[Piriya s]

பிரேமா உடனே எதுவும் பேசவில்லை. மகன் கேட்டதும் அமைதியாகி டீயை பருகினாள்.

‘அம்மா வேலை செய்யப் போன இடத்தில் அந்த வீட்டு ஆட்கள் யாருடனாவது.. ம்கூம்.. அந்த வீட்டில் ஆண் என்று சொன்னால் அது படுக்கையில் கிடந்த அந்த வயதான கிழவன் மட்டும்தானே.. அப்படியிருக்க.. வேறு எப்படி?’ மனசுக்குள் குழம்பினான் ரஞ்சித்.

அம்மாவின் தொடையில் கை வைத்தான். 

“மா”

“ம்?” மெலிதாக ம் கொட்டினாள்.

“அந்த வார்த்தை எப்படி பழக்கம் உனக்கு”

முலைகள் விம்மியெழ ஆழமாக மூச்சை இழுத்து ஒரு பெருமூச்சு விட்டபிறகு சொன்னாள் பிரேமா.

“உங்கப்பன் பேசுவான்”

“ஹோ” சட்டென இறுக்கம் தளர்ந்து தலையை சிலிப்பிக் கொண்டான் ரஞ்சித்.

அவன் முகத்தில் புன்னகை விரிந்தது.

“பச்சை பச்சையாதான் பேசுவான் உங்கொப்பன். அதனாலதான் அவனை என்னால அனுசரிச்சு வாழ முடியல. இப்ப உன்கிட்டயும் அதே குணத்தை பாக்கறேன்” 

ரிலாக்ஸாக உணர்ந்தாலும் அம்மா சொன்ன விஷயம் அவன் நெஞ்சுக்குள் சுருக்கென குத்தியது.

“ஸாரிமா..” காலி டீ கப்பை டீபாயின் மீது வைத்து விட்டு அம்மாவின் தோளில் கை போட்டு அவளை தோளோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டான். 

“ப்ச்.. இதான் ரத்தம் போலருக்கு” சலிப்பாக சொன்னாள். 

“என்னை மன்னிச்சிருமா ப்ளீஸ். உனக்கு புடிக்கலேனா இனிமே நான் அப்படி பேசல” உண்மையான வருத்தத்தைக் காட்டினான்.

அம்மாவையும் ஒரு இளம்பெண் போல நினைத்து இது போன்ற காம வார்த்தைகள் பேசி ஜாலியாக இருக்கலாம் என்று நினைத்தானே தவிர அதற்கு பின்னால் அம்மா இப்படி யோசிப்பாள் என்று அவன் எதிர் பார்க்கவே இல்லை. அது அவனுக்கும் வருத்தமாகத்தான் இருந்தது. 

“புடிக்கலதான். ஆனா.. நீ என் உசுரா போய்ட்டியே..” என்றாள் பிரேமா.

“ஸாரி ஸாரி.. இனிமே பேசல ஓகேவா?” இன்னொரு கையில் அவள் தாடையை பிடித்து ஆட்டினான்.

அவளும் காலியாகிவிட்ட டீ கப்பை டீபாய் மீது வைத்துவிட்டு மீண்டும் பெருமூச்சு விட்டு மகனைப் பார்த்தாள். 

அவள் கண்கள் இந்த சில நொடிகளில் கலங்கியிருந்தன. விழிகளின் ஓரத்தில் மெலிதான நீர்த் தேக்கம் தெரிந்தது.

அதைப் பார்த்ததும் அவன் மனசு சுணக்கமானது.

“அம்மா ப்ளீஸ் அழாத. உன்னை கஷ்டப் படுத்தியிருந்தா வெரி வெரி ஸாரி”

“போடா” மூக்கை உறிஞ்சி சிரித்துக் கொண்டாள். “எருமை மாடே. அம்மாவையே அழ வெச்சுட்ட”

“இனி அழ வெக்க மாட்டேன்” அவளைக் கட்டிப் பிடித்து அவள் கன்னத்தில் அழுத்தமாக முத்தம் கொடுத்தான். 

“உன்னை கஷ்டப் படுத்திதான் நான் சந்தோசமா இருக்கனும்னா இனி அந்த காரியத்தை செய்யவே மாட்டேன்”

அவளும் மனம் தேறி மகனை தன் முலைகளோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டாள். 

சில நிமிடங்களில் தான் அதிகப்படியாக உணர்ச்சி வசப் பட்டுவிட்டதை உணர்ந்தாள். 

அது தன் மகனை பாதித்து விடுமோ என்றும் உடனே கவலைப் பட்டாள்.

“எருமை மாடே.. எங்கடா பழகின இதெல்லாம்” அவனை திட்டாமல் கேட்டாள்.

“ப்ச்.. வேண்டாம் விடு.. அதை பேசினா நீ அழுவ”

“இல்லடா. அம்மாக்கு கொஞ்ச நேரத்துல என்னென்னமோ தோணிப் போச்சு. அதான் கொஞ்சம் எமோசனலாகி அழுதுட்டேன். நீ பேசு.. உன்னை நார்மலா வெச்சுக்கோ.. உனக்காக அம்மா நரகத்துக்கும் போவேன்” அவன் முகத்தை ஆசையாக தடவிக் கொண்டு சொன்னாள்.

“அங்க.. நானும் உன்கூடதானே இருப்பேன்” உடனே சிரித்தான்.

“வா.. உன்னை கொதிக்கற கொப்பறை எண்ணைல போட்டு வறுத்து எடுக்கச் சொல்றேன். எருமை மாடே..” எனச் சொல்லிவிட்டு அவன் கன்னத்தை செல்லமாக கடித்தாள். 

“என்னை ரோஸ்ட் போட்டு தரச் சொல்லி நீயே சாப்டுக்கோ”

“அயோ.. போடா எருமை மாடே..” என்று சிரித்த அம்மாவை இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டான். 

அவளும் அவனை தனக்குள் வாங்கிக் கொள்வது போல தழுவி நெகிழ்ந்தாள். ஆசை ஆசையாக அவனது முகமெங்கும் முத்தங்கள் கொடுத்தாள்.