే ఉండటం ఆమె చూసింది—అతని చేతిలో ఒక కప్పు కాఫీ, కళ్ళలో నిద్రకు బదులుగా ఒక వింతైన అశాంతి.

 

"అభినవ్, ఇంకా మేలుకునే ఉన్నావా?" అని పూజ తన యూనిఫాం కోటు తీస్తూ అడిగింది, ఆమె గొంతులో అలసట, మృదుత్వం కలగలిసి ఉన్నాయి.

 

అభినవ్ కొద్దిగా తటపటాయిస్తూ, "అమ్మా, నువ్వు ఎంతో సేపటి నుండి వస్తూనే ఉన్నావు—నాకు ఆందోళనగా ఉంది. ఈ కేసు... ఎంత ప్రమాదకరమైనది?" అని బదులిచ్చాడు.

 

అతని మాటల్లో ప్రేమ ఉంది, కానీ అతని గొంతులోని వెచ్చదనం పూజ చెవులకు చేరింది.

 

అతను సోఫాలో ఆమె పక్కన కూర్చున్నాడు, అతని కళ్ళు పూజ ముఖంపైనే నిలిచి ఉన్నాయి—ఆమె అలసిన కళ్ళు, మెడపై చెమట చుక్క, అన్నీ అతని హృదయాన్ని తాకాయి.

 

పూజ అతనికి మరింత దగ్గరగా వచ్చింది, ఆమె శ్వాస కొంచెం వేగంగా మారింది. "నా గురించి నువ్వు ఆందోళన పడనవసరం లేదు, అభినవ్. నేను నన్ను నేను చూసుకోగలను."

 

ఆమె అభినవ్ భుజం మీద చేయి వేసింది, ఒక్క క్షణం పాటు వారి మధ్య ఒక వింత నిశ్శబ్దం ఆవరించింది.

 

అభినవ్ తన తల్లి చేతిని స్పర్శించాడు—అది చల్లగా ఉంది, కానీ దానిలోని వెచ్చదనం అతని హృదయాన్ని తాకింది.

 

"అమ్మా, నీ చేతులు ఎందుకంత చల్లగా ఉన్నాయి?" అని అతను మెల్లగా అడిగాడు, తన వేళ్ళతో ఆమె చేతిని తాకుతూ.

 

పూజ అతని కళ్ళలోకి చూసింది, ఆమె పెదవులపై ఒక చిరునవ్వు మెరిసింది.

 

"రోజంతా పని చేయడం వల్ల అవి చల్లగా ఉన్నాయి, కానీ నీ దగ్గరకు రాగానే నాకు వెచ్చగా అనిపిస్తుంది."

 

ఆమె తన చేతిని అతని ముఖం వైపు జరిపి, అతని చెంపను సున్నితంగా నిమిరి, "అభినవ్, నీ వల్ల నా అలసట మాయమైపోతుంది. నువ్వే నా శాంతి," అంది.

 

ఆమె స్వరం ఒక సున్నితమైన గాలిలా అభినవ్ హృదయంలోకి ప్రవేశించింది.  ముఖం కొద్దిగా ఎర్రబడింది.

 

"అమ్మా, నువ్వెందుకు అలాంటి మాటలు అంటావు? నా హృదయంలో ఏదో... వింతగా ఉంది," అన్నాడు, తన చూపులను కిందికి దించుతూ, కానీ అతని చేయి ఇంకా పూజ దగ్గరే ఉంది.

 

పూజ తన చేతిని వెనక్కి తీసుకోలేదు, కానీ ఆమె వేళ్లు అభినవ్ వేళ్లతో కొద్దిగా పెనవేసుకున్నాయి.

 

"ఎందుకిలా వింతగా ఉంది? నేను నీ తల్లిని, కానీ కొన్నిసార్లు నాకు అనిపిస్తుంది... నువ్వు కేవలం నా కొడుకువి మాత్రమే కాదు, నిన్ను ఇంకెవరూ అర్థం చేసుకోలేరు."

 

ఆమె తన జుట్టును వెనక్కి సవరించుకుంది, దాంతో మెడ కొద్దిగా కనిపించింది, మరియు అభినవ్ వైపు వంగింది.

 

"నువ్వు పెద్దవాడివి అయ్యావు, అభినవ్. నీ కళ్లలో ఒక కాంతి ఉంది... అది నన్ను కూడా తాకుతుంది." అభినవ్ గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది.

 

"అమ్మా, ఈ అగ్ని... ఈ భావన ఏమిటి? నాకు అర్థం కావడం లేదు," అన్నాడు అతను, అతని స్వరంలో అమాయకత్వం ఉన్నా, ఆమె వెచ్చదనాన్ని మరింతగా అనుభూతి చెందాలన్నట్టుగా అతని చేయి పూజ భుజానికి మరింత దగ్గరగా కదిలింది.

 

 పూజ ఒక లోతైన శ్వాస తీసుకుని, కళ్ళు మూసుకుని, మళ్ళీ తెరిచింది. "ఈ భావన... బహుశా ఇది తప్పేమో, కానీ ఇది ఎంత నిజమంటే నేను దీన్ని దాచలేను," అంది ఆమె.

 

 ఆమె తన చేతిని అభినవ్ ఛాతీపై ఉంచి, అతని గుండెచప్పుడును అనుభూతి చెందుతూ, "నీ గుండె కూడా అదే చెబుతోంది, కదా?" అని అడిగింది.

  

అభినవ్ ఏమీ మాట్లాడలేదు, అతని కళ్ళు పూజ కళ్ళలో నిలిచిపోయాయి, మరియు ఒక క్షణం పాటు వారి మధ్య దూరం మాయమైనట్లు అనిపించింది.

 

పూజ వెంటనే తన చేతిని వెనక్కి తీసుకుని, తేరుకుంది. "నేను స్నానం చేసి వస్తాను," అని చెప్పి, గది వైపు కదిలింది.

 

కానీ ఆమె వెళ్తూ వెళ్తూ, వెనక్కి తిరిగి అభినవ్ వైపు చూసింది—ఆమె కళ్ళలో ఒక దాగి ఉన్న భావోద్వేగం ఉంది, బహుశా వారిద్దరి హృదయాలలోనూ మండుతున్న ఒక అగ్ని అది.

 

మరుసటి రోజు ఉదయం సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌లో, నేహా పూజకు ఒక కొత్త క్లూ ఇచ్చింది—విక్రమ్ సేథీ ఫోన్ రికార్డులలో ఒక నంబర్ పదేపదే కనిపిస్తోందని, అది ఒక పాత గ్యాంగ్‌స్టర్‌కు సంబంధించినదని చెప్పింది.

 

పూజ వెంటనే అర్జున్‌తో, "ఈ నంబర్ కనుక్కొని ఇంట్లో నా గురించి ఫిర్యాదు చెయ్యి—నేను ఈరోజు త్వరగా బయలుదేరుతున్నాను," అని చెప్పింది.

 

అర్జున్ తలూపాడు, కానీ అతని గుండెలో ఏదో చిన్న మండుతున్న భావన కలిగింది—పూజ ఇల్లు, అభినవ్ అతనికి ఒక రహస్యంగా మారిపోయారు.

 

ఆ రాత్రి, పూజ ఇంటికి తిరిగి వచ్చినప్పుడు, అభినవ్ ఆమెకు ఒక గ్లాసు నీళ్ళు తెచ్చాడు.

 

ఆమె తన యూనిఫాం తీసేసి సోఫాలో కూర్చుంది, ఆమె చొక్కా కొద్దిగా తెరిచి ఉంది, ఆమె మెడపై చెమట మెరుస్తోంది.

 

అభినవ్ ఆమె పక్కన—కొంచెం దగ్గరగా కూర్చున్నాడు. "అమ్మా, నువ్వు అలసిపోయావు... నేను నీ భుజాలు మర్దనా చేయనా?" అని అడిగాడు, అతని స్వరం వింతగా మృదువుగా ఉంది.

 

పూజ ఒక్క క్షణం అతని వైపు చూసింది—ఆమె గుండెలో ఒక తుఫాను చెలరేగుతోంది. "సరే," అంది ఆమె, అభినవ్ చేతులు ఆమె భుజాలపై ఆనుకున్నాయి.

 

అతని వేళ్లు పూజ మెడ మీదకు జారి, ఆమె వెచ్చదనాన్ని స్పృశించాయి. "అమ్మా, నీ చర్మం ఎంత మృదువుగా ఉందో... ఈ అలసటలో కూడా," అన్నాడు అతని గొంతు కొంచెం భారంగా.

 

పూజ కళ్ళు మూసుకుంది, ఆమె శ్వాస వేగవంతమైంది. "అభినవ్... నీ చెయ్యి... ఎందుకంత వెచ్చగా ఉంది?" అని తల వెనక్కి వంచి అడిగింది, ఒక్క క్షణం పాటు ఆమె శరీరం కూడా కొద్దిగా వంగింది. 

 

అభినవ్

చేతులు నెమ్మదిగా ఆమె వీపు మీదకు జారాయి, వారి మధ్య బంధం ఒక కొత్త స్థాయికి చేరింది—ప్రేమ, ద్వేషాల మధ్య ఉన్న గీత ఇప్పుడు పూర్తిగా చెరిగిపోయింది.

 నెమ్మదిగా పూజ శరీరం వేడెక్కడం ఆమెకి అర్ధం అయింది .. అభి ఇంకా చాలు నాన్న వెళ్ళి పడుకో అని తాను కూడా వెంటనే లేచి తన గదిలోకి వెళ్ళిపోయింది..

మరుసటి రోజు ఒక న్యూస్ :

పూజా రావు ఒక హత్య కేసును ఛేదించింది—విక్రమ్ సేథీ హంతకుడు రాణా, చిరకాల స్నేహితుడు, ఆ తర్వాత శత్రువుగా మారినవాడు.





కానీ ఈ విజయానికి ఆమె భారీ మూల్యం చెల్లించింది. దాడి సమయంలో జరిగిన కాల్పుల ఘటనలో కానిస్టేబుల్ అర్జున్ యాదవ్ ప్రాణాలు కోల్పోయాడు.



రాణా మనుషులు కాల్చిన తూటా ఒకటి అతని ఛాతీని తాకింది, దాంతో అతను పూజా కళ్లెదుటే అంధుడయ్యాడు. "మేడమ్... మీరు... సంతోషంగా ఉండండి," అని అర్జున్ తన చివరి శ్వాసతో అన్నాడు, అతని చేయి నేల మీద పడిపోయింది.



పూజా రాణాను పట్టుకుని, అతని తలకు పిస్టల్ గురిపెట్టి, "ఆయుధాన్ని కింద పడేయ్!" అని గట్టిగా అరిచింది. కానీ ఆమె అర్జున్‌ను తిరిగి తీసుకురాలేకపోయింది.



ఆ రాత్రి, ఆమె సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్ నుండి తిరిగి వచ్చినప్పుడు, ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు లేవు, కానీ ఒక చల్లని నిప్పు ఉంది.



కేసు పరిష్కారమయ్యాక, పూజాకు డీఎస్పీగా పదోన్నతి లభించింది. కానీ ఆమెకు తన విజయాన్ని జరుపుకోవాలనిపించలేదు—అర్జున్ మరణం ఒక గాయంగా మిగిలిపోయింది.



నేహా కూడా తీవ్రంగా కుంగిపోయింది. అర్జున్ ఆమె జూనియర్, కానీ అతను ఆమె హృదయానికి చాలా దగ్గరైనవాడు. ఆమె తరచుగా అతనితో కలిసి టీ తాగేది, అతని జోకులను వినేది, కానీ ఇప్పుడు అతని మౌనం ఆమెను వేధించడం మొదలుపెట్టింది.



ఒకరోజు సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్‌లో, నేహా అర్జున్ కుర్చీ వైపు చూసి మెల్లగా అంది, "నువ్వు చాలా త్వరగా వెళ్లిపోయావు, అర్జున్... ఇప్పుడు ఈ సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్ నిర్మానుష్యంగా అనిపిస్తోంది."



పూజ ఆమె భుజం మీద చేయి వేసి, "నేహా, మనం అతని కోసం పోరాడాలి—అతను కోరుకున్నది అదే," అంది. వారిద్దరికీ ఒకేసారి విచారంగానూ, ధైర్యంగానూ అనిపించింది.

 

ఇంట్లో, ఈ ఉత్సాహం, ఈ మార్పు అభినవ్  హృదయాన్ని కూడా తాకాయి. ఒక సాయంత్రం, పూజ తన గదిలో తన కొత్త డీఎస్పీ యూనిఫామ్‌ను చూసి మురిసిపోతుండగా, అభినవ్  లోపలికి వచ్చాడు.

అతను తన తల్లి ముఖంలో అలసటను, కానీ ఆమె కళ్ళలో ఒక ప్రత్యేకమైన ఆప్యాయతను చూశాడు. "అమ్మా, నువ్వు డీఎస్పీ అయ్యావు... నాకు నీ గురించి గర్వంగా ఉంది," అని అభినవ్  చెప్పి, ఆమె పక్కన కొంచెం దగ్గరగా కూర్చున్నాడు.

పూజ అతని కళ్ళలోకి చూసి మెల్లగా అంది, "అభినవ్ , ఈ విజయం కేవలం నాది మాత్రమే కాదు, ఇది మన ఇద్దరిది. నువ్వు లేకపోతే, బహుశా నాకు ఇంత బలం వచ్చేదేమో, భర్త. నువ్వే నా ధైర్యం."

ఆమె అభినవ్  చేతిని పట్టుకుంది, వారి వేళ్లు పెనవేసుకున్నాయి. అభినవ్  గుండె దడదడలాడింది—తన తల్లి స్పర్శలో ఒక వింత మెరుపు ఉంది.

"అమ్మా, నువ్వు నా వల్లే బ్రతుకుతున్నావు... నేను నువ్వు లేకుండా బ్రతకలేను," అని అభినవ్  అన్నాడు, అతని గొంతులో ప్రేమ తపన నిండి ఉంది.

పూజ పెదవులు వణికాయి. ఆమె అభినవ్  చెంపపై చేయి వేసి, "నువ్వే నా ప్రాణం, అభినవ్ ... నా ప్రతి శ్వాసలో నువ్వే ఉన్నావు," అంది.

వారి ముఖాలు దగ్గరయ్యాయి—వారి శ్వాసలు వేడిగా ఉన్నాయి, ఆ ఒక్క క్షణం కాలం ఆగిపోయినట్లు అనిపించింది.

పూజ గుండెలో ఒక తుఫాను చెలరేగుతోంది—ఇది తప్పు, కానీ ఆమె యోనిలో ఒక వెచ్చదనం మేల్కొంటోంది. "అభినవ్ , ఇది... మనం ఇది చేయలేము," అని తనను తాను ఆపుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ అంది, కానీ అభినవ్  ఆమె చేతిని వదల్లేదు.

"అమ్మా, నా హృదయానికి నేను ఎలా అర్థమయ్యేలా చెప్పగలను? నువ్వు లేకుండా నా శరీరం, ఆత్మ అసంపూర్ణం," అని కళ్ళలో తడుముతున్న ఆరాటంతో బదులిచ్చాడు.

మరుసటి రోజు ఉదయం, పూజ, అభినవ్  కలిసి అల్పాహారం చేస్తున్నారు. అభినవ్  ముఖంలో ఒక కొత్త వెలుగును పూజ గమనించింది. "అభినవ్ , ఈరోజు నువ్వు భిన్నంగా కనిపిస్తున్నావు," అంటూ అతని చేతిని తాకింది.

ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ, "అమ్మా, నీతో గడిపే ప్రతి క్షణం భిన్నంగా ఉంటుంది. నేను నువ్వు లేకుండా జీవించలేను," అన్నాడు.
పూజ శరీరంలో ఒక విద్యుత్ ప్రవాహం నిండిపోయింది—ఆమె యోనిలో ఒక వెచ్చదనం పుట్టింది, మరియు ఆమె, "ఇతను నా కొడుకు, అయినా నా హృదయం, శరీరం ఇతని కోసం ఎందుకు తపిస్తున్నాయి?" అని ఆలోచించింది

[Sunnysunnysunny]

హలో అందరికీ .. పోస్ట్ మరలా చేయడానికి కారణం .. కధ కంటిన్యూ మరియు కొత్త రీడర్స్ యొక్క అభ్యర్ధన మేరకు మాత్రం ఏ .. మరొక విషయం ఈ రోజు ముగ్గురి గురించి కూడా కంటిన్యూ పోస్ట్లు వస్తూనే ఉంటాయి .. దయచేసి అర్ధంచేసుకుంటారు అనుకుంటున్నా.. పిక్స్ మరియు గిఫ్s ఈ రోజు అప్లోడు చేయలేకపోవచ్చు కానీ వన్స్ ఈరోజు అనుకున్న విధంగా కధ ని మీకు వివరిస్తాను 


మీ,
సన్నీ

[Sunnysunnysunny]

ఆ రోజు పూజను అభినందించడానికి నేహా ఇంటికి వచ్చింది. అభినవ్ ను చూడగానే ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది—ఆమె యవ్వనం ఆమెను పిచ్చిపట్టిస్తోంది. "అభినవ్ , ఎప్పుడైనా మా ఇంటికి రా. నా ప్రతిభ నీకు చూపిస్తాను," అని ఆమె సరదాగా అంది, కానీ ఆమె కళ్ళలో ఒక తపన ఉంది నేహాకు .

అర్జున్ కూడా గుర్తొచ్చాడు— ఆమె భర్త  మరణం ఆమెను ఒంటరిని చేసింది, ఇప్పుడు అభినవ్  ఆమె హృదయంలో ఒక స్థానాన్ని సంపాదించుకుంటున్నాడు.

అతని హృదయం పూజకు చెందిందని ఆమెకు తెలుసు.

ఇంట్లో మారుతున్న ఈ వాతావరణాన్ని కల్నల్ సాహిబ్ కూడా గ్రహిస్తున్నా, మౌనంగా ఉండిపోయారు.,

ఆరు నెలలు గడిచిపోయాయి. అభినవ్  తన  సంవత్సరం పరీక్షలు పూర్తి చేశాడు, మరియు ఇప్పుడు డి.ఎస్.పి. అయిన పూజ తన ఉద్యోగం నుండి సుదీర్ఘ సెలవు తీసుకుంది.

అర్జున్ మరణం వల్ల కలిగిన దుఃఖం ఆమె గుండెలో ఇంకా ఉంది, కానీ అభినవ్ తో సమయం గడపాలనే కోరిక ఆమెకు బ్రతకడానికి ఒక కారణాన్ని ఇస్తోంది.

ఒక రోజు, ఆమె అభినవ్ తో, "అభినవ్ , మనం మనాలికి వెళ్దాం—15 రోజులు, కేవలం మనం మరియు ఈ చల్లని గాలులు మాత్రమే." అంది.

అభినవ్  కళ్ళలో మెరుపు వచ్చింది, మరియు అతను నవ్వుతూ, "అమ్మా, నువ్వు ఉంటే ఏ ప్రదేశమైనా స్వర్గమే." అన్నాడు.

ప్రయాణానికి సిద్ధం కావడానికి, పూజ నేహాకు ఫోన్ చేసింది. ఇద్దరూ ఒక పెద్ద మాల్‌లో షాపింగ్‌కు వెళ్లారు.

ఇంకా అభినవ్ పై ఇష్టంతో ఉన్న నేహా, పూజతో ముద్దుగా, "మేడమ్, ఈ ప్రయాణం కోసం మనం కొన్ని సెక్సీ డ్రెస్సులు కొనాలి—మీకు మరియు అభినవ్ కి." అంది. పూజ నవ్వి, "నేహా, నువ్వేం మాట్లాడుతున్నావ్? అతను నా కొడుకు!" అంది.

నేహా కన్నుగీటి, "కొడుకైనా, ఇంకెవరైనా సరే, యవ్వనానికి కొంచెం మసాలా జోడించాలి" అంది.

నేహా పూజ వంపుసొంపులను హైలైట్ చేసే బిగుతైన ఎర్రటి డ్రెస్, లోతైన మెడ ఉన్న నల్లటి టాప్‌ను ఎంచుకుంది.

అభినవ్  కోసం, ఆమె బిగుతుగా ఉండే షర్ట్, జీన్స్ ఎంచుకుంది. తర్వాత నేహా పూజను ఒక బూటిక్‌కి తీసుకెళ్లి, "మేడమ్, ఏదైనా బోల్డ్‌గా ఉండేది ప్రయత్నించండి—మనాలి చలిలో కూడా మనకు వెచ్చదనం కావాలి" అంది.

పూజకు సిగ్గుగా అనిపించినా, నిశ్శబ్దంగా కౌంటర్ వద్దకు వెళ్లి నల్లటి లేస్ లాంజరీ సెట్‌ను కొనుక్కుంది—ఆమె వక్షోజాలను హైలైట్ చేసే బ్రా, నడుము కనిపించేలా ఉండే ప్యాంటీలు.

ఆమె హృదయంలో ఒక రహస్య ఆశ ఉంది—ఆమె అభినవ్ తో ఒక కొత్త బంధాన్ని ప్రారంభించాలనుకుంది.

ఇంటికి తిరిగి వచ్చాక, పూజ ఆ లాంజరీని తన బ్యాగ్‌లో పెట్టుకుని, "ఇది తప్పు... కానీ నా శరీరం అతని కోసం ఎందుకు తపిస్తోంది?" అని ఆలోచించింది.

అభినవ్  కూడా తన గదిలో కూర్చుని, తన తల్లితో కలిసి చేసిన యాత్ర గురించిన ఆలోచనల్లో మునిగిపోయాడు.

పూజ నగ్న శరీరం గురించి ఆలోచించినప్పుడల్లా అతని మడ్డ  గట్టిపడేది.

మనాలికి చేరుకున్నాక, వారు ఒక చిన్న కుటీరంలో స్థిరపడ్డారు. ఆ మొదటి సాయంత్రం, వారు బాల్కనీలో కూర్చుని చల్లని గాలిని ఆస్వాదిస్తున్నారు.

పూజ ఎర్రటి దుస్తులు ధరించి ఉంది, అభినవ్  ఆమెనే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. "అమ్మా, అందులో నువ్వు అద్భుతంగా కనిపిస్తున్నావు," అని అతను ఆప్యాయంగా అన్నాడు. పూజ నవ్వి, "అభినవ్ , నువ్వు చిన్నవాడిలా కనిపిస్తున్నావు—ఈరోజు నీ కళ్ళలో ఏదో తేడా ఉంది," అంది.

అభినవ్  ఆమె దగ్గరకు వచ్చి, ఆమె చేతిని పట్టుకుని, "అమ్మా, నీతో ఈ సమయం... ఇది నా జీవితంలో అత్యంత అందమైన క్షణం. నువ్వు లేకుండా నేను అసంపూర్ణుడిని," అన్నాడు.

పూజ గుండె ఒక్కసారిగా కొట్టుకుంది. ఆమె అభినవ్  ముఖాన్ని తాకి, "అభినవ్ , నువ్వే నా గుండె చప్పుడు. నువ్వు లేకుండా నేను శూన్యం," అంది.

వారి ముఖాలు దగ్గరయ్యాయి, వారి శ్వాసలు ఒకదానికొకటి తాకాయి. "అమ్మా, నీ ఈ శరీరం... ఈ ఆత్మ... నేను దాన్ని తాకాలనుకుంటున్నాను," అన్నాడు అభినవ్

పూజ, "అభినవ్ , నా శరీరం నీదే... కానీ ఇది సరైనదేనా?" అని బదులిచ్చింది.

[Sunnysunnysunny]

దయచేసి రాజ్ యొక్క గత బాగ పరిచయం కింద ఇవ్వబడిన లింకు నుండి చదవగలరు. 

https://xossipy.com/thread-73126-post-61...pid6176745


 రాజ్ ఇంట్లో ::

రాత్రంతా పడిన వేదన తర్వాత, రాజ్  చివరికి ధైర్యం కూడగట్టుకుని పై అంతస్తుకు వచ్చాడు. అతను తన బ్యాగ్ తీసుకుని, ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచి, మెల్లగా మెట్లు దిగాడు. అతని గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. అతను తన తల్లిని ఎలా ఎదుర్కోవాలో అని ఆలోచించాడు. ఆమె నిన్న రాత్రి జరిగిన విషయాన్ని ప్రస్తావిస్తుందా? లేక ఈ గాఢమైన నిశ్శబ్దం వారి మధ్య శాశ్వతంగా ఒక గోడలా నిలిచిపోతుందా?

అతను కిందకు చేరుకునేసరికి, అంజలి వంటగది కౌంటర్ వద్ద నిలబడి టీ తయారు చేస్తోంది. నిన్న రాత్రి ఏమీ జరగనట్లుగా, ఆమె పూర్తిగా ప్రశాంతంగా, నిబ్బరంగా కనిపించింది.

"రా, రాజ్ , అల్పాహారం సిద్ధంగా ఉంది. త్వరగా రా, లేకపోతే కాలేజీకి ఆలస్యం అవుతుంది," అని అంజలి వెనక్కి తిరగకుండా చాలా సహజమైన స్వరంతో అంది.

రాజ్  టేబుల్ వద్దకు వెళ్లి, ఒక కుర్చీని లాగి కూర్చున్నాడు. నేల మీద ఉన్న టైల్స్ మధ్య ఏదో అత్యవసరమైన దాని కోసం వెతుకుతున్నట్లుగా అతని కళ్ళు కిందకు వాలి ఉన్నాయి. అతను తన ప్లేటులోని పరాఠా వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు, కానీ దాన్ని చేతిలోకి తీసుకునే ధైర్యం చేయలేకపోయాడు. గదిలోని నిశ్శబ్దం ఎంత గాఢంగా ఉందంటే, గడియారం టిక్ టిక్ శబ్దం కూడా సుత్తి చప్పుడులా వినిపిస్తోంది.

అంజలి టీ కప్పును అతని పక్కన పెట్టి, మెల్లగా అతని తల నిమిరింది. ఆ ఒక్క స్పర్శ ఆర్యన్‌లోని అడ్డుగోడలన్నింటినీ బద్దలు కొట్టింది. అతను పైకి చూడలేదు, కేవలం తన గొంతును స్థిరంగా ఉంచుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు.

"అమ్మా..." అతని గొంతు కాస్త పూడుకుపోయింది. "నేను... నేను నిన్న రాత్రికి క్షమించమని చెప్పాలనుకుంటున్నాను. నేను నీ ఫోన్‌ను ముట్టుకోకూడదు. నా వల్ల నువ్వు... బాధపడి ఉంటావు. నేను కేవలం... నీ గురించి ఆందోళన చెందాను, కానీ నేను హద్దులు దాటకూడదు."

అంజలి ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుంది. ఆమె రాజ్  ముందు కుర్చీని లాగి కూర్చుంది. ఇంకా వణుకుతున్న రాజ్  చేతిపై ఆమె తన చేతిని ఉంచింది.

చాలా ప్రశాంతమైన, ప్రేమపూర్వకమైన స్వరంతో ఆమె అంది, "పిచ్చివాడా, దేనికి క్షమాపణ? నీ తల్లి పట్ల నువ్వు చూపిన ఆందోళనకా? లేక రాత్రంతా నా గది బయట నిలబడిన ఆ ప్రేమకా?"

రాజ్  నెమ్మదిగా పైకి చూశాడు. తన తల్లి కళ్ళలో కోపం గానీ, సిగ్గు గానీ లేవని, బదులుగా ఒక వింతైన ఉపశమనం మరియు గర్వం ఉన్నాయని అతను గమనించాడు.

అంజలి కొంటె నవ్వుతో అంది, "అవును, నా ఫోన్ నా సొంత ప్రపంచం, బహుశా ఆ ప్రపంచాన్ని పూర్తిగా అర్థం చేసుకునేంత వయసు నీకు ఇంకా రాలేదేమో. అంతమాత్రాన నువ్వేదో నేరం చేసినట్లు కాదు. నువ్వు నా కొడుకువి, నీ గురించి ఆందోళన పడటమే నాకు ఉత్తమమైన మందు. ఇక ఈ 'క్షమించండి' అనడం ఆపి, ప్రశాంతంగా అల్పాహారం తిను, లేకపోతే నీ మధ్యాహ్న భోజనం చల్లారిపోతుంది."

రాజ్  గుండెలపై నుండి ఒక పెద్ద బండరాయి దిగిపోయినట్లు అనిపించింది. అతను మెల్లగా నవ్వి, పరాఠా ముక్కను కొరికాడు. బంధం ఎంత పరిణతి చెందినదైనా, తల్లి ప్రేమ ఎప్పుడూ ఇబ్బందికరమైన నిజాలను అధిగమిస్తుందని అతను అర్థం చేసుకున్నాడు.

అల్పాహారం బల్ల వద్ద వాతావరణం కొంచెం తేలికపడింది, కానీ చెప్పలేని సంకోచం ఇంకా గాలిలో అలుముకుని ఉంది. రాజ్  వివేకవంతుడు, సున్నితమైన అబ్బాయి అని అంజలికి తెలుసు, అతను ఈ విషయాన్ని అప్పటికప్పుడే పరిష్కరించుకోకపోతే, బహుశా జీవితాంతం మనసులో పగ పెంచుకుంటాడు.

ఆమె ఒక గుక్క టీ తాగి, ఇంకా కొంచెం ముడుచుకుని కూర్చున్న రాజ్  వైపు ప్రశాంతంగా చూసింది.


"రాజ్ ," అంజలి మెల్లగా పిలిచింది. రాజ్  పైకి చూశాడు.

" నిన్న రాత్రి జరిగిన దాన్ని... నువ్వు వేరే కోణంలో చూడాలని నేను కోరుకుంటున్నాను. చూడు, మనమందరం మనుషులమే. డాక్టరైనా, తల్లి అయినా, కొడుకైనా—ప్రతి ఒక్కరికీ వారి సొంత ప్రపంచం, వారి సొంత అవసరాలు, మరియు తమను తాము శాంతపరచుకునే వారి సొంత మార్గం ఉంటాయి."

ఆమె ఒక క్షణం ఆగి రాజ్  చేతిపై తన చేయి వేసింది. "నిన్న నువ్వు చూసింది లేదా విన్నది మందులతో నయం చేయగల వ్యాధి కాదు. అది కేవలం నా ఒత్తిడిని తగ్గించుకోవడానికి నేను ఎంచుకున్న ఒక మార్గం. కొన్నిసార్లు, శరీరాన్ని, మనస్సును శాంతపరచుకోవడానికి, ఒంటరితనంలో కొన్ని పనులను ఆశ్రయించాల్సి వస్తుంది. అందులో తప్పేమీ లేదు, సిగ్గుపడాల్సిన విషయం కూడా ఏమీ లేదు."

రాజ్  మౌనంగా విన్నాడు. తన తల్లి తనకు ఒక చిన్నపిల్లాడిలా కాకుండా, ఒక పెద్దవాడిలా వివరిస్తోందని అతను గ్రహించాడు.

అంజలి చిరునవ్వుతో కొనసాగించింది, "ఇంకా విను... వచ్చేసారి రాత్రిపూట అలాంటి శబ్దం విన్నప్పుడు, లేదా నేను నిద్రలో కంగారుగా ఉన్నానని నీకు అనిపించినప్పుడు, పిచ్చివాడిలా కంగారు పడాల్సిన అవసరం లేదు, థర్మామీటర్ పట్టుకుని పరుగెత్తుకు రానవసరం లేదు. మీ అమ్మకు తనను తాను ఎలా చూసుకోవాలో తెలుసు. ఇది నా 'నా సమయం' అని అర్థం చేసుకో."

ఆమె సరదాగా అతని ముక్కు పట్టుకుని, "నువ్వు నీ చదువు మీద, నీ జీవితం మీద దృష్టి పెట్టు. నా గురించి ఆందోళన పడవచ్చు, కానీ నీ నిద్ర పాడు చేసుకునేంతగా కాదు. అర్థమైందా?"

ఇప్పుడు రాజ్  ముఖంలో నిజమైన ఉపశమనం కనిపించింది. తన తల్లి తన నుండి ఏమీ దాచడం లేదని, కానీ తనకూ ఒక వ్యక్తిగత జీవితం ఉందని, తను కూడా రక్తమాంసాలున్న ఒక మనిషినే అని తెలియజేస్తోందని అతనికి అర్థమైంది.

"అవును అమ్మా, నాకు అర్థమైంది. తప్పుగా అర్థం చేసుకున్నందుకు మళ్ళీ క్షమించు," రాజ్  నవ్వుతూ అన్నాడు.

"ఇప్పుడు నవ్వుతూ కాలేజీకి వెళ్ళు. ఇంకా, దారిలో, నిన్న రాత్రి కౌంటర్‌పై వదిలేసిన ఆ ఖాళీ పాల ప్యాకెట్‌ను చెత్తబుట్టలో పడేయి," అతనికి వీడ్కోలు పలుకుతూ అంజలి నవ్వుతూ చెప్పింది.

తన సంచిని తీసుకుని బయటకు వెళ్తుండగా, ఆర్యన్‌కు ఉదయపు గాలి ఎంతో హాయిగా అనిపించింది. వారి మధ్య ఉన్న భారమంతా ఇప్పుడు ఒక గాఢమైన అవగాహనగా మారిపోయింది. అది

సాయంకాలం. బయట, సంధ్యాకాంతి నెమ్మదిగా మాయమై చీకటి పడుతోంది. ఇంటి లోపల వాతావరణం పూర్తిగా మారిపోయింది. 
ఉదయపు చిన్న సంకోచం, రాత్రి భారమంతా పోయాయి. ఈ ఇంటి జీవకళకు ప్రతీక అయిన సుపరిచితమైన మసాలాల పరిమళం వంటగదిలో మళ్ళీ గుమగుమలాడుతోంది.


రాజ్  కాలేజీ నుండి తిరిగి వచ్చి, చేతులు ముఖం కడుక్కుని భోజన బల్ల వద్ద కూర్చున్నాడు. అంజలి సాదాసీదాగా కానీ రుచికరమైన భోజనం తయారు చేసింది—దాల్ తడ్కా, బెండకాయ కూర, మరియు ఫుల్కాలు.

"ఈరోజు కాలేజీలో ఏం ప్రత్యేకత?" అని అంజలి రొట్టెకు నెయ్యి రాస్తూ మామూలుగా అడిగింది.

రాజ్  ఒక ముద్ద తిని, "ఎప్పటిలాగే, అమ్మా. ఈరోజు లైబ్రరీలో కొంచెం ఎక్కువ సేపు గడిపాను. 
నా ప్రాజెక్ట్ కోసం కొన్ని పాత రిపోర్టులు చూడాల్సి వచ్చింది. అవును, క్యాంటీన్‌లో సమోసాలు తిని నా కడుపు అప్పటికే నిండిపోయింది, కానీ నీ పప్పు వాసనకి మళ్ళీ ఆకలి వేసింది," అన్నాడు.

అంజలి నవ్వి అతని ప్లేటులో మరో రొట్టె పెట్టింది. "సమోసాలు తక్కువగా తిను, అవి నీ ఆరోగ్యానికి మంచివి కావు. పైగా ఈరోజు క్లినిక్‌లో చాలా రద్దీగా ఉంది. వాతావరణం మారుతోంది, అందుకే వైరల్ రోగుల సంఖ్య పెరిగింది."

వారి మధ్య సంభాషణ ఎంత సాధారణంగా ఉందంటే, కొన్ని గంటల క్రితం వారి మధ్య ఎలాంటి ఇబ్బందికరమైన పరిస్థితి ఉన్నట్లు కూడా అనిపించలేదు. 
వారు వచ్చే వారం విడుదల కాబోతున్న సినిమా గురించి చర్చించడం మొదలుపెట్టారు. రాజ్  తన స్నేహితులు వేసిన ఒక జోక్ గురించి చెప్పగా, అంజలి పగలబడి నవ్వింది.

భోజనం ముగించుకున్నాక, రాజ్  తన ప్లేటును తీసుకున్నాడు. అంజలి అతని వైపు చూసి నవ్వుతూ, "ఈరోజు కూడా గిన్నెలు కడుగుతావా?" అని అడిగింది.

రాజ్  సరదాగా తల ఊపుతూ, "లేదు అమ్మా, ఈరోజుకి నా పని అయిపోయింది. నువ్వు గిన్నెలు కడుగు, నేను నా చదువు పూర్తి చేస్తాను," అన్నాడు.

"వెళ్ళు, చదువుకో," అని అంజలి ప్రేమగా అతన్ని మందలించింది.

రాజ్  మెట్లపైకి వెళ్తూ వెనక్కి తిరిగి చూశాడు. 

అతని తల్లి వంటగదిని సర్దుతూ ఉంది. వారి మధ్య ఇకపై ఎలాంటి తెర లేదని, మాటలకు అందని ఒక అవగాహన ఉందని ఇద్దరికీ తెలుసు. 
ఆ రాత్రి నిశ్శబ్దం ఇక భయపెట్టేదిగా కాకుండా, ఓ హాయినిచ్చే దుప్పటిలా అనిపించింది.

[Sunnysunnysunny]

సుమారు అరగంట తర్వాత, రాజ్  మెట్లపై తన పనిలో కొంత పూర్తి చేసుకున్నప్పుడు, అతనికి మళ్ళీ పాలు గుర్తొచ్చాయి. ఈసారి, ముందు రాత్రిలాగా అతని అడుగుల్లో ఎలాంటి తడబాటు లేదు. అతను మెట్లు దిగి నేరుగా వంటగది వైపు వెళ్ళాడు.

వంటగది పూర్తిగా మారిపోయింది. అంజలి తన పని పూర్తి చేసుకుంది. పొయ్యి శుభ్రంగా ఉంది, గిన్నెలు వాటి స్థానాల్లో చక్కగా సర్ది ఉన్నాయి, సింక్ పొడిగా ఉంది. అంజలి తన చేతిలో చివరి కప్పు టీతో కౌంటర్ దగ్గర నిలబడి కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తోంది.

రాజ్  రావడం చూసి, ఆమె వెనక్కి తిరిగి నవ్వింది, "పాల కోసం వచ్చావా? ఈరోజు నువ్వు పైనే పడుకుంటావనుకున్నాను."

రాజ్  నవ్వి, అరలోంచి తన గ్లాసు తీసుకున్నాడు. "అమ్మా, పాలు లేకుండా నేను ఎలా పడుకోగలను? అయినా, ఈరోజు పాలు ఎక్కడ ఉన్నాయో నాకు తెలుసు, వేడి కూడా సరిగ్గా ఉంటుంది," అని

అతను కొంటెగా అన్నాడు. దానికి అంజలి కళ్ళు తిప్పి నవ్వింది. రాజ్ వెంటనే తల్లి ముక్కు పై ముద్దు పెట్టుకున్నాడు 

గిన్నెలోంచి పాలను గ్లాసులో పోసుకున్నాడు. పాలు ఇంకా గోరువెచ్చగా ఉన్నాయి.

"అమ్మా, ఎంత త్వరగా తాగేస్తావో," అని రాజ్  పాలు తాగుతూ అన్నాడు. "నువ్వు ఇక్కడే ఉంటావేమోనని అనుకున్నాను."

అంజలి తన ఖాళీ టీ కప్పును సింక్‌లో పెట్టి, "ఇది అలవాటుగా మారిపోయింది బాబూ. శుభ్రమైన ఇల్లు మనసుకు ప్రశాంతతనిస్తుంది. ఇప్పుడు ఈ పాలు తాగేసి ప్రశాంతంగా పడుకో. రేపు ఉదయం త్వరగా లేవాలి కదా," అంది.

రాజ్  తన గ్లాసును ఖాళీ చేసి సింక్‌లో కడిగాడు. "అవును అమ్మా, నువ్వు కూడా పడుకోవాలి. ఈ రాత్రి నీకు జ్వరం రాకూడదు కదా," అని కొంటెతనం, అమాయకత్వం కలగలిసిన స్వరంతో మెల్లగా అన్నాడు.

అంజలి అతన్ని మెల్లగా తోసి నవ్వింది, "రావే అల్లరివాడా, మరీ అతి తెలివి ప్రదర్శించకు. గుడ్ నైట్!"

"గుడ్ నైట్ అమ్మా!" రాజ్  నవ్వుతూ మెట్లపైకి వెళ్ళాడు.

వంటగది దీపం ఆర్పేయగానే, అంజలికి ఎంతో సంతృప్తి కలిగింది. ఇంట్లో మౌనంగా ఉన్న మాటలు లేవు, భారమైన వాతావరణం లేదు. అంతా శుభ్రంగా, పారదర్శకంగా, హుందాగా ఉంది. ఆ రాత్రి నిశ్శబ్దం వారిద్దరికీ ఓదార్పునిచ్చింది.

రాజ్  మెట్ల వైపు వెళ్ళాడు.కానీ రెండో మూడో మెట్టు మీద అతని అడుగులు తడబడ్డాయి. అతని మనసులో ఒక ప్రశ్న మెరిసి, వెనక్కి తిరిగేలా చేసింది. అతను నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగి, వంటగది గుమ్మం దగ్గర నిలబడి ఉన్న తన తల్లి వైపు తదేకంగా చూశాడు.

రాజ్  ముఖంలో వింతైన భావోద్వేగాల మిశ్రమం కనిపించింది. అతని కళ్ళలో బాల్యపు అమాయకత్వం, గొంతులో స్వల్ప తడబాటు, నిన్న రాత్రి జరిగిన సంఘటనల గురించి తనలోతుల్లో పాతిపెట్టిన ఒక చిన్న సిగ్గు ఉన్నాయి.

అతను రెయిలింగ్‌ను గట్టిగా పట్టుకుని, "అమ్మా... నిన్ను ఒక విషయం అడగనా?" అని మెల్లగా అడిగాడు

వంటగది దీపం ఆర్పబోతున్న అంజలి ఆగిపోయింది. ఆమె తిరిగి రాజ్  వైపు చూస్తూ, "ఏం అడగాలి నాయనా, చెప్పు?" అని అడిగింది.

రాజ్  తన చూపులను కొద్దిగా కిందికి దించి, ఆ తర్వాత ధైర్యం కూడగట్టుకుని, "నిన్న రాత్రి జరిగిన దాని తర్వాత... నాకు ఒకరకమైన భయం వేస్తోంది. నిన్న, నేను నీ గొంతును, నీ శరీర వేడిని తప్పుగా అర్థం చేసుకున్నాను. కానీ అమ్మా, నీకు ఎప్పుడైనా నిజంగా తీవ్రమైన జ్వరం వచ్చినా లేదా నిజంగా నొప్పితో బాధపడినా... నాకెలా తెలుస్తుంది? నువ్వు ఏకాంతంగా ఉన్నావని అనుకుని నేను ఆగిపోతాను," అన్నాడు.

ఆ ప్రశ్న చాలా లోతైనది, గంభీరమైనది. కష్ట సమయాల్లో ఎంతో ఉపయోగపడే వారి మధ్య ఉన్న సంభాషణ బంధాన్ని నిన్నటి సంఘటన తెంపేస్తుందేమోనన్న రాజ్  ఆందోళన సమర్థనీయమైనదే.

అంజలి ఒక క్షణం పాటు మౌనంగా ఉండిపోయింది. రాజ్  ముఖంలో స్వచ్ఛమైన ఆందోళనను ఆమె చూసింది. ఆమె మెల్లగా మెట్ల వద్దకు నడిచి, రాజ్  భుజంపై చేయి వేసింది.

ఓదార్పునిచ్చే స్వరంతో, ఆమె ఇలా అంది, "నాయనా, తల్లి కొడుకుల మధ్య ఒక అదృశ్య బంధం ఉంటుంది, దానికి ఎలాంటి 'అపార్థాలు' అవసరం లేదు. నాకు ఎప్పుడైనా నిజంగా నీ అవసరం వస్తే, నాలోని బాధ, ఏడుపు వాటంతట అవే నా గొంతులోంచి బయటకు వస్తాయి, నువ్వే దాన్ని గుర్తిస్తావు. ఇంకో విషయం..."

ఆమె రాజ్  కళ్ళలోకి చూస్తూ చిరునవ్వుతో అంది, "ఇప్పుడు 'నటన'కి, 'నిజం'కి మధ్య ఉన్న తేడాను అర్థం చేసుకునేంత వయసు, తెలివి నీకు వచ్చాయి. నన్ను నమ్ము, నాకు ఎప్పుడైనా నొప్పి అనిపిస్తే, నిన్నే నేనే పిలుస్తాను. ఆ భారం నీకు నువ్వు వేసుకోవద్దు."

రాజ్  ముఖంలో ఉపశమనపు చిరునవ్వు కనిపించింది. ఆ ఒక్క సమాధానంతో అతని గందరగోళమంతా తొలగిపోయింది.

"ధన్యవాదాలు, అమ్మా. గుడ్ నైట్," అని అతను తేలికగా అన్నాడు.

"గుడ్ నైట్, నా గురించి ఎక్కువగా పట్టించుకునే డాక్టర్!" అని అంజలి చమత్కరించగా, రాజ్  నవ్వుతూ, వేగంగా తన గదిలోకి మెట్లపైకి వెళ్ళాడు.

రాత్రి నిశ్శబ్దం మరోసారి గాఢమైంది. గడియారం రాత్రి ఒంటి గంట కొట్టింది. రాజ్  పై అంతస్తులోని తన గదిలో గాఢ నిద్రలో ఉన్నాడు, కానీ అకస్మాత్తుగా అతని కళ్ళు తెరుచుకున్నాయి. అది కలో లేక ఏదో తీవ్రమైన అశాంతియో అతనికి తెలియలేదు, కానీ అతని నిద్ర పూర్తిగా పోయింది.

అతను మంచం మీద పడుకుని ఉన్నాడు, కానీ ఒక ప్రశ్న అతని మనసును వేధిస్తూనే ఉంది. నిన్న రాత్రి జరిగింది కేవలం యాదృచ్ఛికమేనా? అమ్మ ఈరోజు నిజంగా బాగానే ఉందా?

ఏ శబ్దం చేయకుండా, రాజ్  మంచం దిగాడు. ఈరోజు అతను తన ఫోన్ ఫ్లాష్‌లైట్ వేయలేదు. అతనికి చీకటి అలవాటైపోయింది. అతను మెల్లగా మెట్లు దిగాడు. అతని గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది, కానీ అది నిన్నటిలాంటి భయం కాదు, దానికి బదులుగా, ఒక వింతైన కుతూహలం అతన్ని నింపింది.

అతను తన తల్లి గది తలుపు దగ్గరకు వెళ్ళాడు. నడవ ఇంకా నిశ్శబ్దంగానే ఉంది. అతను ఊపిరి బిగబట్టి, తన చెవిని తలుపు చెక్కకు మెల్లగా ఆనించాడు.

అవే శబ్దాలు...

అవే బలహీనమైన ఏడుపులు గది లోపల నుండి ప్రతిధ్వనించాయి. ఆగి ఆగి వస్తున్న శ్వాసలు, దుప్పట్ల సవ్వడులు నిన్న రాత్రి లాగే ఉన్నాయి. ఆర్యన్‌కు ఇక థర్మామీటర్ అవసరం లేదు, తన తల్లికి జ్వరం ఉందో లేదో తెలుసుకోవాల్సిన అవసరం కూడా లేదు.

రోజంతా ఉండే అలసట, ఒత్తిడి, ఒంటరితనం నుండి ఉపశమనం పొందడానికి ఇది తన తల్లికి ఉన్న ఒక ప్రత్యేకమైన మార్గమని అతనికి ఇప్పుడు అర్థమైంది. నిన్నటి వరకు అతను 'బాధ' అని భావించిన ఆ శబ్దాలు, నిజానికి ఆమె సొంత ప్రపంచం. అక్కడ కొన్ని క్షణాల పాటు ఆమె కేవలం 'అంజలి' మాత్రమే, ఎవరో ఒకరి తల్లిగానో, డాక్టర్‌గానో కాదు. రాజ్ మడ్డ కింద ఒక్కసారిగా  నొప్పి ని ఇవ్వడం మొదలు పెట్టింది 

రాజ్  అక్కడ కొన్ని క్షణాలు నిలబడ్డాడు. అతని ముఖంలో ఇక ఆశ్చర్యం గానీ, ఆందోళన గానీ లేవు. అతను ప్రశాంతంగా తలుపు వైపు నుండి తల తిప్పాడు. ప్రతి మనిషికి తమ భావోద్వేగాలను స్వేచ్ఛగా వ్యక్తపరచడానికి ఒక గది ఉంటుందని అతను గ్రహించాడు.

అతను ఏ శబ్దం చేయకుండా నిశ్శబ్దంగా తన గదిలోకి తిరిగి వెళ్ళాడు. మంచం మీద పడుకుని, అతను పైకప్పు వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు. అతని హృదయంలో ఇక ఎలాంటి చేదు భావన గానీ, సిగ్గు గానీ లేవు. రోజంతా తన తల్లి అందరి కోసం ఎంత బలంగా నిలబడుతుందో, బహుశా రాత్రిపూట ఈ కొన్ని క్షణాలలోనే ఆమె తనను తాను కనుక్కుంటుందేమో అని అతను ఆలోచించాడు.

అతను లోతైన, ప్రశాంతమైన శ్వాస తీసుకుని కళ్ళు మూసుకున్నాడు. గోప్యతను గౌరవించడమే గొప్ప పరిణతి అని అతను అర్థం చేసుకున్నాడు. ఈ ఆలోచనతో, అతను త్వరలోనే గాఢమైన, ప్రశాంతమైన నిద్రలోకి జారుకున్నాడు.

మరుసటి ఉదయం కూడా ప్రతి రోజులాగే ప్రారంభమైంది. కిటికీలోంచి వస్తున్న స్వచ్ఛమైన గాలి, వంటగదిలోంచి వస్తున్న పాత్రల చప్పుడు ఆర్యన్‌ను నిద్రలేపాయి. ఆ రాత్రి వెతుకులాట తర్వాత, ఆర్యన్‌కు ఒక వింతైన ప్రశాంతత కలిగింది. అతను ఇప్పుడు తన తల్లిని కేవలం సంరక్షకురాలిగానే కాకుండా, ఒక మనిషిగా చూడగలిగాడు. అల్పాహారం బల్ల దగ్గర

అంతా మామూలుగానే ఉంది. అంజలి తాజా పరాటాలు, పెరుగు వడ్డించింది. వాళ్ళు నవ్వుతూ, సరదాగా మాట్లాడుకున్నారు, కాలేజీ ప్రాజెక్టుల గురించి చర్చించుకున్నారు, అంజలి అతనికి ఎన్నో సలహాలు ఇచ్చింది. ఆ రాత్రి నిశ్శబ్దం గురించి గానీ, ఆ స్వరాల గురించి గానీ ప్రస్తావన లేదు, కానీ ఈ రోజు రాజ్  ప్రవర్తనలో ఒక కొత్త రకమైన గంభీరత, గౌరవం కనిపించాయి.

"అమ్మా, ఈ సాయంత్రం క్లినిక్‌లో నువ్వు ఒంటరిగా ఉంటావా?" అని రాజ్  టీ చివరి గుక్క తాగుతూ అడిగాడు.

తన భోజనం సర్దుకుంటున్న అంజలి, "అవును నాన్నా. నర్స్ లతా ఈరోజు సెలవులో ఉన్నారు, సాయంత్రం పూట రోగుల రద్దీ ఎక్కువగా ఉంటుంది. ఈరోజు కొంచెం హడావిడిగా ఉంటుంది కదూ?" అంది.

రాజ్  నవ్వుతూ తన బ్యాగ్ తీసుకుంటూ, "ఊరికే అడుగుతున్నాను. నువ్వు జాగ్రత్తగా ఉండు," అన్నాడు.

సరిగ్గా సాయంత్రం ఐదు గంటలకు, అంజలి తన క్యాబిన్‌లో ఒక పేషెంట్ ఫైల్ చూస్తుండగా తలుపు తట్టారు. ఆమె పైకి చూసి ఆశ్చర్యపోయింది. రాజ్  తలుపు దగ్గర నిలబడి ఉన్నాడు, చొక్కా చేతులు పైకి మడిచి ఉన్నాయి, అతని ముఖంలో ఒక తీయని చిరునవ్వు ఉంది.

"ఇక్కడేనా? ఈ వేళలో?" అని అంజలి తన కళ్ళద్దాలు తీస్తూ అడిగింది.

"ఈరోజు నర్స్ లేదనుకున్నాను, అందుకే నీకు సహాయం చేద్దామని వచ్చాను. పైగా నేను డాక్టర్ కొడుకును కదా, అందుకే ప్రిస్క్రిప్షన్లు రాసి, పేషెంట్లను నంబర్లతో పిలవగలను," అని రాజ్  లోపలికి వస్తూ అన్నాడు.

అంజలి కళ్ళు ఆనందంతో మెరిసిపోయాయి. రాజ్  ఇదంతా ఎందుకు చేస్తున్నాడో ఆమెకు అర్థమైంది. అతను ఆమె అలసటను, పనిభారాన్ని తగ్గించాలనుకున్నాడు.

ఆ సాయంత్రమంతా, రాజ్  ఒక సహాయకుడిలా క్లినిక్ బయటి పనులన్నీ చూసుకున్నాడు. అతను ప్రశాంతంగా పేషెంట్లతో మాట్లాడాడు, ఫైల్స్ సరిచూశాడు, అప్పుడప్పుడు తన తల్లి కోసం నీళ్ళు, టీ ఏర్పాటు చేశాడు. క్యాబిన్ లోపల నుండి అతను పని చేయడం చూస్తున్న అంజలికి, తన కొడుకు నిజంగా ఎదిగి బాధ్యత గలవాడయ్యాడని అర్థమైంది.

[Sunnysunnysunny]

ధన్యవాదాలు. మూడు అప్‌డేట్‌లు సిద్ధంగా ఉన్నాయి, వీలైనంత త్వరగా పోస్ట్ చేస్తాను. కథలోని మొదటి శృంగారం అందరికీ నచ్చుతుందని ఆశిస్తున్నాను.

[Sunnysunnysunny]

పనిలో వారి కళ్ళు కలిసినప్పుడల్లా, మాటలు అవసరం లేని ఒక నిశ్శబ్ద సంభాషణ వారి మధ్య ఉండేది. రాజ్  తన తల్లి కష్టాన్ని, శ్రమను దగ్గరగా చూశాడు, అంజలి తన కొడుకు నిస్వార్థ సేవను గ్రహించింది.

క్లినిక్‌లో పని ఒత్తిడి తగ్గిన తర్వాత, వంటగది నుండి వచ్చే సువాసనలు, భోజన బల్లపై వరుసగా ఉన్న పళ్ళాలు ఆ రోజు అలసటను పోగొట్టడానికి సరిపోయాయి. అప్పటికి రాత్రి 9 గంటలయింది. అంజలి, రాజ్  కలిసి భోజనానికి కూర్చున్నారు. ఆ వాతావరణం ఎంతో ప్రశాంతంగా, ఇంటిలాంటి శాంతితో నిండి ఉంది.

అంజలి రాజ్  పళ్ళెంలో వేడి పప్పు వడ్డించుకుని అతని ముందు కూర్చుంది. "ఈరోజు నువ్వు చాలా సహాయం చేశావు, రాజ్ . క్లినిక్‌లో ఇంత రద్దీని నువ్వు ఇంత సమర్థవంతంగా నిర్వహించగలవని నాకు తెలియదు. నిజం చెప్పాలంటే, ఈరోజు నాకు అలసట చాలా వరకు తగ్గింది." రాజ్

ఒక ముద్ద తిని నవ్వి, "అమ్మా, అందులో అంత గొప్పేముంది? నిజానికి, నువ్వు ఒంటరిగా ఇన్ని పనులు ఎలా చక్కబెడతావో ఈరోజు నాకు అర్థమైంది. ఎంతో మంది రకరకాల మనుషులు, వాళ్ళ సమస్యలు... అయినా నువ్వు అందరితో ఎంత ప్రశాంతంగా ప్రవర్తిస్తావో. నువ్వు నిజంగా ఒక 'సూపర్‌వుమన్' లాంటి డాక్టర్‌వి."

అంజలి మెల్లగా నవ్వింది. "సూపర్‌వుమన్ కాదు, అదొక బాధ్యత మాత్రమే. రోగి కోలుకున్నప్పుడు, అలసట అంతా మాయమైపోతుంది. కానీ అవును, ఈరోజు నువ్వు అక్కడ ఉండటం నాకు గొప్ప అండగా నిలిచింది."

వారి మధ్య సంభాషణ సరళంగా, లోతుగా సాగింది. రాజ్  తన కాలేజీ రోజుల కథలు చెప్పగా, అంజలి తన వైద్య వృత్తిలోని పాత జ్ఞాపకాలను పంచుకుంది. వారి సంభాషణ ఎంత తీవ్రంగా సాగిందంటే, రాత్రి భోజనం ఎప్పుడు ముగిసిందో కూడా వారికి తెలియలేదు.

భోజనం చేశాక, రాజ్  తన ప్లేటు తీసుకుని మామూలుగా, "అమ్మా, నువ్వు వెళ్లి విశ్రాంతి తీసుకో. ఈరోజు క్లినిక్‌లో చాలా పని చేశావు. నేను వంటగదిని చూసుకుంటాను," అన్నాడు.

అంజలి అతడిని తదేకంగా చూసింది. గతరాత్రి, ఈ ఉదయం ఆర్యన్‌లో ఉన్న గందరగోళం ఇప్పుడు పూర్తిగా గౌరవం, సేవాభావంతో నిండిపోయిందని ఆమె గ్రహించింది. వారి మధ్య ఇకపై ఎలాంటి తెరచాటుతనం గానీ, ఇబ్బందికరమైన పరిస్థితి గానీ లేదు.

"సరే , ఈ రోజు నువ్వే 'హోమ్ డాక్టర్' అవ్వాలి," అంటూ అంజలి ప్రేమగా అతని చెంప నిమిరి గది వైపు వెళ్ళసాగింది.

రాజ్  వంటగది దీపం వేసి గిన్నెలు సర్దడం మొదలుపెట్టాడు. ఆ రాత్రి, ఇంటిలోని ప్రతి మూలా ఒక ప్రత్యేకమైన స్వచ్ఛతతో, మాధుర్యంతో నిండిపోయింది. ఒకరి వ్యక్తిత్వంలోని కొన్ని విషయాలను మరొకరు బయటపెట్టకుండా అంగీకరించారు. 

వంటగది గోడలు పసుపు కాంతితో మెరుస్తున్నాయి, బయట నిశ్శబ్దంలో రాత్రి గాఢంగా ఉంది. రాజ్  పాల గిన్నెను స్టవ్ మీద పెట్టి గ్యాస్ వెలిగించాడు. అతను గరిటెతో పాలను నెమ్మదిగా కలుపుతుండగా, వెనుక నుండి ఒక సన్నని గలగల శబ్దం వచ్చింది. అంజలి, తన నైట్‌గౌన్ మీద శాలువా కప్పుకుని వంటగదిలోకి ప్రవేశించింది.

"ఇంకా నిద్రపోలేదా?" అని అంజలి కౌంటర్‌కు ఆనుకుని అడిగింది. ఆమె గొంతులో ఒక రకమైన అలసట, నిస్పృహ ఉన్నాయి.

"అమ్మా, పాలు కొంచెం వేడెక్కనివ్వు, ఆ తర్వాత నేను వెళ్తాను," అంటూ రాజ్  గిన్నె వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. పాలు మరిగే దశలో ఉన్నాయి. అతను గ్యాస్ తగ్గించి, లోతుగా శ్వాస తీసుకున్నాడు.

నిన్న రాత్రి నుండి అతని హృదయంలో పేరుకుపోయిన భావాలన్నీ, ఈ సాయంత్రం క్లినిక్‌లో అతను అనుభవించినవన్నీ ఇప్పుడు బయటకు ఉబికి రావడానికి తహతహలాడుతున్నాయి. తప్పుగా అనిపించకూడదని మాటలను జాగ్రత్తగా ఎంచుకుంటూ, అతని ముఖంలో కొద్దిగా తడబాటు కనిపించింది.

"అమ్మా..." అతను చాలా మెల్లగా మొదలుపెట్టాడు.

"హ్మ్?" అంజలి అతన్ని నిశితంగా చూసింది.

రాజ్  రెండు గ్లాసుల్లో పాలు పోసి, ఒక గ్లాసును తన తల్లికి అందిస్తూ, "ఈరోజు నేను మిమ్మల్ని క్లినిక్‌లో చూశాను... మీరు ఇతరుల బాధలను చాలా తేలికగా విని వారికి చికిత్స చేస్తారు. కానీ ఈరోజు నాకు అర్థమైంది, మీరు మీ అలసటను, మీ ఒంటరితనాన్ని, మీ అవసరాలను ఎవరితోనూ పంచుకోరని."

అతను కాసేపు ఆగి, చూపులు కిందకి దించి, "ఆ రాత్రి నేను ఏమనుకున్నా, లేదా నేను ఏమి చూసినా... మొదట నాకు సిగ్గుగా అనిపించింది. కానీ ఈరోజు రోజంతా మీతో ఉన్న తర్వాత, మీరు కూడా ఒక మనిషేనని నాకు అర్థమైంది. మీకు కూడా ఒక జీవితం ఉంది, బహుశా ఇప్పటివరకు నేను దానిని 'అమ్మ' అనే కటకం ద్వారా మాత్రమే చూశాను."

అతని గొంతులో కొద్దిగా సిగ్గు ఉన్నా, చాలా గౌరవం ఉంది. నేను చెప్పాలనుకున్నది ఏంటంటే... నువ్వు ఏమైనప్పటికీ, ఈ ప్రపంచంలోనే అత్యుత్తమ తల్లివి. ఇకపై నేను నీ ప్రేమను ఎంత గౌరవిస్తానో, నీ గోప్యతను కూడా అంతే గౌరవిస్తాను."

ఒక్క క్షణం పాటు వంటగదిలో నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. పాల నుండి వస్తున్న ఆవిరి వారి మధ్య ఉన్న చివరి పొగమంచును కూడా పారద్రోలింది. అంజలి గ్లాసు తీసుకుని రాజ్  కళ్ళలోకి చూసింది. ఆమె కళ్ళలో ఒక వింత తడి ఉంది, కానీ ఆమె పెదవులపై చిరునవ్వు, తన కొడుకు ఈ రోజు నిజంగా పెద్దవాడయ్యాడని చెబుతోంది.

"ధన్యవాదాలు, రాజ్ ," అని మాత్రమే అంజలి అంది, కానీ ఆ రెండు మాటల్లో యావత్ విశ్వ శాంతి ఇమిడి ఉంది.

రాజ్  చేతిలో పాల గ్లాసు పట్టుకున్నాడు, కానీ అతని కళ్ళు ఇంకా నేల మీదే ఉన్నాయి. అతను మాట్లాడటానికి ధైర్యం కూడగట్టుకుంటున్నాడు. ఆ విషయం సున్నితమైనదని అతనికి తెలుసు, కానీ అతని సంకోచం కంటే ఆందోళనే ఎక్కువగా ఉంది.

రాజ్  ఒక లోతైన శ్వాస తీసుకుని, తన తల్లి వైపు చూస్తూ, చాలా గంభీరంగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.

"అమ్మా... ఆ రాత్రి జరిగిన దాని తర్వాత, నా కుతూహలం పెరిగింది. అసలు అదంతా ఏంటో నాకు అర్థం కాలేదు,కాబట్టి నేను దాని గురించి కొంచెం చదివి, అసలు అదంతా ఏమిటో, శరీరంపై దాని ప్రభావం ఏమిటో తెలుసుకోవడానికి కొంత పరిశోధన చేశాను.

అంజలి మౌనంగా ఉండి, రాజ్  మాటలను శ్రద్ధగా వింటోంది.

రాజ్  కొనసాగిస్తూ, "నేను చదివి, అర్థం చేసుకున్న దాని ప్రకారం... ఇది ఒత్తిడిని తగ్గించే పద్ధతి అని నాకు తెలుసు, కానీ అమ్మా, దీన్ని ప్రతిరోజూ చేయడం బహుశా మంచిది కాదు. వ్యాసాలలో చెప్పినట్లుగా, దీన్ని అతిగా చేయడం వల్ల మీ ఆరోగ్యం, ఓపిక, మరియు జీవశక్తి క్షీణించవచ్చు. మీరు రోజంతా క్లినిక్‌లో చాలా కష్టపడతారు, చాలా తీరిక లేకుండా ఉంటారు... ఏ కారణం చేతనైనా మీరు శక్తిని కోల్పోవడం లేదా బలహీనంగా అనిపించడం నాకు ఇష్టం లేదు."

అతని ముఖంలో ఎలాంటి తీర్పు లేదు, కేవలం ఒక డాక్టర్ కొడుకు యొక్క శాస్త్రీయమైన ఆందోళన మరియు తల్లి పట్ల ఒక బిడ్డ యొక్క శ్రద్ధ మాత్రమే ఉన్నాయి.

అతను మెల్లగా గొంతు తగ్గించి ముగించాడు, "అమ్మా, నేను మీ ఆరోగ్యం గురించి ఆందోళన చెందుతున్నాను. మీరు మా అందరికీ చాలా ముఖ్యమైనవారు, మరియు మీ జీవశక్తి ఈ ఇంటికి ప్రాణధారం. కాబట్టి... మిమ్మల్ని మీరు జాగ్రత్తగా చూసుకోండి."

వంటగదిలో ఒక గౌరవప్రదమైన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. రాజ్  ఆ విషయాన్ని ఒక ఆరోగ్య సమస్యగా ఎంత పరిణతితో సంప్రదించాడో అంజలి గమనించింది. అతని మాటలలో అసభ్యత లేదు, కానీ ఒక స్వచ్ఛమైన మరియు శాస్త్రీయమైన విధానం ఉంది.

అంజలి ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుని రాజ్  భుజం తట్టి, "నువ్వు ఇప్పుడు నిజంగా పెద్దవాడివి అయ్యావు, రాజ్ . నువ్వు నా పరిస్థితిని అర్థం చేసుకోవడమే కాకుండా, ఒక డాక్టర్‌లా నా ఆరోగ్యం గురించి కూడా శ్రద్ధ తీసుకున్నావు. నేను నీ సలహాను పాటిస్తాను. ఇక, ఆందోళన పడటం ఆపి ప్రశాంతంగా నిద్రపో," అంది.

ఆ తర్వాతి పదిహేను రోజులు ఆర్యన్‌కు ఒక పెద్ద కల్లోలంగా గడిచాయి. పైకి చూస్తే, ఇంట్లో వాతావరణం పూర్తిగా సాధారణంగానే ఉంది—అదే ఉదయపు టీ, క్లినిక్ గురించిన అదే సంభాషణ, మరియు అదే సాయంత్రపు సాన్నిహిత్యం. కానీ రాజ్  హృదయంలో ఒక రకమైన అశాంతి నెలకొంది.

ఆ రాత్రి జరిగిన సంభాషణ తర్వాత, బహుశా పరిస్థితులు మారతాయేమో అని ఆర్యన్‌కు అనిపించింది. తన శాస్త్రీయ సలహా మరియు తన శ్రద్ధ తన తల్లిపై ప్రభావం చూపుతాయని అతను ఆశించాడు. కానీ వాస్తవం వేరేలా ఉంది. గత రెండు వారాలుగా, రాత్రి నిశ్శబ్దంలో దీపాలు ఆరిపోయి రాజ్  తన గదిలో నిద్రపోవడానికి ప్రయత్నించినప్పుడల్లా, కింద గది నుండి అవే సుపరిచితమైన శబ్దాలు అతనికి వినిపించేవి.

అతను ప్రతి రాత్రి మేల్కొని, పైకప్పు వైపు చూస్తూ, గోడ గడియారం టిక్ టిక్ శబ్దంతో పాటు ఆ వెక్కి వెక్కి ఏడుపులను వింటూ ఉండేవాడు. ఆ శబ్దాల వల్ల అతనికి ఇకపై ఆశ్చర్యం కలగలేదు, దానికి బదులుగా, తీవ్రమైన ఆందోళన కలిగింది.

[Sunnysunnysunny]

గత కొన్ని రోజులుగా అంజలి ముఖంలోని అలసట రేఖలు మరింత ముదురుగా మారడాన్ని అతను గమనించాడు. ఉదయం ఆమె అల్పాహారం బల్ల వద్దకు వచ్చినప్పుడు, ఆమె కళ్ల కింద లేత నల్లటి వలయాలు స్పష్టంగా కనిపించేవి. ఆమె తన అలసటను చిరునవ్వుతో దాచినప్పటికీ, ఆమె జీవశక్తి, ఓపిక నిజంగా దెబ్బతిన్నాయని రాజ్  సూక్ష్మదృష్టి గల కళ్లకు అర్థమైంది.

"అమ్మ స్వయంగా డాక్టరే కదా, అయినా తన ఆరోగ్యాన్ని ఎందుకు ఇంత ప్రమాదంలో పెట్టుకుంటోంది?" అని రాజ్  తరచుగా తనను తాను ప్రశ్నించుకునేవాడు.

అతని మనసులో ఎన్నో ఆలోచనలు మెదిలాయి—ఇది ఏదైనా తీవ్రమైన ఒత్తిడా? లేక నేను అన్న మాటలకు అమ్మ బాధపడి, దాన్ని పట్టించుకోలేదా? అతను తన ఆత్మగౌరవం గురించి ఆలోచించాడు, కానీ ఆమె ఆరోగ్యం క్షీణించడాన్ని చూడలేకపోయాడు. ఒక్కసారి చెబితే సరిపోదని అతను గ్రహించాడు.

ఈ సాయంత్రం, కాలేజీ నుండి ఇంటికి తిరిగి వస్తుండగా, అతను ఒక గట్టి నిర్ణయం తీసుకున్నాడు. మౌనం సమస్యను పరిష్కరించదని అతను గ్రహించాడు. ఒక కొడుకుగా, ఈ రోజు తన తల్లికి సరైన మార్గం చూపించలేకపోతే, అతను తనను తాను ఎప్పటికీ క్షమించుకోలేకపోవచ్చు.

"ఈ రోజు నేను మళ్ళీ ఆమెతో మాట్లాడాలి. నేను ఎంత సంకోచించినా, వాతావరణం ఎంత ఇబ్బందికరంగా మారినా, ఈ 'పద్ధతి' ఆమె ఆరోగ్యానికి మంచిది కాదని నేను ఆమెకు వివరించాలి."

ఇంటికి రాగానే, అతను వంటగదిలో అంజలి తన సాయంత్రపు టీ తయారుచేసుకుంటూ ఉండటాన్ని చూశాడు. ఆమె అలసిపోయినట్లు కనిపించింది, మరియు నొప్పితో ఉన్నట్లుగా తన మెడను కొద్దిగా కదిలించింది. రాజ్  తన బ్యాగ్‌ను సోఫాపై పెట్టి, ఒక లోతైన శ్వాస తీసుకున్నాడు. నిన్నటి పాల సంబంధిత సంభాషణ కంటే నేటి సంభాషణ మరింత తీవ్రంగా మరియు సూటిగా ఉంటుందని అతను మానసికంగా సిద్ధమయ్యాడు. సూర్యుడు అస్తమిస్తున్నాడు మరియు రాజ్  కిటికీ పక్కన నిలబడి, మర్యాద మరియు ఆప్యాయతల మధ్య ఉన్న వారధిని మరోసారి దాటి తన తల్లితో మాట్లాడటానికి సరైన క్షణం కోసం ఎదురుచూస్తున్నాడు. అది

రాత్రి భోజనం తర్వాత సమయం. నిన్నటి కంటే ఈ రాత్రి ఇంట్లో నిశ్శబ్దం మరింత భారంగా అనిపించింది. అంజలి బల్ల శుభ్రం చేస్తోంది, కానీ ఆమె కదలికలలో ఎప్పటిలాంటి చురుకుదనం లేదు. రాజ్  కూర్చునే ఉండిపోయి, తన తల్లి చేతిపై చేయి వేసి, ఆగమని సైగ చేశాడు.

"అమ్మా, దయచేసి కూర్చో. నేను నీతో చాలా ముఖ్యమైన విషయం గురించి మాట్లాడాలి," రాజ్  గొంతులోని దృఢత్వాన్ని అంజలి తట్టుకోలేకపోయింది. ఆమె నెమ్మదిగా ఎదురుగా ఉన్న కుర్చీలో కూర్చుంది.

రాజ్  కొన్ని క్షణాల పాటు ఆమె అలసిన కళ్ళలోకి మౌనంగా చూశాడు. "అమ్మా, గత పదిహేను రోజులుగా నేను నిన్ను గమనిస్తున్నాను. నీ ఆరోగ్యం క్షీణిస్తోందని నీకు చెప్పాను, కానీ ఏమీ మారలేదు. నీ కళ్ళు, నీ అలసట... అన్నీ నువ్వు ఇంకా అదే దినచర్యలో కూరుకుపోయావని చెబుతున్నాయి. ఎందుకు అమ్మా? నువ్వే ఒక డాక్టర్వి; దాని పర్యవసానాలు నాకంటే నీకే బాగా తెలుసు."

మొదట అంజలి అతని చూపును తప్పించుకోవడానికి ప్రయత్నించింది, కానీ రాజ్  కళ్ళలో దాగి ఉన్న అపారమైన ఆందోళనను చూసినప్పుడు, ఆమె కుప్పకూలిపోయింది. ఆమె ఒక పెద్ద, బరువైన శ్వాస తీసుకుని, తన ముఖాన్ని చేతుల్లో దాచుకుంది.

"రాజ్ ..." ఆమె గొంతు అలసటగా, వణుకుతూ ఉంది. "నేను దాన్ని అదుపులో ఉంచుకోగలనని అనుకున్నాను. మీరు చెప్పింది విన్న తర్వాత మానేస్తానని అనుకున్నాను. కానీ నిజం ఏమిటంటే..." ఆమె గొంతులో మాటలు ఇరుక్కుపోయినట్లుగా ఆగిపోయింది.

రాజ్  వైపు చూస్తూ, ఆమె నిస్సహాయంగా అంది, "నాయనా, ఇది ఇకపై నా ఇష్టం కాదు; ఇది ఒక వ్యసనంగా మారింది."

రాజ్  నిశ్చేష్టుడయ్యాడు. అతను ఆ మాటలను ఊహించలేదు.

అంజలి కొనసాగించింది, "పగటిపూట ఒత్తిడి, ఒంటరితనం, ఆపై రాత్రిపూట నిశ్శబ్దం... మొదట్లో, అది కేవలం ఓదార్పు పొందే ఒక మార్గం. కానీ ఇప్పుడు, అది ఎప్పుడు ఒక బలవంతంగా మారిందో కూడా నాకు తెలియదు. నేను రాత్రి పడుకున్నప్పుడు, నా మనసు, 'వద్దు అంజలి, ఇది తప్పు, నీ ఆరోగ్యం క్షీణిస్తోంది,' అని చెబుతుంది, కానీ నా శరీరం వినడానికి నిరాకరిస్తుంది. నేను నన్ను ఆపుకోలేకపోతున్నాను, రాజ్ . నా మీద నాకే చిరాకు వస్తుంది, కానీ నేను ఈ విషవలయం నుండి విముక్తి పొందలేకపోతున్నాను."

అంజలి కళ్లలో నీళ్లు నిండిపోయాయి—తన మనసు చేతిలో ఓడిపోయిన ఒక తల్లి కన్నీళ్లు. ఆమె ఒక విజయవంతమైన డాక్టర్, ఒక ఆదర్శ తల్లి,కానీ ఈ ఒక్క వ్యక్తిగత బలహీనత అతడిని లోపలి నుండి కుదిపేసింది.

ఆర్యన్‌కు ఇక కోపం పోయింది, కానీ తన తల్లి పట్ల ప్రగాఢమైన సానుభూతి కలిగింది. తన తల్లి ఏదో 'చెడు' బారిలో కాదని, ఒక 'వ్యాధి' బారిన పడిందని అతను గ్రహించాడు.

"అమ్మా, నువ్వు దాన్ని అంగీకరించావు, అదే అత్యంత ముఖ్యమైన విషయం," ఆమె చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని రాజ్  అన్నాడు. "ఇది ఒక వ్యసనమైతే, మనం దానితో పోరాడదాం. నువ్వు ఒంటరివి కాదు. ఇప్పుడు దాన్ని ఆపడం నా బాధ్యత."

రాజ్  తన తల్లి కళ్ళలోకి చూశాడు. ఆమె కళ్ళలో అపరాధభావం, నిస్సహాయత అనే లోతైన భావాలు ఉన్నాయి. సలహాలు, ఉపదేశాల సమయం ముగిసిందని, ఇప్పుడు ఇద్దరూ కలిసి నిలబడాల్సిన సమయం అని అతను గ్రహించాడు. ఒక వైద్యుడే రోగిగా మారినప్పుడు, అతనికి మందుల కన్నా సంరక్షణే ఎక్కువ అవసరం.

రాజ్  ఒక్క క్షణం కూడా సంకోచించలేదు. అతను అంజలి చేతిని తన చేతిలో మరింత గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.

"అమ్మా, ఒంటరితనంతో పోరాడటం అంత సులభం కాదు, ఇక ఏదైనా వ్యసనంగా మారినప్పుడు, సంకల్ప బలం కూడా విఫలమవుతుంది," అని రాజ్  ప్రశాంతమైన, నిబ్బరమైన స్వరంతో అన్నాడు. "రాత్రి నిశ్శబ్దం నిన్ను బలవంతం చేస్తుంది కాబట్టి నువ్వు నిన్ను నువ్వే ఆపుకోలేకపోతున్నావు. అందుకే, నేను ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాను."

అంజలి ఆమె వైపు ప్రశ్నించే చూపుతో చూసింది.

రాజ్  చిన్నగా నవ్వుతూ, "ఈ రోజు నుండి, నేను నీ గదిలో నీతో పాటే పడుకుంటాను. నేను చిన్నప్పుడు పడుకున్నట్లే," అన్నాడు.

అంజలి ముఖం ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయింది. "కానీ రాజ్ ... నువ్వు ఇప్పుడు పెద్దవాడివి అయ్యావు, నీకు నీకంటూ ఒక స్థలం ఉంది... నా వల్ల నీ నిద్ర పోవడం నాకు ఇష్టం లేదు."

"అమ్మా, నీ ఆరోగ్యం కంటే నా నిద్ర ముఖ్యం కాదు," అని రాజ్  గట్టిగా చెప్పాడు. "నేను చిన్నప్పుడు భయపడినప్పుడు, నువ్వు నన్ను నీతో పాటు పడుకోబెట్టుకునేదానివి. ఈ రోజు, నీకు నేను కావాలి. నేను నీతో ఉన్నప్పుడు, నీకు ఒంటరిగా అనిపించదు. మనం మాట్లాడుకుందాం, పాత జ్ఞాపకాలు గుర్తు చేసుకుందాం, నువ్వు నిద్రపోయే వరకు నేను నీతోనే ఉంటాను. ఆ 'ఒంటరితనం' ముగిసినప్పుడే నీ ఈ వ్యసనం విచ్ఛిన్నమవుతుంది."

అంజలి కంటి నుండి ఒక కన్నీటి చుక్క జారి రాజ్  చేతిపై పడింది. తన కొడుకు తన గౌరవానికి భంగం కలగకుండా, తనను ఈ గందరగోళం నుండి బయటపడేయడానికి తనను తాను అంకితం చేసుకునేంత పరిణతి, జ్ఞానం సంపాదించాడని ఆమె నమ్మలేకపోయింది.

"దీనివల్ల నిజంగా ఏదైనా మార్పు వస్తుందని మీరు అనుకుంటున్నారా?" అని అంజలి మెల్లగా అడిగింది.

"తప్పకుండా వస్తుంది, అమ్మా," అని రాజ్  నవ్వుతూ, ఆమె చేయి పట్టుకుని నిలబడటానికి సహాయం చేశాడు. "రా, మన కొత్త దినచర్య ఈ రోజు నుండే మొదలవుతుంది. నువ్వు వెళ్ళు, నేను పాలు తెస్తాను."

ఎన్నో సంవత్సరాల తర్వాత ఆ రాత్రి, రాజ్  తన దిండు తీసుకుని తన తల్లి గదిలోకి వెళ్ళాడు. ఆ బరువైన, ఉద్రిక్తమైన నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదించడానికి అతను తేలికపాటి సంభాషణను ప్రారంభించాడు. అతను మంచం ఒకవైపు, అంజలి మరోవైపు పడుకున్నారు.

చాలా కాలం తర్వాత, తాను కోల్పోయిన భద్రత, సౌకర్యం అనే భావనను అంజలి పొందింది. తన బలహీనతల నుండి తనను రక్షించే ఒక సంరక్షకుడు ఇప్పుడు తనకు ఉన్నాడని ఆమెకు అనిపించింది. ఆ రాత్రి, గదిలో ఏడుపులు లేవు, అశాంతి లేదు; తల్లి కొడుకుల మధ్య కేవలం ఒక నిశ్శబ్ద సంభాషణ మాత్రమే ఉంది, అది క్రమంగా ప్రశాంతమైన నిద్రగా మారింది.

మరుసటి రోజు ఉదయం, కిటికీలోంచి గదిలోకి తొలి సూర్యకిరణాలు ప్రసరించినప్పుడు, ఆమెకు ఎంతో ప్రశాంతమైన, పవిత్రమైన దృశ్యం కనిపించింది. ఎన్నో ఏళ్లుగా, అంజలి ఎలాంటి మానసిక భారం లేదా అలసట లేకుండా నిద్రలేచేది. గత పదిహేను రోజులుగా ఆమె ముఖంలో పేరుకుపోయిన బరువు పూర్తిగా తొలగిపోయింది.

అల్పాహారం బల్ల దగ్గర దృశ్యం భిన్నంగా ఉంది. అంజలి మామూలు పరాటాలు కాకుండా, రాజ్  ప్రత్యేకమైన పోహా మరియు అల్లం టీని తయారు చేసింది. ఆమె నడకలో ఒక కొత్త శక్తి కనిపించింది, మరియు ఆమె కళ్ళలో కోల్పోయిన మెరుపు తిరిగి వచ్చింది.

"ఈరోజు నేను చాలా గాఢంగా నిద్రపోయాను," అని అంజలి చిరునవ్వుతో చెబుతూ, ఆర్యన్‌కు ఒక కప్పు టీ అందించింది. ఆమె గొంతులో రాజ్  చాలా కాలంగా వినని ఒక రకమైన భావం ఉంది.

రాజ్  తన పోహాను తాగుతూ, "నిజంగానా, అమ్మా! మనం మాట్లాడుకుంటూ ఎప్పుడు నిద్రపోయామో కూడా నాకు తెలియలేదు. నువ్వు మెడికల్ కాలేజీ కథ చెబుతుంటే నేను ఎప్పుడు నిద్రపోయానో కూడా నాకు గుర్తులేదు," అన్నాడు.

అంజలి ఒక కుర్చీ లాగి అతని ముందు కూర్చుని, "రాజ్ , నీకు తెలుసా, కేవలం ఒకరు తోడుగా ఉండటం వల్ల ఎంత మార్పు వస్తుందో నేను గ్రహించలేదు. రాత్రంతా నాకు ఒక్కసారి కూడా అసౌకర్యంగా అనిపించలేదు. నాకు చాలా తేలికగా అనిపిస్తోంది," అంది.

రాజ్  తన తల్లి చేతిని పట్టుకుని గంభీరంగా, "అమ్మా, నేను నీకు చెప్పాను కదా, ఒంటరితనం అన్ని సమస్యలకు మూలం అని. ఇప్పుడు మనం కలిసి ఉన్నాం కాబట్టి, ఆ వ్యసనం నిన్ను తాకదు. ఈరోజు నీ ముఖం ఎంత తాజాగా ఉందో. క్లినిక్‌లోని రోగులు కూడా 'డాక్టర్ సాహిబా ఈరోజు చాలా సంతోషంగా ఉన్నారు' అని అంటారు," అన్నాడు.

ఇద్దరూ పగలబడి నవ్వారు. అల్పాహారం చేస్తూ, వారు పాత సమస్య గురించి కాకుండా, భవిష్యత్తు ప్రణాళికల గురించి మాట్లాడుకున్నారు. వారు విహారయాత్రకు ప్రణాళిక వేయడం ప్రారంభించి, కలిసి చదవగల పుస్తకాల గురించి చర్చించుకున్నారు.

తన కొడుకు తనను ఒక చెడు వ్యసనం నుండి కాపాడటమే కాకుండా, వారి సంబంధాన్ని గౌరవం, నమ్మకం గాఢంగా పాతుకుపోయిన స్థాయికి తీసుకువెళ్లాడని అంజలి గ్రహించింది.

రాజ్  తన టీ ముగించి, కాలేజీకి వెళ్ళడానికి తన బ్యాగ్ తీసుకున్నప్పుడు, అంజలి అతన్ని తలుపు వరకు సాగనంపింది. "సాయంత్రం త్వరగా రా, నీకు ఇష్టమైన ఖీర్ చేస్తాను," ఆమె ప్రేమగా అంది.

"తప్పకుండా, అమ్మా! మనం సాయంత్రం మళ్ళీ చాలా మాట్లాడుకుందాం," అంటూ రాజ్  వీడ్కోలు పలికాడు.

ఈరోజు వాతావరణంలో ఒక విభిన్నమైన మాధుర్యం ఉంది. ఆ ఇల్లు ఇకపై కేవలం నాలుగు గోడల కట్టడం కాదు, ప్రేమ మరియు వివేకం కలిసి సమస్త చెడును తరిమికొట్టిన ఒక సురక్షితమైన కోటలా ఉంది.

రాత్రి నిశ్శబ్దం మరోసారి తలుపు తడుతోంది, కానీ ఈరోజు ఆ నిశ్శబ్దంలో ఎలాంటి భారం లేదు. రాత్రి భోజనం తర్వాత, రాజ్  మరియు అంజలి వారి గదిలోకి వెళ్లారు. మసక నీలిరంగు రాత్రి దీపం గదిని ప్రకాశవంతం చేస్తూ, వాతావరణాన్ని ప్రశాంతంగా మరియు సురక్షితంగా అనిపించేలా చేసింది.

మంచం మీద పడుకుని, రాజ్  తన దిండును సర్దుకుని, "అమ్మా, ఈరోజు ఆ ఖన్నాజీ క్లినిక్‌కి వచ్చారా? తన అనారోగ్యం గురించి కంటే ఎప్పుడూ పక్కింటి వారి గొడవల గురించే ఎక్కువగా మాట్లాడే ఆయన?" అని అడిగాడు

. అంజలి పగలబడి నవ్వింది. అవును! ఈరోజు మరీ ఎక్కువైంది. అతనికి జలుబుగా ఉన్నా, వాళ్ళ ఇంటి ముందున్న ఆవిడ తన పూల కుండీలను కొంచెం ఎడమవైపుకి జరిపిందని నాకు వివరిస్తున్నాడు. కేవలం ఆ పూల కుండీల రాజకీయాల గురించే అరగంట సేపు గడిపాడు!

రాజ్ , ఖన్నాను అనుకరిస్తూ, చేతితో సైగ చేశాడు. "డాక్టర్, మీరు నాకు మందులు ఇస్తున్నారు, కానీ ఆ కుండలకు మీ దగ్గర ఏదైనా నివారణ ఉందా?"

ఇద్దరూ పగలబడి నవ్వారు, గది మొత్తం నవ్వులతో దద్దరిల్లింది. ఆ నవ్వుల వెల్లువ పాత జ్ఞాపకాలన్నింటినీ, బరువెక్కిన భావనలన్నింటినీ కడిగివేసినట్లు అనిపించింది. అంజలి కళ్ళలో ఆనందపు నీళ్ళు నిండిపోయాయి. తను ఇంత నిశ్చింతగా చివరిసారిగా ఎప్పుడు నవ్విందో ఆమెకు గుర్తులేదు.

"నువ్వు అచ్చం మీ నాన్నలాగే ఉన్నావు, ఇలాంటి పిచ్చి విషయాలతో జనాలను ఎలా నవ్వించాలో నీకు బాగా తెలుసు," అని అంజలి తన దుప్పటిని చుట్టుకుంటూ అంది.

"అమ్మా, నవ్వడమే ఉత్తమమైన చికిత్స," అని రాజ్  కొంచెం గంభీరంగా కానీ ప్రేమగా అన్నాడు. "చూడు, ఇప్పుడు రాత్రి 11:15 అయింది, మనకు నిద్ర వస్తోంది. ఒత్తిడి లేదు, ఆందోళన లేదు. కేవలం మంచి జోకులు, నీ ఆ తీయని నవ్వు మాత్రమే."

అంజలి రాజ్  వైపు తిరిగి అతని తల నిమురుతూ, "ధన్యవాదాలు, రాజ్ . నన్ను మళ్ళీ నేనుగా మార్చినందుకు ధన్యవాదాలు," అంది.

"గుడ్ నైట్, అమ్మా. ఇప్పుడు కళ్ళు మూసుకో," అని రాజ్  లైట్ ఆర్పేస్తూ అన్నాడు.

"గుడ్ నైట్, బాబూ," అంటూ అంజలి ప్రశాంతంగా కళ్ళు మూసుకుంది.

ఆ చీకటి గదిలో ఇప్పుడు నిశ్శబ్దంగా, గాఢంగా శ్వాస తీసుకుంటున్న ఇద్దరి శ్వాస మాత్రమే వినిపిస్తోంది. ఏ పాత వ్యసనం గానీ, ఒంటరితనం గానీ ఆ గడప దాటడానికి సాహసించలేదు. నిమిషాల వ్యవధిలోనే, ఇద్దరూ గాఢమైన, మధురమైన నిద్రలోకి జారుకున్నారు.

వారం రోజులు అలా గడిచిపోలేదు. ఈ ఏడు రోజులు ఆ ఇంటికి ఒక పెను మార్పును తెచ్చాయి. ఒకప్పుడు తీవ్రమైన నిశ్శబ్దంతో, చెప్పలేని ఉద్రిక్తతలతో నిండిన ఆ ఇల్లు, ఇప్పుడు ఉదయపు టీ నవ్వులతో ప్రతిధ్వనిస్తోంది, రాత్రుల నిశ్శబ్దం స్థానంలో ప్రశాంతమైన నిద్ర వచ్చింది.

ఆ ఏడు రోజుల్లో, రాజ్ , అంజలిల బంధం ఒక కొత్త స్థాయికి చేరుకుంది. ఇప్పుడు అది కేవలం తల్లి-కొడుకుల బంధం కాదు, మాటలు చెప్పకుండా ఒకరికొకరు అండగా నిలబడే ఇద్దరు స్నేహితుల సహచర్యం.

కానీ అన్నీ రోజులు ఒకేలా వుండవు కదా .. 

[Sunnysunnysunny]

ప్రతి రాత్రి, రాజ్  తన దిండు, చదువుకునే సామాన్లతో దొంగచాటుగా తన తల్లి గదిలోకి వెళ్ళేవాడు. కొన్నిసార్లు వాళ్ళు ఒక పుస్తకం గురించి మాట్లాడుకునేవారు, కొన్నిసార్లు రాజ్  తన కాలేజీ కబుర్లు చెప్పేవాడు, మరికొన్నిసార్లు అంజలి అతనికి పాత కథలు చెప్పేది.

అంజలికి నిస్సహాయతగా మారిన వ్యసనం పూర్తిగా మాయమైంది. ఆమె మనసు ఇకపై రాత్రిలోని ఆ చీకటి మూల వైపు మళ్ళలేదు, ఎందుకంటే ఆ మూల ఇప్పుడు రాజ్  మాటలు, నవ్వులతో నిండిపోయింది.

వారం రోజుల్లోనే అంజలి మారిపోయింది. ఆమె కళ్ల కింద ఉన్న నల్లటి వలయాలు మాయమయ్యాయి, ఆమె ముఖానికి సహజమైన కాంతి తిరిగి వచ్చింది, మరియు క్లినిక్‌లో ఆమె శక్తి మునుపెన్నడూ లేనంతగా పెరిగింది.

వారం చివరిలో, శనివారం సాయంత్రం, వాళ్లిద్దరూ కలిసి రాత్రి భోజనం తయారుచేసుకున్నారు. వంటగదిలో సంగీతం వినిపిస్తోంది, వాళ్లిద్దరూ కలిసి కూరగాయలు తరుగుతున్నారు.

"అమ్మా,"గమనించావా?" టమోటాలు కోస్తూ రాజ్  అడిగాడు. "ఏడు రోజులు గడిచాయి, నువ్వు ఒక్కసారి కూడా తలనొప్పిగానీ, అలసటగానీ ఫిర్యాదు చేయలేదు."

అంజలి ఆగి, కిటికీలోంచి అస్తమిస్తున్న సూర్యుడి వైపు చూసింది. తన చైతన్యం, పని చేసే సామర్థ్యం అత్యున్నత స్థాయిలో ఉన్నాయని ఆమె గ్రహించింది. "నువ్వు చెప్పింది నిజమే, రాజ్ . ఆ అశాంతి ఎలా ఉండేదో నాకు అసలు గుర్తు కూడా లేదు. నేను ఆ వ్యసనాన్ని చాలా కాలం క్రితమే వదిలేశానని అనుకుంటున్నాను. ఇప్పుడు నాకు దాని అవసరం కూడా అనిపించడం లేదు."

రాజ్  చిరునవ్వుతో తన తల్లి వైపు చూశాడు. ఆమెను ఆ చిక్కుముడి నుండి బయటకు లాగినందుకు అతను గర్వపడ్డాడు.

ఆ రాత్రి వారు నిద్రపోవడానికి పడుకున్నప్పుడు కూడా, వారిలో ఏ భయమూ లేదు. జీవితంలో ఎప్పుడూ ఎంపికలు ఉంటాయని, పట్టుకోవడానికి సరైన చేయి ఉంటే చాలని అంజలి గ్రహించింది. రాజ్  గురక యొక్క మృదువైన శబ్దం అంజలికి జోలపాటలా అనిపించింది. ఆమె ప్రశాంతంగా కళ్ళు మూసుకుని, శాంతిమయ ప్రపంచంలో లీనమైపోయింది.

ఆ రాత్రి నిశ్శబ్దంలో, గడియారం తెల్లవారుజామున 2:00 గంటలు కొట్టింది. గది అంతా మృదువైన నీలి కాంతి నిండిపోయింది. అకస్మాత్తుగా, రాజ్  మేల్కొన్నాడు. బహుశా అతనికి కొద్దిపాటి వెచ్చదనం తగిలిందేమో, లేదా అతని మత్తు వీడిందేమో.

అతనికి స్పృహ తిరిగి రాగానే, తన శరీరంపై ఏదో బరువుగా అనిపించింది.

గాఢ నిద్రలో ఉన్న తన తల్లి, అనుకోకుండా తన వైపుకు జరిగిందని రాజ్  గ్రహించాడు. అంజలి ఒక చేతిని రాజ్ ఛాతీపై ఉంచి, తన కాళ్ళను అతని కాళ్ళతో పెనవేసుకుంది. చిన్నప్పుడు ఇది చాలా సాధారణ విషయం—అతను చిన్నగా ఉన్నప్పుడు, ఇలా తన తల్లిని అంటిపెట్టుకుని నిద్రపోయేవాడు.

కానీ ఈ రోజు, 'వ్యసనం' గురించిన 15 రోజుల పోరాటం మరియు చర్చల తర్వాత, ఆర్యన్‌కు ఆ స్పర్శ కొంచెం వింతగా అనిపించింది.

అతని మనసులో ఒక విచిత్రమైన సంఘర్షణ తలెత్తింది. ఒకవైపు, అది చిన్నప్పటి నుండి తనకు తెలిసిన అదే ఆప్యాయమైన స్పర్శ, కానీ మరోవైపు, అతను ఇప్పుడు పెద్దవాడయ్యాడు. గత కొన్ని రోజులుగా వారు ఈ 'ఒంటరితనం' మరియు 'వ్యసనం'తో ఎలా పోరాడుతున్నారో అతనికి గుర్తుకు వచ్చింది.

అతను చీకట్లో తన తల్లి ముఖం వైపు చూశాడు. అంజలి అమాయకంగా, ప్రశాంతంగా నిద్రపోతోంది. 'ఆ' వ్యసనం సమయంలో ఆమె ముఖంలో ఉన్న ఆందోళన ఏమాత్రం లేదు. సంవత్సరాల తర్వాత ఆమెకు ఒక సురక్షితమైన ఆశ్రయం దొరికినట్లు అనిపించింది.

రాజ్  గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది. ఏమి చేయాలో అతనికి తెలియలేదు.

అతను తన తల్లి చేతిని మెల్లగా తీసివేయాలా?

లేక దీనిని ఒక సాధారణ నిద్ర భంగిమగా అంగీకరించి తిరిగి నిద్రపోవాలా?

అతనికి కొంచెం ఇబ్బందిగా అనిపించింది. తన తల్లి మేల్కొని అసౌకర్యంగా భావిస్తుందేమోనని అతను ఆందోళన చెందాడు. 

అతను ఏ శబ్దం చేయకుండా జాగ్రత్తగా తన శ్వాసను నియంత్రించుకున్నాడు. బహుశా తన తల్లి, ఈ వ్యసనం నుండి తనను దూరంగా ఉంచుతున్న భద్రత కోసం అచేతనంగా వెతుకుతోందని అతను గ్రహించాడు.

అతను తన చూపును పైకప్పు వైపు తిప్పాడు. ఆ వింత భావన ఇంకా మిగిలే ఉంది, కానీ అది కేవలం కొడుకుపై ఒక తల్లికి ఉండే అచంచలమైన నమ్మకం అని అతను తనను తాను సర్దిచెప్పుకున్నాడు. మళ్ళీ నిద్ర అతని కళ్ళను ఆవహించే వరకు, అతను సుమారు అరగంట పాటు విగ్రహంలా అక్కడే పడుకుని ఉన్నాడు.

ఆ రాత్రి నిశ్శబ్దంలో, గడియారం ముళ్ళు ఇప్పుడు తెల్లవారుజామున 3:00 గంటలు చూపిస్తున్నాయి. గదిలోని మసక నీలి కాంతిలో అంతా అస్పష్టంగా ఉంది. 

రాజ్  మళ్ళీ మేల్కొన్నాడు, కానీ ఈసారి ఉలిక్కిపడి. తన శరీర దిగువ భాగంలో ఒక వింత వెచ్చదనం మరియు బరువును అతను అనుభవించాడు.

నిద్ర మరియు స్పృహ మధ్య ఊగిసలాడుతూ, అంజలి నిద్రలో తన దగ్గరకు జరిగిందని రాజ్  గ్రహించాడు. ఆమె కాలు ఇప్పుడు రాజ్  శరీరంపై చాలా పైకి ఉంది మరియు ఆమెకు తెలియకుండానే రాజ్  సుల్లికి  తాకుతోంది.

అంజలి గాఢ నిద్రలో, నిశ్చింతగా ఉంది, ఆమె శ్వాస కూడా నిలకడగా ఉంది. కానీ ఆమె శరీరం యొక్క సహజమైన వెచ్చదనం మరియు ఆ అవాంఛిత స్పర్శ రాజ్  శరీరంలో ఒక వింత అనుభూతిని కలిగించాయి. అతను ఒక చిన్న పిల్లవాడు, అలాంటి స్పర్శకు శారీరకంగా సున్నితంగా ఉంటాడు. ఆ స్పర్శ అతనిలో ఒక చిన్న వణుకు పుట్టించి, అతని అంతరంగాన్ని కదిలించింది.

అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. అతని మనసులో ఆలోచనల సుడిగుండం చెలరేగింది:

"అమ్మకు తెలుసా? లేదు, ఆమె గాఢ నిద్రలో ఉంది."

"ఆమెను నిద్రలేపాలా? వద్దు, అలా చేస్తే ఆమె ఇబ్బంది పడుతుంది."

"నెమ్మదిగా ఇక్కడి నుండి వెళ్ళిపోవాలా?"

అతనికి చాలా వింతగా, ఇబ్బందిగా అనిపించింది. ఒకవైపు, చిన్నప్పటి నుండి తనను పెంచి పోషించిన తల్లి స్వచ్ఛమైన ప్రేమ ఉంటే, మరోవైపు, తన శరీరంలో ఒక సహజ ప్రతిచర్యను ప్రేరేపించే ఈ అపరిచిత శారీరక ఒత్తిడి ఉంది. అతను కదలడానికి భయపడి, ఏదైనా తప్పు చేస్తానేమో లేదా తన తల్లిని నిద్రలేపుతానేమో అని భయపడి, అక్కడే గడ్డకట్టుకుపోయాడు.

తన వ్యసనాన్ని వదిలించుకోవడానికి చేస్తున్న పోరాటంలో తన తల్లి బహుశా తెలియకుండానే మద్దతు లేదా రక్షణ కోరుకుంటోందని అతను గ్రహించాడు, కానీ ఈ పరిస్థితి ఇప్పుడు రాజ్  యొక్క సహనాన్ని, నైతికతను పరీక్షిస్తోంది. బయట వాతావరణం చల్లగా ఉన్నప్పటికీ, అతను చెమటతో తడిసిపోయాడు.

ఆ నిశ్శబ్ద రాత్రిలో, గదిలోని గాలి బరువెక్కినట్లు అనిపించింది. రాజ్  శరీరం మొత్తం చెమటతో తడిసిపోయింది. అంజలి కాలి ఒత్తిడి, ఆమె శరీరం నుండి వచ్చే సహజమైన వెచ్చదనం ఇప్పుడు నేరుగా అతని మడ్డకి  తగులుతున్నాయి. అంజలి గాఢ నిద్రలో ఉంది, కానీ ఆమె శరీరం యొక్క అపరిచిత స్పర్శ రాజ్  పౌరుషాన్ని మేల్కొలపడానికి సరిపోయింది.

తన మడ్డ  నెమ్మదిగా గట్టిపడటాన్ని రాజ్  గ్రహించాడు, మరియు దాని గుండా ఒక బలమైన అనుభూతి ప్రవహించింది. 

ఈ శారీరక ప్రతిచర్య పట్ల అతను ఇబ్బందిగా మరియు తీవ్రమైన అపరాధభావంతో ఉన్నాడు. "ఈమె నా తల్లి," అని అతను తనలో తాను సర్దిచెప్పుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ అతని శరీరం యొక్క సహజమైన ఉత్తేజం అదుపు తప్పిపోతోంది.

అంజలి తొడ ఇప్పుడు అతని సుల్లీ కి సరిగ్గా పైన ఉంది, మరియు వారి కదలికల వల్ల ఏర్పడే రాపిడి భరించలేనిదిగా మారుతోంది. ఈ ఉత్తేజం మరింత పెరిగితే, తన తల్లి మేల్కొని ఈ పరిస్థితికి ఇబ్బంది పడుతుందేమోనని అతను భయపడ్డాడు.

తాను విగ్రహంలా అక్కడ పడుకోలేనని అతను నిర్ణయించుకున్నాడు. ఈ అసౌకర్యకరమైన స్పర్శను ముగించడానికి అతను తన తల్లిని సున్నితంగా సరిచేయవలసి వచ్చింది.

అతను ఊపిరి బిగబట్టి, దుప్పటి కిందకి జాగ్రత్తగా తన చేతిని జరిపాడు. అతని గుండె ఎంత వేగంగా కొట్టుకుంటుందంటే, ఆ చప్పుడు తన పక్కటెముకలకు కూడా తగులుతున్నట్లుగా అతనికి అనిపించింది. అతను మెల్లగా తన చేతిని అంజలి కాలి దగ్గర పెట్టాడు. ఆమె హఠాత్తుగా మేల్కొనడం అతనికి ఇష్టం లేదు.

అతను తన వేళ్ళతో ఆమె కాలిని మెల్లగా పట్టుకుని, దాన్ని కొద్దిగా పక్కకు జరపడానికి ప్రయత్నించాడు.

అలా తాకగానే, అంజలి చర్మం యొక్క వెల్వెట్ లాంటి మెత్తదనం, మరియు ఆమె 'వ్యసనం' వల్ల శరీరంలో కలిగిన వెచ్చదనం అతనికి తెలిశాయి. అతని చేయి కొద్దిగా వణికింది.

అంగుళం అంగుళం చొప్పున, అతను ఓపికగా తన తల్లి కాలును తన మడ్డ  నుండి కొద్దిగా పక్కకు జరపడం మొదలుపెట్టాడు. ప్రతి క్షణం, ఆమె కళ్ళు తెరుస్తుందేమో అని అతనికి అనిపించింది. అతను చెమటతో తడిసిపోయాడు, కానీ అతని ఏకైక లక్ష్యం ఈ "ఇబ్బందికరమైన" పరిస్థితి నుండి బయటపడటం మరియు తన తల్లి గౌరవానికి భంగం కలిగించకపోవడం మాత్రమే.

చివరకు, అతను ఆమె కాలును సురక్షితమైన దూరానికి జరిపాడు. కానీ ఆ స్పర్శ, ఆ వెచ్చదనం రాజ్  మనసులో, శరీరంలో ఒక అలజడిని సృష్టించాయి, దాన్ని ఇప్పుడు శాంతపరచడం అతనికి అసాధ్యంగా అనిపించింది.

పదిహేను నిమిషాలు గడిచాయి, కానీ గదిలోని నిశ్శబ్దం రాజ్ కు  ఒక శబ్దం కంటే తక్కువ కాదు. అతను నిద్రపోవడానికి విఫల ప్రయత్నం చేస్తూ కళ్ళు మూసుకున్నాడు, కానీ అతని శరీరం అదుపు తప్పింది. దుప్పటి కింద, అతని మడ్డ  ఇప్పుడు పూర్తిగా నిటారుగా ఉంది మరియు అతనిలో తీవ్రమైన నొప్పి కొట్టుకుంటుంది. 

తన తల్లి తొడ స్పర్శ మరియు ఆమె శరీరం యొక్క సున్నితమైన సువాసన అతని మనస్సును ఎంతగానో ఆక్రమించాయి, నిద్ర అతనికి దూరమైంది.

రాజ్  పైకప్పు వైపు చూస్తూ చదునుగా పడుకున్నాడు. అతని పైజామా లోపల అతని మడ్డ  ఎంత గట్టిగా ఉందంటే, ఆ బట్టల రాపిడి కూడా అతన్ని మరింతగా రెచ్చగొడుతోంది.

ఒక యువకుడికి ఇటువంటి శారీరక ప్రతిచర్య సహజమే, కానీ అతను ఉన్న పరిస్థితి అతనికి చాలా అసౌకర్యంగా అనిపించింది.

అతని మనస్సులో ఒక వింత సంఘర్షణ చెలరేగింది: "నేను మా అమ్మకు సహాయం చేయడానికి, ఈ వ్యసనాన్ని అధిగమించడంలో ఆమెకు సహాయం చేయడానికి ఇక్కడ ఉన్నాను... మరియు నా శరీరం ఇలా ప్రతిస్పందిస్తోందా? నేను ఏదైనా తప్పు చేస్తున్నానా?"

అతను తన శ్వాసను నియంత్రించుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ తనను తాను శాంతపరచుకోవడానికి ప్రయత్నించినప్పుడల్లా, అతని దృష్టి పదేపదే తన మడ్డ  యొక్క గట్టిదనం పైకి మళ్ళుతోంది. 

తను త్వరగా స్పందించకపోతే, ఈ ఉద్రిక్తత తనను పిచ్చివాడిని చేస్తుందని అతనికి అనిపించింది. తాను నిద్రిస్తున్నప్పుడు తన అంగం మళ్ళీ తన తల్లికి తగులుతుందేమోనని, అది వారి బంధం యొక్క గౌరవానికి వినాశకరంగా పరిణమిస్తుందేమోనని అతను భయపడ్డాడు.

అతను మంచం మీద పూర్తిగా బిగుసుకుపోయాడు. దుప్పట్లపై అతని చేయి అప్రయత్నంగా పిడికిలిగా బిగుసుకుపోయింది. బహుశా స్నానాలగదికి వెళ్లి చల్లటి నీటితో ముఖం కడుక్కోవడం లేదా కొంచెం శాంతపడటమే ఏకైక మార్గమని అతనికి అనిపించింది. కానీ తన తల్లి తన గాఢ నిద్ర నుండి మేల్కొని తనను ప్రశ్నిస్తుందేమోనని కూడా అతను భయపడ్డాడు.

అంజలి ఇంకా అతని పక్కనే, గాఢంగా, ప్రశాంతంగా శ్వాసిస్తూ ఉంది. తన కొడుకు ప్రస్తుతం తన పౌరుషానికి, నైతికతకు మధ్య ఎంతటి భీకరమైన పోరాటం చేస్తున్నాడో ఆమెకు ఏమాత్రం తెలియదు. రాజ్  నుదుటిపై చెమట బిందువులు మెరుస్తున్నాయి, ఇంకా పూర్తిగా నిటారుగా ఉన్న అతని అంగం న్యాయం కోసం నినాదిస్తోంది.

నీలిరంగు రాత్రి దీపం యొక్క మసక, భ్రమ కలిగించే వెలుగులో, రాజ్  చూపు అప్రయత్నంగా తన తల్లి ముఖంపై నిలిచింది. గదిలోని నిశ్శబ్దం ఇప్పుడు అతని గుండెచప్పుడుతో సరిపోయింది. ఎన్నో ఏళ్లుగా లోపించిన అమాయకత్వం, ప్రశాంతత అంజలి ముఖంలో తిరిగినట్టు అతను గమనించాడు.

దిండు మీద అంజలి ముఖం కొద్దిగా పక్కకు వంగి ఉండటంతో, ఆమె మెడలోని నాజూకైన వంపు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. ఆమె విరబోసిన జుట్టు మంచం మీద చెల్లాచెదురుగా పడి, ఆ వెలుగులో పట్టులా మెరుస్తోంది. వారం రోజుల పాటు హాయిగా నిద్రపోవడం, తన 'వ్యసనం' నుండి విరామం తీసుకోవడం వల్ల కాబోలు, ఈ రోజు ఆమె చర్మం ఎంత మృదువుగా, తాజాగా ఉందో రాజ్  గమనించాడు.

ఆమె శ్వాస నెమ్మదిగా, లయబద్ధంగా ఉండటంతో, ఆమె ఛాతీపై ఉన్న దుప్పటి మెల్లగా పైకి కిందకి కదులుతోంది. ఆ మసక వెలుతురులో, ఆమె మూసుకున్న కనురెప్పలు, గులాబీ పెదవుల ఆకారం రాజ్ కు  ఒక ప్రత్యేకమైన సౌందర్య భావనను కలిగించాయి.

రాజ్  మనసులో ఒక విచిత్రమైన సంఘర్షణ తలెత్తింది. ఆమె తన తల్లి అని, తన ప్రపంచంలో అత్యంత పవిత్రమైన వ్యక్తి అని అతనికి తెలుసు. కానీ ఒక పురుషుడిగా, అతని కళ్ళు ఆ అందాన్ని విస్మరించలేకపోయాయి. అంజలి కేవలం ఒక "తల్లి" మాత్రమే కాదని, చాలా ఆకర్షణీయమైన స్త్రీ అని, బహుశా తాను తన స్వంత అవసరాల దృష్టితోనే ఆమెను చూసి ఉంటానని అతను గ్రహించాడు.

ఆమె అందం, దానికి తోడు ఆమె శరీరం నుండి వస్తున్న సహజమైన సువాసన, రాజ్  పురుషాంగంలో ఉద్రిక్తతను మరింత పెంచాయి. అది ఇప్పుడు అతని పైజామాలోనే రాయిలా గట్టిపడింది, మరియు ఒక తీపి దురద, అసౌకర్యం మొదలయ్యాయి.

రాజ్ కు  తన మీద తనే కోపంగా ఉంది, అదే సమయంలో తనను తాను నియంత్రించుకోలేకపోయాడు. "నేనేం ఆలోచిస్తున్నాను? ఇక్కడి నుండి వెళ్ళిపోవాలి," అని తనను తాను మందలించుకున్నాడు. కానీ ఆమె ఆకర్షణీయమైన ముఖం అతన్ని అక్కడే నిలిపి ఉంచింది. అతను చెమటతో తడిసిపోయాడు, అతని గుండె చప్పుడు చెవుల్లో మారుమోగుతోంది.

అతను తన చూపును మరల్చుకోకపోతే, ఎప్పటికీ సరిదిద్దలేని తప్పు చేస్తానేమోనని భయపడ్డాడు.

గదిలోని మసక నీలి కాంతి, రాత్రి నిశ్శబ్దం రాజ్  ఆలోచించే, అర్థం చేసుకునే సామర్థ్యాన్ని మొద్దుబార్చినట్లు అనిపించాయి. అతను కౌమారదశ ప్రారంభంలో ఉన్నాడు, ఆ వయసులో శరీరం యొక్క హార్మోన్లు మరియు సహజ ప్రేరణలు తరచుగా మనస్సు యొక్క నైతికతను అధిగమిస్తాయి. 23 ఏళ్ల ఆ లేత వయసులో, అలాంటి ఉత్సాహం మరియు శారీరక సాన్నిహిత్యం యొక్క అనుభవం అతనికి పూర్తిగా కొత్తగా మరియు గందరగోళంగా ఉంది.

అతని  గుండె డప్పులా కొట్టుకుంటుంది. తాను అనుభవిస్తున్నది సరైనదో కాదో అతనికి అర్థం కాలేదు; అతను ఆ క్షణం యొక్క వేడికి మరియు ఆకర్షణకు పూర్తిగా ముగ్ధుడయ్యాడు. పైజామా లోపల పూర్తిగా నిటారుగా ఉన్న అతని మడ్డ , ఒక వింతైన అసౌకర్యాన్ని మరియు ఒత్తిడిని అనుభవించింది.

ఆ క్షణంలో అతని మనసులో ఏమనుకున్నాడో నాకు తెలియదు, లేదా బహుశా అతని శరీరం యొక్క అనియంత్రిత ప్రేరణ అతన్ని ప్రేరేపించిందేమో—వణుకుతున్న చేతులతో, అతను తన చేతుల్లో ఒకదానిని అంజలి వక్షోజాలపై సున్నితంగా ఉంచాడు.

అతని అరచేతులు ఆ మృదుత్వాన్ని మరియు ఉబ్బెత్తును తాకిన క్షణంలో, అతని  శరీరం అంతటా ఒక విద్యుత్ తరంగం ప్రవహించింది. ఆ పలుచని దుప్పటి గుండా కూడా, అతను తన తల్లి శరీరం యొక్క వెల్వెట్ లాంటి వెచ్చదనాన్ని మరియు ఆమె గుండె చప్పుడును స్పష్టంగా అనుభూతి చెందగలిగాడు. అంజలి ఇంకా గాఢ నిద్రలో ఉంది. తాను తన రక్షకుడిగా భావించే తన కొడుకు ఆ క్షణంలో పడుతున్న మానసిక, శారీరక సంఘర్షణ గురించి ఆమెకు ఏమాత్రం తెలియదు.

రాజ్  శ్వాస వేగంగా, భారంగా మారింది. అతని చేయి అక్కడే బిగుసుకుపోయింది. ఒకవైపు, ఆ స్పర్శ నుండి అతనికి గాఢమైన ఆనందం కలిగినా, మరోవైపు, తన చర్య పట్ల తీవ్రమైన భయం అతన్ని ఆవరించింది. తాను ఎల్లప్పుడూ పదిలపరుచుకున్న 'పవిత్రత' హద్దులను ఈ స్పర్శ దాటుతోందని అతనికి అనిపించింది.

అతని సుల్లీ  ఇప్పుడు మరింత గట్టిపడింది. ఒకవేళ తన తల్లి ఇప్పుడు మేల్కొంటే, తను ఇక ఎప్పటికీ ఆమె కళ్ళలోకి చూడలేనేమో అనిపించింది. అయినప్పటికీ, ఆ యవ్వనపు ఉత్సాహం, మొదటిసారి అనుభవిస్తున్న శారీరక ఆకర్షణ అతన్ని కదలనీయకుండా ఆపాయి.

గదిలోని బరువైన నిశ్శబ్దంలో, అతని  గుండె డప్పులా కొట్టుకుంది. అతని చేయి తల్లి రొమ్ములను గట్టిగా పట్టుకుంది, అతని శ్వాస వేగంగా సాగింది. 

అంజలి కళ్ళు తెరుస్తుందేమోనని, అంతా భయంకరమైన మలుపు తీసుకుంటుందేమోనని అతను ప్రతి క్షణం భయపడ్డాడు.

నిమిషాలు గడిచిపోయాయి. గడియారం టిక్ టిక్ శబ్దం తప్ప, గదిలో మరో శబ్దం లేదు. అంజలి యొక్క గాఢమైన, లయబద్ధమైన శ్వాసలో ఎలాంటి మార్పు లేదు. ప్రపంచంలోని దేని గురించీ పట్టించుకోనట్టుగా, ఆమె అదే అమాయకత్వంతో, ప్రశాంతతతో నిద్రపోతూనే ఉంది. చాలా సేపటి వరకు

ఏమీ జరగకపోవడంతో, అంజలి నిద్రకు భంగం కలగకపోవడంతో, రాజ్  శరీరంలోని ఉద్రిక్తత నెమ్మదిగా తగ్గడం ప్రారంభమైంది. అతన్ని పీడిస్తున్న భయం స్థానంలో ఒక విచిత్రమైన ఉపశమనం కలిగింది. బహుశా ఈ స్పర్శ తన తల్లి నిద్రకు భంగం కలిగించలేదని, బదులుగా ఆమె శరీరం యొక్క సహజమైన వెచ్చదనం మరియు సాన్నిహిత్యం రాజ్  మనసులోని అలజడిని క్రమంగా శాంతపరిచాయని అతను గ్రహించాడు.

యవ్వనంలోని ఆ మొదటి శారీరక వాంఛ మరియు ఉత్సాహం తర్వాత, ఇప్పుడు అతని శరీరాన్ని ఒక రకమైన నీరసం మరియు అలసట ఆవరించాయి. అప్పటివరకు రాయిలా గట్టిగా ఉన్న అతని సుల్లీ  నెమ్మదిగా వదులవ్వడం మొదలైంది. అతను చెమటతో తడిసిపోయాడు, కానీ అతని మునుపటి ఆందోళన పోయింది.

ఆ భంగిమలో, తన తల్లి శరీరం యొక్క వెచ్చదనాన్ని అనుభవిస్తూ, రాజ్ కనురెప్పలు బరువెక్కడం మొదలయ్యాయి. తన ఆలోచనలు, భయాలు ఎప్పుడు మాయమవుతున్నాయో కూడా అతను గ్రహించలేదు. పదిహేను, ఇరవై నిమిషాల ఆ ఉద్రిక్తమైన పోరాటం తర్వాత, అతను అదే భంగిమలో—అతని చేయి ఇంకా అక్కడే ఉండగా—గాఢమైన, అపస్మారక నిద్రలోకి జారుకున్నాడు.

[Sunnysunnysunny]

సోనూ ఇంట్లో::

సోను :: అవును అమ్మా, నేను పడుకుంటాను..వాళ్ళ అమ్మ వైపు చూస్తూ  గుడ్ నైట్ అమ్మా అని వెళ్ళిపోయాడు.

సోను  వాళ్ళ అమ్మ వైపు చూస్తూ తన రూమ్ కి  వెళ్ళడం మొదలుపెట్టాడు..

సోనూ మనసులో ( ఇదే నా అసలైన దీపావళి.  ఓరి దేవుడా.. ఈరోజు నేను చాలా ఆనందించాను... నేను ఊహించిన దానికంటే పది రెట్లు ఎక్కువ సరదాగా ఉంది అమ్మతో గడిపిన ప్రతి సెకను .ఇంత  అందమైన తల్లి ఉండటం నిజంగా నా అదృష్టం. )

అది నిజమే... మా అమ్మ చంద్రుడి ముక్కలా ఉంటుంది..., నేను ఇప్పటికే ఆ పులకింతను ఆమె శరీరం వాసన ఇంకా నాకు తెలుస్తుంది , 

ఇప్పుడు మా అమ్మ జీవితం నేను పొందాలి అంటే ..నా జీవితాంతం ఎదురుచూస్తూ గడపాలి ఏమో అనుకుంటూ సోను తన గదిలోకి వచ్చి మంచం మీద పడుకున్నాడు కానీ అతని కళ్ళ ముందు అతని తల్లి అందమైన ముఖం మరియు ఆమె తెల్లని, నునుపైన, చంద్రుడిలాంటి నిండు శరీరం ఉన్నాయి.... అతని ప్యాంటు లోపల అంగం చాలా బిగుతుగా ఉంది... ఇలా ఉంటే అతను ఎలా నిద్రపోగలడు... అతను ఎప్పుడూ హస్తప్రయోగం చేసుకోలేదు కానీ ఈరోజు అతనికి చాలా అశాంతిగా అనిపించింది... ఒక గంట తర్వాత, అతను అశాంతితో తన ల్యాప్‌టాప్ తెరిచి, తన తల్లి ఫోటోలను చూడటం మొదలుపెట్టాడు మరియు అతను ఆమె శరీరాన్ని ఊహించుకుంటున్నాడు... 

అతనికి ఇష్టం లేకపోయినా, అతను తన ప్యాంటులోంచి తన మడ్డ ని  బయటకు తీశాడు మరియు ల్యాప్‌టాప్‌లో అతని తల్లి ఫోటో ఉంది,... కానీ కింద... సోను అంగం  అతని ప్యాంటులోంచి బయటకు వచ్చి రెపరెపలాడుతోంది...

తల్లి ఫోటో వైపు చూస్తూ, ఆమె శరీరంలోని ప్రతి భాగాన్ని పరిశీలించడం మొదలుపెట్టాడు. దానితో పాటు, ఈరోజు తన తల్లితో గడిపిన సరదా క్షణాలు కూడా అతని మనసులో, హృదయంలో నిలిచిపోయాయి. చేప కళ్లలాంటి ఆ పెద్ద కళ్లు. కొంచెం బొద్దుగా, గులాబీ రంగులో ఉన్న ఆ బుగ్గలు. వాళ్ళ అమ్మ నవ్వినప్పుడు, ఆ రెండు బుగ్గలూ మరింత బొద్దుగా కనిపించేవి, ఎందుకంటే బుగ్గలన్నీ ఒకే చోట కలిసిపోయేవి. 

ఆమె పెదవులు రెండు గులాబీ రేకులలా ఉండేవి. లేత గులాబీ రంగు పెదవులు, ఆమె నాలుక కూడా చాలా పొడవుగా, చివర సూదిగా ఉండేది. ఏదైనా టూత్‌పేస్ట్ ప్రకటనలో కనిపించగలదన్నట్టుగా తెల్లగా మెరుస్తున్న పళ్ళు. గడ్డం దగ్గర ఒక చిన్న చుక్క ఉండి, అది ఆమె ముఖ సౌందర్యానికి మరింత వన్నె తెచ్చింది. 

ముఖానికి కొంచెం కింద, కుండ ఆకారంలో చాలా మృదువైన మెడ ఉంది, అది నిజంగా కుండ ఆకారంలోనే ఉండి, చాలా తెల్లగా, నునుపుగా ఉంది, దానిపై ఆమె మంగళసూత్రం కట్టుకుంది. మెడకు కొంచెం కింద, బ్లౌజుపైన ఆమె పెద్ద  సళ్లు , ఈరోజు సోను చూసే అదృష్టాన్ని పొందాడు. 

ఆ ఎద చీలిక కింద... ఓహ్... దాని కింద బ్లౌజు లోపల... సళ్ళ  సైజు బహుశా కనీసం 36 ఉంటుందని సోను ఊహించుకోగలిగాడు. అతనికి సైజుల గురించి తెలియదు కానీ అమ్మ పెద్ద బ్లౌజును చూస్తుంటే ఆ సైజు కనీసం 36 ఉంటుందని అనిపించింది. అంతకంటే తక్కువ ఉండే ప్రశ్నే తలెత్తలేదు. రొమ్ముల గురించి ఆలోచించగానే, సోను పురుషాంగం మరింతగా జలదరించడం మొదలుపెట్టింది. 

ఓహ్, ఆ దాగివున్న రొమ్ములు ఎంత తెల్లగా, మృదువుగా, పెద్దగా ఉంటాయో! ఈరోజు వాళ్ళ అమ్మ మంచం మీద నవ్వుతూ ఆమె బ్లౌజు బలంగా కదులుతున్నప్పుడు, లోపల ఆమె ముచ్చిక  కూడా కదులుతూ ఉండాలి. మరి అక్కడ అమ్మ చనుమొనలు ఎలా ఉంటాయో! ఓహ్, అవి నల్లగా ఉంటే ఆమె తెల్లని శరీరంపై మరింత సెక్సీగా కనిపిస్తాయి. ఆ చనుమొనల సైజు ఎంత ఉంటుంది, వాటి పొడవు ఎంత ఉంటుంది, ఇవన్నీ ఆలోచిస్తుంటేనే సోను మడ్ద  మరింత ఉద్రేకపడింది. 

బ్లౌజు కింద ఆమె వంపుసొంపుల పొట్ట, నడుము ఉన్నాయి, వాటితో సోను ఈరోజు చాలా సరదాగా గిలిగింతలు పెట్టాడు. ఆమె నడుముకు ఇరువైపులా ఉన్న మడతలు కూడా సోనుకి నచ్చాయి, వాటిని అతను ఇంట్లో తరచుగా అన్వేషించేవాడు. 

ఆ మడతలు సముద్రంలో పైకి లేచే అలలలా కనిపించాయి. ఇక ఆమె లోతైన నాభి గురించి ఏం చెప్పగలం? ఈరోజు, సోను దానిలో ఐస్ పెట్టి గిలిగింతలు పెట్టినప్పుడు, ఆమె పిచ్చెక్కిపోయింది. ఐస్ ముక్క మొత్తం ఆ బొడ్డులో పట్టినప్పుడు  ఆమె నాభి ఎంత సున్నితమైనదో, ఎంత లోతైనదో సోనుకు అర్థమైంది. ఆమె పొట్ట కింద ఒక పెటికోట్ ఉంది, దాని లోపల దృశ్యం ఎలా ఉంటుందో అతను కేవలం ఊహించుకోగలిగాడు. ఆమె తొడలు ఖచ్చితంగా పాలలా మృదువుగా, తెల్లగా ఉంటాయి.

ఆ తొడల మధ్య ఉండే ఆమె రహస్య మందిరం తన తల్లి పూకు ఒక్క వెంట్రుక కూడా లేకుండా చాలా శుభ్రంగా, మృదువుగా ఉండి తీరాలని సోను అనుకుంటున్నాడు. అతను దాన్ని ఎప్పుడూ చూడలేదు, కేవలం ఊహించుకుంటున్నాడు, ఇప్పుడు దాని గురించి ఆలోచిస్తూనే అతని అంగం స్ఖలనానికి గురవుతోంది. ఇక వెనుక ఉన్న ఆమె ఎత్తైన పిరుదలు , ఓహ్... 

ఆమె చీరలో నడిచినప్పుడల్లా, అది గుండ్రని మెటల్ మ్యాట్ ఫుట్‌బాల్ లాగా కనిపించేది. చీర, కింద కూడా అది తెల్లగా, మృదువుగా మరియు వాళ్ళ అమ్మని సోనూ ఎత్తుకున్నప్పుడు వాటి మెత్తదనం అబ్బాబ్బబ్బబ్బబ్బా తన అరచేయి మొత్తం తల్లి పిరుదల ఒక సైడ్ ఒత్తుకుపోయిన ఆ సెకను చివరకు మళ్ళీ తన మడ్డ  మీద చేయి పెట్టాడు. సోను తన జీవితంలో మొదటిసారి హస్తప్రయోగం చేసుకుని తనను తాను శాంతపరచుకున్నాడు. ఈ రాత్రి అతను తనను తాను శాంతపరచుకోలేకపోయాడు, అందుకే బహుశా అతనికి నిద్రపోవడం కష్టమైంది. మరియు ఇంట్లో ఇంత అందమైన తల్లి ఉండటంతో, అతని ముందున్న ప్రయాణం కూడా అతనికి కష్టంగానే ఉంటుంది.

 

కానీ భవిష్యత్తులో కాలం మరియు జీవితం ఏమి తీసుకువెళ్తాయో ఎవరికి తెలుసు!

 

ఇలా కొన్ని రోజులు గడిచాయి, ఎందుకంటే సోను తన అమ్మ, నాన్నలతో కలిసి కొన్ని రోజుల పాటు ఊరికి వెళ్ళవలసి వచ్చింది. వాళ్ళ నాన్న అక్కడ భూమిని అమ్మేయడంతో, వాళ్ళు కొన్ని రోజుల పాటు అక్కడికి వెళ్లి, వారం రోజుల పాటు వాళ్ళ మామయ్య ఇంట్లో ఉన్నారు.

గ్రామంలో కూడా సోను తన తల్లిని మాత్రమే చూస్తుననే ఉన్నాడు అవకాశం దొరికిన ప్రతిసారీ . కానీ ఒక పక్క పూనమ్ దేవి కూడా కొడుకు అల్లరి చూపులు ఇబ్బంది పెడుతున తపించుకుంటూ తిరుగుతూ  అతనితో జరిగిన ఆ రాత్రి అనుభవాలు ఇంకా ఆమె మనసులో ఏదో ఒక తప్పు చేసిన ఆలోచనలు ఆమెలో మెదులుతున్నాయి...  

సోను పేరు కొన్ని రోజుల క్రితం అఖిల భారత క్విజ్ పోటీకి దరఖాస్తు చేయబనడింది . అతని ఆసాధారణమైన  జ్ఞానం మరియు అతను చాలా తెలివైనవాడు కూడా.

అభినవ్ యొక్క దూరపు బంధువు ఆ పోటీకి నిర్మాత. అభినవ్‌కు అతని ద్వారానే ఈ విషయం తెలిసింది. కానీ ఈ పోటీకి సోను పేరు అయితే మంచిది అభినవ్ సోనూ పేరుతో  దరఖాస్తు పంపాడు . సోను పాఠశాలలో మరియు కళాశాలలో కూడా చాలా ట్రోఫీలను గెలుచుకున్నాడు. సోను గ్రామం నుండి రాగానే, అతను పోటీకి ఎంపికయ్యాడని మరియు పోటీ కోసం ముంబై వెళ్ళవలసి ఉంటుందని అభినవ్ అతనికి తెలియజేశాడు.

అభినవ్ :: హేయ్ మావ , నువ్వు ఆ క్విజ్ పోటీకి ఎంపికయ్యావు… నువ్వు ముంబై వెళ్ళాలి… భారతదేశం నలుమూలల నుండి ప్రజలు వస్తున్నారు మరియు అది ఒక పెద్ద పోటీ… బహుమతి మొత్తం ఎంత ఉంటుందో నీకు తెలుసా, విజేతకు 50 లక్షలు మరియు రన్నరప్‌కు 30 లక్షలు.

సోను :: ఓహ్ వావ్ … ఇంత డబ్బు… కోటీశ్వరుడు అయ్యే అవకాశం.

అభినవ్ ::  ఆ పోటీ ఫైనల్ కూడా టీవీ ఛానల్‌లో ప్రసారం అవుతుందేమో… నాకు తెలియదు కానీ నువ్వు త్వరగా బయలుదేరడానికి సిద్ధమవ్వాలి.

సోను :: నేను ఈరోజే ఊరి నుండి వచ్చాను.. సరే నేను ఇలా బయలుదేరాలని ఇంట్లో అమ్మకి, నాన్నకి చెబుతాను.

అభినవ్ :: అవును, నువ్వు ఈరోజే చెప్పు, సామానంతా సర్దుకో, నువ్వే బయలుదేరాలి కదా.

సోను :: కానీ అరే మావ , నేను అక్కడికి ఒంటరిగా ఎలా  వెళ్తాను…

అభినవ్ :: సరే చింతించకు.. నేను నీతో వస్తానని మా అమ్మకు  చెబుతాను, సరేనా.. ఈ సాకుతో మనమిద్దరం ముంబైలో కూడా తిరుగుదాం.

సోను :: ఓహ్ థాంక్యు  మావ . నువ్వు ఉంటే నాకు చాలా ధైర్యంగా ఉంటుంది.

అభినవ్ :: ఇదేం స్నేహం.. సరే ఇప్పుడు నువ్వు వెళ్లి ఇంట్లో చెప్పి సిద్ధమవ్వు.

సోను ఇంటికి వెళ్ళాడు, కానీ అతను ఒంటరిగా వెళ్తాడని, అక్కడ ఎక్కడ ఉంటాడని వాళ్ళ నాన్న, అమ్మ ఆందోళన చెందారు.

రావు :: ఏ రా నువ్వు ఇంతకు ముందు ఎప్పుడూ వెళ్ళలేదు కదా, అలాంటప్పుడు ఒంటరిగా ఎలా వెళ్తావు? అక్కడ ఉండటానికి ఎలాంటి ఏర్పాట్లు ఉన్నాయి?

సోను :: నాన్న, అభినవ్ కూడా నాతో వస్తాడు, ఆ తర్వాత వారం రోజుల్లో తిరిగి వచ్చేస్తా కదా? బహుమతి డబ్బులు కూడా చాలా ఎక్కువ  నాన్న. ఏమైనా, ఇప్పుడు నాకు సెలవులు కదా.

పూనమ్ దేవి :: సరే వాడిని వెళ్లనివ్వండి నా కొడుకు ఆగిపోవడం నాకు ఇష్టం లేదు , కానీ జాగ్రత్తగా వెళ్ళు, నీ సామాన్లు నేను సర్దుతాను... వెళ్తూ వెళ్తూ రావుతో  నువ్వు అతనికి  అక్కడి ఖర్చుల కోసం కొంచెం డబ్బు ఇవ్వు, లేకపోతే సమస్య అవుతుంది.

సోనూ :: తదేకంగా తల్లి అలా తన గురించి గొప్పగా చెప్పి తనని సపోర్ట్ చేయడం హ్యాపీ గా అనిపించింది..

రావు :: అవునా, నీ ముద్దుల కొడుకు పైన నీ ప్రేమ పొంగిపోయేలా ఉంది .. సరే ఓనర్ గారు మీరు ఎలా చెప్తే అలా అని సరదాగా అన్నాడు.

సోను వాళ్ళ అమ్మ బ్యాగ్ లో  సామానంతా సర్దింది. ఒక రోజు గడిచాక, అభినవ్, సోను బయలుదేరడానికి సిద్ధమయ్యారు. అభినవ్ రైలు టిక్కెట్లు కూడా బుక్ చేశాడు. ఇక అక్కడ ఉండటానికి, వాళ్ళ బంధువుల గదిలో ఒకటి ఖాళీగా ఉండటంతో అక్కడ  ఉండేందుకు ఏర్పాట్లు చేసుకున్నారు.

ఇక బయలుదేరే ముందు, సోను తన తండ్రి, తల్లి పాదాలను ముద్దాడి ఆశీర్వాదం తీసుకున్నాడు. అతను పైకి లేచి తల్లిని విడిచి వెళ్ళడం అతని వాళ్ళ కాలేదు వెంటనే తల్లిని హత్తుకున్నాడు అందరిముందు ..

అందరూ వాళ్ళు ఇద్దరినీ చూసి నవ్వుకొని అయ్యో ఏం  అయింది సోనూ దిగిలు పడకు అన్నారు..

ఆమె మృదువైన ఆమె పాలిండ్లు (సళ్ళ ) స్పర్శ అతనిలో మళ్ళీ కామ వాంఛలను రేకెత్తించింది. తన తల్లి అందమైన ముఖాన్ని, శరీరాన్ని చూస్తుంటే, ఆమె నుండి దూరంగా వెళ్ళాలనే ఆలోచన కూడా అతనికి రాలేదు. అయినా సోను భారమైన మనసుతో ఇంటి నుండి బయలుదేరాడు.

పూనమ్ దేవి :: జాగ్రత్త నాన్న , నాకు ప్రతిరోజూ ఫోన్ చెయ్యి… బై సోనూ … కొడుకుని ఎప్పుడు అంత దూరం పంపింది లేదు ఒక పక్క భయం ఉన్న మనసుని రాయినిచేసుకొని పంపింది..

తన అందమైన తల్లికి వీడ్కోలు చెప్పి, సోను బయలుదేరాడు. దారిలో,  అభినవ్ ఇంటి దగ్గర కూడా ఆగి, రైల్వే స్టేషన్‌కు వెళ్తున్నారు. సోను ఫోన్‌లో తన తల్లి ఫోటోను పదే పదే చూస్తున్నాడు. 

సోను, అభినవ్ ఇప్పుడు రైలు ఎక్కి పోటీ కోసం ముంబైకి బయలుదేరారు.. అభినవ్, సోను రాత్రికి రైలులో చేరుకున్నారు. రైలు దిగిన తర్వాత, వారు టాక్సీ తీసుకుని తమ గదికి చేరుకుని విశ్రాంతి తీసుకోవడం ప్రారంభించారు.

 మరోవైపు, రోజంతా ఇంటి పనులు చేసి అలసిపోయిన సోను తల్లి కూడా నిద్రపోవడానికి పడుకున్నప్పుడు, సోను గురించే ఆలోచిస్తోంది. బహుశా అతను నగరం విడిచి వెళ్లడం ఇదే మొదటిసారి కావచ్చు. కొడుకు పెద్దవాడైనా, తల్లికి ఎప్పటికీ పిల్లాడే, ఒక చింతగానే మిగిలిపోతాడు.

సోను కూడా మంచం మీద పడుకుని ఇంటిని, తన తల్లిని గుర్తు చేసుకుంటున్నాడు. అప్పటికే చాలా రాత్రి కావడంతో అతను ఫోన్ కూడా చేయలేకపోయాడు. అభినవ్ గాఢ నిద్రలో ఉన్నాడు. సోను మళ్ళీ తన పర్సులో తల్లి ఫోటోను చూశాడు. ఈ రోజు అతనికి తన తల్లిపై ఉన్న అక్రమ సంబంధాల భావాల కంటే ప్రేమే ఎక్కువగా ఉంది. వాళ్ళ పడకగదిలో తనతో, సోను తండ్రితో ఉన్న సోను ఫోటో ఫ్రేమ్‌ను చూసి, సోను తల్లి కూడా సోనును తలచుకుంటూ నిద్రపోయింది. కొద్దిసేపటి తర్వాత సోను కూడా నిద్రపోయాడు.

నిద్రరాలేదు ఇద్దరికీ మనసులో ఆందోళన చివరికి సోనూ ఉండలేకపోయాడు..

ఫోన్ తీసుకొని ..

సోనూ:: అమ్మ .. నాకు నువ్వు గుర్తు వస్తున్నావు అని మెసేజ్ చేశాడు..

మనసులో ఆలోచనలు పూనమ్ దేవి కూడా పూర్తిగా నిద్రపోలేక కదులుతూ ఉంది.. ఫోన్ సౌండ్ శబ్దం కి లేచి ఫోన్ తెసుకుంది.

పూనమ్ :: అయ్యో బంగారం గాబరా పడకు ఏం కాదు నేను ఉన్న కదా అని ధైర్యం చెప్పింది..

సోనూ :: అమ్మ నాకు నీ వొడిలో నిద్రపోవాలి  నిన్ను గట్టిగా పట్టుకొని నిద్రపోవాలి అని బెంగగా చెప్పాడు

పూనమ్ :: హా సోనూ అమ్మ ఎప్పటికీ కాదు వద్దు అని చెప్పదు.

సోనూ:: సరే అమ్మ నేను పోటీ ముగించుకొని త్వరగా వచ్చేస్తాను

పూనమ్:: రావడం కాదు నా కొడుకు ఎంత గొప్పవాడో అందరికీ తెలియాలి .. నేను ఎదురుచూస్తూ ఉంటా

సోనూ :: తప్పకుండా అమ్మ నీకోసం ఏది అయిన చేస్తాను అని చెప్పాడు

పూనమ్ :: సరే అమ్మ పొద్దునే ఫోన్ చేస్తుంది ఇప్పుడు నిద్రపో అని చెప్పింది..

సోనూ :: సరే మా  మంచి అమ్మ .. గూడ నైట్ .

పూనమ్ :: గూడ నైట్ నాన్న జాగ్రత్త

ఉదయం నిద్రలేచి, స్నానం చేసి, ముందుగా సోను ఇంటికి ఫోన్ చేశాడు.

సోను :: హలో హలో మమ్మీ…

పూనమ్ దేవి :: ఓ సోను , బాగా చేరావు కదా, ఉండటానికి అంతా బాగుందా ,, తిన్నావా లేదా ? వరుసగా ఆడిగింది  

సోను :: అవును అవును అమ్మ ఏమీ ఫర్వాలేదు, మంచి గది ఉంది, అభినవ్ కూడా నాతోనే ఉన్నాడు. కంగారూ పడకు అమ్మ

పూనమ్ దేవి : మంచిది నాన్న , కానీ సమయానికి సరిగ్గా తిను.

సోను :: నేను భోజనం తింటా టైమ్ కి … మరియు నీకు  రోజూ ఫోన్ కూడా చేస్తాను. నేను నా ఆరోగ్యం  బాగా చూసుకుంటాను, నాన్నకు కూడా చెప్పు, నేను ఆయనకు ఫోన్ చేసి  మాట్లాడతా అని  పోటీ కి టైమ్ అవుతుంది అమ్మ ...బై అమ్మ  అని చెప్పాడు .

పూనమ్ దేవి :: మంచిది నాన్న … జాగ్రత్త… బై సోనూ …

ఫోన్‌లో తన మమ్మీ తీయని గొంతు విన్న తర్వాత సోనుకు ఒక వింత శక్తి కలిగింది. అతనికి ప్రతిరోజూ ఆమె గొంతు వినడం అలవాటు.

అభినవ్ :: పద సోనూ.. మనం బయట టిఫిన్ తిని వెళ్దాం, ఈరోజు నుండి పోటీ కోసం మనం స్టూడియోకి వెళ్ళాలి.

సోనూ :: హా హా, పద మావ , నేను సిద్ధం..

సోబు, అభినవ్ స్టూడియోకి చేరుకునేసరికి, అక్కడ చాలా మంది ఉన్నారు.. పోటీ కోసం దాదాపు 500 మందిని షార్ట్‌లిస్ట్ చేశారు. సోనూని మాత్రమే లోపలికి పంపారు. అభినవ్ బయట వేచి ఉండాల్సి వచ్చింది. అతను దగ్గర్లోని రెస్టారెంట్‌లో వేచి ఉండటం మొదలుపెట్టాడు.

సోనూ లోపలికి వెళ్ళాక, వేర్వేరు రౌండ్లు ఉంటాయని, చివరి రౌండ్‌లో కేవలం ముగ్గురిని మాత్రమే షార్ట్‌లిస్ట్ చేస్తారని అతనికి తెలిసింది. మొదటి రౌండ్ రాత పరీక్ష ఈరోజు జరగబోతోంది. సోనూ కూడా కూర్చుని పరీక్ష రాయడం మొదలుపెట్టాడు. ఆ పెద్ద హాలులో. గంటసేపు పరీక్ష రాసి అతను బయటకు వచ్చినప్పుడు, అభినవ్ ఎదురుచూస్తూ ఉన్నాడు.

అభినవ్: ఓహ్, వచ్చావా… లోపల ఈరోజు రౌండ్ ఎలా ఉంది?

సోనూ: కష్టంగానే ఉంది కానీ నువ్వే చూస్తావు, నేను నా శక్తికొద్దీ బాగా రాశాను

. అభినవ్: చింతించకు మావ .. నా కొడకా నువ్వు ఫస్ట్ రౌండ్ లో బయటికి వస్తే నిన్ను వదలను అని నవ్వుతూ అన్నాడు …

సోను, అభినవ్ నగరమంతా తిరిగి సాయంత్రం గదికి తిరిగి వచ్చారు.

మళ్ళీ ఆ రోజు కూడా సోనూ కి వాళ్ళ తో చాట్ చేసే అవకాశం దొరికింది..

సోనూ:: అమ్మ వచ్చాక నేను నీతో నాకు నచ్చినట్లు ఉండొచ్చా అని అడిగాడు నార్మల్ మాటలు ఐపోయాక

పూనమ్ :: నా కొడుకు కి నా దగ్గర మొహమాటం ఎందుకు ?

సోనూ :: నాకు నిన్ను కౌగిలించుకోవాలి అని నీతో నీ బుజం పైన పడుకొని మాట్లాడాలి బాగ దగ్గరికి హత్తుకోని ఉండాలి అని  ఉంది అమ్మ

[Sunnysunnysunny]

[Sunnysunnysunny]

సోనూ :: నాకు నిన్ను కౌగిలించుకోవాలి అని నీతో నీ బుజం పైన పడుకొని మాట్లాడాలి అని ఉంది అమ్మ

పూనమ్ ::సోనూనూనూనూ మళ్ళీ మొదలు పెట్టావా అల్లరి .. నోరు మూసుకో హాహహ

సోనూ :: ప్లీజ్ అమ్మ మా మంచి అమ్మ కదా

పూనమ్ :: ముందు నువ్వు జాగ్రత్తగా రా వచ్చాక చూద్దాం అంది మనసులో నవ్వుకుంటూ

సోనూ :: మా అమ్మ మనసు బంగారం అని సరే అమ్మ నిద్రపోతా అని చెప్పాడు

పూనమ్ :: చాలు చాలు నీ దొంగ మాటలు బుద్దిగా పడుకో గూడ నైట్ .

మరుసటి రోజు ఉదయం, సోను తన తల్లికి ఫోన్ చేసి పోటీకి బయలుదేరాడు. అక్కడ, తాను మొదటి రౌండ్‌లో ఉత్తీర్ణుడయ్యానని సోనుకు తెలిసింది.

ఈరోజు మరింత కఠినమైన ప్రశ్నలతో రెండవ రౌండ్. అయినా అతను ఎంతో ఆలోచించి పరీక్ష రాశాడు. పరీక్ష తర్వాత, అతను అభినవ్‌తో కలిసి నగరం చుట్టూ తిరుగుతాడు.

కానీ రాత్రి, నిద్రపోతున్నప్పుడు, అతనికి తన తల్లి చాలా గుర్తొచ్చేది. అతనికి ఆమెతో గొప్ప అనుబంధం ఉంది... ప్రేమ, ఆప్యాయత, ఇప్పుడు ఒక ఆకర్షణ కూడా. సోను వీలైనంత త్వరగా తన తల్లిని మళ్ళీ చూడాలనుకున్నాడు. సోను తల్లి కూడా తన ఒక్కగానొక్క కొడుకును చూడాలని ఆత్రుతగా ఉంది.

కానీ ఈరోజు రావు మేలుకొని ఉండేసరికి పూనమ్ కి మెసేజ్ చేసే అవకాశం లేకుండా పోయింది.

సోనూ:: అమ్మ త్వరగా చూడాలి అనిపిస్తుంది నిన్ను ఇంకా రేపు రెండవ రౌండ్ ఫలితాలు వస్తాయి .

కానీ అమ్మ నుండి ఏ రిప్లయ్ రాలేదు సోనూ చూసి చూసి అలానే నిద్రపోయాడు.

కాసేపటికీ పూనమ్ ఫోన్ తీసుకుని

పూనమ్ :: నాకు నువ్వు ఏ గుర్తొస్తున్నావు నాన్న .. ఇంట్లో ఉన్న నీ ఆలోచనలు ఏ .. అంతా మంచి ఏ జరుగుతుంది . అమ్మ ఎప్పటికీ నీ మంచి ఏ కోరుకుంటుంది

సోను ఉదయం తన తల్లితో మాట్లాడి పోటీకి బయలుదేరాడు .. అక్కడ అధ్బుతం జరిగింది .. .. ....

సోను ఇప్పుడు ఆ పోటీలో రెండు రౌండ్లు గెలిచాడు.

ఇప్పుడు పోటీలో కేవలం 20 మంది మాత్రమే మిగిలారు. ఈ రౌండ్ గెలిచిన తర్వాత, సోనుకు ఫైనల్ రౌండ్‌కు వెళ్ళే అవకాశం వచ్చింది, అందులో కేవలం ముగ్గురి మధ్య క్విజ్ పోటీ జరగాల్సి ఉంది. సోను పోటీ హాలుకు చేరుకుని, అక్కడ క్విజ్ పరీక్ష రాయడం ప్రారంభించాడు.

ప్రశ్నలు చాలా కఠినంగా ఉన్నాయి, కానీ అతను దేవుడి పేరు తీసుకుని కొన్ని సమాధానాలను ఊహించి వాటికి టిక్ చేశాడు. అది తన అదృష్టంలో ఉంటే తనకు అది దక్కుతుంది , లేకపోతే తాను ఏమీ కోల్పోయేది కూడా లేదు వెళ్ళి అమ్మ కి సారీ చెప్పాలి అనుకున్నాడు.

సోను తల్లి ప్రతి వారం వెళ్ళినట్లే ఈరోజు కూడా గుడికి వెళ్ళింది. అతను బాగా రాణించినా, రాణించకపోయినా, అతన్ని జాగ్రత్తగా చూసుకోమని ఆమె కూడా తన కొడుకు కోసం ప్రార్థించడం ప్రారంభించింది.

బహుశా తల్లి ప్రేమ అంటే ఇదేనేమో, ఆమె తన కొడుకు నుండి ఎలాంటి అంచనాలు పెట్టుకోకుండా, కేవలం అతని క్షేమం కోసం ప్రార్థిస్తుంది.

భూమి అమ్ముడుపోయిన తర్వాత సోను తండ్రి చాలా సంతోషించాడు. ఆ డబ్బుతో అతను ఇక్కడ ఒక చిన్న ఫ్లాట్ కొని దాన్ని అద్దెకు ఇవ్వబోతున్నాడు. అంతేకాదు, అతను తన దుకాణంలో కొంత పెట్టుబడి పెట్టి వ్యాపారాన్ని కూడా పెంచుకుంటున్నాడు.

సాయంత్రం సోను, అభినవ్‌తో కలిసి తన గదికి చేరుకుని, రాత్రి భోజనం చేశాక మంచం మీద పడుకుని ఉన్నాడు. అప్పుడు అతని ఫోన్‌కు ఒక సందేశం వచ్చింది.

అతను ఆ సందేశాన్ని తెరిచి చూసి నమ్మలేకపోయాడు. అది పోటీ నిర్వాహకుల నుండి వచ్చింది. ఓరి దేవుడా! సోను ఆనందంతో గంతులు వేశాడు. ఈ వార్త విని అభినవ్ కూడా చాలా సంతోషించి ఉంటాడు.

అభినవ్: రే , నీ ప్రతిభ గురించి నాకు ముందే తెలుసు.. కానీ ఫైనల్ రౌండ్‌కు చేరడం అంత సులభం కాదు.

సోను: మావ  అందుకే నువ్వు నాతో ఈ పోటీకి ఒప్పందం కుదిర్చావు...

అభినవ్: హేయ్, అదంతా మర్చిపోయి త్వరగా పడుకో.. ఉదయాన్నే ఉత్సాహంగా ఉంటేనే ఫైనల్ రౌండ్‌లో బాగా రాణించగలవు…

సోను: సరే సరే , పర్వాలేదు, పద పడుకుందాం.. గుడ్ నైట్ మిత్రమా.

సోను మంచం మీద పడుకుని, కొంతసేపటికి అలసట వల్ల గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నాడు... కానీ అతని నిద్రలో, అతనికి శుభాకాంక్షలు తెలుపుతున్న ఒక అందమైన స్త్రీ అతని కలలోకి వచ్చింది...

ఆమె ముఖం అస్పష్టంగా ఉంది... అతను ఆమె దగ్గరకు వెళ్ళగా, పూజ చేసి బహుశా అతన్ని ఆశీర్వదిస్తున్నది అతని అందమైన తల్లి... ఆ మధురమైన కలలో తన తల్లిని చూస్తూ సోను నవ్వుతూ నిద్ర లేచాడు .

సోనూ :: అమ్మ ఏం చేస్తున్నావ్ ఉన్నావా ?

సోనూ తల్లి ఇంకా ఇంట్లో పనులతో బిజీ గా ఉంది.. ఫోన్ చూడలేదు. ఒక 20 నిమిషాలు తరువాత. వాళ్ళ మధ్య చాట్ సంభాషణ ఇలా ఉంది  

పూనమ్ :: నాన్న చెప్పు తిన్నావా ఏం ఐన ?

సోనూ::  హా అమ్మ తిన్నాను. నేను కాల్ చేశాను మీకు ఒక విషయం చెప్పాలి అని కానీ నువ్వు ఫోన్ తీయలేదు

పూనమ్ :: అయ్యో నేను టెంపుల్ కి వెళ్ళి వచ్చి ఇంట్లో పని లో ఉండిపోయాను ఇప్పుడే కొంచెం కాలిగా ఉన్న సోనూ చెప్పు చెప్పు అమ్మ కి ఏంటో ????

సోనూ :: అమ్మ నేను పోటీ లో చివరి రౌండ్ కి ఎంపిక అయ్యాను. ఇంకా చివరి రౌండ్ కి కేవలం ముగ్గురు మాత్రం ఏ ..

పూనమ్: మంచి మాట చెప్పావు సోనూ . నాకు చాలా ఆనందంగా ఉంది, ఉండు నాన్న కి అమ్మమ్మ ఐ కూడా చెప్తా

సోనూ:: అమ్మ వద్దు ఇప్పుడు ఏం చెప్పకూ ప్లీజ్ నేనే చెప్తా రేపు ఐపోయాక . ఏం చేస్తున్నావు అమ్మ

పూనమ్ :: సరే నాన్న .. కొంచెం అలసటగా ఉంది . అలా పడుకున్న

సోనూ:: అమ్మ నేను పోగొట్టన నీ అలసట

పూనమ్:: నువ్వు ఎలా పోగొడతావు

సోనూ:: అమ్మ నేను నీ భుజాలు మరియు తల , కాళ్ళు చేతులు అన్నీ బాగ మసాజ్ చేస్తాను నేకు అలసట తగ్గే వరకు

పూనమ్ :: ఏయ్ మొదలు పెట్టావా మళ్ళీ నీ అల్లరి .. దెబ్బలు పడతాయి

సోనూ :: అయ్యో అలా ఏం లేదు అమ్మ ఏ నేను చేయకూడదా అలా మా అమ్మ కి సేవలు  

పూనమ్ :: సేవలు చేయవచ్చు కానీ అల్లరి చేయకూడదు

సోనూ :: అమ్మ నిజం చెప్పు నా అల్లరి నేకు నచ్చలేదా?

పూనమ్ :: హ్మ్ం నాకు కొడుకు అల్లరి చేసిన నా మీద ప్రేమతోనే చేస్తాడు కదా. నువ్వు ఎంత అల్లరి చేసిన ఇంకా నా బుజ్జి సోనూవి ఏ

సోనూ :: హాహహ అవును అమ్మ ఎప్పటికీ నేను నీ బుజ్జి సోనూ ఏ ,, కానీ అమ్మ నాకు మళ్ళీ నీతో అల్లరి చేయాలి అని ఉంది

పూనమ్ :: అదుగో మళ్ళీ మొదలు పెట్టావు చూడు  

సోనూ :: ఏం చేయను నాకు దేవుడు స్వయానా దేవత ని ఏ అమ్మ గా ఇచ్చాడు .. ఆ దేవత కోసం ఏం అయిన చేసే మనసు నాది. ఈ ప్రాణం మా దేవత కోసం ఏ

పూనమ్ :: అతనికి తన తల్లి పై  ఉన్న ప్రేమకి ఆమె మనసు ఒక తల్లిగా కరిగిపోయింది  అలాగే  గత అల్లరి తాలూకా జ్ఞాపకాలు కూడా ఆమె మనసులో మేదిలాయి . మెల్లగా టైపు చేయడం ప్రారబించింది .. నా ప్రాణం కూడా నా సోనూ కోసం ఏ ఉంది ఇప్పుడు .. ఎప్పుడు చూస్తానా నా కన్నయ్యని అని

సోనూ :: అమ్మ నేను కూడా అంతే .. మరి నా అల్లరిని ఒప్పుకునట్లేనా దేవత గారు

పూనమ్ :: దేవత ని ఇబ్బంది పెట్టనంత వరకు ఒప్పుకునట్లే హాహహ

సోనూ :: అమ్మ చాలా హ్యాపీ అమ్మ నేను వచ్చాక చాలా చేస్తా

పూనమ్ :: ఏం చేస్తావ్ అల్లరి ఎక్కువ చేస్తే దెబ్బలు పడతాయి

సోనూ :: అలా ఏం లేదు అమ్మ నాకు  నీ వొంటి వాసన నీ శరీర మెత్తదనం తో అల్లరి చేయాలి అని ఉంది , చేస్తాను.

పూనమ్ :: అర్ధం కాలేదు సోనూ

సోనూ :: నిన్ను గట్టిగా కౌగిలించుకొని నీ మెడ పైన జుట్టు లో వాసన చాలా బాగుంటుంది అమ్మ ,, అలాగే హాగ్  చేసుకున్నప్పుడు నీ శరీరం కూడా నాకు చాలా మెత్తగా మృదువుగా అనిపిస్తుంది అందుకే

పూనమ్ :: అలా చేయకూడదు సోనూ నాన్న అంటూ మెసేజ్ పంపి తన ఊపిరి పెరగడం తెలుస్తుంది

సోనూ :: అమ్మ నాకు అయితే దేవత నుండి ఆ శరీర మెత్తదనం మరియు ఆ వాసన చూడాలి అనుభవించాలి అనుకుంటున్నా నన్ను అపకు వచ్చాక ప్లీజ్ అమ్మ

పూనమ్ :: చెప్తే వినాలి మా మంచి సోనూ కదా (కానీ మనసు వేగం శరీర వేడి ఈరోజు పూనమ్ కి పిచ్చిగా అనిపిస్తుంది )

సోనూ :: అయితే  నాకు సేవ చేసే అవకాశం ఇవ్వు నీ వొంటి మొత్తం ..

పూనమ్ :: అయ్యో సోనూ ఇంకా ఆపు మరి వెదవ వి ఐపోతున్నావుసోనూ:: ప్లీజ్ అమ్మ చెప్పు మాట ఇవ్వు ప్లీజ్ ప్లీజ్

పూనమ్ :: అమ్మో నిన్ను నమ్మను నేను ఇవ్వను. నువ్వు మరి ఎక్కువ అల్లరి చేస్తావు

సోనూ :: అమ్మ నీ శరీరం చాలా మదురంగా మరియు మంచి వాసన తో నాకు మత్తు గా అనిపించింది ఆ దివాళి  రోజు

పూనమ్ :: ఊఫ్హుఫహుఫహ ఇప్పుడు ఎంధుకు మళ్ళీ గుర్తు చేస్తున్నాడు అనుకుని నీకు బాగుటుంది నేనే చచ్చిపోయాను ఊపిరి ఆడక

సోనూ:: నేను మళ్ళీ అలా ఉండొచ్చా నీతో అంతా దగ్గరగా వచ్చాక

పూనమ్ :: తనకి అర్ధం అవుతుంది కొడుకు ఏం అడుగుతున్నాడో ముందు జాగ్రత్తగా రా

సోనూ:: థాంక్స్ అమ్మ నాకు పర్మిషన్ ఇచ్చినందుకు వచ్చాక ఐపోయావులే హాహహ

పూనమ్ :: సరే లేట్ అయింది ఇంకా నిద్రపో

సోనూ:: అమ్మ నా కలలోకి రా ఈరోజు నాకు నీతో ఉండాలి అని ఉంది గుడ్ నైట్ అమ్మ

పూనమ్ :: సోనూ ఎందుకు ఇలా ఇంత దగ్గర అవ్వుతున్నాడు అని ఆలోచిస్తూ తన వొంటి వేడి వాళ్ళ అప్రయత్నం గా ఆమె చేయి కుచ్చిళ్ళ లోపల దాగి ఉన్న ఆమె బాగ ఉబ్బి  గులాబీ రంగులో ఉన్న పూకు పైన గట్టిగా ఒత్తుకుంది .. ఉఫుఫూఫుఫుఫుఫూఫ్ .. 

చాలా నెలల తరువాత ఆమె లోని వేడి బయటికి వచ్చింది అనిపించింది అది కూడా తాను ఎంతో ప్రేమిచ్చే కొడుకు తలపులతో .. ..

ఆ రోజు ఉదయం సోను కొంచెం తొందరగా నిద్రలేచి, స్నానం చేసి, అమ్మకు ఫోన్ చేశాడు. ఆమె ఫోన్ బిజీగా ఉంది. బహుశా ఆమె తన అమ్మమ్మతో మాట్లాడుతుండవచ్చు. అభినవ్ కూడా నిద్రలేచి, ఫైనల్ రౌండ్ కావడంతో తను త్వరగా బయలుదేరాలని చెప్పాడు. వాళ్లిద్దరూ అల్పాహారం చేసి, ఆ తర్వాత పోటీకి బయలుదేరారు. కానీ దారిలో సోను ఎంతగానో కంగారుగా ఉండటంతో, అతను తన తల్లితో మాట్లాడలేదు బహుశా అది ఒక కారణం అవ్వొచ్చు . అతను అభినవ్‌తో కలిసి పోటీ హాలుకు చేరుకుని లోపలికి వెళ్ళాడు.

అభినవ్: ఆల్ ది బెస్ట్ సోను, నేను ఎదురుచూస్తాను.

సోను: థాంక్స్ మావ

సోను లోపలికి వెళ్ళేసరికి, ఫైనల్ రౌండ్‌లో మరో ఇద్దరు పోటీదారులు ఉన్నారు. ఇప్పుడు వారితో పాటు సోను క్విజ్ రౌండ్ కూడా జరగబోతోంది. సోను కూడా లేచి నిలబడగా, వారందరికీ నియమాలను చెప్పారు. ఐదు నిమిషాల్లో ఫైనల్ రౌండ్ ప్రారంభం కాబోతోంది. సోనుకు దేవుడు గుర్తొచ్చి, తన పర్సులోంచి అమ్మ ఫోటో తీసి చూసుకున్నాడు. విజేతలకు, మొదటి రన్నరప్‌కు ఇచ్చే బహుమతి డబ్బు గురించి వారందరికీ చెప్పారు. పోటీ ప్రారంభం కానుంది. రెస్టారెంట్ బయట కూర్చున్న అభినవ్, లోపల సోను బాగా రాణించాలని కోరుకుంటున్నాడు.

అభినవ్ ఒక ధనవంతుడి కొడుకు,వాళ్ళ అమ్మ తండ్రి లేని లోటు తెలియకుండా పెంచింది.. కొంచెం గారాబంగా పెరిగాడు, కానీ సోను అతనికి చాలా ప్రత్యేకమైన స్నేహితుడు. బహుశా అతను కూడా సోను జీవితంలో ఎదగాలని కోరుకున్నాడేమో. ఎందుకంటే చిన్నప్పటి నుండి వాళ్లిద్దరూ కలిసి చాలా మంచి సమయాన్ని గడిపారు.

పోటీ ప్రారంభమైంది, సోను మరియు ఆ ఇద్దరు పోటీదారులు కూడా ప్రశ్నలకు బాగా సమాధానాలు చెప్పడం మొదలుపెట్టారు.

ఇప్పుడు ప్రశ్నలు మరింత కష్టంగా మారుతున్నాయి. ఇప్పుడు ఒక పోటీదారుడు నిష్క్రమించాడు. ఇప్పుడు సోను మరియు మరొక పోటీదారుడు మాత్రమే మిగిలారు.

ఇప్పుడు అది తుది రౌండ్, ఇందులో ప్రశ్నకు సరిగ్గా సమాధానం చెప్పిన వారు విజేత అవుతారు మరియు తప్పుగా సమాధానం చెప్పిన వారు మొదటి రన్నరప్ అవుతారు. ప్రశ్న అడగ్గానే, సోను కంటే ముందే ఆ అబ్బాయి బజర్ నొక్కి సమాధానం చెప్పాడు. సోనుకు కూడా సమాధానం తెలుసు, కానీ బహుశా అతను బజర్ నొక్కడానికి కొన్ని సెకన్లు ఆలస్యం చేశాడు.

ఓహ్, విధి తన ఆటలు ఎలా ఆడుతుందో. కొన్నిసార్లు మనం కేవలం కొన్ని సెకన్ల తేడాతో మన గమ్యాన్ని కోల్పోతాము.

విజేతకు పెద్ద ఎత్తున చప్పట్లు మ్రోగాయి, ఇప్పుడు సోను కూడా వెళ్లి అతన్ని అభినందించాడు.

మొదట విజేతను, ఆ తర్వాత సోనును ప్రకటించారు. కానీ రన్నరప్‌కు కూడా 30 లక్షల రూపాయల ప్రైజ్ మనీ ఉందన్న విషయం సోను మర్చిపోయాడు.

అయ్యో దేవుడా, 30 లక్షలు తనకి చాలా పెద్ద మొత్తమని అతనికి ఇప్పుడే గుర్తొచ్చింది. తన బాధలన్నీ మళ్ళీ మాయమైపోతాయేమో అనిపించింది.

ఓడిపోయినా గెలిచినట్లే అతనికి అనిపించింది. 30 లక్షలు తనలాంటి అబ్బాయి జీవితాన్ని మార్చేయగలవు.

ప్రైజ్ మనీ చెక్కును అందుకున్నప్పుడు సోను ఆనందంతో ఉప్పొంగిపోయాడు. అతను హాల్ నుండి బయటకు వచ్చినప్పుడు, అతని చేతిలో చెక్కును చూసి అభినవ్ కూడా సంతోషించాడు.

అభినవ్: ఓహ్, సోను, నువ్వే విజేతవిరా!!!

సోను: కాదు మావ , రన్నరప్. అయినా పర్వాలేదు, ఇది నాకు చాలా పెద్ద విషయం, నేను పెద్దగా సిద్ధం కూడా కాలేదు.

అభినవ్: అరే మావ వదిలేయి , 30 లక్షలు చాలా పెద్ద మొత్తం, ఈరోజు మనం పార్టీ చేసుకుందాం.

సోను: అవును, అవును, ఈరోజు నేను చాలా సంతోషంగా ఉన్నాను, ఈ నగరం విడిచి వెళ్ళే ముందు ఈరోజు మనం పార్టీ చేసుకుందాం.

సోను :: అవును కానీ మనం ఇప్పుడెలా పార్టీ చేసుకోగలం.. నువ్వు ఇంటికి వెళ్ళాక ముందు ఈ చెక్కుని బ్యాంకులో డిపాజిట్ చేయాలి.

అభినవ్ :: కంగారు పడకు మావ .. ఈరోజు పార్టీ నా వైపు నుంచే.. ఒక మంచి రెస్టారెంట్‌లో డిన్నర్ చేశాక.. ఈరోజు పడుకున్నాక.. రేపు ఉదయం మనం ట్రైన్‌లో బయలుదేరుదాం.

సోను :: సరే .

సోను, అభినవ్ ఒక మంచి రెస్టారెంట్‌కు వెళ్లి, డిన్నర్ చేసి, ఆ తర్వాత విశ్రాంతి తీసుకోవడానికి వారి గదికి వెళ్లారు. కొంతసేపటికి సోను నిద్రలేచి, టెర్రస్‌పైకి వెళ్లి తన తల్లికి  కాల్ చేసి చాట్ లోకి రా అమ్మ అని చెప్పాడు

[Sunnysunnysunny]

సోను ::అమ్మా,.

పూనమ్ దేవి :: ఓహ్, సోనూ  ఈరోజు ఉదయం నీ ఫోన్ లిఫ్ట్ చేయలేకపోయాను క్షమించు ..ఎలా ఉన్నావు, తిన్నావా నాన్న ఏం ఐన

సోను :: అంతా బాగానే ఉంది అమ్మ .. . నీతో మాట్లాడకుండా వెళ్ళే సరికి కొంచెం కంగారుగా అనిపించింది పొద్దునే .. ఒక శుభవార్త అమ్మా. నేను పోటీలో రెండవ స్థానంలో నిలిచాను. మొదటి బహుమతిని తృటిలో కోల్పోయాను.

పూనమ్ దేవి ::::: ఓహ్ నిజంగానా.......నా బంగారు తండ్రి .. అమ్మ కి  నువ్వు ఇన్ని రోజులు అక్కడికి వెళ్లడం ఎంత బాధ ఇప్పుడు ఈ మాట  చాలా సంతోషాన్నిస్తోంది

సోనూ .. ఇది చాలా మంచి వార్త. నేను మీ నాన్నకు ఫోన్ చేసి చెప్తా .

సోను :: అమ్మా, రేపు సాయంత్రానికల్లా ఇంటికి వస్తాను.. నువ్వు నాకు చాలా గుర్తొస్తున్నావు.

పూనమ్ దేవి :: ఇప్పుడే త్వరగా ఇంటికి రా.. నీకు ఇష్టమైన వంటకాలన్నీ నేను తయారు చేస్తాను, నాకు కూడా ఏదో వెలితిగా అనిపిస్తుంది నాన్న . ఆగు బంగారం అమ్మమ్మ కేకలు వేస్తుంది .. నువ్వు త్వరగా రా

సోను :: సరే  అమ్మా... గుడ్ నైట్ అమ్మా..

పూనమ్ దేవి :: గుడ్ నైట్ సోనూ .

సోను ఫోన్ పక్కన  పెట్టేసాడు కానీ ఈరోజు అతనికి అమ్మ గుర్తొస్తోంది. అతను ఫోన్‌లో అమ్మ ఫోటోలన్నీ చూడటం మొదలుపెట్టాడు. ఎప్పుడు ఇంటికి వెళ్లి అమ్మని ఒక్కసారి కౌగిలించుకోవాలా అని ఆలోచిస్తున్నాడు. 

ఇంకా అతను తన అమ్మకి గానీ, నాన్నకి గానీ అత్యంత ముఖ్యమైన విషయం, బహుమతి డబ్బు గురించి చెప్పలేదు. సోనుకి 30 లక్షలు చిన్న విషయం కాదు.

మరుసటి రోజు ఉదయం రైలులో ఇంటికి తిరిగి వస్తుండగా, సోను తన అందమైన తల్లి గురించే ఆలోచిస్తున్నాడు. బహుమతి డబ్బు గురించి నాన్నకు, అమ్మకు పూర్తిగా చెప్పకూడదని మనసులో అనుకున్నాడు. ఈ విషయాన్ని అతను అభినవ్‌తో కూడా ధైర్యంగా చెప్పాడు.

సోను: సరే అభినవ్ విను.. దయచేసి ఈ బహుమతి డబ్బు గురించి మా ఇంట్లో చెప్పకు.. అంటే, బహుమతి డబ్బు కేవలం 10 లక్షలు మాత్రమే అని నాన్నకు చెప్పి, ఆ 10 లక్షలన్నీ ఆయనకే ఇచ్చేస్తాను.

అభినవ్: ఓహ్ కానీ ఎందుకు? మీ నాన్న పూర్తి మొత్తం గురించి వింటే ఇంకా సంతోషిస్తారు, కదా మావ .

సోను:: అవును, కానీ ఆ 10 లక్షలు కూడా చాలా పెద్ద మొత్తమే కదా? మా నాన్న గత నెలలోనే ఊరి భూమిని అమ్మారు, దాని నుండి కూడా డబ్బు వచ్చింది.

అభినవ్:: అంటే, నువ్వు 20 లక్షలు ఉంచుకుని కోటీశ్వరుడివి అయిపోవచ్చు.. హహ.

సోను:: అవును, అది నా ఖాతాలోనే ఉంటుంది. నేను నీకోసం, రాజ్ కోసమూ ఒక మంచి రెస్టారెంట్‌లో పార్టీ ఇస్తాను. ఆ డబ్బుతో అమ్మని మనసారా షాపింగ్‌కి తీసుకెళ్దామని అనుకుంటున్నాను. ఇంకా భవిష్యత్ గురించి కూడా కొన్ని ఆలోచనలు ఉన్నాయి

అభినవ్ :: ఓహ్, అంటే నేను ఆ డబ్బు అమ్మ కోసం ఖర్చు పెడతానన్నమాట, హ్మ్మ్...... నువ్వు అమ్మ కోసం చాలా చేస్తున్నావు... మీ నాన్న కంటే ఎక్కువగా ఆమెను చూసుకుంటున్నావు... ఆమె మీద అంత డబ్బు ఖర్చు పెడితే మీ అమ్మ నిన్ను చూసి ముగ్ధులవ్వరా?

సోను :: అవును కానీ ముగ్ధులవ్వడం వేరు, ఆకట్టుకోవడం వేరు. అమ్మ నన్ను చూసి చాలా సిగ్గుపడుతుంది.

అభినవ్ :: సరే మావ నీ ఇష్టం , గుడ్ నైట్

సోనూ :: గుడ్ నైట్ మావ

కానీ సోనూ మనసులో ఆలోచనలు మెదులుతూనే వున్నాయి ఇలా  అమ్మని లొంగదీసుకోవడం చాలా ప్రమాదకరం కూడా.. ఒకవేళ నాన్నకి ఈ విషయం తెలిస్తే చాలా కష్టమవుతుంది.… ఒకవేళ మా అమ్మ నిజంగా  లొంగదీసుకుని ఉంటే…ఈ మాట అనుకుంటూ  సోను ఆగిపోయాడు… తన తల్లిని లొంగదీసుకోవాలనే ఆలోచనే అతనికి ఎంత కామోద్రేకాన్ని కలిగించిందంటే, ప్యాంటులో ఉన్న అతని అంగం  మళ్ళీ ఉలికిపడటం మొదలైంది.

రైలు వేగంగా వెళ్తోంది, కానీ తన తల్లి గురించిన సోను కలలు దానికంటే వేగంగా సాగుతున్నాయి.

సోను కొన్ని గంటల్లో తన పట్టణానికి చేరుకున్నాడు... అక్కడికి చేరుకున్నాక అతను, అభినవ్ ఇద్దరూ వారి వారి ఇళ్లకు వెళ్లారు.

సోను సాయంత్రానికి ఇంటికి చేరుకున్నాడు, అతని తండ్రి కూడా ఇంట్లోనే ఉన్నారు. సోను తన తండ్రికి, అమ్మమ్మ కి  నమస్కరించి ఆశీర్వాదం తీసుకున్నాడు. అతను తన అందమైన తల్లికి కూడా నమస్కరించి ఆశీర్వాదం తీసుకున్నాడు, కానీ అతనికి తన తల్లిని గట్టిగా కౌగిలించుకోవాలని అనిపించింది. కానీ అతని తండ్రి అక్కడ ఉండటం వల్ల, అతను అలా చేయలేకపోయాడు.

రావు :: పోటీలో నువ్వు చాలా బాగా చేశావని మీ అమ్మ చెప్పింది ... మరి నీ ప్రయాణం ఎలా సాగింది?

పూనమ్ దేవి :: అవును, ఇంత పెద్ద పోటీలో నా బిడ్డ రెండవ స్థానంలో నిలిచాడని నీకు చెప్పాను కదా. అందుకే పంపించండి అని ఆ రోజు చెప్పింది

సోను :: అవును అమ్మా, నేను ఎలాంటి సన్నాహం లేకుండానే పోటీకి వెళ్లాను.

పూనమ్ దేవి :: అవును , నాకు తెలుసు. అందుకే నేను నీ గురించి చాలా గర్వపడుతున్నాను.

సోను :: నాన్నా, ఆ పోటీ చాలా పెద్దది, అలాగే బహుమతి డబ్బు కూడా.

రావు :: బహుమతి డబ్బు ఎంత ? సోనూ

సోను తండ్రి బహుమతి డబ్బు గరిష్టంగా 50,000 లేదా 1 లక్ష ఉండవచ్చని అనుకుంటున్నాడు.

సోను :: నాన్న, బహుమతి డబ్బు 10 లక్షలు.

రావు :: ఏంటి అఅఅఅఅఅఅఅఅఅ

....ఓహ్.....అంత పెద్ద మొత్తమా.........

పూనమ్  దేవి :: దేవుడా.. నిజంగా నా .. , బహుమతిగా  ఇంత డబ్బు ఇస్తారా ?

సోను :: అవును అవును అమ్మా, పెద్ద పోటీ ఉంది, నేను మీకు చెప్పాను కదా..

నాన్న, నేను రేపు చెక్కును బ్యాంకులో జమ చేసి, ఆ చెక్కును తీసుకువచ్చి మీకు పూర్తి మొత్తం ఇస్తాను.

రావు :: హేయ్ బాబూ, నీకు బైక్ కొనడం ఇష్టం లేకపోతే కొనుక్కో, నువ్వు ఇంత డబ్బు గెలిచావు కదా.. ఏదేమైనా నీ ఫలితం వచ్చింది కాబట్టి నాకు బయట నుండి ఒక మంచి వార్త అందింది.. ఆ ఊరి భూమి కూడా అమ్ముడుపోయింది.. ఇక ఇప్పుడు ఇది... ఇప్పుడు ఈ డబ్బుతో నేను నా దుకాణాన్ని విస్తరించగలను బాబూ, ఆ తర్వాత మనం ఈ ఇంటి పైన మొదటి అంతస్తు కూడా కట్టవచ్చు.

పూనమ్ దేవి :: అవును సార్... పైన ఒక అంతస్తు కట్టండి, మిగిలిన డబ్బును మీరు దుకాణంలో పెట్టుబడిగా పెట్టవచ్చు.

సోను :: అవును అమ్మా.. ఇప్పుడు ఈ డబ్బుతో నాన్న వ్యాపారం బాగా పెరుగుతుంది.

సోను తండ్రి ఆనందంతో ఉప్పొంగిపోతున్నట్లు కనిపించాడు. అతని తల్లి కూడా చాలా సంతోషంగా ఉంది. కానీ సోను మనసు  ఇన్ని రోజుల తర్వాత తన తల్లిని చూడటం అతనికి ఒక ప్రశాంతమైన క్షణంలా అనిపించింది. అతను డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర తింటున్నప్పుడు కూడా తన తల్లి వైపే చూస్తూ ఉన్నాడు.

రాత్రి భోజనం తర్వాత,

పూనమ్ దేవి వంట గదిలో అన్నీ సర్దుకుంటుంది ,, అప్పటికి ఏ తన తండ్రి మరియు అమ్మమ్మ వాళ్ళ వాళ్ళ గదిలోకి వెళ్లిపోయారు

సోనూ :: స్లో గా వాళ్ళ అమ్మ వెనుక వచ్చి నిలబడి తన భుజం పైన తల తగిలి తగలనట్లు హత్తుకున్నాడు పూనమ్ :: హే ,, ఎవరు .. సోనూ నువ్వా ఏం అయింది నాన్న నిద్ర రావట్లేదా

సోనూ :: అమ్మ చెప్పగా నాకు నీతో ఇలా ఉండాలి అని ఉంది అని

పూనమ్ :: మొదలు పెట్టావా మళ్ళీ వెళ్ళి రెస్ట్ తీసుకో నాన్న

సోనూ :: సరే ఒక్కసారి కౌగిలించుకొని వెళ్లిపోతా అని

గట్టిగా వెనుక నుండి తన చేతులు ఆమె నడుము చుట్టూ బిగించి .. తన తల ని ఆమె భుజం మరియు మెడ లో అటు ఇటు కదుపుతూ నీ పరిమళం నన్ను పిచ్చెక్కిస్తుంది అమ్మ అంటూ నడుము నొక్కడు

పూనమ్ :: ఒక్కసారి కంగారూ పడి అరే సోనూ ఏం చేస్తున్నావు నాన్న ఉన్నారు ఇంట్లో  అంటుంది

సోనూ :: కానీ నిజం అమ్మ నాకు నీ సువాసన చాలా ఇష్టం అంటూ తన నడుము ని అప్రయత్నం గా ముందుకు కదిలించి తన తల్లి పిరుదల మెత్తదనం మొదటిసారి అతని మగసిరి (మడ్డ ) కి తెలిసింది .. 

ఒక్క నిమిషం అలా ఉండి వదిలేసి .. గుడ్ నైట్ అమ్మ అనుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు .. ( ఎక్కడ లేచిన తన మడ్డ అమ్మ కంట పడుతుంది అని )

పూనమ్ :: ఇంకా తెరుకోలేదు .. ఉఫ్ఫ్ నిజం గా అది అది ఏ నా అని వెనుక తనకి తగిలిన గట్టిదనం గురించి ఆలోచించింది .. ఏం మాట్లాడలేకపోయింది సోనూ వెళ్లిపోతున్న ..

పడకగదిలోకి వెళ్తుండగా, సోను గుండె దిగులుగా అనిపించింది. అతనికి తన తండ్రి మీద కొంచెం అసూయగా కూడా అనిపించింది. ఆయనకు అంత అందమైన భార్య దొరికింది.

తన గదిలోకి వెళ్తూ, సోను భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచిస్తున్నాడు. కానీ ఇప్పుడు సోను కూడా తన తల్లిని చాలా ప్రేమించడం మొదలుపెట్టాడు మరియు ఆమె పట్ల అతని ఆకర్షణ కూడా చాలా ఎక్కువగా ఉంది. డబ్బు వచ్చిన తర్వాత సోనుకు చాలా ధైర్యం వచ్చింది. డబ్బు కూడా ఒక విచిత్రమైన విషయం. మీ దగ్గర డబ్బు ఉంటే, దానికంటే గొప్ప ధైర్యం మరొకటి ఉండదు. డబ్బు ఉంటే ప్రపంచాన్ని జయించాలనే ఆలోచన కూడా రావచ్చు. కానీ అతనికి ప్రపంచం వద్దు, కేవలం తన అందమైన తల్లి ప్రేమ మాత్రమే కావాలి. అతని హృదయం చెప్పింది ఇదే. నాకు నువ్వు కావాలి అమ్మా!

మరుసటి రోజు సోను బ్యాంకుకు వెళ్లి, తన చెక్కును నగదుగా మార్చుకోవడానికి డిపాజిట్ చేశాడు. ఆ చెక్కు సొమ్ము ఒకటి రెండు రోజుల్లో అతని ఖాతాలో జమ కావాల్సి ఉంది. ఆ తర్వాత అతను వెళ్లి రాజ్, అభినవ్‌లను కలిశాడు. ఆ విషయం విని రాజ్ కూడా చాలా సంతోషించాడు.

రాజ్: వావ్ సోను, ఈ సంవత్సరం నీకు చాలా బాగా గడుస్తోంది, మొదట కాలేజీ, ఇప్పుడు ఇది.

సోను: అవును మిత్రమా, నువ్వు చెప్పింది నిజమే, కానీ దీని ఘనత అభినవ్‌దే. అతనే నాకు ఈ పోటీ గురించి చెప్పి, నా పేరు నమోదు చేయించాడు.

అభినవ్: అయితే ఆ ఘనత నీకే దక్కుతుంది మిత్రమా.

అభినవ్: అన్నట్టు, రాజ్, నేను సోను తన  భవిష్యత్ ప్రణాళిక గురించి కూడా చెప్పాడు , ఇప్పుడు అంతా సోను మీదే ఆధారపడి ఉంది, అతను ఏం చేస్తాడో చూద్దాం.

రాజ్: ఓరి దుర్మార్గులారా, మీరు కూడా భవిష్యత్తు గురించి చర్చించుకున్నారు, కానీ నాకు చెప్పలేదు.

అభినవ్: హేయ్, మనం రైలులో దీని గురించి మాట్లాడుకున్నాం కదా, అతను ప్రైజ్ మనీ గెలుచుకున్నాడు, అప్పుడే నాకు ఈ ఆలోచన వచ్చింది, లేకపోతే నీకు ఎందుకు చెప్పేవాళ్ళం కాదు.

భవిష్యత్ ప్రణాళిక గురించి అభినవ్ రాజ్ కి అంతా వివరంగా చెప్పాడు.

రాజ్: ఓ మిత్రమా, ఇది మంచి ప్రణాళిక, కానీ సోను, ఇందులో నువ్వే అన్నీ చూసుకోవాలి.

హ్మ్మ్ చూస్తాను మిత్రమా, ముందు అభినవ్ చెప్పినట్లు అన్నీ చేస్తాను,. రేపు డబ్బు వచ్చినప్పుడు, అందులోంచి 10 లక్షలు నాన్నకు ఇస్తాను, ఆ తర్వాత మనం మంచి రెస్టారెంట్ కి వెళ్లి పార్టీ చేసుకుందాం మిత్రమా. ఆ తర్వాత నేను ప్రణాళిక మీద పని చేస్తాను. నేను డబ్బు ఇస్తే నాన్న కూడా తన వ్యాపారాన్ని విస్తరించడంలో బిజీ అవుతారు.

ఇప్పుడు ఆ ముగ్గురు స్నేహితులు రోజంతా ఇలా నవ్వుతూ, మాట్లాడుకుంటూ గడిపారు.

ఇక మరుసటి రోజు.

మరుసటి రోజు సోను బ్యాంకుకు వెళ్లి, డబ్బును నగదుగా మార్చుకుని, బ్యాంకు నుండే తన నాన్న ఖాతాకు బదిలీ చేయించుకున్నాడు. అతను నాన్న ఖాతా వివరాలను ఇంటి నుండే తీసుకున్నాడు. సోను మళ్ళీ తన తండ్రికి ఫోన్ చేసి ఇలా అన్నాడు

: అవును నాన్న, నేను మీ ఖాతాలో డబ్బు జమ చేశాను, దయచేసి ఒకసారి చూడండి, మీ ఫోన్‌కు సందేశం వచ్చి ఉంటుంది.

సోను తండ్రి తన ఫోన్‌లో ఆ సందేశాన్ని చూసి చాలా సంతోషించాడు. పది లక్షలు చిన్న మొత్తం కాదు. కేవలం కాలేజీలో చదువుతున్న తన కొడుకు అంత డబ్బు సంపాదించాడు, ఒక తండ్రికి ఇంతకంటే సంతోషకరమైన విషయం ఏముంటుంది.

రావు: ఓ అవును డబ్బు వచ్చింది, ఇప్పుడు నేను నా దుకాణాన్ని బాగా విస్తరించగలను, నీకు కూడా ఏమైనా అవసరమైతే చెప్పు, సరేనా నాయనా?

సోను: అవునవున నాన్న, సరే నాన్న, నేను రాజ్ మరియు అభినవ్‌లతో కలిసి వాకింగ్‌కి వెళ్తున్నాను. బాయ్ నాన్న.

ఆ తర్వాత సోను, రాజ్ మరియు అభినవ్ ఒక మంచి రెస్టారెంట్‌కి వెళ్లి భోజనం చేశారు, తర్వాత థియేటర్‌కి వెళ్లి సినిమా చూసి ఇంటికి తిరిగి వస్తున్నారు.

సాయంత్రం సినిమా చూసి ఆ ముగ్గురూ అభినవ్ కారులో ఇంటికి తిరిగి వస్తుండగా, రాజ్ అకస్మాత్తుగా సోను వాళ్ళ అమ్మ పక్కింటి ఆంటీతో కలిసి ఏదో కొనడానికి దుకాణం నుండి బయటకు రావడం చూపించాడు. సోను వెనుక నుండి తన అందమైన తల్లిని చూస్తూ ఉండిపోయాడు. కారు దిగి వాళ్ళని పంపాడు .

సోనూ నెమ్మదిగా క ఆమెను అనుసరించాడు. ఆమె వంపుసొంపులైన పిరుదులు, నడుము మరియు వీపు చూసి సోను పిచ్చెక్కిపోతున్నాడు.

తన తల్లి ఎంత అందంగా ఉందో అని సోను కూడా మనసులో అనుకుంటున్నాడు. ఆమెను లొంగదీసుకోవడానికి ప్రయత్నించకపోతే, భవిష్యత్తులో అతను పశ్చాత్తాపపడతాడు. ఇప్పుడు అతని చేతిలో డబ్బు, అంత అందమైన తల్లి ఉన్నారు. ఎలాగైనా తన తల్లిని దక్కించుకోవాలి; ఇదే అతను ఆలోచిస్తున్నాడు.

సోను మార్కెట్‌లో తన అందమైన తల్లిని చూసినప్పుడు, అతను ఆమె అందాన్ని వెనుక నుండి చూస్తూనే ఉండిపోయాడు. అంతేకాకుండా, వారం రోజులు ఆమెకు దూరంగా ఉండటంతో, ఇప్పుడు సోనుకు తన తల్లిపై ప్రేమ మరింత పెరిగింది.

ప్రేమ, ఆకర్షణ మరియు అక్రమ సంబంధం కలగలిసిన ఒక వింత భావన అతనిలో కలిగింది. అతను ఇంటికి చేరుకుని, తన తల్లి వంటగదిలో పని చేస్తూ ఉండటం చూశాడు. వెనుక నుండి వెళ్లి తన తల్లిని కౌగిలించుకోవాలని అతనికి అనిపించింది. 

కానీ అమ్మమ్మ కూడా అక్కడే  ఉంది.

[Sunnysunnysunny]

అతను తన గదిలోకి వెళ్లి, మరుసటి రోజు తన తల్లిని షాపింగ్‌కు తీసుకువెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.

మరుసటి రోజు, అతని తండ్రి తన దుకాణానికి వెళ్ళినప్పుడు, సోను వంటగదిలో ఉన్న తన తల్లి వద్దకు వెళ్ళాడు.

సోను: అమ్మా, నువ్వేం చేస్తున్నావ్?

పూనమ్ దేవి: ఏమీ లేదు, నేను అమ్మమ్మ కోసం టీ తయారు చేస్తున్నాను, బాబూ.

ఇప్పుడు సోను తన తల్లి వెనుక నిలబడి ఉన్నాడు. సరిగ్గా వెనుక.

సోను: అమ్మా, నేను ఒక బహుమతిలో డబ్బులు గెలుచుకున్నాను, కదా? రా, ఈరోజు నిన్ను షాపింగ్‌కు తీసుకువెళ్తాను అమ్మా. ఇదే నా మొదటి సంపాదన, కదా?

పూనమ్ దేవి: సరే, కానీ నీ డబ్బంతా నాన్నకి ఇచ్చావు కదా , సోనూ

సోను :: అది కాదు అమ్మా, నేను నీకోసం కొంత డబ్బు దాచాను అని నవ్వాడు .

పూనమ్ దేవి :: ఓ  ఎందుకలా నాన్న ... అయినా నా పుట్టినరోజున నువ్వే కదా నాకు బహుమతి ఇచ్చావు.

సోను :: అదంతా మర్చిపో అమ్మా... ఇది నా మొదటి సంపాదన, కాబట్టి నీకు ఏదో ఒకటి కొనిస్తాను... రా అమ్మా, ఈరోజు షాపింగ్‌కి ప్లీజ్ అమ్మా. ప్లీజ్ అమ్మా.

పూనమ్ దేవి :: సరే కానీ , అమ్మమ్మ ఇంట్లో ఉంది, ఆమెకు ఏం చెప్పాలి.

సోను :: నాతో వస్తున్న అని చెప్పు అమ్మ ..

పూనమ్ దేవి :: సరే సోనూ , పర్వాలేదు... నేను ఈ టీ ఇచ్చి  వస్తాను, నువ్వు కొంచెం  ఆగాలి.

సోను వాళ్ళ అమ్మ, అమ్మమ్మకి  టీ ఇచ్చి, సోనుతో షాపింగ్‌కి వెళ్తున్న అని చెప్పి వచ్చింది. వాళ్ళ అమ్మ మరో మంచి చీర కట్టుకుని వచ్చి, ఇప్పుడు సోను బైక్‌పై అతని వెనుక కూర్చుంది . 

సోను బైక్ స్టార్ట్ చేసి తన తల్లితో కలిసి వెళ్ళడం  మొదలుపెట్టాడు. కానీ బైక్‌తో పాటు, తన తల్లిపై ప్రేమ, అసహజమైన భావాలు కూడా అతనిలో ప్రవహిస్తున్నాయి. అతను ఇప్పుడు తన తల్లితో కలిసి ఒక పెద్ద బట్టల షాపింగ్ మాల్‌కు చేరుకున్నాడు.

సోను :: అవును అమ్మా, ఈరోజు నీకు నచ్చింది తీసుకో... నీకు నచ్చింది ఏదైనా సరే, చీర అయినా, మరేదైనా.

పూనమ్ దేవి :: సరే నాన్న , అవును నాకు ఇష్టమైన చీరలు .

సోను :: చూడు అమ్మా, అక్కడ చీరలు ఉన్నాయి, నువ్వు ఒకటి ఎంచుకోవచ్చు.

సోను వాళ్ళ అమ్మ చీరలను చూడటం మొదలుపెట్టింది. అవి చాలా మంచి నాణ్యత గల చీరలు, కానీ చాలా ఖరీదైనవి కూడా.

పూనమ్ దేవి :: ఓహ్ ఈ చీర విలువ 10000 రూపాయలా.. చీర చాలా బాగుంది కానీ చాలా ఖరీదైనది.

సోను :: అమ్మా నీకు నచ్చింది కదా. కొను, దయచేసి డబ్బు గురించి ఎందుకు చింత. దానికి సరిపోయే బ్లౌజ్ కూడా కొను.

నేను ఇలాంటి బ్లౌజ్ ఒకటి కొన్నాను.

సోను :: ఈ చీర నీకు చాలా బాగుంటుంది.

పూనమ్ దేవి :: హ్మ్ , అవును నేను దీన్ని ఏదైనా ఫంక్షన్‌లో కట్టుకుంటాను.

సోను :: అమ్మా,  ఇంకొక చీర కొను అయితే అవే ఉంటాయి   .

పూనమ్ దేవి :: వద్దు వద్దు సోనూ , ఇది చాలా ఖరీదైనది.

సోను :: ఓరి దేవుడా అమ్మా, మీరు కూడా డబ్బు గురించి చింతించకండి. సరే పద, నేను ఇప్పుడే నీకు కొన్ని మంచి నగలు కొంటాను

పూనమ్ దేవి :: ఏ నగలు కూడా...... వద్దు వద్దు నాన్న , ఎందుకంత ఖర్చు.

సోను :: మా అమ్మ కోసం మీరు ఎంత ఖర్చు పెట్టినా అది తక్కువే కదా.. ఇప్పుడు పద అమ్మా దయచేసి రా.

పూనమ్ దేవి :: సరే బంగారం , కానీ నీ కోసం కూడా నువ్వు ఏదైనా కొనుక్కో.

సోను :: నా దగ్గర అన్నీ ఉన్నాయి.. నా మొదటి జీతంతో మీకోసం కొనాలనుకున్నాను అంతే.

సోను ఇప్పుడు అమ్మని  అభినవ్ వాళ్ళ తెలిసిన  నగల దుకాణానికి తీసుకువెళ్ళాడు. అభినవ్ వాళ్ళ చుట్టాలు  సోనుని గుర్తుపట్టాడు

అంకుల్ : హేయ్ సోను బేటా రా రా.. ఓహ్ సరే మమ్మీకి ఏమైనా కావాలా ?

సోను :: అవును అంకుల్ మా మమ్మీకి ఏదైనా మంచి బంగారు వస్తువు.

బంగారు గాజులు చూపించాడు సోను మరియు ఆమె వాటిని అలానే చూస్తున్నారు

సోను :: అవును అంకుల్, దయచేసి నాకు ఏదైనా మంచి బంగారు వస్తువు చూపించండి. 

అంకుల్:: అవును బాబూ, ఈ  బంగారు గాజులు .. ఇప్పుడే వచ్చింది.. చాలా బాగుంది… సోను తల్లి ఆ బంగారు గాజులు  చూస్తూనే ఉండిపోయింది.. ఆమెకు అప్పటికే బంగారం అంటే ఇష్టం, ఆ గాజులు  చాలా బాగుంది. 

పూనం దేవి :: బాబాయి గారు దీని ధర ఎంత.. చాలా ముద్దుగా ఉంది. 

అంకుల్ : దీని మార్కెట్ ధర 380000 రూపాయలు.. కానీ మీరు సోను తల్లి కాబట్టి నేను మీ కోసం దీన్ని 350000 రూపాయలకే అమ్ముతాను. 

పూనమ్ దేవి :: ఓహ్ సోను .. ఇది చాలా ఖరీదైనది కదా.. 

సోను :: అమ్మా.. హే.. ఈ గాజులు  ఎంత ముద్దుగా ఉందో చూడు.. తీసుకో.. ఇది నీకు చాలా బాగుంటుంది… సరే అంకుల్ దయచేసి దీన్ని ప్యాక్ చేయండి.. 

తన కొడుకు అంత ఖర్చు పెట్టడం చూసి సోను తల్లి ఆనందంతో ఉప్పొంగిపోయింది. అసలు, తన కొడుకు తన కోసం అంత ఖర్చు పెడితే ఏ తల్లి మాత్రం సంతోషించదు? కానీ సోను ప్రేమ కేవలం తన కొడుకు మీద మాత్రమే కాదని, అది అంతకు మించినదని అతని తల్లికి తెలియదు.

సోను :: అమ్మా, ఇదిగో... ఆ గాజులు  నీకు నచ్చింది కదా. ఒకసారి పెట్టుకొని చూడు, అది నీకు బాగా నప్పుతుంది.

పూనమ్ దేవి :: చూస్తా బాబూ, పెట్టుకుంటే ఎలా ఉంటుందో.

సోను వాళ్ళ అమ్మ షాపులోని అద్దం ముందుకి వెళ్లి తన అందమైన మణికట్టుకి ఆ గాజులు  పెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టింది. పెట్టుకుంటూ, ఆమె అద్దంలో తనను తాను చూసుకుంటోంది, వెనుక నుండి సోను కూడా చూస్తున్నాడు. ఆ గాజులు  పెట్టుకున్న అమ్మ ఒక దేవదూతలా కనిపించింది.

సోను :: వావ్, చూడు అమ్మా... ఈ గాజులు ఎంత బాగున్నాయో.

పూనమ్ దేవి :: అవును బాబూ, ఈ గాజులు చాలా ముద్దుగా ఉన్నాయి. కానీ డబ్బులన్నీ ఇలా ఖర్చు పెట్టకు నాన్న.

సోను: ఏంటి అమ్మా... నా కోసం నువ్వు ఎంత త్యాగం చేసి ఉంటావు ... నువ్వు సంతోషంగా ఉంటే చాలు నాకు.

ఆ మాటలకి  సోను వాళ్ళ అమ్మ సంతోషంగా నవ్వింది. ఆమె నవ్వు ఎంత బాగుందంటే  సోను అలా చూస్తూ ఉండిపోయాడు.. అక్కడ దుకాణంలో చాలా నగలు ఉన్నాయి, కానీ ప్రస్తుతం దుకాణంలో అందరి దృష్టిని ఆకర్షిస్తున్నది సోను అందమైన తల్లి. ఆమె నవ్వినప్పుడల్లా, ఆమెను చూసిన వారికి అలసట అంతా మాయమైపోయేది. ప్యాక్ చేయగానే సోను నగదు చెల్లించాడు.

సోను :: పద అమ్మా, వెళ్దాం... ఇంకేమైనా కొనాలనుకుంటున్నావా?

పూనమ్ దేవి : వద్దు వద్దు బాబూ... నా  కోసం ఇప్పటికే చాలా ఖర్చు పెట్టావు . ఇప్పుడు నువ్వు కూడా నీ కోసం ఏదైనా కొనుక్కో సోను.

సోను ::అమ్మా నా దగ్గర అన్నీ ఉన్నాయి... ఈ ప్రపంచంలోని సంతోషమంతా నేను నీకు ఇవ్వాలనుకుంటున్నాను. పూనమ్ దేవి ::నాన్న సోను... నువ్వు నాకు సంతోషమంతా ఇచ్చావు... ఎంతో గర్వంతో నా పేరు కూడా నిలబెట్టావు.

సోను :: అవును అమ్మా, అదంతా నీ ప్రేమ, నీ ఆశీస్సులే అమ్మా.

పూనమ్ దేవి :: ఇదంతా నీ కష్టానికి ఫలితం కూడా .

సోను, అతని తల్లి ఇలా మాట్లాడుకుంటూ ఇంటికి చేరుకున్నారు. సోనుకి తన అమ్మని గట్టిగా కౌగిలించుకోవాలని చాలా అనిపించింది, కానీ ఆ తొందరలో పని పాడు చేసుకోవడం అతనికి ఇష్టం లేదు. సోను వాళ్ళ అమ్మ ఆ గాజులు  సంతోషంగా తన సేఫ్‌లో పెడుతోంది.

కానీ సోను హృదయం అనే సేఫ్‌లో నివసించేది కేవలం వాళ్ళ అమ్మ మాత్రమే.

ఇప్పుడు సోను, అభినవ్ మరియు రాజ్‌లతో  ఫోన్ చేసి వాళ్ళ అమ్మ చిత్రపటం గురిచి కనుకో అని  చెప్తాడు

అభినవ్: సోను. ఇప్పుడు నేను చేస్తాను, నేను ఆ చిత్రకారుడిని పిలుస్తాను, అతను ఒక వారంలో మీ అమ్మ పెద్ద చిత్రాన్ని గీస్తాడు.

సోను :: సరే విను.. ఈ 10000 తీసుకో.... ఎలాగూ నేను నీ దగ్గర నుంచి చాలా డబ్బులు తీసుకున్నాను.

రాజ్ : హా హా, ఇప్పుడు సోను అమ్మ కోసం తనకి నచ్చినంత ఖర్చు పెడతాడు... హా హా.

సోను :: హా హా.. అది నిజమే.. ఎవరికి తెలుసు, బహుశా ఈ డబ్బు అమ్మ కోసం ఖర్చు పెట్టడానికే దేవుడు నాకు ఇచ్చి ఉండవచ్చు.

అభినవ్ :: అవును మిత్రమా.. నీకు నచ్చినంత ఖర్చు పెట్టు, ఖర్చు పెట్టడానికి ప్రయత్నిస్తూనే ఉండు.. మనకు ఉన్నది ఒకే జీవితం, కోరికలన్నీ ఈ జీవితంలోనే నెరవేరాలి.

సోను: హ్మ్మ్, అయినా, నాకు ఒకే ఒక కోరిక ఉంది... కేవలం మా అమ్మ.

రాజ్: హా హా... అది నిజమే..

సోను: అవును నిజంగా.. నేను మా అమ్మను ప్రేమిస్తున్నాను.

సోను "నేను మా అమ్మను ప్రేమిస్తున్నాను" అని అన్నప్పుడు.. అతని గొంతులో తల్లిపై కొడుకుకు ఉండే ప్రేమ, అలాగే తల్లిపై అతనికి ఉండే అక్రమ సంబంధం యొక్క భావన కూడా ఉన్నాయి.

నేను మా అమ్మను ప్రేమిస్తున్నాను.

ఇప్పుడు అభినవ్ వెళ్లి చిత్రకారుడికి డబ్బు చెల్లించాడు, అతను వారం రోజుల్లో సోను తల్లి పెద్ద చిత్రపటాన్ని తయారు చేయిస్తానని చెప్పాడు. అభినవ్ అతనికి ఒక చిన్న ఫోటో ఇచ్చాడు, దానిని ఉపయోగించి అతను ఆ చిత్రపటాన్ని తయారు చేయించాడు.

ఆ చిత్రపటాన్ని ఒక పెద్ద గోడ చిత్రంగా తయారు చేయించి, దాన్ని సోను హాలులో పెట్టబోతున్నాడు.

సోను తల్లి పెద్ద చిత్రపటాన్ని సిద్ధం చేస్తున్నారు,

ఇంటికి తిరిగి వచ్చాక, సోను తన అందమైన తల్లిని అలానే చూస్తూ ఉండిపోయేవాడు. ఆమె భోజన బల్ల దగ్గర ఉన్నా, వంటగదిలో పని చేస్తున్నా, అమ్మమ్మ తో  మాట్లాడుతున్నా, చివరికి ఏదైనా తింటున్నా సరే, అతని కళ్ళు ఆమె అందమైన ముఖం మరియు శరీరం నుండి అస్సలు పక్కకు తిరగలేకపోతున్నట్లు అనిపించేది

ఇలా రెండు మూడు రోజులు గడిచాయి. ఆ చిత్రపటాన్ని గీస్తున్న వ్యక్తి కూడా సోని వాళ్ళ అమ్మ ఫోటోను చూసి, ఈవిడ చాలా అందంగా ఉంది అనుకున్నాడు. ఆ ఫోటోలో ఈవిడ అచ్చం మహారాణిలా కనిపిస్తోంది. అతను కూడా ఎంతో ఆసక్తితో ఆ చిత్రపటాన్ని గీస్తున్నాడు. బహుశా సోని వాళ్ళ అమ్మ అందం అలాంటిదై ఉంటుంది. ఆమె ఎవరినైనా మంత్రముగ్ధులను చేయగలదు. ఆ ముఖ కవళికలు.. ఆమె ఆ తెల్లని చర్మం, ఆమె ముఖంలోని ఆ అద్భుతమైన చిరునవ్వు, ఇవన్నీ చూస్తుంటే చిత్రపటం గీస్తున్న వ్యక్తికి ఏదో సెలబ్రిటీ చిత్రపటాన్ని గీస్తున్నట్లు అనిపించింది.

అది శనివారం ఉదయం, సోను వాళ్ళ అమ్మ, అమ్మమ్మ గుడికి వెళ్ళడానికి సిద్ధంగా ఉన్నారు.. సోను వాళ్ళ అమ్మ, అమ్మమ్మ ఆటో ఎక్కి గుడికి చేరుకున్నారు.

పూనం దేవి: నమస్కారం పండిట్‌జీ... ఇదిగోండి... పూజ చేయండి.

పండిట్‌జీ: ఇప్పుడే చేస్తాను. అన్నట్టు, మీరు ప్రతి శనివారం వస్తారు కదా. సోను, ఇతను మీ కొడుకా?

అమ్మమ్మ : అవును, అతను నా మనవడు ?

పండిట్‌జీ: అతను చాలా ప్రతిభావంతుడు, మంచి నడవడిక గల అబ్బాయి. ఈ రోజుల్లో ఇలాంటి అబ్బాయిలు ఎక్కడున్నారు? అప్పుడప్పుడు వచ్చి అర్చన పూజ చేయించుకుంటాడు. కొన్ని రోజుల క్రితం కూడా వచ్చి, పోటీలో తానే రెండవ  స్థానం సాధించానని, అది మా  అమ్మ వల్లే అని చెప్పాడు. దయచేసి ఆమె పేరు మీద అర్చన చేయండి అని ఇదే గోత్రం నామం  చెప్పాడు .

పూనమ్ దేవి :: ఓ నిజమా పండిట్‌జీ. మీరు నాకు చెప్పనేలేదు.

పండిట్‌జీ :: అవును అవును నిజంగా.. మీరు చెప్పకపోయి ఉండవచ్చు కానీ మీ అబ్బాయి నిజంగా చాలా మంచివాడు. లేకపోతే ఈ రోజుల్లో తల్లిదండ్రులను ఇంతగా ప్రేమించేవారు, పట్టించుకునేవారు ఎవరుంటారు?

అమ్మమ్మ  :: ఏదేమైనా అతను నా మనవడు.. కోటిలో ఒకడు.

పూనమ్ దేవి :: అవును పండిట్‌జీ, అతను నా ప్రియమైన కొడుకు, ఇలాంటి కొడుకు నాకు దొరకడం నా అదృష్టం.

పండిట్‌జీ :: అవును, మీరు అతన్ని బాగా చూసుకోండి.. అప్పుడు అతను కూడా తనను తాను చూసుకుంటాడు.. ఈ రోజుల్లో ఇలాంటి పిల్లలు కలగడం చాలా కష్టం.. ఈ ప్రసాదం తీసుకోండి.

ఈ సంఘటన సోను తల్లి హృదయాన్ని ఎంతగానో కదిలించింది. ఆమెకు తన కొడుకు మీద ఎంతో గర్వం, ప్రేమ ఉన్నట్లు అనిపించింది. అతను తన కోసం చాలా చేస్తున్నాడు కాబట్టి, సోనును మరింత జాగ్రత్తగా చూసుకోవాలని కూడా ఆమె ఆలోచించడం మొదలుపెట్టింది.

ఒక తల్లి హృదయం సాధారణంగా తన కొడుకు పట్ల చాలా సున్నితంగా ఉంటుంది. సోను ఇప్పుడు తన తల్లి హృదయాన్ని అపారమైన ప్రేమ, ఆప్యాయతలతో నింపేశాడు.

కానీ సోను ఆమెపై ప్రేమను, అలాగే ఒక లైంగిక  ఆకర్షణను కూడా తనలో దాచుకున్నాడు. మరి ఇప్పుడు అతను తన తల్లిని లొంగదీసుకోగలుగుతాడా?

సోను వాళ్ళ అమ్మ, అమ్మమ్మ ఇంటికి తిరిగి వచ్చేసరికి, సోను ఇంకా తన గదిలోనే ఉన్నాడు. సోను వాళ్ళ అమ్మ వంటగదిలోకి వెళ్లి టీ తయారు చేసి తన కొడుకు కోసం తీసుకువచ్చింది.

పూనమ్ దేవి :: ఇదిగో సోనూ , టీ తాగు. ఏం చేస్తున్నావ్?

సోను :: ఏమీ లేదు అమ్మా, , మీరందరూ గుడి నుండి వచ్చారా?

పూనమ్ దేవి :: అవును వచ్చేశాం .. ఈరోజు మధ్యాహ్న భోజనానికి ఏం తింటావు చెప్పు చేస్తాను ?

సోను :: అమ్మా, నువ్వు ఎప్పుడూ  రుచికరంగా చేస్తావు .నీ  చేతితో చేసినదేదైనా నేను తింటాను.

పూనమ్ దేవి :: హాహాహాహా , నాకు తెలుసు… అందుకే నువ్వు నా రాజు  నా కొడుకువి…((సోను వాళ్ళ అమ్మ కాస్త భావోద్వేగంతో, ప్రేమగా తన చేతితో సోను జుట్టును నిమిరింది. ఈరోజు తన తల్లి కళ్ళలో తన పట్ల ఉన్న రెట్టింపు ప్రేమను సోను స్పష్టంగా చూడగలిగాడు)))

సోను: అమ్మా, ఈ సాయంత్రం మనం ఎక్కడికైనా ఐస్ క్రీమ్ తినడానికి వెళ్దామా?

పూనమ్ దేవి: వద్దు బాబూ.. అమ్మమ్మ  అమ్మ ఇంట్లోనే ఉన్నారు, మనం వాళ్ళని కూడా చూసుకోవాలి..

వచ్చే వారం , అత్తయ్య వాళ్ళ బంధువుల పెళ్లి. నన్ను కూడా పిలిచారు. చూద్దాం, మీ నాన్న వస్తే  అందరం కలిసి వెళ్దాం.

సోను: ఓ అమ్మా, వద్దు, నేను ఆ ఊళ్ళకి రాను.. అక్కడ చాలా విసుగ్గా ఉంటుంది.. నాకు అక్కడ స్నేహితులు ఎవరూ లేరు, ఇంటర్నెట్ కూడా సరిగ్గా పనిచేయదు అమ్మా.

ఆ ఊరుకి వెళ్తే సోనూ ఇన్ని రోజుల నుండి ఎదురు చూస్తున్న నిధి దొరుకుతుంది అని తెలియక రాను అని చెప్తున్నాడు.. 

[Sunnysunnysunny]

రాజ్ ఇంట్లో ::

ఆ రాత్రి జరిగిన ఆ రహస్యమైన, కలవరపరిచే క్షణం ఇప్పుడు ప్రశాంతమైన, నిశ్శబ్దమైన నిద్రగా మారిపోయింది.

వంటగది కిటికీలోంచి సూర్యకాంతి వడకట్టి భోజన బల్లపై పడింది, కానీ ఈ రోజు ఆ వెలుగులో నిన్నటి వెచ్చదనం, నిశ్చింత లేవు. ఈ ఉదయం రాజ్ కు  ఒక బరువైన భారంలా అనిపించింది. 

ఆ రాత్రి జరిగిన అస్పష్టమైన జ్ఞాపకాలు, అనుకోకుండా తన తల్లి రొమ్ములపై చేయి పెట్టడం—అన్నీ అతని మనసులో ఒక సినిమా లాగా నడిచాయి. టిఫిన్ చేసే  బల్ల వద్ద నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. అంజలి, ఎప్పటిలాగే, వేడి ఇడ్లీ , టీని బల్లపై ఉంచింది.

"రాజ్ , ఈరోజు చాలా నిశ్శబ్దంగా ఉన్నావు? నిన్న రాత్రి సరిగ్గా నిద్రపోలేదా?" అతని ప్లేటులో పెడుతూ అంజలి ప్రేమగా అడిగింది.

రాజ్  తన ప్లేటు నుండి తల ఎత్తలేదు. అతను కేవలం  తినడం పై  నిమగ్నమై ఉన్నాడు. "లేదు అమ్మా... నాకు కొంచెం తలనొప్పిగా ఉంది, బహుశా చదువు ఒత్తిడి వల్ల కావచ్చు," అని అతను తడబడుతూ చెప్పాడు.

అంజలికి అతని ప్రవర్తన చాలా వింతగా అనిపించింది. నిన్నటి వరకు కబుర్లు చెబుతూ, సరదాగా మాట్లాడుతున్న కొడుకు ఇప్పుడు కళ్ళలోకి చూడటం లేదు. రాజ్  ముఖం కొద్దిగా ఎర్రబడటం, పదేపదే వేళ్ళు తిప్పడం ఆమె గమనించింది. అతనికి ఏదైనా పీడకల వచ్చిందేమో లేదా ఒంట్లో బాగోలేదేమో అనుకుని, ఆమె అతని గురించి మరింతగా అడగలేదు.

"సరే, కాలేజీ తర్వాత కాస్త విశ్రాంతి తీసుకో. నీకు ఇష్టమైన కూర నా లంచ్ బాక్సులో పెట్టాను," అంటూ అంజలి అతని నుదుటిపై ముద్దు పెట్టడానికి చేయి చాచింది, కానీ రాజ్  అనుకోకుండా వెనక్కి తీసుకున్నాడు.

ఇది చూసి అంజలి చేయి గడ్డకట్టిపోయింది. ఒక్క క్షణం ఆమె మనసులో గందరగోళం మెరిసింది, కానీ ఉదయాన్నే తొందరపాటు అనుకుని దాన్ని కొట్టిపారేసింది.

రాజ్  తన భోజనాన్ని త్వరగా సంచిలో పెట్టుకున్నాడు. ఆ గది నుండి, ఆ వాతావరణం నుండి బయటపడాలని అతను తొందరపడ్డాడు. తన 'తప్పు' తన ముఖంలో స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నట్లు, ఏ క్షణంలోనైనా తన తల్లి దాన్ని చదివేస్తుందేమో అని అతనికి అనిపించింది.

"అమ్మా, నేను వెళ్తున్నాను. నాకు ఆలస్యం అవుతోంది," అని తేలికగా చెప్పి, వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా అతను హడావిడిగా ఇంటి నుండి బయటకు వెళ్ళిపోయాడు.

మెట్లు దిగుతుండగా అతని గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. రాత్రంతా అతన్ని నిద్రలేకుండా చేసిన ఆ మృదువైన స్పర్శతో అతని చేయి ఇంకా జలదరిస్తోంది.

అతను కాలేజీకి వెళ్ళబోతున్నాడు, కానీ అతని మనసు మాత్రం అదే మంచం మీద, అదే నీలి వెలుగుల గదిలో ఇరుక్కుపోయింది.

గత వారం రోజులుగా ఆ ఇంటికి ప్రాణం పోసిన కబుర్లు, నవ్వులు భోజన బల్ల వద్ద లేవు. రాజ్  తన పళ్ళెం మీదే దృష్టి సారించి, కేవలం రెండు ముద్దలు మాత్రమే తిన్నాడు. అంజలి అతని వైపు చూస్తూనే ఉంది; రాజ్  మనసులో ఏదో లోతైన, కలవరపరిచే విషయం జరుగుతోందని ఆమె ఆప్యాయమైన చూపు గ్రహించింది.

క్లినిక్ సంఘటన లేదా తన 'వ్యసనం' గురించి రాజ్  ఇంకా ఏదో రకమైన మానసిక ఆఘాతంలో ఉన్నాడేమో, లేదా నిన్న రాత్రి అతను చెప్పలేనిది ఏదైనా జరిగిందేమో అని ఆమె అనుకుంది.

రాత్రి భోజనం తర్వాత, రాజ్  ఎప్పటిలాగే పాలు వేడి చేశాడు. వంటగదిలోని మసక వెలుతురులో అతని ముఖం పాలిపోయి, అలసిపోయినట్లు కనిపించింది. అంజలి వెనుక నుండి మెల్లగా నడుచుకుంటూ వచ్చి, కౌంటర్‌కు ఆనుకుని నిలబడింది.

"రాజ్ ..." అని ఆమె మెల్లగా పిలిచింది.

రాజ్  చేతిలోంచి చెంచా దాదాపు కింద పడిపోయింది. "ఏంటి అమ్మా?" అని అతను వెనక్కి తిరగకుండానే బదులిచ్చాడు.

"పాలు వేడిగా ఉన్నాయి. ఇక్కడ నాతో పాటు కూర్చో," అని అంజలి దగ్గరలో ఉన్న ఒక స్టూల్ వైపు సైగ చేసింది. రాజ్  సంకోచంగా కూర్చున్నాడు, అతని చేతులు వణుకుతున్నాయి, ఇంకా తన తల్లి కళ్ళలోకి చూసే ధైర్యం చేయలేకపోయాడు.

అంజలి తన చేతిని అతని చల్లటి చేతిపై ఉంచింది. ఆర్యన్‌కు వెంటనే నిన్న రాత్రి ఆ స్పర్శ గుర్తుకు వచ్చింది, అతని ఒళ్ళంతా ఒక వణుకు పుట్టింది.

"నాయనా, ఉదయం నుండి నువ్వు మామూలుగా లేవని గమనిస్తున్నాను. ఏమైంది? నా వ్యసనం గురించి ఇంకా బాధపడుతున్నావా? లేక నేను ఏదైనా తప్పు చేశానా?" అంజలి గొంతులో ఒక వింతైన ఆందోళన, బాధ ధ్వనించాయి.

రాజ్  గొంతు ఎండిపోగా మింగేశాడు. "లేదు, అమ్మా... అలాంటిదేమీ లేదు. కేవలం... నాకు కొంచెం బరువుగా ఉంది."

"నా నుండి దాచకు, రాజ్ . నేను నీ తల్లిని; నీ గుండెచప్పుడు నాకు తెలుసు. లోపల ఏదో నిన్ను తినేస్తున్నట్టుగా, నువ్వు తీవ్రమైన దిగ్భ్రాంతిలో ఉన్నట్టున్నావు. నాకు చెప్పకపోతే ఇంకెవరికి చెబుతావు? నాతో పాటు పడుకోవడానికి ఇబ్బందిగా ఉందా? అలాగైతే, నీ గదిలో పడుకోవచ్చు. ఇప్పుడు నేను బాగానే ఉన్నాను," అతన్ని పరీక్షిస్తున్నట్టుగా అంజలి అంది.

ఆ జ్ఞాపకం, తల్లి గొంతులోని మాధుర్యం వల్ల ప్రేరేపించబడి, రాజ్  పైజామాలోనే అతని పురుషాంగం మళ్ళీ అదిరడం మొదలైంది. ఈ శారీరక ప్రతిచర్య పట్ల అతనికి ఎంత అసహ్యం వేసిందంటే, అతని కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి. అతనికి ఉన్నదల్లా నిజం చెప్పేయడమే, కానీ మాటలు పెదవుల మీదే గడ్డకట్టాయి.

గ్లాసులోని పాల నుండి పైకి లేస్తున్న ఆవిరి, మసకబారిన రాజ్  చూపులపై పొగమంచులా కమ్ముకుంది. అంజలి ప్రేమపూర్వక స్వరం, ఆమె కళ్ళలో దాగివున్న ఆందోళన ఆర్యన్‌లో మిగిలి ఉన్న చివరి సంయమనాన్ని కూడా ఛిన్నాభిన్నం చేశాయి. సొంత తల్లి నమ్మకానికి, పవిత్రతకు ద్రోహం చేసిన ఒక ఘోరమైన నేరస్థుడిలా అతనికి అనిపించింది.

అంజలి అతని భుజం మీద చేయి వేయగానే రాజ్  ఒళ్ళంతా వణుకు పుట్టింది. అతను ఇక తనను తాను ఆపుకోలేకపోయాడు. అతని గొంతు పూడుకుపోయింది, మరుక్షణమే వంటగదిలోని నిశ్శబ్ద వాతావరణం రాజ్  వెక్కి వెక్కి ఏడుపుతో ప్రతిధ్వనించింది.

అతను వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు. అతని కన్నీళ్లు ఆగలేదు. అతను తన ముఖాన్ని చేతుల్లో దాచుకున్నాడు, అతని భుజాలు తీవ్రంగా వణికాయి. ఇది కేవలం ఏడుపు కాదు; గత రాత్రి నుండి అతని హృదయంలో పేరుకుపోయిన అంతర్గత సంఘర్షణ ఒక్కసారిగా విస్ఫోటనం చెందింది.

అంజలి ఆందోళన, భయంతో కుంగిపోయింది. ఆమె ఇంతకు ముందెన్నడూ ఇలాంటి దృశ్యాన్ని చూడలేదు. తనకు అండగా నిలిచిన తన ధైర్యవంతుడైన, తెలివైన కొడుకు ఈరోజు ఇంతలా కుంగిపోతాడని ఆమె ఊహించలేదు.

"రాజ్ ! నాయనా... ఏమైంది? చెప్పు, ఏమైనా ఇబ్బందిగా ఉందా? ఎవరైనా ఏమైనా అన్నారా? నీకు ఒంట్లో బాగోలేదా?" తీవ్ర దుఃఖంతో అంజలి అతని పక్కన మోకరిల్లి, అతని ముఖం మీదున్న చేతులను తీయడానికి ప్రయత్నించింది.

ఆర్యన్‌కు ఎక్కిళ్ళు ఆగిపోయాయి. అతను చెప్పగలిగినదల్లా, "అమ్మా... నేను... నేను చాలా చెడ్డవాడిని. నీకు సహాయం చేద్దామని వచ్చాను, కానీ నేనే పడిపోయాను. నన్ను క్షమించు, అమ్మా... నన్ను క్షమించు."

అంజలి గుండె దిగులుతో నిండిపోయింది. తన తల్లి 'వ్యసనం' వల్ల రాజ్  ఎంతగానో గాయపడి, తనను తాను నియంత్రించుకోలేకపోతున్నాడేమోనని ఆమె అనుకుంది. ఈ మొత్తం పరిస్థితి వల్ల తన కొడుకు తీవ్రమైన మానసిక క్షోభకు గురయ్యాడని ఆమెకు అనిపించింది.

"నోరు మూయ్ నా బిడ్డా... ఎందుకంత చెడ్డవాడివి? నువ్వు నాకు కొత్త జీవితాన్ని ఇచ్చావు. ఏడవకు, నన్ను భయపెడుతున్నావు," అని అంజలి అతన్ని కౌగిలించుకుంటూ అంది.

రాజ్  తల ఇప్పుడు, నిన్న రాత్రి తను తాకిన అదే ఛాతీపై ఉంది. ఆ స్పర్శ జ్ఞాపకానికి, ఇప్పుడున్న ఈ ప్రేమపూర్వక కౌగిలికి మధ్య ఉన్న వైరుధ్యం అతన్ని మరింత వేధించింది. తల్లి ఒడిలో దాక్కుని, తన తప్పుకు క్షమాపణ వేడుకుంటున్న చిన్నపిల్లాడిలా అతను మరింత గట్టిగా ఏడ్చాడు.

అంజలి అతన్ని ఓదార్చడం కొనసాగించింది, కానీ అతని మనసులో వేయి ప్రశ్నలు సుడులు తిరుగుతున్నాయి. గత రాత్రి నుండి తన కొడుకులో ఏం మార్పు వచ్చిందో, తన కొడుకు ఎందుకు అంత నిస్సహాయంగా ఉన్నాడో ఆమెకు అర్థం కాలేదు. రాజ్  కన్నీళ్లతో తన చీర తడిసిపోగా, ఆమె అతన్ని తన ఛాతీకి హత్తుకుంది.

వంటగదిలోని మసక వెలుతురులో, రాజ్  వెక్కి వెక్కి ఏడుపులు బరువైన శ్వాసలుగా మారాయి. అంజలి అతన్ని తన ఛాతీకి హత్తుకుని, అతని తల నిమురుతూ ఉంది.

రాజ్  నెమ్మదిగా అంజలి కొంగు నుండి తన ముఖాన్ని బయటకు తీశాడు. అతని కళ్ళు ఎర్రగా ఉన్నాయి, ముఖం కన్నీళ్లతో తడిసిపోయింది. తన ధైర్యమంతా కూడగట్టుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నట్లుగా, అతను వణుకుతూ దీర్ఘంగా శ్వాస తీసుకున్నాడు.

"అమ్మా... నన్ను క్షమించు. నేను... నేను నీకు సహాయం చేయడానికి వచ్చాను, కానీ గతరాత్రి..." రాజ్  గొంతు తడబడింది.

అంజలి అతని చేతులు పట్టుకుంది, ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. "గతరాత్రి ఏం జరిగింది, రాజ్ ? నాకు స్పష్టంగా చెప్పు, నాయనా."

రాజ్  తన తల్లి కళ్ళలోకి చూడలేక, చూపులు దించుకున్నాడు. "నిన్న రాత్రి నేను నిద్రలేచినప్పుడు, నువ్వు నాకు చాలా దగ్గరగా పడుకుని ఉన్నావు. నీ కాలు నా కాలు మీద ఉంది మరియు... మరియు నాకు చాలా వింతగా అనిపించింది. నేను చిన్న పిల్లాడిని, అమ్మా, నా శరీరం అదుపు తప్పింది. నాకు చెమటలు పట్టాయి, నా మర్మాంగాలలో ఏదో జరిగింది, మరియు నేను... నన్ను నేను నియంత్రించుకోలేకపోయాను."

అంజలి ముఖం పాలిపోయి, విగ్రహంలా వింటూ ఉండిపోయింది.

రాజ్  ఏడుస్తూ, "నాకేమైందో నాకు తెలియడం లేదు. నేను... నేను నీ ఛాతీ మీద చెయ్యి పెట్టాను. ఆ స్పర్శను అనుభూతి చెందాలని మాత్రమే కోరుకున్నాను. నువ్వు నా తల్లివని నాకు తెలుసు, కానీ ఆ క్షణంలో నా మనసు మొద్దుబారిపోయింది. చాలా సేపటి వరకు చెయ్యి అక్కడే ఉంచి పడుకున్నాను, ఆ తర్వాత... ఆ తర్వాత నిద్రపోయాను," అని చెప్పాడు.

రాజ్  తల వంచుకుని, వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ మళ్ళీ ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు. "అమ్మా, నా కళ్ల ముందే నేను పడిపోయినట్లు అనిపిస్తోంది. నేను అపవిత్రుడిని. నీ పవిత్రతను నేను గౌరవించలేకపోయాను. ఉదయం నుండి ఈ అపరాధభావం నన్ను చంపేస్తోంది. నీ నమ్మకాన్ని నేను మోసం చేశాననే భావనతో నీ కళ్లలోకి చూడలేకపోయాను."

వంటగదిలో భరించలేని నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. రాజ్  నిమురుతున్న అంజలి చేతులు మధ్యలోనే ఆగిపోయాయి. తను తన రక్షణ కవచంగా భావించిన కొడుకు, తన సొంత తల్లి పట్ల అలాంటి శారీరక భావాలను, చర్యలను చూపించాడని ఆమె నమ్మలేకపోయింది.

అంజలి మనసు ఒకవైపు తల్లి ప్రేమతో, మరోవైపు స్త్రీ గౌరవంతో నిండిపోయింది. ఆమె నిశ్చేష్టురాలైంది. కోపపడాలో, ఏడవాలో, లేక తన కొడుకుని ఓదార్చాలో ఆమెకు అర్థం కాలేదు. సమాజం ఎన్నడూ అంగీకరించని, వారి మధ్య ఉన్న పలుచని తెరను రాజ్  నిజం చీల్చివేసింది.

వంటగదిలోని ఆ నిశ్శబ్దంలో, రాజ్  తల వంచుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు. ఆకాశం కూలిపోతుందేమో లేదా తన తల్లి తనను ఇంట్లోంచి గెంటేస్తుందేమో అన్నట్లుగా అతనికి అనిపించింది. మొదట అంజలి ముఖం దిగ్భ్రాంతి, ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయింది, కానీ తన కొడుకు అమాయకత్వాన్ని, అపారమైన భయాన్ని చూసి ఆమె ప్రేమ హృదయం కరిగిపోయింది.

రాజ్  తన దృష్టిలో ఎంతగా దిగజారిపోయాడో ఆమె చూసింది. ఒక వైద్యురాలిగా, ఆ క్షణంలో తాను ఆర్యన్‌ను తిట్టినా లేదా ద్వేషించినా, అది అతని మనసులో జీవితాంతం చెరిపివేయలేని చెరగని ముద్ర వేస్తుందని ఆమెకు తెలుసు. యవ్వనారంభంలో ఉన్న ఒక బాలుడు, తన సహజ ప్రవృత్తులతో పోరాడుతూ తన తప్పును ఒప్పుకోవడం—ఇదే అతని నిజాయితీకి నిదర్శనం.

అంజలి ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుని, అకస్మాత్తుగా... మెల్లగా నవ్వింది. ఆ తర్వాత ఆ నవ్వు ఒక చిన్న నవ్వుగా మారింది.

రాజ్  ఉలిక్కిపడి, కన్నీళ్లతో తన తల్లి వైపు చూశాడు. తాను ఎందుకు ఏడుస్తున్నాడో, ఎందుకు నవ్వుతున్నాడో అతనికి అర్థం కాలేదు. ఆమెకు పిచ్చి పట్టిందా లేక తనను ఇంకా శిక్షించబోతోందా?

నవ్వుతూ, అంజలి తన చేతితో రాజ్  కన్నీళ్లను తుడిచి, అతని చెంపను సున్నితంగా నిమిరింది.

"అంతేనా?" అని అంజలి ప్రేమగా, కొంటెగా అంది.

రాజ్  నిశ్చేష్టుడయ్యాడు. "అమ్మా... నువ్వు... నువ్వు నవ్వుతున్నావా? నేను అంత పెద్ద విషయం చెబితే, నువ్వు దాన్ని అంతే అంటున్నావా?"

అంజలి అతన్ని లేపి నిలబెట్టి, కౌగిలించుకుని, "పిచ్చివాడా! దీన్ని నీ ప్రాణాలకే ప్రమాదంగా మార్చుకున్నావా? చూడు రాజ్ , నువ్వు ఇక చిన్నపిల్లాడివి కాదు. నువ్వు యువకుడిగా ఎదుగుతున్నావు. ఈ వయసులో శరీరంలో హార్మోన్ల హెచ్చుతగ్గులు, ఏదైనా స్పర్శకు ఉద్రేకపడటం లేదా కొత్త అనుభూతిని పొందడం... ఇవన్నీ సహజం. ఇందులో నీ తప్పు లేదు," అంది.

రాజ్  కళ్ళలోకి చూస్తూ, ఆమె చాలా స్పష్టమైన స్వరంతో అంది, "నువ్వు చేసింది క్షణికమైన పరధ్యానం. నన్ను బాధపెట్టాలని నువ్వు కావాలని చేయలేదు. నువ్వు చెడ్డవాడివైతే, ఈరోజు నా ముందు నిలబడి ఏడ్చేవాడివి కాదు. నువ్వు నాకు నిజం చెప్పావు, అది నీ శీలం ఎంత స్వచ్ఛమైనదో నిరూపిస్తుంది."

వేల పౌండ్ల బరువున్న భారం నుండి విముక్తి పొందినట్లు అతనికి  అనిపించింది. అతని వెక్కిళ్ళు ఆగిపోయాయి, కానీ ఎక్కిళ్ళు ఇంకా వస్తూనే ఉన్నాయి.

"కానీ అమ్మా... నేను నిన్ను తాకాను... అది తప్పు," రాజ్  మెల్లగా అన్నాడు.

అంజలి అతని తల నిమిరి, "దాన్ని నీ హక్కుగా భావించి ఉంటే అది తప్పు అయ్యేది. నువ్వు నన్ను ప్రేమించడం వల్లే భయపడుతున్నావు. ఇప్పుడు ఏడవడం ఆపు. ఒక డాక్టర్ తల్లిగా, యవ్వనంలో ఇలాంటివి ఎంత సాధారణమో నాకు తెలుసు. నువ్వు అపరాధభావంతో బాధపడాల్సిన అవసరం లేదు. నువ్వు ఇప్పటికీ నా ప్రేమగల, నన్ను రక్షించే కొడుకువే."

అప్పటివరకు విషాదభరితంగా ఉన్న వంటగది వాతావరణం, ఇప్పుడు ఒక వింతైన ప్రశాంతతకు, పరిచయానికి దారితీసింది. తన తల్లి తనకు కొత్త జీవితాన్ని ప్రసాదించినట్లు  అనిపించింది.

ఒక్క క్షణంలో తన గుండెలపై నుండి ఒక పెద్ద బరువు దిగిపోయినట్లు అతనికి అనిపించింది. అతని తల్లి అర్థం చేసుకున్న చిరునవ్వు, క్షమాపణ అతనికి కొత్త జీవితాన్ని ప్రసాదించాయి. తన జీవితంలోనే అతిపెద్ద పాపంగా తను భావించిన దాన్ని, ఒక వైద్యురాలిగా, తల్లిగా తన తల్లి అంత తేలికగా అంగీకరించడాన్ని అతను నమ్మలేకపోయాడు.

వంటగదిలోని గాలి ఇప్పుడు తేలికపడింది. రాజ్  తన చొక్కా చేతితో కళ్ళలో మిగిలిన కన్నీళ్లను తుడుచుకుని, ఉపశమనంతో కూడిన లోతైన శ్వాస తీసుకున్నాడు. "ఓరి వెర్రివాడా, నువ్వు ఇంకా నా చిన్న కొడుకే" అన్నట్లుగా అంజలి అతని వైపు ప్రేమగా చూసింది.

రాజ్  తేరుకుని, "అమ్మా, నువ్వు నిజంగా గొప్పదానివి. ఈ రోజుతో అంతా అయిపోతుందని అనుకున్నాను. కానీ..." అతను ఆగి, చూపులు కిందకి దించుతూ, "అమ్మా, నిన్న రాత్రి జరిగినది మళ్ళీ జరగకుండా ఆపాలని, చేసిన తప్పును సరిదిద్దుకోవాలని అనుకుంటున్నాను. అందుకే ఈ రోజు నుండి నా గదిలోనే పడుకుంటాను. నా శరీరం మళ్ళీ అదుపు తప్పి, నీ పరువుకు భంగం కలిగిస్తుందేమోనని భయంగా ఉంది."

అంజలి శ్రద్ధగా విన్నది. రాజ్  ఇంకా కొంచెం భయంగా, తన మీద తనకు నమ్మకం లేనట్లుగా ఉన్నాడని ఆమె గమనించింది. అంజలి

చేయి చాచి, రాజ్  చేతిని తన వైపుకు లాక్కుని, ప్రశాంతమైన, దృఢమైన స్వరంతో ఇలా అంది, "వద్దు రాజ్ , నువ్వు ఎక్కడికీ వెళ్ళకు. నాతోనే పడుకుంటావు."

రాజ్  ఆశ్చర్యపోయాడు. "కానీ అమ్మా... మళ్ళీ అలాంటిది జరిగితే?"

అంజలి నవ్వి అతని తల నిమిరింది, "చూడు నాయనా, గత వారం రోజులుగా నీతో పడుకోవడం వల్ల నాకు కలిగిన సౌకర్యానికి నేను అలవాటు పడిపోయాను. నిజం చెప్పాలంటే, నాకు ఒంటరిగా పడుకోవాలంటే భయంగా ఉంది. నువ్వు నాతో లేకపోతే ఆ ఒంటరితనం, ఆ పాత 'వ్యసనం' నన్ను మళ్ళీ వెంటాడతాయి. ఇక నిన్న రాత్రి విషయానికొస్తే, అది కేవలం శారీరక ప్రతిచర్య మాత్రమే, పాపం కాదు. మనం దీన్ని కలిసే ఎదుర్కొందాం."

ఆమె రాజ్  కళ్లలోకి చూసి ఇలా అంది, "ఈ రోజు మనం భయపడి వేర్వేరు గదుల్లో పడుకుంటే, మన మధ్య శాశ్వతంగా ఒక తెర పడుతుంది. నువ్వు ఈ సౌలభ్యాన్ని అంగీకరించాలి. నువ్వు నా కొడుకువి, నా రక్షకుడివి. ఈ రోజు నుండి మనం కలిసి పడుకుందాం, సంకోచం లేకుండా మాట్లాడుకుందాం. నీ హద్దులు నీకు తెలుసని నాకు నీపై పూర్తి నమ్మకం ఉంది."

తన తల్లి మాటల్లోని శక్తి తన సందేహాలన్నింటినీ తొలగించినట్లు ఆర్యన్‌కు అనిపించింది. తన తల్లి చెప్పింది నిజమేనని అతనికి అనిపించింది—పారిపోవడం పరిష్కారం కాదు, కలిసి ఉండి ఆ బలహీనతను అధిగమించడమే నిజమైన ధైర్యం.

"సరే అమ్మా... నువ్వు చెప్పినట్లే. నేను నిన్ను ఒంటరిగా వదిలిపెట్టను," అని ఇప్పుడు రాజ్  ఆత్మవిశ్వాసంతో అన్నాడు.

ఆ రాత్రి వారు గదిలోకి తిరిగి వెళ్ళినప్పుడు, వాతావరణం ఉద్రిక్తత లేకుండా ఉంది. రాజ్  తన దిండును సర్దుకోగా, అంజలి అతని పక్కన పడుకుంది. ఆ రాత్రి మునుపెన్నడూ లేనంత పారదర్శకంగా, ప్రశాంతంగా ఉంది. ఇద్దరూ దీపాలు ఆర్పేశారు, ఆ చీకటిలో పాత కథల పరంపర మళ్ళీ మొదలైంది, ఆ 'నిజం' వారి మధ్య ఉన్న భయాన్ని శాశ్వతంగా పాతిపెట్టినట్లుగా.

[Sunnysunnysunny]

అభిప్రాయం తెలిపిన ప్రతి ఒక్కరికీ ధన్యవాదాలు. ... నిజంగా చెప్పాలంటే, ప్రతిరోజూ నా పని పూర్తి చేసుకొని తరువాత  ఎడిటింగ్ మరియు కధ రాయడం కోసం ఒకటి లేదా రెండు గంటలు కథ కోసం సమయం గడపడం ...నాకు కూడా చాలా కష్టంగా ఉంది...

కానీ ఈ కథల విలువ నాకు తెలుసు ప్రతిరోజూ మనం ఏదో ఒక పనులు చేసుకొని అలసిపోయి , పడుకున్నాక కొంచెం మనసు ప్రశాంతంగా ఉండటం కోసం ఈ కథలు చదువుకోవడానికి మనకి కొంత మంచి సమయం దొరుకుతుంది.

మనం  ఒక కధ చదువుతూ ఆ కధ లో వాళ్ళ పాత్ర ని మీలో చూసుకుంటూ మీకు నచ్చిన మీతో పాటు ఉండే వాళ్ళని ఆ కధ లోని క్యారెక్టర్  పర్సనాలిటీ కి దగ్గర గా ఉన్నవాళ్ళని ఊహించుకుంటూ ఆ కధ యొక్క ఫీల్ మీరు నిజంగా చేస్తున్నట్లు అనిపిస్తే❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️ మీరు చదువుతున్న కధ మీకు బాగా ఇష్టం అయిన బెస్ట్ కధ ..

మనం ఒక స్టోరీని ఫాలో అవ్వడం కొనసాగిస్తే, వాళ్ళు క్రమం తప్పకుండా అప్‌డేట్స్ పెట్టకపోతే మనకు ఆసక్తి పోతుంది, చివరికి కొంతసేపు నిద్ర కూడా పోలేము. ఒక మంచి కధ చదవకపోతే ..

అందుకే నేను ఆ నమ్మకాన్ని వమ్ము చేయాలనుకోవడం లేదు. నా వంతుగా నేను క్రమం తప్పకుండా పోస్టులు అప్‌డేట్ చేస్తాను.. 

రచయితలకు దయచేసి మీ మద్దతు, అభిప్రాయాలు మరియు సూచనలు అందించాలని నేను అందరినీ కోరుతున్నాను. ఎందుకంటే అది వారికి కథ రాయడానికి ప్రోత్సాహాన్ని ఇస్తుంది. .. 

ఇంకా చెప్పాలి అంటే కధ అందరికీ నచ్చే విధంగా ఉండటానికి మీ సలహాలు ఉపయోగ పడితే ఆ కధ చదివే అందరికీ ఒక హ్యాపీ ఫీలింగ్ ఉంటుంది అని నా అభిప్రాయం..

కథ మొదలుపెట్టిన తర్వాత మొదటిసారిగా, ఈ రోజు కొంత ప్రశంస మరియు ప్రోత్సాహం లభించడం నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది.

 

థాంక్యు ,

సన్నీ

[Sunnysunnysunny]

మరుసటి రోజు ఉదయం, సూర్యకిరణాలు గదిలోకి ప్రవేశించినప్పుడు, అవి ఒక కొత్త తాజాదనాన్ని, గాఢమైన శాంతి భావనను మోసుకొచ్చాయి. రాజ్  మేల్కొని చూసేసరికి అంజలి అప్పటికే లేచి ఉంది, వంటగది నుండి టీ యొక్క మృదువైన సువాసన వస్తోంది. ఆ రాత్రి బరువు, భయం, మరియు వెక్కిళ్ళు—అన్నీ గతం అయిపోయినట్లు అనిపించాయి. డైనింగ్ టేబుల్  బల్ల తన పూర్వపు అందాన్ని తిరిగి పొందింది. రాజ్  ఇప్పుడు తన తల్లి కళ్ళలోకి చూడగలిగాడు. నిజం చెప్పడంతో, అతని మనసులోని ప్రతీ మూల తేలికపడింది.

"అమ్మా, ఈరోజు పూరీలు  కొంచెం ఎక్కువగా కరకరలాడుతూ ఉన్నాయి," అని రాజ్  నవ్వుతూ అన్నాడు.

అంజలి తన టీ తాగుతూ, ప్రేమగా అతని వైపు చూసింది. "మంచిదే, కనీసం ఈరోజు నువ్వు ఆహారం మీద దృష్టి పెట్టావు, లేకపోతే నిన్న నువ్వు కేవలం పళ్ళెం వైపే చూస్తూ ఉండిపోయావు." ఇద్దరూ పగలబడి నవ్వారు. నిన్న రాత్రి చేసిన ఒప్పుకోలు వారి మధ్య ఉన్న గోడను కూల్చివేసి, ఇకపై ఏదీ నిషేధం కాని ఒక వంతెనను నిర్మించింది.

ఈ మూడు నాలుగు రోజుల్లో, రాజ్  ఆత్మవిశ్వాసం తిరిగి వచ్చింది. తన తల్లి తనను అర్థం చేసుకుంటుందని తెలిసి, అతను తన శారీరక ప్రతిచర్యల గురించి సిగ్గుపడటం మానేశాడు.

ప్రతి రాత్రి వారు కలిసి నిద్రపోయేవారు, ఆ రోజు గురించి మాట్లాడుకుంటూ, నిద్రలోకి జారుకుంటూ నవ్వుకునేవారు. అంజలి యొక్క 'పాత వ్యసనం' ఒక దూరపు జ్ఞాపకంగా మిగిలిపోయింది. ఆమెకు ఇకపై ఎలాంటి కృత్రిమ ఓదార్పు అవసరం లేదు, ఎందుకంటే తన కొడుకు సాంగత్యమే ఆమెకు గొప్ప స్వస్థతను చేకూర్చింది.

ఒక సాయంత్రం, వారు నడక నుండి తిరిగి వస్తుండగా, వారి మధ్య ఇక ఏమాత్రం సంకోచం మిగల్లేదని రాజ్  గ్రహించాడు. ప్రపంచంలోనే ప్రాణ స్నేహితుల్లా వారు చేతులు పట్టుకుని నడిచారు. రాజ్  తన తల్లిని ఆ చీకటి నుండి బయటకు లాగాడు, దానికి ప్రతిఫలంగా, ప్రతి అబ్బాయిని లోపలి నుండి తినేసే యుక్తవయస్సు యొక్క సంక్లిష్టతల నుండి అంజలి అతనికి విముక్తినిచ్చింది.

ఇల్లు ఇప్పుడు నిజంగా ఒక స్వర్గంలా అనిపించింది; అక్కడ నిజం మాట్లాడే స్వేచ్ఛ, ప్రతి తప్పును క్షమించే తల్లి ప్రేమ ఉన్నాయి.

ఆ రాత్రి నిశ్శబ్దంలో, గడియారం ముళ్ళు మళ్ళీ తెల్లవారుజామున 2:00 గంటలను చూపిస్తున్నాయి. గది అదే మసక నీలి కాంతితో, బయట వీస్తున్న గాలి యొక్క మృదువైన సవ్వడితో ప్రకాశవంతంగా ఉంది. రాజ్ కు  హఠాత్తుగా మెలకువ వచ్చింది, కొన్ని రోజుల క్రితం తనను కుదిపేసిన అదే పాత అనుభూతి వెంటనే కలిగింది.

గాఢ నిద్రలో అంజలి పక్కకు తిరిగి మళ్ళీ తనకి చాలా దగ్గరగా వచ్చిందని రాజ్  గ్రహించాడు. ఆమె మృదువైన చేయి రాజ్  ఛాతీపై ఉంది, మరియు ఆమె కాళ్ళు అనుకోకుండా అతని అంగం(మడ్డ ) ని  తాకుతున్నాయి. ఆమె శరీరం యొక్క సుపరిచితమైన వెచ్చదనం మరియు ఆమె చర్మం యొక్క మృదుత్వం నేరుగా రాజ్  పౌరుషాన్ని మేల్కొల్పాయి.

కానీ ఈ రాత్రి, రాజ్  ఆ పాత గాయాలు లేదా భయాలేవీ తనలో దాచుకోలేదు. తన తల్లి తన నిజస్వరూపాన్ని నవ్వుతూ అంగీకరించి, తనను ఒక నేరస్థుడిగా మారకుండా ఎలా కాపాడిందో అతనికి గుర్తుకు వచ్చింది.

అతని మడ్డ పై అంజలి తొడ ఒత్తిడి పెరిగేకొద్దీ, అది సహజంగా గట్టిపడటం ప్రారంభించింది. అది నెమ్మదిగా అతని పైజామా లోపల బిగుసుకుపోవడం మొదలైంది. ఆ స్పర్శ ఎంత ప్రత్యక్షంగా, లోతుగా ఉందంటే రాజ్  శ్వాస భారంగా మారింది. అంజలి నిద్రలో మరింత దగ్గరగా జరగడం అతనికి అనిపించింది, మరియు వారి శరీరాల మధ్య రాపిడి రాజ్  లోపల ఒక రకమైన దడదడలాడే అనుభూతిని సృష్టించింది.

రాజ్  పైకప్పు వైపు చూస్తూ చదునుగా పడుకున్నాడు. అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటుంది, కానీ ఈసారి అతనికి "అపరిశుభ్రంగా" అనిపించలేదు. అది కేవలం ఒక భౌతిక వాస్తవం అని అతనికి తెలుసు.

అంజలి చాలా ప్రశాంతంగా నిద్రపోతోంది. ఆమె ముఖం రాజ్  భుజానికి దగ్గరగా ఉంది, ఆమె శ్వాస వెచ్చదనం తన మెడపై అతనికి తగులుతోంది. ఆమెను మళ్ళీ దూరంగా నెట్టేయాలా, లేక "ఇదంతా సహజమే" అన్న తన తల్లి మాటలను గుర్తు చేసుకోవాలా అని రాజ్  ఆలోచించాడు

. అతను వణుకుతున్న చేతితో తన తల్లి కాలును మెల్లగా తాకాడు. ఈసారి, అతనికి భయం లేదు, బదులుగా, ఆ స్పర్శను అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. అంజలి చర్మం పట్టులా మృదువుగా ఉంది. రాజ్  అంగం  ఇప్పుడు పూర్తిగా రాయిలా గట్టిపడి, దుప్పటి కింద స్పష్టంగా ఉబ్బి కనిపిస్తోంది.

తన తల్లి గమనిస్తుందేమో అనుకున్నాడు, కానీ అంజలి గాఢంగా శ్వాస తీసుకోవడం చూస్తే ఆమెకు ఏమీ తెలియదని అర్థమైంది. రాజ్  కళ్ళు మూసుకుని, తనకూ తన తల్లికీ మధ్య ఏర్పడిన ఈ కొత్త, పారదర్శకమైన సంబంధంలో భాగమైన, ఇష్టం లేకపోయినా ఆహ్లాదకరమైన అనుభూతిని పొందడం మొదలుపెట్టాడు.

గదిలోని నిశ్శబ్దం ఇప్పుడు మాటలకు తావులేని ఒక బరువైన, వెచ్చని నిశ్శబ్దంగా మారింది. రాజ్  శ్వాస భారంగా ఉంది, పైజామాలోనే పూర్తిగా గట్టిపడిన అతని మడ్డ అంజలి తొడకు ఆనుకుని ఉంది. భరించలేక, అతను వణుకుతున్న గొంతుతో మెల్లగా తల్లిని పిలిచాడు.

"అమ్మా... అమ్మా..."

అంజలికి మెలకువ వచ్చింది. ఆమె కళ్ళు రెప్పలు వాల్చగానే, వాస్తవం ఆమెకు బోధపడింది. గత కొన్ని రోజులుగా వారిద్దరి మధ్య చర్చకు, ఉద్రిక్తతకు కారణమైన రాజ్  గట్టిపడిన మడ్డ  మీద తన తొడ ఉందని ఆమె గ్రహించింది.

అంజలి తొందరపడలేదు. ఆమె తన కాలు కదపలేదు, ఆశ్చర్యం కూడా వ్యక్తం చేయలేదు. ఆమె కొన్ని క్షణాల పాటు రాజ్  కళ్ళలోకి చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఆ కళ్ళలో భయం, ఉత్సాహం, ఇంకా తెలియని ప్రశ్న ఉన్నాయి.

అంజలి లోతుగా, తెలివిగా ఊపిరి పీల్చుకుంది. తన కొడుకును ఇంక ఏ అపరాధభావంతోనూ, మానసిక క్షోభతోనూ బతకనివ్వకూడదని ఆమె నిర్ణయించుకుంది. ఆమె చాలా మెల్లగా తన స్థానాన్ని మార్చుకుంది—దూరంగా జరగడానికి కాదు, దగ్గరకు రావడానికి.

ఆమె నెమ్మదిగా మంచం మీద పైకి జరిగి కూర్చుంది.

ఆమె తన తొడను రాజ్  మడ్డ  మీద గట్టిగా ఉంచింది. ఆ ప్రత్యక్ష ఒత్తిడి, ఆమె తొడ యొక్క మృదువైన రాపిడి రాజ్  శరీరంలో విద్యుత్ తరంగాన్ని పంపాయి. అతని అంగం  మరింత గట్టిపడింది. అంజలి ఆగి రాజ్  చేతిని పట్టుకుంది. ఆమె చెయ్యి చెమటతో వణికిపోతోంది.

ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా, అంజలి రాజ్  చేతిని పైకి లేపి, మెల్లగా తన రొమ్ముపై (సళ్లు పై )ఉంచింది.

రాజ్  నిశ్చేష్టుడయ్యాడు.

కొన్ని రాత్రుల క్రితం తాను అనుకోకుండా తాకిన తన తల్లి మృదువైన, వెచ్చని సళ్లు పై తన అరచేయి ఉందని అతను గ్రహించాడు. కానీ ఈసారి అది 'అనుకోకుండా' కాదు.. అది తన తల్లి స్వంత అంగీకారం మరియు ఆమోదంతో జరిగింది.

గదిలోని నీలి కాంతిలో, వారు ఒకరినొకరు చూసుకుంటూ ఉండిపోయారు. అంజలి కళ్ళలో ఒక వింతైన ప్రశాంతత మరియు భద్రతా భావం ఉన్నాయి. "ఈ స్పర్శ నీకు శాంతిని  చేకూర్చి, నీలోని కామోద్రేకాన్ని శాంతపరిస్తే, నాకు ఎలాంటి అభ్యంతరం లేదు" అని ఆమె మౌనంగా తెలియజేస్తున్నట్లుగా ఉంది.

రాజ్  చేయి ఆమె వంపులను స్పృశించగా, అతని మడ్డ  తల్లి తొడల మధ్య వెచ్చదనంలో సేదతీరింది. అలాంటి అనుభూతిని అతను ఇంతకుముందు కేవలం కలలలో లేదా భయంలో మాత్రమే అనుభవించాడు. ఆ రాత్రి, తల్లి కొడుకుల మధ్య ఉన్న తెర పూర్తిగా తొలగిపోయింది. మాటలు ఏమీ రాలేదు, కానీ ఆ స్పర్శ ఎన్నో విషయాలు చెప్పింది.

ఆ రాత్రి గదిలోని నీలి కాంతిలో ఒక అపరిచితమైన ప్రశాంతత నిండిపోయింది. రాజ్  చేయి అంజలి సళ్లు  వెచ్చదనాన్ని స్పృశించగా, ఆమె తొడ ఒత్తిడి నేరుగా అతని అంగం పై పడింది. క్రమంగా, ఆ ఉద్రేకం గాఢమైన విశ్రాంతిగా మారి, వారు ఒకరికొకరు దగ్గరగా గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నారు.

మరుసటి ఉదయం, సూర్యకిరణాలు గదిలోకి ప్రవేశించినప్పుడు, గాలిలో ఎలాంటి ఆందోళన లేదు. రాజ్  మనసులో ఏమాత్రం అపరాధభావం లేదా అపరాధభావం మిగలకుండా, ఈ విషయాన్ని పూర్తిగా పరిష్కరించాలని అంజలి నిశ్చయించుకుంది.

డైనింగ్ టేబుల్  తర్వాత, ఇంట్లో అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉన్నప్పుడు, అంజలి రాజ్ ను  పిలిచి సోఫాలో తన పక్కన కూర్చోబెట్టింది. ఆమె రాజ్  చేతిని పట్టుకుని చాలా ప్రశాంతమైన, గంభీరమైన స్వరంతో మాట్లాడటం ప్రారంభించింది.

"రాజ్ , నిన్న రాత్రి జరిగిన దాని గురించి నీకు ఒక విషయం చెప్పాలి," అతని కళ్ళలోకి చూస్తూ అంజలి అంది.

రాజ్  కొద్దిగా చూపులు కిందకి దించాడు, కానీ ఈసారి అతను వణకలేదు.

అంజలి చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో అంది, "చూడు నాయనా, నిన్న రాత్రి జరిగింది పూర్తిగా సాధారణమైనదే. ఒక డాక్టర్‌గా, నీ తల్లిగా, మానవ శరీరం ఎలా పనిచేస్తుందో నాకు తెలుసు. ఈ మధ్య మనమిద్దరం అనుభవిస్తున్న మానసిక ఒత్తిడి, ఒంటరితనం మన భౌతిక సామీప్యం వల్ల ఉపశమించింది."

రాజ్  చేతిని నిమురుతూ, ఆమె కొనసాగించింది, "దీని గురించి అపరాధ భావనతో బాధపడటంలో అర్థం లేదు."

రాజ్  మెల్లగా అడిగాడు, "కానీ అమ్మా... ఇది తప్పు కాదా? జనాలు ఏమనుకుంటారు?"

అంజలి దృఢంగా బదులిచ్చింది, "సమాజం మంచి చెడులను నిర్వచిస్తుంది, కానీ మన పరిస్థితి వేరు. మనం ఏ తప్పూ చేయలేదు. మనం ఒకరికొకరం రక్షణ కవచంలా ఉన్నాం. నా స్పర్శ నిన్ను ప్రశాంతపరిచి, నీ సాన్నిధ్యం నన్ను ఆ పాత వ్యసనానికి దూరంగా ఉంచితే, అది మనకు ఔషధం లాంటిది. మనం పంచుకునే నమ్మకమే గొప్ప సత్యం."

శరీర అవసరాలు, హార్మోన్ల ప్రభావాలు సహజమైనవని ఆమె రాజ్ కు  వివరించింది. వారు దీనిని ఒకరితో ఒకరు సౌకర్యవంతంగా అంగీకరిస్తే, అది నేరం కాదు.

"నిన్ను నువ్వు నిందించుకోవడం ఆపాలి. మన ఇద్దరికీ ఒకరికొకరు అవసరం, ఈ 'కలిసి ఉండటంలో' ఎలాంటి అపవిత్రత లేదు, కేవలం విడదీయరాని నమ్మకం మాత్రమే ఉంది."

రాజ్  తల్లి మాటలు అతనికి అపారమైన మానసిక బలాన్ని ఇచ్చాయి. తన తల్లి ఎంత ఆధునికురాలు, వివేకవంతురాలు అని అతను గ్రహించాడు. వారు ఒక్క క్షణంలో అతని మనసులోని చీకటినంతటినీ తొలగించారు. ఇప్పుడు వారి మధ్య ఎలాంటి తెర లేదు, కేవలం గాఢమైన అవగాహన, షరతులు లేని సహచర్యం మాత్రమే ఉన్నాయి.

అది రాత్రి సమయం, ఇల్లంతా విచారకరమైనది కాకుండా, హాయినిచ్చే నిశ్శబ్దంతో నిండి ఉంది. వంటగదిలో పాత్రల చప్పుడు, మసాలాల సువాసన గుమగుమలాడుతున్నాయి. రాజ్ , అంజలి ఒకరి కళ్ళలోకి ఒకరు చూసుకోని దశను దాటారు. ఇప్పుడు వారి మధ్య ఒక పారదర్శకత ఏర్పడింది, అది వారి సంబంధాన్ని మరింత గాఢంగా, స్నేహపూర్వకంగా మార్చింది.

అంజలి వేడి వేడి కూర, అన్నం భోజన బల్ల మీద వడ్డించింది. రాజ్  మొదటి ముద్ద తిని ముఖం చిట్లించాడు.

"అమ్మా, ఈరోజు ఉప్పు కొంచెం తక్కువైనట్టుంది కదా? లేక నా నాలుక మొద్దుబారిపోయిందా?" అని రాజ్  అంజలి వైపు చూస్తూ అల్లరిగా అడిగాడు.

అంజలి వెంటనే తన పళ్ళెం నుండి ఒక చెంచా తీసుకుని, రాజ్  వైపు కోపంగా చూసింది. "పర్వాలేదు! నా వంటలో తప్పులు వెతకడానికి నీకు ఒక సాకు కావాలి అంతే. వచ్చేసారి నువ్వే వండుకో, అప్పుడు నీకే తెలుస్తుంది."

రాజ్  నవ్వాడు. "అమ్మా, నీకు ఎంత త్వరగా చిరాకు వస్తుందో చూద్దామని అడిగాను. కూర అద్భుతంగా ఉంది, కానీ పకోరాలు ఇంకొంచెం మెత్తగా ఉంటే బాగుండేది."

"సరేనా? మరి నిన్న నువ్వు ఇచ్చిన మాడిపోయిన ఆమ్లెట్ సంగతేంటి?" అని అంజలి ఆటపట్టిస్తూ రాజ్  చెంప మీద తేలికగా కొట్టింది.

రాత్రి భోజనం అంతా వాళ్లిద్దరూ ఇలాగే ఒకరినొకరు ఆటపట్టించుకుంటూనే ఉన్నారు. ఈ సరదా సంభాషణ, ముందు జరిగిన సంఘటన వల్ల వారి మధ్య ఏర్పడిన ఉద్రిక్తతను పూర్తిగా పోగొట్టింది. తన తల్లి ఇకపై కేవలం సంరక్షకురాలు మాత్రమే కాదని, ప్రపంచంలో దేని గురించైనా మాట్లాడగలిగే తన ప్రాణ స్నేహితురాలు అని రాజ్ కు  అనిపించింది.

రాత్రి భోజనం తర్వాత, గిన్నెలు తానే కడుగుతానని రాజ్  పట్టుబట్టాడు.

"వదిలేయ్ రాజ్ . నేను ఉదయాన్నే కాలేజీకి వెళ్ళాలి," అంది అంజలి.

"లేదు అమ్మా, 'డాక్టర్ సాహిబా' ఈరోజు విశ్రాంతి తీసుకోవాలి. ఎలాగూ నువ్వు రోజంతా రోగులతోనే గడిపావు కదా," అంటూ రాజ్  నవ్వి ఆమెను సోఫా వైపు నెట్టాడు.

అంజలి సోఫాలో కూర్చుని, తన కొడుకు పని చేసుకోవడాన్ని చూస్తూ ఉంది. కొద్ది రోజుల క్రితం వరకు తన గుర్తింపు, యవ్వనం అనే సంక్లిష్టతలలో సతమతమవుతున్న ఆ అబ్బాయి, ఇప్పుడు ఇంత బాధ్యతగా, ఉల్లాసంగా ఎలా మారాడో ఆమె నమ్మలేకపోయింది. రాజ్ ను  'క్షమించి', ఆ రాత్రి జరిగిన దాన్ని 'సాధారణం' అని కొట్టిపారేయడం ద్వారా, తాను అతడిని కాపాడటమే కాకుండా, తన ఒంటరితనానికి అత్యంత అందమైన నివారణను కూడా కనుగొన్నానని ఆమె గ్రహించింది. అప్పటికి

రాత్రి 11 గంటలు. ఇంట్లో దీపాలు నెమ్మదిగా మసకబారడం ప్రారంభించాయి.

"రాజ్ , త్వరగా రా... నాకు నిద్ర వస్తోంది," అని అంజలి తన గది నుంచి పిలిచింది.

రాజ్  వంటగది లైటు ఆపి, నవ్వుతూ, తన గదికి కాకుండా, తన తల్లి గది వైపు వెళ్ళాడు. ఇప్పుడు తను ఎక్కడ ఉండాలో అతనికి తెలుసు, తన మనసు  ఎక్కడ ఉందో అంజలికి తెలుసు. అప్పటికి

రాత్రి 12 గంటలు. గది నిశ్శబ్దంగా ఉంది, కానీ ఆ నిశ్శబ్దం నిజమైన నిశ్శబ్దం కాదు; అందులో ఒక వింతైన వెచ్చదనం, బరువు ఉన్నాయి. రాజ్ , అంజలి ఇద్దరూ పడుకుని ఉన్నారు, కానీ వారిద్దరికీ నిద్ర పట్టలేదు. ఫ్యాన్ యొక్క మృదువైన శబ్దం, ఒకరి శ్వాస మరొకరికి స్పష్టంగా వినిపిస్తున్నాయి.

అంజలి రాజ్ కు  వీపు చూపి ఉన్నప్పటికీ, అతను మేల్కొని, అశాంతితో ఉన్నాడని ఆమె గ్రహించగలిగింది. ఇంతలో, రాజ్  మనసులో ఒక తుఫాను చెలరేగుతోంది. అతని తల్లి మాటలు—"ఇదంతా సహజమే,"ఇందులో తప్పు లేదు"—ఆ మాటలు ఆమె చెవుల్లో ప్రతిధ్వనించాయి. ఆమె యవ్వనపు ఉద్వేగం, ఆ స్పర్శ జ్ఞాపకం ఆమెను నిద్రపోనివ్వలేదు.

చివరికి, తన గుండెచప్పుడును అదుపులోకి తెచ్చుకుని, రాజ్  గొంతు బొంగురుపోగా చీకటిని చీల్చుకుంటూ వచ్చింది.

"అమ్మా..." వణుకుతున్న స్వరంతో పిలిచాడు.

అంజలి నెమ్మదిగా తిరిగి అతని కళ్ళలోకి చూసింది. నీలి కాంతిలో అతని కళ్ళు మెరుస్తున్నాయి. "లేచావా? ఏమైంది?"

రాజ్  తన ధైర్యమంతా కూడగట్టుకుంటున్నట్టుగా ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచాడు. "అమ్మా... నాకు నిద్ర పట్టడం లేదు. నిన్న రాత్రి జరిగిన దాని తర్వాత... మరియు ఈ ఉదయం నువ్వు చెప్పిన దాని తర్వాత... నా మనసు ఒకే చోట నిలిచిపోయింది."

అతను ఆగి, అంజలి కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ, కొద్దిమంది కొడుకులు మాత్రమే చెప్పడానికి ధైర్యం చేసే మాటను అన్నాడు.

"అమ్మా... నేను... నేను నిన్ను తాకవచ్చా? మళ్ళీ... ఈసారి స్పృహతో?"

గదిలోని ఉష్ణోగ్రత ఒక్కసారిగా పెరిగినట్లు అనిపించింది. అంజలి కనురెప్ప కూడా వాల్చలేదు. ఆమె కేవలం అతని వైపే చూస్తూ ఉండిపోయింది. రాజ్  స్వరంలో ఆమెకు కామం కనిపించలేదు, కానీ ఒక వింతైన అమాయకత్వం, ఆసక్తి, మరియు ఆ ఉదయం తను ఇచ్చిన 'అంగీకారం' కోసం ఒక అన్వేషణ కనిపించాయి.

అంజలి ఎటువంటి కోపాన్ని ప్రదర్శించలేదు. ఈ రోజు తను అతన్ని తిరస్కరించినా లేదా మందలించినా, వాళ్ళిద్దరూ సృష్టించుకున్న 'పారదర్శకత' మళ్ళీ కూలిపోతుందని ఆమెకు తెలుసు. రాజ్  తన నుండి ఏమీ 'దాచడం' లేదని, బదులుగా తన తల్లిని 'అనుమతి' అడుగుతున్నాడని ఆమె గ్రహించింది.

మెల్లగా నవ్వుతూ, అంజలి తన దుప్పటిని కొద్దిగా కిందకి లాగి, రాజ్  చేతిని పట్టుకుని, తన రొమ్ము మీద పెట్టుకుంది.

[Sunnysunnysunny]

మెల్లగా నవ్వుతూ, అంజలి తన దుప్పటిని కొద్దిగా కిందకి లాగి, రాజ్  చేతిని పట్టుకుని, తన రొమ్ము మీద పెట్టుకుంది.

"అది నీకు ప్రశాంతాత చేకూర్చి, నీ భయాలను పోగొడితే... అప్పుడు నువ్వు దాన్ని తాకవచ్చు రాజ్ .

నేను నీకు చెప్పాను కదా, ఇప్పుడు మన మధ్య ఏమీ తప్పు లేదని," అంజలి గొంతులో ఒక వింత ప్రశాంతత, ఆప్యాయత ఉన్నాయి.

 

రాజ్  అరచేతులు ఆ మృదువైన, బరువైన ఉబ్బును తాకగానే, అతని శరీరం మొత్తం ఒక విద్యుత్ ప్రవాహం ప్రవహించింది. ఈసారి, అతను 'దొంగతనం' చేయడం లేదు, కానీ అతని తల్లి అతనికి ఈ హక్కును ఇచ్చింది. పైజామా లోపల అతని మడ్డ  పూర్తి శక్తితో పైకి లేచింది, కానీ అతని దృష్టి ఇప్పుడు ఆ పట్టులాంటి స్పర్శపై ఉంది.

 

రాజ్  నెమ్మదిగా తన వేళ్ళను కదపడం ప్రారంభించాడు. తన అరచేతి కింద అంజలి గుండె దడదడలాడటాన్ని అతను అనుభూతి చెందగలిగాడు. ఆ క్షణం వారి బంధానికి ఉన్న పాత నిర్వచనాలన్నింటినీ దహించివేస్తూ, ఎలాంటి ముసుగులు లేకుండా, ఎలాంటి సిగ్గు లేకుండా, కేవలం వాళ్లిద్దరే ఉండే ఒక కొత్త ప్రపంచాన్ని సృష్టిస్తోంది.

 

గదిలోని మసక వెలుతురులో, రాజ్  చేయి అంజలి వక్షోజాల మృదుత్వాన్ని తాకింది. ఈ అనుభూతి అతనికి పూర్తిగా కొత్తగా, అద్భుతంగా అనిపించింది. ఒక చిన్న పిల్లాడిలోని కుతూహలం, శారీరక ఉత్తేజం అతడిని మరింత నిర్భయంగా మాట్లాడేలా చేశాయి.

 

అతను మెల్లగా తన వేళ్లను ఆ గుండ్రని భాగంపై పోనిస్తూ, తల్లి కళ్లలోకి చూస్తూ, ఒక అమాయకమైన ప్రశ్న అడిగాడు.

 

"అమ్మా... ఇవి ఎందుకంత మృదువుగా ఉన్నాయి? నా జీవితంలో ఇలాంటిది ఎప్పుడూ చూడలేదు... అంటే, ఎప్పుడూ తాకలేదు. ఈ స్పర్శ ఎందుకంత విభిన్నంగా, ఓదార్పుగా ఉంది?" రాజ్  గొంతులో ఒక వింత ఆశ్చర్యం వినిపించింది.

 

అతని అమాయకత్వానికి అంజలి చిన్నగా నవ్వింది. ఆమె రాజ్  చేతిని తీయకుండా, అతనికి సౌకర్యంగా ఉండేలా అక్కడే పట్టుకుంది.

 

"ఓరి వెర్రివాడా, అది సహజమైన నిర్మాణం," అంజలి ఒక వైద్యురాలి స్వరంతో వివరించడం మొదలుపెట్టింది. "జీవశాస్త్రం ప్రకారం, స్త్రీల రొమ్ములు ప్రధానంగా కొవ్వు కణజాలం మరియు గ్రంధులతో ఏర్పడి ఉంటాయి. బిడ్డకు పోషణ అందించడానికి వీలుగా అవి ఈ మృదుత్వాన్ని కలిగి ఉంటాయి. ఇది శరీరంలో అత్యంత సున్నితమైన మరియు ప్రేమగల భాగం."

 

రాజ్  మంత్రముగ్ధుడై విన్నాడు. పైజామా లోపల పూర్తిగా గట్టిపడిన అతని సుల్లి  అంజలి తొడకు ఆనుకుని ఉంది, కానీ అతని మనసు మాత్రం ప్రస్తుతం తన తల్లి మాటల్లో లీనమై ఉంది.

 

అంజలి చిన్నగా నవ్వి, కొనసాగించింది, "మరి ఈ రోజు నీకు ఇది చాలా 'కొత్త'గా అనిపిస్తోందా? చిన్నప్పుడు దీని గురించి నన్ను ఎంత ఏడిపించావో నీకు గుర్తు కూడా లేదు. నువ్వు చిన్నప్పుడు, దాన్ని పట్టుకోకుండా లేదా నోట్లో పెట్టుకోకుండా నిద్రపోయేవాడివి కాదు. గంటల తరబడి దానికి అతుక్కుపోయి ఉండేవాడివి, నేను ఒక్క క్షణం పక్కకు జరిగినా గొడవ చేసేవాడివి."

 

ఇది విని రాజ్  ముఖం సిగ్గుతో ఎర్రబడింది. "నిజంగానా, అమ్మా? నేను అంత మొండివాడినా?"

 

"మొండివాడివా? నువ్వొక విపత్తువి!" అంజలి సరదాగా అతని ముక్కు పట్టుకుని లాగింది. "ఈ రోజు నువ్వు దాన్ని ఒక 'మగవాడిలా' చూస్తున్నావు, అది నిన్ను రెచ్చగొడుతోంది, కానీ నాకు మాత్రం, నువ్వు ఇప్పటికీ ఈ ఛాతీలోనే ఓదార్పును పొందిన అదే చిన్న రాజ్ వి. అందుకే నేను ఇందులో 'అసభ్యత' ఏమీ లేదని చెప్పాను. ఇది కేవలం తిరిగి వచ్చిన ఒక వలయం మాత్రమే."

 

రాజ్  ఇప్పుడు మరింత ధైర్యంతో ఆ ఉబ్బిన భాగాన్ని తన అరచేతిలో పట్టుకున్నాడు. తన తల్లి నిష్కపటత్వం తనలోని 'పాపాలన్నింటినీ' కడిగివేస్తున్నట్లు అతనికి అనిపించింది. అతనికి ఇకపై తన తల్లి శరీరం పట్ల భయం కలగలేదు, దానికి బదులుగా ఒక గాఢమైన అనుబంధం ఏర్పడింది.

 

"అయితే... నేను... నేను దాన్ని ఇంకాస్త ఎక్కువగా అనుభూతి చెందవచ్చా? నేను చిన్నప్పుడు అనుభూతి చెందినట్లుగా?" రాజ్  మెల్లగా గుసగుసలాడుతూ అడిగాడు.

 

గదిలోని నీలి వెలుగులో, రాజ్  చేయి ఇప్పుడు అంజలి గుండ్రని వక్షోజాలపై గట్టిగా నిలిచి ఉంది. అతను దాన్ని నిమురుతుండగా, అతని మనసులో మరో ఉత్సుకత తలెత్తింది. అతను దాన్ని తాకగానే అంజలి శ్వాస కొంచెం భారంగా మారడాన్ని అతను గమనించాడు.

 

తల్లి కళ్ళలోకి చూస్తూ, అతను మెల్లగా అడిగాడు, "అమ్మా... నువ్వు చెప్పినట్టు, ఇది చాలా సున్నితమైన భాగం కదా... నేను దీన్ని ఇలా తాకినప్పుడు నాకు కలిగే అనుభూతులే నీకు కూడా కలుగుతున్నాయా? నీకు కూడా ఇష్టమేనా?"

 

అంజలి ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుంది. రాజ్  ఇకపై కేవలం కుతూహలం ఉన్న పిల్లవాడు కాదని, ఒక మనిషి యొక్క సహజ భావాలను అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడని ఆమె గ్రహించింది. అతను నిజాన్ని దాచడానికి ప్రయత్నించలేదు.

 

"అవును, రాజ్ ," అంజలి చాలా ప్రశాంతమైన, మధురమైన స్వరంతో అంది. "నేను నీకు చెప్పినట్టు, ఇది శరీరంలో అత్యంత సున్నితమైన భాగం. ఇక్కడి నరాలు నేరుగా మెదడుకు, భావోద్వేగాలకు అనుసంధానించబడి ఉంటాయి. నువ్వు దీన్ని ఇలా మెల్లగా తాకినప్పుడు, నాకు కూడా అదే జలదరింపు, ఆహ్లాదకరమైన అనుభూతి కలుగుతుంది."

 

ఆమె తన చేతిని రాజ్  చేతిపై ఉంచి, కొంచెం గట్టిగా నొక్కింది.

 

"చూడు నాయనా, స్పర్శ ఆప్యాయంగా ఉన్నా, ఆకర్షణీయంగా ఉన్నా, శరీరం స్పందించే విధంగా రూపొందించబడింది. ఒక స్త్రీగా,నాకు కూడా అలాగే అనిపిస్తుంది. నిజం చెప్పాలంటే, గత కొన్నేళ్లుగా నేను పోరాడుతున్న ఒంటరితనం మరియు 'వ్యసనం'లో, ఈ స్పర్శ నాకు ఒక విచిత్రమైన ఓదార్పును, ఇంకా 'సజీవంగా ఉన్నాననే' భావనను ఇస్తుంది.

 

అతని కళ్ళలోకి చూస్తూ, అంజలి ఇంకా వివరించింది, "సున్నితంగా ఉండటంలో తప్పు లేదు, రాజ్ . అది జీవితంలో ఒక భాగం. నీ స్పర్శతో నా శరీరానికి హాయిగా అనిపిస్తే, నేను 'చెడ్డ తల్లిని' అని కాదు. దాని అర్థం మనమిద్దరం మనుషులం, మనకు ఒకరికొకరి వెచ్చదనం అవసరం అని మాత్రమే."

 

ఇది వినడం ఆర్యన్‌కు ఒక అద్భుతం కంటే తక్కువ కాదు. ఈ తుఫానులో తాను ఒంటరిగా ఉన్నానని అతను భావించాడు, కానీ అతని తల్లి నిష్కపటత్వం తామిద్దరూ ఒకే పడవలో ఉన్నామని అతనికి అర్థమయ్యేలా చేసింది.

 

రాజ్  పురుషాంగం ఇప్పుడు తన పైజామాల బంధనాలను ఛేదించుకుని బయటకు రావాలని తహతహలాడుతోంది. అంజలి తొడల మధ్య రాపిడి, అతని ఛాతీపై ఆమె చేయి—ఈ అనుభూతులు అతన్ని కేవలం వాళ్లిద్దరూ మాత్రమే ఉన్న ప్రపంచానికి తీసుకువెళ్లాయి.

 

"అయితే, అమ్మా... మనం ఒకరినొకరు ఇలా అనుభూతి చెందవచ్చా... ప్రతిరోజూ...?" అని రాజ్  దాదాపు గుసగుసగా అడిగాడు.

 

అంజలి అతన్ని తన చేతుల్లోకి మరింత గట్టిగా తీసుకుంది. "నీకు అవసరమైనంత కాలం మరియు అది నాకు ప్రశాంతాత  చేకూర్చినంత కాలం... మనం ఇలాగే ఉందాం. ఇప్పుడు పడుకో, నా బిడ్డ."

 ఆ రాత్రి, రాజ్  తన తల్లి ఛాతీపై చేయి వేసి, ఆమె శరీర సువాసనను పీలుస్తూ, చిన్నప్పటి నుండి ఎన్నడూ లేనంత గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నాడు.

కిటికీ తెరల గుండా బంగారు వర్ణపు ఉదయపు సూర్యకాంతి గదిలోకి వడపోసి వచ్చింది. ఈ ఉదయం నిజంగా ఎంతో ఉల్లాసంగా ఉంది. రాజ్  నిద్రలేచినప్పుడు, గత కొన్ని రాత్రులుగా లేని ఒక ప్రశాంతత అతని ముఖంలో కనిపించింది. రాత్రంతా తన తల్లి ఒడిలోని వెచ్చదనాన్ని, ఆ మృదువైన స్పర్శను అనుభవించడంతో, అతని గుండెలోని బరువంతా తొలగిపోయింది. 

అంజలి కూడా వంటగదిలో అల్పాహారం తయారుచేస్తూ గొణుగుతోంది. ఆమె ముఖంలో కూడా ఒక విభిన్నమైన కాంతి ఉంది—ఎవరో ఆమె ఛాతీపై నుండి ఒక బరువైన బండరాయిని దించినట్లుగా.

బంగాళాదుంప పరాటాలు, వెన్న సువాసన అల్పాహారం బల్ల అంతటా వ్యాపించింది. రాజ్  తన కుర్చీని లాక్కుని అంజలి వైపు చూశాడు. అంజలి నవ్వి అతనికి ఒక కప్పు టీ ఇచ్చింది.

 

"ఈరోజు ఇంత త్వరగా లేచావా? నిన్న రాత్రి ఆలస్యంగా పడుకున్నావు కదా," అని అంజలి అతని వైపు అల్లరిగా చూస్తూ అంది.

 

రాజ్  మెల్లగా నవ్వి టీ ఒక గుక్క తాగాడు. తర్వాత, చాలా గంభీరంగా, అతను అంజలి చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.

 

"అమ్మా... నేను నీకు ధన్యవాదాలు చెప్పాలనుకున్నాను. నిన్న రాత్రికి... మరియు నువ్వు నాకు వివరించిన ప్రతిదానికీ." రాజ్  గొంతులో గాఢమైన గౌరవం, ఆప్యాయత ఉన్నాయి.

అంజలి అతన్ని ఆపడానికి ప్రయత్నించింది, కానీ రాజ్  కొనసాగించాడు.

"నిజం చెప్పాలంటే, నేను ఈ భావాలలో మునిగిపోతానేమోనని భయపడ్డాను. నేనేదో నేరం చేస్తున్నట్లు అనిపించింది. కానీ నువ్వు నీ భావాల గురించి చెప్పి, అలా చేయడానికి నాకు హక్కునిచ్చిన తీరు... నన్ను మళ్ళీ బ్రతికినట్లు అనిపించేలా చేసింది. నన్ను లోపల నుండి తినేస్తున్న 'పురుషత్వం' అనే భయం నుండి నువ్వు నాకు విముక్తి కలిగించావు."

అంజలి రాజ్  చేతిని ప్రేమగా నిమిరింది. "పిచ్చివాడా, ఎందుకు ఇంత కృతజ్ఞతగా ఉన్నావు? ఒక తల్లిగా, ఒక స్నేహితురాలిగా నేను చేయాల్సింది చేశాను. నేను నిన్ను అర్థం చేసుకోకపోతే ఇంకెవరు అర్థం చేసుకుంటారు? ఇదిగో చూడు, ఈరోజు నువ్వు ఎంత సంతోషంగా, ప్రశాంతంగా కనిపిస్తున్నావో. అదే నాకు దొరికిన అతిపెద్ద బహుమతి."

 

రాజ్  నవ్వి, పరాఠా ముక్కను కొరికాడు. "నువ్వు చెప్పింది నిజమే, అమ్మా. ఈరోజు కాలేజీకి వెళ్లడానికి నాకు ఏ సంకోచం లేదు. ఇంట్లో నా 'శాంతి' ఉంది కాబట్టి నేను ప్రపంచాన్ని ఎదుర్కోగలననిపిస్తోంది."

 

అంజలి కళ్లలో ఆప్యాయతతో ఒక కన్నీటి చుక్క చెదిరింది. "నాకు కావాల్సిన ధైర్యం సరిగ్గా ఇదే. ఇప్పుడు అల్పాహారం త్వరగా ముగించు, లేకపోతే మనకు ఆలస్యం అవుతుంది."

 

వాళ్లిద్దరూ నవ్వుతూ, ఆడుకుంటూ అల్పాహారం తిన్నారు. ఇప్పుడు వాళ్ల మధ్య దాటడానికి భయపడే అడ్డంకి ఏదీ లేదు. ఆ రాత్రి మళ్ళీ వస్తుందని, ఆ నీలిరంగు వెలుగుల గది మరోసారి వారి 'ఏకాంత' మరియు 'నిజమైన' క్షణాలకు సాక్షి అవుతుందని వాళ్లకు తెలుసు.

 

మసకబారుతున్న సాయంకాలపు వెలుగుతో, ఇల్లంతా ఒక విభిన్నమైన మైకం, ప్రశాంతత నిండిపోయాయి. వారాలుగా రాజ్ , అంజలిలను అశాంతితో ఉంచిన 'తెర' ఇకపై వారి మధ్య లేదు. ఈ రోజు వాళ్లిద్దరికీ చాలా తేలికైన, సంతోషకరమైన రోజు. రాత్రి భోజన సమయానికి, భోజన బల్ల వద్ద వాతావరణం ఎప్పటికన్నా మరింత ఉల్లాసంగా ఉంది.

 

అంజలి రాత్రి భోజనం కోసం పనీర్ కూర, వేడి వేడి ఫుల్కాలు తయారు చేసింది. రాజ్  బల్ల వద్ద కూర్చుని, వంటగదిలో పనిచేస్తున్న తన తల్లిని చూస్తున్నాడు. ఆమె మరింత ఉత్సాహంగా, ఆకర్షణీయంగా కనిపిస్తోంది.

 

"అమ్మా, ఈ రోజు వాసన చాలా బాగుంది.""పనీర్‌లో ఏమైనా ప్రత్యేకంగా కలిపారా?" అని రాజ్  తన కుర్చీని కొంచెం ముందుకు జరుపుతూ అడిగాడు.

 

అంజలి అతని వైపు చూసి నవ్వింది, "ఏముంది ప్రత్యేకత? అవే మసాలాలు. కానీ అవును, ఈరోజు వండాలని నాకు కొంచెం ఎక్కువగా అనిపించింది."

 

రాజ్  అల్లరిగా కనుబొమ్మలు ఎత్తాడు. "ఓహ్? అందుకేనా ఈరోజు కూర ఎందుకంత... మెత్తగా, రసవంతంగా ఉంది? నిన్న రాత్రి లాగే ఉంది?"

 

అంజలి చెయ్యి ఒక క్షణం పాటు చపాతీ కర్ర మీద ఆగిపోయింది. ఆమె రాజ్  వైపు తిరిగి చూసింది, ఆమె కళ్ళలో ఒక చిన్న మెరుపు, అల్లరి తొంగిచూశాయి. "నువ్వు పెద్దయ్యావు కదా, వస్తువులను మెలితిప్పడం నేర్చుకున్నావా? ఈ మధ్య మెత్తటి వాటిని ఎక్కువగా ఇష్టపడటం మొదలుపెట్టావు."

 

ఆర్యన్‌కు కొంచెం ఇబ్బందిగా అనిపించింది, కానీ తర్వాత ధైర్యం కూడగట్టుకున్నాడు. "నేనేం చేయగలను అమ్మా? 'గురువు' అంత మంచి గురువు అయినప్పుడు, శిష్యుడు రాణించక తప్పదు కదా? నిన్న రాత్రి నువ్వే కదా 'ప్రకృతి స్వరూపాన్ని' అర్థం చేసుకోవాలని చెప్పావు."

 

అంజలి నవ్వుతూ తన పళ్ళెం అతని ముందు పెట్టింది. "ఎక్కువ శబ్దం చేయకు. నిశ్శబ్దంగా తిను, లేకపోతే ఈ 'మెత్తటి' జున్ను చల్లారగానే గట్టిపడిపోతుంది. నీకు నచ్చలేదని చెప్పకు."

"ఈ మధ్య గట్టివి నన్ను ఇబ్బంది పెడుతున్నాయి, అమ్మా. మెత్తటి జున్ను అయితేనే మంచిది," అని రాజ్  సూక్ష్మమైన ద్వంద్వార్థంతో అన్నాడు.

అంజలి ఒంట్లో వణుకు పుట్టింది. "సరే, అంటే నీకు 'మెత్తదనం' అంటే అంత ఇష్టమన్నమాట? జాగ్రత్త, ఈ అలవాటు నిన్ను రాత్రంతా మేల్కొని ఉండేలా చేయకూడదు."

"మేల్కొని ఉండటంలో ఉండే ఆనందం నిద్రలో ఉండదు. ఇక నీకు నిద్ర రానప్పుడు, నాకు జోలపాట పాడటానికి నువ్వు ఉంటావు కదా," అని రాజ్  గొంతు తగ్గించి అన్నాడు. అంజలి

 

ఒక గుక్క టీ తాగి అతని వైపు తదేకంగా చూసింది. "నేను నీకు జోలపాట పాడతానో లేక ఇంకేమైనా పాడతానో... అది కాలమే చెబుతుంది. ప్రస్తుతానికి, నీ భోజనం పూర్తి చెయ్యి, ఆ తర్వాత ఈ రాత్రి నీ ఉత్సుకత నిన్ను ఎక్కడికి తీసుకెళ్తుందో చూద్దాం."

 

రాత్రి భోజనం అంతా వాళ్ళిద్దరూ ఇలాంటి తేలికైన, అర్థవంతమైన సంభాషణలనే కొనసాగించారు. ఆ వాతావరణంలో ఒక అపరిచితమైన ఉత్సాహం, ఒక గాఢమైన ఆకర్షణ ఉన్నాయి. రాత్రి భోజనం తర్వాత, దీపాలు ఆర్పేసినప్పుడు, ఆ నీలిరంగు వెలుగుల గది మరోసారి తమ కొత్త ప్రయోగాలకు, స్పర్శలకు సాక్షిగా నిలుస్తుందని ఇద్దరికీ తెలుసు.

 

ఆ రాత్రి నిశ్శబ్దంలో, సుపరిచితమైన ఆ నీలిరంగు వెలుగు ఒక మాయాజాల వాతావరణాన్ని సృష్టించింది. రాత్రి భోజనం నాటి తేలికపాటి అల్లరి చేష్టలు, ద్వంద్వార్థ సంభాషణలు ఆ గాలిలో ఒక తీయని అశాంతిని నింపాయి. వాళ్లిద్దరూ మంచం మీద పడుకోగానే, గదిలోని ఉష్ణోగ్రత ఒక్కసారిగా పెరిగింది.

 రాజ్  నిటారుగా పడుకుని ఉన్నాడు, కానీ అతని శ్వాస భారంగా ఉంది. అతను తిరిగి తన తల్లి వైపు చూశాడు. అతని కళ్లలో ఒక వింతైన నిస్సహాయత, ఒక గాఢమైన ఆరాటం, మరియు బతిమాలుతున్న అమాయకత్వం ఉన్నాయి. ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా, రాత్రి తన నిద్రను, పగలు తన ప్రశాంతతను దోచుకున్న ఆ ఓదార్పు స్పర్శ కోసం అతను తన తల్లిని వేడుకుంటున్నాడు.

 

అంజలి అతని దాహంతో, ఆకాంక్షతో ఉన్న కళ్లలోకి చూసింది. రాజ్  ఇప్పుడు పూర్తిగా తన మాయలో పడిపోయాడని, అతని శరీరం ఆ సున్నితత్వం కోసం తపిస్తోందని ఆమెకు అనిపించింది.

 అంజలి ముఖం ఒక మనోహరమైన, అర్థవంతమైన చిరునవ్వుతో వెలిగిపోయింది. ఆమె నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగి, రాజ్  ముఖానికి దగ్గరగా వంగి, "ఏమిటి అంత తీక్షణంగా చూస్తున్నావు? భయపడకు... పద," అని గుసగుసలాడింది.దాన్ని తాకండి.

 అంజలి ఆ మాటలు అనగానే, రాజ్  గుండె ఒక్క క్షణం ఆగిపోయినట్లు అనిపించింది. అతను వణుకుతూ రెండు చేతులు ముందుకు చాచాడు. ఈసారి, అతని వేళ్ళలో సంకోచం తగ్గి, వాటిని తన సొంతం చేసుకోవాలనే ఆరాటం పెరిగింది. అతను తన అరచేతులను అంజలి వక్షోజాలపై సున్నితంగా ఉంచాడు.

 ఆహ్..." రాజ్  నోటి నుండి ఒక చిన్న మూలుగు వెలువడింది.

 

అతని అరచేతులు ఆ బరువైన, పట్టులాంటి వక్షోజాలను తాకగానే, పైజామా లోపల అతని పురుషాంగం పూర్తి శక్తితో కొట్టుకుంది. అది ఇప్పుడు ఎంత గట్టిపడిందంటే, పైజామా గుడ్డ దాన్ని కష్టంగా కప్పుతోంది.

 

అంజలి కళ్ళు మూసుకుని, రాజ్  చేతుల కదలికలను అనుభూతి చెందడం ప్రారంభించింది. "రాజ్ ... నిన్న నీకు 'మృదుత్వం' ఇష్టమని చెప్పావు కదా? చూడు, ఇదంతా నీదే. నీకు ఎంత కావాలంటే అంత అనుభూతి చెందవచ్చు," అంజలి గొంతు మరింత లోతుగా మారింది.

 

రాజ్  ఇకపై వాటిని కేవలం తాకడమే కాదు, నెమ్మదిగా తన పిడికిలిలో పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. అంజలి శరీర సువాసన, ఆమె వేగవంతమైన శ్వాస అతన్ని పిచ్చెక్కించాయి. గత రాత్రి తన తల్లి చెప్పిన "సున్నితత్వాన్ని" అతను తన వేళ్ళతో అన్వేషిస్తున్నాడు.

 

గదిలోని నీలి కాంతిలో, తల్లి కొడుకుల మధ్య ఈ దృశ్యం పవిత్రమైన మర్యాదకు, శారీరక ఆకర్షణకు మధ్య ఉన్న సన్నని గీతపై నిలిచింది, దాన్ని వారు ఇప్పుడు దాటారు.

 

రాత్రి నిశ్శబ్దం గదిలోని వేడిని మరింత తీవ్రతరం చేసింది. రాజ్  అరచేతులు అంజలి వక్షోజాల వంపులను సున్నితంగా నిమురుతున్నాయి. కానీ అప్పుడు తన వేళ్ళ కింద చాలా భిన్నమైన, "గట్టిగా" ఉన్నదాన్ని అతను గ్రహించాడు.

 

అంజలి వెల్వెట్ లాంటి మృదువైన వంపుల మధ్యలో, బట్టలోంచి రెండు చిన్న, గింజల వంటి వస్తువులు బయటకు పొడుచుకువచ్చి, రాళ్లంత గట్టిగా అనిపించాయి. రాజ్  వాటిని తన వేళ్ళతో తేలికగా నొక్కి, ఆపై తన తల్లి కళ్ళలోకి చూశాడు.

 

రాజ్  శ్వాస మరింత వేగవంతమైంది. ఆ పైకి లేచిన ప్రదేశం చుట్టూ తన వేలితో తిప్పుతూ, అతను మెల్లగా, ఆసక్తిగా అడిగాడు.

 

"అమ్మా... ఇదేంటి? అవి చాలా మెత్తగా ఉంటాయని ఇప్పుడే చెప్పావు కదా, మరి ఇంత మెత్తగా ఉన్న ఈ రెండు ప్రదేశాలు ఎందుకంత గట్టిగా ఉన్నాయి? నా వేలు గుచ్చుకుంటోంది అమ్మా..."

 

అంజలి నోటి నుండి మెల్లగా ఒక నిట్టూర్పు వెలువడింది, ఆమె కళ్ళు మూసుకుంది. రాజ్  సూటిగా అడిగిన ప్రశ్న, అతని వేళ్ల ఒత్తిడి అంజలి శరీరంలో ఒక విద్యుత్ షాక్‌ను కలిగించాయి.

 

ఆమె కళ్ళు తెరిచింది, వాటిలో ఇప్పుడు ఒక వింత కాంతి, ఒకరకమైన మైకం ఉన్నాయి. ఆమె వణుకుతూ లోతుగా శ్వాస తీసుకుని, నెమ్మదిగా వివరించడం మొదలుపెట్టింది.

 

"రాజ్ ... దీనిని చనుమొన అంటారు. నేను నీకు చెప్పినట్లే ఇది శరీరంలో అత్యంత సున్నితమైన భాగం, అలాగే ఇది కామోద్రేకాన్ని కొలిచే థర్మామీటర్ కూడా." అంజలి గొంతు బొంగురుగా, వణుకుతూ ఉంది.

 

ఆమె రాజ్  చేతిని పట్టుకుని మరింత గట్టిగా నొక్కింది. నువ్వు వాటిని ఇలా నిమిరినప్పుడు, నీ స్పర్శకు నా శరీరంలో కామోద్రేకం కలిగి, అవి వాటంతట అవే గట్టిపడతాయి. నేను నీ స్పర్శను ఎంతగానో ఆస్వాదిస్తున్నాననడానికి ఇది ఒక సంకేతం. నా శరీరం నీకు స్పందిస్తోంది, నాయనా.

 

రాజ్  నివ్వెరపోయాడు. తన స్పర్శకు తన తల్లి శరీరం ఇంత బాగా స్పందిస్తోందని అతను నమ్మలేకపోయాడు. పైజామాలోనే అతని మడ్డ  కొట్టుకుంటోంది, సిరల్లో రక్తం ఉరకలేస్తోంది.

 

"అయితే... నేను ఆనందిస్తున్నంతగా నువ్వు కూడా ఆనందిస్తున్నావా?" అని రాజ్  దాదాపు గుసగుసలాడుతూ అడిగాడు.

 

అంజలి నెమ్మదిగా తల ఊపింది. "అవును... నాకంటే ఎక్కువగా. నువ్వు వాటిని ఎంతగా రెచ్చగొడితే, నా ఒంట్లో అంతగా వణుకు పుడుతుంది. ఈ మృదుత్వం కింద ప్రకృతి ఎంత లోతును దాచిపెట్టిందో ఇప్పుడు నువ్వే చూడు."

 

రాజ్  మరింత ఉధృతంగా ఆ గట్టి చనుమొనలను తన వేళ్ళ మధ్య నొక్కుతూ, పిసకడం మొదలుపెట్టాడు. మంచం మీద అంజలి శరీరం నెమ్మదిగా బిగుసుకుపోయింది, ఆమె బరువైన శ్వాస గదిలోని నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చింది.

 

గదిలోని మైమరపించే నీలి కాంతిలో కాలం స్తంభించిపోయినట్లు అనిపించింది. రాజ్  వేళ్ళు బట్టల మీదుగా అంజలి గట్టిపడిన చనుమొనలను తాకాయి, కానీ అతని దాహం కేవలం స్పర్శతో తీరలేదు. అతను ఆ మృదుత్వాన్ని, ఆ వంపును ఎలాంటి అడ్డు లేకుండా స్వయంగా చూడాలనుకున్నాడు.

 

అతని గొంతు ఎండిపోయింది, గుండె ఎంత వేగంగా కొట్టుకుంటుందంటే అది పక్కటెముకలకు తగులుతున్నట్లుగా అతనికి అనిపించింది.

 రాజ్  క్షణకాలం తన వేళ్ళను ఆపి, వణుకుతున్న గొంతుతో మెల్లగా తన తల్లి కళ్ళలోకి చూశాడు.

"అమ్మా... నేను... నేను వాటిని చూడవచ్చా, తాకవచ్చా?"

 

అంజలి కొద్దిగా ఆశ్చర్యంతో అతని వైపు చూసి, చిన్న చిరునవ్వుతో అంది, "ఓరి వెర్రివాడా, ఇప్పుడు ఏం చేస్తున్నావ్? కేవలం వాటిని తాకుతున్నావ్, ఇంకేం చేస్తావ్?"

 

రాజ్  సంకోచం మరింత పెరిగింది. అతను చూపులు కిందకి దించి, తన తల్లి కుర్తా మెడ వైపు చూపిస్తూ, మెల్లగా అన్నాడు, "ఇలా కాదు అమ్మా... నా ఉద్దేశం... బట్టలు లేకుండా. నేను వాటిని దగ్గరగా చూడాలనుకుంటున్నాను... నా కళ్ళతో."

 

గదిలో నిశ్శబ్దం మరింత పెరిగింది. అంజలికి ఒక క్షణం ఊపిరి ఆగిపోయింది. రాజ్  ఇంత త్వరగా, ఇంత సూటిగా ఈ కోరిక కోరతాడని ఆమె ఊహించలేదు. కానీ ఆ తర్వాత, తన కొడుకు ఎంత ఆశగా, నిజాయితీగా తన అనుమతి అడుగుతున్నాడో ఆమె చూసింది.

 

తాను చెప్పిన మాటలు అంజలికి గుర్తుకువచ్చాయి—"ఇదంతా సహజమే." తాను ఈ రోజు ఇక్కడే ఉంటే, రాజ్  మళ్ళీ అపరాధభావన అనే చీకటిలోకి కూరుకుపోవచ్చని ఆమె గ్రహించింది.

 

అంజలి ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుంది. ఆమె నెమ్మదిగా తన చేతిని పైకి లేపి, కుర్తా గుండీల వైపు జరిపింది. ఆమె వేళ్లు కొద్దిగా వణికాయి, కానీ రాజ్  పట్ల ఆమె కళ్ళలో ఒక వింత అంగీకారభావం కనిపించింది.

 

"పర్వాలేదు, రాజ్ ... నీ కుతూహలం నిన్ను ఇక్కడికి తీసుకొస్తే, నేను నిన్ను ఆపాలనుకోవడం లేదు. ప్రకృతి ఏమి సృష్టించిందో చూడు," అని అంజలి మృదువైన స్వరంతో అంది.

 

ఆమె నెమ్మదిగా తన కుర్తా గుండీలను విప్పి, ఆ వస్త్రాన్ని తన భుజాల నుండి కొద్దిగా కిందికి జార్చింది. ఆ వస్త్రం తొలగిపోయిన వెంటనే, గదిలోని మసక వెలుతురులో అంజలి పాలలాంటి తెల్లని, భారీ వక్షోజాలు ఆర్యన్‌కు కనిపించాయి. వాటి మధ్యలో ఆమె గులాబీ-గోధుమ రంగు, గట్టి చనుమొనలు రత్నాల్లా మెరిశాయి.

 

అప్పుడు రాత్రి 11:30 మాత్రమే అయింది. గదిలోని మసక నీలి కాంతి, అంజలి యొక్క నాజూకైన, నగ్నమైన పై శరీరంపై ఒక మాయా కాంతిని ప్రసరింపజేసింది. రాజ్  కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి. తన జీవితంలో మొదటిసారిగా, అతను ఇలాంటి స్త్రీని, అది కూడా తన సొంత తల్లిని చూశాడు.

 

అంజలి యొక్క బరువైన, వెల్వెట్ లాంటి గుండ్రని వక్షోజాలు, వాటి మధ్యలో మెరుస్తున్న గట్టి చనుమొనలు... ఇదంతా రాజ్ కు దృశ్యపరమైన దిగ్భ్రాంతిని కలిగించింది.

 

రాజ్  గుండె ఎంత వేగంగా కొట్టుకుందంటే, అది తన ఛాతీ నుండి బయటకు వచ్చేస్తుందేమో అనిపించింది. అతని మెదడులోని వేలాది నరాలు పేలిపోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాయి. ఆ ఉత్సాహం, ఆందోళన, ఆనందం, మరియు అదే సమయంలో ఆ "నగ్న" నిజాన్ని అంగీకరించడం - ఇవన్నీ అతని యుక్తవయస్సు మనసుకు భరించలేనంతగా ఉన్నాయి.

 

ఆ నగ్నమైన సున్నితత్వం వైపు తన వణుకుతున్న చేతిని చాచగానే, అతనికి అకస్మాత్తుగా తీవ్రమైన తలతిరగడం మొదలైంది. అతని దృష్టిలో చీకటి అలుముకోవడం ప్రారంభమైంది, మరియు స్వరాలు ప్రతిధ్వనించడం మొదలయ్యాయి. అతను ఆ "అతి ఉద్దీపన"ను భరించలేక మంచం మీద వెనక్కి కుప్పకూలిపోయాడు. అతను స్పృహ కోల్పోయాడు.

 

అంజలి కంగారుపడింది. "రాజ్ ! రాజ్ ! ఏమైంది, నాయనా?" ఆమె వెంటనే తన కుర్తాను పట్టుకుని రాజ్  ముఖం మీద తట్టడం మొదలుపెట్టింది. కానీ రాజ్  గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నాడు (షాక్ వల్ల కలిగిన నిద్ర). అతను కేవలం స్పృహ తప్పి పడిపోయాడని తెలిసి అంజలి ఊపిరి పీల్చుకుంది. ఆమె ప్రేమగా అతనిపై దుప్పటి కప్పి, నుదుటిపై ముద్దుపెట్టి, అతని పక్కన పడుకుంది.

[Sunnysunnysunny]

హాయ్ ..ఆలస్యమైనందుకు క్షమించండి, ఈరోజు ఏమీ పోస్ట్ చేయలేకపోయాను. సాయంత్రం 4 గంటల ప్రాంతంలో అప్‌డేట్‌లు వస్తాయి మరియు ఇవి చాలా పెద్ద అప్‌డేట్‌లు, దాదాపు 4 కొత్త అప్‌డేట్‌లు ఉంటాయి. 

[Sunnysunnysunny]

ప్రకాశవంతమైన సూర్యకాంతి రాజ్  కళ్ళపై పడగానే, అతను మేల్కొన్నాడు. అతను ఉలిక్కిపడి లేచి కూర్చున్నాడు. అతని తల కొంచెం బరువుగా అనిపించింది. గత రాత్రి జరిగినది అతనికి గుర్తొచ్చింది—ఆ నగ్న దృశ్యం, తన చనుమొనల వద్ద కలిగిన చేదు, మరియు తన తల్లి యొక్క "స్వేచ్ఛాయుత అనుమతి." 

అంజలి గదిలో లేదని, బహుశా వంటగదిలో అల్పాహారం తయారు చేస్తూ ఉంటుందని అతను గమనించాడు. రాజ్  తన శరీరం వైపు చూసుకున్నాడు, ఉదయం సహజంగా వచ్చే గట్టిదనంతో అతని పురుషాంగం బిగుసుకుపోయింది. గత రాత్రి అతను చూసిన దృశ్యం అతని మనసులో ఒక సినిమా లాగా మెదిలింది.

అతను లేచి స్నానాలగది వైపు వెళ్ళాడు, కానీ అతని మనసులో ఒకే ఒక ప్రశ్న ఉంది: "అది నిజమా లేక కలా?"

అప్పుడే, వంటగది నుండి అంజలి గొంతు వినిపించింది, "లేచావా, రాజ్ ? త్వరగా స్నానం చేసి రా, అల్పాహారం సిద్ధంగా ఉంది."

రాజ్  గుండె మళ్ళీ వేగంగా కొట్టుకుంది. తన తల్లిని ఎలా ఎదుర్కోవాలో అని అతను ఆలోచించాడు. ఆమె నిన్న రాత్రి అసంపూర్తిగా వదిలేసిన ఆ సంభాషణను కొనసాగిస్తుందా, లేక అంతా మామూలుగా మారిపోతుందా?

వంటగది నుండి వీస్తున్న స్వచ్ఛమైన ఉదయపు గాలి, వేడి టీ సువాసన ఆ ఇంటికి ఒక సాధారణ స్థితిని తీసుకొచ్చాయి. రాజ్  అల్పాహారం బల్ల వద్దకు వచ్చినప్పుడు, అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. నిన్న రాత్రి జరిగిన నగ్న దృశ్యం అతని మూసిన కళ్ళ ముందు మెరుపులా ఇంకా మెరుస్తూనే ఉంది. అతను తన తల్లి కళ్ళలోకి చూసే ధైర్యాన్ని కూడగట్టుకోలేకపోయాడు.

అంజలి అతని పళ్ళెంలో ఒక వేడి పరాఠా పెట్టి, మామూలుగా అడిగింది, "ఇప్పుడు ఎలా ఉంది, రాజ్ ? నిన్న రాత్రి ఒక్క మాట కూడా చెప్పకుండా గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నావు కదా."

రాజ్  తన టీ కప్పును పట్టుకున్నాడు, అతని చేతులు కొద్దిగా వణుకుతున్నాయి. "అమ్మా... అది... ఏం జరిగిందో నాకు తెలియదు. అకస్మాత్తుగా నా తల తిరగడం మొదలైంది, ఆ తర్వాత నాకు ఏమీ గుర్తులేదు." అతను కొంచెం ఇబ్బందిగా, సిగ్గుగా భావించాడు. తన తల్లి అందాన్ని చూసి స్పృహ కోల్పోయేంత బలహీనంగా తాను ఎలా ఉన్నాడో అతనికి అనిపించింది.

అంజలి అతని గందరగోళాన్ని గ్రహించింది. ఆమె బల్ల అవతల నుండి రాజ్  చేతిని తీసుకుని మెల్లగా నొక్కింది.

"రాజ్ , నా వైపు చూడు," అంజలి మృదువైన, ప్రశాంతమైన స్వరంతో అంది.

రాజ్  నెమ్మదిగా పైకి చూశాడు. అంజలి కళ్ళలో కోపం గానీ, ఎగతాళి గానీ లేవు, బదులుగా గాఢమైన ఓదార్పు భావం ఉంది.

"భయపడటానికి గానీ, ఇబ్బంది పడటానికి గానీ ఏమీ లేదు, బాబూ. నిన్న రాత్రి జరిగింది నీ మనసుకు పెద్ద షాక్ ఇచ్చింది. శరీరం, మనసు ఒకేసారి ఎన్నో ఉత్సాహాలను, వాస్తవాలను ఎదుర్కొన్నప్పుడు కొన్నిసార్లు ఇలా జరుగుతుంది. ఇది నీ తప్పు కాదు," అని అంజలి అతన్ని ఓదారుస్తూ చెప్పింది.

రాజ్ కు  కొంచెం ఉపశమనం కలిగినా, నిన్న రాత్రి జరిగిన సంఘటన తాలూకు దృశ్యం ఇంకా అతని మనసులో మెదులుతూనే ఉంది. "అమ్మా, మనం... మనం దాని గురించి మాట్లాడొచ్చా?"

అంజలి నవ్వి, తన చేతిని తీసివేసి, అల్పాహారం తినడం కొనసాగించింది. "ఇప్పుడు వద్దు. నువ్వు కాలేజీకి వెళ్ళాలి, నేను క్లినిక్‌కి వెళ్ళాలి. రోజంతా దాని గురించి ఆలోచిస్తూ నిన్ను నువ్వే కుంగదీసుకోకు. మనం సాయంత్రం కూర్చుని మాట్లాడుకుందాం. అప్పటి వరకు, ప్రశాంతంగా ఉండి ఈ అల్పాహారం పూర్తి చెయ్యి."

అంజలి పరిణతి చెందిన మాటలు రాజ్ కు  భద్రతా భావాన్ని కలిగించాయి. తన తల్లి తనను మళ్ళీ ఆ అపరాధభావపు అగాధంలోకి పడిపోకుండా కాపాడిందని ఆమెకు అనిపించింది. సాయంత్రం కోసం ఎదురుచూడటం ఇకపై ఒక సవాలుగా అనిపించలేదు, బదులుగా అది ఒక కొత్త మరియు లోతైన అవగాహనకు నాందిలా అనిపించింది.

మధ్యాహ్నం అయింది, అంజలి తన క్లినిక్ క్యాబిన్‌లో కూర్చుని ఉంది. ఆమె ముందున్న బల్లపై కొన్ని పేషెంట్ ఫైళ్లు తెరిచి ఉన్నాయి, కానీ ఆమె దృష్టి తన కొడుకు రాజ్ పైన  కేంద్రీకృతమై ఉంది. ఉదయం నుండి, గత రాత్రి జరిగిన దృశ్యం ఆమె మనసులో ఒక ఫిల్మ్ రీలులా పదే పదే మెదులుతోంది.

ఆమె తన తలను కుర్చీ వెనుకకు ఆనించి, చాలా లోతుగా శ్వాస తీసుకుంది.

అంజలి ఒక వింత గందరగోళంలో మునిగిపోయింది. ఆమె తనలో తనే గొణుక్కుంది, "ఆ అబ్బాయి కేవలం రొమ్ములను చూసి స్పృహ కోల్పోయాడా? అది అతనిపై అంత తీవ్రమైన ప్రభావాన్ని చూపిందా?"

ఒక డాక్టర్‌గా, రాజ్  ప్రస్తుతం తీవ్రమైన ఉద్రేకంతో ఉన్న దశలో ఉన్నాడని ఆమెకు తెలుసు. అతని వయస్సు, అతని ఉత్సుకత, ఆపై తన సొంత తల్లిని ఆ రూపంలో చూడటం—అది అతని సున్నితమైన గుండెకు విద్యుత్ షాక్ తగిలినట్లుగా ఉంది. రాజ్ కు  ఉద్రేకం కలుగుతోందని అంజలి ఆందోళన చెందలేదు, ఆ ఉద్రేకాన్ని అతను మానసికంగా తట్టుకోలేకపోతున్నాడనే విషయం గురించి ఆమె ఆందోళన చెందింది.

"నేను ఈ పరిస్థితిని చాలా తెలివిగా, చాకచక్యంగా ఎదుర్కోవాలి," అని అంజలి తనలో తాను అనుకుంది. "ఇప్పుడు అతన్ని ఇలా మధ్యలో వదిలేస్తే, జీవితాంతం ఆడవాళ్ళ దగ్గర ఇబ్బందిగా ఫీల్ అవుతాడు. లైంగికతను, శారీరక వాస్తవికతను సాధారణమైనవిగా అంగీకరించడం అతనికి నేర్పించాలి."

అంజలి వెనక్కి తగ్గకూడదని నిశ్చయించుకుంది. రాజ్  మనసులోని భయాన్ని, ఆశ్చర్యాన్ని పూర్తిగా తొలగించడానికి, నిన్న రాత్రి తను తెరిచిన తలుపును ఇంకా పూర్తిగా తెరవాలి. కుతూహలం తీరనంత వరకు అది పిచ్చిగానే మిగిలిపోతుందని ఆమెకు తెలుసు.

ఆమె గడియారం వైపు చూసింది. సమయం మించిపోతోంది. ఆమె ఒక ప్రణాళిక వేసుకుంది: ఈ రాత్రి, రాజ్ కు  తనను తాకనివ్వడమే కాకుండా, ఈ శారీరక నిర్మాణంతో, ఆకర్షణతో అతనికి ఎంత సౌకర్యంగా ఉండేలా చేస్తుందంటే, అతని ఆశ్చర్యం శాశ్వతంగా మాయమైపోతుంది.

"ఈ రాత్రి... ఈ శరీరం కేవలం మాంసపు ముద్ద కాదని, భావోద్వేగాలు, అనుభూతుల అందమైన సమ్మేళనమని అతను అర్థం చేసుకోవాలి. మనం అతనికి నేర్పించాలి, భయపెట్టకూడదు," అంజలి ముఖంలో దృఢమైన భావం ఉంది.

ఆమె తన బ్యాగ్ తీసుకుని ఇంటికి బయలుదేరింది. ఈ సాయంత్రం మరియు రాత్రి వారి బంధంలో అత్యంత ముఖ్యమైన రాత్రి కాబోతున్నాయి.

సాయంత్రం అయింది, అదే సుపరిచితమైన సువాసన ఇంట్లో నిలిచి ఉంది. అంజలి కొత్త సంకల్పంతో క్లినిక్ నుండి తిరిగి వచ్చింది. రాజ్  కొంచెం దిగులుగా ఉన్నాడని ఆమె గమనించింది, బహుశా ముందు రాత్రి జరిగిన 'స్పృహ కోల్పోవడం' మరియు అతని ప్రతిచర్య వల్ల ఇంకా ఇబ్బంది పడుతున్నాడేమో. ముందుగా ఈ భారాన్ని అధిగమించాలని అంజలికి తెలుసు.

ఆమె కొంచెం ముందుగానే రాత్రి భోజనం సిద్ధం చేసి రాజ్ ను  పిలిచింది.

భోజన బల్ల మీద, అంజలి అతనికి ఇష్టమైన రాజ్మా రైస్‌ను సిద్ధం చేసింది. రాజ్  తన ప్లేట్‌పైనే దృష్టి సారించి, నిశ్శబ్దంగా ఒక ముద్ద తింటున్నాడు.

అంజలి అతన్ని జాగ్రత్తగా చూసి, చిలిపి నవ్వుతో ఇలా అంది, "అన్నట్టు, రాజ్ , ఈరోజు నా క్లినిక్‌లో చాలా 'సున్నితమైన' పేషెంట్ ఒకరు ఉన్నారు. అచ్చం నీలాగే."

రాజ్  ఆశ్చర్యంగా పైకి చూశాడు. "నా లాగానా? ఏమంటున్నారు? అతనికి ఏమైంది?"

అంజలి తన గడ్డం మీద చేయి పెట్టుకుని, నటిస్తూ, "పాపం... అతని రక్తపోటు కొంచెం తగ్గింది అంతే. అతన్ని పరీక్షించడానికి నేను స్టెతస్కోప్ తీయగానే, భయంతో పాలిపోయాడు. నిన్న రాత్రిలాగే అక్కడే కుప్పకూలిపోతాడేమోనని కంగారుపడ్డాను," అంది.

రాజ్  ముఖం ఒక్కసారిగా ఎర్రబడింది. వాళ్ళ అమ్మ తనను ఆటపట్టిస్తోందని అతనికి అర్థమైంది. "అమ్మా! నువ్వు కూడానా... అది... అది హఠాత్తుగా జరిగిపోయింది. అంటే, నేను సిద్ధంగా లేను."

అంజలి గట్టిగా నవ్వింది. ఆమె నవ్వుతో గదిలోని ఉద్రిక్తత ఒక్కసారిగా కరిగిపోయింది. "సరేనా? నువ్వు సిద్ధంగా లేవా? అయితే, వచ్చేసారి నేను నోటీసు పంపాలా? 'రాజ్  గారు, ఈ రాత్రి 10 గంటలకు ప్రదర్శన ఉంది. దయచేసి ఓపికపట్టి కూర్చోండి' అని?" రాజ్  నవ్వు ఆపుకోలేకపోయాడు. "

లేదు, లేదు, నోటీసు అవసరం లేదు. ఈసారి నేను నా సహాయకులను వెంట తీసుకుని కూర్చుంటాను." అంజలి తన పళ్ళెం నుండి ఒక చెంచా కిడ్నీ బీన్స్ అతనికి అందించింది. "ఏం చేస్తావ్, ఆ దిగులుగా ముఖం పెట్టకు. చూడు, నిన్న రాత్రి నువ్వు ఏం చూశావు?"అది మాయ కాదు, లేదా భయంకరమైనది కూడా కాదు. అది నీలో నీకు ఇప్పటివరకు తెలియని ఒక భాగం అంతే. ఇక అలా స్పృహ కోల్పోవడం... దాన్ని నా 'అందానికి' ప్రశంసగా భావించాలా లేక నీ 'బలహీనతకు' ప్రశంసగా భావించాలా?

రాజ్  అల్లరిగా అంజలి కళ్ళలోకి చూశాడు. "అమ్మా, దీన్ని మీ అందానికి ప్రశంసగా భావించు. అంత అందాన్ని అందరూ తట్టుకోలేరు."

అంజలి మెల్లగా అతని చెవి పట్టుకుంది. "నీ మాటల్లో చాలా చాకచక్యం పెరిగింది. పద, త్వరగా భోజనం ముగించు. ఈ రాత్రి నీకు మరికొంత 'వైద్య జ్ఞానం' బోధించాలి, అప్పుడే వచ్చేసారి అయినా నీకు తెలివి వస్తుంది."

భోజనం తర్వాత, ఇద్దరూ కలిసి గిన్నెలు సర్దారు. ఇప్పుడు వాతావరణం పూర్తిగా తేలికగా, ఉల్లాసంగా ఉంది. కానీ ఆ నవ్వులు, జోకుల వెనుక, ఒక గాఢమైన ఉత్సాహం, ఎదురుచూపు ఉన్నాయి. నిన్న తను తిరిగి వచ్చిన 'అసంపూర్తి' గమ్యస్థానానికి ఈ రాత్రి అంజలి తనను తీసుకువెళుతుందని ఇద్దరికీ తెలుసు.

ఆ రాత్రి పడకగదిలో ఒక ఇబ్బందికరమైన నిశ్శబ్దం నెలకొంది, కానీ అది భారమైనది కాదు, బదులుగా ఓదార్పునిచ్చేది. మూలలో ఉన్న చిన్న దీపం తన మృదువైన పసుపు కాంతిని గది అంతటా ప్రసరింపజేస్తూ, వాతావరణాన్ని హాయిగా, సురక్షితంగా అనిపించేలా చేసింది. ఒకరి ముఖ కవళికలను ఒకరు చూసుకోవడానికి సరిపడా వెలుతురు ఉంది, కానీ ఇబ్బందిగా అనిపించేంత కాదు.

ఇద్దరూ మంచానికి ఆనుకుని ఉన్నారు. అంజలి తన పట్టులాంటి జుట్టును వెనక్కి నెట్టుకుని రాజ్  వైపు తిరిగి, చాలా వ్యక్తిగతమైన ప్రశ్న అడిగింది.

"రాజ్ ... నిజం చెప్పు, నీకు కాలేజీలో గర్ల్ ఫ్రెండ్ ఉందా? అసలు ఎప్పుడైనా ఉందా?" అంజలి గొంతులో స్నేహశీలమైన ఆసక్తి ఉంది.

రాజ్  తల దించుకుని నెమ్మదిగా తల అడ్డంగా ఊపాడు. "లేదు, అమ్మా... ఎప్పుడూ లేదు. నిజం చెప్పాలంటే, నేను దాని గురించి ఎప్పుడూ పట్టించుకోలేదు."

అంజలికి కొంచెం ఆశ్చర్యం వేసింది. ఆమె కొంటెగా అడిగింది, "నాకు ఇంత అందమైన కొడుకు ఉన్నాడు, అయినా నీకు వేరే ఏ అమ్మాయి నచ్చలేదా? లేక నువ్వు అంత సిగ్గా?"

"సిగ్గు కాదు, అమ్మా. నేను మొదటి నుంచీ ఈ విషయాల్లో చాలా సూటిగా ఉన్నాను," రాజ్  తేలికగా జవాబిచ్చాడు. "అమ్మాయిలతో ఎలా మాట్లాడాలో, కనీసం వాళ్ళ వైపు ఎలా చూడాలో కూడా నాకు తెలియదు. నాకు చదువు, ఇల్లే సర్వస్వం. అయినా... ఇంట్లో నేను చూసిన 'అందం', 'శాంతి' ముందు బయటి ప్రపంచం వెలవెలబోయినట్లు అనిపించింది."

రాజ్  నిజంగా అమాయకుడని అంజలి గ్రహించింది. గత రాత్రి తన తల్లిని ఆ స్థితిలో చూసిన తర్వాత అతను స్పృహ కోల్పోవడానికి కారణం అతని 'అమాయకత్వమే'. అతను ఇంతకు ముందెన్నడూ ఏ అమ్మాయిని ఆ విధంగా చూడలేదు, కాబట్టి అది అతనికి ఒక అద్భుతంలా అనిపించింది.

"నువ్వు నిజంగా అమాయకుడివి, రాజ్ ," అతని చేతిని నిమురుతూ అంజలి అంది. "కానీ ఇప్పుడు నువ్వు పెద్దవాడివి అయ్యావు. ఈ మార్పులు, నీకు కలుగుతున్న ఈ ఉత్సాహం, ఒక ఆరోగ్యవంతమైన పురుషుడికి సంకేతాలు. నువ్వు ఎవరితోనూ ప్రయోగాలు చేయలేదు కాబట్టి దాన్ని ఎలా ఎదుర్కోవాలో నీకు తెలియడం లేదు."

ఆమె రాజ్  కళ్ళలోకి చూసింది. "బహుశా అందుకే ప్రకృతి నిన్ను నా దగ్గరకు పంపింది. ప్రపంచాన్ని ఎదుర్కొనేందుకు నిన్ను ఒక ఆత్మవిశ్వాసం గల వ్యక్తిగా మార్చే ప్రతి విషయాన్ని నీ మొదటి 'గురువు' నుండి నేర్చుకోవాలని."

రాజ్ కు  తన భయం నెమ్మదిగా తొలగిపోతున్నట్లు అనిపించింది. దీపం యొక్క మసక వెలుగులో,అతనికి అంజలి ముఖం ప్రపంచంలోనే అత్యంత అందమైన, నమ్మదగిన ముఖంగా అనిపించింది.

దీపం నుండి వస్తున్న మసక పసుపు కాంతి గదిలో ఒక సురక్షితమైన, లోతైన అనుభూతిని కలిగించింది. రాజ్  గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటున్నట్లు అంజలికి అనిపించింది, కానీ అతని కళ్ళలో ఇక భయం లేదు, లొంగిపోవడం ఉంది. అంజలి నెమ్మదిగా, మత్తుగా అతని కళ్ళలోకి చూసింది.

అంజలి రాజ్  చేయి పట్టుకుని అతనికి చాలా గంభీరంగా వివరించింది. "రాజ్ ... చూడు నాయనా, ఈ రాత్రి మన ఇద్దరి మధ్య ఉన్న నిజం గురించినది. ఇప్పటివరకు నువ్వు భయంతో మాత్రమే చూసిన నిజం అది. కానీ ఇప్పుడు నేను నిన్ను అడుగుతున్నాను... నువ్వు సిద్ధంగా ఉన్నావా?"

రాజ్  ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుని నెమ్మదిగా తలూపాడు.

అంజలి కొనసాగించింది, "ఒక విషయం గుర్తుంచుకో. నీకు ఏమీ తోచకపోయినా, లేదా నీ మనసు పనిచేయడం ఆగిపోయినా, లేదా నిన్నటిలాగే మళ్ళీ నీ మెదడు మొద్దుబారిపోయినట్లు అనిపించినా... కంగారు పడకు. నాకు ఒక చిన్న సంకేతం ఇవ్వు చాలు, నేను నిన్ను చూసుకుంటాను."

ఆమె రాజ్  కళ్ళలోకి ఒక సవాలుతో కూడిన, ప్రేమపూర్వకమైన మెరుపుతో చూసి, అతనిలోని పురుషుడిని మేల్కొలిపే మాటలు చెప్పింది.

"కానీ ఈసారి... నువ్వే చొరవ తీసుకోవాలి."

అంజలి పగ్గాలను అతని చేతికి అందిస్తున్నట్లు అనిపించింది. తాను ఇకపై కేవలం ప్రేక్షకురాలిగా ఉండబోనని, రాజ్  తన సంకోచాలను అధిగమించి, తన పురుషత్వంలోకి ఆ మొదటి అడుగు వేయాలని కోరుకుంటున్నానని ఆమె స్పష్టం చేసింది.

"అంతే చాలు... ఇందులో కొండలు బద్దలు కొట్టేంత కష్టమేమీ లేదు. మీ అమ్మను నమ్ము, నీ భావోద్వేగాలే నిన్ను నడిపించనివ్వు," రాజ్  తర్వాతి అడుగు కోసం ఎదురుచూస్తున్నట్టుగా అంజలి నవ్వి కళ్ళు మూసుకుంది.

ఇప్పుడు రాజ్  ముందు ఒక ఖాళీ కాగితం ఉంది, ఆ పనిని తన ధైర్యంతోనే నింపాలి.

రాజ్  గుండె డప్పులా కొట్టుకుంటోంది. చొరవ తీసుకోవడానికి అంజలి అతనికి ప్రతీ అవకాశం ఇచ్చింది, కానీ రాజ్ కు  అది హిమాలయాలు ఎక్కడంలా అనిపించింది. అతను తన ధైర్యమంతా కూడగట్టుకుని, వణుకుతూ, అంజలి కుర్తా గుండీల వైపు చేయి చాచాడు.

రాజ్  వేళ్లు అంజలి వేళ్లను తాకాయి, కానీ ఆ పట్టు వస్త్రాన్ని తాకగానే అతని చేతులు ఎంతగా వణికిపోయాయంటే ఒక్క గుండీ కూడా విప్పలేకపోయాడు. అతను ఎంత ప్రయత్నిస్తే అంతగా అతని ఆందోళన పెరిగింది. అతను మళ్లీ మళ్లీ ప్రయత్నించాడు, కానీ అతని చేతులు సహకరించనట్టు అనిపించాయి. తన వైఫల్యానికి తనే చిరాకుపడి, చెమటలు పట్టాడు.

రాజ్  అంత కష్టపడటం చూసి అంజలికి నవ్వు ఆగలేదు. గదిలోని తీవ్రమైన, కలవరపూరిత నిశ్శబ్దం మధ్య, అంజలి ఒక్కసారిగా నవ్వేసింది.

"ఏయ్... ఏయ్... ఆపు, రాజ్ ! బాంబును నిర్వీర్యం చేస్తున్నట్లుగా బటన్లు తీస్తున్నావు," వణుకుతున్న అతని చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకుంటూ అంజలి నవ్వుతూ అంది.

ఆమె ఆకస్మిక నవ్వు తక్షణమే ఆ భారమైన వాతావరణాన్ని తేలికపరిచింది. తల్లి స్నేహపూర్వక స్వరంతో, ఆర్యన్‌ను భయపెడుతున్న ఆందోళన ఒక్కసారిగా మాయమైంది.

"అమ్మా... ఇది... ఇది చూసినంత సులభం కాదు," రాజ్  కొద్దిగా సిగ్గుపడుతూ, నవ్వుతూ అన్నాడు. అంజలి

కొంటెగా అతని కళ్ళలోకి చూసింది. "సరేనా, సార్? డాక్టర్ అవ్వడం సులభమే, కానీ రెండు బటన్లు తీయడం కష్టం. చూడు, నువ్వు ఇంత భయపడితే, నీ 'గురువు' దగ్గర ఏం నేర్చుకుంటావు? ప్రశాంతంగా ఉండు... నేను పారిపోవడం లేదు."

అతని వణుకు ఆపడానికి అంజలి అతని చేతిని పట్టుకుని నిమిరింది. "మళ్ళీ ప్రయత్నించు. ఈసారి, భయంతో కాదు, హక్కుతో. గుర్తుంచుకో,"నేను నీకు స్వేచ్ఛ ఇచ్చాను."

రాజ్ కు  ధైర్యం రావడం మొదలైంది. తన తల్లి చిరునవ్వుతో, ఇక్కడ వింతగా గానీ, పాపంగా గానీ ఏమీ జరగడం లేదని, పైగా ఇది వారిద్దరి మధ్య ఉన్న ఒక అందమైన, ఏకాంత క్షణం అని అతనికి అర్థమైంది.

రాజ్  విఫల ప్రయత్నం, అంజలి ఉల్లాసమైన నవ్వు వాతావరణాన్ని కాస్త తేలికపరిచాయి, కానీ రాజ్  మళ్ళీ గాఢమైన ఆలోచనల్లో మునిగిపోయాడు. అతను ఇంకా కొద్దిగా వణుకుతున్న తన చేతి వైపే చూస్తున్నాడు. బహుశా తన తల్లి ముందు తను ఎందుకంత బలహీనంగా ఉన్నాడో అని ఆలోచిస్తున్నాడేమో. ఆందోళనతో అతని శరీరం కాస్త చల్లబడిపోయింది.

అంజలి ఒక డాక్టర్, కేవలం మాటలు సరిపోవని ఆమెకు అర్థమైంది. రాజ్  నాడీ వ్యవస్థను శాంతపరచడానికి అతనికి శారీరక వెచ్చదనం అవసరం.

ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా, అంజలి మెల్లగా తన చేతులు చాచి ఆర్యన్‌ను తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది. ఆమె అతన్ని గాఢంగా, ఓదార్పుగా కౌగిలించుకుంది.

రాజ్  తల అంజలి భుజం మీద ఉంది. అంజలి శరీరం ఆర్యన్‌ను తాకగానే, అతను తన తల్లి శరీరం యొక్క సహజమైన, తీవ్రమైన వెచ్చదనాన్ని అనుభవించాడు. అంజలి అతన్ని తన ఛాతికి గట్టిగా హత్తుకుంది, దాంతో వారి కుర్తా గలగల శబ్దం, దాని కింద ఉన్న గుండెచప్పుడు రాజ్  ముఖంలో స్పష్టంగా వినిపించాయి.

"శాంతించు, రాజ్ ... చూడు, నేను ఇక్కడే ఉన్నాను," అంజలి అతని చెవిలో మెల్లగా గుసగుసలాడింది.

తన శరీరం యొక్క వెచ్చదనాన్ని రాజ్  అనుభూతి చెందాలని ఆమె కోరుకుంది. అతని చల్లని శరీరం నెమ్మదిగా కరిగిపోవడాన్ని ఆమె గ్రహించింది. ఆ కౌగిలిలో ఉన్న భద్రత ఆర్యన్‌లోని భయాన్ని గ్రహించింది. అంజలి చర్మపు వాసన, ఆమె శ్వాస లయ రాజ్ కు  కొత్త శక్తిని ఇచ్చాయి.

రాజ్  కూడా తన చేతులను మెల్లగా తన తల్లి వీపుపై ఉంచాడు. తాను భయపడిన ఈ శరీరమే వాస్తవానికి తనకు గొప్ప ఆసరా అని అతను గ్రహించాడు. అంజలి అతని జుట్టును నిమురుతూ, తన రక్తం యొక్క వెచ్చదనం రాజ్  సిరల్లోకి చొచ్చుకుపోయేలా అతన్ని కాసేపు అలానే పట్టుకుంది.

"ఇప్పుడు నీకు కొంచెం వేడిగా అనిపిస్తోందా?" ఇంకా అతన్ని తన చేతుల్లో పట్టుకునే అంజలి మెల్లగా అడిగింది.

రాజ్  లోతైన, హాయినిచ్చే శ్వాస తీసుకున్నాడు. అతని భయం ఆవిరైపోతోంది. తన తల్లి స్పర్శ తన సంకోచాలన్నింటినీ అద్భుతంగా కరిగించడాన్ని అతను అనుభవించాడు. ఇప్పుడు అతను వైఫల్యం అనే భయం నుండి విముక్తి పొందాడు.

ఆ వెచ్చని, పట్టులాంటి కౌగిలిలో, తన భయాలన్నింటినీ గ్రహించే భద్రతను రాజ్  అనుభవించాడు. అంజలి శరీరం నుండి వెలువడిన సహజమైన వెచ్చదనం ఇప్పుడు అతని నరనరాల్లోకి పాకింది. నెమ్మదిగా, రాజ్  వణుకు ఆగిపోయింది, మరియు అతని బిగించిన పిడికిళ్ళు విడిపోయాయి.

అతను అప్రయత్నంగా తన అరచేతులను అంజలి వీపుపై ఆనించాడు.

రాజ్  అంజలి వీపుపై తన వేళ్ళను మెల్లగా పైకి క్రిందికి కదపడం ప్రారంభించాడు. ఆమె కుర్తా యొక్క పలుచని వస్త్రం కింద, అతను తన తల్లి వెన్నెముకను మరియు ఆమె శరీరపు వంపుసొంపుల ఆకారాన్ని అనుభూతి చెందగలిగాడు. అతను ఇకపై ఒక అంతుచిక్కని చిక్కుముడిలా కాకుండా, ఒక ఆసరాగా ఉన్నట్లు భావించాడు.

రాజ్  శ్వాస సాధారణ స్థితికి రావడం, మరియు ఇంతకుముందు మంచులా చల్లగా ఉన్న అతని శరీరం వెచ్చబడటం అంజలి గమనించింది. రంగం సిద్ధమైందని ఆమెకు అర్థమైంది—తన కొడుకు ఇప్పుడు మానసికంగా మరియు శారీరకంగా ప్రశాంతంగా ఉన్నాడు.

అంజలి నెమ్మదిగా ఆ కౌగిలి నుండి విడిపించుకుంది. ఆమె వెనక్కి అడుగు వేసి, రాజ్  రెండు భుజాలను పట్టుకుని, అతని కళ్ళలోకి సూటిగా చూసింది. ఆ కళ్ళలో ఇంతకుముందున్న ఆందోళన లేదు, దానికి బదులుగా ఒక కొత్త మెరుపు ఉంది.

"ఇప్పుడు నువ్వు నాతో ఇక్కడే ఉన్నట్లు అనిపిస్తోందా?" అని అంజలి ప్రోత్సాహకరమైన చిరునవ్వుతో అడిగింది. "చూడు, భయం అనేది ఒక నీడ లాంటిది; దాన్ని తాకితే మాయమైపోతుంది."

ఆమె మెల్లగా రాజ్  చేతిని వదిలి మంచం మీద నిటారుగా కూర్చుంది. దీపం యొక్క పసుపు కాంతి అతని ముఖంలో సగభాగాన్ని ప్రకాశింపజేసింది.

"ఇప్పుడు... మళ్ళీ ప్రయత్నించు. ఈసారి నువ్వు విఫలం కావు," అని సవాలుగానూ, ప్రేమపూర్వక ప్రోత్సాహంగానూ ఉన్న మృదువైన, గంభీరమైన స్వరంతో అంజలి ఆజ్ఞాపించింది.