[Lust king 66]

தயவு செய்து காத்திருக்கவும்

[Lust king 66]

பகுதி 1



கோவை - கொங்கு மண்டலத்தோட கெத்து! அதுலயும் இந்த அவிநாசி ரோடு இருக்கே... அது எப்பவுமே ஒரு தனி வைப் தான். 

காரு, பைக்குன்னு போட்டி போட்டுக்கிட்டு பறக்குற அந்த ரோட்டுல, மதிய வெயில் மண்டையப் பொளந்தாலும், அந்தப் பிரம்மாண்டமான ஷாப்பிங் மால் மட்டும் ஜில்லுனு ஒரு தனி உலகமா நிமிந்து நின்னுட்டு இருந்துச்சு. ஊர்ல இருக்குற பெரிய இடத்து ஆளுங்க மட்டும் புழங்குற இடம் அது. 

ஏசி காத்து இதமா வீசுனாலும், அன்னைக்கு அந்த மாலுக்குள்ள ஒரு அக்னிப் புயல் நுழையக் காத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு. அந்தப் புயலோட பேரு... பூரணி.


பூரணி... பேரைச் சொன்னாலே அந்த ஏரியாவுல சில பேருக்குக் குளுமையாவும், பல பேருக்கு நடுக்கமாவும் இருக்கும். சும்மா நச்சுனு, செதுக்கி வச்ச சிலையாட்டம் இருப்பா. வயசுன்னு பாத்தா, இப்பத்தான் 24 முடிஞ்சு 25-ஐத் தொடப்போற ஒரு இளவட்டம். 

கல்யாணமாகி ஒரு வருஷம் ஆச்சுன்னு சொன்னா எவனும் நம்ப மாட்டான். அந்த அளவுக்கு உடம்பை மெயின்டெய்ன் பண்றவ.



பொதுவாவே கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் பொண்ணுங்க கொஞ்சம் உடம்பு போடுவாங்க. ஆனா பூரணி வேற ரகம். அவளோட உடம்பு வாகு இருக்கே... சும்மா கும்முனு 36-28-36ங்குற அளவுல, ஒரு இன்ச் கூட கூடாம குறையாம, மாடல்களுக்கே டஃப் குடுக்குற மாதிரி இருக்கும். நிறம் நம்ம கோவைக்கு உரித்தான அந்த ஆப்பிள் பழம் மாதிரி செக்கச் செவேர்னு இருக்கும். 

அதுல அவ போடுற மாடர்ன் புடவையும், காதுல ஆடுற ஜிமிக்கியும், அவ நடக்கும்போது சிலுக்குற அந்த நீளமான கூந்தலும்... அப்பப்பா! பாக்குறவங்கள அப்படியே கட்டிப் போட்டுரும்.

பூரணி ஹைலைட்டே அவளோட அந்தத் தோற்றம் தான். அவளோட அந்த 36 சைஸ் திரண்ட மாம்பழ மார்பகங்கள், பாக்குறவங்க கண்ணை அப்படியே உறுத்தும். நதி மாதிரி வளைஞ்சு நெளிஞ்சு போற அந்த இடை அழகும், பின்னாடி தூக்கலா இருக்குற அந்த எடுப்பான சூத்தும்... சும்மா ரோட்ல போனா டிராஃபிக் ஜாம் ஆகுற அளவுக்கு ஒரு அழகு புயல் அவ. எவ்வளவு அழகானவளோ, அதே அளவுக்குக் கோவக்காரி. அவகிட்ட வம்பிழுத்தா, அவ்வளவுதான்... "ஏழாவது அறிவு" சூர்யா மாதிரி கண்ணுலேயே எரிச்சுடுவா.



பூரணி ஒன்னும் சாதாரண ஆளு இல்ல. அவ புகுந்த வீடு, அந்த ஊருக்கே சிம்ம சொப்பனமா இருக்குற எம்.எல்.ஏ கந்தசாமியோட வீடு.

 கந்தசாமி யாரு? கோயம்புத்தூர் அரசியல்லயும் சரி, பிஸ்னஸ்லயும் சரி... "கந்தசாமி அண்ணாச்சி"ன்னு சொன்னா, எதிரல இருக்குறவன் எழுந்து நின்னு கும்பிடு போடுவான். அந்த அளவுக்கு ஒரு பெரிய ரவுடி அரசியல்வாதி. அவரைக் கண்டாலே ஊரே நடுங்கும்.

கந்தசாமிக்கு ரெண்டே வாரிசு. ஒன்னு பையன் அருண், இன்னொன்னு பொண்ணு பூஜா. அருண், அப்படியே அவங்க அப்பாவோட கார்பன் காப்பி. அப்பாவோட நிழல்லயே வளர்ந்து, இப்ப அப்பாவோட சேர்ந்து ரியல் எஸ்டேட், அரசியல்னு எல்லாத்தையும் கெத்தா பாத்துக்கிட்டு இருக்கான். 

அருணுக்கும் பூரணிக்கும் கல்யாணம் முடிஞ்சு சரியா ஒரு வருஷம் ஓடிடுச்சு. அருணுக்கு பூரணின்னாலே உசுரு. அவ என்ன கேட்டாலும் மொத ஆளா செஞ்சு குடுப்பான். அதே மாதிரி மாமனார் கந்தசாமிக்கும் தன் மருமக மேல அலாதி பாசம். அவங்க வீட்டு மகாலட்சுமியா அவளைத் தலையில தூக்கி வச்சு கொண்டாடுறாங்க.


பூரணி அவங்க அப்பா அம்மாவுக்கு ஒரே பொண்ணுங்கிறதால, சின்ன வயசுல இருந்தே ரொம்பச் செல்லமா, கேட்டதெல்லாம் கிடைச்சு வளர்ந்தவ. இப்ப புகுந்த வீட்டுலயும் அதே ராஜ உபச்சாரம். அதனாலயே அவளுக்குக் கொஞ்சம் திமிரும், கோவமும் ஜாஸ்தின்னு கூடச் சொல்லலாம்.


இந்த வீட்டுல பூரணிக்கு ரொம்பப் புடிச்ச ஒரு ஆள், அது அவளோட நாத்தனார் பூஜா தான். பூஜா இப்போதான் ஒரு பிரைவேட் காலேஜ்ல இன்ஜினியரிங் செகண்ட் இயர் படிக்கிறா. வயசு 20 தான் ஆகுது. ஆனா அழகுல அண்ணிக்குக் கொஞ்சமும் சளைச்சவ இல்ல.

பூஜாவோட உடம்பு சும்மா கச்சிதமா 34-26-36-ன்னு, அண்ணியை விட கொஞ்சம் இளமையா, துள்ளலா இருக்கும். காலேஜ் போற பொண்ணுங்கிறதால அவளோட டிரெஸ்ஸிங் சென்ஸ் இன்னும் கொஞ்சம் மாடர்னா இருக்கும். அவளோட அந்த இளசான, சாத்துகொடி மாதிரி இருக்குற மார்பகங்களும், ஜீன்ஸ் பேண்ட் போட்டா கும்முனு தெரியுற அந்த எடுப்பான பின்னழகும்... காலேஜ் பசங்களை எல்லாம் "பூஜா... பூஜா..."ன்னு உருக வைக்கும்.

ஆனா அண்ணி மாதிரி இல்லாம, பூஜா ரொம்ப சாது. அவளுக்குக் கோவமே வராது. எப்பவும் சிரிச்ச முகம். அண்ணியும் நாத்தனாரும் ஒன்னா ஊருக்குள்ள கிளம்பிட்டா, பாக்குறவங்க கண்ணு ரெண்டு பத்தாது. ரெண்டு பேரும் அவ்வளவு க்ளோஸ். ஷாப்பிங், சினிமான்னு எப்பவும் ஜோடியாதான் சுத்துவாங்க.


சரி, இப்போ கதைக்கு வருவோம். பூரணிக்கும் அருணுக்கும் கல்யாண நாள் நெருங்கிட்டு இருக்கு. இது அவங்களோட முதல் ஆனிவர்சரி. அதனால அந்த விழாவை பிரம்மாண்டமா கொண்டாட முடிவு பண்ணியிருந்தாங்க. வீடே திருவிழா மாதிரி இருந்துச்சு.

பூரணிக்கு ஒரு ஆசை. அன்னைக்கு நைட் நடக்கப்போற பார்ட்டியில, தான் தான் தேவதை மாதிரி இருக்கணும்னு முடிவு பண்ணா. கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் ஃபங்ஷன்னாலே புடவை தான் பெஸ்ட்னு அவளுக்குத் தெரியும். அதுவும் தன்னோட அந்த வளைவு நெளிவுகளை எடுப்பா காட்டுறதுக்கு பட்டுப்புடவையை விட சிறந்த உடை வேற என்ன இருக்க முடியும்?

உடனே, போன வாரம் மாமனார் கந்தசாமிக்குச் சொந்தமான அதே பிரம்மாண்டமான மாலுக்குக் கிளம்பிப் போனா. கூடவே பூஜாவும் போயிருந்தா. அன்னைக்கு முழுக்க கடையை அலசி ஆராய்ஞ்சு, கிட்டத்தட்ட 1,00,000 ரூபாய்க்கு ஒரு அரிய வகை பட்டுச் சேலையைத் தேர்ந்தெடுத்தா. அந்தச் சேலை அவளோட நிறத்துக்கு அவ்வளவு பொருத்தமா இருந்துச்சு.

சேலை எடுத்தாச்சு... அதுக்கு மேட்சா ஜாக்கெட்? அதுதான் அங்க ஹைலைட்டே. சாதாரணமா தச்சா நல்லா இருக்காதுன்னு, அதே மால்ல இருக்குற ஒரு ரொம்ப ஃபேமஸான, பணக்காரங்க மட்டுமே போற ஒரு பொட்டிக் கடைக்குப் போனா.

"எனக்கு இந்த ஜாக்கெட் சும்மா சினிமா ஹீரோயின் போடுற மாதிரி இருக்கணும்..." அப்படின்னு அந்த டிசைனர்கிட்ட ஒவ்வொன்னா விவரிச்சா. அவளோட அளவுக்கு, அந்த டைலர் அளவு எடுக்கும்போதே அவளோட அழகைப் பாத்து மிரண்டு போயிட்டான்.

 "மேடம், கவலைப்படாதீங்க.. நீங்க கேட்ட மாதிரியே கச்சிதமா தச்சுத் தர்றேன்"னு வாக்கு குடுத்தான்.


நாட்கள் உருண்டோடிச்சு. கல்யாண நாளுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் நாள் தான் இருக்கு. இன்னைக்கு சாயங்காலம் அந்த பொட்டிக் கடையில இருந்து ஒரு பையன் வந்து, பூரணி ஆர்டர் குடுத்த ஜாக்கெட்ட டெலிவரி பண்ணிட்டுப் போனான்.

பூரணிக்கு ஒரே ஆர்வம். அவ்வளவு காசு குடுத்து, ஆசையா டிசைன் பண்ண ஜாக்கெட். அருண் வேற ஆபீஸ்ல இருந்து வர்ற டைம் ஆச்சு. 

"அவன் வர்றதுக்குள்ள இதைப் போட்டுப் பாத்து, அவனுக்கே ஒரு சர்ப்ரைஸ் குடுக்கலாம்"னு நினைச்சுக்கிட்டு, அந்தப் பாக்ஸை எடுத்துக்கிட்டு வேகமா பெட்ரூமுக்கு ஓடுனா.

கதவைச் சாத்திட்டு, கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு அந்தப் பாக்ஸைப் பிரிச்சா. ஜாக்கெட் பாக்கவே பளபளன்னு இருந்துச்சு. உடனே தன்னோட டிரஸ்சை கழட்டிட்டு, அந்தப் புது ஜாக்கெட்ட மாட்டுனா.

ஆனா... மாட்டுன அடுத்த நிமிஷம், பூரணிக்கு வந்ததே பாரு ஒரு கோவம்... அவ மூஞ்சியெல்லாம் அப்படியே சிவந்து போச்சு.

கண்ணாடியில தன்னோட பிம்பத்தைப் பார்த்த அவளுக்கே அவளைப் புடிக்கல. அவ்வளவு கேவலமா தச்சு வச்சிருந்தான் அந்தத் தையல்காரன்.


 முதுகு பக்கம் அவ கேட்ட மாதிரி பேக்லெஸ் தான். ஆனா அதுக்காக இப்படியா? முதுகுல துணியே இல்லாத மாதிரி, ஏதோ கயிறை மட்டும் கட்டி வச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.
  கழுத்து "டீப் நெக்" கேட்டது தப்புதான். ஆனா இவன் என்னடான்னா, ஜாக்கெட்டோட கழுத்தை இறக்கி வச்சிருக்கான்? போதாக் குறைக்குத் தோள்பட்டை வேற நிக்காம வழிஞ்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.
 
 முக்கியமான மேட்டர் இதுதான் அவளை உச்சக்கட்டக் கோவத்துக்குக் கொண்டு போச்சு. அவளோட மார்பளவு 36. ஆனா அந்தத் தையல்காரன் அளவைச் சரியா கணிக்காம, முன்னாடி ரொம்ப டைட்டாக தச்சுட்டான். இதனால, அவளோட அந்தப் பருத்த மார்பகங்கள் ஜாக்கெட்டுக்குள்ள அடங்காம, சைடுலையும் முன்னாடியும் பிதுங்கிக்கிட்டு அப்பட்டமா தெரிஞ்சது.

தொளதொளன்னு இருந்த அந்த ஜாக்கெட், அவளோட அழகான உடம்பை அசிங்கப்படுத்திக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"சே! என்ன எழவு தையல்டா இது? இதுக்கா 30,000 ரூபா ?"னு பூரணிக்கு வெறி ஏறுச்சு. அவளோட அழகான உடம்பை இப்படி அசிங்கமா காட்டுறத அவளால தாங்கிக்கவே முடியல. அதுவும் ஃபங்ஷன்ல நூறு பேர் முன்னாடி இதைப் போட்டுட்டு எப்படி நிக்கிறது? மானம் போயிடாதா?

அருண் இதைப் பார்த்தா என்ன நினைப்பான்? "உனக்கு ஒரு ஜாக்கெட் கூட ஒழுங்கா செலக்ட் பண்ணத் தெரியாதா?"னு கேப்பானேன்னு நினைக்கும்போதே அவளுக்கு ரத்தம் கொதிச்சது.


அவ்வளவுதான். அந்த ஜாக்கெட்டைக் கழட்டி வீசிட்டு, வேற ஒரு சுடிதாரை அவசர அவசரமா மாத்திக்கிட்டா. ஆனா கோவம் மட்டும் குறையல. கண்ணாடியில பார்த்தப்போ அவ கண்ணு ரெண்டும் கோவத்துல ஜொலிச்சது.

கார் சாவியை எடுத்துக்கிட்டு, "இன்னைக்கு அந்த கடைக்காரன் செத்தான் என்கிட்ட..." அப்படின்னு மனசுக்குள்ள கறுவிக்கிட்டே படபடன்னு மாடியில இருந்து இறங்கி வந்தா. 

வேலையாட்கள் எல்லாம், "அம்மா எங்கம்மா இவ்வளவு கோவமா போறாங்க?"னு பயந்துக்கிட்டு ஓரமா ஒதுங்கி நின்னாங்க.

வெளியே போர்டிகோவுல நின்ன தன்னோட சொகுசு காரை ஸ்டார்ட் பண்ணா. இன்ஜின் உறுமுற சத்தத்தை விட அவளோட மூச்சுக்காத்து வேகம் அதிகமா இருந்துச்சு. கேட்டைத் திறந்துக்கிட்டு கார் மின்னல் வேகத்துல அவிநாசி ரோட்டுக்கு பாய்ஞ்சது.

டிராஃபிக், சிக்னல் எதையும் அவ கண்ணு பாக்கல. அவளோட மனசு பூரா அந்தத் தையல்காரனை எப்படி வெளுத்து வாங்குறதுங்குற சிந்தனை மட்டும்தான் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு. ஸ்டீயரிங்கை இறுக்கிப் புடிச்சிருந்த அவளோட கைகள் சிவந்து போயிருந்தன.


சரியாகப் பத்தே நிமிஷத்துல கார் அந்த மால் வாசலுக்கு வந்து நின்னது. செக்யூரிட்டி ஓடி வந்து கதவைத் திறக்கறதுக்கு முன்னாடியே, பூரணி காரை விட்டு இறங்கி "டமால்"னு கதவை அறைஞ்சு சாத்துனா.

பூரணி இறங்கி நடந்த அந்த தோரணை இருக்கே... சும்மா "கபாலி" ரஜினி மாதிரி இருந்துச்சு. அவளோட ஹை-ஹீல்ஸ் செருப்பு "டக்... டக்... டக்..."னு தரையில படற சத்தம், அந்த இடத்தையே அதிர வச்சுச்சு. அவளோட முகத்துல இருந்த அனலைக் கண்டு, வழி மறிக்க வந்தவங்க கூட ஓரமா ஒதுங்கிப் போயிட்டாங்க.

எஸ்கலேட்டர்ல ஏறி, நேரா அந்த பொட்டிக் கடை இருக்குற ஃப்ளோருக்குப் போனா. அவளோட ஆவேசமான நடையும், காத்துல பறக்குற அவளோட கூந்தலும், அவளோட இறுக்கமான சுடிதார்ல தெரியுற அவளோட அந்தத் திமிரான உடலழகும்... அங்க இருந்த பசங்களை எல்லாம் ஒரு நிமிஷம் மூச்சடைக்க வச்சுச்சு. "யார்டா இவனு எல்லாரும் அவளையே வெறிச்சுப் பார்த்தாங்க.

ஆனா பூரணி யாரையும் பார்க்கல. அவளோட பார்வை நேரா அந்த கடையை நோக்கி மட்டும்தான் இருந்தது. கையில் அந்த பாழாப்போன ஜாக்கெட் இருந்த பையை இறுக்கிப் புடிச்சிருந்தா.


அந்தப் பிரம்மாண்டமான பொட்டிக் கடை உள்ளே மெல்லிய இசை ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு. ஏசி குளுகுளுன்னு வேலை செஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு. நாலு அஞ்சு பணக்கார வீட்டுப் பொண்ணுங்க அங்க துணி செலக்ட் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாங்க.

திடீர்னு ஒரு சூறாவளி உள்ள வந்த மாதிரி பூரணி கடைக்குள்ள நுழைஞ்சா. அவளோட வரவை கவனிச்ச அந்த கடையோட மேனேஜர், "வாங்க மேடம்..."னு பல்லை இளிச்சுக்கிட்டு வரவேற்க வந்தான்.

அவன் பேசி முடிக்கிறதுக்குள்ள, பூரணி கையில வச்சிருந்த அந்த பையைத் தூக்கி அந்த பில்லிங் டேபிள் மேல வீசுனா. அந்த சத்தத்துல கடையே ஆடிப் போச்சு. மியூசிக் நின்னது. துணி எடுத்துட்டு இருந்தவங்க எல்லாம் அதிர்ச்சியாகித் திரும்பிப் பாத்தாங்க.

பூரணிக்கு மூச்சு வாங்குச்சு. நெற்றிப்பொட்டுல நரம்பு புடைச்சது. அவளோட சிவந்த உதடுகள் துடிச்சது. இடுப்புல கையை வச்சுக்கிட்டு, அந்த மேனேஜரை எரிச்சுவிடுற மாதிரி ஒரு பார்வை பார்த்தா. அவளோட அந்தத் தோற்றத்தைப் பார்த்தாலே தெரிஞ்சது, இப்போ அங்க ஏதோ பெரிய சம்பவம் நடக்கப்போகுதுன்னு.

அவளோட குரல் கணீர்னு ஒலிச்சது.
பூரணி: "எங்க இந்த கடையோட ஓனர்? மரியாதையா இப்போ வெளிய வரச் சொல்லு... இல்லன்னா இந்தக் கடையை அடிச்சு நொறுக்கிடுவேன்!"

அவ கேட்ட அந்தத் தொனியும், அவளோட அதிகாரமும் அந்த இடத்தையே ஒரு நிமிஷம் அப்படியே 'சைலண்ட்' ஆக்கிடுச்சு.

[Lust king 66]

பகுதி 2







சேல்ஸ் கேள்: "மேடம், உங்க ஜாக்கெட்ட வீட்டுக்கு அனுப்பிட்டோமே..."

பூரணி: பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு "நான் என்ன கேட்டேன்? ஓனர் எங்கன்னு கேட்டேன்?"



சேல்ஸ் கேள்: "மேடம் என்னாச்சு? ஜாக்கெட்ல ஏதாச்சும் பிரச்சனையா?"

பூரணி: கோவம் தலைக்கேறி கத்துறா "யார் என் ஜாக்கெட்ட தச்சது? என் அளவு கூடத் தெரியாம இப்படி கேவலமா தச்சு வச்சிருக்கானே... இவன் இதுக்கு முன்னாடி ஜாக்கெட் தச்சதே இல்லையா?"

இந்த சத்தத்தைக் கேட்டு கடையோட ஓனர் பதறியடிச்சு ஓடி வந்தாப்புல.



ஓனர்: "சாரி மேடம்... என்னாச்சு? நாங்க ஏதாச்சும் தப்பு பண்ணிட்டோமா?"



பூரணி: "முதல்ல இந்த ஜாக்கெட்டையும், நான் கொடுத்த அளவையும் எடுத்துப் பாரு. அப்ப தெரியும் உங்க லட்சணம்."



ஓனர் அளவெடுத்துப் பார்த்தப்போதான் தெரிஞ்சது, அளவு நோட்டுல இருந்த கணக்குக்கும், தச்ச ஜாக்கெட்டுக்கும் மலைக்கும் மடுவுக்கும் உள்ள வித்தியாசம்னு.



ஓனர்: "மேடம்... ஐ ஆம் எக்ஸ்ட்ரீம்லி சாரி. அந்த தையல்காரன் தான் சொதப்பிட்டான். நான் உங்களுக்கு வேற ஜாக்கெட் நல்லா தச்சுத் தந்துடறேன் மேடம்."



பூரணி: "என்னது? இருக்கிறதையும் கெடுக்கவா?



ஓனர்: "இல்ல மேடம்... நான் புதுசா வேற துணி எடுத்து தச்சுத் தர்றேன்."



பூரணி: "யோவ் அறிவு இருக்கா உனக்கு? இது அந்த பட்டுப் புடவை கூடவே வந்த Unique piece. இதுக்கு மேட்சிங் இனிமே எங்க உனக்குக் கிடைக்கும்? இரு இப்பவே என் மாமாவுக்கு போன் போட்டு, இந்த மால்ல இருந்தே ஒன்ன காலி பண்ண சொல்றேன்."



இதை கேட்டதும் ஓனருக்கு பயத்துல நடுங்க ஆரம்பிச்சுருச்சு. ஏன்னா அந்த ஷாப்பிங் மால், அந்தக் கடை எல்லாமே பூரணியோட மாமனார் கந்தசாமிக்கு சொந்தமானது.



அதுக்குள்ள பூரணி போன் போட்டு கந்தசாமிக்கிட்ட விஷயத்தை கக்கிட்டா. ஆரம்பத்துல கந்தசாமி, "விடுமா பூரணி... வேற புடவை எடுத்துக்கலாம், அப்புறமா பாத்துக்கலாம்"னு சமாதானம் பண்ணாரு. 



ஆனா பூரணி விடுறதா இல்ல, அடம் புடிச்சா. அதனால வேற வழி இல்லாம கந்தசாமி அந்த ஓனரை போன்ல புடிச்சு விளாசித் தள்ளிட்டாரு.



"டேய்... என் மருமகளுக்கு அந்தப் புடவைக்கு ஏத்த மாதிரி அதே துணியை எங்கயாச்சும் தேடிப் புடிச்சு எடுத்துக் கொடுத்துடு... இல்லேன்னா உன் கடையை காலி பண்ணிடுவேன், ஜாக்கிரதை!"னு எச்சரிச்சாரு.



கந்தசாமி மிரட்டுன மிரட்டல்ல அந்த கடை ஓனருக்கு உசுரே போயிருச்சு. ஏன்னா, .



ஓனர் நடுங்கிக்கிட்டே பூரணி முன்னாடி வந்து நின்னாரு. "மேடம், கண்டிப்பா அதே மாதிரி துணியை நான் எங்கிருந்தாவது தேடிப் பிடிச்சு, உங்க வீட்டுக்கே கொண்டு வந்து தந்துறேன். என்னை மன்னிச்சுடுங்க மேடம்"னு காலிலேயே விழாத குறையா கெஞ்சினாரு. அப்புறம் மறுபடியும் மாமனார் கந்தசாமி கிட்ட பேசிட்டு தான் பூரணி கொஞ்சம் சமாதானம் ஆனா. ஆனா போற வழியில சும்மா போகாம, புருஷன் அருணுக்கு போன் போட்டு நடந்த எல்லாத்தையும் சொல்லி அழுதா. அருணும் சும்மா இருப்பானா? அவன் அந்த கடை ஓனருக்கு போன் போட்டு, "மவனே, ஒழுங்கா பண்ணல... உன் கடையை அடிச்சு நொறுக்கிடுவேன்"னு ஒரு தரம் மிரட்டி வச்சான்.



கொஞ்ச நேரத்துல பூரணி வீட்டுக்கு வந்துட்டா. வீட்டுக்குள்ள நுழைஞ்ச உடனே அவ நாத்தனார் பூஜா ஓடி வர்றா.



பூஜா: "அண்ணி, ஜாக்கெட் என்னாச்சு? எல்லாம் சரியாகிடுச்சா? ஒருவாட்டி காட்டுங்க பாக்கலாம்."



பூரணி: "ஏய் பூஜா... ஏற்கனவே எரியுற நெருப்புல எண்ணெய ஊத்தாதடி!"



பூஜா: "அய்யோ என்னாச்சு அண்ணி? ஏன் இவ்ளோ கோவமா இருக்கீங்க?"



பூரணி: "பின்ன என்னடி? அந்த பய ஜாக்கெட்ட தச்ச லட்சணம், இப்ப வேற துணி எடுத்துத் தர்றேன்னு சொல்லியிருக்கான்."



பூஜா: சிரிப்பை அடக்கிக்கிட்டு "சரி அண்ணி, அந்தத் துணி எப்போ வரும்? வந்தாலும் எந்த தையல்காரன்கிட்ட கொடுத்து தைக்கப் போறீங்க?"



பூரணி: "என்னை பாத்து நக்கலா சிரிக்காத பூஜா, அப்புறம் எனக்கு வர்ற கோவத்துக்கு ஏதாவது ஆகிடும்."

அப்போ கரெக்டா அருணும் வீட்டுக்குள்ள நுழையுறான்.



லதா (பூரணியின் மாமியார்): "பூஜா, அவளை சும்மா கிண்டல் பண்ணாத. ஏற்கனவே அவ ரொம்ப அப்செட்டா இருக்கா. பேசாம ஒரு நல்ல தையல்காரனை தேடிப்பிடிச்சு உன் அண்ணிக்கு உதவி பண்ணு."



அருண்: "ஆமா பூஜா, ஒரு நல்ல நாத்தனாரா நடந்துக்கோ."



பூரணி: அருணைப் பார்த்து முறைச்சுக்கிட்டு "நீங்க முதல்ல ஒரு புருஷனா ஒழுங்கா நடந்துக்கோங்க!"



அருண்: "ஏன் இப்போ என்னை திட்டுற? நான் என்ன பண்ணேன்?"



பூரணி: "பின்ன என்னங்க? அந்த கடையில ஜாக்கெட் தைக்க சொன்னதே நீங்க தான். அந்த தையல்காரன் சரியில்லைன்னு உங்களுக்கு முன்னாடியே தெரியாதா?"



பூரணியின் ஆவேசத்தைப் பார்த்த அருண், மெதுவாக அவள் பக்கம் நெருங்கி, "ஏய் பூரணி... விடுடா... ஏன் இப்படி டென்ஷன் ஆகுற? என்றான் மெதுவான குரலில்.



பூரணி அவனைத் திரும்பி முறைத்தாள். "பின்ன என்னங்க? 1,00,000 ரூபாய் சேலை... 30,000ஆயிரம் ரூபாய் கூலி... ஆனா தச்ச லட்சணத்தைப் பாத்தீங்களா? இதப் போட்டுக்கிட்டு நான் எப்படிங்க உங்க கூட ஆனிவர்சரிக்கு வர்றது? என் மானமே போயிடும் போல இருக்கு!" என்று அழாத குறையாகச் சொன்னாள்.



அருண் தலையைச் சொறிந்துகொண்டு, "எனக்கு என்ன தெரியும்? ஏதோ பெரிய கடைன்னு நீதானே இங்க கொடுத்த... இப்போ எதுக்கு இப்படி மூஞ்சியைச் சின்னதா வச்சிருக்க? சரி விடு... இப்போ என்ன பண்றதுன்னு யோசிப்போம்" என்றான்.



பூரணி அழுகை கலந்த கோபத்துடன், "உங்களுக்கு எப்பவுமே இவ்வளவுதான் அக்கறை... போங்க!" என முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.



அருண் லேசாகச் சிரித்துக்கொண்டே, "சரி... சரி... இப்போ அழாத. நம்ம பூஜா கிட்ட கேப்போம். அவளுக்குத் தான் இந்த ஊர்ல இருக்குற எல்லா கடையையும் அத்துப்படியே... அவகிட்ட இல்லாத ஐடியாவா? அவ எப்பவும் மார்க்கெட்லதானே சுத்திக்கிட்டு இருக்கா, எதாவது வழி சொல்லுவா" என்றான்.





அங்கே கடையின் ஒரு ஓரத்தில் நின்றிருந்த பூஜா, ஏதோ தீவிரமான யோசனையில் இருந்தாள். முகத்தில் ஒருவிதக் குழப்பம் தெரிந்தது. இதைப் பார்த்த அருணின் அம்மா லதா 

பூரணியின் மாமியார், "என்ன பூஜா... அப்படியே நின்னுட்ட? என்ன யோசிக்கிற?" என்று கேட்டார்.





பூஜா மெதுவாகத் தன் அண்ணி பூரணியின் பக்கம் வந்தாள். தன் அழகான முகத்தைச் சுருக்கிக்கொண்டு, "அண்ணி... ஒரு விஷயம் யோசிச்சேன்... ஆனா அது உங்களுக்குச் செட் ஆகுமான்னு தெரியல" என்றாள் இழுத்துக்கொண்டே.



லதாவும் பூரணியும் ஒரே நேரத்தில், "என்ன விஷயம்? சொல்லு பூஜா!" என்றார்கள் ஆவலோடு.



பூஜா சொல்லத் தொடங்கினாள்: "அது வந்து... என்னோட பிரண்ட் ஒருத்தி சொன்னா... அவளோட அண்ணிக்கு ஒருத்தர் ஜாக்கெட் தச்சுக் கொடுத்தாராம். அச்சு அசலா அப்படியே பிட்டிங் உட்கார்ந்துச்சாம். ஆனா..."



"ஆனா என்ன,எங்க இருக்கு பொட்டிக் ?" - மீண்டும் இருவரும் கோரஸாகக் கேட்டார்கள்.



அது ஒரு low class ஏரியா கடை







இதைக் கேட்டதும் பூரணி தன் முகத்தைச் சுருக்கிக்கொண்டாள். "என்னது? ஸ்லம் ஏரியாவுல இருக்குறவனா? அவருக்கு என்ன தெரியும்? நான் கேக்குறது லேட்டஸ்ட் மாடல், பேக்லெஸ், டீப் நெக்... 



அந்த ஆளு என்னவோ பழைய காலத்து ஜாக்கெட் தச்சு விட்டுட்டா என்ன பண்றது?" என்றாள் அலட்சியமாக.



பூஜா உடனே இடைமறித்து, "அப்படிச் சொல்லாதீங்க அண்ணி... என் பிரண்ட் அடிச்சுச் சொல்றா. அவருக்கு எல்லா மாடர்ன் டிசைனும் அத்துப்படியாம். நீங்க மொபைல்ல ஒரு போட்டோ காட்டினா கூட போதும், அதை அப்படியே தச்சுக் குடுத்துருவாராம். உங்களுக்குத் தேவையான அந்த 36 சைஸ் பிட்டிங் எல்லாம் அவருக்கு கைவந்த கலைன்னு சொன்னா... ஆனா..."



பூஜா மீண்டும் "ஆனா" என்று இழுக்க, பூரணி பொறுமையிழந்து, "மறுபடியும் என்ன ஆனா? சீக்கிரம் சொல்லு பூஜா!" என்றாள்.



அந்த டெய்லர் பற்றிய அடுத்த மர்மமான விஷயத்தைச் சொல்ல பூஜா தயங்கினாள்...







"கிஷோர் டிசைனர் பொட்டிக்".அந்த இடம் கோயம்புத்தூரோட ஒரு ஒதுக்குப்புறமான சந்து. அங்க ஒரு பழைய வீட்டை ஒட்டி சின்னதா ஒரு போர்டு தொங்குச்சு .





கிஷோர்... வயசு 30 தான் ஆகுது. ஆனா இந்த முப்பது வயசுக்குள்ளேயே அந்த ஏரியாவுல இருக்கிற முக்கால்வாசிப் பொம்பளைங்களோட அளவெடுத்த ஆளு இவன். பெத்தவங்க சின்ன வயசுலயே தவறிட்டாங்க. அவனுக்கு எல்லாமே அவனோட அக்கா சுமதிதான். சுமதிக்கு 34 வயசு ஆகுது, ரெண்டு புள்ளைங்க இருக்கு. புருஷனோட சண்டை போட்டுட்டு தம்பி வீட்டுலதான் தங்கியிருக்கா. அக்கா மேல கிஷோருக்கு உசுரே இருக்கு, அதே சமயம் அக்காவுக்குத் தெரியாம அவன் பண்ற லீலைகள் அனந்தம்.



கிஷோர் பாக்குறதுக்கு ரக்கடா இருப்பான். ஜிம்முக்குப் போய் ஏத்துன உடம்பு இல்ல இது, உழைச்சு ஏறுன கட்டுக்கோப்பான தேகம். சும்மா நின்னாலே அவனோட அந்த இளமையான முறுக்கு ஏறுன உடம்பு, பெண்களுக்கு ஒரு விதமான கிளர்ச்சியை உண்டாக்கும். இன்னொரு முக்கியமான விஷயம், அவன் ஒரு செயின் ஸ்மோக்கர். எப்பவும் வாயில சிகரெட் இருந்துகிட்டே இருக்கும். அதனாலயே அவனோட உதடுகள் நல்லா கறுப்பா, பாக்குறதுக்கு ஒரு காந்தம் மாதிரி இருக்கும்.



ஆனா கிஷோரோட உண்மையான ரகசியமே வேற. அவனோட அந்த நீண்ட சுண்ணிதான் அவனோட பெரிய பலமே. அதோட வீரியத்தைப் பத்தி அந்தப் பகுதி பெண்களுக்குள்ள ரகசியமா ஒரு பேச்சே ஓடும். ஜாக்கெட் தைக்க வர்ற பெண்களைத் தன் பேச்சால மயக்கி, அப்படியே அவங்களை வளைச்சுப் போட்டு அனுபவிக்கிற கில்லாடி இவன்.

[Lust king 66]

பகுதி 3


மாலை வெயில் மெல்ல மங்கத் தொடங்கிய நேரம். பூரணியின் அந்த சொகுசு பங்களாவின் ஹால் முழுக்க ஒருவிதமான அமைதி நிலவியது. ஏசி சத்தம் மட்டுமே மெல்லிய ரீங்காரமிட்டுக் கொண்டிருந்தது.


அந்த அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு பூஜா தயக்கத்துடன் வாயைத் திறந்தாள்.



"அண்ணி... நீங்க சொல்றது எல்லாம் சரிதான். அந்த கிஷோர் பெரிய தையல்காரனா இருக்கலாம். அவன் கைவண்ணம் பிரமாதமா இருக்கலாம். ஆனா... அவனோட கடை அமைஞ்சிருக்குற இடம் இருக்கே... அது நம்ம போற மாதிரி இடம் இல்லண்ணி!" என்று இழுத்தாள் பூஜா.

பூரணி புருவத்தை உயர்த்தி, "ஏன்? அப்படி என்ன இடம் அது?" என்பது போல் பார்த்தாள்.

"அது... அது வந்து அவிநாசி ரோடு மாதிரி பளிச்சுனு இருக்காது அண்ணி. நம்ம கார் போறதுக்குக் கூட வழி இருக்காது. அங்கெல்லாம் ரோடே இருக்காது.

சுத்தி குடிசைங்க... ஒரே சத்தம்... குப்பை மேடு மாதிரி இருக்கும். அந்த சந்து பொந்துக்குள்ள, சேரும் சகதியுமா இருக்கிற இடத்துக்கு நீங்க எப்படி அண்ணி வர முடியும்? உங்க கால்ல தூசி பட்டாலே உங்களுக்கு அலர்ஜி ஆகுமே..." என்று பூஜா முகத்தைச் சுருக்கிக்கொண்டு விவரித்தாள்.



இதைக்கேட்ட பூரணிக்கு முகம் சுண்டிப்போனது. கற்பனையிலேயே அந்த நாற்றத்தை நுகர்ந்தவள் போல மூக்கைப் பொத்திக்கொண்டாள். 
"சீச்சீ... என்னடி சொல்ற? அவ்ளோ லோக்கல் ஏரியாவா? அங்கயா கடை வச்சிருக்கான்?"

அப்போதுதான் மாடிப்படியில் இருந்து இறங்கி வந்துகொண்டிருந்தான் அருண். மீசையை முறுக்கியபடி, கையில் இருந்த வாட்ச்சை கட்டிக்கொண்டே, "என்ன பேச்சு அங்க? யாரு லோக்கல்?" என்று கம்பீரமாகக் கேட்டான்.

பூஜா அவனிடம் திரும்பி, "இல்ல அண்ணா... அண்ணிக்கு ஜாக்கெட் தைக்க ஒரு ஆள் கிடைச்சான். ஆனா அவன் கடை இருக்கிற இடம் ரொம்ப மோசம்னு சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்," என்றாள்.

அருண் அலட்சியமாகச் சிரித்தான். அவன் சிரிப்பில் அந்த ஊருக்கே உரிய திமிர் தெரிந்தது. "அதனால என்ன பூஜா இப்போ? இடம் மோசமா இருந்தா நாம ஏன் அங்க போகணும்? அவன இங்க வரச் சொல்லுவோம். நம்ம வீட்டுக்கு வந்து, என் பொண்டாட்டிக்கு முன்னாடி நின்னு பணிவா அளவெடுத்துட்டுப் போகச் சொல்லுவோம்," என்றான் கெத்தாக.

பூஜா பதறினாள். "அய்யோ அண்ணா... அது அவ்ளோ ஈஸி இல்ல. அவன் சாதாரண ஆளு இல்லையாம். ரொம்பத் திமிரு புடிச்சவனாம். அவ்ளோ சீக்கிரம் வெளிய இடத்துக்கு, அதுவும் வீடுகளுக்கு வந்து தைக்க மாட்டானாம். பெரிய பெரிய இடத்துப் பொண்ணுங்களே, ஆடி காரு, பென்ஸ் காருனு கொண்டு போய் அவன் கடை வாசல்ல தான் கியூவுல நிப்பாங்களாம். அப்பேர்ப்பட்ட கிராக்கி அவனுக்கு."

இதைக்கேட்ட அருணுக்கு ரோஷம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது. "ஹஹ..." என்று இடி இடிப்பது போல் ஒரு சிரிப்பு சிரித்தான்.

"எவளோ பெரிய ஆளா வேணா இருக்கட்டும்... அவளுக எல்லாம் சும்மா சாதாரண இடத்து பொண்ணுங்களா இருக்கும். நீ நம்ம அப்பாவோட பவர் தெரியாம பேசுற பூஜா. கோயம்புத்தூர்ல 'கந்தசாமி அண்ணாச்சி' வீடுன்னு சொன்னா, எதிரல நிக்கிறவன் எப்பேர்ப்பட்ட ரவுடியா இருந்தாலும், தாதாவா இருந்தாலும் ஒண்ணுக்கு போயிருவான். கால் நடுங்கும். இவன் என்னம்மா... வெறும் நூல் கண்டு சுத்துற தையல்காரன் தானே? அவன் ஏன் வரமாட்டான்? வரலைனா எப்படி வரவழைக்கணும்னு எனக்குத் தெரியும்," என்று மீசையை மீண்டும் முறுக்கிவிட்டான்.

பூஜாவுக்கு அண்ணனின் அந்த அதிகாரத் தோரணையைப் பார்த்ததும் கொஞ்சம் நம்பிக்கை வந்தது. "அதுவும் சரிதான் அண்ணா... அப்பா பேரைச் சொன்னா ஆடிப்போயிருவான் தான்," என்றாள்.

"பின்ன என்ன? நீ மொதல்ல அவன் பேரு, அட்ரஸ் எல்லாம் விசாரிச்சு சொல்லு. என் பொண்டாட்டி ஆசைப்பட்ட மாதிரியே,ஜாக்கெட் தச்சுக் குடுக்க வேண்டியது என் பொறுப்பு. அவன் வரலைனா சொல்லு... நாலு அடியாட்களை அனுப்பி, அவனைத் தூக்கிட்டு வந்து உன் அண்ணி கால்ல போடச் சொல்றேன்," என்று அருண் சொல்லும்போது அவன் கண்களில் ஒரு வெறி தெரிந்தது.

பூரணிக்கு இதைக் கேட்கக் கேட்க உள்ளுக்குள் சிலிர்ப்பாக இருந்தது. தன் கணவன் தனக்காக எதையும் செய்வான் என்கிற அந்த கர்வம் அவள் முகத்தில் பூரிப்பாக மலர்ந்தது. அழகாகச் சிரித்துக்கொண்டே,

 "தேங்க்ஸ்ங்க... நீங்க இருக்கிற தைரியத்துல தான் நான் எதையும் யோசிக்கிறதே இல்ல," என்று கொஞ்சும் குரலில் சொன்னாள்.

"சரி அண்ணா, நான் என் பிரண்ட்ஸ் சர்க்கிள்ல விசாரிச்சு, உடனே அவனோட நம்பரை வாங்குறேன்," என்றாள் பூஜா.

"நம்பர் கிடைச்சதும் எனக்கு வாட்ஸ்அப் பண்ணு... நான் இப்போ சைட்ல கொஞ்சம் வேலையிருக்கு, கிளம்புறேன். நைட்டு வரும்போது குட் நியூஸோட வர்றேன்," என்று சொல்லிவிட்டு, அருண் தன் கூலிங் கிளாஸை மாட்டிக்கொண்டு, வெளியேறினான். கார் கிளம்பும் சத்தம் கேட்ட பிறகுதான் அந்த இடம் மீண்டும் அமைதியானது.

லதாவும் "சரி, நான் போய் ராத்திரிக்கு சமையல் வேலையைப் பாக்குறேன்," என்று சமையலறைப் பக்கம் நகர்ந்தார்.


பூரணியும் பூஜாவும் மெதுவாக மாடியேறித் தங்கள் அறைக்குச் சென்றார்கள். அந்த அறை முழுக்க பூரணியின் வாசனை திரவியத்தின் மணம் கமழ்ந்து கொண்டிருந்தது. பூஜா தன் படுக்கையில் அமர்ந்து, தனது தோழிக்கு போன் போட்டாள். 

அந்த கிஷோர் பற்றிய முழு விபரங்களையும், அவனது போன் நம்பரையும் வாங்குவதற்காகப் பேசத் தொடங்கினாள்.

பூரணி ஆளுயரக் கண்ணாடியின் முன் நின்று, தனது வளைவுகளை ரசித்தபடியே, சேலையைச் சரி செய்துகொண்டிருந்தாள். மனதிற்குள், "எப்படியாவது அந்த ஜாக்கெட் மட்டும் சரியா வந்துட்டா, அந்தப் பார்ட்டியில நான் தான் தேவதை," என்று கனவு கண்டுகொண்டிருந்தாள்.

சிறிது நேரம் கழித்து, போனை வைத்துவிட்டு பூஜா உள்ளே வந்தாள். அவள் முகம் முன்பு இருந்த உற்சாகத்தை இழந்து, காய்ந்த பூ போல வாடிப்போய் இருந்தது. கண்களில் ஒருவிதக் கலக்கம்.

பூரணி கண்ணாடியில் இருந்தபடியே பூஜாவின் பிம்பத்தைப் பார்த்தாள்.

 "என்ன பூஜா... நம்பர் கிடைக்கலையா? ஏன் டல்லா இருக்க? மூஞ்சிய ஏன் இப்பிடித் தொங்கப் போட்டிருக்க?" என்று கேட்டாள்.

பூஜா மெதுவாகத் தலைநிமிர்ந்து, "இல்ல அண்ணி... நம்பர் கிடைச்சிருச்சு. அட்ரஸும் கிடைச்சிருச்சு. ஆனா..." என்று இழுத்தாள்.


பூரணி சட்டெனத் திரும்பி, "பின்ன ஏன்டி திருதிருன்னு முழிக்கிற? என்னாச்சு?" என்று அதட்டலாகக் கேட்டாள்.


"என் பிரண்ட்... நீங்க அந்த ஆளுகிட்ட துணி குடுக்க வேணாம்னு சொல்றா அண்ணி. அந்த ஆளு சரியான ஆளு இல்லையாம்," என்று பூஜா தயக்கத்துடன் சொன்னாள்.

பூரணிக்குக் கோபம் வந்தது. "என்னடி சொல்ற? இப்போதான அவன் பெரிய 'பிட்டிங்' மன்னன்னு சொன்ன? ஊர்ல இருக்குற பொம்பளைங்க எல்லாம் அவன் வாசல்ல தவம் கிடக்குறாங்கன்னு சொன்ன? இப்போ என்ன மாத்திப் பேசுற?"

பூஜா பெருமூச்சு விட்டாள். "அண்ணி... அவன் கைவேலை சுத்தம் தான். அதுல எந்தக் குறையும் இல்லையாம். ஆனா... அவன் புத்தி சுத்தம் இல்லையாம். தையல்காரனா அவன் பெஸ்ட் ஆனா ஒரு மனுஷனா, குறிப்பா பொம்பளைங்க விஷயத்துல அவன் ரொம்ப வொர்ஸ்ட். 

எனக்கு இதெல்லாம் அரசல் புரசலா முன்னாடியே தெரியும், ஆனா அண்ணா முன்னாடி உங்ககிட்ட சொல்லத் தயக்கமா இருந்துச்சு," என்றாள்.

பூரணிக்கு ஆர்வம் தாங்கவில்லை. புருவத்தை உயர்த்தி, "புரியல... என்னடி சொல்ற? தெளிவாச் சொல்லு," என்று நெருங்கி வந்தாள்.

"எப்படிச் சொல்றது அண்ணி... என் பிரண்டோட அண்ணிக்கும் அந்த கிஷோர் ஏதோ தொடர்பு வச்சிருந்தானாம். ஜாக்கெட் தைக்கப் போன இடத்துல, அவளை மயக்கி ஏதோ தப்பு பண்ணிட்டானாம்," பூஜா குரலைத் தாழ்த்திச் சொன்னாள்.


"அடிப்பாவி... என்னடி சொல்ற?" பூரணி அதிர்ச்சியில் வாயைப் பிளந்தாள். ஒரு சாதாரண தையல்காரன், பெரிய வீட்டுப் பெண்களை மயக்குவதா?

"ஆமா அண்ணி... அதுமட்டுமில்ல, என் பிரண்ட் போனப்ப கூட, அவகிட்டயும் வழிஞ்சிருக்கான் அந்தப் பொறுக்கி. அவன பார்த்தாலே ஏதோ ஒரு மாதிரி இருக்குமாம்," என்றாள் பூஜா.

"எப்படி? என்ன பண்ணுவான்?" பூரணியின் குரலில் அதிர்ச்சியை விட ஆர்வம் அதிகமாக இருந்தது.

"அது... அளவெடுக்குறேன்னு சொல்லி, டேப் வச்சு அளக்குறப்ப, வேணும்னே இடுப்புல கைய வச்சுத் தடவுறது, அப்புறம் கழுத்துக்கிட்ட மூஞ்சிய கொண்டு வந்து சூடா மூச்சு விடுறதுன்னு சில்மிஷம் பண்ணுவானாம். அவன் பார்வை நம்ம முகத்துல இருக்காதாம் அண்ணி, வேற இடத்துலதான் மேயுமாம். எப்போ பாத்தாலும் பொண்ணுங்களை கரெக்ட் பண்றதுலயே குறியா இருப்பானாம். என் பிரண்ட் பயந்துட்டே பாதியில ஓடி வந்துட்டா."

இதைக்கேட்ட பூரணிக்கு உடல் சிலிர்த்தது. ஒரு பக்கம் கோபம் வந்தாலும், இன்னொரு பக்கம் அந்தத் தையல்காரனின் துணிச்சல் அவளை வியக்க வைத்தது. 'அப்படி என்னதான் வித்தை வச்சிருப்பான் அவன்?' என்ற எண்ணம் அவள் மனதில் ஓடியது.

பூஜா தொடர்ந்து சொன்னாள், "அதான் அண்ணி... என் பிரண்ட்ஸ் வட்டாரத்துல எல்லாரும் சொல்றாங்க, அவன் நம்பர் ஒன் டெய்லர் தான், தையல் போட்டா பிரிக்கவே முடியாது. ஆனா அவன் ஒரு காமப் பிசாசு, கண்ணுலயே கற்பழிக்கிறவன்னு."

பூரணி கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக இருந்தாள். அறையில் நிசப்தம் நிலவியது. அவளது மனதில் அந்த 'பர்ஃபெக்ட் ஜாக்கெட்' கனவும், கிஷோரைப் பற்றிய பயமும் மாறி மாறி மோதிக்கொண்டன.

கடைசியில் ஒரு பெருமூச்சு விட்டு, "சரி விடு பூஜா... எவனோ ஒரு பொறுக்கிப் பயகிட்ட போய் நாம ஏன் மானத்தை விடணும்? வேற எவனாச்சும் நல்லவன் கிடைப்பானான்னு பாப்போம்," என்று சொல்லிவிட்டு விரக்தியுடன் பாத்ரூமுக்குச் சென்றாள்.

ஆனால் விதி விடுவதாக இல்லை. சாயங்காலம் வரைக்கும் ரெண்டு பேரும் கோயம்புத்தூர்ல இருக்குற எல்லா ஏரியாவுலையும் விசாரிச்சுப் பாத்தாங்க. ஆர்.எஸ்.புரம், காந்திபுரம், சாய்பாபா காலனினு எல்லா பக்கமும் போன் போட்டு விசாரிச்சாச்சு.

"மேடம், இப்ப குடுத்தா பத்து நாள் ஆகும்," என்றான் ஒருவன்.

"மேடம், எங்க மாஸ்டர் ஊர்ல இல்ல, அந்த டிசைன் எங்களுக்குத் தெரியாது," என்றான் இன்னொருவன்.

"மேடம், அவ்ளோ டைட்டா எல்லாம் தைக்க முடியாது, துணி கிழிஞ்சுடும்," என்று அட்வைஸ் பண்ணான் வேறொருவன்.


கடைசியா வெறுத்துப் போய், அவங்களோட அந்த சொகுசு பென்ஸ் கார்ல ஏறி உக்காந்தாங்க. கார் ஏசி குளுகுளுன்னு முகத்தில அடித்தாலும், பூரணி மனசுக்குள்ள எரிமலை வெடித்துக்கொண்டிருந்தது. ஆனிவர்சரிக்கு இன்னும் சில நாட்களே உள்ளன. தான் ஆசைப்பட்ட அந்த உடை இல்லாமல் எப்படி மேடை ஏறுவது? நினைக்கும்போதே அவளுக்குத் தலை சுற்றியது.

பூரணி காரின் கண்ணாடியை இறக்கிவிட்டு, சாலையை வெறித்துப் பார்த்தாள். கோயம்புத்தூர் டிராஃபிக் பரபரப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருந்தது.

திடீரென்று பூரணிக்கு ஒரு தைரியம் வந்தது. அவள் திரும்பினாள்.

"பூஜா... நான் ஒன்னு யோசிக்கிறேன்..."

பூஜா பயத்துடன் பார்த்தாள். "அண்ணி... உங்க கண்ணு சரியில்ல. என்ன யோசிக்கிறீங்க? வேணாம் அண்ணி... எனக்குப் பயமா இருக்கு."

பூரணி தன் கூந்தலைத் தூக்கி முடிந்துகொண்டே, "ஏய்... நாம ஒழுங்கா இருந்தா, எதிரல இருக்கிறவன் என்ன பண்ணிட முடியும்? பயப்படுறதுக்கு நான் என்ன சாதாரண வீட்டுப் பொண்ணா? நான் யாரு? எம்.எல்.ஏ கந்தசாமியோட மருமகடி. அருண் பொண்டாட்டி. என்னை ஏறிட்டுப் பாக்க எவனுக்குத் தைரியம் வரும்?" என்று சீறினாள்.

"நீங்க சொல்றது சரிதான் அண்ணி. ஆனா எதுக்கு வம்பு? சாக்கடையில கல்லை விட்டு எறிஞ்சா நம்ம மேலதான தெறிக்கும்? எனக்கு மனசுக்குச் சரியா படல," என்று பூஜா கெஞ்சினாள்.

"இல்ல பூஜா... எனக்கு அந்த ஜாக்கெட் முக்கியம். அவன் நிஜமாவே ஒரு திறமையான டெய்லர்னா, நாம ஏன் ஒரு சின்ன ரிஸ்க் எடுக்கக் கூடாது? அதுவும் இல்லாம, நாம என்ன அவன் கடைக்கா போகப் போறோம்? அவனை நம்ம வீட்டுக்குத் தானே வரச் சொல்லப் போறோம்?"

"புரியல? வீட்டுக்கு வந்தா மட்டும் என்ன?"

"அவன வீட்டுக்கு வரச் சொல்லுவோம். சுத்தி நம்ம ஆளுங்க நாலு பேர் நிப்பாங்க. வாசல்ல செக்யூரிட்டி, உள்ள வேலைக்காரங்கன்னு வீடு முழுக்க ஆள் இருக்கும். அங்க வந்து அவன் என்ன வாலாட்டவா முடியும்? நம்ம இடத்துக்கு வந்தா, பாம்பு கூட பெட்டிக்குள்ள அடங்கித் தான் ஆகணும்."

பூஜா யோசித்தாள். "அது சரிதான்... ஆனா அளவெடுக்குறப்போ..."

பூரணி இடைமறித்தாள். "அங்கதான் நீ தப்பா யோசிக்கிற. அளவெடுக்குற சாக்குல தானே அவன் கை வைப்பான்னு சொன்ன? நான் என்ன ஏமாளியா? அவன என் உடம்பைத் தொட விடுவேனா? நான் என்னோட பழைய அளவு பிளவுஸ் ஒன்னு இருக்கு, அதுவும் இதே மாதிரி 36 சைஸ் தான். அதைத் தூக்கி அவன் மூஞ்சியில எறியுறேன். 'இதை வச்சு தைச்சுட்டுப் போடா நாயே'ன்னு சொல்றேன். என் உடம்புல அவன் சுண்டு விரல் கூடப் படாது. அப்புறம் எப்படி அவன் சில்மிஷம் பண்ணுவான்?"

பூரணியின் இந்தத் திட்டத்தைக் கேட்டதும் பூஜாவுக்குக் கொஞ்சம் நிம்மதி வந்தது. 

"அண்ணி... பலே ஆளுதான் நீங்க. இது நல்ல ஐடியாவா இருக்கே. அளவு ஜாக்கெட்ட கொடுத்துட்டா, அவனுக்கு வேலையே மிச்சம். நம்மளுக்கும் பாதுகாப்பு."

"பின்ன... சும்மாவா?" என்று காலரைத் தூக்கிவிடுவது போல் பாவனை செய்தாள் பூரணி.


"இருந்தாலும் அண்ணி... என்னமோ பண்ணுங்க. ஆனா பாத்து உஷாரா இருங்க. அந்த ஆளு சரியில்லன்னு சொன்னத மறந்துடாதீங்க. நான் இதுக்கு மேல ஒன்னும் சொல்றதுக்கில்லை," என்று எச்சரித்தாள் பூஜா.
"தைரியமா இருடி... அவன வரச் சொல்லு. மிச்சத்தை நான் பாத்துக்குறேன்," என்று முடிவெடுத்துவிட்டாள் பூரணி.

இருவரும் காரில் வீடு வந்து சேர்ந்தனர். அருண் இன்னும் வரவில்லை. இரவு நேரம் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. பூஜா ரூமில் கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டு ஃபேனை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். பூரணி பக்கத்தில் அமர்ந்து, அந்த பட்டுச் சேலையை மடியில் வைத்து வருடிக்கொண்டிருந்தாள்.

"பூஜா..." பூரணி மெதுவாக அழைத்தாள்.

"என்ன அண்ணி?"

"அவன் பேரு கிஷோர் தானே?"

"ஆமா அண்ணி... ஏன் கேக்குறீங்க?"

"சும்மாதான்... நீ அவன நேர்ல பாத்திருக்கியா?" 

பூஜா சட்டென எழுந்து உட்கார்ந்தாள். "சீச்சீ... நான் எதுக்கு அண்ணி அவன பாக்கப் போறேன்? எனக்கு அந்த அவசியமே வந்ததில்ல."

"இல்ல... உன் பிரண்ட்ஸ் கூட போகும்போதோ, இல்ல போட்டோலயோ பாத்திருக்கியான்னு கேட்டேன். அவன் எப்படி இருப்பான்? பாக்க ரவுடி மாதிரி இருப்பானா?

பூஜா யோசித்தாள். "நான் நேர்ல பாத்ததில்ல அண்ணி... ஆனா என் பிரண்ட் வர்ணிச்சத வச்சு சொல்றேன். அவன் பாக்க நம்ம ஊரு ரவுடி பசங்க மாதிரி கொஞ்சம் முரட்டுத்தனமா தான் இருப்பானாம். ஆனா ஜிம்முக்குப் போய் ஊத வச்ச உடம்பு இல்லையாம். நல்லா கல்லு மாதிரி இறுகிப் போன உடம்பாம். எப்பவும் கறுப்புச் சட்டைதான் போடுவானாம். முக்கியமா அவன் கண்ணு... அதுல ஒரு காந்தம் வச்சிருப்பானாம். பாக்குறவங்களை அப்படியே ஈர்த்துருமாம்."

பூரணி நக்கலாகச் சிரித்தாள். "ஓஹோ... அப்போ வயசான கிழவன் இல்லையா அவன்? நான் கூட ஏதோ அம்பது வயசு தையல்கார நெனச்சேன்."

"இல்ல அண்ணி... அதுதான் விஷயமே. அவனுக்கு கரெக்டா 30 வயசு தான் ஆகுதாம். அதான் பயமா இருக்கு. வயசானவனா இருந்தா கூட மரியாதை கொடுத்து விட்டுரலாம். இவன் இளவட்டம் வேற... ரத்தம் சூடா இருக்கும். அதுவும் பொம்பளைங்க மேல வெறியா அலைறவனாம். எந்தப் பொண்ணைப் பார்த்தாலும் அவளோட அளவை கண்ணாலயே கணிச்சுருவானாம். ரொம்ப அனுபவம் வாய்ந்தவனாம்," என்று பூஜா சொல்லச் சொல்ல, பூரணிக்கு விசித்திரமான ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது.

 "பரவாயில்லையே... சின்ன வயசுலயே பெரிய கில்லாடியா இருப்பான் போலிருக்கே..."




பூஜா சந்தேகமாகப் பார்த்தாள். "அண்ணி... என்ன சிரிப்பு அது?"




பூரணி சுதாரித்துக்கொண்டாள். "சிரிப்பு ஒன்னுமில்லைடி... உனக்கு என்னடி இப்போவே பசங்கள பத்தி இவ்ளோ ஆராய்ச்சி? அவன் எவனா இருந்தா எனக்கென்ன? அழகனா இருந்தா என்ன, அரக்கனா இருந்தா என்ன? எனக்கு என் உடம்பை, என் அழகை எடுப்பா காட்டுற மாதிரி ஒரு ஜாக்கெட் வேணும். அவ்வளவுதான். மத்தத நான் பாத்துக்கறேன்."


"சும்மா விளையாட்டுக்குச் சொன்னேன் அண்ணி... நீங்க சீரியஸா எடுத்துக்காதீங்க," என்றாள் பூஜா.


பூரணி கண்ணாடியில் தன் பிம்பத்தைப் பார்த்து, மார்பின் வளைவைச் சரிசெய்தபடி, "நானும் சும்மா தான் சொன்னேன்... சரி, டைம் ஆச்சு. கூப்பிடு அந்த மன்மதனை! அவன் என்னதான் கிழிப்பான்னு நானும் பாக்குறேன்," என்றாள் உறுதியான குரலில்.
அவள் குரலில் இருந்த அந்தத் தொனி, வரப்போகும் விபரீதத்தை உணராமல், ஒருவித எதிர்பார்ப்போடு ஒலித்தது.

[Lust king 66]

பகுதி 4
பூரணி இன்னும் அந்தக் கண்ணாடியின் முன்னால் நின்று, தனது புடவையின் முந்தானையைத் தோளில் சரி செய்துகொண்டிருந்தாள். அவளது மனதில் அந்த 'பர்ஃபெக்ட் லுக்' மட்டுமே ஓடிக்கொண்டிருந்தது.



பூஜா சொன்ன விஷயத்தைக் கேட்ட பூரணிக்கு உள்ளுக்குள் லேசாக வியர்த்தது. வெளியில் இருட்டு கவிழ்ந்து கொண்டிருந்த நேரம். ஜன்னல் வழியே தெரிந்த கோயம்புத்தூர் வானம், மேகமூட்டத்துடன் மப்பும் மந்தாரமுமாக இருந்தது.

"என்னடி புதுசா? அவன் என்ன அமெரிக்காவுலயா இருக்கான்? நம்ம கோயம்புத்தூர் தானே?"

பூஜா மெதுவாகத் தயங்கியபடியே ஆரம்பித்தாள்




"கோயம்புத்தூர் தான் அண்ணி. ஆனா...
"அண்ணி... நீங்க நினைக்கிற மாதிரி அந்த இடம் இல்ல அது. நம்ம மால் இருக்குல்ல... அதுக்குப் பின்னாடி ஒரு சந்து போகுமே கவனிச்சிருக்கீங்களா? அந்தச் சந்துக்குள்ள போனா, 'காந்தி மா நகர்'னு ஒரு காலனி வரும். காலனின்னா கவர்மெண்ட் குவார்ட்டர்ஸ்னு நெனச்சிடாதீங்க. அது பக்கா லோக்கல் ஸ்லம். குடிசைங்களும், ஓட்டு வீடுகளும் நெருக்கடிச்சு இருக்கும். அங்கதான் அந்த ஆளு வீடு இருக்கு."

பூரணி நெற்றியைச் சுருக்கினாள். "என்னடி சொல்ற? அப்போ அவனுக்குன்னு தனியா கடை கிடையாதா? வீட்டுலயேவா கடை வச்சிருக்கான்?"

பூஜா உதட்டைப் பிதுக்கினாள். "எனக்குச் சரியா தெரியல அண்ணி. ஆனா என் பிரண்ட் சொன்ன வரைக்கும் பெரிய போர்டு கூட இருக்காதாம். ஆனா கூட்டம் மட்டும் ஈ மொய்க்கிற மாதிரி இருக்குமாம். சரி விடுங்க, அவன் வந்தா அவன்கிட்டயே விசாரிச்சுக்கலாம்."

பூரணிக்கு ஒரு நிமிஷம் யோசனை ஓடியது. "சரி, அவன் வாயாலயே கேக்குறேன்... அதுக்காக என் மேல கோவப்படாத பூஜா."

பூஜா சிரித்தாள். "நான் ஏன் அண்ணி உங்க மேல கோவப்படப் போறேன்? எனக்கு என்ன பைத்தியமா?"

"இல்லடி... சும்மாவே அந்த ஆளு திமிரு புடிச்சவன்னு சொல்ற... நான் பாட்டுக்கு அவன இங்க நிக்க வச்சு, போலீஸ் விசாரணை பண்ற மாதிரி கேள்வி மேல கேள்வி கேட்டா காண்டாகி நீ என்கிட்ட சண்டைக்கு வந்துருவியோனு பாத்தேன்," என்று பூரணி கிண்டலாகச் சொன்னாள்.

"அய்யோ அண்ணி... அவன ரொம்ப நேரம் நிக்க வச்சா, அவனுக்குப் பிரச்சனையோ இல்லையோ, நமக்குத் தான் அண்ணி பிரச்சனை. அந்த ஆளு பார்வை சரியில்லனு தான் இவ்ளோ நேரம் சொல்லிட்டு இருக்கேன். சீக்கிரமா அளவைக் குடுத்துட்டு விரட்டி விடுற வழியப் பாருங்க," என்றாள் பூஜா அக்கறையுடன்.

"நமக்குத் தேவையான டீடெய்ல்ஸ் வாங்கணும்னா, டைம் ஆகத்தானே செய்யும்? அதுவும் இல்லாம, என் இடுப்பு, மார்பு அளவெல்லாம் சரியா இருக்கான்னு செக் பண்ண வேணாமா? அதுக்கு நேரம் ஒதுக்கத்தானே வேணும்?" என்று பூரணி கண்ணடித்தாள்.

இரண்டு பேரும் அர்த்தத்துடன் சிரித்துக் கொண்டார்கள். 

அப்போது பூஜா, "தொண்டை வறண்டு போச்சு அண்ணி... இருங்க காபி ஏதாச்சும் குடிக்கலாம்," என்று சொல்லிவிட்டு, வாசலைப் பார்த்து குரல் கொடுத்தாள்.

"பத்மா... பத்மா..."

சமையலறையிலிருந்து "இதோ வந்தாச்சுங்க பாப்பா..." என்ற குரல் கேட்டது. அடுத்த நிமிடம் அந்த அறைக்கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்தாள் பத்மா.

பத்மாவை ஒரு முறை பார்த்தால், மீண்டும் பார்க்கத் தூண்டும் ஒரு கவர்ச்சி அவளிடம் இயல்பாகவே ஒட்டிகொண்டிருந்தது. வயது ஒரு 40 இருக்கும். ஆனால் உடம்பு? சும்மா கும்முனு, பழுத்த தக்காளிப் பழம் மாதிரி தகதகன்னு மின்னுவாள். மாநிறம் தான். ஆனால் அவளோட அந்த 36-34-38 என்கிற உடம்பு வாகு இருக்கே, அது அவளை இன்னும் ஒரு 30 வயசுக்காரி மாதிரியே காட்டும்.


பத்மாவை ஒரு சாதாரண வேலைக்காரி என்று சொல்லிவிட முடியாது. 


அவளோட அந்த உடம்பு வாகு இருக்கே... சும்மா கும்முனு 36-34-38ங்கிற அளவுல கனக்கச்சிதமா இருக்கும். அவ நடக்கம்போது இடுப்புச் சதை சேலையை மீறி பிதுங்கிக்கிட்டு வழியும். குறிப்பா அவளோட அந்த அகலமான குண்டி... அவ நடக்கும்போது 'லதக்... லதக்...'னு ஆடுற ஆட்டத்தைப் பார்த்தாலே, பாக்குற ஆம்பளைங்களுக்கு மூச்சு முட்டும். முகத்துல எப்பவும் ஒரு மினுமினுப்பு, உதட்டுல ஈரம் காயாத ஒரு சிரிப்பு. ரொம்பத் துறுதுறுன்னு இருப்பா. வீட்டு வேலை அத்தனையும் இழுத்துப் போட்டுக் செய்வா, ஆனா களைப்புங்கிறதே அவ முகத்துல தெரியாது.

"என்னங்க பாப்பா... கூப்பிட்டீங்களா?" என்று இடுப்பில் கையை வைத்துக் கொண்டு நின்றாள் பத்மா.

பூஜா அவளைப் பார்த்து, "பத்மா, கொஞ்சம் ரெண்டு ஸ்ட்ராங் டீ போட்டு எடுத்துட்டு வா. தலை வலிக்குது," என்றாள்.

"சரிங்க பாப்பா... இப்பவே கொண்டு வர்றேன்," என்று சொல்லிவிட்டுத் திரும்பினாள் பத்மா. அவள் திரும்பும்போது, அவளது அந்தப் பெரிய பின்னழகின் ஆட்டம் பூரணியின் கண்களிலேயே பட்டது. 'இவளுக்கே இவ்வளவு அழகான உடம்பு இருக்கும்போது, நாம இன்னும் எவ்ளோ மெயின்டெய்ன் பண்ணனும்' என்று பூரணி மனசுக்குள் நினைத்துக் கொண்டாள்.

ஐந்து நிமிடத்தில் பத்மா ஒரு ட்ரேயில் இரண்டு டம்ளர் தண்ணீரைக் கொண்டு வந்து வைத்தாள். பூரணி அப்போதும் அந்தத் தையல்காரன் கிஷோரைப் பற்றியே தான் பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.

"ஏண்டி பூஜா... அவன் நிஜமாவே பிளவுஸ் நல்லா தச்சுத் தருவான்ல? அப்புறம் சொதப்பி வச்சிரக் கூடாது?" என்று சந்தேகமாகக் கேட்டாள் பூரணி.

பூஜா தண்ணீரை எடுத்துக் குடித்துக்கொண்டே, "கண்டிப்பா அண்ணி... அவன் மேல ஆயிரம் குறை சொல்லலாம். ஆனா ஊசி, நூல்னு கையில எடுத்துட்டான்னா அவன் ஒரு மேஜிக் மேன் தான். கவலைப்படாதீங்க," என்று நம்பிக்கையூட்டினாள்.

அப்போது பத்மா டீ கொண்டு வந்து கொடுத்தாள். டீ கோப்பையை வாங்கிய பூரணி, திடீரென்று ஏதோ ஞாபகம் வந்தவளாகப் பத்மாவைத் ஏறிட்டுப் பார்த்தாள்.

"ஏய் பத்மா... ஒரு நிமிஷம் நில்லு," என்றாள் பூரணி.

"சொல்லுங்கம்மா..." பத்மா பணிவாக நின்றாள்.

"நீயும் அந்த காந்தி மா நகர் ஸ்லம்ல தானே இருக்க? போன மாசம் கூட அட்ரஸ் குடுத்தியே?" என்று கேட்டாள் பூரணி.

"ஆமாங்க அம்மா... அங்கதான் என் வீடும் இருக்கு. ஏன்ம்மா கேக்குறீங்க?"

பூஜா உடனே இடைமறித்து, "அப்போ உனக்கு அந்த டெய்லர் கிஷோரைத் தெரிஞ்சிருக்குமே? உங்க ஏரியாவுல தானே அவன் ஃபேமஸ்?" என்றாள்.

கிஷோர் என்ற அந்தப் பெயரைக் கேட்டதும், பத்மாவுக்கு நெஞ்சுல 'திடுக்'னு ஒரு சத்தம் கேட்டது. கையில் வைத்திருந்த ட்ரேயைக் கொஞ்சம் நழுவ விட்டிருப்பாள், சுதாரித்துக் கொண்டாள். அவளோட முகத்துல ஒரு பயம் கலந்த அதிர்ச்சி வந்து போனது.

'அந்தப் பொறுக்கிப் பயல இவங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்? இவங்களுக்கும் அவனுக்கும் என்ன வேலை? எவ்ளோ பெரிய இடம் இது... அந்தச் சாக்கடைப் பய இங்க எதுக்கு?'னு அவ மனசு படபடவென அடித்துக் கொண்டது.

பத்மாவுக்கு கிஷோரைத் தெரியுமா என்றால்... அது ஒரு தனிக்கதை. அவ வீட்டுக்குப் பின்னாடி ரெண்டு சந்து தள்ளித் தான் அவன் வீடு இருக்கு. பத்மா மேல ஊர்ல இருக்குற பல பேருக்கு ஒரு கண்ணு உண்டு. ஆனா அவ யாருக்கும் லேசா பிடி கொடுக்க மாட்டா. ஆனா அந்த கிஷோர்... அவன் மட்டும் விதிவிலக்கு.

ஆறு மாசத்துக்கு முன்னாடி, பத்மாவோட புருஷன் சொந்த ஊருக்குப் போயிருந்த நேரம் அது. ராத்திரி நேரத்துல பத்மா தனியா இருக்கிறதைத் தெரிஞ்சுக்கிட்டு, ஜாக்கெட் தைக்கிற சாக்குல வீட்டுக்கு வந்தான் கிஷோர்.

அன்னைக்கு ராத்திரி மழை பேஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு. பத்மா நனைஞ்ச சேலையோடு வீட்டுக்குள்ள நின்னப்போ, கிஷோர் உள்ளே நுழைஞ்சான். அவளோட அந்தத் தாராளமான உடம்பைப் பார்த்ததும் அவனுக்கு வெறி ஏறிப்போச்சு. பத்மாவும் ரொம்ப நாளா சுகம் இல்லாம ஏங்கிப் போயிருந்தா. 


கிஷோர் பத்மாவின் இடுப்பை ரெண்டு பக்கமும் இரும்புப் பிடி பிடிச்சுக்கிட்டு, அவளைத் தப்பிக்க விடாம லாக் பண்ணுனான். 

அப்புறம் என்ன... அவனோட முரட்டுத் தடியை வச்சு அவளோட அந்தப் பஞ்சுப் புண்டைக்குள் காட்டுத்தனமாக் கண்டபடி குத்திக் கிழிச்சான். ஒவ்வொரு முறையும் அவன் உள்ள இறக்கும்போது, அந்தப் புண்டைக்குள் விழுந்த முரட்டுக் குத்துகளைத் தாங்க முடியாம பத்மா கட்டில் விளிம்பை இறுகப் பிடிச்சுக்கிட்டு மரணக் குத்து வாங்கினாள். 

அவனோட வேகத்துக்கு ஈடுகொடுக்க முடியாம அவளோட மாம்பழ முலைகள் மேலேயும் கீழேயும் தாறுமாறா குலுங்கி ஆடுச்சு.


நேரம் ஆக ஆக, அந்த வேகத்துல பத்மாவின் பதமான புண்டை அப்படியே தளர்ந்து போச்சு. கிஷோர் கொடுக்கிற அந்த புண்டைக்குத்து தாங்க முடியாம அவளோட கண்ணுல இருந்து கண்ணீரே வந்துடுச்சு.


"போதும் கிஷோர்... ப்ளீஸ்... தடியை எடுடா... வலிக்குதுடா!" அப்படின்னு வாயால சொல்ல முடியாமக் கண்ணாலயே கெஞ்சுனா. ஆனா கிஷோர் விடுறதா இல்லை. அவளுக்குப் பதமான புண்டை கிடைச்ச ஆனந்தத்துல, வெறி பிடிச்சவன் மாதிரி அவளைப் போட்டுத் தள்ளு தள்ளுன்னு தள்ளுனான்.

 அவன் கொடுத்த ஒவ்வொரு முரட்டுக் குத்துக்கும் பத்மா, "ஐயோ... அம்மா... ஆஆஆஆ... ஊஊஊஊ..." அப்படின்னு ஊரே கேக்குற மாதிரி கத்தித் துடிச்சா.


அந்தத் தடித்த தண்டு உள்ள போயிட்டு வரும்போது, அவளோட கொழுத்த கூதி அப்படியே ரெண்டா பிளக்குற மாதிரி அவளுக்குத் தோணுச்சு. கிஷோரோட அந்த முரட்டு ஆட்டம் அவளை அப்படியே நிலைகுலைக்க வச்சது.








 அன்னைக்கு ராத்திரி நடந்தத பத்மாவால உசுரு இருக்கிற வரைக்கும் மறக்க முடியாது.

அவனோட அந்த முரட்டுத் தனமான ஆட்டம்... சாதாரண ஆம்பளைங்க மாதிரி இல்ல அவன். ஒரு வெறி புடிச்ச மிருகம் மாதிரி. அவளோட தலதல தாராளமான உடம்பை அங்குலம் அங்குலமா ருசிச்சான். முக்கியமா அவனோட அந்த ஆயுதம் அது ஒரு 9 இன்ச் இருக்கும். அதைப் பார்த்தப்பவே பத்மா மிரண்டு போயிட்டா. 



ஆனா அந்த வலியிலயும் அவளுக்குக் கிடைச்ச சுகம் இருக்கே... அதுக்காகவே அவ ரெண்டு மூணு தடவை அவனைக் கூப்பிட்டு வச்சுக்கிட்டா. அவன் கூட இருந்த அந்தச் சில மணி நேரத்துல, அவ சொர்க்கத்துக்கே போயிட்டு வந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

இப்போ திடீர்னு எஜமானி அம்மாக்கள் அவன் பேரைச் சொன்னதும், பத்மாவுக்குத் பழைய ஞாபகம் எல்லாம் கிளர்ந்து எழுந்தது. உள்ளுக்குள் ஒரு பக்கம் பயம் இருந்தாலும், இன்னொரு பக்கம் அடிவயிற்றில் ஒரு சூடு பரவியது.

பத்மா தன்னைச் சமாளித்துக் கொண்டு, "தெரியுங்கம்மா... நல்லாவே தெரியும். நம்ம ஏரியாவுல அவனத் தெரியாத ஆளே இல்ல," என்றாள் மெல்லிய குரலில்.

பூரணி அவளைக் கூர்மையாகப் பார்த்தாள். "அவன் பேரைச் சொன்னதும் ஏன் இப்படிப் பதறுற? மூஞ்சியில ஏன் வேர்க்குது?"

பத்மா புடவைத் தலைப்பால் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டே, "அது ஒன்னுமில்லங்கம்மா... உங்களை மாதிரி பெரிய இடத்து ஆளுங்களுக்கு, அந்தச் சாதாரண தையல்காரன் கிட்ட என்ன வேலைன்னு யோசிச்சேன். அவன் ரொம்பத் தரம் கெட்டவனாச்சே," என்றாள்.

உண்மையிலேயே பத்மாவுக்கு, கிஷோர் கூட மறுபடியும் சேரணும்னு ரொம்ப நாளா ஒரு ஏக்கம். ஆனா இந்த பங்களா வேலை, வீட்டுல புருஷன் தொல்லைன்னு அவளுக்கு நேரமே கிடைக்கல. இப்போ இவங்க கிஷோரை வீட்டுக்கு வரச் சொல்றாங்கன்னு தெரிஞ்சதும், அவளுக்கும் உள்ளுக்குள்ள ஒரு நப்பாசை வந்துருச்சு.

 'ஒருவேளை அவன் இங்க வந்தா... இந்தம்மாங்களுக்குத் தெரியாம, கிச்சன் பக்கமோ, கொல்லைப்புறத்திலயோ வச்சு ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் அவன்கிட்ட பேசிரலாம். பழைய நெருக்கத்தை புதுப்பிச்சுக்கலாம்'னு அவளோட உடம்பு கணக்குப் போட்டது.

பூரணி டீயை உறிஞ்சியபடி, "அவன் நல்ல டெய்லர் தானே? அதச் சொல்லு முதல்ல," என்றாள்.


"ஆமாங்கம்மா... அதுல சந்தேகமே இல்ல. ரொம்ப நல்லா தைப்பான். கையில காந்தம் வச்சிருக்கானான்னு தெரியல," என்றாள் பத்மா.

பூஜா ஆர்வமாக, "அவன் ஆளு எப்பிடி பத்மா? பாக்க ரவுடி மாதிரி இருப்பானா?" என்று கேட்டாள்.

பத்மா தடுமாறினாள். "பாப்பா... இப்போ நான் என்னத்தச் சொல்றது... ஆளு பாக்க நல்லவன் தான்... ஆனா..."

பூரணி கோபமாக, "ஒழுங்கா சொல்லு பத்மா... வாய்க்குள்ளேயே முழுங்காத."

பத்மா பெருமூச்சு விட்டாள். "அம்மா... தையல் வேலைன்னு வந்துட்டா அவன் கில்லாடிம்மா. நீங்க கோயம்புத்தூர்ல எவ்ளோ பெரிய பொட்டிக் கடையில குடுத்தாலும் தைக்க முடியாத டிசைனை, அவன் கண்ணால பாத்தே அச்சு அசலா தச்சுத் தந்துருவான்.

அதுவும் இந்த... டீப் நெக், ஸ்லீவ்லெஸ், ஜன்னல் வச்ச ஜாக்கெட், முடிச்சு போடுற ஜாக்கெட்னு எந்த மாடலா இருந்தாலும் அவனுக்கு அல்வா சாப்புடுற மாதிரி. துணியை அவன் தொட்டாலே அது தானா வளைஞ்சு குடுக்கும். எப்பேர்ப்பட்ட உடம்பா இருந்தாலும், அவன் தச்ச ஜாக்கெட்டப் போட்டா, சும்மா தூக்கிக்கிட்டு நிக்கும். அப்படி ஒரு கைராசி அவனுக்கு," என்று பத்மா விவரிக்கும்போது அவள் கண்களில் ஒரு பரவசம் தெரிந்தது.

பூஜா, "அப்புறம் என்ன... ஆனா ன்னு இழுத்த?" என்றாள்.

பத்மா தயங்கினாள். இது எஜமானி வீடு. எதைச் சொல்லணும், எதைச் சொல்லக்கூடாதுன்னு ஒரு விவஸ்தை இருக்கு. ஆனா மனசு கேட்கல.

"நான் உங்க வீட்டு உப்பைத் தின்னவ பாப்பா. உங்க தயவுல தான் என் பொழப்பே ஓடுது. அதான் சொல்றேன்..."

பூரணி பொறுமையிழந்து, "வளவளன்னு பேசாம விஷயத்தைச் சொல்லு. அவன் என்ன பண்ணுவான்?"

பத்மா குரலைத் தாழ்த்தினாள். "அந்த கிஷோர் பையன் நம்ம ஏரியாவுல ரொம்பக் கெட்ட பேரு வாங்குனவன்ம்மா. கைத்தொழில் சுத்தமா இருந்தாலும், அவளோட நடத்தை சுத்தம் கிடையாது. தண்ணி, தம்மு, அப்புறம் கண்ட கண்ட பொம்பளை சோக்குன்னு அலைறவன்.


எவ்ளோ திறமையானவனோ, அதே அளவுக்கு மோசமானவன். அவன்கிட்ட போற பொம்பளைங்க பாதிப் பேரு மயங்கிப் போய் கற்பையிழந்து தான் வருவாளுங்க. அவன வீட்டுக்கு வரச் சொல்றீங்க... நீங்க கொஞ்சம் பாத்து உஷாரா இருங்கம்மா. இல்லன்னா உங்களையும் ஏதாச்சும் பண்ணி... அதிகப்பிரசங்கித்தனமா பேசுனா மன்னிச்சுடுங்கம்மா," என்று படபடவெனச் சொல்லி முடித்தாள்.

இதைக்கேட்டதும் பூரணிக்கும் பூஜாவுக்கும் மறுபடியும் ஒரு நடுக்கம் வந்தது. பத்மாவே இப்படிச் சொல்கிறாள் என்றால், அவன் எவ்வளவு பெரிய ஆளாக இருப்பான்?

கொஞ்ச நேரம் அறையில் அமைதி நிலவியது. பத்மா டம்ளர்களை எடுத்துக் கொண்டு சமையலறைக்குச் சென்றுவிட்டாள்.

பூஜா அண்ணியைப் பார்த்தாள். "அண்ணி இப்போ என்ன பண்றது? இவ வேற இப்படி பயமுறுத்துறா? ஏற்கனவே என் பிரண்டும் இதான் சொன்னா. இப்போ பத்மாவும் இதான் சொல்றா."

பூரணிக்கு உள்ளுக்குள் லேசான பயம் இருந்தாலும், அவளது ஈகோ அதை வெளிகாட்ட விடவில்லை. அவள் எழுந்து நின்று சேலையைச் சரி செய்தாள்.

"ஒன்னும் ஆகாதுடி... பயப்படாத. அவன் என்ன நம்ம கூடவேவா தங்கப் போறான்? கொஞ்ச நேரம் தானே நம்ம வீட்டுல இருக்கப் போறான். வாசல்ல வாட்ச்மேன் இருக்கான், உள்ள பத்மா இருக்கா. நீ அவன் நம்பரை மட்டும் குடு. நான் முதல்ல உங்க அண்ணனுக்கு போன் பண்ணி விஷயத்தைச் சொல்லிடுறேன். அவரு பர்மிஷன் இல்லாம எதையும் செய்ய வேணாம்," என்றாள் பூரணி.

பூஜா, தனது போனை எடுத்து கிஷோரோட நம்பரை பூரணிக்கு வாட்ஸ்அப் செய்தாள்.

பூரணி அவசர அவசரமாக அருணுக்கு போன் போட்டாள். ரிங் போய்க் கொண்டே இருந்தது. ஆனால் யாரும் எடுக்கவில்லை. இரண்டாவது முறை போட்டாள். "தொடர்பு எல்லைக்கு அப்பால் உள்ளார்" என்று வந்தது.

"என்ன இது... இவரு போன் எப்பவும் ஆன்ல தானே இருக்கும்? இன்னைக்குன்னு பாத்து சுவிட்ச் ஆஃப் வருது?" பூரணி எரிச்சலடைந்தாள்.

பூஜாவும் தன் பங்கிற்கு அண்ணனுக்கு ட்ரை பண்ணிப் பார்த்தாள். அவளுக்கும் அதே பதில் தான்.

"சைட்ல நெட்வொர்க் இருக்காது அண்ணி... இல்லன்னா மீட்டிங்ல இருப்பார்," என்றாள் பூஜா.

ஒரு மணி நேரம் ஓடியது. மணியைப் பார்த்தார்கள். இரவு 8:30 ஆகிவிட்டது. அருண் இன்னும் லைனுக்கு வரவில்லை. வீட்டுக்கும் வரவில்லை.

பூரணிக்கு பொறுமை பறந்து போனது. ஆனிவர்சரிக்கு நாட்கள் குறைவு. இன்று விட்டால் நாளைக்கு அவன் கிடைப்பானா என்று தெரியாது.

"இனிமேல் இவருக்காக வெயிட் பண்ண முடியாது பூஜா. நாமளே அந்த டெய்லருக்கு போன் பண்ணி, நாளைக்கு வரச் சொல்லுவோம். அப்புறம் உங்க அண்ணன்கிட்ட பேசிக்கலாம்," என்று முடிவெடுத்தாள் பூரணி.



"சரி அண்ணி... ஸ்பீக்கர்ல போடுங்க, நானும் கேக்குறேன்," என்றாள் பூஜா.
இதே நேரத்தில்... 

கோயம்புத்தூர் காந்தி மா நகர் காலனி.

கிஷோர்... அவன பார்த்தாலே ஒரு முரட்டுத்தனம் தெரியும். வயசு 30 தான். ஆனா உடம்பு இரும்பு மாதிரி இருக்கும். ஜிம்முக்குப் போய் பவுடர் குடிச்சு ஏத்துன உடம்பு இல்ல அது. நாள் பூரா தையல் மெஷின் மிதிச்சும், கண்டபடி ஊர் சுத்தியும் ஏறுன கட்டுக்கோப்பான தேகம்.

இப்போ அவன் நல்ல மப்புல இருந்தான். பக்கத்துல காலி குவாட்டர் பாட்டில் உருண்டு கிடந்தது. உஉதட்டில் சிகரெட் புகைந்து கொண்டிருந்தது. அவன் கண்கள் சிவந்து போய், போதையில் மிதந்து கொண்டிருந்தன. அவனுக்கு இந்த நேரம் ஆகிட்டாலே, எவளாவது ஒருத்தியோட நினைவு தான் வரும். பொண்ணுங்க விஷயத்துல அவன் ஒரு பக்கா ப்ளேபாய். தையல் வேலையை சாக்கா வச்சு, வர்ற பொண்ணுங்களோட அங்கங்களை ரசிக்கிறதுலயும், சந்தர்ப்பம் கிடைச்சா அவங்களை அனுபவிக்கிறதுலயும் அவனுக்கு நிகர் அவனே தான்.

அவனோட சட்டை பட்டன் கழன்று இருந்தது. அவனது மார்பு ரோமங்கள் வியர்வையில் நனைந்து பளபளத்தன.
அப்போது அவனது நோக்கியா போன் அலறியது. ஏதோ ஒரு சினிமா பாட்டு ரிங்டோனாக ஒலித்தது.
கிஷோர் போனை எடுத்துப் பார்த்தான். 'புது நம்பர்'.

"எவனா இருக்கும் இந்த நேரத்துல?" என்று முனகிக் கொண்டே போனைத் துண்டித்துவிட்டு, மீண்டும் சிகரேட் இழுத்தான்.

பூரணி மறுமுனையில் கடுப்பானாள். "என்னடி இவன்... கட் பண்றான்?"

"வேலைல இருப்பான் அண்ணி... இல்லன்னா தூங்கியிருப்பான்," என்றாள் பூஜா.

"மணி எட்டரைதானே ஆகுது? இப்பவேவா தூங்குவான்?" பூரணி விடாமல் மீண்டும் டயல் செய்தாள்.

கிஷோர் எரிச்சலானான். போதை தலைக்கேறி இருந்தது. எவன் தொந்தரவு பண்றதுன்னு கோவம் வந்தது.
மூன்றாவது முறை போன் அடித்தபோது, அவன் போனை காதில் வைத்தான்.

பூரணிக்கு இணைப்பு கிடைத்ததும் ஒரு நிம்மதி. தன் குரலை மாற்றிக் கொண்டு, பவ்யமாக, அதே சமயம் ஒரு எஜமானி தோரணையில் பேசினாள்.

"ஹலோ... இது டெய்லர் கிஷோர் நம்பர் தானே?"

மறுமுனையில் ஒரு கனத்த மூச்சுக்காற்று கேட்டது. அதைத் தொடர்ந்து, போதையில் குழறிய ஒரு குரல் கேட்டது.

"சொல்லுடி சிறுக்கி... எவடி நீ? என்னடி வேணும் இப்போ? ராத்திரி நேரத்துல எவடி உயிரை வாங்குறது?"

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் பூரணிக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. பூஜாவின் முகம் வெளிறிப் போனது. ஒரு பெண் என்றும் பார்க்காமல், முதல் வார்த்தையே இப்படி அசிங்கமாகப் பேசுகிறானே!

[Lust king 66]

பகுதி 5
பூரணிக்கு ஆத்திரம் உச்சி மண்டைக்கு ஏறியது. ஒரு சாதாரண தையல்காரன், அதுவும் ஒரு குடிசைப் பகுதியில் இருப்பவன், தன்னை சிறுக்கி என்று ? அவளது முகம் அப்படியே தக்காளிப் பழம் போலச் சிவந்து போனது. போனை ஸ்பீக்கரில் போட்டிருந்ததால் பக்கத்தில் இருந்த பூஜா அதிர்ச்சியில் வாயடைத்துப் போயிருந்தாள்.



பூரணி ஆவேசமாகக் கத்தினாள், "டேய்... என்ன பேச்சுடா பேசுற? யாருகிட்ட, எப்பேர்ப்பட்ட இடத்துல பேசிட்டு இருக்கேன்னு தெரியுதா? மரியாதையாப் பேசு. நான் இந்த ஊருக்கே எம்.எல்.ஏ கந்தசாமி அண்ணாச்சியோட மருமக! அருண் பொண்டாட்டி பூரணி பேசுறேன். நாக்கு அழுகிடும் ஜாக்கிரதை!"

கந்தசாமி என்ற பெயரைக் கேட்டதும், கிஷோரின் போதை சட்டெனப் பாதி இறங்கியது. அந்தக் காலனியில் அவன் எவ்வளவோ பெரிய ரவுடியாக இருக்கலாம், ஆனால் கந்தசாமி அண்ணாச்சி என்றால் கோயம்புத்தூரே நடுங்கும் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். சட்டென எழுந்து நின்றான்.

கிஷோர் குரலை மாற்றிக் கொண்டு"ஓ... மேடமா... சாரிங்க மேடம். தெரியாம பேசிட்டேன். சொல்லுங்க மேடம்."

பூரணி: "என்னடா இப்போ குழைற? கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி என்னவோ திமிராப் பேசுன?"

கிஷோர்: "இல்ல மேடம்... யாரோ ராங் நம்பர்னு நெனச்சுட்டேன். இந்த நேரத்துல வேற யாரோ வம்பு பண்றாங்கன்னு நினைச்சு... தெரியாம வாயை விட்டுட்டேன். மன்னிச்சுடுங்க. சொல்லுங்க, உங்களுக்கு என்கிட்ட என்ன வேலை ஆகணும்?"

பூரணி தன் கர்வத்தை மீட்டெடுத்தவளாக, "எனக்கு ஒரு ஜாக்கெட் தைக்கணும். சாதாரணமா இல்ல... ஸ்லீவ்லெஸ், பேக்லெஸ், டீப் நெக் வச்ச லேட்டஸ்ட் மாடல். நாளைக்குக் காலையில 10 மணிக்கு எங்க வீட்டுக்கு வந்து அளவெடுத்துட்டுப் போ புரிஞ்சுதா?"


கிஷோர் இப்போது மெதுவாகத் தன் பழைய திமிருக்குத் திரும்பினான். "மேடம்... ஒரு சின்ன விஷயம். நான் எந்த காலத்துலயும் எந்த வீட்டுக்கும் போயி அளவெடுக்குறது இல்ல. அது என் கொள்கை. உங்களுக்கு என் கைவேலை வேணும்னா, நீங்க என் கடைக்கு வந்து அளவு குடுங்க. நான் பாத்துக்கறேன்."

பூரணிக்கு மீண்டும் கோபம் வந்தது. "டேய்... அறிவு இருக்கா உனக்கு? நான் யாருன்னு சொன்னேன்ல? இந்த விஷயத்தை மட்டும் என் புருஷன்கிட்டயோ, மாமனார் கிட்டயோ சொன்னா, நாளைக்குக் காலையில அந்த இடத்துல உன் கடை இருக்காது, நீயும் இருக்க மாட்டேன்னு தெரியும்ல?"

கிஷோர் சற்றும் அசராமல் "மேடம்... நீங்க யாரா வேணா இருங்க. நான் வரமாட்டேன். வேணும்னா கடைக்கு வாங்க... இல்லன்னா வேற யாரையாவது பாத்துக்கங்க," என்று கறாராகச் சொன்னான்.

பூரணி: "அப்போ நீ வரமாட்டியா? அவ்வளவு திமிரா உனக்கு?"

கிஷோர்: "முடியாது."

அந்தச் சமயம் பார்த்து, வெளியே இரண்டு மூன்று கார்கள் அணிவகுத்து வரும் சத்தம் கேட்டது. அருணும், கந்தசாமியும் வந்துவிட்டார்கள் என்பது புரிந்தது. பூரணி ஆத்திரத்தில் போனை கட் செய்தாள்.

மறுபக்கம் கிஷோர், "போடி... எவளா இருந்தா எனக்கென்ன? கந்தசாமியா இருந்தா என்ன, கபாலி இருந்தா என்ன? நான் யாருக்கும் பயப்பட மாட்டேன்" என்று முணுமுணுத்துக் கொண்டே, மிச்சமிருந்த சரக்கை மடமடவெனத் தொண்டைக்குள் இறக்கினான்.

பூரணி படபடவென மாடியிலிருந்து கீழே இறங்கி ஹாலுக்கு வந்தாள். அவளது சிவந்த முகத்தையும், அனல் பறக்கும் கண்களையும் பார்த்ததுமே சோபாவில் அமர்ந்திருந்த கந்தசாமிக்கு விஷயம் விளங்கிவிட்டது.

கந்தசாமி: "என்னம்மா பூரணி? இன்னும் அந்த ஜாக்கெட் பிரச்சனை தீரலையா? இன்னும் தையல்காரன் கிடைக்கலையா?"

பூரணி ஆதங்கத்துடன்)"டெய்லர் கிடைச்சான் மாமா... ஆனா அவன் ரொம்பத் திமிரு புடிச்சவனா இருக்கான். வீட்டுக்கு வந்து அளவெடுக்கச் சொன்னா வரமாட்டேங்குறான். நம்ம பேரச் சொல்லியும் அசர மாட்டேங்குறான்."

கந்தசாமிக்குக் கோபம் வந்தது. "என்னது? என் வீட்டுக்கு வரமாட்டேன்னு சொல்ற அளவுக்கு இந்த கோயம்புத்தூர்ல எவனுக்குடா அவ்வளவு தைரியம்?"

பக்கத்தில் நின்ற அருண்,
"யார்றா அவன்? சொல்லு பூரணி... இப்போவே கார் எடுத்துட்டுப் போய் அவனத் தூக்கிட்டு வரவா? கை காலை உடைச்சு இங்க கொண்டு வந்து போடுறேன்," என்றான் ஆவேசமாக.

கந்தசாமி: "இரு அருண்... அவசரப்படாத. அவன நான் பாத்துக்கறேன். யாரு அது? என்ன பேரு?"

அப்போது அங்கிருந்த மேஜையில் தண்ணீர் வைக்க வந்த பத்மா, மெதுவாகத் தலையிட்டாள். 

"ஐயா... அது வேற யாரும் இல்ல... நம்ம காந்தி மா நகர்ல இருக்கிற கிஷோர் பையன் தான். கொஞ்சம் கைவேலை தெரிஞ்சவன், ஆனா அதைவிடத் திமிரு ஜாஸ்தி புடிச்சவன்," என்றாள்.

கந்தசாமி: "அவன் நம்பரைக் குடு... நான் பேசுறேன்."

பூரணி நம்பரைக் கொடுக்க, கந்தசாமி தன் போனில் இருந்து அழைத்தார்.

மறுமுனையில் கிஷோர் போனை எடுத்தான். "ஹலோ..."

கந்தசாமி கர்ஜனை செய்யும் குரலில் "ஹலோ... நான் எம்.எல்.ஏ கந்தசாமி பேசுறேன்."

கிஷோர் அந்தத் தொனியிலேயே தெரிந்து கொண்டான், இது விளையாட்டு அல்ல என்று. "வணக்கம் அண்ணாச்சி... சொல்லுங்க," என்றான் பணிவாக.

கந்தசாமி: "டேய் கிஷோர்... என் மருமககிட்ட என்னடா அதிகப்பரசங்கித்தனம் பண்ணின? அவ போன் பண்ணா அவ்வளவு திமிராப் பேசுவியா?"

கிஷோருக்கு இப்போதுதான் பயம் தொற்றிக் கொண்டது. 'அடப்பாவிகளா... ஒருவேளை போதையில அவகிட்ட 'சிறுக்கி'ன்னு சொன்னது, அசிங்கமாப் பேசுனது எல்லாத்தையும் போட்டுக் கொடுத்துட்டாளோ? இன்னைக்கு நம்ம கதை கந்தல் தான் போலயே' என்று நினைத்து உதறல் எடுத்தது.

கிஷோர்: "அய்யோ அண்ணாச்சி... அப்படிலாம் ஒன்னும் இல்லைங்க... நான் உங்க வீட்டு வேலைக்காரன் மாதிரிங்க. தெரியாம ஏதோ பேசிட்டேன். நீங்க என்ன சொன்னாலும் செய்யுறேன்."

கந்தசாமி: "பின்ன என்னடா... வீட்டுக்கு வந்து அளவெடுக்க முடியாதுன்னு சொன்னியாமே? அங்க என் ஆளுங்களை அனுப்பி உன்னைத் தூக்கிட்டு வரச் சொல்லவா?"

கிஷோருக்கு அப்போதான் நிம்மதியே வந்தது. 'அப்பாடா... இவ பாதி விஷயத்தைத் தான் சொல்லியிருக்கா. நம்ம அவகிட்ட தப்பாப் பேசுனதை இவ சொல்லல. பரவாயில்லையே... கொஞ்சம் திமிரு பிடிச்சவளா இருந்தாலும், தன் மானத்துக்குப் பயந்து எதையும் வெளில சொல்லல. பாப்போம்... நாளைக்கு நேர்ல வரும்போது இவ எவ்ளோ அழகா இருக்கான்னு, ஏன் இவ்ளோ திமிரா இருக்கான்னு ஒரு கை பாத்துடுவோம்' என்று மனசுக்குள் ஒரு கள்ளக் கணக்குப் போட்டான்.

கிஷோர்: "இல்ல அண்ணாச்சி... தப்பா நினைச்சுக்காதீங்க. வேற ஏதோ வேலையில இருந்தேன். நாளைக்குக் காலையிலயே முதல் வேலையா உங்க வீட்டுக்கு வந்துடுறேன்," என்றான்.


கந்தசாமி: "ஒழுங்கா வந்து சேரு. என் மருமக பூரணி எப்பிடி கேக்குறாளோ, அதுக்கு ஏத்த மாதிரி கச்சிதமா தச்சுக் குடுக்கணும். ஏதாச்சும் சொதப்புன... அப்புறம் உன் கையும் இருக்காது, கடையுமே இருக்காது... புரிஞ்சுதா?"

கிஷோர்: "புரிஞ்சுதுங்க அண்ணாச்சி. மேடம் சொல்றபடியே தச்சுக் குடுத்துடுறேன்."

கந்தசாமி போனை வைத்துவிட்டு, "நாளைக்குக் காலைல அவன் வந்துருவான்மா... நீ கவலைப்படாத," என்று பூரணியிடம் சொல்ல, அவளுக்கு முகத்தில் அப்படியொரு வெற்றிச் சிரிப்பு.

அடுத்த நாள் காலை
கிஷோர் வழக்கத்தை விட சீக்கிரமே எழுந்துவிட்டான். மனதில் ஏதோ ஒரு வேகம். குளித்து முடித்துவிட்டு, ஒரு நீல நிறக் கட்டம் போட்ட சட்டை போட்டான். அந்தச் சட்டை கொஞ்சம் கசங்கியபடி, அவனது முரட்டுத் தனத்தைக் கூட்டியது. மேலிருந்த இரண்டு பட்டன்களைப் போடாமல், அவனது பரந்த நெஞ்சும், அதில் இருந்த ரோமங்களும் தெரியும்படி விட்டுவிட்டான். கீழே ஒரு பழைய வெள்ளை பேண்ட். 

தனது ஜாவா வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தான். "டுப்... டுப்... டுப்..." என்று அந்த வண்டியின் சத்தம் காலனியையே எழுப்பியது. சரியா 9:30 மணிக்கு கந்தசாமி வீட்டு பிரம்மாண்டமான கேட் வாசலில் வந்து நின்றான்.

அந்தப் பங்களாவைப் பார்த்ததும் அவனுக்கு ஒரு நிமிடம் பிரமிப்பாக இருந்தது. வாசலில் இருந்த செக்யூரிட்டி, கிஷோரின் அந்த ரக்கடான தோற்றத்தைப் பார்த்து மிரண்டு போனான்.

வாட்ச்மேன்: "ஏய்... யார்டா நீ? எங்க வண்டி எடுத்துட்டு உள்ள வர்ற? யாரு வேணும்?"

கிஷோர் வண்டியை அணைக்காமல், "யார்டா நீனு கேக்குற? அண்ணாச்சி கூப்ட்டாருடா... என் பேரு கிஷோர்," என்று பதிலுக்கு அதட்டினான்.

வாட்ச்மேன் உள்ளே போன் செய்து விசாரிக்க, பத்மா தான் போனை எடுத்தாள். "அவன் டெய்லரு... உள்ள விடுங்க," என்றாள்.

கிஷோர் வண்டியைச் சீறிக்கொண்டு உள்ளே விட்டு, போர்டிகோவில் ஸ்டாண்ட் போட்டு நிறுத்தினான். அங்கே பத்மா இவனுக்காகவே காத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கண்கள் அவனைக் கண்டதும் ஒருவிதப் பசியோடு மின்னின.

கிஷோர் வண்டியை விட்டு இறங்கி, தலைமுடியைக் கோதிவிட்டபடி பத்மாவைப் பார்த்து ஒரு நக்கலான சிரிப்பு சிரித்தான்.

கிஷோர்: "ஏண்டி ... நீ இங்க தான் இருக்கியா? நான் கூட நீ வேலையை விட்டுட்டுப் போயிருப்பேன்னு நெனச்சேன்."

பத்மா சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு, "ஷ்ஷ்ஷ்... மெதுவா பேசுடா. இது என்ன நம்ம ஏரியா சந்தா? எம்.எல்.ஏ வீடு... அருண் இங்க தான் இருப்பாரு. கொஞ்சம் மரியாதையா இரு," என்றாள் மெல்லிய குரலில்.

கிஷோர்: "எனக்கு அந்தப் பயம்லாம் இல்லடி..." என்று சொல்லிக் கொண்டே, அவனது காந்தப் பார்வையால் பத்மாவின் உடம்பை மேய்ந்தான். 

"நீ என்னடி இப்படிப் பெருத்துட்ட... சரியான 'பீஸ்' ஆயிட்ட போல... ஒரு நா உன்னைக் கவனிக்கணும் போலயே," என்று வழிய ஆரம்பித்தான்.

பத்மா வெட்கம் கலந்து) "சீ... சும்மா இருடா... அவ்ளோ நாள் என்னைக் கண்டுக்காம விட்டுட்டு இப்போ வந்து பேசுற?"

கிஷோர் லேசாகச் சிரித்துக்கொண்டே, மெதுவாக பத்மா பின்னாடி போய் நின்றான். யாருமே அங்கே இல்லை என்பதை உறுதி செய்து கொண்டு, திடீரென்று அவளது கொழுத்த இடுப்பை வளைத்துப் பிடித்தான்.

கிஷோர்: "உன்னை மறக்க முடியுமாடி?" என்று அவளது காதோரம் முணுமுணுத்துக் கொண்டே, அவளது ஜாக்கெட் மேலேயே அந்தப் பருத்த முலைகளை ஒரு கையால் அழுத்திப் பிழிந்தான். இன்னொரு கையால் அவளது வயிற்று மடிப்பைக் கிள்ளினான்.



பத்மா: "ஆஆஹ்... ஷ்ஷ்ஷ்... மெதுவாடா பாவி... வலிக்குது... யாராச்சும் பாத்துறப் போறாங்க... விடுடா..." என்று முனகினாள். அவள் குரலில் வலி இருந்ததை விட, கிஷோரின் தீண்டலில் கிடைத்த சுகமே அதிகமாக இருந்தது.



கிஷோர் விடவில்லை. அவளது கழுத்தில் தன் முகத்தைப் புதைத்து, அந்த வியர்வை வாசனையை முகர்ந்து கொண்டே, சேலைக்கு மேலேயே கையைத் தொடை இடுக்கிற்குத் கொண்டு சென்று அழுத்தத் தொடங்கினான். பத்மா இன்பத்தில் அப்படியே சிலையாக நின்றாள். கிஷோரின் வருகை அந்த வீட்டுக்குள் ஒரு பெரிய சூறாவளியைக் கொண்டு வரப்போகிறது என்பது அவளுக்கு அப்போதுதான் புரிந்தது.

[Lust king 66]

பகுதி 6


போர்டிகோவில் பத்மாவின் இடுப்பை வளைத்துப் பிடித்துக் கொண்டு கிஷோர் தனது லீலைகளைத் தொடங்கியிருந்தான். அவனது முரட்டுத்தனமான தீண்டலில் பத்மா நிலைகுலைந்து போயிருந்தாள்.

கிஷோர் மெதுவாக அவள் காதோரம் கேட்டான், "ஏண்டி பத்மா... யாருடி அந்த பூரணி? நேத்து போன்ல என்னவோ ரொம்ப எகிறிப் பேசுனா?"



பத்மா மூச்சிரைக்க பதிலளித்தாள், "அவங்க தான் நம்ம சின்னம்மா... அருண் தம்பியோட சம்சாரம். ரொம்பத் திமிரு புடிச்சவங்க, ஆனா தங்கமானவங்க."


கிஷோர் நக்கலாகச் சிரித்தான். "சரக்கு எப்படி? பாக்க நல்லா இருப்பாளா? இல்ல மொக்கையா இருப்பாளா?"

பத்மா அவனை முறைத்தாள். "டேய்... நீ உன் புத்தியை மாத்திக்கவே மாட்டியா? அவங்க ரொம்ப அழகானவங்க... அச்சு அசல் மகாலட்சுமி மாதிரி இருப்பாங்க. ஆனா ஒன்னு, அவங்ககிட்ட உன்னோட இந்த லோக்கல் வேலையெல்லாம் காமிக்காத. எதா இருந்தாலும் அடக்க ஒடுக்கமா பாத்து நடந்துக்கோ... கொஞ்சம் ஓவரா பண்ணுன, அப்புறம் கந்தசாமி ஐயா உன் தோலை உரிச்சு, அந்தத் தோல்லயே ஜாக்கெட் தச்சிருவாரு... ஜாக்கிரதை!"

கிஷோர் அதைப் பற்றியெல்லாம் கவலைப்படவில்லை. அவனது கண்கள் பத்மாவின் இறுக்கமான அந்த 36 சைஸ் மார்பகங்களின் மீதுதான் இருந்தது. "ஐயா உரிச்சா பாத்துக்கலாம்... இப்போ நான் உன்ன ஒரு பிடி பிடிக்கிறேன் பாரு," என்று சொல்லிக்கொண்டே, பத்மாவின் இடுப்பில் சுத்தியிருந்த சேலைக்கு மேலேயே, அவளது அந்தத் திரண்ட முலையை வலுவாக ஒரு பிழி பிழிந்தான்.

"ஆஆஆஆஆ.... ம்மாஆஆஆஆ..." என்று இன்பமும் வலியும் கலந்த ஒரு முனகல் சத்தம் பத்மாவிடமிருந்து எழுந்தது.

இந்தச் சலசலப்புகள் அனைத்தும் ஹாலுக்கு மிக அருகிலேயே நடந்து கொண்டிருந்தது. அப்போது சரியாக ஹாலுக்குள் ஏதோ வேலையாக வந்த பூரணியின் மாமியார் லதா, அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டுவிட்டாள்.

லதா: "ஏய் பத்மா... யாரது வெளிய? என்ன சத்தம் அது?"

பெரியம்மாவின் அதிகாரக் குரலைக் கேட்டதும், கிஷோர் மின்னல் வேகத்தில் பத்மாவிடமிருந்து தள்ளி நின்றான். பத்மா பதறியடித்துக்கொண்டு தன் சேலையையும், கலைந்திருந்த மாராப்பையும் சரி செய்துகொண்டாள்.

பத்மா: "வேற யாரும் இல்லங்கம்மா... அந்தத் தையல்காரர் கிஷோர் வந்திருக்கான். அவன்கிட்ட பேசிட்டு இருந்தேன்."

லதா: "வந்தவனை ஏன் வெயில்ல வாசல்லயே நிக்க வச்சிருக்க? உள்ள கூட்டிட்டு வா."

பத்மா கிஷோரை நோக்கிச் சைகை காட்டினாள். கிஷோர் தனது கசங்கிய சட்டையைச் சரிசெய்தபடி உள்ளே நுழைந்தான். உள்ளே போகும்போது கிஷோரின் கண்கள் பத்மாவின் அசைந்து கொடுக்கும் பரந்த முதுகில் மற்றும் குண்டிகளின் மேல் ஒருமுறை மேய்ந்துவிட்டு வந்தது. மெதுவாக அவளது காதில் கிசுகிசுத்தான், "யார்டி இது? புதுசா ஒரு சரக்கு?"

பத்மா பயந்துபோய், "வாயை மூடுடா... இவங்க தான் பெரியம்மா... லதா அம்மா. கந்தசாமி ஐயாவோட சம்சாரம்," என்றாள்.

பத்மாவும் கிஷோரும் பெரிய தேக்குமரக் கதவைத் திறந்து கொண்டு பிரம்மாண்டமான ஹாலுக்குள் நுழைந்தார்கள். உள்ளே வந்த கிஷோரின் பார்வை நேராக லதாவின் மேல் விழுந்தது. அவளைப் பார்த்த அடுத்த நொடி, கிஷோரின் மூளை வேலை செய்வதை நிறுத்தியது.

லதாவுக்கு இப்போது 45 வயதிற்கு மேல் இருக்கும். ஆனால், பணக்கார வீட்டு ராஜ உபச்சாரம் அவளை இன்னும் ஒரு 30 வயதுப் பெண் போலவே வைத்திருந்தது. லேசான ஊடுருவக்கூடிய Transparent புடவை கட்டியிருந்தாள். அதில் அவளது வயிற்று மடிப்புகளும், அடிவயிற்றுச் சதையும் மென்மையாகத் தெரிந்தன. அவள் குனிந்து ஏதோ எடுக்கும்போது, அவளது மாராப்பு விலகி, திமிறிக் கொண்டிருக்கும் அந்தப் திமிரும் முலைகளின் Cleavage அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. கிஷோருக்குத் தலை சுற்றியது.


(கிஷோர் மணத்தில்: "... இது என்னடா அதிசயம்? ஐயா பொண்டாட்டி இவ்வளவு அம்சமா இருக்கா? பாக்க 30, 35 வயசுக்காரி மாதிரில்ல இருக்கு... அந்த தொப்புள் குழி ஒரு ஜெல்லி மாதிரி ஜொலிக்குதே! மாமியாரே இவ்வளவு பெரிய சரக்கா இருந்தா, மருமக என்ன லெவல்ல இருப்பா? கிஷோர்... உனக்கு இங்க பெரிய ஜாக்பாட் தான் அடிக்கப் போகுது... இங்க மாமியார், அங்க மருமக, நடுவுல இந்த பத்மா... சும்மா ஜம்முனு அனுபவிக்கலாம் போலயே!")

அவன் தன்னையே இமைக்காமல் வெறித்துப் பார்ப்பதைக் கவனித்த லதா, லேசாகத் தனது முந்தானையை இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டாள்.

லதா: "டேய் தம்பி... உன் பேரு கிஷோர் தானே? பிளவுஸ் எல்லாம் நல்லா தப்பியா? என் மருமக ரொம்ப எதிர்பார்த்துட்டு இருக்கா."

கிஷோர் சட்டெனப் பவ்யமாக நடிப்பைத் தொடங்கினான். "மேடம்... தையல்ல என் கையை யாராலயும் புடிக்க முடியாது. எந்தத் துணியை, எங்க, எப்படிப் பயன்படுத்தணும்னு எனக்கு அத்துப்படி மேடம். நீங்க ஒருதடவை குடுத்துப் பாருங்க, அப்புறம் நீங்களே விடமாட்டீங்க," என்று இரட்டை அர்த்தத்தில் பேசிவிட்டு லதாவின் உடுக்கை இடுப்பை ஒரு பார்வை பார்த்தான்.

லதா சிரித்துக்கொண்டே"சரி சரி... உன் திறமையை வேலைல காட்டு. என் மருமக பூரணி இப்போதான் குளிக்கப் போயிருக்கா. இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல வந்துடுவா. நீ அந்த ஹால்ல போய் உக்காரு, பத்மா உனக்கு டீ கொண்டு வருவா."

கிஷோர் ஹாலில் இருந்த சோபாவில் போய் அமர்ந்தான். அவனது கறுத்த உதடுகள் ஒரு சிகரெட்டிற்காக ஏங்கின. அவனது கண்கள் அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு மூலையையும் மேய்ந்து கொண்டிருந்தன.

ஒரு ஐந்து நிமிடம் ஆகியிருக்கும். மாடிப் படியிலிருந்து "டக்... டக்..." என்று மெல்லிய சத்தம் கேட்டது. கிஷோர் நிமிர்ந்து பார்த்தான். அங்கே ஒரு இளமையான பெண் இறங்கி வந்து கொண்டிருந்தாள். அவள் தான் பூஜா.

பூஜாவைப் பார்த்ததும் கிஷோர் அப்படியே கல்லாய் உறைந்து போனான். அவள் ஒரு டைட்டான jeans அணிந்திருந்தாள். அது அவளது கால்களின் வடிவத்தையும், தொடை சங்மத்தையும் அப்பட்டமாக எடுத்துக் காட்டியது. மேலணிந்திருந்த short அவளது அடிவயிற்றையும், இடுப்பையும் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது. முதல் படியிலிருந்து இறங்கி வரும்போது, அவளது அந்த இளசான தர்பூசணிகள் போன்ற சூத்து சதைகள் துள்ளி விளையாடின.

கிஷோர் அவளது அழகில் மயங்கி, வாயைப் பிளந்து கொண்டு பார்த்தான். பூஜா அவனது அந்த லோக்கல் தோற்றத்தையும், அழுக்குச் சட்டையையும் கண்டு முகம் சுளித்தாள்.

பூஜா: "யார் நீ? எதுக்கு என் வீட்டுக்குள்ள வந்து இப்படி முட்டைக்கண்ணை வச்சு முறைக்குற? 
இவன் தான் அந்தத் தையல்காரன் கிஷோர். ஜாக்கெட் தைக்க வந்திருக்கான்."

பூஜா: "ஓ... நீதானா அது? அண்ணி உனக்காகத் தான் வெயிட்டிங்," என்று சொல்லிவிட்டு கிஷோரை ஒரு அலட்சியப் பார்வைப் பார்த்துவிட்டு நகர்ந்தாள். அவளது பின்புறத்தின் அசைவு கிஷோரின் இதயத் துடிப்பை எகிற வைத்தது.

பத்மா: சின்னம்மா ரூமுக்கு வரச் சொன்னாங்க... வா போலாம்."

கிஷோர் எழுந்து பத்மாவின் பின்னாலேயே நடந்தான். போகும்போது மெதுவாகக் கேட்டான், "ஏண்டி பத்மா... அப்போ இவ யாரு? இவ தான் பூரணியா?"

பத்மா: "இல்லடா... இவ பூஜா பாப்பா... ஐயாவோட சொந்தப் பொண்ணு. இன்னும் கல்யாணம் ஆகல, காலேஜ் படிக்குது."

கிஷோர்: "அடங்கொக்க மக்கா... இந்த வீட்டுல ஒன்னுக்கொன்னு சளைச்சதா இல்லையே... மாமியார் ஒரு பக்கம், நாத்தனார் ஒரு பக்கம்னு எல்லாமே தாறுமாறு தக்காளி சோறா இருக்கே! அப்போ அந்தப் பூரணி எப்படி இருப்பா?"

பத்மா: "வாய மூடிட்டு வாடா... அதோ சின்னம்மா அறை வந்துட்டோம். இனிமே உன் வாயை வச்சுட்டு சும்மா இரு," என்று எச்சரித்தபடியே அந்த அறைக் கதவைத் திறந்தாள்.

கிஷோர் அந்த அறைக்குள் நுழையத் தயாரானான். அங்கே அவனுக்காகக் காத்திருந்தது ஒரு பேரழகுப் புயல்!

[Lust king 66]

பகுதி 7

பத்மா, "இருடா... சின்னம்மா இப்ப வந்துருவாங்க... இங்கியே நில்லு," அப்படின்னு சொல்லிட்டு, கிஷோரை அந்தப் பெரிய பெட்ரூம்ல உக்கார வச்சுட்டு, அவ வேலையப் பாக்கப் போயிட்டா.

கிஷோர் மெதுவா அந்த அறைக்குள்ள பூந்தான். அது ஒரு பிரம்மாண்டமான ரூமு. ஏசி ஓடிட்டு இருந்துச்சு. அந்த அறையோட ஒரு மூலையில இருந்த பெரிய டிரெஸ்ஸிங் டேபிள் கண்ணாடிக்கு முன்னாடி பூரணி நின்னுட்டு இருந்தாள்.அவ முதுகுப்பக்கமா திரும்பி நின்னுட்டு இருந்தாலும், அவளோட முகம் கண்ணாடியில அச்சு அசல் தெரிஞ்சுது. கிஷோர் அப்பிடியே திகைச்சுப் போய் நின்னுட்டான்.

பூரணி... அவளைப் பார்த்த உடனே கிஷோருக்கு கை கால் எல்லாம் லேசா உதற ஆரம்பிச்சிருச்சு. இத்தனைக்கும் அவன் எத்தனையோ பொண்ணுங்களைப் பார்த்தவன் தான். ஆனா இவ... இவ ரகம்!
தலைக்குக் குளிச்சுட்டு, ஈரம் சொட்டச் சொட்ட அந்த நீளமான கூந்தலை விரிச்சுப் போட்டுருந்தா. மஞ்சள் கலர் சேலையில, பாக்குறதுக்கு அப்படியே மகாலட்சுமி மாதிரியே ஜொலிச்சா. கழுத்துல தொங்குற அந்தத் தாலி , வகிடு நெறைய அப்பியிருந்த குங்குமம், நெத்தியில வட்டமா வச்சிருந்த அந்தச் சிவப்புப் பொட்டு... இதெல்லாம் அவளுக்கு ஒரு தெய்விகமான அழகைக் குடுத்துச்சு.




கையில டஜன் கணக்குல குலுங்குற வளையலும், கால்ல செக்கச் செவேல்னு வச்சிருந்த மருதாணியும், அவ ஒரு பாரம்பரியமான, அதே சமயம் பெரிய இடத்துப் பொண்ணுங்கறதை அடிச்சுச் சொல்லுச்சு.











கிஷோர் தன்னையே மறந்து அவளை ரசிச்சான். அவனோட கண்ணு அந்த ஈரத் தலையில ஆரம்பிச்சு, அப்பிடியே மெதுவா இறங்கி, அவளோட செவந்த உதடுகளைத் , தடவி அப்புறம் அந்த ஜாக்கெட்டுக்குள்ள திமிறிட்டு இருக்கிற முன்னழகு முலைப்பழங்கள் பாத்து அப்பிடியே நின்னுப்போச்சு. அங்கிருந்து நழுவி, அவளோட மெல்லிய இடுப்பை,குழைவான தொப்புளை ரசிச்சுட்டு, கடைசியில அந்தப் பரந்த புடைப்பான பின்னழகுல வந்து நின்னுச்சு. அவன் பார்வை அவ உடம்போட ஒவ்வொரு இன்ச்சையும் ஸ்கேன் பண்ற மாதிரி இருந்துச்சு.

கிஷோர்... வழக்கம் போல ஒரு கலர் சட்டை போட்டிருந்தான். அது கொஞ்சம் அழுக்காவும் கசங்கியும் போய், அவனோட அந்த முரட்டுத் தனத்தை இன்னும் அதிகமா காட்டுச்சு. மேல ரெண்டு பட்டனைப் போடாததுனால, அவனோட ரோமம் நெறைஞ்ச மார்பு அப்பிடியே வெளில தெரிஞ்சுது. பத்மாகூட உள்ள வரும்போதுதான் வாசல்ல நின்னு ஒரு சிகரெட்டை ஊதித் தள்ளியிருந்தான். அதனால அவனோட உதடு நல்லா கருப்பா, ஒரு மாரியான முரட்டுத்தனமான கவர்ச்சியோட இருந்துச்சு. அந்தச் சிகரெட் வாசம் அவன்கிட்டருந்து லேசா அடிச்சுட்டு இருந்துச்சு.

பூரணி கண்ணாடியில அவன் தன்னையே வெறிச்சுப் பாக்குறத கவனிச்சுட்டா. அவனோட அந்த கசங்குன சட்டையும், கருத்த உதடும் அவளுக்குப் பாக்கவே ஒரு மாதிரி அருவருப்பா தான் இருந்துச்சு. ஆனா... அவன் பாக்குற பார்வை... ஏதோ அவளை அப்பிடியே பச்சையா திங்கப்போற மாதிரி இருந்துச்சு. அது அவளுக்குப் புரிஞ்சு போச்சு.

கிஷோர் தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்துக்கிட்டான்
"ஆஹா... என்ன ஒரு படைப்புடா சாமி! அந்த ஆண்டவன் ரொம்ப மெனக்கெட்டு, பல நாள் ஓவர்டைம் பாத்து, லீவு எடுக்காம செதுக்கியிருப்பான் போலயே இந்தச் சிலைய... இந்த அழகுக்கு ஒரு பெரிய கும்பிடு! இவளையெல்லாம் ஒருதடவை தொட்டா, சொர்க்கத்துக்கே போயிரலாம் போலயே!"

கிஷோர் மெதுவா சொன்னது பூரணி காதுல தெள்ளத் தெளிவா விழுந்துருச்சு. அவளுக்கு ஒரு பக்கம் இவனோட தோற்றம் பிடிக்கலைன்னாலும், இன்னொரு பக்கம்... தன் அழகை ஒருத்தன் இப்பிடி வெறித்தனமா ரசிக்கிறானேன்னு நினைக்கும்போது, பொண்ணுங்களுக்கே உரிய அந்த ஒரு சின்னக் கர்வம் அவளுக்குள்ளும் தலைதூக்குச்சு. ஆனா அதை வெளில காட்டிக்காம, கோபப்படுற மாதிரி முகத்தை வச்சுக்கிட்டு திரும்புனா.

பூரணி கடுப்பான குரலில்"என்ன? பாத்தது போதுமா? இல்ல இன்னும் ஏதாச்சும் மிச்சம் மீதி இருக்கா?"

கிஷோர் கொஞ்சம் கூட அசராம, நக்கலா சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னான், "இல்ல மேடம்... இந்த அழகைப் பாத்து ரசிக்க ஒரு ஆயுசு பத்தாது போல இருக்குதே! கண்ணு ரெண்டும் பத்தலையேனு கவலையா இருக்குது.

பூரணி கோபம் வர்ற மாதிரி நடிச்சா. "என்னது? ஏய்... உன்னோட இந்த நாடகமெல்லாம் வெளில வச்சுக்கோ. இங்க வச்சுக்காத. வந்த வேலைய மட்டும் பாரு. கண்ணை இங்கயும் அங்கயும் ஓட விடாம, ஜொள்ளு ஊத்தாம இருந்தா உனக்கு நல்லது. 

இல்லன்னா... மாமாகிட்ட சொல்லிப்புடுவேன். அவரு வந்தா உனக்கு என்ன நடக்கும், உன் கடை என்ன ஆகும்னு தெரியும்ல?" அப்படின்னு மிரட்டுனா.

அவ வெளில கோபமா பேசினாலும், மனசுக்குள்ள, இவனுக்கு நம்ம மேல இவ்ளோ வெறியா? நம்மளையே கண்ணெடுக்காம பாக்குறானே... அப்படின்னு நினைக்கும்போது, அவளுக்கு வயத்துக்குள்ள லேசா ஜில்லுனு ஒரு உணர்வு பரவுச்சு.

கிஷோர் பணிவா நடிக்கிறான் "மேடம்... நீங்க தப்பா நெனைக்காதீங்க. நான் அந்த வேலைல ரொம்ப கில்லாடி மேடம்... அதுல நான் கை வச்சா, யாரா இருந்தாலும் அப்பிடியே மயங்கிடுவாங்க..." அவன் பேச்சில அப்பட்டமான டபுள் மீனிங் இருந்துச்சு .


பூரணி அதிர்ந்து போயிட்டா. "என்னது? என்னடா பேசுற?"

கிஷோர் உடனே மாத்திக்கிட்டான். "இல்ல மேடம்... நான் தையல் வேலையைச் சொன்னேன். தையல் போடுறதுல நான் கில்லாடின்னு சொன்னேன். வேற ஒன்னுமில்லைங்க."

பூரணி: "ஹும்... எனக்குத் தெரியும் உன் லட்சணம். வளவளன்னு பேசாம வந்த வேலையை மட்டும் பாரு."


கிஷோர்: "கண்டிப்பா மேடம். உங்க இஷ்டப்படியே செஞ்சுடலாம்."


அப்பப் பாத்து பத்மா அவசரமா உள்ள வந்தா. "சின்னம்மா... ஐயா உங்களைக் கூப்பிடுறாரு. ஹால்ல காத்துட்டு இருக்காரு."


பூரணி: "சரி வா போலாம். மாமா கூப்பிடுறாரு, லேட் பண்ணா திட்டுவாரு," அப்படின்னு சொல்லிட்டு, சேலை முந்தானையைச் சரி பண்ணிக்கிட்டு முன்னாடி நடந்தா.


கிஷோர் அவ பின்னாடியே போனான். அவளோட அந்த அசைஞ்சாடும் குண்டிகளை பாத்துக்கிட்டே, "வாங்க போலாம்... ஒரு மாரியான காமத்தோட சொன்னான்.

பத்மா அதைக் கேட்டுத் திரும்பி முறைக்க, கிஷோர் அவளைப் பாத்து கண்ணடிச்சுச் சிரிச்சுக்கிட்டே பின்னாடி போனான்.



பிரமாண்டமான அந்த ஹால்ல, எம்.எல்.ஏ கந்தசாமி சோபாவுல கம்பீரமா உக்காந்துருந்தாரு. 

அவருக்கு எதிர்ல லதா உக்காந்துருந்தா. பூரணி வந்து இன்னொரு சோபாவுல உக்காந்தாள்.

 கிஷோர் ஒரு மூலையில, கந்தசாமியோட நேர் பார்வை படாத மாதிரி, ஆனா பூரணியையும் லதாவையும் ஒரே நேரத்துல நல்லா பாக்குற மாதிரி ஒரு இடத்துல போய் நின்னுக்கிட்டான். அவனோட கண்ணு வேட்டைக்குத் தயாரான கழுகு மாதிரி ரெண்டு பேரையும் நோட்டம் போட்டுச்சு.


கந்தசாமி: "நீதானப்பா கிஷோர் டெய்லர்? நேத்து போன்ல பேசுனது?"

கிஷோர் பவ்யமா : "ஆமாங்க ஐயா... அடியேன்தான். நேத்து தெரியாம ஏதோ பேசிட்டேன். மன்னிச்சுக்கோங்க."

கந்தசாமி: "சரி அத விடு... தையல் வேலையெல்லாம் சுத்தமா செய்வியா? எந்தக் குறையும் இருக்கக் கூடாது."

கிஷோர்: "எந்த வேலையா இருந்தாலும், எவ்ளோ கஷ்டமான வேலையா இருந்தாலும், சுத்தமா, கச்சிதமா முடிச்சுத் தருவேன் ஐயா. ஒரு நூல் பிசிறு கூட இருக்காது" இதைச் சொல்லும்போது அவன் பூரணியை ஒரு மார்க்கமா பார்த்தான் .

கந்தசாமி: "சரி... நம்ம வீட்டுல நெறைய தையல் வேலை பாக்கியிருக்குது. பொம்பளைங்க வெளில அலையக் கூடாதுன்னு தான் உன்னை இங்க வரச் சொன்னேன். முதல்ல பூரணிக்குத் தேவையான ஜாக்கெட்ட, அவ ஆசைப்படுற மாதிரியே முடிச்சுக்குடு. அப்புறம் மத்த வேலையைப் பாக்கலாம்."

கிஷோர்: "சின்னம்மாவுக்கு என்ன வேலையா இருந்தாலும் நான் சூப்பரா செஞ்சு தருவேன் ஐயா... அதுல எந்தக் குறையும் இருக்காது. அப்புறம்... வேற யாருக்காச்சும் வேலை இருந்தாலும் சொல்லுங்க... அதையும் நான் பர்சனலா கவனிச்சுக்கறேன்."

  அவன் கண்ணு பூரணியோட முன்னழகை மேய்ஞ்சுது. பூரணிக்கு அது புரிஞ்சு, டக்குனு சேலையை இழுத்துப் போத்திக்கிட்டா .

கந்தசாமி: "மத்த வேலையை லதா உன்கிட்ட சொல்லுவா. அவகிட்ட கேட்டுக்கோ."

லதா: "தம்பி... வீட்டுல ஜன்னல் ஸ்கிரீன் துணி, சோபா கவர், அப்புறம் என்னோட பழைய துணி எல்லாம் ஆல்டரேஷன் பண்ணி தைக்க வேண்டியிருக்கு. உன்னோட டேஸ்ட் ரொம்ப நல்லா இருக்கும்னு பத்மா சொன்னா. அதான் உன்னைக் கூப்ட்டோம்."

கிஷோர்: "ஆமா மேடம்... என் ரசனை எப்போதுமே தரமா தான் இருக்கும். நான் கண்டதையெல்லாம் தொடமாட்டேன். எது குவாலிட்டியான பொருளோ, அதை மட்டும்தான் தொடுவேன். தொட்டா விடமாட்டேன்."

இதைச் சொல்லும்போது அவன் லதாவோட இடுப்பு மடிப்பையும், லேசா விலகியிருந்த சேலை வழியா தெரிஞ்ச அவ முலைபிலவையும் பாத்துக்கிட்டே சொன்னான். 


லதாவுக்கு அந்தப் பார்வையின் அர்த்தம் புரியலை. ஆனா பூரணி அதைச் சரியா கவனிச்சுட்டா.

 அடப்பாவி... இவன் சரியான காமப் பிசாசா இருப்பான் போலயே... வயசான மாமியாரையும் விடாம சைட் அடிக்கிறானே... இவன் கண்ணு அலையுறதப் பாத்தா, இவன் இங்க வேலையை விட, வேற ஏதோ ஒன்னுக்குத் தான் குறி வைக்கிறான் போல அப்படின்னு நினைச்சு, பூரணிக்கு லேசா சிரிப்பு வந்துருச்சு.

பூரணியோட இந்தச் சிரிப்பை கிஷோர் பாத்துட்டான்.  

பரவாயில்லையே... நம்மள ஓகே பண்ணிட்டா போலயே... சிரிப்பு வருதுன்னா பாதி கிணறு தாண்டுன மாதிரி. எப்படியாவது இந்த வீட்டுல ஒருத்திய உஷார் பண்ணுனா கூட, லைஃப்ல செட்டில் ஆயிடலாம் அப்படின்னு மனசுக்குள்ள குஷியானான்.


கந்தசாமி: "ஆனா இதுக்கெல்லாம் நீ இங்கியே இருக்குற மாதிரி இருக்கும்ப்பா. அவ்ளோ வேலை கிடக்குது. தினமும் வந்து போறது கஷ்டம். பகல்ல இங்க வேலை செஞ்சுட்டு, ராத்திரி வேணும்னா வீட்டுக்குப் போயிக்கோ. நம்ம ஸ்டோர் ரூம்ல ரெண்டு நல்ல தையல் மெஷின் இருக்குது. இல்ல உன் மெஷின் தான் வேணும்னா சொல்லு, வண்டி அனுப்பித் தூக்கிட்டு வரச் சொல்றேன். நீயே முடிவு பண்ணிக்கோ... தினமும் அலைஞ்சா உனக்குத் தான் சிரமம். வேலை நெறைய இருக்கு."


இதைக்கேட்டதும் கிஷோருக்குத் தலைகால் புரியலை. அடடே... நெனைச்சதை விடப் பெரிய ஜாக்பாட் அடிச்சிருச்சுடா! சும்மா ஒரு நாள்ல முடியுற வேலையை, எதாச்சும் சொல்லி நாலு அஞ்சு நாள்னு இழுத்து, இங்கியே டேரா போட்டுற வேண்டியதுதான். இங்கியே தங்குனா... பத்மா, லதா, பூரணி, அந்தப் பூஜா குட்டி... அடேங்கப்பா... நெனைச்சாலே இனிக்குதே! அப்படின்னு மனசுக்குள்ள துள்ளிக்குதிச்சான்.


கந்தசாமியோட இந்த ஐடியா பூரணிக்குப் பிடிக்கலை. இவன சீக்கிரம் அளவெடுக்க வச்சுட்டு, அனுப்பி விடலாம்னு பாத்தா, மாமா இவனை இங்கியே தங்கச் சொல்றாரே... இவன் பார்வை வேற சரியில்லையே... அப்படின்னு அவ முகம் லேசா மாறிச்சு. அவ ஏதாச்சும் சொல்ல வாயெடுத்தா, அதுக்குள்ள கிஷோர் முந்திக்கிட்டான்.


கிஷோர் பணிவா "சரிங்க ஐயா... ரொம்ப நன்றிங்க ஐயா. நீங்களும் பெரியம்மாவும் எப்படிச் சொல்றீங்களோ அப்படியே கேட்டுக்குறேன். நான் நீங்க எவ்ளோ வேலை கொடுத்தாலும், எவ்ளோ நாள் ஆனாலும் நான் டயர்ட் ஆகாம செஞ்சு முடிப்பேன். உழைக்கிறதுக்கு நான் என்னைக்குமே பயப்பட மாட்டேன்."


  இதைச் சொல்லும்போது ஒரு மாரியான காமச் சிரிப்போட, கண்ணை அடிச்சு பூரணியைப் பார்த்தான். பூரணிக்கு இப்ப எதுவுமே பேச முடியாம போயிருச்சு. மாமனார் பேச்சைத் தட்ட முடியாது இல்லையா .

கந்தசாமி: "சரி... உனக்கு வேற ஏதாச்சும் வேலை பாக்கி இருந்தாலும், அதையும் இங்கியே கொண்டு வந்து வச்சுக்கோ. எவ்ளோ நல்லா செய்றியோ, அவ்வளவு கூலி கிடைக்கும். யாருக்கும் எந்தத் தொந்தரவும் இருக்கக் கூடாது. புரியுதா?"

கிஷோர்: "புரிஞ்சுதுங்க ஐயா... நான் ரொம்ப நிதானமா, அன்பா, யாருக்கும் வலிக்காம என் வேலையைச் செய்வேன். இந்த வீட்டை என் வீடு மாதிரியே பாத்துக்குவேன். நீங்க நம்பலாம்."   

வார்த்தைக்கு வார்த்தை அர்த்தத்தோட சிரிச்சான் .
கிஷோர் பேசுற அந்த ஸ்டைலை பாத்து, பூரணிக்கு மறுபடியும் சிரிப்பை அடக்க முடியலை. இவன் ஏதோ பெரிய ப்ளான் போடுறான் அப்படின்னு அவளுக்குப் புரிஞ்சுது.


கந்தசாமி பூரணியைப் பார்த்து, "என்னம்மா பூரணி... ஓகே தானே? உனக்குச் சம்மதம் தானே?" அப்படின்னு கேட்டாரு.

[Lust king 66]

பகுதி 8
பூரணி தயக்கத்துடன், ஆனால் மாமனாரின் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு தலையசைத்தாள். "சரிங்க மாமா... நீங்க ஆசைப்பட்ட மாதிரியே நடக்கட்டும். அவரை இங்கயே தங்க வைக்கலாம்," என்றாள்.

கந்தசாமி முகத்தில் ஒரு திருப்தி தெரிந்தது. "ரொம்ப சந்தோஷம் மா. அப்போ ஒரு காரியம் பண்ணு பூரணி, நீ அவனுக்கு அந்த ஸ்டோர் ரூமையும், அங்க இருக்குற மெஷினையும் காட்டிக் கொடுத்துரு. அவனுக்கு என்னென்ன வேணுமோ எல்லாத்தையும் எடுத்துக் குடு. அவன் இன்னைக்கே வேலையை ஆரம்பிக்கட்டும்... நான் அப்படியே ஆபிஸ் கிளம்புறேன்... முக்கியமான மீட்டிங் இருக்கு. ஆமா, நம்ம பூஜாவைக் காணோம்? எங்க போனா?"

லதா குறுக்கிட்டு, "அவ ஏதோ காலேஜ் பிரண்ட் வீட்டுல விசேஷம்னு சொல்லி காலையிலேயே கிளம்பிப் போயிட்டாங்க. ராத்திரிக்கு தான் வருவா," என்றாள்.

கந்தசாமி : "சரி சரி... நான் கிளம்புறேன். டேய் கிஷோர், வேலையைச் சுத்தமாப் பாக்கணும். எந்தக் கம்ப்ளைன்ட்டும் வரக்கூடாது வரட்டுமா?" என்று கேட்டுவிட்டு விறுவிறுவென வெளியேறினார்.

கிஷோர் எழுந்து நின்று கும்பிடு போட்டான். "கண்டிப்பா ஐயா... நீங்க கவலையே படாதீங்க. எல்லாத்தையும் நான் பாத்துக்குறேன்."

கந்தசாமி கிளம்பிப் போனதும், லதா மெதுவாக எழுந்து கிஷோரின் அருகில் வந்தாள். அவளது முந்தானை லேசாக விலகியிருக்க, அதில் தெரிந்த அவளது வெண்மையான இடுப்பு மடிப்பு கிஷோரின் கண்களை உறுத்தியது.

லதா :"தம்பி, எனக்கு நல்லா கச்சிதமா ஒரு பிளவுஸ் தச்சுத் தா... பழைய மாடல் வேணாம். புதுசா ஏதாச்சும் ட்ரை பண்ணு. நான் அப்புறமா வந்து பாக்குறேன்," என்று சொல்லிவிட்டு, ஒரு சிரிப்புடன் அவங்க அறைக்குப் போய்விட்டாள்.

இப்போ அந்தப் பெரிய ஹால்ல பூரணியும் கிஷோரும் மட்டும்தான். நிசப்தம் அந்த அறையை நிறைத்திருந்தது. ஏசியின் சத்தம் மட்டும் ரீங்காரமிட்டது.

கிஷோர் இப்போ பூரணியை விழுங்குற மாதிரி பாக்க ஆரம்பிச்சான். அவன் பாக்குற பார்வையை வச்சே, இப்போவே பூரணியை அப்படியே வளைச்சுப் போட்டுருவான் போல இருந்துச்சு. பூரணிக்கு லேசா நடுக்கம் வந்தாலும், அவளோட பழைய கோவம் இன்னும் முழுசா குறையல. ஆனா முகத்துல ஒரு சின்ன வெட்கம் எட்டிப் பாத்தது. அவன் பார்வை அவளை ஊடுருவிச் செல்வது போல் இருந்தது.



கிஷோர் அவ உடம்பை ரசிச்சுகிட்டே மெதுவா அவகிட்ட நெருங்கி வந்தான். கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி கந்தசாமி உக்காந்திருந்த சோபாவுக்குப் பக்கத்துல வந்து நின்னான். 

கிஷோர் கிட்ட வர வர, அவனது சிகரெட் நெடியும், வியர்வை வாசனையும் பூரணியின் நாசியை துளைத்தது. அது அவளுக்குப் புதியதாக, அதே சமயம் கிளர்ச்சியூட்டுவதாக இருந்தது. பூரணி வெட்கத்துல தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டா.


கொஞ்ச நேர அமைதிக்குப் பிறகு...
கிஷோர் மெல்லிய, கரகரப்பான குரலில் "எங்க இருந்து ஆரம்பிக்கலாம் மேடம்? வேலையை?" குரலில் காமம் வழிந்தது .

பூரணி சட்டெனத் தலையை நிமிர்த்தி, அவனை முறைத்தாள். "ரொம்ப ஓவராப் பேசாத... இங்க உன் வேலையைக் காட்டாத. உன்னைப் பத்தி எனக்கு எல்லாமே தெரியும். நீ எப்பேர்ப்பட்ட ஆளுன்னு எனக்குத் தெரியும்."

கிஷோர் புருவத்தை உயர்த்தினான். "என்னை பத்தி என்ன தெரியும் மேடம்? நான் நல்லவன் தான்னு தெரியுமா?"


பூரணி: "உனக்கு இருக்குற கெட்ட பழக்கம் எல்லாம் எனக்குத் தெரியும்."


கிஷோர் ஒரு அடி முன்னால் வைத்து, "அப்பிடி என்ன பழக்கம்...  

பூரணி : "உன்கிட்ட ஜாக்கெட் தைக்க வர்ற பொம்பளைங்க கிட்ட நீ என்ன தில்லாலங்கடி வேலை பண்ணுவேன்னு எனக்குத் தெரியும். பத்மா எல்லாத்தையும் சொல்லிட்டா."

இதுவரைக்கும் தான் குடிக்குற விஷயம் தான் பூரணிக்குத் தெரியும்னு நினைச்சான் கிஷோர். ஆனா இப்போ லேடீஸ் விஷயத்தை எடுத்ததும், அவனுக்குப் புரிஞ்சு போச்சு. 

  அடிப்பாவி... அந்தப் பத்மா சிறுக்கி எல்லாத்தையும் கக்கிட்டா போல... அவளை வச்சுக்குறேன் இரு. முதல்ல இவள சமாளிப்போம்னு மனசுக்குள்ள திட்டிக்கிட்டான். உடனே சுதாரிச்சுக்கிட்டு வேற ரூட்ல பேசினான்.

கிஷோர்: " மேடம்... அந்தப் பத்மா பேச்சைக் கேட்டு ஏமாந்துறாதீங்க. அவளுக்கு என் மேல பொறாமை. அவ சும்மா எதையாச்சும் இட்டுக்கட்டிச் சொல்லுவா. அவ புருஷனுக்கும் எனக்கும் ஒருதடவை சீட்டு விளையாடும்போது சண்டை வந்துச்சு. அந்தக் கடுப்புல என்னைப் பத்தி எதாச்சும் கோர்த்து விட்டிருப்பா. நான் அப்டிப்பட்ட ஆளு இல்ல மேடம். நான் சுத்தமானவன் என்னை நம்பு குட்டிமா."


 அவன் "குட்டிமா"னு கூப்பிட்டதும் பூரணிக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு. இவன் எப்படி நம்மை குட்டிமா அது இதுனு கூப்பிடலாம்? இவனுக்கு எவ்வளவு துணிச்சல்? னு கோவம் வந்தாலும், தன் புருஷன் அருண் கூட இப்படி ஆசையா, கொஞ்சிக் கூப்பிட்டதில்லையேன்னு மனசுக்குள்ள ஒரு சின்ன ஏக்கம் கலந்த சந்தோஷம் எட்டிப் பார்த்தது. ஆனா வெளிய கோவமா நடிக்கணுமே...

பூரணி: "என் பேரு குட்டிமா இல்ல... மரியாதை முக்கியம். ஒன்னு பூரணி மேடம்னு கூப்பிடு, இல்ல கந்தசாமிமருமகள்னு கூப்பிடு. குட்டிமானு கூப்பிட என் புருஷனுக்கு மட்டும்தான் உரிமை இருக்கு. உனக்கு இல்ல. புரிஞ்சுதா?"

கிஷோர் மனசுக்குள் பரவாயில்லையே, பொண்ணு கொஞ்சம் அசைஞ்சு குடுக்குதே... கோவப்படுற மாதிரி நடிச்சாலும் கண்ணுல சிரிப்பு தெரியுதே      

"மன்னிச்சுடுங்க மேடம்... நீங்க சொல்றபடியே கூப்பிடுறேன். ஆனா நான் நீங்க நெனைக்கிற அளவுக்குக் கெட்டவன் இல்ல மேடம்... என் மனசு வெள்ளை..."


பூரணி : "திரும்பவும் ஆரம்பிக்கிறியா? சொன்னது காதுல விழுந்துச்சா இல்லையா?"

கிஷோர்: "புரிஞ்சுது சின்னம்மா... இனிமே தப்பு நடக்காது."

பூரணி: "எனக்கு இந்தப் பத்மா ஒன்னும் சொல்லல... நீ அவள பத்தித் தப்பா நினைக்காத."

கிஷோர் குழப்பத்துடன், "அப்போ யாரு சொன்னது? வேற யாருக்கு என்னைப் பத்தி தெரியும்?"

 "பிரியா...."

கிஷோர்: "அது யாரு பிரியா ? எனக்கு அப்பிடி யாரையும் தெரியாதே... நான் கேள்விப்பட்டதே இல்லையே..."

பூரணி: "அவ என் நாத்தனார் பூஜாவோட காலேஜ் பிரண்ட். அவளோட அண்ணிக்கும் உனக்கும் ஏதோ தொடர்பு இருந்துச்சாமே? அவங்க அண்ணி அடிக்கடி உன் கடைக்கு வருவாங்களாமே?"

கிஷோருக்கு அந்தப் பிரியா யாருன்னே தெரியல. கோயம்புத்தூர்ல எத்தனையோ பொண்ணுங்க கடைக்கு வராங்க, போறாங்க. போனா போவுது, எவளோ இருந்துட்டுப் போறா... இப்போ இவள கரெக்ட் பண்ண இது ஒரு வாய்ப்புனு நினைச்சான். 


இந்தப் பேச்சை வளர்த்தா தான் பூரணி இன்னும் கொஞ்சம் ப்ரீ ஆவா, அவளோட அந்தரங்க விஷயங்களைப் பேசுவான்னு புரிஞ்சுக்கிட்டான்.

கிஷோர்: "சரி மேடம்... அந்தப் பிரியாவையும் தெரியாது, அவங்க அண்ணியையும் தெரியாது. ஆனா நீங்க சொல்றீங்களே... ஏதோ தொடர்பு இருந்துச்சுன்னு... அப்பிடி என்ன தொடர்பு இருந்துச்சுன்னு நீங்களே சொல்லுங்க மேடம். நானும் தெரிஞ்சுக்கறேன்."

பூரணிக்கு வெட்கம் பிச்சிக்கிட்டு வந்துச்சு. அந்த வார்த்தையைச் சொல்ல நாக்கு கூசியது. தலை குனிஞ்சுக்கிட்டா. மெதுவா நிமிர்ந்து கிஷோரின் கண்களைப் பார்த்தாள்.

பூரணி: "உனக்கும் அவங்களுக்கும் ஏதோ தப்புத் தண்டா இருந்துச்சாம்... நீ அவங்கள மயக்கி..." கூச்சத்தில் வார்த்தை வராமல் நிறுத்தினாள் .

கிஷோர்: "தப்புத் தண்டாவா? புரியலையே... மயக்குறதா? கொஞ்சம் விளக்கமா சொல்லுங்க குட்டிமா மேடம்... அப்போதான் நான் பதில் சொல்ல முடியும்," வேணும்னே இழுத்தான், அவளது வெட்கத்தை ரசிப்பதற்காக .

பூரணிக்கு முகம் செவந்து போச்சு. வெட்கத்துல ரெண்டு கையாலயும் முகத்தை மூடிக்கிட்டா. அவளது காது மடல்கள் கூடச் சிவந்துவிட்டன.

பூரணி: "சீ... எனக்கு ஒன்னும் தெரியாது... ஆள விடு. நான் போறேன்."

அப்படியே வேகமா எழுந்து மாடிப் படியை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சா. அவசரத்துல கிஷோர் பக்கமா உரசுற மாதிரி போனா. அப்போ அவளோட சேலை முந்தானை காற்றில் பறந்து கிஷோரின் முகத்தில் பட்டு, அவனது கன்னத்தை வருடிச் சென்றது.

கிஷோர் அந்த வாசனையை ஆழ்ந்து உள்ளிழுத்தான். மூச்சை இழுத்து "ஆஹா... என்ன ஒரு வாசனை... மல்லிகைப்பூவும் சந்தனமும் கலந்த வாசனை... என் குட்டிமா வாசனை ஆளத் தூக்குதே... சொர்க்கமே பக்கத்துல வந்த மாதிரி இருக்கு!"
பூரணி சட்டெனத் திரும்பி நின்னு, "ரொம்ப ஓவராப் பண்ணாத... என் பழைய பிளவுஸை எடுத்துட்டு வந்து ஸ்டோர் ரூம்ல வேலையைப் பாரு. என் பக்கத்துல வர முயற்சி பண்ணுன... அப்புறம் வேற மாதிரி ஆகிடும். மாமாகிட்ட சொல்லிடுவேன்"னு மிரட்டினாள்.    

ஆனா அந்த மிரட்டல்ல கோவத்தை விட ஒரு சிணுங்கல் தான் அதிகமா இருந்துச்சு. அவளுக்கு உள்ளுக்குள் அந்தப் பாராட்டு பிடித்திருந்தது .

படிக்கட்டுல ஏறும்போது, "மேல வா... அளவு ஜாக்கெட் தர்றேன்"னு சொல்லிட்டு ஏறினாள்.

கிஷோர் அவ பின்னாடியே போனான். பூரணி படி ஏற ஏற, அவளோட அந்த 36 சைஸ் குண்டிகள், அந்த டைட்டான சேலைக்குள் ஆடும் அழகை கிஷோர் கண் கொட்டாம ரசிச்சான். அவளோட முதுகு பூரா வெளில தெரிய, ஜாக்கெட் இறக்கத்தில் தெரிந்த அந்த வெண்மையான பளிங்கு முதுகும், இடுப்பு மடிப்பு நெளியும் அழகும்... அவன் கண்ணு அங்கயே சொக்கிப் போச்சு.

பூரணிக்கு அவன் என்ன பாக்குறான்னு புரிஞ்சு போச்சு. வெட்கத்துல சேலை முந்தானையை இழுத்து இடுப்பையும் முதுகையும் மறைச்சுக்கிட்டா.










கிஷோர் மனசுக்குள் ச்ச்சே... செம்மையான காட்சியை மறைச்சுட்டாளே பாவி. பரவாயில்ல... இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல மொத்தமா பாக்கத்தானே போறோம்.  

ரெண்டு பேரும் மாடியில இருக்குற பூரணியோட பெட்ரூமுக்கு வந்தாங்க. அது ஒரு பெரிய ஏசி ரூம். உள்ளே நுழைந்ததும் ஜில்லென்று காற்று வீசியது. லேசான லாவெண்டர் வாசனை அந்த அறையில் இருந்தது.

பூரணி: "அந்தச் சேர்ல உக்காரு."

கிஷோர் அந்த மெத்தென்ற நாற்காலியில் அமர்ந்தான். பூரணி வார்ட்ரோபைத் திறந்து ஒரு பழைய ஜாக்கெட்டை எடுத்தாள்.

பூரணி: "இந்தா... இந்த ஜாக்கெட் அளவை வச்சு, புதுச தச்சுடு. எனக்கு இதே ஃபிட்டிங் வேணும்."

கிஷோர் அதை வாங்கிட்டு யோசிச்சான். சும்மா இந்தத் துணியை வச்சு தச்சா என்ன சுவாரஸ்யம் இருக்கு? அவனுக்கு பூரணி உடம்பைத் தொடணும். அவளைத் தீண்டணும். அதுக்கு இதுதான் சரியான வாய்ப்பு.

கிஷோர்: "மேடம்... நல்லா யோசிச்சுக்கங்க... இது ஓகே தானா? இது ரொம்பப் பழைய ஜாக்கெட் மாதிரி தெரியுதே?"



பூரணி : "என்ன கேள்வி இது? அதான் அளவு கரெக்டா இருக்கும்னு சொல்றேன்ல... இது போன மாசம் தச்சது தான். நீ தைக்கிற வழியைப் பாரு."

கிஷோர்: "இல்ல மேடம்... சும்மா ஒரு துணியை வச்சு தைக்கலாம். ஆனா அப்பறம் லூஸாவோ, டைட்டாவோ போச்சுனா என்னைக் குத்தம் சொல்லக் கூடாது. அப்புறம் ஐயா கோவப்படுவாரு."


பூரணி: "ஏன் லூசா போகப் போகுது? அளவு ஜாக்கெட்டை வச்சு ஒழுங்கா அளவெடுத்தா சரியாத் தானே வரும்? நீதான் பெரிய எக்ஸ்பர்ட்னு சொன்ன?"

கிஷோர்: "மேடம் நான் என்ன சொல்றேன்னா... அளவு ஜாக்கெட்டை விடுங்க... உங்க உடம்புல நேரடியா டேப் வச்சு அளவெடுத்தா இன்னும் கச்சிதமா இருக்கும். ஒரு இன்ச் கூட மாறாது."





பூரணி: "அதெல்லாம் தேவையில்ல... இதுவே போதும். என் உடம்புல யாரும் கை வைக்கிறத நான் விரும்பல."

கிஷோர்: "மேடம்... தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. உங்களுக்குக் கல்யாணம் ஆகி ஒரு வருஷம் ஆச்சுல்ல... கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் பொண்ணுங்க உடம்புல நிறைய மாற்றம் வரும். ஹார்மோன் மாற்றம்னு சொல்லுவாங்க. குறிப்பா சொல்லணும்னா..."

அவன் பேச்சை நிறுத்திவிட்டு, பூரணியின் புடைத்த முலைபழங்களை பார்த்துக்கிட்டே சொன்னான்.

கிஷோர்: "அந்த மாங்கா சைஸ் எல்லாம் பெருசா ஆகியிருக்கும் மேடம்... பழைய அளவு பத்தாது. கப் சைஸ் மாறியிருக்கும். டைட்டா இருந்தா உங்களுக்குத் தான் கஷ்டம். மூச்சு விட முடியாது."

பூரணி அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள். "என்னது? மாங்காவா?" அவளுக்குக் கோபத்தை விட வெட்கம் அதிகமாக வந்தது. தன் மார்பகத்தை ஒருவன் மாங்காய் என்று வர்ணிப்பதை அவளால் நம்ப முடியவில்லை .

[Lust king 66]

கதை படித்து கருத்தை கூறவும்

[Lust king 66]

பகுதி 9: 

கிஷோர் சொன்ன அந்த 'மாங்கா' உதாரணத்தைக் கேட்டதும் பூரணிக்கு முகம் சிவந்துவிட்டது. அது வெட்கமா இல்லை கோபமா என்று பிரிக்க முடியாத அளவுக்கு அவளோட முகம் மாறிப்போனது. அவளுக்கு உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி கூசியது. இவன் என்ன இப்படிப் பச்சையா பேசுறான் என்று நினைத்துக்கொண்டு, கடுப்பான குரலில் அவனிடம் சீறினாள்.

"ஏய்... மரியாதை கெட்டுப் பேசாத. என்கிட்ட இந்த லோக்கல் பாஷையெல்லாம் வச்சுக்காத. அசிங்கமாப் பேசாதன்னு சொன்னா உனக்குக் காதுல விழுகாதா?" என்று கத்தினாள்.

கிஷோர் சற்றும் அசராமல், ஒரு நக்கலான சிரிப்பை உதட்டில் தவழவிட்டான். "என்ன மேடம்... இதுல என்ன அசிங்கம் இருக்கு? ஊர் உலகத்துல இருக்குறதத்தானே சொன்னேன். மாங்காவ மாங்கான்னு சொல்லாம தேங்கானு சொல்ல முடியுமா? இல்ல பூசணிக்காய்னு தான் சொல்ல முடியுமா? எது எது எப்படி இருக்கோ, அதை அப்படித் தானே சொல்ல முடியும்?" என்று திருப்பிக் கேட்டான்.

பூரணிக்கு இவன் பேசுறதுக்கு என்ன பதில் சொல்றதுன்னே தெரியல. ஆனாலும் தன் கௌரவத்தை விட்டுக்கொடுக்காமல், "சீ... வாய மூடு. அதெல்லாம் அப்படிச் சொல்லக் கூடாது. அதை செஸ்ட்னு சொல்லு. இல்ல மார்புனு நாகரீகமா சொல்லு. அத விட்டுட்டு ரோட்டுல போறவ மாதிரி பேசுற?" என்று அதட்டினாள்.

கிஷோர் விடவில்லை. "ஓ... அப்போ இங்கிலீஷ்ல 'செஸ்ட்'னு சொன்னா அது நாகரீகம்... நம்ம தமிழ்ல சொன்னா அசிங்கமா? நல்லா இருக்கு மேடம் உங்க நியாயம். ஊருக்கு ஏத்த மாதிரி வேஷம் போடுறீங்க போல," என்று கிண்டலாகச் சொன்னான்.


பூரணிக்கு அப்போதே புரிஞ்சு போச்சு, இவன்கிட்ட பேசி ஜெயிக்க முடியாதுன்னு. இவன் வாய் சும்மா கத்தி மாதிரி வெட்டுது. இவன்கிட்ட வாதாடுற ஒவ்வொரு நிமிஷமும் நமக்குத் தான் ஆபத்துன்னு உணர்ந்தாள். அதனால பேச்சை மாத்துறது தான் நல்லதுனு முடிவு பண்ணா.

பெருமூச்சு விட்டபடி, "எனக்கு அதெல்லாம் தெரியாது. நீ அதிகம் பேசாம வேலையைப் பாரு. இந்த அளவு ஜாக்கெட்டை வச்சே எனக்குப் புதுசு தச்சுடு. அது போதும். என் உடம்புல கை வைக்கத் தேவையில்ல," என்று கறாராகச் சொன்னாள்.

கிஷோர் தோளைக் குலுக்கிக் கொண்டான். "சரி மேடம்... உங்க இஷ்டம். நீங்க எப்பிடிச் சொல்றீங்களோ அப்படியே செய்றேன். ஆனா ஒரு விஷயம்... அப்புறம் தச்சு முடிச்சதுக்கு அப்புறம் ஜாக்கெட் டைட்டாவோ, இல்ல லூசாவோ போச்சுனா அதுக்கு நான் பொறுப்பில்ல. ஐயாவோ, நீங்களோ என்னைக் கேக்கக் கூடாது. ஏன்னா பழைய அளவு ஜாக்கெட்டை நம்பித் தைச்சா உங்க உடம்புவாகு எப்பிடி மாறியிருக்குன்னு எனக்குத் தெரியாதே?" என்று பொறுப்பைத் தட்டிக் கழித்தான்.

கிஷோர் இப்படிச் சொன்னதும் பூரணிக்கு இப்போ மண்டைக்குள் குழப்பம் வந்துருச்சு. அவன் சொல்றதும் ஒரு வகையில சரிதான். ஒருவேளை அளவு சரியில்லனா அவ்ளோ விலை உயர்ந்த பட்டுத் துணி வீணா போயிரும். அப்புறம் அடுத்த வாரம் நடக்கப்போற பங்ஷன்ல இதைப் போட்டுக்க முடியாது. எல்லார் முன்னாடியும் அசிங்கமா போயிரும். ஆனா... இவனை அளவெடுக்க அனுமதிச்சா, இவன் சும்மா இருக்க மாட்டானே... இவன் பார்வை தான் கழுகு மாதிரி இருக்குதேன்னு யோசிச்சு மௌனமா நின்னா.

பூரணி தீவிரமா யோசிக்கிறதப் பாத்துட்டு கிஷோரே மெதுவாப் பேச்சை ஆரம்பித்தான். அவனது குரல் இப்போது தேன் தடவிய கத்தி போல் குழைந்தது.

"என்ன யோசிக்கிறீங்க குட்டிமா... யோசிக்காம அளவுக் குடுங்க. ஒன்னும் ஆகாது."

திடீர்னு அவன் தன்னை 'குட்டிமா' னு உரிமையா கூப்பிட்டது பூரணிக்கு ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு. கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி அவங்க அப்பா அப்படி கூப்பிடுவாரு. அதுக்கப்புறம் யாருமே அவளை அப்படி கொஞ்சினது இல்ல. கோவம் வந்தாலும், அதுல ஒரு செல்லம் கொஞ்சுற தொனி இருந்தது அவளுக்குப் புதுசாவும், சிலிர்ப்பாகவும் இருந்துச்சு. இருந்தாலும் வெளிய காட்டிக்காம முறைத்தாள்.

"எனக்குத் தெரியும்... உன்னோட நரிப்புத்தி எனக்குத் தெரியாதா? நீ அளவெடுக்குற சாக்குல என் கிட்டக்க வருவ... என்னைத் தொடுவ... உரசப் பாப்ப... இதானே உன் பிளான்?" என்று நேரடியாகவே கேட்டாள்.

கிஷோர் சிரித்துக் கொண்டே, "தொட்டா... என்ன ஆகப்போகுது குட்டிமா? தேய்ஞ்சா போயிருவீங்க?" என்று கேட்டான்.

பூரணி அதிர்ச்சியடைந்தாள். "என்னது? தொட்டா என்ன ஆகுமா? என்னடா நினைச்சுட்டு இருக்க உன் மனசுல? என்னை மயக்கலாம்னு பாக்குறியா? நான் மத்த பொண்ணுங்க மாதிரி இல்ல," என்று எச்சரித்தாள்.

கிஷோர் உடனே முகத்தை பாவமாக வைத்துக்கொண்டான். "ச்சே ச்சே... அப்பிடியெல்லாம் இல்ல மேடம். நான் இதுவரைக்கும் யாரையும் அப்படிப் பண்ணது இல்ல. நீங்க தப்பா புரிஞ்சுக்கிட்டீங்க."

பூரணி முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு, "பொய் சொல்லாத. பத்மா சொன்னதெல்லாம் பொய்யா?" என்றாள்.

கிஷோருக்குப் புரிஞ்சுது, இவளை முதல்ல நம்ப வச்சா தான் காரியத்தைச் சாதிக்க முடியும்னு. ஒரு நம்பிக்கையை உருவாக்கினா தான், அவளோட நெருங்க முடியும்.

"சத்தியமா மேடம்... நான் அப்படிப் பட்ட ஆளு இல்ல. இதுவரைக்கும் நான் எவளையாவது தொட்டிருந்தா, அது அவ விருப்பத்தோட தான் நடந்திருக்கும். வற்புறுத்தி யாரையும் நான் சுண்டுவிரலால கூடத் தொட்டதில்லை. என் தொழில் மேல ஆணையாச் சொல்றேன்," என்று பொய்யான சத்தியத்தை அள்ளி வீசினான்.


பூரணி அவன் முகத்தையே உற்றுப் பார்த்தாள். அவன் கண்கள் உண்மையைச் சொல்வது போலவே நடித்தன. அவள் கொஞ்சம் யோசித்துவிட்டு, ஒரு சிறு குழந்தை மாதிரி அவனிடம் கேட்டாள்.

"நிஜமாவா சொல்ற? அப்போ பிராமிஸ் பண்ணு... நீ தப்பா நடக்க மாட்டேன்னு. என் மேல அநாவசியமா கை வைக்க மாட்டேன்னு சத்தியம் பண்ணு," என்றாள். அப்போது அவளது முகம் பார்ப்பதற்கே பாவமாகவும், அப்பாவித்தனமாகவும் இருந்தது.

கிஷோர் மிகவும் சீரியஸா முகத்தை வைத்துக்கொண்டு, நெஞ்சில் கை வைத்தான். "பக்கா பிராமிஸ் மேடம். நான் தப்பா நடக்க மாட்டேன். போதுமா? இப்போ நம்புறீங்களா?"

பூரணி பெருமூச்சு விட்டாள். "உண்மையாத்தானே? பாரு... எனக்குக் கல்யாணம் ஆகிடுச்சு. நான் என் புருஷன் அருணை உசுரா காதலிக்கிறேன். எதாச்சும் தப்பாயிடுச்சுனா என் வாழ்க்கை நாசமா போயிடும். அதனால தான் பயப்படுறேன்."

கிஷோர் அவளுக்கு நம்பிக்கை கொடுப்பது போல் பேசினான். "மேடம்... நான் எப்படி உங்ககிட்ட தப்பா நடப்பேன்? அப்படி எதாச்சும் பண்ணுனா உங்க மாமனார் கந்தசாமி அண்ணாச்சி என்னைக் கொன்னே போட்ருவாரு. அவரு எனக்குச் சாமி மாதிரி. அவருக்குத் துரோகம் பண்ணுவேனா?" என்று பயப்படுற மாதிரி செமையா நடிச்சான்.ஆனால் அவன் மனசுக்குள்ள, நக்கலாகச் சிரித்துக்கொண்டான்.

மாமனார் பேரு சொன்னதும் பூரணிக்கு முழுசா நம்பிக்கை வந்துருச்சு. 'சரி, இவன் மாமாவுக்குப் பயப்படுறான். அதனால தப்பு பண்ண மாட்டான்'னு நெனச்சு, மனசத் தேத்திக்கிட்டு அளவெடுக்கச் சம்மதிச்சா.

பூரணி மெதுவா அந்தக் கட்டில் பக்கத்துல இருந்த பெரிய நிலைக்கண்ணாடிக்கு முன்னாடி போய் நின்னா.

கிஷோர் டேப் ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டு அவள் அருகில் வந்தான். அவளது வாசனை அவனுக்குப் போதையை ஏற்றியது.
"மேடம்... முன்னாடி இருந்து ஆரம்பிக்கவா? இல்ல பின்னாடி இருந்தா?" என்று கேட்டான்.

பூரணிக்குச் சுருக்கென்று கோபம் வந்தது. "மறுபடியும் ஆரம்பிச்சுட்டியா? இரட்டை அர்த்தத்துல பேசுறத நிறுத்துன்னு எத்தன தடவை சொல்றது?"

கிஷோர் பதறுவது போல் நடித்தான். "அய்யய்யோ... நான் எந்த டபுள் மீனிங்ல பேசல மேடம். சத்தியமா இல்ல. நீங்க தான் எல்லாத்தையும் தப்பா புரிஞ்சுக்கிறீங்க. அளவெடுக்குறத முன் பக்கமா, அதாவது மார்புப் பகுதியில இருந்து எடுக்கவா, இல்ல முதுகுப் பக்கமா இருந்து அளவெடுக்கவான்னு தான் கேட்டேன். இதுல என்ன தப்பு இருக்கு?
"
பூரணி கோவமா கிஷோரைப் பாத்துக்கிட்டே திரும்புனா.
"சரி தொலை... நான் எங்க நிக்கணும்? எப்பிடி நிக்கணும்?"


கிஷோர் கையைக் காட்டி, "இங்க... என் முன்னாடி நேரா நில்லுங்க. கையைத் தூக்குங்க. முதல்ல முதுகு அளவை எடுக்கவா? இல்ல... அந்த செஸ்ட் அளவை எடுக்கவா?" என்று கேட்டான்.

அவன் அந்த 'செஸ்ட்'ங்குற வார்த்தையைச் சொல்லும்போது, அவளோட முலைய வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டே, வார்த்தையை நல்லா அழுத்திச் சொன்னான். அவனது கண்கள் அந்த ஜாக்கெட்டுக்குள் திமிறும் அழகை விழுங்கின.

பூரணி மறுபடியும் கோவமாத் திரும்புனா. இப்போ அவ முகம் கிஷோருக்கு ரொம்பப் பக்கத்துல வந்துச்சு. ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல இடைவெளியே இல்ல. ஒரு இன்ச் கேப் தான். அவளோட மூச்சுக்காற்று அவன் முகத்துல பட்டுச்சு.

கிஷோர் ஒன்னும் தெரியாத பச்சமண் மாதிரி, திருதிருவென முழித்துக் கொண்டு நின்றான்.

பூரணி பற்களைக் கடித்தபடி, "மறுபடியும் உன் புத்தியைக் காட்டுறியா? கண்ணு எங்க மேயுது? அளவெடுக்குற வேலையை மட்டும் பாக்க மாட்டியா?" என்று சீறினாள்.

கிஷோர் சிரித்துக்கொண்டே, "என்ன மேடம்... நீங்க தானே மாங்கானு சொல்லக் கூடாது, செஸ்ட்னு சொல்லச் சொன்னீங்க... அதான் உங்க பாஷையிலயே கேட்டேன்..."



அப்படிச் சொல்லிக்கிட்டே, அவன் கையை மெதுவா அவளோட பால்கட்டி முலைகளுக்கு நேரா கொண்டு போனான். கையில் வைத்திருந்த டேப்பை அவளது மார்பைச் சுற்றி அளவெடுப்பதற்காக வளைத்தான். ஆனால் அப்படிச் செய்யும்போது, எதேச்சையா படுற மாதிரி, தனது விரல்களால் அவளோட முன்னழகைத் தொடப் போனான்.

அவனது முரட்டு விரல் நுனி லேசா அவளது ஜாக்கெட் மேல பட்டு, அந்தச் முலை சதையின் மிருதுவான தன்மையை உணர்ந்தது தான் தாமதம்... பூரணிக்கு எங்கிருந்து தான் அந்த வேகம் வந்ததோ தெரியவில்லை.

"ஹேய்!!!! Don't touch me!!!!" என்று அலறினாள்.அந்த அறை அதிரும்படி கத்தினாள். "எவ்ளோ தைரியம் இருந்தா என்னைத் தொடுவ? நாயே... உன்னை நம்பி நின்னதுக்கு என் மேலேயே கை வைக்கிறியா?"

பூரணிக்கு அவ்ளோ கோவம் வந்துருச்சு. இவன் இவ்ளோ சீக்கிரம், அதுவும் சத்தியம் பண்ணிக் குடுத்துட்டு அடுத்த நிமிஷமே இப்பிடிலாம் செய்வான்னு அவ எதிர்பார்க்கல. அவ முகம் கோவத்துல தக்காளிப் பழம் மாதிரி சிவந்து, கண்கள் தீப்பொறியாக ஜொலித்தன.

கிஷோருக்கு அப்போதான் நிலைமை புரிஞ்சுது. 'அடடா... காரியம் கெட்டுப் போச்சே... கொஞ்சம் அவசரப்பட்டுட்டோம் போல. இன்னும் கொஞ்சம் நிதானமா, நைஸா காய் நகர்த்தியிருக்கணும். பழம் நழுவி விழுற நேரத்துல பயமுறுத்திட்டோமேனு நினைத்து வருந்தினான்.

உடனே பதறியபடி கைகளை எடுத்துக் கும்பிட்டான்.
"மேடம்... சாரி மேடம்... எக்ஸ்ட்ரீம்லி சாரி! நான் வேணும்னு செய்யல மேடம்... சத்தியமா வேணும்னு செய்யல. டேப் நழுவிப் போச்சு... கை தவறிப் பட்டுடுச்சு... மன்னிச்சுடுங்க குட்டிமா... ப்ளீஸ்... கத்தாதீங்க... யாராச்சும் வந்துறப் போறாங்க," என்று கெஞ்சினான். 

[Lust king 66]

பகுதி 10: 

"மேடம்... நிஜமாவே சாரி மேடம். என் மேல சத்தியமா எந்தத் தப்பும் இல்லீங்க. நான் வேணும்னு பண்ணல, தெரியாம கை பட்டுடுச்சுங்க. என்னை நம்புங்க," என்று பதறியபடி கைகளை பிசைந்து கொண்டு நின்றான் கிஷோர். அவனது குரலில் ஒரு நடுக்கம் இருந்தது, ஆனால் அது உண்மையான பயமா இல்லை நடிப்பானு கண்டுக்க முடியாத அளவுக்கு அச்சு அசலாக இருந்தது.

பூரணிக்கு இன்னும் ஆத்திரம் அடங்கவில்லை. அவளது கண்கள் அவனைத் துளைத்தன. "தெரியாம எப்படிடா படும்? சும்மா கதை விடாத. நீ வேணும்னு தான் என் மேல கை வச்ச... எனக்குத் தெரியும். ஆம்பளைங்க பார்வைய வச்சே அவனுங்க மனசுல என்ன ஓடுதுன்னு கண்டுபிடிக்கிறவடா நான். நீ பண்றது எதுவும் சரியில்ல," என்று சீறினாள்.

கிஷோர் முகத்தை அப்பாவி போல வைத்துக்கொண்டான். "அய்யய்யோ... இல்ல குட்டிமா... நீங்கதானே மாங்கானு சொல்லக்கூடாது, நாகரீகமா செஸ்ட்னு இங்கிலீஷ்ல சொல்லணும்னு சொன்னீங்க. அதைச் சொல்லும்போது சும்மா கை காட்டி, இங்கிருந்து அளவெடுக்கவான்னு கேக்கலாம்னு தான் கையைத் தூக்கினேன். ஆனா நமக்கிடையில இவ்வளவு கம்மி கேப் இருக்குன்னு நான் கவனிக்கல. கையைத் தூக்கும்போது அப்பிடியே பட்டுடுச்சு. மத்தபடி என் மனசுல கள்ளம் கபடம் எதுவும் இல்லீங்க," என்று விளக்கம் கொடுத்தான்.

இப்படி அவன் வாய் வார்த்தையாக விளக்கம் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கும்போதே, அவனது கண்கள் மட்டும் வேறு ஒரு வேலையைச் செய்து கொண்டிருந்தன. அவனது கண்கள் அவளோட அந்த எடுப்பான, ஆவேசத்தில் ஏறி இறங்கும் சாத்துகொடி முலைகளை
தான் வெறிச்சுப் பார்த்துட்டு இருந்தது. ஒரு நிமிஷம் அவளோட அந்த முன்னழகைப் பார்ப்பது, அப்புறம் டக்குனு அவ கண்ணைப் பார்த்து ரியாக்ஷனை செக் பண்ணுறதுனு மாத்தி மாத்திப் பார்த்துட்டு இருந்தான்.




பூரணிக்கு ஒரு பக்கம் பயமாகவும், இன்னொரு பக்கம் இவன் முன்னாடி இப்படித் தர்மசங்கடமா நிக்கிறோமே என்ற பதற்றமும் தொத்திக்கிச்சு. அந்தப் பதற்றத்துல அவளோட மூச்சு வேகமா மேலேயும் கீழேயும் ஏறி இறங்குச்சு.

 அவளோட அந்தத் தாராளமான, புடைச்சு நிக்கிற முலைப்பிளவுல வியர்வை துளிகள் அரும்ப ஆரம்பிச்சுது. ஏசி காத்துல அந்த வியர்வை துளிகள் ஒவ்வொன்னும் முத்து முத்தா, ரொம்பவே கவர்ச்சியா மின்னுச்சு. கிஷோர் கண்ணு இப்போ அந்தத் துளிகள் மேல தான் இருந்துச்சு. அந்த வியர்வை அப்படியே மெதுவா நழுவி அவளோட ஜாக்கெட்டுக்குள்ள மறையுற அழகை அவன் இமைக்காமப் பாத்துட்டு இருந்தான். பூரணிக்குத் தன் உடம்புல ஏதோ மாற்றம் நடக்குறது புரியுது, 

அவன் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய ஆராய்ச்சியே ஓடிக்கிட்டு இருந்தது. தான் அவளோட அந்த அந்தரங்க அங்கங்களைப் பார்க்குறது அவளுக்குப் பிடிச்சிருக்கா, இல்ல நிஜமாவே கோவப்படுறாளா, இல்ல கோவப்படுற மாதிரி நடிக்கிறாளான்னு அவ கண்ணைப் பார்த்துத் தெரிஞ்சுக்க முயற்சி பண்ணான். ஏன்னா பொண்ணுங்க உதட்டுல ஒன்னு சொல்லுவாங்க, ஆனா கண்ணுல வேற ஒன்னு இருக்கும்னு அவனுக்கு நல்லாவே தெரியும்.

பூரணிக்கு இப்போ கோவம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா குறைய ஆரம்பிச்சது. அவன் சொன்ன காரணத்தை அவளால் முழுமையாக மறுக்க முடியவில்லை. 'ஒருவேளை நிஜமாவே கைதவறிப் பட்டிருக்குமோ?' என்ற சந்தேகம் அவளுக்குள் எழுந்தது. அதை கிஷோரும் தன்னுடைய கழுகுக் கண்களால் கவனிச்சுட்டான். அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த இறுக்கம் தளர்வதை அவனால் உணர முடிந்தது.

இன்னொரு பக்கம், ஒரு முரட்டு ஆளு, அதுவும் ஒரு லோக்கல் தையல்காரன், தன் முன்னழகையே இப்படி வெறிச்சு வெறிச்சுப் பார்க்குறது அவளுக்குள்ள சொல்லத் தெரியாத ஒரு வித்தையமான கிளர்ச்சியைத் தந்தது. தன் அழகு ஒருத்தனை இப்படிப் பைத்தியம் பிடிக்க வைக்குதே என்ற கர்வம் அவளுக்குள் எட்டிப் பார்த்தது. இருந்தாலும் வெளிய அதைக் காட்டிக்காம, பொய்யா ஒரு கோவத்தை முகத்துல தேக்கி வச்சுக்கிட்டுப் பேசினா.

"அதுக்கு எதுக்குடா கையைத் தூக்கிக் காட்டணும்? வாயில தான் அவ்வளவு அசிங்கமா, கூசாம பேசுறல்ல... எத எதையோ உதாரணம் சொல்ற... அப்புறம் என்ன கை ஜாடை வேண்டி கிடக்கு? மரியாதையா எட்ட நின்னு பேசு," என்று அதட்டினாள்.

இவங்க இப்படி அனல் பறக்கப் பேசிட்டு இருக்கும்போதே, திடீரென்று கிஷோரோட பேண்ட் பாக்கெட்ல இருந்த போன் விடாம அடிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு. அந்த ஏசி ரூம்ல அந்த ரிங்டோன் சத்தம் அலறலாகக் கேட்டது.

கிஷோர் எரிச்சலோடு பாக்கெட்டில் கைவிட்டான். அவன் கையில் எடுத்தது ஒரு சாதாரண போன் இல்லை. அது ஒரு லேட்டஸ்ட் ஸ்மார்ட்போன். ஐபோனுக்கு இணையான விலை உயர்ந்த மாடல். அவனது அழுக்குச் சட்டைக்கும், அந்தப் போனுக்கும் சம்பந்தமே இல்லாதது போல் இருந்தது. பூரணி அந்தப் போனையே ஆச்சரியமாகப் பார்க்குறத கவனிச்ச கிஷோர், உடனே அதை வெளில எடுத்தான். திரையில் யார் பெயர் வருகிறது என்று கூடப் பார்க்கவில்லை.

"சே... இந்த நேரத்துல எவன் தொந்தரவு பண்றான்... ஏதோ கஸ்டமர் அவசரமா கூப்பிடுறாங்க போல..." அப்படின்னு சலித்துக் கொண்டே சொல்லிவிட்டு, அந்தப் போனை அட்டெண்ட் பண்ணாமல், சைலண்டில் போட்டுவிட்டு, பக்கத்துல இருந்த அந்த மெத்தையில தூக்கிப் போட்டான். அது மெத்தையில் பொத்தென்று விழுந்தது.

அவன் போனை அலட்சியமாகத் தூக்கிப் போட்டதும் பூரணி மறுபடியும் அவனைப் பார்த்தா. இவன் சாதாரண ஆள் இல்லை என்பது அவளுக்கு உறுதியானது.

கிஷோர் மீண்டும் தனது விளக்கத்தைத் தொடர்ந்தான். "பின்ன கையை அசைக்காம, சைகை காட்டாம பேசுனா உங்களுக்கு எப்படிப் புரியும் குட்டிமா? அப்புறம் நீங்க வேற எதாச்சும் தப்பாப் புரிஞ்சுப்பீங்க. ஏற்கனவே என்னைப்பத்தி உங்க மனசுல ஏகப்பட்ட தப்பான எண்ணம் ஓடிட்டு இருக்கு. நான் நல்லது நினைச்சு என்ன பண்ணாலும், அது உங்களுக்குத் தப்பாவேத் தெரியுது. என் ராசி அப்படி," என்று முகத்தை பாவமாக வைத்துக்கொண்டு புலம்பினான்.

கிஷோர் அப்படிச் சொன்னதும், பூரணியின் முகத்தில் மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது. கோபம் மறைந்து அந்த இடத்தில் ஒரு குறும்புச் சிரிப்பு வந்து ஒட்டிக்கொண்டது.

அதைத் தந்திரமாகப் பார்த்துவிட்டான் கிஷோர். அவனுக்குள் இருந்த அந்த அனுபவஸ்தன் விழித்துக்கொண்டான். 'ஆஹா... இந்தச் சரக்கு இப்போதான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் கரைய ஆரம்பிக்குது. வலையில் மீன் சிக்கிருச்சு' என்று நினைத்துக்கொண்டான்.

அவனுக்குத் தெரியும், இவள் பத்மா மாதிரி இல்லை. பத்மாவை ஒரே நாளில் வளைத்துவிடலாம். ஆனால் இவள் பெரிய வீட்டு மருமகள். ரொம்பச் செல்லமாக, வசதியாக வளர்க்கப்பட்டவள். இவளை அவ்வளவு சீக்கிரம் வளைக்க முடியாது. மற்ற பெண்களைப் போல இவளைச் சட்டென்று தொட்டுவிட முடியாது.

ஆனால், இவளை மட்டும் தன் வலையில் வீழ்த்திவிட்டால், தன் வாழ்க்கையே மொத்தமாக செட்டில் ஆகிவிடும் என்பதும் அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது. இவளைக் கையில் வைத்துக்கொண்டால், கந்தசாமி அண்ணாச்சி இவள் பேச்சைத் தட்டமாட்டார். அப்புறம் என்ன, ராஜ வாழ்க்கைதான்.

அதனால், ஆத்திரப்படாமல், அவசரப்படாமல் மெதுவாகப் பேசிப் பேசியே, அவளது மூளையை மழுங்கடித்து, அவளை வசியம் செய்ய முடிவு செய்தான். நிதானமாக காயை நகர்த்தினால் ராணியை வீழ்த்திவிடலாம் என்று கணக்குப் போட்டான்.

பூரணி அவனது அந்தப் புலம்பலைக் கேட்டுவிட்டு, முகத்தில் ஒரு செல்லக் கோபத்தையும், ஏகப்பட்ட நக்கலையும் காட்டியபடி அவனிடம் சொன்னாள்.

"எனக்கு உன்னைப்பத்தி எந்தத் தப்பான எண்ணமும் இல்லடா... நீ தான் எதையோ மனசுல வச்சுக்கிட்டு உளறிட்டு இருக்க," என்று ஒரு இழுவையோடு சொன்னாள்.






அவளுடைய அந்த நக்கலான பேச்சையும், அதில் இருந்த தொனியையும் கண்டதும் கிஷோருக்கு ஆர்வம் கூடியது. அவள் தன்னை வெறுக்கவில்லை, மாறாகத் தன்னுடன் விளையாடத் தயாராகிறாள் என்பது அவனுக்குப் புரிந்துவிட்டது.

'சரி, இவளை இன்னும் கொஞ்சம் தூண்டி விடுவோம்... எவ்வளவு தூரம் போறான்னு பார்ப்போம். இவளாகவே வழிக்கு வருவா போலயே' என்று நினைத்து, அடுத்த கட்டப் பேச்சுக்குத் தயாரானான்.

"நிஜமாவா சொல்றீங்க குட்டிமா? அப்போ என்னைப் பத்தி நல்ல அபிப்ராயம் தான் வச்சிருக்கீங்களா?" என்று கண்களை விரித்துக் கேட்டான்.

[Lust king 66]

பகுதி 11
அந்த ஏசி அறையின் குளிரையும் மீறி, கிஷோர் மற்றும் பூரணிக்கு இடையே ஒருவிதமான தகிப்பு நிலவியது. கிஷோர் தனது தவற்றிற்கு மன்னிப்புக் கேட்டுவிட்டு, பூரணியின் முகபாவனைகளைத் தனது கழுகுக் கண்களால் அளவெடுத்துக் கொண்டிருந்தான்.

கிஷோர்: "சாரி மேடம்... அவசரத்துல நாக்கு தவறிடுச்சு. உங்களை ஒருமையில் பேசணும்னு எனக்கு எண்ணம் இல்லீங்க."

பூரணி தனது முந்தானையைச் சரி செய்தபடி, "ம்ம்... சரி. இத்தோட நிறுத்திக்கோ," என்றாள் கறாராக.



அப்போது, பெட் மீது கிடந்த கிஷோரின் அந்த ஸ்மார்ட்போன் மீண்டும் ரிங்கானது. திரையில் சுதா என்கிற பெயர் மின்னியது. பூரணி அதையே உற்றுப் பார்த்தாள். அந்தத் தொடர் அழைப்புகள் அவளுக்குள் ஒருவித எரிச்சலையும், அதே சமயம் அந்தப் பெண் யார் என்கிற அறியாத பொறாமையையும் தூண்டியது.

பூரணி: "எடுடா அந்தப் போனை... எவளோ தடவ, விடாம கூப்பிடுறா. ஏதோ அவசரமா இருக்கும் போல."



கிஷோர் ஒரு கள்ளச் சிரிப்புடன், "வேணாம் குட்டிமா... இப்போ போனை எடுத்தா அப்புறம் நீங்க என் மேல இருக்குற கொஞ்ச நஞ்ச மரியாதையையும் விட்டுடுவீங்க. அப்புறம் என்னைத் தப்பா நினைப்பீங்க," என்றான்.

பூரணி புருவத்தை உயர்த்தினாள். "நான் ஏன்டா தப்பா நினைக்கப் போறேன்? நீ எவ கூடப் பேசுனா எனக்கு என்ன?"

கிஷோர் மெதுவாக அவளை நெருங்கி வந்து, குரலைத் தாழ்த்திச் சொன்னான். "இல்ல மேடம்... லோக்கல் ஏரியா கோயம்புத்தூர்லயே ரொம்ப ரௌடித்தனமான ஏரியாவுல வளர்ந்தவன் நான். எங்க பாஷையே கொஞ்சம் கலிஜா தான் இருக்கும். லவ்வர் கிட்டயோ இல்ல கஸ்டமர் கிட்டயோ பேசுறப்போ ஒன்னு ரெண்டு கெட்ட வார்த்தை வரும், இல்ல பச்சையா எதாச்சும் பேசிடுவோம்... அதைக் கேட்டு நீங்க முகம் சுளிப்பீங்க. ஏற்கனவே என்னைப் பத்தி உங்களுக்கு ஏகப்பட்ட தப்பான அபிப்பிராயம் இருக்கு. இதுல போன்ல பேசுறதையும் கேட்டு, எனக்குக் கிடைச்சிருக்குற இந்த அருமையான சான்ஸை நான் கெடுத்துக்க விரும்பல."

பூரணிக்கு அவன் 'அருமையான சான்ஸ்' என்று சொன்னது வேறு விதமாகப் புரிந்தது. அவளது முகம் சட்டெனக் கோபத்தில் சிவந்தது.

பூரணி: "உன்னைப் பத்தி நான் என்ன கேள்விப்பட்டேனோ அது எல்லாமே உண்மைதான்னு இப்போ புரியுது. அப்புறம் என்னது அது... 'அருமையான சான்ஸ்'? நான் உன்கிட்ட கொஞ்சம் இறங்கிப் பேசுறதால நீயா எதையாவது தப்புக் கணக்கு போடாத. என் மாமாவையும், புருஷனையும் பத்திதான் உனக்குத் தெரியுமே... உன் தோலை உரிச்சு உப்புக்கண்டம் போட்டுருவாங்க. ஜாக்கிரதை!"

அவள் இதைச் சொல்லும்போது அவளது முலைகள் கோபத்தில் ஏறி இறங்கின நடனமாடியது. முகத்தில் ஒரு ஏளனமான சிரிப்பு இருந்தாலும், கண்கள் அவனை எச்சரித்தன.


கிஷோர் சளைக்கவில்லை. அவன் இப்போ அவளோட பாணிலயே வளைந்து கொடுக்க ஆரம்பித்தான். "அய்யோ குட்டிமா... நீங்க ரொம்ப அவசரப்பட்டு தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிறீங்க. உங்க மனசுக்குள்ள தான் என்னைப் பத்தி ஏதோ தப்புத் தப்பா ஓடிட்டு இருக்கு போல... நான் அப்படியெல்லாம் சொல்லலையே," என்று அவளையே மடக்கிப் பார்த்தான்.

பூரணிக்குச் சுருக்கென்று ஏறியது. "சீ... எனக்கு அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல. உன்னை நினைக்குற அளவுக்கு உனக்கு என்ன தகுதி இருக்கு? எங்க வீட்டுல உன்னை மாதிரி பத்து பனிரெண்டு வேலைக்காரங்க செருப்புக்கு வெளிய நிப்பாங்க. நீ என்னமோ பெரிய இவன்னு நினைப்புல இருக்கியா? நான் என் புருஷனோட ரொம்பச் சந்தோஷமா இருக்கேன். உன்னைப் பத்தியெல்லாம் நினைக்க எனக்கு அவசியமே இல்ல," என்று படபடவெனப் பொரிந்து தள்ளினாள்.

கிஷோர் அமைதியாகச் சொன்னான், "மேடம்... நீங்க விஷயத்தை வேற மாதிரி கொண்டு போறீங்க... நான் சான்ஸ்னு சொன்னது காசு சம்பாதிக்கிற வாய்ப்பை. ஐயா என்ன சொன்னாரு? 'இங்க உனக்கு நிறைய வேலை இருக்குனு சொன்னாரு. என்னை மாதிரி ஒரு சின்ன டெய்லருக்கு, ஒரே எடத்துல இவ்ளோ வேலை கிடைச்சா... அது காசு சம்பாதிக்கக் கிடைச்ச பெரிய சான்ஸ்தானே? இந்தப் பொன்னான வாய்ப்பை நழுவ விடக் கூடாதுனு தான் சொன்னேன். நீங்க தான் எல்லாத்தையும் வேற அர்த்தத்துல, அர்த்தத்துல பாக்குறீங்க."

பூரணிக்கு அப்படியே சுரீர் என்றது. 'அடடா... நாம தான் ரொம்ப ஓவரா கற்பனை பண்ணிட்டோம் போல... இவன் காசு விஷயத்தைத் தான் சொல்லியிருக்கான். நாம ஏன் இப்படித் தப்பாப் பேசுனோம்' என்று ஒரு நிமிடம் அவளுக்கே அசிங்கமாக இருந்தது.

மறுபடியும் போன் ரிங் அடிச்சது. அந்தச் சத்தம் அந்தப் படுக்கையறையில் ஒருவிதமான இறுக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

பூரணி கடுப்புடன்: "முதல்ல அந்தப் போனை எடுத்துத் தொலை... இல்லன்னா அது அடிச்சுக்கிட்டே இருக்கும். இங்க நின்னு எனக்கு லெக்சர் எடுக்காம, அந்தச் சுதாகிட்ட பேசித் தொலை."

கிஷோர்: "நான் பேசுறதைக் கேட்டு நீங்க தப்பா நினைக்க மாட்டீங்களே? அவ கொஞ்சம் ரூடா பேசுவா."

பூரணி உச்சக்கட்ட கோவத்துல இருந்தா. "நீ எக்கேடோ கெட்டுப் போ... எவ கூட வேணாலும் பேசு, என்ன வேணாலும் பச்சையாப் பேசு. எனக்குக் கவலையில்ல. பேசி முடிச்சுட்டு, என் பிளவுஸ் அளவை எடுத்துட்டு என் ரூமை விட்டு வெளில போனாப் போதும்," என்று சொல்லிவிட்டு ஜன்னல் பக்கம் திரும்பி நின்றாள்.

கிஷோர் இதைத்தான் எதிர்பார்த்தான். பூரணியே பச்சக் கொடி காட்டிட்டா. இப்போ அந்த போன்ல இருக்குற சுதா கிட்ட காமமாக பேசி, அதைக் கேட்க விட்டு, இந்த பூரணி மனசுக்குள்ள ஒரு காமத் தீயை பத்த வைக்கப் போறான். அவன் போனை எடுத்து ஸ்பீக்கரில் போட்டான்.


அதே நேரம் பிரியா வீடு,
 கோயம்புத்தூரின் இன்னொரு பகுதியில், பூஜா தனது தோழி பிரியா வீட்டில் அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருந்தாள். பிரியாவுக்கு நிச்சயதார்த்தம் என்பதால் வீடு களைகட்டியிருந்தது.

பூஜா: "என்னடி... நிச்சயதார்த்த வேலைலாம் எப்பிடிப் போகுது? ராஜீவ் மாப்பிள்ளை எப்படி இருக்காரு?"


(பூஜா ❤️❤️)

பிரியா வெட்கப்பட்டுக் கொண்டே, "ம்ம்... நல்லா ஜோராப் போகுதுடி. அவர் என்னத்தச் சொல்றது... எப்போ கல்யாணம் நடக்கும், எப்போ என் கூடத் தனியா இருக்கலாம்னு மனுஷன் துடிச்சிட்டு இருக்காரு. எனக்கும் அதே நிலைமை தான்டி... என்னோட பஸ்ட் லவ் ஆச்சே அது," என்றாள்.


(பிரியா ❤️❤️)

பூஜா மெதுவாகப் பேச்சை மாற்றினாள். "ஆமா... உன்கிட்ட ஒரு விஷயம் சொல்ல மறந்துட்டேன் பாரு. இன்னைக்குக் காலையில உன் பழைய லவ்வரைப் பாத்தேன்."

பிரியா அதிர்ச்சியா கேட்டா. "என்னது? பழைய லவ்வரா? யாரடி சொல்ற? நான் ராஜீவை மட்டும் தான் காதலிக்கிறேன்."

பூஜா சிரித்துக் கொண்டே, "அடிப்பாவி... உன் பழைய லவ்வரை அவ்ளோ சீக்கிரம் மறந்துட்டியா? வேற யாரு... நம்ம கிஷோர்... கிஷோர் டெய்லர் தான். உன் அண்ணி கூட அடிக்கடி அவன் கடைக்கு போவியே?"

பிரியாவின் முகம் சட்டென மாறியது. ஒருவிதமான அருவருப்பும், கோபமும் அவள் முகத்தில் தாண்டவமாடியது.

பிரியா: "அய்யே... அந்தப் பொறுக்கிப் பயலா? அவன் சரியான ஆளு இல்லடி. அவன் கிட்டயா போனீங்க? அவன் ஒரு காமப் பிசாசு. பொண்ணுங்களை எப்படி வளைக்கணும்னு அவனுக்கு நல்லாத் தெரியும். அவனைப் பத்தித் தெரியாமப் பேசுற நீ."

பூஜா: "நாங்க எங்கடி போனோம்... அவனை எங்க வீட்டுக்கே வரவழைச்சுட்டோம். மாமா தான் அவனை வீட்டுல இருந்து தைக்கச் சொல்லியிருக்காரு."

பிரியா அதிர்ந்து போனாள். "என்னது? உங்க வீட்டுல இருக்கானா? பூஜா... ஜாக்கிரதை! 

அவன் வந்தானா? அவனுக்குத் தான் திமிரு ஜாஸ்தியாச்சே. உங்க அப்பா எம்.எல்.ஏனு தெரிஞ்சு பயத்துல வந்திருப்பான் போல. ஆனா அவன்கிட்ட உங்க அண்ணியையும், மத்தவங்களையும் விட்டுடாதீங்க. அவன் பார்வையே சரியிருக்காது!" என்றாள் எச்சரிக்கையாக.


இங்கே மீண்டும் பூரணியின் ரும்
கிஷோர் போனை எடுத்து காதுக்குக் கொடுக்காமல், வேண்டுமென்றே ஸ்பீக்கரை ஆன் செய்தான். சுதாவின் குரல் அந்த அறையில் கணீரென்று கேட்டது.

சுதா போனில்: "டேய் கிஷோர்... எருமை மாடே! எத்தன தடவை போன் பண்றது? என்ன பண்ற அங்க? அந்தப் பெரிய வீட்டுல எவளாச்சும் சிக்கிட்டாளா?"

கிஷோர் பூரணியைப் பார்த்தபடியே சிரித்தான். 

[Lust king 66]

பகுதி 12

பிரியா வீடு ,கோயம்புத்தூர்,
பூஜா தனது தோழி பிரியாவிடம் கிஷோரைப் பற்றிச் சொன்னதைக் கேட்டு பிரியாவுக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது.

பூஜா: "பிரியா... எங்க அப்பா அவனைக் கூப்பிட்டு செமையா டோஸ் விட்டாருடி. அந்தப் பயத்துல தான் இப்போ வீட்டுல தங்கி வேலை செஞ்சிட்டு இருக்கான்."



பிரியா தலையில அடிச்சுக்கிட்டா. "டோஸ் விட்டதெல்லாம் சரிதான் பூஜா. ஆனா அந்தப் பொறுக்கிப்பய திருந்துவான்னு எனக்குத் துளி கூடத் தோணலடி. நீங்க அவனை வீட்டுக்குள்ள சேர்த்திருக்கவே கூடாது. அவன் சரியான பொம்பள பொருக்கி, ரொம்ப மோசமான ஆளு," என்றாள் ஆவேசமாக.

பூஜா: "ஆமாடி... எனக்கும் அப்படித்தான் தோணுது. பாக்குறதுக்கும் ஒரு லோக்கல் பொறுக்கி மாதிரிதான் இருக்கான். ஆனா வேற வழியில்லாமத்தான் கூப்பிட்டோம்."

பிரியா: "அதான் நான் முதலிலேயே சொன்னேன்ல? அவன் வர்ற இடத்துல எதாவது வில்லங்கம் நடக்கும்னு. அப்புறம் எதுக்குடி இவ்வளவு பெரிய ரிஸ்க் எடுத்தீங்க?"

பூஜா அவளைச் சமாதானப்படுத்தினாள். "நானும் பூரணி அண்ணிகிட்ட இதையே தான் சொன்னேன். ஆனா அவங்களும் மாமா சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு ஒத்துக்குட்டாங்க. ஆனா ஒரு விஷயம்... நாங்க அவனைக் கையில அளவெடுக்க விட மாட்டோம். ஒரு ரெடிமேட் பிளவுஸ் கொடுத்து, அந்த அளவுல தான் தைக்கச் சொல்லுவோம். சோ, அவன் நம்மளத் தொட வாய்ப்பே இல்லை."
பிரியா பெருமூச்சு விட்டாள். 

பூஜா ஆர்வமாகக்"அப்படின்னா சரி... அந்தப் பய மகா தில்லாலங்கடி. ஆமா, அன்னிக்கு நீ ஏதோ உங்க அண்ணி விஷயம் சொன்னியே? அது என்னனு கொஞ்சம் விளக்கமா சொல்லேன். அப்போ தான் எனக்கு ஒரு ஐடியா கிடைக்கும்," என்று கேட்டாள்.


பிரியா சற்றுத் தயங்கிவிட்டுப் பேசத் தொடங்கினாள். "உனக்கு என் கவிதா அண்ணியைத் தெரியும்ல?"



பூஜா: "ம்ஹூம்... அவ்வளவாத் தெரியாதுடி."
பிரியா: "அவங்க எனக்குச் சொந்த அண்ணி இல்ல. என் அத்தை பையன் ராகுல் அண்ணனோட பொண்டாட்டி. ஆனா சொந்த அண்ணியை விட எனக்கு க்ளோஸ். எங்க அத்தைக்கு என் மேல அவ்ளோ பாசம்னு உனக்கே தெரியும். கவிதா அண்ணியும் என் கூட அவ்ளோ குளோஸா இருப்பாங்க. அவங்க வாழ்க்கையையே அந்தப் பாவி டெய்லர் நாசமாக்கிட்டான்டி."

பூஜா அதிர்ச்சியாகக் கேட்டாள். "எப்படி? நீ அன்னைக்கு ஏதோ அவங்களுக்கும் இவனுக்கும் தொடர்பு இருந்துச்சுனு சொன்ன... அது மத்தவங்களுக்கு எப்படித் தெரிஞ்சது? உனக்கு எப்படித் தெரிஞ்சது?"

பிரியா குரலைத் தாழ்த்திச் சொல்லத் தொடங்கினாள். "சொல்றேன் கேளு... இது நடந்து ஒரு ஒன்றரை வருஷம் இருக்கும். உன் அப்பாவின் அந்த பெரிய மால் பக்கத்துல ஒரு சின்னச் சந்து போகுதுல, அங்கதான் அவனுக்குப் பொழப்பு. அண்ணி அந்த மால்ல ஒரு கடைல பிளவுஸ் தைக்கக் குடுத்தாங்க, அது சரியா வரல. அப்போதான் இந்த கிஷோர் பத்தி ஒரு பொண்ணு சொன்னா. சரின்னு அங்க குடுத்தாங்க. அவனும் வேலையை கச்சிதமாச் செஞ்சு குடுத்தான். அப்பிடியே ஒன்னு ரெண்டுனு பிளவுஸ் குடுத்து, பழக்கம் அதிகமாச்சு. அவன் இவங்களுக்குள்ள மெதுவா, நைஸா நுழைய ஆரம்பிச்சான். அண்ணிக்கு அது முதல்ல புரியல... அப்பறம் தான் தொடர்பு உருவாச்சு. இதெல்லாம் அப்புறம் அண்ணியே என்கிட்ட அழுதுகிட்டே சொன்ன விஷயம்."

பூஜா: "தொடர்பு இருந்துச்சு சரி... அப்பிடி என்ன பெருசா பண்ணிட்டான்?"

பிரியா ஆத்திரத்தில் கையை முறுக்கினாள். "ஒரு நாள் அண்ணி வீட்டுல யாரும் இல்லாதப்போ, அவனும் அண்ணியும் ஒன்னா இருந்திருக்காங்க. அன்னைக்கு அவன் ரொம்ப மிருகத்தனமா நடந்துக்கிட்டான் போலடி. அண்ணியோட மார்புல எல்லாம் பல்லால கடிச்சு வச்சுட்டான். செக்கச் செவேல்னு தடம் இருந்துச்சு. மேட்டர் முடிஞ்சு அண்ணி அயர்ந்து தூங்கிட்டாங்க. அப்போதான் அந்தப் பாவி ஒரு காரியம் பண்ணிட்டான். ஒரு புருஷனோ இல்ல காதலனோ மட்டுமே பண்ணக்கூடிய அசிங்கமான காரியம் அது."

பூஜா ஆர்வத்தின் உச்சத்துக்கே போனாள். "அப்படி என்னடி பண்ணான்?"

பிரியா: "அண்ணியோட தொடை இடுக்குல, பெண்மையில் கீழே... ஒரு 'லவ் சிம்பல்' வரைஞ்சு, அதுக்குள்ள 'K' னு எழுதிட்டான். ஏதோ பேனாவாலயோ இல்ல பச்ச குத்துற மெஷினாலயோ பண்ணிட்டான் போல. அண்ணி தூக்கத்துல இருந்ததால அவங்களுக்கே அது தெரியல. அண்ணன் வரதுக்கு முன்னாடி மார்புல இருந்த தடத்தையெல்லாம் மேக்கப் போட்டு மறைச்சுட்டாங்க. ஆனா தொடைல இருக்குறது அவங்களுக்கே தெரியாதே... அன்னைக்கு ராத்திரி அண்ணன் இவங்க கூட இருக்கும் போது அதை பாத்துட்டாரு. அவ்ளோதான்... பூகம்பமே வெடிச்சுருச்சு."

பூஜா கன்னத்தில் கை வைத்தாள். "ஐய்யய்யோ... அப்புறம்?"

பிரியா: "விவாகரத்து வரைக்கும் போயிருச்சு பூஜா. அந்த 'K'ங்குற எழுத்தைப் பாத்ததும், அண்ணனுக்கு அண்ணியோட காலேஜ் பிரண்ட் கமல் மேல சந்தேகம் வந்துருச்சு. அடுத்த நாளே ரவுடிகளைக் கூட்டிட்டுப் போய் அந்த கமலை அடி வெளுத்துட்டாரு. அத்தைக்கு வேற பயங்கரக் கோவம். கடைசியில விவாகரத்து கேஸ் போட்டாச்சு. அண்ணி எவ்ளோ கெஞ்சியும் அந்த 'K' யாருனு சொல்ல . சொன்னா மானம் போயிருமே! ஆனா அது இந்தக் கிஷோர் பயன்னு அண்ணிக்கு மட்டும் தான் தெரியும்."

பூஜா: "அப்புறம் என்னாச்சு? டிவோர்ஸ் ஆகிடுச்சா?"

பிரியா: "அண்ணி வாழ்க்கை நரகமாப் போச்சுடி. தனியா ஒரு வீடு எடுத்து, பேங்க்ல வேலைக்குப் போயிட்டு இருந்தாங்க. அவங்க கூடப் பாப்பாவும் இருந்துச்சு. ஒருவேளை அந்தக் குழந்தையும் அந்தப் பாவி கிஷோருக்குப் பொறந்ததோ என்னவோ... ஏன்னா கல்யாணம் ஆகி மூணு மாசத்துல அபேர் ஆரம்பிச்சிருக்கு."

பூஜா: "அடிப்பாவி! செம்ம கேடிப் பையனா இருப்பான் போலயே..."

பிரியா: "கடைசில நான் தான் தைரியத்தை வரவழைச்சுக்கிட்டு அண்ணன் கிட்டயும் அத்தை கிட்டயும் பேசினேன் . ஒருவழியா ஒத்துக்கிட்டாங்க. ஆனா ஏகப்பட்ட கண்டிஷன். அந்த கமல் கூட பேசக்கூடாது, வேலையை விடணும், போன் யூஸ் பண்ணக் கூடாதுனு அண்ணியை வீட்டுக்குள்ளேயே முடக்கிட்டாங்க. இப்போதான் கொஞ்சம் பழைய நிலைமைக்கு வந்திருக்காங்க."

பூஜா: "அப்பாடா... நல்லவேளை எல்லாம் சரியாச்சு."

பிரியா: "சரி, நான் எப்படி அவன் வலையில சிக்காம தப்பிச்சேன் தெரியுமா? ஒரு நாள் சுடிதார் தைக்க அண்ணி அவன்கிட்ட அனுப்புனாங்க. நானும் போனேன். முதுகுப் பக்கம் அளவெடுக்கும் போது மெதுவாத் தடவ ஆரம்பிச்சான். நான் பயத்துல உறைஞ்சு போய் நின்னேன். நான் அமைதியா இருந்ததும் அவனுக்குத் தைரியம் வந்துருச்சு. என் பின்பக்கத்தை பிடிச்சு ஜோரா ஒரு அமுக்கு அமுக்கிட்டான். அவ்ளோதான்... நான் சிட்டா பறந்து வந்துட்டேன்."

பூஜா: "அடப்பாவி... காலையில நான் படியில இறங்கி வரும்போதே என்னமோ முழுங்கப் போறவன் மாதிரி தான் என்னைப் பாத்தான். பத்திரமா இருக்கணும்."

பிரியா: "நிச்சயமா... முடிஞ்சா உங்க அண்ணிகிட்டயும் இதையெல்லாம் சொல்லி எச்சரிச்சு வை. அவ ரொம்ப அப்பாவி."


பூஜா: "சொல்லிடுறேன்டி. இதெல்லாம் நேத்தே தெரிஞ்சிருந்தா அவனை வீட்டு வாசல் கூட மிதிக்க விட்டிருக்க மாட்டோம். சரி, நான் கிளம்புறேன்," என்று சொல்லிவிட்டுப் பூஜா கிளம்பினாள்.

கந்தசாமி வீடு (பூரணியின் பெட்ரூம்),
இங்கே பூரணி செம்ம கடுப்புல இருந்தா. 

பூரணி ஆவேசமாக, "நீ என்ன வேணாலும் பேசு, யாரைக் வேணாலும் திட்டு. எனக்குக் கவலையில்ல. என் முன்னாடி வச்சே பேசு. பேசி முடிச்சுட்டு என் பிளவுஸ் அளவை எடுத்துட்டு சீக்கிரம் என் ரூமை விட்டு வெளில போனாப் போதும்," என்று கத்தினாள்.

கிஷோருக்கு இதுதான் வேணும். பூரணியே லைசென்ஸ் கொடுத்துட்டா. 'இனிமே பாரு ஆட்டத்த... அந்தச் சுதா கிட்ட பேசுறத வச்சே இந்த பூரணியைச் சூடேத்தல... என் பேரு கிஷோர் இல்ல'னு மனசுக்குள்ள சபதம் போட்டான்.

அவன் போனை எடுத்து ஸ்பீக்கரில் போட்டு, "ஹலோ சுதா..." என்றான். அவனது குரலில் இப்போது ஒரு விதமான காமமும், முரட்டுத்தனமும் கலந்திருந்தது.

[Lust king 66]

கதையை படித்து விட்டு comments கூறவும்

[Lust king 66]

பகுதி 13

அந்த ஏசி அறையே இப்போது ஒரு எரிமலை போலக் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது. 

மறுமுனையில் பேசியது சுதா. அவளது குரலில் ஒருவிதமான கிறக்கமும், சிணுங்கலும் இருந்தது.

"ஹலோ... என்ன மாமா... எங்க இருக்கீங்க? ஏன் போனை எடுக்க இவ்ளோ நேரம்? எவளோடயாச்சும் குஜாலா இருக்கியா?"

கிஷோர் பூரணியின் முகத்தைப் பார்த்தபடியே பேசினான். "ஆமா சுதா... கொஞ்சம் பிஸியா இருந்தேன்... சொல்லு."

சுதா: "ஏன்... என் ஞாபகமே வரலையா மாமா? ஆளையே காணோம்? நேத்து ராத்திரி வரேன்னு சொன்ன..."

கிஷோர்: "சொல்லுடி... என்ன விஷயம்? முக்கியமான வேலையில இருக்கேன்."

சுதா: "ஏன்... என்கிட்ட பேசப் பிடிக்கலையா? என் மேல ஆசை போயிருச்சா? இல்ல அங்க இருக்குற ஏதோ ஒரு புதுச் சிறுக்கி மேல கண்ணு பட்டுருச்சா?"

கிஷோர்: "அடிப்பாவி... இல்லடி... கஸ்டமர் கிட்ட இருக்கேன். அப்புறம் கூப்பிடுறேன்."

சுதா: "ஓஹோ... கஸ்டமரா? என்ன மாமா... புதுசா ஏதாச்சும் சரக்கு கிடைச்சிருச்சா? அதுதான் இந்தப் பழைய புண்டை ஞாபகம் வர மாட்டேங்குதோ? எனக்குத் தெரியும்... நீ புதுசு கண்ணுல பட்டுட்டா பழசத் தூக்கிப் போட்ருவ..."

கிஷோர்: "அப்படியெல்லாம் இல்லடி என் செல்லம்... உன்னை மறக்க முடியுமா? நீ தான் என் செல்லக் குட்டி..."

கிஷோர் "என் செல்லம்" என்று சுதாவைச் சொன்னாலும், அவன் கண்கள் நேராக பூரணியின் கொழுத்த கன்னங்களை வருடியபடி, அவளைப் பார்த்துத்தான் சொன்னான். பூரணிக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது. 'இவன் யாரை செல்லம்னு சொல்றான்? என்னையா இல்ல அவளையா?' என்று திகைத்துப் பார்த்தாள்.

சுதா: "அப்புறம் ஏன் அவ்ளோ நாளா இந்தப் பக்கம் வரல? நான் உன் நினைப்பாவே கிடக்கேன் மாமா... உடம்பெல்லாம் அனலா கொதிக்குது..."

கிஷோர்: "இல்ல சுதா... வேலை அதிகமாயிடுச்சு. அதான் வர முடியல."

சுதா: "என்ன வேலை மாமா அது? துணி தைக்கிற வேலையா? இல்ல பொம்பளைங்க துணியை அவுக்குற வேலையா?"

கிஷோர்: "சீ... சும்மா இருடி என் செல்லம்ல... டெய்லரிங் வேலையைச் சொன்னேன். இங்க ஒரு பெரிய இடத்துல மொத்தமா ஆர்டர் கிடைச்சிருக்கு."

சுதா: "எனக்கென்னமோ சந்தேகமா இருக்கு மாமா... நீ என்னை மறந்துட்ட. ஏதோ பெரிய இடத்துல, நல்லா வெண்ணெய் கட்டி உடம்பும், முலையும் கிடைச்சிருக்கு போல... அதான் என்னை மறந்துட்ட... அங்க இருக்குறவ என்ன பெரிய அழகியா?"

கிஷோர்: "நீ வேறடி... நீதான் என் ஆசை வைப்பாட்டி... உன்னையும், உன்னோட அந்த உடம்பு சுகத்தையும் மறக்க முடியுமா... செல்லம்..."

இதைச் சொல்லும்போது கிஷோர் வேண்டுமென்றே போனை வாயிலிருந்து லேசாக விலக்கி, பூரணியின் ஜாக்கெட்டுக்குள் திமிறிக்கொண்டு இருக்கும் அந்த பால் கலசங்களை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டே, உதட்டசைவில் "குட்டிமா" என்று முணுமுணுத்தான்.


பூரணிக்கு அவன் பார்வை எங்கே மேய்கிறது என்று புரிந்துவிட்டது. அவள் முகம் கோபத்தில் சிவந்தாலும், உள்ளுக்குள் அந்தப் பார்வை ஒரு நெருப்பை பற்ற வைத்தது. அவனது கண்கள் அவளை நிர்வாணமாக்குவது போல் இருந்தது.

சுதா: "சும்மா கதை விடாதீங்க மாமா... நிஜமா இருந்தா உடனே போனை எடுத்திருப்பீங்க. அங்க இருக்குறவ மேல உனக்குக் கண்ணு."

கிஷோர்: "இல்லடி... ஒரு மேடத்துக்கு அளவு எடுத்துட்டு இருந்தேன்."

சுதா: "அளவு எடுத்தியா... இல்ல அவங்க முலைகளை அமுக்கிப் பாத்தியா? உனக்குத் தான் அளவெடுக்குற சாக்குல தடவுறது கை வந்த கலையாச்சே?"

கிஷோர்: "சீ... வாயை மூடுடி சிறுக்கி... நீ வேற தப்பாப் பேசிக்கிட்டு. அவங்க ரொம்ப டீசண்ட். மரியாதையானவங்க."

சுதா: "ஆமா... சும்மாவா விடுவ நீ? பெரிய வீட்டுப் பொம்பளைனா சும்மா உடம்பு தகதகனு இருக்கும். அவங்க கிட்ட உன் வேலையைக் காட்டியிருப்ப. பாவம் அந்த மேடம்... உன்னோட அந்த 9 இன்ச் சாமான அவங்க தாங்குவாங்களா? பார்த்து மாமா... அவங்க வீட்டு ஆம்பளைங்களுக்கு உன் அளவுக்கு சரக்கு இருக்காது. உன் ஸ்டாமினாவும் இருக்காது. அந்தப் பிஞ்சு உடம்பைப் பதம் பாத்துராத. அப்புறம் தாங்க மாட்டாங்க."

கிஷோர் (போலியான கோபத்துடன்): "ஏய்... வாயை மூடுடி... நான் இங்க சும்மா அளவு தான் எடுக்க வந்தேன். இங்க அப்பிடியெல்லாம் ஒன்னும் நடக்கல."

சுதா: "நிஜமா சொல்லு மாமா... இன்னும் அந்த மேடம் மேல உன் கை படலையா? என்ன மாமா நீ... வயசாகிடுச்சா உனக்கு? உன் இரும்புத் தடிக்கு என்ன ஆச்சு? ஒருவேளை என்னை மாதிரி ஏழைப் வீட்டுப் பொம்பளைங்க தான் உன் வேகத்தைத் தாங்குவோம் போல... அந்த மெதுமெதுனு இருக்குற பூந்தளிர் மேனி தாங்காதுனு விட்டுட்டியா?"

கிஷோருக்கு சுதா பேசுவது கேட்கக் கேட்க ஒரு பக்கம் வெறி ஏறியது. பூரணி முன்னாடி தன் மானம் போவது போல் இருந்தாலும், சுதா வர்ணிப்பது பூரணியைத் தூண்டுவது போல் இருந்தது. பூரணியின் முகம் மாறுவதைக் கவனித்தான்.

கிஷோர் (கோபமாக): "ஏய்... ஓவராப் பேசாத... வச்சிரு போனை."

சுதா: "சொல்லு மாமா... இன்னும் அவங்களத் தொடவே இல்லையா? சும்மா சொல்லு."

கிஷோர்: "இல்லடி... இன்னும் அவங்க உடம்புல என் சுண்டு விரல் கூடப் படல. நீ வேற எதையாவது உளறிட்டு இருக்க."

கிஷோர் "தொடவில்லை" என்று சொன்னதும், பூரணிக்கு ஒரு வினாடி நிம்மதி வந்தாலும், சுதா பேசுவதை வைத்துப் பார்க்கும் போது, இவன் ஏதோ பெரிய மன்மதன் போலயே, இவன் கிட்ட ஏதோ பெரிய வித்தை இருக்கு போலயே என்று அவள் மனம் யோசிக்க ஆரம்பித்தது.

சுதா சிரித்துக்கொண்டே: "ஹஹஹா... பாவம் மாமா நீ... உன் பொழப்பு சிரிப்பாப் போச்சு. ஒரு நல்ல சரக்கைக் கூட கரெக்ட் பண்ணத் தெரியலையா?"


கிஷோர்: "ஏய்... சிரிச்ச... பல்ல உடைச்சிருவேன்."

சுதா: "சரி சரி கோவப்படாத... சொல்லு அந்த மேடம் பாக்க எப்படி இருக்காங்க? கருப்பா சிவப்பா? குண்டா ஒல்லியா?"

கிஷோர் இப்போது பூரணியை மேலிருந்து கீழாக ஒரு முறை பார்த்தான். அவனது கண்கள் அவளது ஒவ்வொரு வளைவையும் ரசித்தன.

கிஷோர்: "பாக்கவா... சும்மா தேவதையாட்டம் இருக்காங்கடி. வானத்துல இருந்து இறங்கி வந்த ரம்பை மாதிரி இருக்காங்க."

பூரணியின் முகத்தில் இருந்த இறுக்கம் கொஞ்சம் தளர்ந்தது. தன்னை ஒருவன் தேவதை என்று சொல்வதைக் கேட்க யாருக்குத் தான் பிடிக்காது?

சுதா: "விளக்கமா சொல்லு மாமா... வர்ணிச்சுக் காட்டு..."

கிஷோர்: "அவங்க சங்கு கழுத்து அப்படியே முத்து முத்தா வேர்வை தேங்கி மின்னுது. செர்ரி பழம் மாதிரி சிவந்த உதடு... அவங்க வெள்ளக்கட்டி கன்னத்தை கடிச்சுத் திங்கலாம் போல இருக்கு. முக்கியமா அவங்க..."

அவன் கண்ணு... அந்த பங்களா வீட்டு சாவிக்கொத்துத் தொங்கிட்டு இருந்த பூரணியோட அந்த இஞ்சி இடுப்பை, அப்படியே ஜூம் பண்ணிப் பார்த்துச்சு. மூடேத்துற மாதிரி நதி மாதிரி வளைஞ்சு நெளிஞ்சு இருந்த அந்த இடுப்பு மடிப்புல, அந்தச் சாவி சொருகி இருந்த அழகைப் பார்த்த உடனே அவனுக்கு ஜிவ்வெனு ஏறிடுச்சு!"





பின் கிஷோர் பூரணியின் கண்களை நேராகப் பார்த்தான். பூரணி அவன் வர்ணிப்பதைக் கேட்டு லேசாக வெட்கப்பட்டாள். அவன் கண்கள் அவளது முலைகளின் மீதே நிலைத்திருந்தன.

சுதா: "ம்ம்ம்... அப்புறம்?"

கிஷோர்: "அப்புறம் என்ன... அவங்க ஒரு செழிப்பான பிகரு... சும்மா வெடிக்குற மாதிரி ஒரு நாட்டு வெடி... தொடலாம்னு தோணுது, ஆனா பயமா இருக்கு. கை பட்டாலே செவந்து போயிரும் போல அவ்ளோ சாப்டா இருக்காங்க."

இப்போது பூரணியின் கோவம் முழுவதுமாக மறைந்து, முகத்தில் ஒருவிதமான போதை கலந்த வெட்கம் வந்து ஒட்டிக்கொண்டது. தன் அழகை ஒருத்தன் இப்படி ரசித்து, அணு அணுவாக வர்ணிக்கிறானே என்ற கர்வம் அவளுக்குள் வந்தது.

சுதா: "சரி மாமா... நான் ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லத் தான் போன் பண்ணேன்."

கிஷோர்: "என்னடி விஷயம்?"

கிஷோர் பூரணியின் முந்திரி மூக்கையும், அதில் மின்னும் வைர மூக்குத்தியையும் ரசித்தவாறே கேட்டான். பூரணி இப்போது அவன் பார்வைக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கவில்லை. அவன் பார்ப்பதை ரசிக்கத் தொடங்கியிருந்தாள்.

சுதா: "நான் உன் குழந்தையைச் சுமக்கிறேன் மாமா... நான் அம்மாவாகப் போறேன்."

கிஷோர் (அதிர்ச்சியாக): "என்னது? ஏய்... லூசு மாதிரி உளறாத?"

சுதா: "நிஜமாத் தான் மாமா... நீ தான் என் குழந்தைக்குத் தகப்பன்."

கிஷோர்: "அடிங்கொய்யால... நான் என்ன உன் புருஷனாடி? இல்ல நீதான் என் பொண்டாட்டியா? சும்மா விளையாடாத."

சுதா: "என்னை கட்டிலில் போட்டு மிதிக்கும் போது இது தெரியலையா? அப்போ ராத்திரி பூரா என் தொடைகளை விரிச்சுப் போட்டு வெளாடுவியே... என் உடம்பெல்லாம் உன் பல்லுத் தடம் இருக்குமே... இப்போ என்ன பேச்சு பேசுற?"

கிஷோர் (சத்தமாகச் சிரித்தான்): "ஹஹ...ஹஹ...ஹஹா...!"

அவன் சிரிப்பதைப் பார்த்து பூரணிக்கும் இதழோரம் புன்னகை பூத்தது. அவள் கிஷோரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். இவன் ஒரு play boy என்று நினைத்துக்கொண்டாள்.

சுதா: "சத்தியமா நீதான் மாமா அப்பா."

கிஷோர்: "போடி பைத்தியக்காரி... நீ எவனெவன் கூடப் படுத்தியோ... என்கிட்ட வந்து அப்பாங்குற?"

இதைச் சொல்லும்போது கிஷோர் வேண்டுமென்றே பூரணியின் ஜாக்கெட் மறைக்கத் தவறிய அந்தப் பால் கலசங்களை வெறித்துப் பார்த்தான்.

 பூரணியின் பார்வை அவளையும் அறியாமல் கிஷோரின் pant இடையே சென்றது.

அங்கே... கிஷோரின் ஆண்மை, ஒரு கூடாரம் போல புடைத்துக்கொண்டு, அவனது டைட்டான பேண்ட்டைக் கிழித்துக்கொண்டு வருவது போல் விஸ்வரூபம் எடுத்து நின்றது. அது சாதாரண அளவு இல்லை. பூரணி அதை அப்படியே இமைக்காமல் பார்த்தாள்.
'இவ்வளவு பெரிசா... என் புருஷனுக்கு இதுல பாதி கூட இருக்காதே...' என்று மலைத்துப் போனாள். அவளுக்குள் ஒரு மின்னல் வெட்டியது. அவளது கால்கள் லேசாக நடுங்கின.

பூரணி அந்தப் பிரம்மாண்டத்தைப் பார்த்து மயங்கி நிற்க, கிஷோர் ஒரு சைகை செய்தான். அவன் கையிலிருந்த போனை தோள்பட்டைக்கும் காதுக்கும் நடுவில் இடுக்கிக்கொண்டு, தன் இரண்டு கைகளையும் பூரணியின் மார்புக்கு நேராகக் காட்டி, இரண்டு பெரிய சாத்துக்குடி பழங்களைப் பிழிவது போல சைகை செய்தான்.

"உன் மாம்பழ முலைகள் சூப்பர்" என்பது போல அவன் விரல்களை வளைத்து வளைத்து சைகை காட்ட, பூரணிக்கு வெட்கம் தாங்க முடியவில்லை. அவளது அழகு முகம் சிவந்து போனது. அவள் கண்கள் இப்போது காமத்தைப் பருகத் தயாராக இருந்தன.

கிஷோர் கண்களாலேயே, "போன்ல பேசுறதை விடு... இங்க பாரு... இது உனக்காகத் தான் துடிக்குது" என்று ஜாடை காட்டினான்.

சுதா: "மாமா... சத்தியமா நீதான் காரணம். உன் சாமான் போன எடத்துல வேற எவன் சாமான் போயிருக்கும்?"

கிஷோர்: "சரி விடுடி... நானே உன் புருஷனா இருந்துட்டுப் போறேன். போனை வை."

இதைச் சொல்லிக்கொண்டே கிஷோர் பூரணியிடம் சைகையில், "உன் பவித்ரமான மேனியை மறைச்சுட்டு இருக்குற அந்த சேலை முந்தானையை கொஞ்சம் விலக்கு... அந்த பால் முலைகளை நான் பாக்கணும்" என்று கெஞ்சினான்.

பூரணி வெட்கத்தில் நெளிந்தாள். அவள் உடம்பு சிலிர்த்தது. "ம்ஹூம்... முடியாது" என்பது போல் தலையை ஆட்டினாள்.
 ஆனால் அது மறுப்பு தெரிவிப்பது போல் இல்லை, சிணுங்குவது போல் இருந்தது.

கிஷோர் (முணுமுணுப்பாக): "ப்ளீஸ் குட்டிமா... ஒரே ஒரு வாட்டி..."

பூரணி (டிவி சீரியல் ஹீரோயின் போல நாடகம் ஆடியபடி): "முடியாது... முடியாது... நெவர்... அவுக்க மாட்டேன்... நீ கெட்டவன்..."

கிஷோர் (கொஞ்சம் நெருங்கி வந்து): "ஏன்? ஏன் அவுக்க மாட்ட? 

பூரணி: "வேணாம்... எனக்கு... எனக்கு... வெட்கமா இருக்கு..."
இதைச் சொல்லும்போது அவள் தன் ரோஸ் கலர் உதடுகளை மூடி, கைகளால் முகத்தை மறைத்துக் கொண்டாள். ஆனால் விரல் இடுக்கு வழியாக அவனைப் பார்த்தாள்.

கிஷோர் (மெதுவாக): "நானே அவுக்கவா? என் கையால அவுக்கவா?"

பூரணி: "வேணாம்..."

கிஷோர்: "நான் உன் பக்கத்துல வரவா?"

பூரணி: "வேணாம்... என் பக்கத்துல வராத... எனக்குப் பயமா இருக்கு..."

கிஷோர் (காமக் குரலில்): " பயமா குட்டிமா? என்கிட்டயா? இல்ல... பேண்ட்டுக்குள்ள துடிச்சுட்டு இருக்கே... இந்த மதயானையைப் பாத்தா?"



இதைச் சொல்லிக்கொண்டே, கிஷோர் தன் பேண்ட் ஜிப்பை நோக்கி ஒரு கையை மெதுவாகக் கீழே கொண்டு போனான். பூரணி மூச்சிரைக்க அதையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள். அவளால் நகர முடியவில்லை. ஏதோ ஒரு சக்தி அவளைக் கட்டிப் போட்டது போல் இருந்தது.

[Lust king 66]

பகுதி 14

அங்கே கோயம்புத்தூர் மாநகரின் முக்கிய வீதியில், கட்சிக் கொடிகள் தோரணங்களாய் ஆட, மைக்கில் கந்தசாமி எம்எல்ஏவின் கர்ஜனை கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. "வருங்கால எம்எல்ஏ அருண் வாழ்க!" என்ற கோஷங்கள் விண்ணைப் பிளந்தன. அரசியல் காய்நகர்த்தல்களிலும், அடுத்த தேர்தல் வியூகங்களிலும் கந்தசாமியும் அவர் மகன் அருணும் மும்முரமாக இருக்க... அதே சமயம் அவர்களின் பிரம்மாண்டமான பங்களா வீட்டில், அருணின் பெட்ரூமில் ஒரு புதிய காமஅரசியல் அரங்கேறிக் கொண்டிருந்தது.

அந்த அறையின் ஏசி ஜில்லிப்பிலும், கிஷோர் வீசிய காம வார்த்தைகள் பூரணியின் உடம்பைச் சூடேற்றிக் கொண்டிருந்தன. பூரணி ஒரு எம்எல்ஏ வீட்டு மருமகள் என்கிற கௌரவத்தையும் மீறி, கிஷோர் விரித்த அந்த மாய வலையில் மெல்ல மெல்லச் சிக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

கிஷோர்: "என்ன குட்டிமா... அப்படியே திகைச்சுப் போய் நிக்குறீங்க? நான் சொன்னதுல ஏதாச்சும் தப்பு இருக்கா? உங்க புருஷன் வெளியே வாழ்க கோஷம் கேட்டுட்டு இருக்காரு... ஆனா இந்த வீட்டுக்குள்ள, இந்த ரூமுக்குள்ள நீங்க தனிமையில வாடுறத அவருக்குத் தெரியுமா?"

பூரணி (தயங்கியபடி): "கிஷோர்... நீ ரொம்பத் தப்பாப் பேசுற.அவருக்கு இது தெரிஞ்சா உன் உயிர் மிஞ்சாது..."

கிஷோர் (நக்கலாகச் சிரித்துவிட்டு): "உயிரைப் பத்தி எனக்குக் கவலை இல்லை குட்டிமா... உங்களோட இந்தத் தங்கமான உடம்பை ஒருவாட்டி தொட்டா, அப்புறம் சாவறது கூட எனக்குச் சந்தோஷம் தான். இந்தத் இடுப்பை வளைச்சு, இந்தப் பால் முலைகளை என் கையால பிசையும்போது வர்ற சுகத்துக்காக நான் எதை வேணா இழப்பேன்."

அவன் சொன்ன பிசையும்போது என்ற வார்த்தையில் ஒருவிதமான அழுத்தம் இருந்தது. பூரணிக்குத் தன் மார்பகங்கள் கனப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. கிஷோர் இப்போது அவளுக்கு மிக அருகில் வந்திருந்தான்.

கிஷோர்: "இப்போ சொல்லுங்க... உங்க முந்தானையை நீங்களே விளக்குறீங்களா? இல்லை, 'என் வேலையைக் காட்டவா?' நீங்க அமைதியா இருக்கிறதுக்கு என்ன அர்த்தம்னு எனக்குத் தெரியும். உங்களுக்கும் ஆசை இருக்கு... ஆனா கௌரவம் தடுக்குது, அப்படித்தானே?"

பூரணி மூச்சிரைக்க அவனைப் பார்த்தாள். அவள் கண்கள் கிஷோரின் பேண்ட் பக்கம் சென்றன. அங்கே அவனது '9 இன்ச் இரும்புத் தடி' அவளது கட்டுப்பாட்டைச் சிதைத்துக் கொண்டிருந்தது.



பூரணி (மெல்லிய குரலில்): "கிஷோர்... இது... இது சரி இல்ல..."

கிஷோர்: "சரி, தப்புனு பாக்குறதுக்கு இது ஒன்னும் கட்சி மீட்டிங் இல்ல குட்டிமா... இது ஒரு ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் நடுவுல நடக்குற போர். சொல்லுங்க... நான் வரவா?"
 அவனது பார்வையும் அவளை ஒரு வழி பண்ணிவிட்டது.
கிஷோர் ஒரு குறும்புச் சிரிப்புடன், மீசையை லேசாகத் தடவியபடியே சொன்னான்.

 ஒரு தையல்காரனா எனக்குத் துணியை விட, துணிக்குள்ள இருக்கிற உடம்பைத் தான் கணிக்கத் தெரியும். அதுவும் இல்லாம, மேல இருந்தே அந்தப் பால் முலைகளோட எடுப்பு அப்பிடியே திமிறிக்கிட்டுத் தெரியுதே... அது எவ்ளோ பெருசு, எவ்ளோ கனம்னு என் கண்ணு ஸ்கேன் பண்ணிடுச்சு."

பூரணிக்கு வெட்கம் பிடுங்கித் தின்றது. அவனது கண்கள் எக்ஸ்ரே மெஷின் போலத் தன்னை ஊடுருவிப் பார்ப்பதை அவளால் தாங்க முடியவில்லை. உடனே தன் மார்பின் மீது இருந்த முந்தானையை இன்னும் இருக்கிப் போர்த்திக்கொண்டு, வெட்கத்தை மறைக்கப் போராடினாள்.

பூரணி: "சீ... சீ... வாயை மூடுடா. அது... அது மேல பாக்குறதோட நிறுத்திக்கோ. இதைப் பாக்குற உரிமை, ரசிக்குற உரிமை எல்லாம் என் புருஷனுக்கு மட்டும்தான் இருக்கு. உனக்கு இல்ல, புரியுதா? நீ ஒரு தையல்காரன்... வேலையை மட்டும் பாரு."

கிஷோர் மெல்ல அவளை நெருங்கினான். அவனது குரலில் இப்போது காமம் ததும்பியது.
"அப்படின்னா... இன்னைக்கு ஒரு நாளைக்கு மட்டும் என்னை உன் புருஷனா நினைச்சுக்கோயேன் குட்டிமா... அந்தச் சுகமே வேற. உன் புருஷன் கிட்ட கிடைக்காதது என்கிட்ட கிடைக்கும்."

பூரணி முறைத்தாள். "போடா... லூசு மாதிரிப் பேசாத. நான் ஒரு நாளைக்கு எல்லாம் யாரையும் என் புருஷனா ஏத்துக்க மாட்டேன். அது தப்பு."

("புகழ்ச்சி"அது வெறும் வார்த்தையல்ல, பெண்களின் இதயத் துடிப்பை மெதுவாக்கி, தற்காப்பு அரண்களைச் சரிக்கும் ஒரு மந்திரக்கோல் என்பதை அவன் அறிவான். அவனது ஒவ்வொரு சொல்லும் தேனில் நனைத்த முள்ளாக அல்லாமல், பட்டுப் பூச்சியின் மெல்லிய சிறகடிப்பாக அவள் செவிகளில் வந்து விழுந்தன.
அவன் பேசத் தொடங்கினால், காலமும் நேரமும் தன் வேகத்தை மறந்துவிடும். காமம் ததும்பும் அவனது அந்தப் பேச்சில், ஒருவிதமான காந்த ஈர்ப்பு இருந்தது. உண்மையில் அவன் அதில் ஒரு கில்லாடி. பெண்களின் மெல்லிய உணர்வுகளோடு விளையாடி, அவர்களைத் தன் வசீகரப் பேச்சால் மயக்கிச் சாய்ப்பதில் அவன் ஆஸ்கார் விருதுக்கே தகுதியானவன்.
பூரணி கண்கள் அவனது சொற்களின் லயத்தில் சொக்கிப் போயிருக்க, அவன் தன் அடுத்த காய்நகர்த்தலை மிகத் துல்லியமாகத் தொடங்கினான். ஏனெனில், ஒரு பெண்ணின் காதுகளுக்குப் பிடிக்கும் இசையை வாசிக்கத் தெரிந்தவனுக்கு, அவள் உலகமே அடிமை என்பதை கிஷோர் நன்கு உணர்ந்திருந்தான்.

கிஷோர் விடவில்லை. "சரி... அப்படின்னா என்னைத் தினமும் உன் புருஷனா வச்சுக்கோ. நான் உனக்கு புருஷனா இருக்க வேணாம்... உனக்கு நான் அடிமையா இருந்து, உன் பூந்தளிர் மேனிக்கு என்னென்ன சுகம் தேவையோ, அத்தனையையும் குறையில்லாம செஞ்சு தர்றேன். உன் கால் அமுக்கி விடுறதுல இருந்து, உன் தலையில் இருந்து கால் வரைக்கும் அத்தனையும் நான் பார்த்துப்பேன். ராணி மாதிரி தாங்குவேன்."

பூரணி இதைத் துளியும் எதிர்பார்க்கவில்லை. இவன் இவ்வளவு ஓப்பனாக, கூசாமல் பேசுவதைக் கேட்டு அவளுக்குச் கோபப்படுவதா அல்லது இவன் பேச்சை ரசிப்பதா என்று அவளுக்கே தெரியவில்லை.

பூரணி : "ஏய்... போடா... அங்கட்டுப் சும்மா பேசிக்கிட்டு... உனக்கு வேற வேலை இல்லையா?"

கிஷோர் மீண்டும் கெஞ்சும் தொனியில் பேசினான்.
"ப்ளீஸ் குட்டிமா... சும்மா ஒருவாட்டி காட்டுங்களேன். அந்தச் செழிப்பான மாங்கனிகள் மேல இருந்தே ரசம் சொட்டுற மாதிரி இருக்கு. ஜாக்கெட் போட்டு மூடி வச்சிருந்தாலும், அது மூச்சு முட்டிகிட்டு வெளில வரத் துடிக்குது. அந்த முந்தானையை மட்டும் கொஞ்சம் விளக்குங்களேன்... முழு அழகையும் நான் ஒருவாட்டி என் கண்ணார பாத்துக்கிறேன். ப்ளீஸ்..."



பூரணி: "இப்போதான் சொன்ன... மேல இருந்தே தெரியுதுனு? அப்புறம் என்ன? அப்பிடியே பாத்துக்கோ... எதுக்கு முந்தானையை அவுக்க அடம் பிடிக்கிற? உனக்கு ரொம்பத் தான் ஆசை."

கிஷோர்: "மேல இருந்து பாக்குறதுல இப்போ திருப்தி இல்ல குட்டிமா... அது ட்ரெய்லர் பாக்குற மாதிரி. எனக்குப் படம் பாக்கணும். இந்த முந்தானை மறைக்காம, உன் பளிங்கு உடம்பு மேல அந்தச் சாத்துக்குடி முலைகள் ரெண்டும் அப்பிடியே பளபளன்னு, வேர்வையில மின்னுற அந்த அழகு ஆசையா இருக்கு. அது கண்கள்ல ஒத்திக்கிற மாதிரி இருக்கும்."

பூரணிக்கு இவன் வர்ணனை கேட்கக் கேட்க உடம்பெல்லாம் ஏதோ ஊர்வது போல் இருந்தது. இருந்தாலும், தன் கௌரவத்தை விட்டுக்கொடுக்காமல் பேசினாள்.




பூரணி (நக்கலாக): "ஏன்டா... நான் என்ன உன்னோட கள்ள காதலி மாதிரி தெரியுறேனா? நீ பாக்குறதுக்கு நான் என்ன இங்க போஸ் குடுத்துட்டு நிக்கிறேனா? இஷ்டத்துக்குப் பேசுற?"

கிஷோர் அவளை ஆழ்ந்து பார்த்தான்.
"நீ என் காதலி தான் குட்டிமா... ஆனா கள்ள காதலி இல்ல. எனக்காக மட்டும் படைக்கப்பட்ட ஒரு அழகான நல்ல காதலி... எனக்கு மட்டும் சொந்தமான பக்கா சரக்கு நீ! வைரம் மாதிரி ஜொலிக்கிற ஐட்டம்!"

பூரணி (சிறு சிணுங்கலுடன்): "இல்ல... நான் ஒன்னும் சரக்கு இல்ல. அதுவும் உனக்கு நான் லவ்வர் கிடையாது. உன் கனவுல கூட அது நடக்காது."

கிஷோர்: "அப்படின்னா நீ எனக்கு யாரு? சொல்லு... நீயே சொல்லு..."

பூரணி (கண்களை உருட்டி, யோசிப்பது போல): "ம்ம்ம்... உனக்குத் தெரியாது. நான் உன் முதலாளி."

கிஷோர் மெதுவாக அவளருகே நெருங்கி, கையில் போனை வைத்துக்கொண்டு சுதாவிடம் பேசுவது போலப் பாசாங்கு செய்து கொண்டே, ஆனால் பூரணியின் காதருகே கிசுகிசுத்தான்.

"என் லவ்வரா இருக்க உனக்குப் பிடிக்கலனா... எனக்குப் பிடிச்ச பொண்டாட்டியாக மாறிடு... உன்னை நான் சொர்க்கத்துக்கே கூட்டிட்டுப் போறேன். உன் வழுவழு இடுப்பையும், அந்த அழகான ஆழமான தொப்புளையும் நான் கொண்டாடுவேன். ராணி மாதிரி வச்சுப்பேன்."

பூரணி மீண்டும் சிரித்தாள். தலையை ஒரு சிலுப்பு சிலுப்பிவிட்டு அவனை ஏளனமாகப் பார்த்தாள். அவளுக்குள் இருந்த அந்தத் திமிர் எட்டிப் பார்த்தது.

பூரணி: "போடா... உன்னோட தகுதி என்னன்னு உனக்குத் தெரியுமா? (சிரித்துக்கொண்டே) என்னைப் போய் உனக்கு பொண்டாட்டியாக இருக்கச் சொல்ற? திமிரைப் பாரு உனக்கு! நீ ஒரு கூலி வேலை பாக்குறவன்... நான் பெரிய வீட்டுப் பொண்ணு. உனக்கும் எனக்கும் ஏணி வச்சா கூட எட்டாது."

கிஷோர் இப்போது தன் முழு உருவத்தையும் நிமிர்த்திக் காட்டினான். அவனது கண்கள் சிவந்தன. குரலை இன்னும் ஆழமாக்கி, அவளது கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தான்.

கிஷோர்: "தகுதியைப் பத்திப் பேசாத குட்டிமா... கட்டிலுல ஏறிட்டா ஆண்டியும் ஒன்னுதான், அடிமையா ஒன்னுதான். ஒருவாட்டி எனக்கு பொண்டாட்டியாக இருந்துதான் பாரேன்... அப்புறம் என் தகுதி என்னன்னு உனக்கே புரியும்."

அவன் ஒரு அடி முன்னால் வைத்து, தனது பேண்ட்டை நோக்கிப் பார்வையைத் திருப்பினான்.
"என் பேண்ட்டுக்குள்ள துடிச்சுட்டு இருக்குற இந்த 9 இன்ச் இரும்புத் தடியால, உன் தொடைகளுக்கு நடுவுல இருக்குற அந்தச் சொர்க்கத்தைப் பதம் பார்க்காம விடமாட்டேன். உன்னை அப்பிடியே அலற விட்டு, உன் உடம்புல இருக்குற அத்தனை திமிரையும்,கொழுப்பையும், கர்வத்தையும் எடுத்து, ஜன்மத்துக்கும் நீ எனக்கு மட்டும் பொண்டாட்டியாக இருக்குற மாதிரி பண்ணல... என் பேரு கிஷோர் இல்ல! அப்புறம் வாழ்க்கை பூரா 'கிஷோரு... கிஷோரு'னு நீயே என்கிட்ட தான் வந்து நிப்ப!"




இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும்,அவன் பேன்டின் புடைப்பை பார்த்ததும் பூரணியின் உடம்பு ஜிவ்வுன்னு சிலிர்த்தது. அடிவயிறு கலங்கியது. இவன் பேசும் பேச்சே இவ்வளவு சூடாக, இவ்வளவு வெறியாக இருக்கிறதே... நிஜத்தில் இவன் எப்படி  செய்வான் என்று நினைத்தாலே அவளுக்குத் தலை சுற்றியது. அவள் உறைந்து போய், பதில் பேச முடியாமல் விழித்தாள்.


கந்தசாமி எம்எல்ஏவும் அருணும் வெளியே புகழின் உச்சியில் இருக்க, அதே புகழை கிஷோர் இப்போது பூரணியின் படுக்கையறையில், அவளது பளபளக்கும் மேனியைத் தீண்டிப் பெறத் துடித்தான்.

[Lust king 66]

கதையை படித்து விட்டு comments கூறவும்

[Lust king 66]

பகுதி 15

கிஷோர் தனது பேண்ட் பட்டனை உருவிக் கொண்டு, பூரணியின் பால் முலைகளை நோக்கி முன்னேற, பூரணி "வேண்டாம்" என்று கெஞ்சிக் கொண்டிருந்த அந்த உச்சக்கட்ட நிமிஷம் அது.

திடீரென்று... "டொக்கு... டொக்கு... டொக்கு..."கதவைத் தட்டும் கேட்டது.

ரெண்டு பேருக்கும் தூக்கி வாரிப் போட்டது. கரண்ட் ஷாக் அடிச்ச மாதிரி தனித்தனியா விலகிப் போனாங்க. கிஷோரின் அந்த 9 இன்ச் கஜக்கோல் வெளியே வரும் வேகத்துல இருந்தது, சட்டுனு சுதாரிச்சு, வேகமா பேண்ட் பட்டனை போட்டான். ஜிப்பைச் சரி பண்ணி, சட்டை காலரைழுத்து விட்டுக்கிட்டான்.

பூரணிக்கு நெஞ்சு படபடனு அடிச்சுது. அலங்கோலமா இருந்த தன்னோட சேலை முந்தானையை அவசர அவசரமா இழுத்து, அந்த மாம்பழ முலைகளை மூடி, இடுப்புல விலகியிருந்த சேலையைச் சரி செஞ்சு, இடுப்பை மறைச்சுக்கிட்டு, மூச்ச ஒரு இழு இத்துக்கிட்டு கதவைத் திறந்தா.

வாசல்ல வேலைக்காரி பத்மா நின்னுகிட்டு இருந்தா.
பத்மா: "என்னங்கம்மா... இவளோ நேரம் கதவத் திறக்க? கீழ பெரிய ஐயா வந்திருக்காரு... உங்களைக் கூப்புட்றாரு."

பூரணி (பதற்றத்தை மறைத்துக்கொண்டு): "இதோ... வந்துட்டேன் பத்மா. அருண் "
பத்மா: "கட்சி மீட்டிங் முடிஞ்சதும், ஏதோ அவசர வேலையா வெளியூர் போயிட்டாருங்கம்மா. பெரிய ஐயா மட்டும் தான் வந்திருக்காரு."

பூரணிக்கு அப்பாடானு ஒரு நிம்மதி பெருமூச்சு வந்துச்சு. புருஷன் இல்ல, மாமனார் தான் கூப்பிடுறாருனு தெரிஞ்சதும் கொஞ்சம் தெம்பு வந்துச்சு.

பூரணி: "சரி... நீ போ, நான் வரேன்."

பூரணி ஒருவாட்டி கிஷோரைத் திரும்பிப் பார்த்தா. அவனும் இப்ப நல்ல பிள்ளை மாதிரி மூஞ்சியை வச்சிருந்தான். பூரணி முதல்ல படிகளை இறங்கி கீழே போனா. அவ போன கொஞ்ச நேரத்துக்கு அப்புறம், கிஷோர் எதுவும் நடக்காத மாதிரி நிதானமா கீழே இறங்கி வந்தான்.

ஹால்ல சோபாவுல கந்தசாமி உக்காந்து பேப்பர் படிச்சுட்டு இருந்தாரு.

கந்தசாமி: "என்னப்பா கிஷோர்... வேலையெல்லாம் முடிஞ்சதா? மருமக அளவுக்குச் சரியா தைச்சுருவியா?"

கிஷோர் (பவ்யமாக): "ஐயா... பாதி அளவு தான் எடுத்திருக்கேன். கரண்ட் வேற அப்பப்போ போயிட்டு வருது, வெளிச்சம் பத்தல. அதுவும் இல்லாம இது கொஞ்சம் சிக்கலான டிசைன் ஐயா... அவசரமா அளவெடுத்தா சொதப்பீரும். மிச்சத்தை நாளைக்கு வந்து நிதானமா எடுத்துக்குறேன் ஐயா."

கிஷோர் "மிச்சத்தை நாளைக்கு வந்து எடுக்குறேன்"னு சொன்னப்போ, அவன் கண்கள் பூரணியின் திரட்சியான தொடைகளை ஓரக்கண்ணால் மேய்ந்தது. பூரணிக்கு அதோட அர்த்தம் புரிஞ்சு, உள்ளுக்குள்ள ஒரு உதறல் எடுத்தது.

கந்தசாமி: "சரிப்பா... நல்லா நேர்த்தியாத் தச்சுக் கொடு. நாளைக்குக் காலையில வா."

கிஷோர்: "சரிங்க ஐயா... நான் கிளம்புறேன்."

கிஷோர் தன்னோட பைக்கை எடுத்துட்டு, பூரணியை ஒரு அர்த்தமுள்ள பார்வை பார்த்துட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினான்.

கிஷோர் வீட்டுக்குள்ள நுழையும் போதே அவன் அக்கா சுகன்யா வாசல்ல நின்னுட்டு இருந்தா.

சுகன்யா: "என்னடா தம்பி... பெரிய இடத்துல வேலைனு சொன்ன... போன காரியம் என்னாச்சு? ஒழுங்கா வேலையைப் பாத்தியா?"

கிஷோர்: "ஆமாக்கா... போயிட்டுத் தான் வரேன்."

சுகன்யா: "தம்பி... எனக்கு உன்னைப் பத்தித் தெரியும். நம்ம ஏரியாவுல எவளையாவது வளைக்குறது வேற, அந்த மாதிரி பெரிய பங்களா வீட்டுப் பொம்பளைங்க வேற. அங்க போய் உன் வால ஆட்டாம, பொழப்பைப் பாரு. ஏதாச்சும் தப்புத் தண்டா பண்ணுன, அந்த ஐயா நம்ம தோல உரிச்சுடுவாரு."

கிஷோர் (எரிச்சலாக): "சீ... சும்மா இருக்கா நீ வேற. நான் என்ன சின்னப் பையனா? எனக்குத் தெரியும் நீ போய் சோத்தப் போடு."

அக்கா சொன்ன அட்வைஸ் எதையும் கிஷோர் காதுல வாங்கிக்கல. அவன் மனசு பூரா அந்த பங்களா வீட்டு பெட்ரூமும், பூரணியின் செழிப்பான மாங்கனிகளும் தான் ஓடிட்டு இருந்துச்சு. "இன்னைக்குத் தான் பாதியில விட்டுட்டு வந்துட்டோம்... நாளைக்கு மிச்ச வேலையை முடிச்சு, அந்த தொப்புள்ள பம்பரம் விடல... என் பேரு கிஷோர் இல்ல"னு மனசுக்குள்ள சபதம் போட்டான்.
இரவு நேரம்

கிஷோர் தன்னோட வீட்டு வாசல்ல போட்டிருந்த கயிற்றுக் கட்டில்ல படுத்திருந்தான். மேலே ஃபேனைக் கூட காணோம், கொசுக்கடி வேற. ஆனா அவனுக்கு அதெல்லாம் தெரியல. கண்ணை மூடுனா பூரணியின் பளிங்கு முதுகும், அவ கெஞ்சும் போது அதிர்ந்த அந்த ரோஸ் கலர் உதடுகளும் தான் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

"நாளைக்கு எப்பிடியும் அவளை மடக்கிரனும் நினைச்சுக்கிட்டே ஒரு நமட்டுச் சிரிப்போட தூங்கினான்.


அதே நேரம்... அந்தப் பெரிய பங்களாவில்...
பூரணி தன்னோட ஏசி ரூம்ல, லட்ச ரூபாய் மெத்தையில் படுத்திருந்தாள். ஆனா அவளுக்குத் தூக்கமே வரல. புரண்டு புரண்டு படுத்தா. கண்ணை மூடுனா, கிஷோர் தன்னோட பேண்ட அவிழ்க்கப் போன அந்தக் காட்சி தான் திரும்பத் திரும்ப வந்துச்சு.

" ஒருவேளை பத்மா வராம இருந்திருந்தா... அவன் அதை அவுத்துக் காட்டியிருப்பானோ? 

அவள் மனசு குரங்காட்டம் ஆடுச்சு. ஒரு பக்கம் பயம், இன்னொரு பக்கம் ஏக்கம். தன் புருஷன் கிட்ட கிடைக்காத அந்த முரட்டு சுகம், கிஷோர்கிட்ட கிடைக்குமோனு அவளோட இளம் தொடைகள் ஒன்றோடு ஒன்று உரசின. அவளுக்குத் தெரியாமலே அவ கை அவளோட பால் முலைகளை வருடின. "நாளைக்கு அவன் வருவான்... என்ன நடக்கப் போகுதோ..." என்ற எதிர்பார்ப்பிலேயே விடிய விடியத் தவித்தாள்.

மறுநாள் காலை
பொழுது விடிஞ்சது. கிஷோர் இன்னைக்கு வழக்கத்தை விட ரொம்ப உற்சாகமா இருந்தான். காலையிலேயே எழுந்து, நல்லா தேய்ச்சுக் குளிச்சு, உடம்புல சென்ட் எல்லாம் அடிச்சுக்கிட்டான். முகம் பளபளன்னு இருக்க ஷேவிங் பண்ணினான். இருக்கறதிலேயே நல்ல டைட்டான, கலர் சட்டையை எடுத்துப் போட்டான். அது அவன் உடம்பை இன்னும் கட்டுமஸ்தா காட்டுச்சு.

கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு, மீசையை முறுக்கி விட்டுக்கிட்டான்.
"கிஷோர்... இன்னைக்கு வேட்டை தான்டா..."

தன்னோட பைக்கை ஸ்டார்ட் பண்ணினான். "டுக்... டுக்... டுக்..." னு அந்த பைக் சத்தம் தெருவே கேக்குற மாதிரி கிளம்பினான்.

நேரா பங்களாவுக்கு வந்து, கேட் முன்னாடி வண்டியை நிறுத்தினான். 
கேட்டைத் திறக்க வாட்ச்மேன் ஓடி வந்தான். கிஷோர் உள்ளே ஏறிப் போகும் போது, மாடி பால்கனியில் பூரணி நிக்கிறாளானு ஒரு லுக் விட்டான்...

 அவன் இன்னைக்கு வழக்கத்தை விட ரொம்ப 'பளிச்'னு இருந்தான். முகம் முழுக்க ஒரு கர்வமான சிரிப்பு.
வாட்ச்மேன் ஓடி வந்து கேட்டைத் திறந்தான்.

வாட்ச்மேன்: "வாங்க தம்பி... இன்னைக்கு ரொம்ப ஜம்முனு இருக்கீங்க? காலையிலயே வந்துட்டீங்க போல?"

கிஷோர் (மீசையைத் தடவிக்கொண்டே): "பின்ன... வேலை பாக்கி இருக்கே பெரிசு. நேத்து பாதியில விட்டுட்டுப் போனது. இன்னைக்கு முடிச்சாகணும்ல?"

வாட்ச்மேன்: "ஆமா தம்பி... உள்ள போங்க. ஐயா தோட்டத்துல இருக்காரு. சின்ன ஐயா ஊருக்குப் போயிட்டாரு."

கிஷோருக்கு "சின்ன ஐயா ஊருக்குப் போயிட்டாருங்கற செய்தி தேனா இனிச்சது. 'அப்பாடா... தடையெல்லாம் நீங்கிருச்சு'னு மனசுக்குள்ள ஒரு குத்தாட்டம் போட்டான். பைக்கை ஸ்டாண்ட் போட்டுட்டு, தலையைச் சிலுப்பிக்கிட்டு, ஒரு ஹீரோ மாதிரி வீட்டுக்குள்ள நுழைஞ்சா

பங்களா ஹால்
உள்ளே நுழைஞ்சதும், வேலைக்காரி பத்மா தரையைத் துடைச்சுக்கிட்டு இருந்தா. கிஷோரைப் பாத்ததும் அவ நிமிர்ந்து பார்த்தா.

பத்மா: "என்ன இன்னைக்கு புது மாப்பிள்ளை மாதிரி டிரஸ் பண்ணிட்டு வந்திருக்க?"

கிஷோர் (நக்கலாக): "ஏன் பத்மா ... நான் எப்போ அழுக்கா வந்தேன்? நம்ம வேலையே 'அழகு' படுத்துறதுதானே... அதான் நானும் அழகாயிட்டோம்."

பத்மா: "சரி சரி... வாயக் குறைக்காம வேலையைப் பாரு. அம்மா மேல ரூம்ல இருக்காங்க. காபி கொண்டாரவா?"
கிஷோர்: "காபியா... அதெல்லாம் அப்பறம் பாத்துக்கலாம். முதல்ல மேடத்தைப் பாக்கணும்."

கிஷோர் ஹால்ல நிக்கும்போதே, மாடிப் படியில சலங்கை சத்தம் "ஜல்... ஜல்..."னு கேட்டுச்சு. கிஷோர் அண்ணாந்து பார்த்தான்.

அங்கே பூரணி இறங்கி வந்துக்கிட்டு இருந்தா.
கிஷோர் கண்ணு அப்பிடியே அவ மேல ஒட்டிக்கிச்சு. அவ இன்னைக்கு குளிச்சு முடிச்சு, ஈரத் தலை முடியை அப்பிடியே விரிச்சுப் போட்டிருந்தா. ஒரு மெல்லிய ஸ்கை ப்ளூ கலர் சேலை கட்டியிருந்தா. அந்தச் சேலை அவளோட பொன்மேனியை அங்கங்க இறுக்கிப் பிடிச்சிருந்துச்சு.



அவளோட சங்கு கழுத்து மேல அந்த ஈரத் தலைமுடி பட்டு, அங்கங்க நீர் திவலைகள் முத்து முத்தாத் தெரிஞ்சது. முக்கியமா, அவ இடுப்புல சேலை கொஞ்சம் நழுவி, அவளோட தொப்புள் லேசா எட்டிப் பாத்தது.

பூரணி கிஷோரைப் பாத்ததும் ஒரு நிமிஷம் நின்னான். நேத்து ராத்திரி பூரா இவனை நினைச்சு தூங்காம இருந்த களைப்பு அவ முகத்துல தெரிஞ்சாலும், இவனைப் பார்த்ததும் அவ கண்ணுல ஒரு மின்னல் வெட்டுச்சு.

கிஷோர் (வாயைப் பிளந்து): "வணக்கம் மேடம்..."

பூரணி (கம்பீரத்தைக் காட்டிக்கொண்டு): "என்ன... இன்னைக்கு நேரத்தோட வந்துட்ட போல?"

கிஷோர்: "வராமா? நேத்து பாதியில விட்ட வேலையை முடிக்க வேணாமா மேடம்? ராத்திரி பூரா எனக்குத் தூக்கமே இல்ல... எப்போ விடியும், எப்போ வந்து அந்த 'மிச்ச அளவை' எடுப்போம்னு தவிச்சுட்டேன்."
கிஷோர் பேசுறதுல இருக்குற இரட்டை அர்த்தம் பூரணிக்குப் புரிஞ்சது. பத்மா அங்கே துடைச்சுட்டு இருக்கறதால அவளால வெளிப்படையா எதுவும் பேச முடியல.

பூரணி: "ம்ம்ம்... சரி. மேல வா. என் ரூம்ல தான் துணி இருக்கு."

பூரணி முன்னாடி நடக்க, கிஷோர் அவளுக்குப் பின்னாடியே போனான். அவ ஏறும் போது, அவளோட கொழுத்த குண்டிகள் ரெண்டும் வலது இடதுனு தாளம் போட்டுக்கிட்டு ஏறுறதை, கிஷோர் கண்ணெடுக்காம ரசிச்சுக்கிட்டே போனான்.

கிஷோர் (மெதுவாக, பூரணிக்கு மட்டும் கேட்கும் படி): "மேடம்... சேலை சூப்பரா இருக்கு. ஆனா அந்த இடுப்பு தான் அதை விடத் தூக்கலா இருக்கு."

பூரணி திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தா. பத்மா கீழே வேலையா இருந்தா.
பூரணி (கடுப்பான குரலில் ): "சீ... சும்மா வர்றியா இல்லையா? வாயை வச்சுட்டு சும்மா இருடா."

கிஷோர்: "வாயை வேணா சும்மா வச்சுக்கிறேன் மேடம்... ஆனா கண்ணை எப்பிடி மூடுறது? முன்னாடி போற அந்த மலைக்குன்றுகள் ஆடுற ஆட்டத்தைப் பாத்தா, எவன் கண்ணு சும்மா இருக்கும்?"

பூரணிக்கு வெட்கம் பிச்சிக்கிட்டு வந்துச்சு. "ச்சீ... போடா பொறுக்கி"னு சொல்லிட்டு, வேகமா ரூமுக்குள்ள போனா.
மாஸ்டர் பெட்ரூம்
ரூமுக்குள்ள வந்ததும் பூரணி கதவைச் சாத்தப் போனா. கிஷோர் முந்திக்கிட்டு உள்ள வந்து, கதவை லேசாச் சாத்தினான். ஆனா தாழ்ப்பாள் போடல.

பூரணி: "கதவை ஏன் சாத்துற?"

கிஷோர்: "பின்ன? அளவு எடுக்கும் போது யாரும் பாத்துறக் கூடாதுல?"

பூரணி: "ஒழுங்கா அளவை மட்டும் எடுத்துட்டுப் போயிரு. நேத்து பண்ணுன மாதிரி ஏதாச்சும் பண்ணுன... அப்பறம் நான் கத்தி ஊரைக் கூட்டிருவேன்."

கிஷோர் ஒரு நமட்டுச் சிரிப்பு சிரிச்சான். மெதுவா அவளுகிட்ட நெருங்கி வந்தான். அவ மேல அடிச்சிருந்த சென்ட் வாசனை கிஷோரை போதையேத்துச்சு.
கிஷோர்: "மேடம்... நீங்க கத்துவீங்கனு எனக்குத் தெரியும். ஆனா ஊரைக் கூட்டிக் கத்த மாட்டீங்க... சுகத்துல கத்துவீங்க."

பூரணி (மூச்சிரைக்க): "என்னடா ரொம்பப் பேசுற? மரியாதையா இரு."

கிஷோர்: "மரியாதையாத் தான் மேடம் இருக்கேன். நேத்து நீங்க என்ன சொன்னீங்க? 'என்கிட்ட வராத, எனக்குப் பயமா இருக்கு'னு சொன்னீங்க. ஆனா இன்னைக்கு உங்க கண்ணுல பயம் இல்ல... வேற ஏதோ தெரியுதே?"

பூரணி: "வேற என்ன தெரியுது?"

கிஷோர் அவளோட ரோஸ் கலர் உதடுகளை உத்துப்பாத்துக்கிட்டே சொன்னான்.
கிஷோர்: "ஆசை தெரியுது... தாகம் தெரியுது. நேத்து ராத்திரி அந்த 9 இன்ச் சாமான பாக்க முடியலையேங்குற ஏக்கம் தெரியுது."

பூரணி: "சீ... எனக்கு ஒன்னும் ஏக்கம் இல்ல. நீ வேலையைப் பாரு."

கிஷோர்: "பாக்குறேன் மேடம்... முதல்ல அந்த முந்தானையை கொஞ்சம் சரி பண்ணுங்க. உங்க மாங்கனிகள் அளவைச் சரியா எடுக்கணும்ல?"

பூரணி முந்தானையை இருக்கிப் போர்த்திக்கிட்டா.

பூரணி: "மேல வச்சே எடு. விலக்க முடியாது."

கிஷோருக்குத் தெளிவாகப் புரிந்துபோனது. பூரணி சாதாரண ஆள் இல்லை. அவளை நேரடியாக வாடி என்று கூப்பிட்டுப் படுக்கைக்கு அழைத்தால், அவளுக்குள் இருக்கும் அந்த 'பெரிய வீட்டுப் பெண்' என்கிற கௌரவம் தடுத்துவிடும்.

 அவளை வீழ்த்த வேண்டும் என்றால், அவளை ரசிக்க வேண்டும். அவளை ஒரு அழகு சிலையாக மாற்றி, அவளுக்கே அவளைப் பிடிக்க வைக்க வேண்டும். அதற்குச் சரியான கருவி... இந்தச் சுதா தான்.

கிஷோர் மனசுக்குள் ஒரு கணக்குப் போட்டான். 'இனிமே பாரு ஆட்டத்த... இந்த போன்ல பேசுறத வச்சு, இவளோட ஒவ்வொரு முடிச்சையும் அவுக்குறேன்' என்று நினைத்துக்கொண்டே, மீண்டும் சுதாவுக்கு டயல் செய்தான்.

ஸ்பீக்கரை ஆன் செய்தான். சுதாவின் எரிச்சலான குரல் கேட்டது.

"என்ன மாமா... நேற்று கட் பண்ணிட்ட? 

கிஷோர் பூரணியின் கண்களை நேராகப் பார்த்துக்கொண்டே ஏதோ பொய்யைச் சொன்னான்.

கிஷோர் பூரணியை மெதுவாக நெருங்கினான். அவனது ஒவ்வொரு அடியும், பூரணியின் இதயத்தில் ஒவ்வொரு 'திக் திக்' சத்தத்தை உண்டாக்கியது.

கிஷோர் இப்போது அவளுக்கு மிக அருகில், அவளது மூச்சுக்காற்று படும் தூரத்தில் வந்து நின்றான். தன்னோட ஒரு கையைத் தூக்கி, அவளோட காதோரம் ஆடிக்கொண்டிருந்த அந்தச் சுருள் முடியை மெதுவாக ஒதுக்கினான். பிறகு, அந்தக் கையை அப்படியே பாம்பு ஊர்வது போல, அவளோட அடர்த்தியான தலைமுடிக்குள்ள நுழைச்சான்.
பூரணிக்கு அவன் என்ன செய்யப் போகிறான் என்று புரிவதற்குள்ளேயே, அவனது கரடுமுரடான விரல்கள் அவளது கூந்தலின் ஆழத்திற்குச் சென்று, அங்கே இருக்கும் அந்த ஹேர் பின்னை லாவகமாகத் தொட்டது.

அவன் விரல்கள் லாவகமா அவ கொண்டையில இருந்த 'ஹேர் பின்னை' உருவிருச்சு.

அவ்ளோதான்... அடர்த்தியான கருமேகம் மாதிரி பூரணியோட கூந்தல் சலசலனு சரிஞ்சு, அவளோட பளிங்கு முதுகு மேல அருவி மாதிரி விழுந்துச்சு. அவளோட தோள்பட்டையையும், பால் முலைகளையும் அந்தத் தலைமுடி வருடிக்கிட்டு நின்னது பாக்கவே அவ்ளோ ரம்மியமா இருந்துச்சு.

சுதா (போனில்): "என்ன மாமா சத்தத்தையே காணோம்? என்ன பண்ற? 

கிஷோர் (பூரணியின் விரிந்த கூந்தலைப் பார்த்து ரசித்துக்கொண்டே): "என்னத்தடி சொல்ல... இப்போ அவ கொண்டையை அவுத்துவிட்டேன். அந்தத் தலைமுடி விரிஞ்சதும் அவ அழகே மாறிப்போச்சுடி... சும்மா தேவதையாட்டம் ஜொலிக்குறா. அவளோட ஒவ்வொரு அசைவும் என்னை கிறங்கடிக்குது. நான் எத்தனையோ பொம்பளைங்களை, எத்தனையோ அழகிகளை என் படுக்கையில பாத்திருக்கேன்... ஆனா இவள மாதிரி ஒரு பேரழகியை, இப்படி ஒரு செக்ஸியான கட்டையை நான் பார்த்ததே இல்லடி."

கிஷோர் சொல்லச் சொல்ல, அவன் கண்கள் பூரணியை அப்படியே முழுங்கிக் கொண்டிருந்தது.
கிஷோர்: "இவள இப்படியே ஆயுசுக்கும் பாத்துக்கிட்டே இருக்கலாம் போல இருக்கு... இவ அழகோட அடிமை ஆயிட்டேன் நான்."

சுதா: "என்ன மாமா... அவ்ளோ பிடிச்சுப் போச்சா உனக்கு?"

இதைக்கேட்ட பூரணி, கிஷோரின் முகத்தையே இமைக்காம பாத்துக்கிட்டு இருந்தா.

கிஷோர் மெதுவா பூரணியோட கைகளைத் தன் கைக்குள்ள எடுத்தான். பூப்போல மென்மையா இருந்த அவ விரல்களை எடுத்து, முதல்ல ஒரு உள்ளங்கையில அழுத்தமா முத்தம் கொடுத்தான்.

கிஷோர்: "உம்மா..." (முத்தச் சத்தம்)
அப்புறம் இன்னொரு கையையும் எடுத்து மாத்தி மாத்தி முத்தம் கொடுக்க ஆரம்பிச்சான்.
கிஷோர்: "உம்ம்ம்... ம்ம்ம்ம்... ப்புச்சு... உம்மா..."

பூரணி: "ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்... ம்ம்ம்ம்..."
அவன் முரட்டு மீசை அவளோட உள்ளங்கையில உரச உரச, பூரணிக்கு உடம்பெல்லாம் மின்சாரம் பாய்ஞ்ச மாதிரி சிலிர்த்துச்சு. அந்த முத்தச் சத்தம் போன்ல கேட்டுருமோனு பயந்து, பூரணி வேகமா போன் ஸ்பீக்கரை ஆஃப் பண்ணா.

போனைத் தன்னோட மார்புக்கும், கிஷோருக்கும் நடுவுல வச்சு மறைச்சுக்கிட்டா.
கிஷோர் (விடாமல் முத்தம் கொடுத்துக்கொண்டே): "எனக்கு இவள ரொம்பப் பிடிச்சிருக்குடி சுதா... இவளோட இந்தத் தகதகக்குற பொன்மேனியும், இவ காட்டுற அந்த நளினமும் என்னை பைத்தியமாக்குது. நான் இந்த குட்டிமாவுக்கு ரசிகன் ஆயிட்டேன்..."
சொல்லிக்கிட்டே திரும்பவும் அவ கைகளை வெறி பிடிச்சவன் மாதிரி கொத்திக் குதறினான்.

கிஷோர்: "உம்மா... ம்ம்ம்ம்... ப்புச்சு... ப்புச்சு..."

பூரணி: "ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்... மெதுவாடா..."
அவன் முத்தம் கொடுக்குற வேகத்துல பூரணிக்கு மூச்சு முட்டுச்சு. போனை ஒரு கையில பிடிச்சுக்கிட்டு, அந்தக் கையைத் தூரமா கொண்டு போனா. முத்தச் சத்தம் சுதாவுக்குக் கேட்டுறக் கூடாதுனு அவளுக்கு ஒரு பயம். ஆனா அவன் கொடுக்கிற சூட்டுல அவ உடம்பு உருகிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

சுதா (போனில்): "என்ன மாமா... அந்த மேடத்தை அவ்ளோ பிடிச்சிருக்குனு சொல்ற... அப்புறம் ஏன் சும்மா இருக்க? அவங்க கூட ஏதாச்சும் பண்ண வேண்டியதுதானே?"

கிஷோர் (நக்கலாக): "என்னத்தடி பண்ண சொல்ற? இவ தான் ஒண்ணுமே பண்ண விட மாட்டேங்குறாளே... தொட்டாலே சிணுங்குறா..."
இதைக் கேட்டதும் பூரணி ஆச்சரியமா கிஷோரைப் பார்த்தா. அவன் கண்ணைப் பார்த்து கிசுகிசுத்த குரல்ல கேட்டா.
பூரணி (ரகசியக் குரலில், செல்லக் கோபத்துடன்): "அடப்பாவி... நான் ஒண்ணுமே பண்ண விடலையா? இப்ப என்னடா பண்ணிட்டு இருக்க? என் கையை வளைச்சு வளைச்சு முத்தம் குடுக்குறியே... இது என்னவாம்? இவ்ளோ நேரமா என் கூடவே உரசிட்டு இருக்கியே... இதெல்லாம் பண்ணிட்டு, நான் ஒண்ணுமே பண்ண விடலனு பொய் சொல்றியா?"

கொஞ்ச நேரம் அவனை முறைச்சுப் பாத்துட்டு, அப்புறம் ஒரு போலி கோபத்தோட சொன்னா.
பூரணி: "போடா... இனிமே அவ்ளோதான். இதுக்கு மேல உனக்கு ஒண்ணுமே கிடைக்காது. சும்மா கதை விடுற நீ..."
இப்படிச் சொல்லிட்டு, பூரணி ரொம்ப நளினமா, ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி சிணுங்கிக்கிட்டே, கிஷோரோட அகலமான மார்புல செல்லமா ஒரு குத்து குத்துனா.

"ஹஹஹஹா..." என்று பூரணியின் அந்தச் செல்லக் கோபத்தைப் பார்த்து கிஷோர் சத்தமா சிரிச்சான்.

[Lust king 66]

Ivlo seekiram madivaanu nenaikala Avaloda pursan oru pottainu ippo than theriyuthu

இந்த கதையில் பூரணி‌ மட்டும் இல்லை 
பல பெண்கள்  இருக்கிறார்கள்