[Piriya s]

நண்பா மிகவும் எதார்த்தமான பதிவு அதிலும் தன் அம்மா வந்து  ரஞ்சித் உடன் உரையாடல் மிகவும் எதார்த்தமாக தெளிவாக இருந்தது.

நன்றி

[Piriya s]

அவன் ஜீப்பை உசுப்பி நகர்த்தியபோது அவன் முகத்தைப் பார்த்து விட்டுக் கேட்டாள் அம்மா.

“என்னடா ரொம்ப தம்மடிக்கறியா? ஒதடெல்லாம் இப்படி கருத்து போயிருக்கு?”

கண்டு பிடித்து விட்டாள் இந்த அம்மா.

“இல்லமா.. குளுருக்கு அப்படி தெரியும்” என்று சமாளித்தான்.

“ம்கூம் தனியா இருக்கோம்ன்ற தைரியம். நெறய தம்மடிக்கற. தொலைச்சு போடுவேன் பாத்துக்க”

“அம்மா சும்மாரு கொஞ்சம். நீ ஒன்னும் என்னை தங்க நெறத்துல தகதகனு ஜொலிக்கற மாதிரி பெத்து எடுக்கல. கருவாயானு கிண்டல் பண்ற மாதிரிதான் பெத்துருக்க. அப்படித்தான் இருக்கும்”

எட்டி மெதுவாக அவன் இடது தோளில் அடித்தாள். 

“எவன்டா சொன்னது உன்னை கருவாயானு? தங்க நெறத்துல உன்னை தகதகனு வேணா நான் பெத்து எடுக்காம இருக்கலாம். அதுக்காக கருப்பாவும் பெக்கல. மா நெறத்துல பெத்துருக்கேன். உன் ஒதடும் நல்லாதான் இருக்கும். தம்மடிச்சு தம்மடிச்சு அதை கெடுத்து வெச்சுட்டு.. என்கிட்டயே நீ என்ன பேச்சு பேசற பாரு”

“பிரேமா.. நீ வந்ததுல இருந்தே என்கூட ரொம்ப வம்பு பண்ற. என்கிட்ட இன்னிக்கு நீ செமத்தியா அடி வாங்கப் போற பாரு” என்று கிண்டலாகச் சொல்லி சிரித்தான். 

“டேய்.. உன்னை பெத்தவ நான். நான் கண்டிக்காம உன்னை எவடா கண்டிப்பா? இதுல என்னை வேற அடிப்பியா நீ? தொலை உரிச்சு போடுவேன் பாத்துக்க”

“யாரு நீயி.. என் தோலை உரிச்சுருவ? அட போ பிரேமா சும்மா காமெடி பண்ணிட்டு. என்னை திட்டி நான் அழுதாலே நீ நாலு நாளைக்கு சோறு திங்க மாட்ட. பெருசா பேச வந்துட்ட”

“அதனாலதான்டா உனக்கு இந்த அம்மா பாசம் புரியல”

“அயோ லூசு அம்மா. ஒடனே மூஞ்சியை தூக்கி வெச்சுக்காத. உன் பாசம் புரியலனு நீயா நெனச்சு ஒப்பாரி வெக்காத. அதெல்லாம் எனக்கு ரொம்ப நல்லாவே தெரியும். நீ பாலூட்டி சீராட்டி வளத்தாமயா நான் இன்னிக்கு இந்த நெலமைக்கு வந்துருக்கேன். நான்னா உனக்கு உசுருனு எனக்கு தெரியாதா? சரி.. ஓட்டல் வந்துருச்சு. இந்த ஓட்டல்ல சாப்பாடு நல்லாருக்கும் சாப்பிட்டு போய்க்கலாம். செரியா?” என்று அம்மாவை சமாதானம் செய்தபடி அந்த அசைவ ஓட்டல் முன்பாக ஜீப்பை நிறுத்தினான் ரஞ்சித்.

சில நிமிட பயணம்தான். வளைவில் அந்த ஓட்டல் இருந்தது.

“இது என்ன சைவ ஓட்டலா?” ஓட்டலை குனிந்து பார்த்துக் கொண்டு கேட்டாள்.

“இல்ல. நான்வெஜ் ஓட்டல்தான். வா. நல்லா ஒரு கட்டு கட்டிக்கோ”

“பெத்தவளை கிண்டல் பண்றதே உனக்கு வேலையா போச்சு”

“பின்ன எனக்கு கிண்டல் பண்ண கேர்ள் பிரெண்டா இருக்கா?”

“ஏன் அப்படித்தான் ஒருத்தியை செட் பண்ணிக்கயேன். உன்னை நானா வேண்டாங்கறேன்”

“எனக்கு தெரிஞ்சு என் மேல உசுரா இருக்கற ஒரே கேர்ள் பிரெண்டு நீதான். உன்னை விட்டுட்டு நான் எதுக்கு வேற ஒருத்தியை போய் செட் பண்ணனும்னு வேண்டாமா?”

“டேய் என்ன பேசற? நான் உன்னைப் பெத்தவடா”

“அட ஆமா வா. சும்மா மூச்சுக்கு மூச்சு பெத்தவ பெத்தவனு கதறாத. உன் வாயை புடிச்சு கடிச்சு வெச்சுருவேன்” என்று சிரித்தபடி ஜீப்பை பாதுகாப்பாக நிறுத்தி விட்டு இறங்கியவனை பாசம் கலந்த நெகிழ்ச்சியுடன் பார்த்துச் சிரித்தாள் பிரேமா.

[Piriya s]

Really interesting story thanks for update please continue happy new year

நண்பா மிகவும் எதார்த்தமான பதிவு அதிலும் பிரேமா தன் மகன் உதட்டை வைத்து புகைபிடிக்கும் பழக்கத்தை சொல்லி பின்னர் ரஞ்சித் மீது தன் வைத்து இருக்கும் பாசத்தை சொல்லியது மிகவும் அற்புதமாக இருந்தது.

Woooow இந்த சீண்டல் அழகு

rompa nalla poguthu kathai

Really interesting story thanks for update please continue

கதை ஆரம்பம் மிக மிக அருமையான ஒன்று.
உங்கள் கதை சொல்லும் போக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது
தனியாக தங்குவதற்கு ஏற்ற குளிர் பிரதேசத்தில் நல்ல வீடு .
நல்ல அம்மா
மிகவும் எதிர்பார்க்கிறேன்

Super start

Thanks...

[Piriya s]

ஜீப்பை விட்டு இறங்கி அந்த அசைவ ஓட்டலுக்குள் நுழைந்தார்கள் அம்மாவும் மகனும். 

பிரேமா பேகை எடுத்து தோளில் போட்டு முந்தானையை இழுத்து முலையை மூடிக் கொண்டு மகனுக்குப் பின்னால் நடந்தபோது அவளது கொழுத்த புட்டங்கள் இரண்டும் உருண்டு ஏறி இறங்கின.

பிரேமா மாநிறமான பெண்மணிதான். சராசரி பெண்களை விட கொஞ்சம் உயரமானவள். அதே அளவு உடலமைப்பும் கொண்டவள். ஆனால் அவள் குண்டு என்பதை ஒத்துக் கொள்ள மாட்டாள். 

பகல் நேர வெயில் இருந்தாலும் ஓட்டலுக்குள் குளிர்ச்சியாக ஜில்லென்றுதான் இருந்தது.

கை கழுவி வந்து புடவையை சீராக ஒதுக்கிக் கொண்டு மகன் காட்டிய இடத்தில் உட்கார்ந்தாள் பிரேமா.

அவனும் அவளை ஒட்டி உட்கார்ந்தான்.

“மா”

“ம்?”

“என்ன சாப்பிடற?”

“பிரியாணி இருக்குமா?”

“இருக்கும்”

“பீஃப்?”

“எல்லாமே கிடைக்கும்”

“முஸ்லிம் ஓட்டலா?”

“ஆமா”

“அப்ப சொல்லு”

“சில்லியா? ப்ரையா?”

“சில்லி சொல்லு”

அம்மாவின் விருப்பம் கேட்டு அதன்படி  ஆர்டர் செய்தான் ரஞ்சித்.

“இங்க சாப்பிட்டுருக்கியாடா?” பிரேமா கேட்டாள்.

“ம் ரெண்டு தடவை சாப்ட்றுக்கேன்”

“அம்மாகிட்ட சொல்லவே இல்ல?”

“சொல்ற சந்தர்ப்பம் வரல”

“இப்படி வந்து அடிக்கடி சாப்ட்டு ஒடம்பை பாத்துக்கோ”

“அதெல்லாம் கவலையே படாத. நானே வர முடியலேன்னாக்கூட எஸ்டேட் வண்டில சொல்லி விட்டா வாங்கிட்டு வந்துருவாங்க”

“அப்படி வாங்கியும் சாப்டுவியா?”

“இப்பவரை அப்டி சாப்டல. சொல்லி விட்டா வாங்கிட்டு வந்து குடுத்துருவாங்கனு சொன்னேன்”

இரவில் சரக்கடிக்கும் போது தொட்டுக் கொள்ள சில்லி வாங்கி வரச் சொல்லி சாப்பிட்டிருக்கிறான். ஆனால் இப்போது அதை அவனது அம்மாவிடம் சொல்ல அவன் விரும்பவில்லை.

ஆர்டர் செய்த உணவு ஐட்டங்கள் வந்தன. 

ரஞ்சித் டீ எஸ்டேட் மேனேஜர் என்பது தலையில் குல்லாய் மாட்டிய அந்த ஓட்டல் முதலாளியான பாய்க்கு தெரியும். ஆனால் இப்போது அவர் இல்லை. அவரது மகன்தான் கல்லாவில் இருந்தான்.

மகனுக்கும் தெரியும். ஆனால் பேசிப் பழக்கம் இல்லை.

பீப் பிரியாணியை சாப்பிட்ட அவனது அம்மா, “ம் நல்லா மணமா ருசியாத்தான்டா இருக்கு” என்றாள்.

“நல்லா சாப்பிடு. என்கூட சண்டை போட உனக்கு தெம்பு வேண்டாமா?” என்று சிரித்தான்.

“நீ என்கிட்ட அடி வாங்கப் போறியா இல்லையானு மட்டும் பாரு”

“நீதான் என்கிட்ட அடி வாங்கப் போறே பாரு..”

இருவரும் பாசமாகப் பார்த்து செல்லமாக சண்டை போட்டுக் கொண்டு சாப்பிட்டார்கள்.

“சரி.. மறுபடியும் நீ வேலைக்கு போகத்தான் வேணுமா?” ரஞ்சித் சாப்பிட்டுக் கொண்டே கேட்டான்.

“ம்.. பெரியவரு எறந்துட்டாலும் என்னை அங்கயே இருக்கச் சொல்லித்தான் சொல்றாங்க. ஆனா மொத குடுத்த சம்பளம் இல்ல. அதுல கொறைச்சு தரேங்கறாங்க. சரி அத அப்பறம் பாக்கலாம்னு லீவ் போட்டுட்டு வந்துருக்கேன்”

“போகாத. இருந்துக்க. அதான் நான் சம்பாரிக்கறேன் இல்ல?”

“இது காசுக்காக இல்லடா. அவங்களுக்கு நான் ரொம்ப நன்றிக் கடன் பட்றுக்கேன். படுக்கைல கெடந்த பெரியவரை பாத்துக்க ஆள் வேணும்னுதான் என்னை வேலைக்கு எடுத்தாங்க. ஆனா எனக்கு பேசுன சம்பளத்தையும் தான்டி கேட்டப்ப எல்லாம் பணம் குடுத்து உதவி பண்ணியிருக்காங்க. அதுலதான் உன்னை படிக்க வெச்சு இந்த நெலமைக்கு கொண்டு வந்துருக்கேன். அதை நான் மறக்கக் கூடாது இல்ல”

“இப்பதான் அந்த பெரியவர் இல்லையே?”

“அவரு இல்லேனாலும் அதே வீட்ல வேலை செஞ்சுட்டு இருக்க சொல்றாங்க. எனக்கு அதுல ஒரு கஷ்டமும் இல்ல. வேலையே கிடையாது. டிவி பாத்து வெட்டி நாயம் பேசி பொழுதை ஓட்றதுதான் இப்ப வேலை. சமையலுக்கும் ரமணி அக்கா இருக்காங்க. என் வேலை வீடு கூட்றது. துணி தொவைக்கறது. கடை கண்ணிக்கு போய்ட்டு வரது மட்டும்தான்”

“நீ அந்த வேலையை விட்டுட்டு என்கூடவே இருந்துரு”

“இப்போதைக்கு இருக்கேன். அப்பறம் பாக்கலாம். அப்பறம் உன்கிட்ட ஒரு விசயம் பேசனும்னு சொன்னேனே?”

“ஆமா.. என்ன?”

“உனக்கு ஒரு பொண்ணும் பாத்து வெச்சுருக்கேன். நம்ம சைடுதான். தூரத்து சொந்தம்”

“கொன்றுவேன் உன்னை” என்றான் மிரட்டலாக.

“ஏன்டா?”

“ஏன் ஒன்னு பாத்து பண்ணி வெச்சியே.. அது பத்தாதாக்கும்”

“அவதான் அடங்காப் பிடாறியா போய்ட்டாளே. இன்னும் எதுக்கு அவ பேச்சு? அவளை மறக்கத்தான நீ இங்க வந்து இப்படி உக்காந்துட்டிருக்க. அவ போனா என்ன.. இன்னொருத்திய பாத்து கட்டிட்டா கெடக்குது”

“இப்ப அந்த பேச்சு வேண்டாம். சாப்பிடு” 

மகனின் முகம் சீரியஸாகி விட்டதைப் பார்த்து விட்டு அவன் தொடை மேல் கை வைத்து தடவியபடி சொன்னாள்.  

“சரி கோபப்படாத சாப்பிடு. நல்ல மூடுல இருக்கப்ப பேசிக்கலாம்”

[Piriya s]

Very interesting story twist mela twist like your story thanks for update please continue

Thanks

[Piriya s]

So he is divorced?
More information coming up

Yes thanks

[Piriya s]

வால்பாறையிலிருந்து ஜீப்பைக் கிளப்பியபோது சந்தைக்கடை பகுதியில் நின்றிருந்த எஸ்டேட் பெண்களில் சில பேர் ஜீப்பை வழி மறித்து லிப்ட் கேட்டு ஏறிக் கொண்டனர். 

அந்தப் பெண்கள் அவனது எஸ்டேட்டை சேர்ந்தவர்கள் அல்ல. அவனது ஏரியாவுக்கு முன்பாக இருக்கும் எஸ்டேட்டை சேர்ந்தவர்கள். 

அரை மணி நேர பயணத்துக்குப் பிறகு வந்த ஒரு எஸ்டேட் முன்பாக அவர்கள் இறங்கிக் கொண்டனர்.

மேலும் அரைமணி நேரப் பயணம். மலைப் பாதையில் மகனுடன் ஜீப்பில் போவதில் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தாள் பிரேமா.

சுற்றிலும் பசுமை கட்டி நிற்கும் மரம் செடி கொடிகளையும் அங்கங்கே எழுந்து நிற்கும் மலை முகடுகளையும் அதனிடையே தேயிலைத் தோட்டங்களாக பாய் விரித்து படர்ந்திருக்கும் எஸ்டேட்டுகளையும் ஆர்வமாக வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டே வந்தவள் திரும்பி மகனைப் பார்த்தாள்.

“ரஞ்சி”

“ம்ம்?” சாலையில் கவனமாக இருந்தவன் திரும்பி தன் தாயைப் பார்த்தான். 

“நீ இங்க வரப்ப சமையலுக்கு ஒரு ஆளு இருந்தான்ல?”

ஜீப்பின் எதிர்காற்று அவள் முகத்தில் மோதி அவளது முன்பக்க முடிக் கற்றையை ஏராளமாக கலைத்து விட்டிருந்தது.

பனிக் காற்றின் குளிர் இப்போதே அவள் முகத்தில் முத்திரை பதிக்கத் தொடங்கியிருந்தது.

“ம் இருந்தான்” ரஞ்சித் தலையை ஆட்டினான்.

“அவன் ஏன் போய்ட்டான்?”

“அவனா போகல. நானாகத்தான் தொரத்தி விட்டுட்டேன்” மெலிதான புன்னகையுடன் சொன்னான்.

“ஏன்டா?” 

“அந்தாளு செரியில்லமா”

“என்ன செரியில்ல? நல்லாதான சமைக்கறான்னு சொன்ன?”

“சமையல் எல்லாம் நல்லாதான் செஞ்சான். ஆளுதான் செரியில்ல”

“ஏன்.. ஏதாவது திருடறானா?”

“மா.. அது வேண்டாம் விடு”

“சொல்லுடா. என்ன செரியில்ல? அம்மாகிட்ட சொல்ல என்ன?”

“அது உனக்கு புரியாதுமா?”

“ஏன்டா எனக்கா புரியாது? சரி இருக்கட்டும். கொஞ்சம் புரியற மாதிரி சொல்லு. நீ எத்தனை அந்த மாதிரி சொல்லி புரிய வெச்சுருப்ப எனக்கு”

தயங்கி “அவன் ஒரு கே மா” என்றான். 

[Piriya s]

Interesting story thanks again thanks for update please continue

Thanks

[Piriya s]

நண்பா மிகவும் அருமையான பதிவு அதிலும் முந்தைய பதிவில் ரஞ்சித் ஒரு திருமண வாழ்க்கை நடந்த கசப்பான சம்பவத்தை மேலோட்டமாக சொல்லி பிற்பகுதியில் பல ஆட்டங்கள் நிறைந்து காணப்படும் என்று கதையில் விறுவிறுப்பாக சொல்லியது மிகவும் நேர்த்தியாக இருந்தது.

இந்த இரண்டாம் பதிவில் ஸ்டேட் போகும் வழியில் ரஞ்சித் உடன் பிரேமா அந்த இயற்கை அழகை ரசித்துக் கொண்டே இருப்பதை சொல்லியது மிகவும் தத்ரூபமாக இருந்தது. பின்னர் அந்த சமையல்காரர் பற்றி கேக்கும் போது ரஞ்சித் வேண்டாம் என்று சொல்லி பிரேமா பல விஷயங்களை ரஞ்சித் பகிர்ந்து கொண்டு உள்ளதைப் பார்க்கும் போது அடுத்த பதிவு வேற லெவல் இருக்கு என்று அறிய ஆவலுடன் எதிர்பார்த்து காத்திருக்கிறேன்

Thank you nanba

[Piriya s]

“அதான் சொன்னேன் உனக்கு புரியாது விடுனு” ரஞ்சித் சாலையோரமாகப் பார்த்தபடி சொன்னான் .

“அங்க பாரு.. எருமை”

எஸ்டேட்டை விட்டுத் தள்ளி இருக்கும் மலையின் பவுண்டரி ஓரமாக பூ வால் கொண்ட காட்டெருமைகள் நான்கைந்து உருப்படிகள் மேய்ந்து கொண்டிருந்தன.

அவைகளைப் பார்த்து உடனே முகம் மலர்ந்த பிரேமா, “ஆமாடா.. பாரு ஒவ்வொன்னும் எவ்ளோ பெருசா இருக்குனு. அதுல கூட பாரேன் ஒன்னு உன்னை மாதிரியே இருக்கு” என்று மகனை கிண்டல் செய்து வாயைப் பொத்திச் சிரித்தாள். 

“ஆமா… அது பக்கத்துலயே பாரு.. இன்னொரு பெரிய காட்டெருமை நிக்குது. உன்னை மாதிரியே அது இருக்குனு சொன்னா பாவம். அந்த எருமை வருத்தப் படும். அது மாதிரிதான் நீ இருக்க” என்று தாயின் காலை வாரினான்.

“ஆமாமா.. பொறந்த எருமையே இவ்ளோ பெருசா இருக்குன்னா.. பெத்த எருமை அதைவிட பெருசாதான இருக்கும். அது ஒன்னும் பண்ணாதா?”

“பண்ணும். பாரு மேவு மேஞ்சுட்டிருக்கு”

“டேய்.. அது நம்மளை ஒன்னும் பண்ணாதானு கேட்டேன்”

“நாமளா இருந்தா அதை பிரியாணி பண்ணலாம். ஆனா அதுக்கு அப்படி நம்மளை பிரியாணி பண்ணத் தெரியாது”

“எருமை மாடே. ஆனாலும் உனக்கு இத்தனை ஆகாதுடா” என்றுவிட்டு அந்த எருமைகளை ஆர்வமாக வேடிக்கை பார்த்தாள். 

ஜீப்பை ஓரம் கட்டி நிறுத்தினான். 

“நல்லா பாத்துக்கோ..”

“எப்படிடா இவ்வளவு சுதந்திரமா சுத்தது?”

“ஏன்னா இதெல்லாம் அதோட ஏரியா. நாமதான் அதோட ஏரியால வந்து குடியேறியிருக்கோம்”

“நம்மளை ஒன்னும் பண்ணாதா? இவ்ளோ தைரியமா நிக்கற?”

“ம்கூம். கிட்ட போய் வம்பு பண்ணாத்தான் அதுக்கு கோபம் வரும். சாதாரணமா நாம வளக்கற ஆடு மாடு மாதிரிதான் இங்க அதுவும். மனுஷங்ககூட நல்லா பழகிருச்சு. யாரையும் எதுவும் பண்ணாது”

“போட்டோ எடுத்துக்கட்டுமா?”

“எடுத்துக்கோ”

உடனே பேகில் இருந்த தன் மொபைலை எடுத்து அந்த காட்டெருமைகளை போட்டோ எடுத்துக் கொண்டாள்.

சில நிமிடங்கள் நிறுத்தி அவைகளை வேடிக்கை பார்த்து கிண்டல் கேலி செய்து கொண்ட பிறகு மறுபடியும் ஜீப்பை எடுத்தான் ரஞ்சித். 

[Piriya s]

நண்பா மிகவும் எதார்த்தமான பதிவு அதிலும் இயற்கை வளத்தின் நடுவில் விலங்கு இருக்கும் போது அதன் நடுவே மனித இனம் இருக்கும் போது விலங்குகள் குணத்தை பற்றி சொல்லியது மிகவும் அற்புதமாக இருந்தது

Interesting story thanks for update please continue

Thanks

[Piriya s]

எஸ்டேட் சாலையில் சில வளைவுகளை கடந்த பிறகு மீண்டும் மகனைக் கேட்டாள் பிரேமா.

“ஆமா.. அந்த  கே அப்படினா என்னடா?”

“உனக்கு புரியாது மா. விடு.. அது வேற ஒரு ரகம்”

“முழுசா புரியலேன்னாலும் கொஞ்சம் தெளிவு படுத்தி சொல்லு. மனுசன்தான அவன்?” விடாமல் கேட்டாள்.

“ம் மனுசன்தான்” தலையை ஆட்டினான். 

“அப்றம் என்ன சொல்லு?”

ஜீப்பை ஓட்டிக் கொண்டே அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தான்.

அவளும் அவன் முகத்தையே ஆர்வமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“கல்யாணம் பண்ணா யார் யாரை பண்ணுவாங்க?” எனக் கேட்டான்.

“இது என்னடா கேள்வி?”

“சொல்லு பிரேமா”

“ம் ஆம்பளையும் பொம்பளையும்தான் கல்யாணம் பண்ணிக்குவாங்க” சிரித்தபடி சொன்னாள்.

“அது அந்த காலம். இப்பல்லாம் ஆம்பளையும் ஆம்பளையுமே கல்யாணம் பண்ணிக்கறாங்க.. தெரியுமில்ல?”

“ஆமா.. டிவில கூட சொல்லுவாங்க”

“அந்த கேசு அந்த ஆளு..”

“அடப்பாவி” என்று லேசாக திகைத்து வியந்தவள் அடுத்த சில நொடிகளில் எதையோ நினைத்துக் கொண்டு குபுக்கென்று சிரித்து விட்டாள்.

அம்மாவுடன் சேர்ந்து அவனும் சிரித்தான்.

ஒரு வளைவில் திரும்பியதும் திடுமென கேட்டாள். 

“ஆமா.. அவனை நீ ஏன்டா வேலைய விட்டு தொரத்தின? உன்கிட்ட ஏதாவது அந்த மாதிரி..”

“அம்மா” என்று கத்தி விட்டான். “உன்னை கொல்லப் போறேன் இப்ப”

“டேய்.. உன்னை பத்தி எனக்கு தெரியாதா? நான் தப்பா ஒன்னும் கேக்கலடா. சரி அந்தாளை ஏன் நீ வேலைய விட்டு நிறுத்தின?”

“என்கிட்ட ஏதாவது வாலாட்டியிருந்தானா அவன் குஞ்சாமணியை அறுத்துருப்பேன். அதெல்லாம் இல்ல. ஆனா அவனோட பேச்சு சிரிப்பு சைகை நடவடிக்கை எதுவுமே எனக்கு புடிக்கல. அவன பாக்கப் பாக்க எனக்கே ஒரு மாதிரி ஆகிருச்சு. அத எப்படி சொல்றதுனு தெரியல. அதனாலதான் அவனை வேண்டாம்னு அனுப்பிட்டேன்”

மகன் அதை சீரியஸாக சொன்னாலும் அவளுக்கு அது சிரிப்பைத்தான் கொடுத்தது. 

“நீ இங்க வரதுக்கு முன்னயே அவன் அங்கதான சமையல் செஞ்சுட்டிருந்தான்?”

“ம். எனக்கு முன்னாடி இருந்த மேனேஜர் கூட்டிட்டு வந்து வெச்சுருந்துருக்காரு”

“வெச்சுருந்தாருனா..? அந்த மாதிரியா?” திகைப்புடன் கேட்டாள். 

“அந்த கருமம் எல்லாம் யாருக்கு தெரியும். எனக்கு அது தெரியாது. ஆனா இந்த ஆளை எனக்கு புடிக்கல. வேண்டாம்.. நீ போ  நானே சமைச்சுக்கறேனு சொல்லி அனுப்பிட்டேன்”

சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்து விட்டு மீண்டும் கேட்டாள்.

“எப்படிடா அப்படி?”

“என்ன?”

“ஒரு ஆம்பளையும் ஆம்பளையும்..?”

அம்மாவை கடுமையாக முறைத்தான். 

அவள் மூக்கு விடைக்கச் சிரித்தாள்.

“நெனச்சு பாக்கவே முடியல..”

“நீ எதுக்கு அதெல்லாம் நெனச்சு பாக்கற? வாயை மூடிட்டு இரு”

“சரி அதை விடு. இங்க பொண்ணுக எல்லாம் எப்படி?”

“ம் எல்லா ஊர்லயும் எப்படியோ அப்படித்தான் இங்கயும்”

“டேய்..”

“பின்ன என்ன கேள்வி. கேக்கற பாரு லூசுத்தனமா”

“நான் கேட்டது பேசறது பழகறது எல்லாம் எப்படினு?”

“இங்கயும் வாய்லதான் பேசறாங்க. சிரிச்சு பேசித்தான் பழகறாங்க. போதுமா?”

“அடப்பாவி.. அவனை இவனை பத்தி பேசி நீ ஏன்டா இப்ப டென்ஷனாகிட்ட? சரி சரி கூலா ரோட்டை பாத்து ஓட்டு. அம்மா உன்னை ஒன்னும் கேக்கல” என்று அமைதியானாள் பிரேமா.

இடது கையை அம்மாவின் கை மீது வைத்தான்.

“நான் ஒன்னும் டென்ஷனாகல பிரேமா. அந்தாளு பத்தி பேசினாலே எனக்கு இப்படி ஆகிருது. நீ ஒன்னும் சீரியஸா எடுத்துக்காத”

“சரி பாத்து ஓட்டு. ஆமா.. இங்க யானையெல்லாம் இருக்குமாடா?”

“யானையா?” சிரித்தான். “மாசத்துல ரெண்டு மூணு தடவை எஸ்டேட்டுக்குள்ளயே வரும். நாலு நாள் இருந்தா நீயே பாக்கலாம். அது போக.. கொரங்கு காட்டெருமை கரடினு பெரிய பட்டாளமே இருக்கு. எப்பவாவது ஒரு தடவை எங்கியாச்சும் சிறுத்தை கூட சுத்தும்னு சொல்லுவாங்க”

“பயமா இல்லியாடா உனக்கு?”

“நாம என்ன அதுகிட்ட சண்டைக்கா போறோம். பயந்துக்கறதுக்கு. ராத்திரில மட்டும் கவனமா இருந்தா போதும். அது பாட்டுக்கு வந்து சுத்திட்டு போயிரும்”

“எனக்கு இப்பவே ஒடம்பு நடுங்குதுடா” என்று உண்மையாகவே சிலிர்த்துக் கொண்டு சொன்னாள் பிரேமா.

[Piriya s]

Very interesting story thanks for update please continue

Thanks

[Piriya s]

Beautifully written Loved every line.

Thanks bro

[Piriya s]

[Piriya s]

Good update bro
Keep rocking

Thanks

[Piriya s]

தன் மகன் மேனேஜராக வேலை பார்க்கும் இந்த எஸ்டேட் பங்களாவுக்கு முன்பே வந்தவள்தான் பிரேமா. 

ஆனால் இப்போதும் பரந்து விரிந்து கிடக்கும் எஸ்டேட்டையும் பங்களாவையும் தேயிலைச் செடிகளையும் பார்த்தபோது பரவசமாகவே இருந்தது.

ஜீப்பை விட்டு இறங்கி பங்களாவின் முன்பக்கமாக நின்று கைகளை மார்பில் கட்டிக் கொண்டு ஆர்வமாக வேடிக்கை பார்த்தாள்.

ரஞ்சித் ஜீப்பை விட்டு இறங்கி கதவைத் திறந்து வைத்து ஜீப்பில் இருந்த பொருட்களை எல்லாம் எடுத்துப் போய் வீட்டுக்குள் வைத்துவிட்டு அம்மாவிடம் போனான்.

“என்ன பிரேமா.. எப்படி இருக்கு?”

“இத்தனை பெரிய எஸ்டேட்டுக்கும் நீதான் மேனேஜராடா?” வியந்து கேட்டாள். 

“ஆமா. இங்க எது நடந்தாலும் பொறுப்பு என்னோடதுதான்”

“பெருமையா இருக்குடா”

“என்ன பெருமை?”

“என் மகன் எவ்வளவு பெரிய பொஷிசன்ல இருக்கான்னு நெனைச்சு பெருமையா இருக்கு”

“சரி. நீ உள்ள வந்து ரெஸ்ட் எடு. நான் ஒரு ரவுண்ட்ஸ் போய்ட்டு வரேன்”

“நானும் வரேன்டா. தனியா உக்காந்து என்ன பண்ணப் போறேன்”

“நீ இப்பதான் வந்துருக்க. ஒடனே என்கூட வரனுமா?”

“எனக்கு ஒரு பிரச்சினையும் இல்லடா. ஏன் நான் உன்கூட வரதுல உனக்கு ஏதாவது பிரச்சினையா?”

“ஆமா.. பிரச்சினைதான்”

“என்னடா பிரச்சினை?”

“யாரு இந்த பிகரு. இட்லி மாதிரி பொம்முனு இருக்கே.. இதை எங்கருந்து தள்ளிட்டு வந்துருப்பான்னு எல்லாரும் யோசிப்பாங்க. சிலபேரு கேக்கவும் செய்வாங்க. அது பிரச்சினைதான?”

“டேய்..” என்று அவனை ஒங்கி அடித்தாள். 

அவன் வாய்விட்டு சிரித்தான். அவளும் சிரித்தாள்.

“அப்படி கேட்டா சொல்லு. இந்த பிகருதான் என்னை வயித்துல கருவா தாங்கி பெத்தெடுத்து பாலூட்டி. சீராட்டி வளர்த்த பிகருன்னு”

“என்ன வயசானாலும் நீ இன்னும் அழகிதான்டி பிரேமா” என்று அம்மாவின் தோளை வளைத்து அணைத்து அவள் கன்னத்தை வலிக்கக் கிள்ளினான்.

“டேய்.. அப்படி என்ன வயசாகிப் போச்சுனு நெனைக்கற எனக்கு?”

“அதானே.. உனக்கு அப்படி என்ன வயசாகிப் போச்சு? ம்ம்.. ஒரு பதினஞ்சு பதினாறு வயசு இருக்குமா?”

“போடா எரும மாடு. அம்மாவை இவ்ளோ கிண்டல் பண்ற. நீ என்கூட பேசாத”

“சரி பேசல. நீ போய் உள்ள உக்காரு. நான் வாங்கற சம்பளத்துக்கு கொஞ்சம் வேலையும் செய்யனுமில்ல? ரவுண்ட்ஸ் போய்ட்டு வரேன்.  வேலை முடியற நேரம் ஆகிருச்சு”

“ஓஹோ.. நான் பேசலேன்னா என்னை விட்டுட்டு போயிருவியா? நட நட.. இந்த பிகரும் உன்கூடத்தான் வருவா”

“சரி வா..” அம்மாவின் கன்னத்தை மீண்டும் ஒருமுறை கிள்ளி விட்டு விலகினான்.

[Piriya s]

Good update bro
Keep rocking

Thanks

[Piriya s]

Really interesting story thanks for update please continue

Thanks 

[Piriya s]

so so interesting dialogues.
very good going story

Thanks