[Lust king 66]

பகுதி 16




"பெண் ஒரு அபூர்வமான வீணை மாதிரி... அந்த வீணையில எந்த நரம்பை, எப்போ, எப்படித் மீட்டணும்னு தெரிஞ்ச ஒரு கலைஞன் கிடைச்சுட்டான்னு வைங்க... அந்த வீணை அதுவா இசைக்க ஆரம்பிச்சிரும். அதுவரைக்கும் அவங்க காட்டின அந்தத் திமிர், அந்த கௌரவம், அந்தப் பந்தா... எல்லாம் காத்துல கரைஞ்சு போயி, 'என்னை எடுத்துக்கோ... என்னை அனுபவிச்சுக்கோ'னு அவங்களே சரணாகதி ஆகிடுவாங்க."
கிஷோர் அந்த வித்தையை கரைச்சுக் குடிச்சவன். அவனுக்குத் தெரியும், பூரணிங்கிற இந்த 'பெரிய வீட்டு வீணை' இப்போ சுருதி சேர்ந்து தயாரா நிக்குதுனு.


கிஷோர் பூரணியின் கைகளை விடவே இல்லை. தன் வாயை அவ உள்ளங்கையில் வைத்து, ஒரு மிருகம் தான் வேட்டையாடுன இரையை ருசிக்கிற மாதிரி, தன் நாக்கைச் சுழட்டி அவளோட மருதாணி வச்ச கைகளை நக்கிக் கொடுத்தான்.



பூரணி: "ஆ...... ம்ம்...ம்ம்..."

அவன் நாக்கு அவளோட விரல் இடுக்குகளில் புகுந்து விளையாடுச்சு. அப்படியே மெல்ல மேலேறி, அவளோட சங்கு கழுத்து பக்கமா இருக்கும் அந்த வழுவழுப்பான தோள்பட்டையை நக்கினான். அவன் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி தான் சிகரெட் அடிச்சிருந்தான். அந்தச் எச்சில் ஈரம், பூரணியின் பளிங்கு போன்ற கைகளிலும், தோள்பட்டையிலும் பட்டு, அது ஒரு தனி கலராக, காமத்தின் நிறமாகத் தெரிஞ்சுது.

கிஷோர் (மூச்சிரைக்க): "நம்ம குட்டிமா ரொம்பத்தான் பண்றா டி..." என்றான் போணில் இருக்கும் சுதாவிடம்.
இதைச் சொல்லிக்கிட்டே, கிஷோர் தன் முகத்தை அவளோட காது மடல்களுக்குப் பின்னாடி கொண்டு போனான். அவளோட அடர்த்தியான கூந்தலுக்குள்ள தன் மூக்கை ஆழமா நுழைச்சு, அந்த வாசனையை இழுத்தான்.

கிஷோர் (கிசுகிசுப்பா): "என்ன வாசம் டி... மனுஷனை மயக்குறியே என் குட்டிமா... உன் தலைமுடி வாசத்துக்கே எவன் வேணாலும் அடிமை ஆவான்."

பூரணி மீண்டும் ஒரு செல்லச் சிணுங்கலோடு நெளிஞ்சா.
பூரணி: "நான் தான் ஓவரா பண்றேன்ல... அப்புறம் எதுக்கு என்கிட்ட வர்ற? போ... அங்க போன்ல இருக்காளே உன் சுதா... அவகிட்டயே போயேன்..."
சொல்லிக்கொண்டே தன் முகத்தை வேறு பக்கம் திருப்பிக் கொண்டாள். அவளது இந்தச் செல்லக் கோபம் கிஷோருக்கு இன்னும் வெறியேத்தியது.

சுதா (போனில்): "விடு மாமா... அவளைப் பத்தி இன்னும் சொல்லு..."

கிஷோர் பூரணியின் முகத்தை, பூவைப் பிடிப்பது போலத் தன் ஒரு கையால் மெதுவாகத் தன் பக்கம் திருப்பினான். அவனது இன்னொரு கை விரல்கள், அவளோட வெள்ளக்கட்டி கன்னத்தை வருடியது.

கிஷோர் (போனில் பேசியபடி, ஆனால் பூரணியைப் பார்த்துக்கொண்டு):
"இவ கன்னத்தைப் பத்தி என்னத்தைச் சொல்ல... அப்படியே கீர்த்தி சுரேஷ் கன்னம் மாதிரி... செக்கச் செவேல்னு மின்னுது... சும்மா தக்காளிப் பழம் மாதிரி இருக்குடி. இதைப் பாக்கும் போதெல்லாம் கடிக்கணும் போல வெறி வருது. வெறும் முத்தம் மட்டும் கொடுத்தா என் பசி அடங்காது போல... இந்தக் கன்னத்தைக் கடிச்சு, இதுல இருக்குற மொத்த ரசத்தையும் உறிஞ்சு குடிக்கணும் போல இருக்கு."

சுதா: "அப்போ கடிச்சுத் தின்னு... அந்தப் பழத்தோட ரசத்தை உறிஞ்சு குடி... அதுல தான் நீ கில்லாடியாச்சே "

பூரணி (பொய்யான கோபத்துடன்): "போதும் நிறுத்து... சும்மா ஓவராப் புகழாத... நான் ஒண்ணும் அவ்ளோ அழகெல்லாம் இல்ல."

கிஷோர்: "யாரு சொன்னது நீ அழகில்லைனு? கண்ணுத் தெரியாதவன் கூட உன் பக்கத்துல வந்தா, உன் வாசத்தை வச்சே உன் அழகுல மயங்கிருவான் டி."

கிஷோர் சொன்னதைக் கேட்டு பூரணிக்கு வெட்கம் தாங்கவில்லை. முகம் சிவந்து தலை குனிந்தாள்.
கிஷோர் (உரிமையோடு): "இனிமே நீதான் என் ராணி... நான் தான் உன் ராஜா. நீதான் எனக்கு எல்லாமே... என் பொண்டாட்டி, என் குட்டிமா, என் லவ்வர் எல்லாமே இனிமே நீதான். இன்னையில இருந்து நீ எனக்கு மட்டும் தான் சொந்தம்."
இதைச் சொல்லி முடித்ததும், கிஷோர் பூரணியின் ஒரு கன்னத்தில் அழுத்தி முத்தம் கொடுத்தான்.

அடுத்து இன்னொரு கன்னத்திலும் மாறி மாறி முத்தம் மழை பொழிந்தான்.
கிஷோர்: "உம்மா... ம்ம்ம்ம்... ப்புச்சு... ப்புச்சு... ச்சும்மா..."
அவன் விடவில்லை. மெல்ல மெல்ல முகம் முழுக்க, அவளோட முந்திரி மூக்கு, கண்கள்னு எல்லா இடத்துலயும் முத்தமிட்டான்.

கிஷோர்: " ஆஹா... என்ன ஒரு சுகம்... உன் கன்னம் பூ மாதிரி எவ்ளோ மிருதுவா இருக்கு தெரியுமா?"

கடைசியாக அவன் அவளோட நெத்தியில் முத்தம் கொடுத்தான்.

பூரணி நெத்தியில், தன் மாங்கல்யத்தின் அடையாளமாக ஒரு பெரிய, அழகான பொட்டு வச்சிருந்தா. கிஷோர் தன் விரலால் அந்தப் பொட்டை மெதுவாகச் நாக்கால் சுரண்டி எடுத்தான்.

பூரணி அதிர்ச்சியாக கிஷோரைப் பார்த்தாள்.

கிஷோர் அந்தப் பொட்டை தன் எச்சில் படும்படி ஆழமாக முத்தமிட்டான்.

கிஷோர்: "உம்மா... ம்ம்ம்ம்... ப்புச்சு..."

பூரணி (பதற்றத்துடன்): "ஏய்... என்ன பண்ற? அந்தப் பொட்டு என் புருஷன் உயிரோட இருக்காருங்குறதுக்கு அடையாளம்... என் சுமங்கலி பாக்கியம் அது... 

கிஷோர் (அழுத்தமாக): "இனிமே நான் தான் டி உன் புருஷன். நான் தான் உன் சுமங்கலி பாக்கியம். உனக்கு இனிமே நான் தான் புதுப் பொட்டு வாங்கித் தருவேன். அதைத் தான் நீ வைக்கணும்."
சொல்லிக்கொண்டே, பொட்டு இருந்த அந்த இடத்தை, தன் நாக்கால நக்கிக் கொடுத்தான்.

கிஷோர் நாக்கு பட்டதும் பூரணிக்குத் தலைகால் புரியவில்லை. ஒரு ஆணின் ஆதிக்கம் அவளை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்துவதை அவள் உணர்ந்தாள். அந்த வெறியில் அவள் கிறங்கிப் போனாள்.
கிஷோர் அங்கிருந்து இறங்கி, மீண்டும் அவளோட கன்னத்தை நக்கவும், கடிக்கவும் ஆரம்பித்தான்.


பூரணி இப்போது கிட்டத்தட்ட பைத்தியம் பிடித்தது போல் ஆனாள். இப்படியே ஒரு ஐந்து நிமிஷம், கிஷோர் அவளை மாறி மாறி முத்தமிட்டு, நக்கி, அவளைத் தன் வசப்படுத்தினான்.
கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு நிறுத்தினான். அவளை ஊடுருவிப் பார்த்தான். அந்த ரூம்ல ஒரு அமைதி நிலவியது.

சுதா (போனில்): "என்ன மாமா சத்தத்தையே காணோம்? வேற ஏதாச்சும் சொல்லு..."
கிஷோர் பூரணியை விட்டு லேசா பின்னாடி விலகி நின்னான். அவளோட உதடுகளைப் பார்த்துக்கொண்டே போனில் சொன்னான்.
கிஷோர்: "இவளோட அந்தச் சிவந்த உதடுகள்... அடடா... அதுல தேன் சொட்டுது டி. பாக்கவே செர்ரி பழம் மாதிரி, தேன் மிட்டாய் மாதிரி இருக்கு. கடிச்சுத் தின்னலாம் போல ஆசையா இருக்கு. இந்த உதட்டுல இருக்குற ரசத்தை ஒருவாட்டி எவன் ருசிக்குறானோ... அவன் ஜென்மத்துக்கும் இவளை மறக்க மாட்டான்."

சுதா: "அப்போ சும்மா பாத்துட்டு இருக்காத மாமா... அந்தப் பழத்தைப் பிழிஞ்சு குடி... அந்த தேன் உதட்டை உறிஞ்சு எடு..."

கிஷோர்: "ருசிச்சுரலாமா? அந்தத் தேனைக் குடிச்சுரலாமா?"
கிஷோர் இதைச் சுதாகிட்ட கேட்டாலும், அவன் கண்கள் பூரணி கிட்ட, "நான் குடிக்கவா?"னு அனுமதி கேட்டது.


பூரணி "வேண்டாம்" என்பது போல் தலையை ஆட்டினாள். ஆனா அந்த மறுப்புல ஒரு நளினம் இருந்தது. அவளோட கண்கள், "நீ என்ன வேணா பண்ணிக்கோ"னு சொல்லுச்சு. ஆனா வாய், "வேணாம்"னு சொல்லுச்சு. அது ஒரு செக்ஸியான லுக்கா இருந்துச்சு.

கிஷோர் குழம்பிப் போனான். 'இவ வேணாங்கறாளா? இல்ல வாங்குறாளா?'னு அவனுக்குப் புரியல.
மெதுவா அவகிட்ட நெருங்கி, ஒட்டி உரசி நின்னான். தன்னோட வலது கையைத் தூக்கி, அவளோட தாகம் கொண்ட அந்த ரோஸ் கலர் உதடுகள் மேல தன் ஆள்காட்டி விரலை வச்சான்.

பூரணி ஒரு சிலிர்ப்போட, அவன் கையைத் தட்டி விட்டா. இப்ப அவளோட ஒவ்வொரு அசைவும் கிஷோரை உசுப்பேத்துற மாதிரி இருந்துச்சு.
கிஷோர் திரும்பவும் தன் கையை அவ உதட்டு மேல வச்சான்.
பூரணி திரும்பவும் தட்டி விட்டா.
இப்போ கிஷோர் பொறுமை இழந்தான். தன் கரிய உதடுகளை, அவளோட சிவந்த உதடுகளுக்கு மிக மிக அருகில் கொண்டு போனான். மூச்சுக்காற்று படும் தூரம்...
இன்னும் ஒரு வினாடியில் இரண்டு பேரின் உதடுகளும் ஒட்டிக்கொள்ளப் போகும் நேரம்...

திடீரென்று பூரணி ஒரு வெட்டு வெட்டி, கிஷோரைத் தள்ளிவிட்டுட்டு, மின்னல் வேகத்துல விலகிப் போனா. ரூமோட இன்னொரு மூலைக்கு ஓடிப் போய் நின்னுக்கிட்டு சிரிச்சா.
பூரணி: "ஹஹஹா..."
தூரத்துல இருந்தே தன்னோட கட்டை விரலை ஆட்டி, "நோ... நோ..." னு சைகை காட்டினா.

பூரணி (சிரிப்புடன்): "தர மாட்டேன்... தரவே மாட்டேன்... அவ்ளோ ஈஸியா உனக்குக் கிடைக்குமா? ஹஹா..."

பூரணி இப்போது கிஷோரைத் தவிக்க விடுவதில் ஒரு அலாதி இன்பம் கண்டாள். அவனுக்குச் சுலபமாக எதையும் கொடுத்துவிடக் கூடாது, அவனை இன்னும் ஏங்க வைக்கணும்னு முடிவு பண்ணிட்டா. கிஷோரின் தவிப்பு அவளுக்குப் போதையா இருந்தது.
கிஷோர் ஏமாற்றத்துல கொஞ்ச நேரம் அமைதியா நின்னான். அங்கே பூரணி அவனைப் பார்த்துக் கேலியாகவும், அதே சமயம் செக்ஸியாகவும்  நின்னுகிட்டு இருந்தா.

[Lust king 66]

பகுதி 17









பூரணி கட்டிலுக்கு அந்தப் பக்கம் ஓரமா நின்னுக்கிட்டு இருந்தா. அவ முகத்துல ஒரு குறும்புத்தனம் கூத்தாடிக்கிட்டு இருந்துச்சு. இவ்வளவு நேரமா கிஷோரோட பார்வையைத் தவிர்த்தவ, இப்போ அவனை நேருக்கு நேரா பாத்து, ஒரு சவால் விடுற மாதிரி நின்னா.


அவளோட வலது கையைத் தூக்கி, கட்டை விரலை மட்டும் ஆட்டி, "நோ... நோ... உனக்குத் தர மாட்டேன் போடா..." அப்படின்னு சைகை காட்டிக்கிட்டே சிரிச்சா. அந்தச் சிரிப்பு சத்தம், கிஷோரோட மனசுக்குள்ள ஆயிரம் மணி அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு. 

அவ இப்போ முடிவு பண்ணிட்டா, இவனை சும்மா விடக்கூடாது... இவனை நல்லா ஏங்க வைக்கணும்... தவிக்க வைக்கணும்... அப்போதான் நமக்கு மதிப்புனு அவ மனசுக்குள்ள ஒரு கணக்கு போட்டா. அவனைக் காக்க வைக்கிறதுல அவளுக்கு ஒரு தனி போதை, ஒரு கிக்கு கிடைச்சது.

கிஷோர் அப்படியே ஸ்தம்பிச்சு போய் நின்னான். அவளோட அந்தத் திமிரான அழகு, அந்தத் தலைமுடி சிலுப்பல், கண்ணுல தெரிஞ்ச அந்த மயக்கம்... எல்லாத்தையும் பாத்துக்கிட்டு வாய் அடைச்சு போய் நின்னான். பூரணி சும்மா சொல்லக்கூடாது, கண்ணாலயே அவனைச் சீண்டி விளையாடிக்கிட்டு இருந்தா. "வாடா பாக்கலாம்... உன்னால என்ன பண்ண முடியும்?"னு கேக்குற மாதிரி இருந்துச்சு அவ பார்வை.
அப்போ திடீர்னு கட்டில் மேல கிடந்த போன்ல இருந்து சுதாவோட குரல் அந்த மௌனத்தைக் கலைச்சது.

சுதா (போனில்): "என்ன மாமா... சத்தத்தையே காணோம்? திடீர்னு அமைதி ஆயிட்ட? அங்க என்ன நடக்குது? அவளோட அழக பத்திச் சொல்லு மாமா... நான் கேக்கணும்..."

சுதா இப்படிச் சொன்னதும், கிஷோர் தன் பார்வையை பூரணியோட முகத்துல இருந்து மெதுவா கீழ இறக்கினான். அவ பார்வை நேரா பூரணியோட அந்த எடுப்பான பால் கலசங்கள் மேல நிலை குத்துச்சு. ஜாக்கெட்ல இருக்கிற அந்த இடைவெளியில தெரிஞ்ச முலைபிளவு பாத்துக்கிட்டே, போன்ல சுதாகிட்ட பேசினான். ஆனா அவன் பேசுற ஒவ்வொரு வார்த்தையும் பூரணியோட காதுல தேனா பாய்ஞ்சது.

கிஷோர்: "அடியே சுதா... அவளோட மாம்பழங்களை பத்தி நான் என்னத்தைச் சொல்ல? வார்த்தையே வரலடி... அது சும்மா நெய்யில செஞ்ச லட்டு மாதிரி தகதகனு மின்னுதுடி. நான் என்னைக்கு இவள முதல் முதல்ல பாத்தனோ, அன்னையில இருந்து அதுக்கு நான் அடிமை ஆயிட்டேன். அவ்ளோ திரட்சியா, கச்சிதமா, தூக்கலா இருக்கு. அதை ஒருவாட்டி சப்பினா... தேன் கொட்டும்னு நினைக்கிறேன். அது வழியாதான் அவளோட சொர்க்கவாசலுக்கே வழி கிடைக்கும் போல இருக்கு."

கிஷோர் பேசிட்டே ஒரு பெருமூச்சு விட்டான். பூரணிக்கு கூச ஆரம்பிச்சது. இருந்தாலும் வெளிய காட்டிக்காம, ஒரு சிலையட்டம் நின்னா.

கிஷோர் தொடர்ந்து சொன்னான்: "எனக்கு என்னமோ... என் குட்டிமாவோட இந்த மாங்கனிகளை அவ புருஷன் சரியா கவனிக்கல போல... சும்மா வாட விட்டிருக்கான். இப்பிடி ஒரு பொக்கிஷத்தை யாராவது சும்மா விடுவாங்களா? இவ இடுப்பும், அந்த தொப்புளும்... அப்ப்ப்பா... 
சிம்ரன் இடுப்பும் ரம்பா தொடையும் கலந்த கலவை மாதிரி கச்சிதமான அளவு."

இதைக்கேட்ட பூரணிக்கு உடம்பெல்லாம் சூடேறுச்சு. உள்ளங்கால்ல இருந்து உச்சந்தலை வரைக்கும் ஒரு மின்சாரம் பாய்ஞ்சது. தன் புருஷன் கூட இப்படி வர்ணிச்சது இல்லையேனு ஒரு ஏக்கம் அவ மனசுக்குள்ள வந்துச்சு. ஆனா வெளிய காட்டிக்கல. ரெண்டு பேரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பாத்துக்கிட்டே இருந்தாங்க. நடுவுல கட்டில் மட்டும் தான் தடுப்பு. கட்டிலோட ஒரு பக்கம் காம பசியோட கிஷோர், இன்னொரு பக்கம் காதலைத் தேடுற பூரணி.

கிஷோர் தன்னோட போனை கட்டில் மேல வச்சான். ஸ்பீக்கர் ஆன்ல தான் இருந்துச்சு. சுதா அங்க இருந்து இவங்க ரெண்டு பேத்தையும் உசுப்பேத்திக்கிட்டே இருந்தா.

சுதா: "சரி மாமா... முன்னாடியை பத்திச் சொன்னது போதும்... அவளோட பின்பக்க அழகைப் பத்திச் சொல்லு ... எப்பிடி இருக்குனு சொல்லு..."

பூரணி இதைக் கேட்டதும் லேசா நெளிஞ்சா. உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு, மெல்லிய குரல்ல, ஆனா நக்கலா கேட்டா.
பூரணி: "உன் ராணிக்கு என்னைப் பத்தித் தெரிஞ்சுக்க அவ்ளோ ஆசையா? வேற வேலையே இல்லையா அவளுக்கு?"

கிஷோர் சிரிச்சுக்கிட்டே, தன் கையைச் சுழட்டி, திரும்புனு சைகை காட்டினான்.
பூரணி சும்மா ஒரு சிலுப்பு சிலுப்பிக்கிட்டு, தலையை ஆட்டி, "ம்ஹூம்... மாட்டேன்... நான் ஏன் திரும்பணும்?"னு சொன்னா.

கிஷோர் (குரலைத் தாழ்த்தி, கெஞ்சுற மாதிரி): "திரும்புடி... செல்லம்ல..."

பூரணி: "முடியாது... திரும்ப மாட்டேன். போடா."

கிஷோர்: "ப்ளீஸ் டி... திரும்பு குட்டிமா... என் செல்லம்ல... என் லவ்வர்ல... என் செக்ஸ் பாம்ல... திரும்புடி... உன் அழகைப் பாக்காம என் கண்ணு வலிக்குதுடி..."

பூரணி: "நான் என்ன உன் செல்லமா? உன் செல்லம்தான் போன்ல இருக்காளே... அவகிட்டயே போ... அவகிட்டயே கொஞ்சு..."

கிஷோர்: "அடிப்பாவி... நீதான்டி என் 
செல்லம். அவ சும்மா ... என் மனசுல இருக்கிற சிம்மாசனத்துல உக்காந்து இருக்கிறது நீதான்டி."

பூரணி : "இப்போ நான் முன்னாடி இருக்கேன்ல... அதான் இப்படி 'ஐஸ்' வைக்கிற... (இப்போது அவள் மரியாதையாக 'நீங்க' என்று அழைக்க ஆரம்பித்தாள், அவளோட ஆசை அவளை அறியாமலேயே மரியாதையைக் கொண்டு வந்தது) நீங்க சும்மா சொல்றீங்க... எனக்குத் தெரியும்..."

கிஷோர்: "இல்லடி... சத்தியமா சொல்றேன். என் மேல நம்பிக்கை இல்லையா?"

பூரணி: "இல்ல... நான் உங்களுக்கு ஒண்ணுமே இல்ல. உங்க செல்லம் அவதான். எல்லா பொம்பளைங்க கிட்டயும் இப்படித்தான் சொல்லுவீங்க போல... ஆம்பளைங்கனாலே இப்படித்தான்..."
பூரணி சிணுங்கிக்கிட்டே சொன்னா. அந்தச் சிணுங்கல்ல ஒரு செல்லக் கோபம் இருந்துச்சு.

கிஷோர்: "என் குட்டிமா... அப்பிடி எல்லாம் இல்லடி. சத்தியமா நீதான். இப்போ தயவு செஞ்சு திரும்புடி... உன் குண்டிகளின் அழகை நான் பாக்கணும். என் கண்ணு துடிக்குது."

பூரணி: "ஏன்... இதுக்கு முன்னாடி பாத்ததே இல்லையாக்கும்? எத்தனையோ தடவ பாத்திருப்பீங்களே?"

கிஷோர்: "பாத்துருக்கேன்... ஆனா அவ்ளோ தெளிவா, நிதானமா, இவ்வளவு பக்கத்துல நின்னு ரசிச்சுப் பாத்ததில்ல... அவசரத்துல பாத்தது வேற... இன்னைக்கு ரசிச்சு பாக்கறது வேற... திரும்பு குட்டிமா."

பூரணி (வெட்கத்துடன் தலை குனிந்து): "நாம கீழ இருந்து மாடிக்கு வரும்போது... நீங்க என்னைப் பின்னாடி இருந்து எப்பிடிப் பாத்தீங்கனு எனக்குத் தெரியாதா? உங்க பார்வை என் முதுகுலேயே ஒட்டிக்கிட்டு வந்ததே... கண்ணாலயே முழுங்குனீங்க... அவ்ளோ வெறியா யாராச்சும் பாப்பாங்களா? எனக்குக் கூச்சமா போச்சு..."

கிஷோர்: "பின்ன? என் லவ்வர் பின்னாடி அவ்ளோ அழகா இருக்கும்போது, என் கண்ணு வேற எங்கயாவது போகுமா? அங்கேயேதான் நிக்கும். அது காந்தம் மாதிரி என்னைக் இழுக்குதுடி."

கிஷோர் மெதுவா, அடிமேல அடி வச்சு அவளுகிட்ட நகர்ந்தான். புலி பதுங்குற மாதிரி மெதுவா போனான்.
பூரணி: "போங்க... அவ்ளோ சைட் அடிச்சா... நான் திரும்பிக் காட்ட மாட்டேன். எனக்கு வெட்கமா இருக்கு..."
அவ முகத்துல கோபமும், வெட்கமும், காதலும் கலந்து ஒரு புது விதமான ரியாக்ஷன் தெரிஞ்சது.

கிஷோர்: "ப்ளீஸ் குட்டிமா... கோவிச்சுக்காத... ஒரே ஒருவாட்டி திரும்பு... 

பூரணி: "முடியாது... எனக்கு... எனக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது... என்னால முடியாது..."

கிஷோர் நடந்து வந்து அவளுக்கு ரொம்பப் பக்கத்துல நின்னான். இப்போ ரெண்டு பேரும் நேருக்கு நேர். அவனோட மூச்சுக்காத்து அவ முகத்துல படுற தூரம்.

சுதா (போனில்): "என்ன மாமா இழுக்குற... சொல்லு மாமா... அவ சைஸ் என்ன?"

பூரணி கோபமா போனை முறைச்சா. "இதை ஆஃப் பண்ணு, இல்லன்னா நான் போயிருவேன்"னு கண்ணாலயே மிரட்டினா.


கிஷோர் அதைக் கண்டுக்காம, தன் ரெண்டு கைகளையும் மெதுவா உயர்த்தினான். பூரணி அசையாம நின்னா. அவன் கைகள் அவளோட வழுவழுப்பான தோள்பட்டையில மெதுவா அமர்ந்தது. பூ போல அவளைப் பிடிச்சு, மெதுவாத் திருப்பினான். பூரணி எதிர்ப்பு தெரிவிக்கல. அவளும் அந்தத் தருணத்துக்காகத் தான் காத்துக்கிட்டு இருந்தா போல.

அவளைத் திருப்பின உடனே, கிஷோருக்கு முன்னாடி ஒரு பிரம்மாண்டமான காட்சி. பூரணியின் அந்தத் திறந்த, பளபளக்குற முதுகு... ஜாக்கெட் மறைக்காத அந்த இடுப்புப் பகுதி... அந்த 36 இன்ச் சூத்து சதைகள்... எல்லாம் அவன் கண்ணுக்கு விருந்தா அமைஞ்சது.

கிஷோர் (மூச்சு விட மறந்து): "என் குட்டிமாவோட குண்டிகள் அப்பிடியே கீர்த்தி சுரேஷ் மாதிரி இருக்குடி... இல்ல இல்ல... அவளை விட டாப்... எவன் பாத்தாலும் கண்ணெடுக்க மாட்டான். செதுக்கி வச்ச மாதிரி இருக்கு. சைஸ் எப்படியும் 36 இருக்கும்... கச்சிதமா."

பூரணி (திரும்பாமலே, முகத்தை மட்டும் லேசா திருப்பி): "மேல இருந்து பாத்தே சைஸ் தெரிஞ்சிருச்சா? ரொம்பத்தான் அனுபவம் போல உங்களுக்கு..."

கிஷோர்: "அனுபவம் இல்லடி... இது ஆராய்ச்சி. என் குட்டிமாவைப் பத்தின ஆராய்ச்சி."

கிஷோர் இப்ப அவளோடு ஒட்டி நின்னான். அவனோட நெஞ்சு அவளோட முதுகுல லேசா உரசினது. அவளோட அந்தத் ஜாக்கெட் மறைக்காத திறந்த முதுகை தன் ஒரு கையால மெதுவா வருடினான். அவன் விரல்கள் பட்ட இடமெல்லாம் தீக்குச்சி உரசின மாதிரி இருந்துச்சு. பூரணிக்கு உடம்புல தீப்பற்றிக்கிட்டது. 'ஸ்ஸ்ஸ்...'னு வாய்க்குள்ளேயே சத்தம் போட்டா. ஒரு பொம்பளைய எங்க, எப்பிடித் தொட்டா அவ கவுருவான்னு கிஷோருக்கு நல்லாத் தெரியும். அவன் கை மெதுவா முதுகுல இருந்து கீழே இடுப்பை நோக்கி இறங்குச்சு. அந்த இடுப்பு மடிப்புல அவன் கை பட்டதும் பூரணி துடிச்சுப் போனா.



பூரணி (முனகலாக): "வேண்டாம்... இப்படிப் பண்ணாதீங்க கிஷோர் .. ப்ளீஸ்..."

கிஷோர்: "ஏன்? உனக்குப் பிடிக்கலையா குட்டிமா? இந்த டெய்லர் தொட்டா உனக்குக் கசக்குதா?"

பூரணி: "அது இல்ல... விஷயம்..."

கிஷோர்: "பின்ன என்ன?"

பூரணி: "நான்... நான் நிலைதடுமாறிப் போயிருவேன்... என்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது... அப்புறம் நான் நானா இருக்க மாட்டேன்..."

கிஷோர்: "தடுமாறு... தப்பே இல்ல... இந்தத் தடுமாற்றத்துக்காகத் தானே இவ்வளவு நாள் காத்திருந்த."

பூரணி: "ப்ளீஸ்... என் மேல இரக்கப்படுங்க. நான் ஒரு குடும்ப பொண்ணு... எனக்குனு ஒரு குடும்பம் இருக்கு..."

கிஷோர்: "அதுக்கென்ன இப்போ? மனசுல ஆசை இருக்கும்போது இந்தக் கட்டுப்பாடு எல்லாம் எதுக்கு?"


பூரணி: "நான்... நான்... அப்புறம் நான் எனக்கே சொந்தம் இல்லாம போயிருவேன்... நீங்க என்னை முழுசா ஆக்கிரமிச்சுருவீங்க..."

கிஷோர்: " எத்தனையோ பேரை நான் இதுக்கு முன்னாடி கவனிச்சிருக்கேன். ஆனா நீ ஸ்பெஷல் ..."

பூரணி: "ப்ளீஸ்... இப்படி எல்லாம் பேசாதீங்க. நான் உங்களை எதையும் செய்ய விடமாட்டேன்... விடுங்க என்னை..." (வார்த்தையில எதிர்ப்பு இருந்தாலும், அவ உடம்பு நகர மறுத்துச்சு).

சுதா (போனில்): "வேற என்ன மாமா? சும்மா பேசிட்டே இருக்க... ஆக்ஷன்ல இறங்கு..."

கிஷோர்: "இவளோட இந்தத் திறந்த முதுகைப் பாத்தா... எனக்கு இப்போவே முத்தம் கொடுக்கணும் போல ஆசையா இருக்கு... தங்கம் மாதிரி மின்னுற முதுகு என்னை 'வா வா'னு கூப்பிடுது டி..."

சுதா: "கொடு மாமா... யாரு உன்னைத் தடுத்தா? உனக்கு இல்லாத உரிமையா?"

சுதா சொன்ன அடுத்த நொடி, கிஷோர் பூரணியின் முதுகில் தன் உதடுகளைப் பதித்தான். ஒரு பூ மேல வண்டு உக்காற மாதிரி மெதுவா ஆரம்பிச்சான்.
கிஷோர்: "உம்மா... ப்புச்சு... ... ப்புச்சு..."
அந்த முத்தத்தோட ஈரம் பூரணியின் உடம்புல பட்டதும், அவ அப்படியே சிலிர்த்துப் போனா.

கிஷோர்: "உம்ம்ம்... ச்சும்மா... அடடா... என்ன சுகம்... பஞ்சு மெத்தை மாதிரி இருக்கு..."

பூரணி: "ம்ம்ம்ம்...ஆஹ்..." (அவளால முனகலை அடக்க முடியல).


கிஷோர் முதுகுல இருந்து ஆரம்பிச்சு, மெதுவா மேலே கழுத்து வரைக்கும் முத்தம் கொடுத்துக்கிட்டே போனான். அவன் உதடுகள் ஊர்ந்து போற விதம் பூரணியை பைத்தியம் ஆக்குச்சு. அவன் இன்னொரு கையால அவளோட அடர்த்தியான கூந்தலை அள்ளி, அப்படியே ஒரு பக்கம் ஒதுக்கி முன்னாடி போட்டான். இப்போ அவளோட பிடரி (கழுத்தின் பின்பக்கம்) முழுசாத் தெரிஞ்சது. அதுதான் அவளோட வீக் பாயிண்ட்னு கிஷோருக்குத் தெரிஞ்சிருச்சு. அங்கே ஆழமா, அழுத்தமா முத்தம் கொடுத்தான்.

கிஷோர்: "உம்மா... ப்புச்சு... "

பூரணி (சுகத்தில் நெளிந்துகொண்டே, கண்ணை மூடி): "ஆஹ்... ம்ம்ம்ம்...
மெதுவா..."

கிஷோர்: "எப்பிடி இருக்கு குட்டிமா? உன் புருஷன் எப்போவாச்சும் இப்படிப் பண்ணிருக்கானா?"


பூரணி: "......"

கிஷோர் இப்போ அவ முதுகை ரொம்ப மென்மையா, காதலோட முத்தமிட ஆரம்பிச்சான். சில சமயம் நக்கினான், சில சமயம் லேசா கடிச்சான். அந்த முத்தம் பூரணிக்கு புதுசா ஒரு உணர்வைக் கொடுத்துச்சு. அவ புருஷன் கிட்ட கூட அவ இப்படி ஒரு சுகத்தை அனுபவிச்சதே இல்ல. அவ கால்கள் தரையில நிக்கல, அவ சொர்க்கத்துக்கே போன மாதிரி உணர்ந்தா. அவ மனசுக்குள்ள இருந்த பயம் எல்லாம் போயி, இப்போ முழுசா கிஷோரோட கட்டுப்பாட்டுக்குள்ள வந்துட்டா.

[Lust king 66]

கதையை படித்து விட்டு  comments    கூரவும்

[Lust king 66]

 பகுதி 18

கிஷோர் அவ முதுகை முத்தமிட்டுக்கிட்டே, தன் ரெண்டு கைகளையும் மெதுவா முன்னாடி கொண்டு வந்து, அவளோட தொப்புள் மேல வச்சான்.

அவன் வாய் அவளோட பிடரியையும், தோள்பட்டையையும் முத்தமிட்டுக்கிட்டும், நக்கிக்கிட்டும் இருக்க... அவன் கைகள் மட்டும் முன்னாடி அவளோட ஆழமான மொழுமொழுன்னு இருக்குற தொப்புளை வருடிக்கிட்டே இருந்துச்சு. மெதுவா 



கிஷோர்: "ம்ம்ம்... ப்புச்சு... ம்ம்ம்ம்..."

கிஷோர் மெதுவா தன் கைகளைத் தொப்புள்ல இருந்து மேலே அவளோட மாம்பழங்களை நோக்கி நகர்த்தினான். அவன் கைகள் மேலே போனதும், பூரணி படக்குனு தன் கைகளை அவன் கை மேல வச்சு தடுத்தா.

பூரணி (பதற்றத்துடன்): "ப்ளீஸ்... வேணாம் கிஷோர் ... மேல வேணாம்... அங்கேயே இருக்கட்டும்..."

கிஷோர்: "ஏன் குட்டிமா... என் லவ்வர்ல... என் செல்லம்ல... விடேன்டி..."

பூரணி: "இவ்ளோ சீக்கிரம் வேணாம்... கைய அங்கேயே தொப்புள் மேலேயே வச்சுக்கோ..."

கிஷோர்: "இந்தக் கைகளுக்கு உன் மாம்பழத்தோட சுகத்தையும் கொஞ்சம் காட்டுடி குட்டிமா..."

பூரணி: "வேணாம்... உன் கை சும்மா இருக்காது... அதுக்கு எப்போ பாத்தாலும் அவசரம் தான்..."
இதைச் சொல்லும்போது பூரணிக்கு லேசா சிரிப்பு வந்துச்சு.

கிஷோர்: "என் கை சும்மா அளவு தான் டி எடுக்கப் போகுது... உனக்கு புது பிளவுஸ் தைக்க வேண்டாமா?"


பூரணி: "எல்லாரும் இப்படியா அளவு எடுப்பாங்க? இது வேற மாதிரி இருக்கு..."

கிஷோர்: "ஆமாண்டி... என் செக்ஸ் பாம்... நான் இப்படித்தான் அளவு எடுப்பேன்."

பூரணி: "அப்போ நிறைய பொம்பளைங்க கூட இப்படித்தான் பழகிருக்கீங்களோ?"

கிஷோர்: "பழகிருக்கேன்னா... எப்பிடிச் சொல்ற?"

பூரணி: "இப்போ என் கூட பண்றீங்களே... அந்த மாதிரி..."

கிஷோர்: "நான் ட்ரை தான் பண்ணிட்டு இருக்கேன்..."

பூரணி (சிரித்துக்கொண்டே): "ஆமா... அதேதான்..."

கிஷோர்: "ம்ம்ம்... ஆமா..."

பூரணி: "அப்போ சொல்லுங்க... எத்தன பொம்பளைங்க கூட இருந்திருக்கீங்க?"

கிஷோர்: "நான் ஏன் சொல்லணும்?"

பூரணி: "சொல்லுங்களேன்... ப்ளீஸ்..."

கிஷோர்: "நீ எனக்கு எதையும் செய்ய விடமாட்டேங்குற... அப்புறம் நான் ஏன் சொல்லணும்?"

பூரணி: "இவ்ளோ தூரம் வந்துட்டு... இன்னும் என்ன வேணும் உங்களுக்கு?"

கிஷோர்: "எனக்கு உன் மாம்பழத்தோட அளவை எடுக்கணும். அதுக்கு சம்மதிச்சா நான் சொல்றேன்."

பூரணி: "அது நடக்காது... இப்போ என்ன கிடைக்குதோ அதை வச்சு அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோங்க. ஓவரா ஆசைப்பட்டா, இதுவும் கிடைக்காது."

அப்போ திடீர்னு போன்ல இருந்து சுதா கத்தினா.
சுதா (போனில்): " எங்க காணாம போயிட்ட? பதிலே காணோம்?"

கிஷோர்: "என்னத்தச் சொல்ல... சொன்னா ஏதாச்சும் நடக்குமா?"

சுதா: "என்ன ஆச்சு?"

கிஷோர்: "இந்த குட்டிமா ஒண்ணுமே பண்ண விட மாட்டேங்குறா..."
இதைக்கேட்டதும் பூரணி கோபமா கிஷோரை முறைச்சா.

பூரணி (கிசுகிசுப்பாக): "இவ்ளோ பண்ணிட்டு... ஒண்ணுமே பண்ணலயா?"

கிஷோர் (சுதாவிடம்): "நீ ஏதாச்சும் சொல்லு டி... என் புது பொண்டாட்டிக்கு புரிய வை."

சுதா: "நான் என்ன சொல்ல?"

கிஷோர்: "அதான்... எனக்கு எப்பிடி 'மூட்' ஏத்துறதுனு சொல்லு..."

சுதா: "என்னோட பேச்சை அவ ஏன் கேக்கப் போறா? அவ பெரிய இடத்துக்காரி... 

கிஷோர்: "நீ விவரமாச் சொல்லு டி... நான் எப்பிடிப் பண்ணுவேன்... என் சாமான் சைஸ் என்னனு எல்லாத்தையும் சொல்லு..."

சுதா: "ச்சீ... போடா... லூசு மாதிரிப் பேசாத..."

இதைக்கேட்ட பூரணிக்கு வெட்கம் வந்துச்சு. கிஷோர் ஒரு பக்கம் போன்ல பேசிட்டே, இன்னொரு பக்கம் பூரணி உடம்போட விளையாடிட்டு இருந்தான்.

கிஷோர்: "சரி... நீயே என் பூரணி கிட்ட சொல்லு... எனக்கு ஒத்துழைக்கச் சொல்லு...".

கிஷோர் போனை எடுத்து பூரணி காதுல வச்சான்.
கிஷோர்: "இப்போ போன் பூரணி மேடம் காதுல இருக்கு... நீ பேசு..."

சுதா: "நான்... நான் எப்பிடிப் பேசுறது?"

கிஷோர்: "பேசுடி..."
ரெண்டு பேரும் அமைதியா இருந்தாங்க. ஒரு நிமிஷம் கழிச்சு கிஷோர் கேட்டான்.

கிஷோர்: "சொல்லு டி..."

சுதா: "என்னால முடியாது... போனை வை."
சுதா போனை வச்சுட்டா.

கிஷோர் சிரிச்சுக்கிட்டே போனைத் தூக்கிப் போட்டான்.

முகத்தை மெதுவா பூரணி முதுகுல இருந்து வழுவழு இடுப்புக்கு வந்தான்.

கிஷோர்: " இந்தச் கொழுத்த இடுப்பு என்னை பைத்தியமாக்குது ..."
சொல்லிக்கிட்டே அவ இடுப்பை ஒரு கடி கடிச்சான். அவன் கைகள் அவ இடுப்புலேயும், வயித்துலேயும் ஊர்ந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு. ஆனா பூரணி அவன் கையை மேலே போக விடாம தடுத்துக்கிட்டே இருந்தா.

பூரணி: "உங்க செல்லம் அவதான்... எல்லா பொம்பளைங்க கிட்டயும் இப்படித்தான் 'ஐஸ்' வைப்பீங்களா?"

கிஷோர்: "இல்லடி... இன்னைக்குல இருந்து நீதான் எனக்கு எல்லாமே."

பூரணி: "நான் உங்களுக்கு ஒண்ணுமே இல்ல..."

கிஷோர்: "இல்ல குட்டிமா... என் லவ்வர்... என் செக்ஸ் பாம்... நீதான்டி எனக்கு எல்லாம்..."

பூரணி வெட்கப்பட்டா.
பூரணி: "இதுவரைக்கும் எத்தனை பேர் கூட இருந்திருக்கீங்க?"

கிஷோர்: "கணக்கு எல்லாம் ஞாபகம் இல்ல..."

பூரணி: "பரவாயில்ல சொல்லுங்க..."

கிஷோர்: "ஒரு 15 - 20 பேர் இருக்கும்..."

பூரணி: "என்னது? அவ்ளோ பேரா? ரொம்பத்தான் அனுபவம் போல..."

பூரணி: "அப்போ அவ்ளோ பேர் கூடவும் பண்ணீங்களா?"

கிஷோர்: "என்ன பண்ணேன்?"

பூரணி: "அதான்... அந்த உங்க கம்பத்தை வச்சு..."அவ கிஷோரோட பேண்ட் வீக்கத்தைப் பார்த்தா.

கிஷோர்: "அது கம்பம் இல்லடி... சுன்னி..."

பூரணி: "தெரியும்..."

கிஷோர்: "அப்போ சொல்லு..."

பூரணி: "அந்த... அந்த பீனிஸ் வச்சு எத்தனை பேரை..."

கிஷோர்: "எது? பீனிஸ் ஆ? அதை சுண்ணின்னு சொல்லு... அப்போதான் பதில் சொல்வேன்."

பூரணி: "எனக்கு வெட்கமா இருக்கு... சொல்ல வராது..."

கிஷோர்: "அப்போ நானும் சொல்ல மாட்டேன்."

கொஞ்ச நேரம் அமைதி. பூரணி தலை குனிஞ்சு வெட்கத்தோட கேட்டா.
பூரணி: "உன் சுண்ணியை வச்சு எத்தனை பேரை..."

கிஷோர் சும்மா விடுவானா? அவளை முழுசா தன் வழிக்குக் கொண்டு வரணும்னு நினைச்சான்.
கிஷோர்: "சுண்ணியை வச்சு என்னடி பண்ணேன் என் லவ்வர்?"
இதைச் சொல்லிக்கிட்டே, திடீர்னு அவளோட சேலை முந்தானையை உருவி கீழே போட்டான். அப்பிடியே அவளைத் தன் பக்கம் திருப்பினான்.

இப்போ பூரணி வெறும் ஜாக்கெட், பாவாடையோட நின்னுகிட்டு இருந்தா. அவளோட அந்த சாத்துக்கொடி மாம்பழங்கள் ஜாக்கெட்டுக்குள்ள திணறிக்கிட்டு நிக்குறதை கிஷோர் வெறிச்சுப் பார்த்தான்.

பூரணி அவசரமா கையை வச்சு மறைக்கப் பார்த்தா.
பூரணி: "சொல்லுங்க..."

கிஷோர் மெதுவாத் தன் வலது கையை அவளோட ஒரு முலை மேல வைக்கப் போனான்.

பூரணி தட்டி விட்டா.

கிஷோர் விடாம திரும்பவும் வச்சான்.

பூரணி திரும்பவும் தட்டி விட்டா.

பூரணி: "அங்க வேணாம்..."
இப்படியே ரெண்டு மூணு தடவை நடந்துச்சு.

கடைசியில கிஷோர் அவளோட ஒரு கையைப் பிடிச்சுக்கிட்டு, தன்னோட இன்னொரு கையை அவளோட ஒரு மாம்பழத்து மேல வச்சான்.
மெதுவா... ரொம்ப மெதுவா அதை வருடினான்.

பூரணி: "சொல்லுங்க... எத்தனை பேர் கூட..."

கிஷோர் மெதுவா அந்த மாம்பழத்தை ஒரு அமுக்கு அமுக்கினான். பூப்போல...

பூரணி: "ஆஆஆ...ஹ்...ஹ்ஹ்..."

கிஷோர்: "எப்பிடி இருக்கு என் குட்டிமா?"

பூரணி (கண்கள் சொக்க): "நல்லா... நல்லா இருக்கு... ஆஆ.....ஹ்ஹ்... 

கிஷோர்: "அப்பப்பா... என்ன சாப்ட்... என்ன சாஃப்ட்... பூ மாதிரி இருக்குடி... இதுல ஜீரா சொட்டப் போகுது... அப்பிடியே ரசகுல்லா மாதிரி இருக்கு..."

தன்னோட மார்பை இப்படி வர்ணிக்கிறதைக் கேட்டு பூரணிக்கு வெட்கம் தாங்கல. அவ புருஷன் கூட இப்படிச் சொன்னதில்ல. கிஷோர் அதை 'ஹேண்டில்' பண்ற விதம் அவளுக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்தது.

கிஷோர் அவ காதுகிட்ட போய் கிசுகிசுத்தான்.
கிஷோர்: "உன் புருஷன் எப்பவாச்சும் இப்படி உன் மாம்பழத்தை மசாஜ் பண்ணி விட்டிருக்கானா?"

பூரணி ஒண்ணும் சொல்லல. கண்ணை மூடி அந்த சுகத்தை ரசிச்சுக்கிட்டு இருந்தா.

கிஷோர் திரும்பவும் கேட்டான்: "சொல்லுடி குட்டிமா... உன் புருஷன் பண்ணிருக்கானா?"

பூரணி (முணுமுணுப்பாக): "எப்பவாச்சும்... என்னைக்காவது ஒரு நாள்..."

கிஷோர் அவ காதுல ஒரு முத்தம் கொடுத்தான்.
பூரணி: "ஆ...ஆஆ...ஹ்ஹ்..."

கிஷோர்: "என்ன மாதிரி பண்ணுவாரா?"

பூரணி: "உங்க மாதிரி... உங்க மாதிரி யாரும் முடியாது 

கிஷோர்: "உன்னோட இந்த அதிசய மாம்பழங்களை இப்படித்தான் ரசிச்சு ரசிச்சுத் அனுபவிக்கனும் ..."


கிஷோர் அவ காது மடலை நக்கிக்கிட்டே, லாவகமா அவ காதுல இருந்த வைரத் தோட்டைக் கழட்டினான். அதை யாருக்கும் தெரியாம தன் பாக்கெட்ல போட்டுக்கிட்டான்.

பூரணி இப்போ காம போதையில மிதந்துக்கிட்டு இருந்தா.
கிஷோர் அவ முன்னாடி வந்து நின்னான். ரெண்டு பேரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பார்த்தாங்க.

பூரணியின் முந்தானை கீழே கிடந்தது. கிஷோர் அவளோட முலைகளை வெறிச்சுப் பார்த்தான். அவ உடம்புல இருந்து வந்த சென்ட் வாசனை அவனுக்குப் போதையை ஏத்துச்சு. அவனுக்கு இப்போ கையை நீட்டினாலே தொட முடியும். ஆனா அவன் அவசரப்படல. கண்ணாலயே ரசிச்சான்.



பூரணி: "என்ன அப்பிடிப் பாக்குறீங்க?"

கிஷோர்: "உன்னோட பெரிய மாம்பழங்களை..."

பூரணி: "முன்னாடி பாத்ததில்லையா?"

கிஷோர் சட்டென்று தன்னோட ஒரு கையை அவளோட ஒரு முலை மேல வச்சு, மெதுவாப் பிசைஞ்சான்.

பூரணி: "ஸ்ஸ்...ஸ்.ஸ்ஸ்.... 


கிஷோர்: "இவ்ளோ பெருசா... உருண்டையா... சாப்டா... வெள்ளையா... நான் பாத்ததே இல்லடி..."

பூரணி (சிணுங்கிக்கொண்டே): "பொய் சொல்றீங்க... எத்தனையோ பாத்திருப்பீங்க..."

கிஷோர்: "இல்ல குட்டிமா... சத்தியமாச் சொல்றேன்... இப்படி ஒரு சரக்கு என் கையில சிக்கினதே இல்ல..."

இதைச் சொல்லிக்கிட்டே, கிஷோர் அவளோட மாம்பழத்தை முழுசாத் தன் உள்ளங்கையில புடிச்சு, பலமா ஒரு அமுக்கு அமுக்கினான்.

பூரணி: "அம்மாடி.... ஆஆ....ஆஹ்..ஹ்ஹ்..."

பூரணியோட இதயம் படபடன்னு அடிச்சுச்சு. மூச்சு வாங்குச்சு. கிஷோரோட இந்தத் தீண்டல் அவ உடம்புல தீயை மூட்டிருச்சு.
கிஷோர் இப்போ ரெண்டு கைகளாலயும் அவளோட ரெண்டு முலைகளையும் மாறி மாறிப் பிசைஞ்சு விளையாடினான். பூரணிக்கு அந்த சுகம் தாங்க முடியாம, கண்ணை மூடி முனகிக்கிட்டே இருந்தா.

பூரணி: "ம்ம்ம்ம்... ஆஆஆஹ்... ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்..."

அந்த முனகல் சத்தம் ரொம்ப மெதுவாத்தான் இருந்தது. ஆனா கிஷோர் அவளோட மூச்சுக்காற்று படுற தூரத்துல இருந்ததால, அவனுக்கு அது தெளிவா கேட்டுச்சு. அவன் கைகள் இன்னும் அந்த மாம்பழங்கள் மேலதான் விளையாடிட்டு இருந்துச்சு.

கிஷோர்: "ஏய் பூரணி... உன் உடம்பு எப்பிடி இருக்கு தெரியுமா? அப்பிடியே பஞ்சு மாதிரி... உன் கூட விளையாடுறதுல ஒரு தனி சுகம் டி. அப்பப்பா... என்ன மென்மை டி என் குட்டிமா... பூ மாதிரி இருக்க... ஏதோ கனவுல மிதக்குற மாதிரி இருக்கு."

கிஷோர் இப்படிப் பேசுறதக் கேட்டு பூரணி முகம் வெட்கத்துல தக்காளிப் பழமா செவந்து போச்சு. கிஷோர் தன் முகத்தை அவளுக்கு ரொம்பப் பக்கத்துல கொண்டு போனான். ஒரு கை அவ தலைக்குப் பின்னாடி கழுத்துலையும், இன்னொரு கை அவ இடுப்புக்கு மேலேயும் இருந்துச்சு.

பூரணி முகத்துல பயமும், வெட்கமும் கலந்து தெரிஞ்சது. என்ன நடக்கப் போகுதோங்கற பதட்டத்துல கண்ணை இருக்கமா மூடிக்கிட்டா. மூச்சு வாங்குற வேகத்துல அவளோட மாம்பழங்கள் அவ மார்ப்புல ஏறி ஏறி இறங்கிச்சு. கிஷோர் அதையே ரசிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அதே சமயம், கீழே கிஷோரோட அந்த 9 இன்ச் இரும்புத் தடி இப்போ முழுசா எழும்பி, வெறி பிடிச்சு நின்னுச்சு. ஒரு இரும்பு ராடு மாதிரி விறைச்சுப் போய், பூரணி இடுப்புல இடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு. பூரணிக்கு அது என்னனு புரிஞ்சு போச்சு. அந்த சூடான, கடினமான ஸ்பரிசம் அவ உடம்புல இன்னும் வெறியேத்துச்சு.

கிஷோர் அவளையே பாத்துக்கிட்டு, 'இன்னைக்கு இவள வச்சு செய்யணும்... இந்த உடம்பை ஒவ்வொரு அங்குலமா ரசிக்கணும்னு வெறியோட நினைச்சான்.

பூரணிக்கு நெஞ்சு 'திக் திக்'னு அடிச்சுச்சு. தன்னை அடக்கிக்க முடியாம திணறினா. உடம்பெல்லாம் சிலிர்த்துப் போச்சு. இது அவளுக்கு ஒரு புது அனுபவம். பயம் கலந்த ஒரு இன்பம்.

கிஷோர் இப்போ தன் முகத்தை அவ முகத்துக்கு நேரா கொண்டு வந்தான்.
அவன் ஒரு சரியான ப்ளேயர். அவனுக்குப் பொம்பளைங்களை எப்பிடி கையாளணும்னு நல்லாத் தெரியும்.
ரொம்பக் காதலோட, ஒரு கையை வச்சு பூரணி முகத்தை லேசா நிமித்துனான். இன்னொரு கையால, அவளோட இடுப்பைப் பிடிச்சு, அவளோட காலை லேசாத் தூக்கித் தன் இடுப்போட அணைச்சுக்கிட்டான்.



இப்போ ரெண்டு பேர் உதடும் ரொம்பப் பக்கத்துல... மூச்சுக்காற்று ஒண்ணோடு ஒண்ணு கலந்தது.

பூரணி வெட்கத்துல கண்ணை மூடிட்டு நிக்க... கிஷோர் அவளோட அந்தத் தேன் வடியும் உதடுகளை கவ்வி இழுக்கத் தயாரானான். அவன் கை அவளோட திறந்த முதுகைத் தடவிக்கிட்டே, உதட்டோடு உதடு வைக்கப் போனான்...

சரியாக அந்த நேரம்...
"மருமகளே... ஏய் பூரணி... எங்க இருக்க?"


திடீர்னு கேட்ட அந்தச் சத்தம் இடி விழுந்த மாதிரி இருந்தது. அது பூரணியோட மாமியார் லதாவோட குரல்!
அவங்க கீழே இருந்து மாடிப்படி ஏறி மேல வந்துக்கிட்டு இருந்தாங்க.

மாமியார் குரலைக் கேட்டதும் பூரணிக்கு உசுரே போயிருச்சு. கரண்ட் ஷாக் அடிச்ச மாதிரி, படக்குனு கிஷோரைத் தள்ளிவிட்டா.

வேகவேகமா கீழே கிடந்த சேலை முந்தானையை எடுத்துப் போர்த்திக்கிட்டா. கலைஞ்சிருந்த தலைமுடியை அவசரமா அள்ளி முடிச்சுக்கிட்டு, பதட்டமா கதவுக்கிட்ட ஓடினா.

பூரணி (படபடப்புடன்): "இதோ... அத்தை... நான் மேல ரூம்லதான் இருக்கேன்..."
மூச்சிரைக்க கதவுக்கிட்ட போய் நின்னா. உள்ளுக்குள்ள பயம் அப்பிக்கிட்டு இருந்தது.

[Lust king 66]

கதையை படித்து விட்டு  Comment கூரவும்

[Lust king 66]

பகுதி 19

அந்த ஏசி அறையையே ஒரு சூளை போல மாற்றி வைத்திருந்தான் அந்த முரட்டுத் தையல்காரன் கிஷோர். பூரணியின் மாம்பழ முலைகளை அவன் அமுக்கிப் பிழிந்த அந்த வெறியில், அந்த அறையின் காற்றே காமத்தில் கனத்துச் சுழன்று கொண்டிருந்தது. கிஷோரின் அந்த இரும்புப் பிடியில் சிக்கி, ஒரு வெறியேறிய வேட்டை மிருகத்திடம் மாட்டிக்கொண்ட வெள்ளைப் முயல் குட்டியைப் போலத் தவித்துக் கொண்டிருந்தாள் பூரணி. அவளுக்கு மூச்சு முட்டியது. சுகமும் பயமும் ஒன்றாகக் கலந்த ஒரு விசித்திரமான போதை.

அப்போது...  அந்த அறையின் கதவு மெதுவாகத் திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.

அவ்ளோதான்... உள்ளே நிலவிய அந்த அனல் காற்று அப்படியே சில்லென்று உறைந்து போனது. பூரணியின் இதயம் தொண்டைக்குழிக்குள் வந்து "லப்-டப்... லப்-டப்" என்று எகிறிக் குதித்தது. கதவைத் திறந்தது வேறு யாருமில்லை... இந்த பிரம்மாண்ட பங்களாவின் எஜமானி, அவளது மாமியார் லதா!



லதாவின் குரலைக் கேட்டதும் பூரணி அப்படியே சிலையாகிப் போனாள். அவளுக்கு உயிரே போய்விட்டது போல இருந்தது. கண்கள் பயத்தில் பிதுங்கி வெளியே வரத் துடித்தன. அவசர அவசரமாகத் தன் கலைந்து கிடந்த சேலை முந்தானையை வாரி அணைத்து, தன் மார்பின் மீது போட்டுக் கொண்டாள்.

 கிஷோர் முரட்டுத்தனமாகப் பிசைந்ததில் கழன்று கிடந்த ஜாக்கெட் கொக்கியை சரி செய்ய முயன்றாள். ஆனால், கை கால்கள் நடுங்கியதில் அவளால் எதையும் ஒழுங்காகச் செய்ய முடியவில்லை. விரல்கள் தந்தியடித்தன.

ஆனால், இன்னொரு பக்கம் கிஷோர்... அவனுக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை, துளி கூடப் பயம் இல்லை. 30 வயசு முறுக்கேறிய இளரத்தம் அல்லவா? காளை மாட்டுக்குக் கயிறு அறுந்தது போலத் திமிறிக்கொண்டு நின்றான். பூரணியின் உடம்பைப் தொட்ட வெறியிலேயே அவனது சட்டையின் மேலிருந்த இரண்டு பட்டன்கள் கழன்று போயிருந்தன.

அவனது அந்த வாட்டசாட்டமான, கட்டுமஸ்தான உடம்பு சட்டை பட்டன் இடைவெளியில் அப்படியே முறுக்கேறித் தெரிந்தது. சட்டையிலிருந்து வெளியே எட்டிப்பார்த்த அவனது அடர்த்தியான மார்பு ரோமங்களும், வேர்வையில் மினுமினுக்கும் அந்த ஆஜானுபாகுவான தோற்றமும் எப்பேர்ப்பட்ட பத்தினிப் பொம்பளையையும் ஒரு நிமிடம் தடுமாற வைக்கும். அவன் லதாவை ஒரு விதமான அலட்சியத்துடனும், ஆண்மையின் கர்வத்துடனும் எதிர்கொண்டான்.

லதா உள்ளே நுழைந்தாள். ஒரு எம்எல்ஏ பொண்டாட்டிங்கிற அதிகாரத் தோரணை அவளிடம் இருந்தது. அவள் கண்கள் கூர்மையாக அந்த அறையை ஒரு சுற்றுப் பார்த்தது. பூரணியையும், சட்டை பட்டன் கழன்று நிமிர்த்து நிற்கும் கிஷோரையும் அவளது அனுபவக் கண்கள் எடை போட்டன.

லதா (அதிகாரக் குரலில்) "என்ன பூரணி... ஜாக்கெட் தைக்க அளவு எடுத்தாச்சா? இல்ல இன்னும் அளந்துக்கிட்டே இருக்கீங்களா? ஏன் இவ்வளவு நேரமாகுது? அந்தத் தையல்காரப் பையன் என்ன பண்றான் இவ்ளோ நேரம்?"




பூரணிக்குத் தலை சுற்றியது. 'ஐயய்யோ... மாமியார் எங்கே கிஷோரோட சட்டை பட்டனைப் பார்த்து, நாம பண்ண லீலையைக் கண்டுபிடிச்சிருவாங்களோன்னு பயந்து, தன் தலையைத் தொங்கப் போட்டுக் கொண்டாள்.

பூரணி (தொண்டையைச் சரி செய்தபடி, நடுங்கும் குரலில்): "ஆ... ஆமாங்க அத்தை... இப்பதான்... இப்பதான் முடிஞ்சது. அவரு... அவரு ரொம்ப நிதானமா, பொறுமையா அளவு எடுத்தாரு... அதான் கொஞ்சம் லேட் ஆகிடுச்சு...சொல்லும்போதே பூரணியின் குரல் தந்தியடித்தது. அவளுக்கு அங்கிருக்கவே பிடிக்கவில்லை. மேற்கொண்டு அத்தை எதாவது குறுக்குக் கேள்வி கேட்டுவிட்டால் அசிங்கமாகிவிடும் என்று மனதுக்குள் தவித்தாள்.

"நான்... நான் கீழ போறேன் அத்தை..." சொல்லிக்கொண்டே அவசர அவசரமாக அந்த அறையை விட்டு வெளியே ஓடினாள். அவள் படிக்கட்டில் இறங்கி ஓடும்போது, அவளது கால் கொலுசு எழுப்பிய "ஜல்... ஜல்..." சத்தம், அவளது நெஞ்சின் படபடப்பையும், பயத்தையும் ஊருக்கே சொல்லியது.


பூரணி பதறி அடித்துக்கொண்டு போன பிறகு, அந்தப் பெரிய அறையில் கிஷோரும் லதாவும் மட்டும்தான் தனித்து நின்றார்கள்.

பூரணி போனவுடனே ஒரு சாதாரண வேலைக்காரன் என்ன செய்வான்? ஒதுங்கி நிற்பான். ஆனால் கிஷோர் விலகவில்லை. மாறாக, கதவைச் சாத்திவிட்டு, லதாவை அப்படியே மேலிருந்து கீழ் வரை ஒரு மாதிரியான காமக் கிறக்கத்தோட, ஒரு வேடனைப் போலப் பார்த்தான்.

லதாவுக்கு உடம்பைச் சும்மா கும்முனு 30 வயசுப் பொண்ணு மாதிரி மெயின்டெயின் பண்ணி வைத்திருந்தாள். காசு, பணம், அதிகாரம் கொடுத்த செழிப்பு அது. பங்களா வீட்டின் சொந்தக்காரி லதா... தினமும் பால், முந்திரி, பாதாம், பிஸ்தா என்று சத்துள்ள சாப்பாட்டைச் சாப்பிட்டு, உடலை அப்படியே தங்கம் மாதிரி மெருகேற்றி வைத்திருந்தாள்.

அவள் கட்டியிருந்த அந்த ராயல் ப்ளூ கலர் பட்டுப் புடவை, அவளது பால் நிற தேகத்தை இன்னும் தூக்கிக் காட்டியது. நெற்றியில் மங்களகரமாகக் குங்குமம், கழுத்தில் அவளது கொழுத்த முலைகளுக்கு நடுவில் தொங்கும் அந்த 10 பவுன் தாலிச் சங்கிலி, மூக்கில் அவளது மூச்சுக்காற்றுக்கு ஏற்ப மின்னும் வைர மூக்குத்தி, அடர்ந்த கருங்கூந்தலில் ஆசையாகச் சூடியிருந்த மல்லிகை பூ... இவளையெல்லாம் பார்த்தால், வயதைக் கணக்கிடத் தோணாது, அப்படியே கட்டிப் பிடித்து அனுபவிக்க வேண்டும் என்று தான் எந்த ஆம்பளைக்கும் ஆண்மை தூண்டும்.

அவளின் அந்தப் பளபளக்கும் கொழுத்த கன்னங்களைக் கடித்துக் கொண்டே, ஒரு நாள் முழுக்கச் சலிக்காமல் அவளது அந்தத் உடம்பில் கபடி விளையாடலாம் போல அவ்வளவு வனப்பாக இருந்தாள்.

லதா கட்டியிருந்த ஜாக்கெட் கொஞ்சம் இறக்கமான மாடல். அந்த ஜாக்கெட்டில் அவளது பின்பக்க வெண்மையான முதுகும், புடவைக்கு வெளியே பிதுங்கித் தெரியும் அந்தத் திரண்ட இடுப்பு மடிப்பும், ஒட்டுமொத்தத் தோற்றமும் கிஷோருக்குள் இருந்த காமப் பசியை இன்னும் விசிறி விட்டது.

கிஷோரோட அந்த முரட்டுத்தனமான, ஆடைகளை உருவும் பார்வை லதாவுக்கு ஒரு மாதிரி சங்கடத்தைக் கொடுத்தாலும், அவளுக்குள் எங்கோ ஒரு மூலையில், பல வருடங்களாக அடைபட்டுக் கிடந்த ஒரு புது விதமான சுகம் மெல்ல எட்டிப் பார்த்தது. எம்எல்ஏ புருஷனுக்கு அரசியலைப் பார்க்கவே நேரம் சரியா இருக்கு, இவளை எங்கே கண்டுக்கப் போறான்? பல காலமாத் தூங்கிக் கிடந்த அவளது பெண்மை, இந்த 30 வயது இளைஞனின் வெறித்தனமான பார்வையால் மெல்ல விழிக்க ஆரம்பித்தது.

லதா (பார்வையைச் சமாளித்தபடி, சற்று மிடுக்காக) "என்ன கிஷோர்... என் மருமகளுக்கு அளவு சரியாத்தான் எடுத்தியா? அவ ஏதோ பேயைப் பார்த்த மாதிரி, பயந்து போன மாதிரி ஓடுறா? 

கிஷோர் ஒரு கிரிமினல் சிரிப்பு சிரித்தான். தன் சட்டை பட்டனைப் போடாமலேயே, மெதுவாக லதாவை நெருங்கி வந்தான். அவன் நெருங்க நெருங்க அவனது உடம்பின் அந்த ஆம்பளை வாசம் லதாவின் நாசியைத் துளைத்தது.

கிஷோர் (கண்களை நேராகப் பார்த்து): "ஆமா முதலாளியம்மா... ரொம்ப சரியா... பக்கா பெர்ஃபெக்ட்டா எடுத்திருக்கேன். உங்க மருமகள் உடம்பு சும்மா பஞ்சு மாதிரி, மெத்து மெத்துனு இருக்கு. பிளவுஸ் தச்சு போட்டா அப்பிடியே கும்முனு, எடுப்பா இருக்கும். நீங்க கவலையே படாதீங்க."

அவன் 'கும்முனு' என்று அழுத்தமாகச் சொன்ன விதம், லதாவுக்கு ஒரு நிமிடம் தூக்கிவாரிப் போட்டது. அவன் குரலில் இருந்த அந்த முரட்டுத்தனம், ஒரு வேலைக்காரனுக்கு இல்லாத அந்தத் தைரியம் அவளைச் சிலிர்க்க வைத்தது. அவளுக்குள் லேசாக வேர்த்தது.

லதா (சற்றுச் சத்தமாக, அதிகாரத்தைச் செலுத்துவது போல): "என்னடா அப்பிடி உத்து உத்து பார்க்குற? தையல்காரப் பையன்னா உன் வேலையைப் பார்க்கணும்... அதை விட்டுட்டு வந்த இடத்துல, பெரிய வீட்டுப் பொம்பளைங்களை இப்பிடியா பாப்ப? கண்ணைத் தோண்டிருவேன் ஜாக்கிரதை!"

கிஷோர் பயப்படவே இல்லை. இன்னும் ஒரு அடி முன்னால் வைத்தான்.
கிஷோர் (குரலைக் குறைத்து, காந்தம் போலப் பேசி) "பார்த்து யோசிச்சிட்டு இருக்கேன் ... இவ்வளவு பெரிய பையனுக்கும், கல்யாண வயசுக்கு பொண்ணுக்கும் நீங்க அம்மாவா? பார்த்தா சத்தியமா அப்பிடித் தெரியலையே... ஏதோ ஒரு 25 - 30 வயசுப் பொண்ணு மாதிரி, அப்பிடியே ஒரு தேவலோக ரம்பை மாதிரி தகதகனு இருக்கீங்க. உங்களை மேரேஜ் ஆகாத கன்னிப்பொண்ணுன்னு சொன்னா கூட ரோட்டுல போற எவனும் நம்பிடுவான். அவ்வளவு டைட்டா, பிடிமானம் கொஞ்சமும் தளராம மெயின்டெயின் பண்ணி வச்சிருக்கீங்க உடம்பை!"

லதாவுக்குத் தலைகால் புரியவில்லை. அவளுக்குள் இருந்த அந்தப் 'பெரிய இடத்துத் திமிர்' இந்த ஒரு பாராட்டில் சுக்குநூறாக உடைந்தது. தன் வயதை மறந்து, ஒரு இளைஞன் தன்னைப் பாராட்டுவது, தன் உடம்பின் அமைப்பை ரசிப்பது அவளுக்குப் பெருமையாக இருந்தது. அவள் முகத்தில் அவளையும் அறியாமல் ஒரு சின்ன வெட்கச் சிரிப்பு பூத்தது. இதழ்கள் லேசாக விரிந்தன.

கிஷோர் (மெதுவாகத் தன் கையை காற்றில் அசைத்து, அவளது உடம்பை வர்ணிப்பது போல) "உடம்பை ரொம்பக் கச்சிதமா மெயின்டெயின் பண்ணி வச்சிருக்கீங்க ...  

லதாவால் அதற்கு மேல் அவனது கண்களைப் பார்க்க முடியவில்லை. உடனே கைகளால் தன் கலைந்த தலைமுடியைச் சரி பண்ணிக்கொள்வது போலப் பாசாங்கு செய்தாள். அவளது அந்த கையைத் தூக்கும் அசைவில், அவளது முன்னழகு மாம்பழங்கள் ஜாக்கெட்டுக்குள் இருந்து திமிறிக்கொண்டு துள்ளிக்குதித்தன. கிஷோர் அதை அப்படியே இமைக்காமல் தன் கண்கள் வழியே பருகினான். அவனது பேண்ட்டுக்குள் இருந்த அரக்கன் லதாவின் இந்தச் செழிப்பைப் பார்த்து விழித்துக்கொள்ளத் தொடங்கினான்.

கிஷோர் (காமக் குரலில்) "உங்களுக்கும் ஒரு பிளவுஸ் தச்சுத் தர்றேன் ... இதுவரைக்கும் கோயம்புத்தூர்ல எவனும் தைக்காத மாதிரி டாப்பா உங்க உடம்புக்கு ஏத்த மாதிரி தச்சுத் தர்றேன். உங்க உடம்புக்கு அது சூப்பரா, அச்சு வார்த்த மாதிரி இருக்கும். ஒரு தடவை மட்டும் நீங்க எனக்கு அளவு கொடுத்தீங்கன்னா... உங்க உடம்போட ஒவ்வொரு இன்ச்சையும் கணிச்சு நான் தச்சுத் தர்றேன்..."





லதா வெட்கத்தில் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள். அவள் அறியாமலேயே, அவளது பெண்புத்தி அவனது பார்வையை ரசிக்க, கிஷோரிடம் தன் முதுகைக் காட்டி நின்றாள். அவளது ஜாக்கெட் முதுகு பாதி திறந்திருந்தது. அவளது அந்த வெண்மையான, எந்தத் தழும்பும் இல்லாத முதுகு, ஒரு பெரிய மைதானம் போல கிஷோரோட கண்ணுக்குத் தங்கம் மாதிரி மின்னியது.

கிஷோர் தனக்குள்ளே முணுமுணுத்தான் "ஆஹா... என்ன ஒரு ஷேப்பு... என்ன ஒரு சைஸ்... சும்மா கும்முனு, முறுக்கேறிப் போயி இருக்காளே... இவளை மடக்கிட்டா கட்டில்ல சுகம் சும்மா அதிரும். அந்த இடுப்புச் சுழிக்குள்ள கையை விட்டா அப்புறம் எடுக்கவே தோணாது. இவளோட திமிரை அடக்கி, இவளையும் ஒரு கை பாத்துரணும்... ரெண்டு பேரையும் வச்சுச் செய்யணும்."

லதாவுக்கு அவன் ஏதோ முணுமுணுப்பது கேட்டது, ஆனால் வார்த்தைகள் புரியவில்லை. அவளுக்குள் ஒரு இனம் புரியாத நடுக்கம். அவள் அப்படியே அங்கிருந்து, புடவையைச் சரி செய்துகொண்டே மெதுவாக நகர்ந்து கீழே போனாள். அவளது நடையில் இருந்த பின்னழகின் குலுக்கலை கிஷோர் ரசித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

சிறிது நேரம் கழித்து கிஷோர் கீழே வந்தான். மாடியில் பூரணியைத் தீண்டிய சூடும், லதாவைப் பார்த்த வெறியும் அவனுக்குள் அடங்கவில்லை. அவனுக்குப் பசி எடுக்கவில்லை, ஆனால் அவனுக்குள் இருந்த அந்த முரட்டுத்தனமான காமப் பசி அடங்கவில்லை. உடல் சூடேறிக் கிடந்தது.

அங்கே வேலைக்காரி பத்மா ஒரு ஓரமா இருந்த இருட்டான வாஷிங் ஏரியா ரூம்ல பாத்திரம் கழுவிக்கிட்டு இருந்தாள். பத்மா ஏழை வீட்டுப் பொண்ணு, நல்லா உழைச்சு உழைச்சு உடம்பு இரும்பு மாதிரி இறுகிப் போய் இருக்கும்.

கிஷோர் அங்கே போய்ப் பத்மாவிடம் பேச்சுக் கொடுத்தான். அவன் முகத்தில் இருந்த அந்த வெறியைப் பத்மா கவனித்துவிட்டாள்.

பத்மா (கையில் சோப்பு நுரையோடு திரும்பிப் பார்த்து): "என்னடா கிஷோர்... ரொம்ப நேரம் மாடியில பூரணி மேடம் கூட இருந்த... பிளவுஸ் தச்சியா இல்ல வேற ஏதாச்சும் புதுசாத் தச்சியா? உன் முகமே சரியில்லையே? கண்ணெல்லாம் சிவந்து போய், பேண்ட் வேற அசிங்கமாப் புடைச்சுக்கிட்டு நிக்குது?" என்று நக்கலாகக் கேட்டாள்.

கிஷோர் சட்டென்று பத்மாவின் அருகில் சென்று, அவளது சேலைக்கு வெளியே தெரிந்த அந்த இடுப்பை ஒரு பிடி பிடித்தான்.

கிஷோர் (பற்களைக் கடித்தபடி) "ஏய்... உன் மேடம் சும்மா ஹாட் ஐட்டம் டி பத்மா... வெண்ணெய் மாதிரி உடம்புடி அவளுக்கு. அவளோட சாத்துக்குடி முலைகளை என் கையால அமுக்கிப் பிசைஞ்சு, சிவப்பு உதட்டைச் சுவைக்கப் போனேன். செம நாட்டுக்கட்டைடி அவ. ஆனா இந்த லதா மட்டும் நடுவுல வராம இருந்திருந்தா... இன்னைக்கு அவ கற்பையை அங்கேயே வாங்கியிருப்பேன். அவளுக்குள்ளயும் அவ்வளவு வெறி இருக்கு டி. என்னைத் தொடு தொடுனு கெஞ்சினா..."

பத்மா அதிர்ச்சியிலும், அவனது பிடியின் அழுத்தத்திலும் அவனது கையைத் தட்டி விட்டாள், ஆனால் அவளுக்குள்ளும் அவனது அந்த முரட்டுப் பேச்சைக் கேட்டு சூடு ஏறியது.

பத்மா (மூச்சு வாங்கியபடி) "அடப்பாவி... எம்எல்ஏ வீட்டு மருமகள் மேலேயே கையை வச்சிட்டியா? அப்போ அந்த லதா மேடம் மேல உனக்குக் கண்ணு இல்லையா? அவங்க என்ன சும்மாவா?"

கிஷோர்: "ஏன் இல்ல? அவளும் ஒரு தனி ரகம் தான்டி. பழம் பழுத்துத் தொங்குது. ஆனா இப்போ எனக்கு உடனடியாத் தாகம் தீரணும். அந்தப் பூரணி என்னைக் கிளப்பி விட்டு, பாதியில ஓடிட்டா டி... பாதியில நின்ன அந்த வெறி இப்போ எனக்குள்ள சுனாமி மாதிரி பொங்குது. எனக்கு இப்போ எவளையாச்சும் கடிச்சுக் குதறணும் போல இருக்கு. நீயாவது வாடி... என் தாகத்தைத் தீர்த்து வை. அவளோட சூட்டை நீ தான் தணிக்கணும்."

அப்படிச் சொல்லிக்கொண்டே, பத்மாவின் இடுப்பைத் தன் பலமான கைகளால் நச்சுன்னு பிடிச்சுத் தன் பக்கம் இழுத்தான். அவனது அந்த இளரத்தத்தின் வேகம், அந்த முரட்டுத்தனம் பத்மாவை மிரள வைத்தது. அவளது புடவையைத் தாண்டி அவனது கைகள் அவளது பருவ மேடு பள்ளங்களைத் தேடி அத்துமீறிப் பாய்ந்தது. பத்மா தப்பிக்க நினைத்தாலும், அவனது இரும்புப் பிடியில் அவளால் நகர முடியவில்லை.


அதே சமயம், மேலே நடந்த அந்தச் சம்பவத்தால் அதிர்ந்து போன பூரணி, கீழே உள்ள ரூமில் கதவைச் சாத்திக்கொண்டு கட்டிலில் விழுந்து கிடந்தாள். அவளுக்குள் ஒரு மாதிரியான கிளர்ச்சியும், பயமும் போராடிக் கொண்டிருந்தது.

கிஷோர் தன் மார்பை அமுக்கிய அந்த உணர்வு, அவனது அந்த முரட்டு விரல்கள் தன் மேனியில் பட்ட அந்த அழுத்தம்... அது இன்னும் அவளது மேனியில் சுட்டுக் கொண்டிருந்தது. அவன் கை பட்ட அந்த இடம் எரியுற மாதிரி இருந்தது.

அவன் காதருகில் வந்து பேசிய அந்த அசிங்கமான, ஆனால் அவளைச் சூடேற்றிய அந்த அழகான காம வார்த்தைகள் அவளது காதுகளில் ரீங்காரமிட்டுக் கொண்டே இருந்தது. "உன் மாம்பழ முலைகள்... உன் இடுப்பு மடிப்பு..." என்று அவன் சொன்னது அவளைப் பித்தாகியது.




அவளது கணவன் அருண் கூட அவளை இப்படி ரசித்ததில்லை. அவளது பதமான பெண்மையில் மெல்லிய ஈரம் கசிய ஆரம்பித்தது. அவளது தொடைகள் ஒன்றோடொன்று உரசிக் கொண்டன. ஒரு ஆணின் முரட்டுத்தனமான தீண்டலுக்குத் தன் பெரிய இடத்துப் பெண் என்ற கௌரவத்தையும் மீறி, தன் உடம்பு இவ்வளவு சீக்கிரம் அடிமையாகிவிட்டதே என்று அவளுக்கே வியப்பாகவும், வெட்கமாகவும் இருந்தது.

அவள் தனியாகக் கட்டிலில் புரண்டாள். தன் மேலேயே கை வைத்து, கிஷோர் தொட்ட இடங்களை, அவளது முலைகளை, கழுத்தை அவளே தடவிப் பார்த்தாள். அவளது விரல்கள் கிஷோரின் முரட்டு விரல்களாக மாறுவதைப் போலப் பாவனை செய்துகொண்டாள். அவளுக்குள் மீண்டும் மீண்டும் அந்தச் சூடு ஏற ஆரம்பித்தது. மூச்சு வாங்கியது.

'எப்படியாச்சும் திரும்ப கிஷோரைத் தேடி ஓடிப் போய், அந்த ரூம்ல வச்சு அவன் சட்டையைப் பிடித்துத் , அவனை என் மேல போட்டு அழுத்தச் சொல்லணும்...' என்று ஒரு வெறி அவளுக்குள் துடித்தது. அவளது உடம்பு ஒரு ஆம்பளையோட முரட்டுச் சுகத்துக்காகப் பசியோடு ஏங்கியது.

 கிச்சன் ஏரியாவில்... கிஷோரும் பத்மாவும் இருக்கும் இடத்தில் பூரணியின் நினைவாலும், லதாவின் பார்வையாலும் முறுக்கேறிப் போயிருந்த கிஷோர், பத்மாவை அப்படியே குண்டுகட்டாகத் தூக்கி, அந்தப் பாத்திரம் கழுவும் இடத்திற்குப் பக்கத்தில் இருந்த இருட்டுச் சந்திற்குள் தள்ளினான்.





பத்மா (பயமும் சுகமும் கலந்து) "ஏய்... என்னடா பண்ற? யாராச்சும் வந்துடப் போறாங்க... விடுடா என்னைய..."

கிஷோர் (அவளைச் சுவரோடு சேர்த்து அழுத்தி)  "எவனும் வரமாட்டான்... பத்மா... இன்னைக்கு எனக்கு நீதான்டி மருந்து. அந்தப் பூரணி கொடுத்த சூட்டை, அவ கிளப்பி விட்ட இந்தப் பசியை நீ தான்டி தணிக்கணும். நீ தணிக்கலனா நான் செத்துருவேன்டி..."

அவனது கைகள் இப்போது வேகமாகப் பத்மாவின் ஜாக்கெட் கொக்கிகளை நோக்கிப் போனது. அவனது கண்கள் பசியால், வெறியால் சிவந்திருந்தது. பத்மா அவனது அந்த ஆண்மையின் தாக்கத்தைப் பார்த்து மூச்சிரைக்கத் தவித்தாள். "வேணாம் வேணாம்" என்று வாயில் சொன்னாலும், அவளது உடம்பு அவனுக்கு ஒத்துழைத்தது.

[Lust king 66]

கதையை படித்து விட்டு comments  கூரவும்

[Lust king 66]

கதையை படித்து விட்டு comments கூரவும்

[Lust king 66]

பகுதி 20
 பத்மாவின் மூளையைக் கிஷோர் சொன்ன வார்த்தைகள் குழப்பியது.அவளுக்குள் ஒரு இனம் புரியாத நடுக்கத்தைக் கொடுத்தது. 'இவன் என்ன சொல்றான்? அந்தப் பெரிய இடத்து மகாராணி, ஊருக்கே ராணி மாதிரி கெத்தா அலையுற அந்தப் பூரணி மேடம்... இவன் முன்னாடி எப்பிடி சரிஞ்சிருப்பா? இவன் கிட்ட இப்பிடி ஒரு முரட்டுச் சுகத்தைப் பெரத் துடிச்சிருப்பாளா?' அவளது அடிமனது சந்தேகித்தது. கிஷோரின் அந்த இரும்புத் தடியின் வீரியத்தைப் பார்க்கும் போது, அவளால் அதைச் சந்தேகிக்கவும் முடியவில்லை.



அதே சமயம் பூரணி நேராகக் கிச்சனுக்குள் புகுந்தாள். அவளது கழுத்தில் இன்னும் கிஷோரின் அந்த முரட்டு முத்தத்தின் ஈரப்பதம் தகித்துக் கொண்டிருந்தது. நெஞ்சு படபடவென அடித்துக்கொண்டது. பிரிட்ஜைத் திறந்து, ஜில்லுனு இருக்குற தண்ணியை எடுத்து மடமடவெனக் குடித்தாள். அந்தத் தண்ணி உள்ளே போனதும் தான் அவளுக்குள் ஒரு சின்ன நிம்மதி பிறந்தது.

அங்கிருந்த சேரில் அப்படியே தொப்பென்று உட்கார்ந்தவள், தன் முந்தானையைச் சரி செய்து கொண்டே, மாடியில் அந்தத் தையல்காரப் பய கிஷோரோட என்னவெல்லாம் பண்ணினோம் என்று நினைத்துப் பார்த்தாள்.

அவளுக்குள் ஒரு பக்கம் அருவருப்பு பொங்கியது. 'என்னோட அழகான, பளபளக்குற, லண்டன்ல படிச்ச, கௌரவமான என் புருஷன் அருணுக்கு எவ்ளோ பெரிய தவறு... அவரை விட்டுட்டு, இப்பிடி ஒரு சாக்கடைப் புழு, குப்பத்துல இருக்குற ஒரு சாதாரண டெய்லர், அதுவும் இந்த முரட்டு உருவத்துக்கிட்ட எப்பிடி என் பூந்தளிர் மேனியை ஒப்புக்கொடுத்தேன்? நான் எவ்வளவு பெரிய இடத்து பொண்ணு... என் ஜாதி என்ன, என் தகுதி என்ன? இதுவரைக்கும் என் புருஷனைத் தவிர வேற எந்த ஆம்பளையோட நிழல் கூட என் மேல பட்டதில்லை. இப்பிடி ஒரு லோ கிளாஸ் பய மேல எப்பிடி எனக்கு இந்த காம ஆசை வந்துச்சு?'

அவள் தன் உதட்டைக் கடித்துக் கொண்டாள். 'நல்லவேளை... அந்த நேரத்துல அத்தை வந்து கூப்பிட்டாங்க. இல்லைனா இன்னைக்கு என்னை ஒரு வழி பண்ணியிருப்பான். என் கௌரவம் எல்லாம் அந்தப் பஞ்சு மெத்தையிலயே கந்தலாகியிருக்கும். இனிமே இவனைப் பக்கத்துல கூட விடக்கூடாது. இவன் ஒரு தையல்காரன்... அவ்வளவுதான்!' என்று தனக்குள்ளேயே ஒரு பெரிய சபதத்தை எடுத்துக்கொண்டாள்.

அவள் தீவிரமான யோசனையில் இருக்கும்போது, ஹாலில் இருந்து லதா மாமியார் குரல் அதிகாரமாக ஒலித்தது.

"பூரணி... அந்தப் பத்மா எங்க போயிட்டா? காலையில இருந்து அந்தத் தையல்காரப் பையன் கஷ்டப்பட்டு அளவு எடுக்கிறான்ல... அவனுக்குக் கொஞ்சம் டிபன் குடுக்கச் சொல்லு."

பூரணிக்குத் திரும்பவும் எரிச்சல் உச்சத்துல ஏறுச்சு. 'இந்த அத்தைக்கு வேற வேலையே இல்லை... சும்மா டிஸ்டர்ப் பண்ணிட்டே இருக்காங்க. அந்தப் பயலுக்கு இப்போ டிபன் ஒரு கேடா?' என்று நினைத்துக் கொண்டே, "சரிங்க அத்தை... குடுத்திடறேன்" என்று சொல்லிவிட்டுப் பத்மாவைத் தேடினாள்.

அக்கம் பக்கம் எங்கும் அவளைக் காணோம். ஐந்து நிமிடம் ஆகியும் வராததால், பூரணிக்குக் கோபம் இன்னும் அதிகமானது. 'சரி... அந்தச் சாக்கடைப் புழுவுக்கு நானே டிபனை எடுத்துட்டுப் போயி மூஞ்சியில எறிஞ்சுட்டு வர்றேன்' என்று ஒரு நக்கலான சிரிப்போட, பிளேட்டில் இட்லியை அடுக்கிக் கொண்டு அந்தப் பழைய ரூமை நோக்கி நடந்தாள்.

பூரணி அங்கே போய்ச் சேர்வதற்குள், அந்த அறையில் கிஷோர் தன் வேட்டையைத் தொடங்கியிருந்தான். பத்மாவைச் சுவரோடு சேர்த்து அமுக்கிப் பிடித்து, அவளது காது மடல்களைக் கவ்விப் பேசினான்.

"ஏய் பத்மா... உன் மேடம் இப்போவே என் ரூட்டுக்கு வந்துட்டா டி. அவ கண்ணுல காமம் சொட்டுது. 

பத்மா (கிளர்ச்சியுடன்): "சும்மா கதை விடாதடா கிஷோரு... மேடம் ரொம்ப கறாரானவங்க. அவங்க எப்பிடி உன்கிட்ட வருவாங்க?"

கிஷோர்: "பொய் சொல்லலடி... வேணும்னா அவ கழுத்தை வந்து பாரு, நான் வச்ச முத்திரை அப்படியே சிவந்து கிடக்கும். 

 அவளோட அந்த வெண்ணெய் கட்டி இடுப்பைத் தன் முரட்டுப் பிடியில வளைச்சுப் பிடிச்சு, அவ காது ஓரமா எச்சில் ஒழுக முத்தம் கொடுத்தான். பத்மா அந்த இன்பத்துல, "ஆஆஹ்... ம்ம்ம்... கிஷோர்... மெதுவாடா..." என்று முனக ஆரம்பிச்சா. கிஷோர் அவளோட ஜாக்கெட்டுக்கு மேலேயே அந்தப் பெரிய முலைகளைக் கவ்விப் பிடிச்சு உருளைக்கிழங்கு பிசையுற மாதிரிப் பிசைஞ்சான். அந்த வேலைக்காரச் சிறுக்கியின் வேர்வை வாசனை அவனுக்கு இன்னும் வெறியைக் கிளப்புச்சு.



கிஷோர் இப்போது ஒரு வெறிபிடித்த மிருகத்தைப் போல இருந்தான். பூரணி கிளப்பிவிட்ட அந்த அனல், பத்மாவின் மேல் பாயத் துடித்தது. பத்மா பயத்தில் நடுங்கினாலும், அவனது அந்த முரட்டுத்தனமான ஆம்பளை வாசம் அவளுக்குள் இருந்த பெண்மையை மெல்லக் கரைத்துக் கொண்டிருந்தது.

கிஷோர் சற்றும் யோசிக்கவில்லை. சட்டென்று குனிந்து, பத்மாவின் இடுப்பில் சுற்றியிருந்த அந்தச் சேலை முந்தானையை ஒரே இழுவையில் விலக்கினான். அவளது ஜாக்கெட் முடிவடையும் இடத்திற்கும், பாவாடை கட்டியிருக்கும் இடத்திற்கும் நடுவில் தெரிந்த அந்த வழுவழுப்பான மாநிற இடுப்பு மின்னியது.

அவன் நேரடியாகத் தனது முகத்தைப் பத்மாவின் இடுப்பில் புதைத்தான். அவளது ஆழமான அந்தத் தொப்புள் குழியில் தன் நாக்கை விட்டுச் சுழற்றினான்.

"ஸ்ஸ்ஸ்... கிஷோர்... என்னடா பண்ற... ஆஆஆஹ்..." என்று பத்மா நெளிந்தாள்.


கிஷோர் விடவில்லை. தொப்புளுக்குள் நாக்கை விட்டு நக்கி நக்கி, அந்தச் சுழியில் தேங்கியிருந்த அவளது வியர்வை முழுவதையும் தன் நாக்காலேயே எடுத்துச் சுவைத்தான். அந்த உப்புச் சுவை அவனது காமத்தை இன்னும் ஏற்றியது. அந்த திடீர் தாக்குதலில் பத்மா நிலைகுலைந்து போனாள். அவளது கால்கள் நடுங்கின. தப்பிக்க நினைக்காமல், அவனது தலையை அப்படியே கெட்டியாகப் பிடித்துத் தன் தொப்புளோடு சேர்த்து அழுத்திக்கொண்டாள்.

கிஷோர் (மூச்சிரைக்க): "உன் வியர்வை கூடச் சர்க்கரை மாதிரி இருக்குடி பத்மா... இந்தத் தொப்புள் குழிக்குள்ளயே நான் விழுந்து செத்துரலாம் போல இருக்கு."
அவன் அவளது தொப்புளில் தன் கூர்மையான பற்களால் லேசாகக் கடித்து இழுக்க... "ம்மா... ஆஆ... ம்ம்ம்ம்..." இழைந்தாள் பத்மா. அவளது இடுப்பு சதைகள் கிஷோரின் முகத்தில் உரசித் தேய்ந்தன.


அவன் அந்தத் தொப்புளைச் சுற்றிச் சுற்றி எல்லா இடத்திலும் முத்தம் கொடுத்தான். லேசாகக் கடித்துக் கடித்து அவளைச் சித்திரவதை செய்தான். பிறகு தன் முகத்தை அப்படியே அவளது பட்டுப் போன்ற அடிவயிற்றில் வைத்துத் தேய்த்தான். அந்த இளஞ்சூட்டில் பத்மாவின் உடம்பு வளைந்து நெளிந்தது.

"கிஷோரு... அங்க வேணாம்டா... கூசுதுடா... ஆஆஹ்..."
அவள் சொன்னதைக் காதில் வாங்காத கிஷோர், அவளது அடிவயிறு முழுவதையும் வெறிகொண்டவனைப் போல் நக்கிச் சுவைத்தான். அவனது முரட்டு மீசை அவளது மென்மையான தோலில் உரச உரச, பத்மா அப்படியே அங்கிருந்த அலமாரியைப் பிடித்துக் கொண்டாள்.

கிஷோர் அவளது இடுப்பை இருபுறமும் தன் கைகளால் நச்சுன்னு அழுத்திப் பிடித்துக் கொண்டான். அவனது விரல்கள் அவளது இடுப்புச் சதையில் ஆழமாகப் பதிந்தன. மறுபடியும் அவளது தொப்புளுக்குள் நாக்கை விட்டு ஒரு மன்மதச் சுழற்சி சுழற்றினான்.

முகத்தைத் தேய்த்துக் கொண்டே மேலே வந்த கிஷோர், அவளது பருத்த முலைகளைத் தன் நெற்றியால் முட்டினான். பத்மாவின் அந்தப் பப்பாளி போன்ற முலைகள் ஜாக்கெட்டுக்குள் திமிறிக் கொண்டு நின்றன. கிஷோர் சற்றும் தாமதிக்காமல், அந்த ஜாக்கெட்டோடு சேர்த்து அவளது முலைகளை வாயால் கவ்விப் பிடித்தான்.

"ஏய்.... ஸ்ஸ்ஆஆ... கிஷோர்... விடுடா... கிழிஞ்சிடப் போகுது..." என்று துள்ளினாள் பத்மா.

கிஷோர் (வெறியோடு): "முலையக் காட்டுடி... சப்பணும்... அந்தப் பெரிய மகாராணி பூரணிக்கு இல்லாதது உன்கிட்ட இருக்குடி... இந்த உருண்டைகளைச் சப்பாம நான் விடமாட்டேன்.".

பத்மா (பதட்டமாக): "ஐயோ கிஷோரு... இப்போ வே... வேணாம்டா... யாராச்சும் வந்துடப் போறாங்க..."

"அப்புறம் எப்போ? இப்போ தான்டி நேரம். நீ எனக்கு வேணும்!" என்று கர்ஜித்த கிஷோர், படபடவென்று அவளது ஜாக்கெட் ஹூக்குகளை அவிழ்த்தான்.

ஜாக்கெட் விலகியதும், உள்ளே அவளது மாநிற மேனிக்கு எடுப்பாக இருந்த அந்த கருப்பு நிற பிரா இருந்தது. அந்தப் பிராவையும் சேர்த்து அவளது முலைகளைக் கடித்தான். அந்த முலைப்பிளவில் நாக்கை விட்டு நக்கினான்.

"நல்லா பெருசா... சும்மா நச்சுனு அழகா இருக்குடி பத்மா!!" என்றான் கிஷோர்.

பத்மாவின் உடம்பு இப்போது காமத்தீ பிடித்து எரிந்தது. அவளுக்குள் இருந்த பயம் மறைந்து, கிஷோரின் அந்த முரட்டுச் சுகத்துக்காக அவளும் ஏங்கினாள்.
"ஸ்ஸ்ஸ்... கொஞ்சம் பொறுடா... நானே காட்டுறேன்..." என்று சொல்லி, பத்மா தனது பிராவை லேசாகத் தூக்கி, வலப்பக்க முலையை வெளியே எடுக்கப் போனாள்.

ஆனால் கிஷோரோட பொறுமை முடிந்து போயிருந்தது பாய்ந்து, அவளது இடது முலையின் அடிப்பாகத்தில் தன் கையை நுழைத்து, அடியில் இருந்து பற்றி அந்தப் பருத்த முலையை வெளியே இழுத்தான்.

அந்தப் பிராவைத் தாண்டித் துள்ளிக் குதித்து வெளியே வந்த அந்தச் செழுமையான முலை, அவனது கைக்குள் அடங்காமல் பிதுங்கியது. அதன் உச்சியில் இருந்த அந்தப் பால் காம்பு, காமத்தில் விறைத்து நீளமாக நின்றது.

கிஷோர் அந்த முலையை அப்படியே தன் வாய்க்குள் இழுத்துக்கொண்டான். ஒரு குழந்தையைப் போல, அதே சமயம் ஒரு மிருகத்தைப் போலத் தாகத்தோடு சப்பினான்.

"ஆஆஆஹ்... கிஷோரு... மெதுவாடா... உயிரே போகுதுடா... உம்ம்ம்... ஆஆஹ்..."



பத்மாவின் முனகல் சத்தம் அந்தச் சமையலறை முழுவதும் எதிரொலித்தது. 

கோயம்புத்தூர் மாவட்டத்தையே தன் விரல் நுனியில் வைச்சிருக்கற கந்தசாமி எம்.எல்.ஏவோட அந்தப் பிரம்மாண்ட பங்களா, இப்போ ஒரு காமக் காப்பகமா மாறியிருந்தது. வெளியில கட்சிக்காரங்க "வாழ்க வாழ்க"ன்னு கத்துற சத்தம் தூரமா கேட்டுட்டு இருக்க... உள்ளே, சமையலறைக்கு பக்கத்துல இருக்குற அந்த இருட்டு அறையில கிஷோரோட முரட்டு ஆட்டம் உச்சகட்டத்தை எட்டிடிச்சு.

பத்மாவின் ஒரு முலையை வாய்க்குள்ள வச்சு சப்பிக்கிட்டே, இன்னொரு கையை அவளோட ஜாக்கெட் அவுந்த மார்புல வச்சு பிசைஞ்சான் கிஷோர். அவளோட அந்தப் பருத்த முலைகள் அவனோட கைக்குள்ள அடங்காம பிதுங்குச்சு.

கிஷோர் (வெறியோட): "ஏண்டி பத்மா... வேலைக்காரி உடம்பு இவ்வளவு கும்முனு இருக்குமா? இந்த முலைக்காம்பு என்ன இவ்வளவு கூர்மையா நிக்குது? அம்பு மாதிரி என் நெஞ்சைக் குத்துதுடி!"

 அவளோட அந்தக் காம்பை துளி கூட இரக்கமில்லாம அப்படியே பல்லால கவ்வி இழுத்துச் சப்பினான்.

"ஆஆஆஹ்... கிஷோர்... பல்லு படுதுடா... வலிக்குது... ம்ம்ம்ம்..." 

முலைக்காம்புகளை மட்டும் இல்லை ரெண்டு முலைகளுக்கு நடுவுல இருக்குற அந்தப் பள்ளத்துல தன் நாக்கை விட்டு ஆழமா நக்கினான். அப்புறம் அடிமார்புல இருக்குற அந்த வேர்வை மடிப்புகளை நக்கிச் சுவைச்சான். அந்தப் பெரிய முலைக்காரியை அப்படியே தன் வசமாக்கித் துடிக்கவச்சான் கிஷோர். ரெண்டு முலைக்காம்புகளையும் தன் விரல்களால பிடிச்சு திருகிக்கிட்டே, அவளோட தடிமனான உதட்டை அப்படியே கவ்விப் பிடிச்சுச் சப்பிச் சுவைச்சான். அவளோட தேன் நாக்கைக் கவ்வி இழுத்து, தன் வாய்க்குள்ள வச்சு உறிஞ்சினான்.

கிஷோர் அவளது ஒரு முலையை வாயால் சப்பிக்கொண்டே, இன்னொரு கையை அவளது பாவாடை நாடாவை நோக்கி மெதுவாகக் கொண்டு சென்றான்.

கிஷோரோட கை இப்போ அவளோட பாவாடை நாடாவை அவுத்துருச்சு. அவனோட மூச்சுக்காற்று அனலா அவ அடிவயித்துல பட்டுச்சு.

கிஷோர்: "மேல பாத்தது போதும்... இப்போ கீழ காட்டுடி பத்மா. உன் அந்த ரகசியத் தோட்டத்தை நான் மேயணும்."

பத்மா (பயத்துல): "ஐயோ கிஷோர்... வேணாம்டா... இப்பவே நேரமாச்சு... அந்த நாகினி பூரணி வேற இங்க தான் எங்கயாச்சும் சுத்திட்டு இருப்பா. பார்த்தா நம்ம ரெண்டு பேரையும் சுட்டுத் தள்ளிருவாங்க..."

அவள் சொல்லச் சொல்லக் கேட்காத கிஷோர், ஆவேசமா அவ புடவையைத் தூக்கி, அவ போட்டுருந்த அந்த ரோஸ் கலர் ஜட்டியைக் கழற்றி ஓரமாகத் தூக்கி எறிந்தான்.

அவ்ளோதான்... அவளோட அந்த விரிந்த தொடைகளுக்கு நடுவுல இருந்த புதையல் இப்போ கிஷோரோட கண்ணுல தெரிஞ்சுது. கிஷோர் ஒரு நிமிஷம் அந்த இடத்தையே வெறிச்சுப் பார்த்தான். அப்புறம் அப்படியே குனிஞ்சு, அவளோட அந்தப் புண்டை வாசத்தை ஆசையோடு மூச்சை இழுத்து முகர்ந்தான்.


கிஷோர்: "இந்த வாசனைக்காகத் தான்டி நான் காத்துக்கிட்டு இருந்தேன். மல்லிகைப் பூ வாசனை மாதிரி மணக்குதுடி உனக்கு!"


அவளோட அந்த அடர்த்தியான முடிகளால் மூடியிருந்த புண்டை இதழ்களைத் தன் கைகளால விரிச்சுப் பிடிச்சுக்கிட்டு, ஆவேசமாத் தன் நாக்கை அவ புண்டைக்குள்ள விட்டு நக்கினான். 

 பத்மா தன் கால்களை அகட்டி, புண்டையை அவனுக்கு வாட்டமாகத் தூக்கிக் காட்டினாள்.
சிவந்த கொழுத்த அந்தப் புண்டை வாட்டமா வந்ததும், கிஷோர் அதோட உச்சியில இருந்த அந்தப் பருப்பை அப்படியே பல்லால கவ்வி இழுத்துச் சுவைச்சான். நாக்கால நிமிண்டினான். ஐஸ் க்ரீமைச் சுவைக்கிற மாதிரிச் சப்பிச் சுவைச்சான். பல்லால் மென்மையா கடித்து இழுக்க... பத்மாவுக்கு உடம்பெல்லாம் மின்சாரம் பாய்ஞ்ச மாதிரி இருந்துச்சு.


 "ஆஆஆ..... ம்ம்ம்.... ம்ம்ம்... கிஷோரு... என்ன பண்றடா... என் உயிரை எடுக்குறியே... அப்பிடியே குடிச்சிருடா என் தேனை!"



சுகம் தாங்க முடியாம ஈரப் புண்டையை கிஷோரோட முகத்துல வச்சுத் தேய்ச்சுக்கிட்டே, முகத்தைச் சுழிச்சுக்கிட்டு முனகினாள். அவ புண்டையால தேய்ச்சதும் கிஷோருக்கு வெறி இன்னும் அதிகமா ஏறுச்சு. இஷ்டத்துக்கு அந்த வேலைகாரி கொழகொழத்த கூதியை கண்டபடி நக்கினான்.


அவனோட நாக்கு இப்போ அவளோட வழுவழுப்பான தொடை இடுக்குல ஊர்ந்துச்சு. அங்க இருக்குற மென்மையான தோலை நக்கி அவளைத் துடிக்கவச்சான். புண்டையிதழ்களை அப்படியே தன் வாய்க்குள்ள இழுத்துச் சப்பினான்.

பத்மா: "அப்பா... முடியலடா... கிஷோரு... 

கிஷோர் அவளோட பருப்பை வாய்க்குள்ள வச்சு விடாமத் தொடர்ந்து சப்பிக்கிட்டே இருந்தான். பத்மா இன்பத்தோட உச்சியில காத்துல மிதக்குற மாதிரி உணர்ந்தாள். அவளோட கை விரல்கள் கிஷோரோட தலைமுடியைப் பிடிச்சு பிடிச்சு இழுத்துச்சு.

அதே சமயம்... கிச்சன் வாசல்ல ஒரு நிழல் தெரிஞ்சுது. பூரணி அந்தப் பக்கமா வந்துகிட்டு இருந்தா!


பத்மா (மூச்சிரைக்க): "சீக்கிரம் பண்ணுடா கிஷோரு... யாராச்சும் வந்துடப் போறாங்க... கதவு வேற பாதி திறந்து கிடக்கு..."

அவள் பதட்டத்தோடு கதவைப் பார்த்தபோது, அங்கே மின்னல் அடிச்ச மாதிரி பூரணி கையில் தட்டோட அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்று கொண்டிருந்தாள்!


தன்னைக் கிளப்பி விட்டுவிட்டு, ஒரு வேலைக்காரி கூட கிஷோர் இவ்வளவு நெருக்கமாகத் தகிடுதத்தோம் பண்றதைப் பார்த்ததும் பூரணிக்கு ரத்தம் கொதித்தது. 


'என் கிட்ட இவ்வளவு பண்ணிட்டு... இப்போ ஒரு வேலைக்காரி கூடவா? அப்போ இவனுக்கு நானும் இவளும் ஒன்னு தானா?' என்கிற அந்தப் பொறாமை கலந்த கோபம் அவளை ஆட்டுவித்தது.


பூரணி (மிகவும் நக்கலாக): "என்ன... நான் வந்ததும் ஏன் நிறுத்திட்டீங்க? அப்படியே கண்டினியூ பண்ணுங்க... நல்லாதானே போயிட்டு இருக்கு!"

பத்மா பயத்தில் ஜாக்கெட்டைச் சரி செய்து கொண்டு வந்து ஓரமாக நின்றாள். "தப்பு... தப்பு நடந்துருச்சுங்கம்மா... என்னை மன்னிச்சிருங்க..."


பூரணி: "தப்பா? இங்க என்ன நடக்குதுனு எனக்குத் தெரியாதா? என் வீட்டுக்குள்ளயே வந்து இந்த வேலைக்காரனோட இப்பிடி ஒரு கேவலமான காரியமா? உன் அந்தஸ்து என்ன, இவன் தகுதி என்ன?"


பத்மா ஏதோ சொல்ல வர... பூரணி கத்தினாள்: "இவன் ஏற்கனவே ஒரு பொருக்கி பயன்னு எனக்குத் தெரியும்... நீயும் அவனோட சேர்ந்துட்டு இங்க கூத்தடிக்கிறியா? கருமம்!"

பூரணி கோபமாக அங்கிருந்து டிபன் தட்டை அங்கேயே வைத்துவிட்டு விறுவிறுவெனக் கிளம்பிப் போயிட்டாள். அவளுக்கு கிஷோர் மேல அவ்வளவு எரிச்சல். 'கருமம்... இவனையா நாம கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி நினைச்சோம்? வேலைக்காரிக்கும் இவனுக்கும் என்ன வித்யாசம்? அந்தப் பத்மா ... அவ கூட இவன் இப்பிடி ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கானே? அவளுக்கும் எனக்கும் என்ன பொருத்தம்? நான் எவ்வளோ அழகு, எவ்வளோ பெரிய மகாராணி... எனக்காக எவனும் ஏங்குவான்... இவன் என்னன்னா அந்தச் சிறுக்கி கூட இப்பிடி ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கான். இவன் ஒரு சாக்கடைப் புழு தான். இவன் கிட்ட இனிமே என் மேனியைத் தொட விடமாட்டேன்' என்று வெறியில் முடிவெடுத்தாள்.


அங்கே பத்மா பயத்தில் அழ ஆரம்பிச்சுட்டா. "ஐயோ கிஷோரு... என் வேலை போச்சே... லதா அம்மாவிடம் மேடம் சொல்லிட்டா நான் ரோட்டுக்குத் தான் போகணும். என் குடும்பமே நடுரோட்டுல நிக்கும்."

கிஷோர் (அலட்சியமாக மீசையை முறுக்கி): "ஏய்... அழாதடி. நான் பாத்துக்கிறேன்."

பத்மா: "நீ எப்பிடிடா பாத்துப்ப? அவங்க எம்எல்ஏ வீட்டு மருமகள். ரொம்பக் கோபக்காரங்க, திமிரு பிடிச்சவங்க."

கிஷோர்: "நீ என்னைப் பத்தி இன்னும் முழுசாத் தெரிஞ்சுக்கல பத்மா... நான் அவகிட்டப் பேசிச் சரி பண்ணிடுறேன். நீ போயி அவ இப்போ எங்கே இருக்கா, கூட யாராச்சும் இருக்காங்களானு மட்டும் பாத்துட்டு வா. போ!"

பத்மா பயந்து போய்ப் பார்த்து விட்டு வந்தாள். அவள் வரும்போதே முகம் சிவந்து, அழுது முடித்த வீக்கத்தோடு இருந்தாள்.

கிஷோர்: "என்ன ஆச்சு பத்மா?"

பத்மா (அழுதுகிட்டே): " என்னைக் கூப்பிட்டு ரெண்டு கன்னத்துல தப்புத் தப்புன்னு அறைஞ்சுட்டாங்க. 'அந்தக் பொருக்கி பயகிட்ட உனக்கு என்னடி வேலை? அவன்தான் கண்ட இடத்துல முகம் கருப்புற பய... உனக்கு என்ன வந்துச்சு?'னு என்னை நாறடிக்கிறாங்க. என் சாமானை எடுத்துட்டுப் போகச் சொல்றாங்க."

கிஷோர் சத்தமாகச் சிரிச்சான். "ஹாஹாஹா! அப்போ அவளுக்குக் கோபம் உன் மேல தான்... என் மேல இல்லை. அவளுக்குப் பொறாமை . நான் இப்போப் போனா எல்லாம் சரியாயிடும்."

பத்மா: "டேய் கிஷோரு... அவங்க உன்னை இங்க இருந்து உடனே போகச் சொல்லிட்டாங்கடா. 'அந்தக் பொருக்கிய துரத்தி விடு'னு கத்துறாங்க. நீ போகாத... உன்னையும் அடிச்சிருவாங்க."

கிஷோர் (தன் விறைப்பான பேண்ட்டைத் தடவிக்கொடு): "அவ கத்துறதுலேயே எனக்குப் புரியுது டி... அவளுக்கு உன் மேல பொறாமை. 'நம்மள விட்டுட்டு இவளைத் தொட்டுட்டானே'னு எரியுது. நான் இப்போப் போயி அவளோட அந்தச் சூட்டைத் தணிச்சுட்டு வர்றேன். நீ இப்போ லதா வராத மாதிரி மட்டும் வாசல் பக்கம் பாத்துக்கோ."

பத்மா: "சரிடா... ஆனா அந்த நாகினி கிட்ட கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையா இரு. ரொம்பத் திமிரு பிடிச்சவ."

கிஷோர்: "திமிரு இருக்குற குதிரையைத் தான் எப்பிடி அடக்கணும்னு எனக்குத் தெரியும் பத்மா. அதுங்க தான் சவாரிக்குச் செமையா இருக்கும். நீ போ..."

கிஷோர் இப்போது மெதுவாக நடந்தான். அவனோட அந்த விறைப்பான தடி அவனோட பேண்டுக்குள்ள அப்பிடியே துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு. பூரணியின் கோபத்தை இன்பமாக மாற்றி, அவளைத் தன் கட்டிலுக்குக் கொண்டு வர அவன் முழுசாகத் தயாராகிவிட்டான்.

[Lust king 66]

பகுதி 21
கிஷோர் மெல்ல நகர்ந்து பூரணிகிட்ட போனான். பூரணி அப்படியே அனல் கக்குற கோபத்தோட நின்னுட்டு இருந்தா. அவ கிஷோரையே முறைச்சுப் பாத்தா. கிஷோரோ எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாம, முகத்துல ஒரு நக்கலான சிரிப்போடு அவளை ஏறிட்டான்.

பூரணி (கடுப்பான குரலில்): "முதல்ல இங்கிருந்து கிளம்புடா..."

கிஷோர் அதைக் காதிலேயே வாங்கிக்காம, அறைக்குள் இன்னும் கொஞ்சம் முன்னேறி வந்தான். பூரணியின் குரல் இப்போ இன்னும் ஓங்கியது.

பூரணி: "உள்ள வராதேன்னு சொல்றேன்ல... சொன்னா புரியாது? கிளம்புடா இங்கிருந்து!"




கிஷோர் ரொம்ப கூலா தன் பேண்ட் பாக்கெட்ல கை விட்டு ஒரு சிகரெட்டை வெளிய எடுத்தான். ஆனா அது சாதாரண தம் கிடையாது, நல்லா கஞ்சாவைப் பொடியாக்கி, உள்ளே திணிச்சு உருட்டி வச்சிருந்த ஸ்பெஷல் சரக்கு அது. அதை அப்படியே ஸ்டைலா உதட்டுல வச்சுக்கிட்டு, பத்த வைக்கிறதுக்காகத் தீப்பெட்டியைத் தேடி சமையலறை மேடையில கையால துழாவுனான்.

இதைப் பார்த்ததும் பூரணிக்கு கோபம் உச்சி மண்டைக்கு ஏறுச்சு. இயல்பாவே அவளுக்கு சிகரெட் வாடைன்னா சுத்தமா பிடிக்காது. அதுவும் போக, வீட்டுக்கு வேலை செய்ய வந்த ஒரு சாதாரண வேலைக்காரப் பயல், எஜமானியம்மா முன்னாடியே நின்னுக்கிட்டு திமிரா சிகரெட் அடிக்கப் போறானேன்னு நினைச்சதும் அவளுக்குப் புசுபுசுன்னு ஆத்திரம் பொத்துக்கிட்டு வந்துச்சு.

பூரணி (கோபமாக): "ஏய்... என்னடா பண்ற? உனக்கு எவ்ளோ தைரியம் இருந்தா என் மூஞ்சிக்கெதிராவே நின்னு தம் அடிப்ப? மூளை இருக்கா இல்லையா உனக்கு? தூக்கி வெளிய போடுடா அத..."
ஆனா கிஷோர் அவ கத்துனதை ஒரு துளி கூடக் காதுல வாங்கிக்கல. அசால்ட்டா தீப்பெட்டியை எடுத்து, அந்த கஞ்சா சுருட்டைப் பத்த வச்சான்.

கிஷோர் (புகையை இழுத்தபடியே): "சும்மா கத்தாத பூரணி... டென்ஷனா இருக்கு, ஒரு தம் அடிச்சுட்டு வர்றேன்..."
நல்லா ஆழமா ஒரு இழுப்பு இழுத்து, சிகரெட் புகையை அப்படியே சமையலறை முழுக்க ஊதித் தள்ளுனான். அந்தப் புகை மண்டலம் அப்படியே மெல்லப் பரவி பூரணியோட முகத்துல அடிச்சது. அந்த கஞ்சா சிகரெட்டோட நெடியான புகை பூரணியோட நாசிக்குள்ள ஏறுனதும், அவளுக்குள்ள இதுவரைக்கும் இல்லாத ஒரு புதுவிதமான, புரிஞ்சுக்க முடியாத ஒரு போதை உணர்வு உண்டாகுச்சு.

பொதுவா பொம்பளைங்களோட அகராதியே வேற மாதிரியானது. அவங்க மனசப் புரிஞ்சுக்கவே முடியாது. ஒரு சிலருக்கு ரொம்ப டீசண்டா அடங்கி நடக்குற நல்ல பசங்களப் பிடிக்கும். ஆனா இன்னும் சிலருக்கு, எந்த ரூல்ஸையும் மதிக்காத, இப்படித் திமிரா நடந்துக்குற முரட்டுப் போக்கிரிகளைத்தான் ரொம்பப் பிடிக்கும். இப்போ பூரணிக்கும் கிஷோரோட அந்தத் திமிர்பிடித்த போக்கிரித்தனம் தான் மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒன்னப் பண்ணுச்சு.

பூரணி (சற்று தளர்ந்த குரலில்): "நெடியா இருக்குடா... தள்ளிப் போ..." என்று சொல்லிக்கொண்டே விலக முயன்றாள்
.
ஆனால், சிகரெட்டை முழுசாப் பிடிச்சு முடிச்ச கிஷோர், அந்தத் துண்டை அப்படியே கீழே போட்டு நசுக்குனான். 


கிஷோர் பதில் பேசல. ஒரு வேட்டைக்காரனோட நிதானத்தோட அவளுக்கு மிக அருகில நெருங்கி வந்தான்.

பூரணி: "உனக்கு ஒரு தடவை சொன்னா புரியாதா? நீ என்ன பெரிய இவன்னு நினைப்பா? தள்ளிப் போடா... என் பக்கத்துல வராத!"

அவ பேசி முடிக்கிறதுக்குள்ள, கிஷோர் அவளுக்கு மிக நெருக்கமா வந்து நின்னான்.
கிஷோர்: "பூரணி... நான் சொல்றத ஒரு நிமிஷம் கேளு..."

பூரணி (ஏளனமா): "இன்னும் என்னத்த கேக்க வேண்டியிருக்கு? எல்லாத்தையும் தான் என் கண்ணாலேயே பாத்துட்டேனே... அப்புறம் என்ன பேச்சு வேண்டிக்கிடக்கு?"

கிஷோர்: "இங்க பாரு... ஒரு தடவை நான் சொல்றதக் கேளு..."
சொல்லிக்கொண்டே, கிஷோர் தனது முரட்டுக்கையை மெல்ல நகர்த்தி, பூரணியின் ஜாக்கெட் மற்றும் பாவாடைக்கு இடையில் தெரிந்த அவளது அந்த வழவழப்பான இடுப்பில் அழுத்தி வைத்தான். அந்தத் தொடுதல் பூரணியின் உடலில் ஒரு மின்னலை ஏற்றியது. அவளது இடுப்பு மடிப்புகளில் அவனது விரல்கள் அழுந்தியதுமே அவளுக்குள் ஒரு நடுக்கம் பரவியது.

பூரணி (சீறிக்கொண்டு): "கைய எடுடா... என் மேல கை வைக்காத... அயோக்கியப் பயலே!"அவள் சட்டென்று அவனது கையைத் தட்டிவிட்டாள்.


கிஷோர்: "கொஞ்சம் பொறுமையா இரு... நான் சொல்றதக் கேளு..."

பூரணி: "நீ என்ன சொல்லுவேன்னு எனக்குத் தெரியும். எல்லாம் தெரியாம நடந்துருச்சு, அந்தச் சிறுக்கி பத்மாதான் என்னைத் இழுத்துப் பிடிச்சா, அப்புறம் என் கட்டுப்பாடு போயிருச்சு... இதானே சொல்ல வர்ற பொய்?"

பூரணி இதைப் பேசும்போது கிஷோரின் கண்களை நேருக்கு நேர் ஊடுருவிப் பார்த்தாள். அவனும் சற்றும் குறையாமல் அவளது கண்கள் மற்றும் ஜாக்கெட்டை மீறித் துடித்த அவளது எடுப்பான முலைகளை ஒருமுறை மேய்ந்துவிட்டு மீண்டும் அவள் கண்களைப் பார்த்தான்.

பூரணி: "இதைத் தானே சொல்ல வந்த... சொல்லு?"

கிஷோர் (நிதானமாக): "இல்லை..."

பூரணி: "அப்புறம் வேற என்ன?"

கிஷோர்: "கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி நாம பண்ண அந்தச் சில்மிஷத்துல எனக்குச் சூடு ஏறிப்போச்சுடி. உன்னை அப்போவே அங்கேயே படுக்க வச்சு செய்யனும்னு தான் வெறியோட இருந்தேன். ஆனா அந்த நேரத்துல லாதா குறுக்கே வந்து எல்லாத்தையும் கெடுத்துட்டா. என் சுண்ணி அடங்காம விறைச்சு நிக்குது... உன் புண்டைய தேடி கட்டுப்பாடே இல்லாம துடிக்குது. சுத்திப் பாக்குறேன், உன்னைக் காணோம். அந்த நேரம் பாத்து அந்த பத்மா கிடைச்சா... உன்கிட்ட காட்ட வேண்டிய அந்த வேகத்தை அந்தப் பத்மாவோட புண்டையில காட்டித் தீர்க்கலாம்னு தான் அவளை ஓக்கப் போனேன். அவளோட குண்டிகள் ரெண்டையும் விரிச்சு வச்சு என் சுண்ணிய உள்ள விட்டு குத்தலாம்னு பார்த்தேன். அதுக்குள்ள நீ வந்துட்ட... இன்னைக்கு நேரமே சரியில்லை... ஒரு கூதி கூட இன்னைக்கு ஒழுங்கா வசப்பட மாட்டேங்குது!"

கிஷோர் இவ்வளவு பச்சையாக, ஒரே மூச்சில் எல்லாவற்றையும் கொட்டிவிட்டு அவளைப் பார்த்தான். பூரணிக்கு ஒரு பக்கம் அதிர்ச்சியாக இருந்தாலும், அவன் பேச்சில் இருந்த அந்த அப்பட்டமான காமம் அவளது மதனநீரை சுரக்கச் செய்தது. அவளது புண்டை பிளவு அந்தப் பேச்சைக் கேட்டு லேசாக அதிர்ந்தது.

பூரணி: "அசிங்கப் புடிச்சவனே... ஒரு பொம்பளைகிட்ட எப்படிப் பேசணும்னு கூட உனக்குத் தெரியாதா?"

கிஷோர்: "அதான் நீயே இருக்கியே... நீயே சொல்லிக் குடு..." சொல்லிக்கொண்டே, கிஷோர் தன் பேண்ட் மேலே புடைத்துக்கொண்டு நின்ற தன் சுண்ணியை தடவி விட்டான். பூரணி அதையே இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்க...

பூரணி (மெல்லிய குரலில்): "காமாந்தகாரன்... என் உடம்பை அவ்வளவு வெறியோடவா பாக்குற?"


பூரணியோட கோபம் இப்போ கொஞ்சம் கொஞ்சமா கரைய ஆரம்பிச்சது. கிஷோரோட அந்த முரட்டுத்தனமான பேச்சும், அவனோட அப்பட்டமான காமமும் அவ அடிவயித்துல ஒரு சிலிர்ப்பை உண்டாக்கியிருந்தது. கிஷோர் சான்ஸை விடாம, அவளோட அந்த வளைவான இடுப்புல மெல்ல கை வச்சு, பின்னாடி இருந்து அப்படியே அணைச்சுக்கிட்டான். அவளைத் தன் பக்கம் இழுத்து, செர்ரிபழ உதடுகளைக் கவ்வப் போனான்.

ஆனா பூரணி அவனை வேகமா பின்னாடி தள்ளிவிட்டா.
பூரணி: "என்னடா பண்ற கிஷோர்... அறிவு இருக்கா உனக்கு?"

கிஷோர் (நக்கலா சிரிச்சுக்கிட்டே): "என் ஆள அணைக்கிறேன்... இதுல என்ன தப்பு?"

பூரணி (மூஞ்சைச் சுளிச்சுக்கிட்டு): "போடா... அந்தச் சிறுக்கி பத்மா கிட்ட போய் இதெல்லாம் வச்சுக்கோ..."
அப்படி சொல்லிக்கிட்டே பூரணி திரும்பிச் சமையலறை மேடைப் பக்கம் போய் ஏதோ வேலை செய்யுற மாதிரி நின்னா.

கிஷோர்: "அவளைத் தான் இப்போ ஓக்க இருந்தேன். நீதான் நடுவுல வந்து புகுந்து எல்லாத்தையும் கெடுத்துட்ட. அந்த வேலை இப்போ பாதியில நிக்குது..."

பூரணி: "கதவைத் திறந்து வச்சுட்டு இருந்தா, எவனாவது வரத்தான் செய்வான். அதுக்கு நான் என்ன பண்ண முடியும்?"

கிஷோர்: "பத்மாவைக் குத்த விடாம நீதான் தடுத்துட்ட. இப்போ அதுக்கு நீதான் ஈடு கட்டணும். அவளோட வேலைக்காரி பெண்மைக்கு பதிலா, உன்னோட சிவந்த எஜமானி புண்டையை எனக்குக் கொடு. பத்மாவோட கூதியை விட, உன் சிவந்த கூதிப் பருப்பை என் நாக்கால நக்கி, உள்ள என் கறுத்த சுண்ணியை இறக்கி ஓக்குறதுல தான் என் வெறியே அடங்கும்!"

பூரணி: "பூரணி காதை பொத்திக்கொண்டாள் ..உனக்கு இங்க ஒன்னும் கிடைக்காது... முதல்ல இங்கிருந்து கிளம்பு... எருமை மாடு மாதிரி வளர்ந்துட்டுப் பேசுற பேச்சைப் பாரு..."
இப்படிச் சொல்லும்போது பூரணியின் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய கள்ளப் புன்னகை பூத்தது. ஆனா அவ முதுகு காட்டி நின்னதால கிஷோரால அதைப் பார்க்க முடியல.

கிஷோர்: " கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி பாதியில நின்ன அந்த வேலையை இப்போ முழுசா முடிக்க விடு..."

பூரணி: "அந்த வாய்ப்பை நீயே கோட்டை விட்டுட்ட... இப்போ கிளம்பு..."இந்த நேரத்துல பூரணியோட முதுகு கிஷோரை நோக்கி இருந்துச்சு. அவளோட அந்த எடுப்பான குண்டிகளை கிஷோர் வெறித்துப் பார்த்தான். அந்தச் சேலைக்கு மேல துருத்திக்கிட்டு தெரிஞ்ச அந்தச் சதை பிண்டங்களை அப்படியே கைகளால் கசக்கிப் பிசையணும் போல அவனுக்குத் தோணுச்சு. ஆனா அவசரம் காட்டாம, மெல்ல அவளுக்குப் பின்னாடி போய் அப்படியே ஒட்டி நின்னான்.

இப்போ அவனோட விறைத்த சுண்ணி, பூரணியோட குண்டிப் பிளவு மிக அழுத்தமா உரசிக் கிட்டிருந்தது. சட்டென்று அவளோட கைகளைப் பற்றித் தன் கைக்குள் அடக்குனான். அவனோட முகம் பூரணியோட மென்மையான கழுத்துக்குப் பக்கத்துல போச்சு. அவ உடம்புல இருந்து வீசுன அந்தப் வாசனை கிஷோரோட தடியை அப்படியே முட்டச் செய்தது.

தன் உடலோடு கிஷோர் இவ்வளவு நெருக்கமா, தன் குண்டிகளில் அவனோது ஆண்மையின் தகிப்பை உணர்ந்த பூரணி திடுக்கிட்டுப் போனாள். சட்டென்று கழுத்தைத் திருப்பி கிஷோரைப் பார்த்தாள்.

பூரணி (குரல்ல ஒரு தவிப்போடு): "கிஷோர்... என்னடா பண்ற இப்போ...?"



பூரணி சின்ன வயசுல இருந்தே பெரிய இடத்துப் பொண்ணு. ரொம்பவும் கட்டுப்பாடான, அடக்க ஒடுக்கமான குடும்பத்துல வளர்க்கப்பட்டவ.


 அவளோட மேனி அவ்வளவு மிருதுவா, தொட்டா சிவக்குற அளவுக்குத் தகதகன்னு மின்னும். இதுவரைக்கும் அவளுக்குத் தெரிஞ்சதெல்லாம் மரியாதை, கவுரவம், ஒழுக்கம் மட்டும்தான்.

ஆனா, எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லாத ஒரு லோக்கல் பொறுக்கியான கிஷோரோட அந்த முரட்டுத்தனமான ஆசை வார்த்தைகள், அவ மனசுல இத்தனை வருஷமா போட்டு வச்சிருந்த அத்தனை வேலிகளையும் மெதுமெதுவா உடைச்சு எறிஞ்சது.

கிஷோர் அவளோட காதருகே குனிஞ்சு, ரொம்ப ஆழமான, கிறக்கமான குரல்ல முணுமுணுத்தான்...

கிஷோர்: "சின்ன எஜமானியம்மா... நீங்க நிஜமாவே பேரழகி... உங்க உடம்போட இந்த வாசனை என் உசுர எடுக்குது. உங்களை ஒருவாட்டி அனுபவிக்க விட்டீங்கன்னா... எனக்கு அதைவிட வேற சந்தோஷமே இல்லை. உங்க தவிப்பை என் நாக்கால தீர்த்து வைக்கிறேன்..."
அவன் பேசப் பேச, அவனோட அந்தச் சூடான மூச்சுக்காத்து அவளோட கழுத்துல பட்டு அவளை என்னவோ பண்ணுச்சு. அவனோட ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவளுக்குள்ள ஒரு மாயையை உருவாக்குச்சு.

கிஷோர் (அவள் காது மடல்களை உரசியபடியே): " பாலும், வெண்ணெயும், பாதாமும் தின்னு வளந்த உடம்பு உனக்கு... பட்டு மாதிரி இருக்கு. தொட்டா உருகிடுற மாதிரி ஒரு தேகம். இந்த மாதிரி ஒரு மகாராணியை, என்னைப் மாதிரி ஒரு முரட்டுப் பொறுக்கி தொடும்போது கிடைக்கிற அந்தப் போதை இருக்கே... 

அவளோட மிருதுவான தோள்பட்டையில தன் கரடுமுரடான தாடையை அழுத்தி உரசினான். அந்த முரட்டு ஸ்பரிசம் அவளுக்குள்ள ஒரு மின்னலை வெட்ட வச்சுது.

பூரணிக்கு இது எல்லாமே ரொம்பப் புதுசு. இதுவரைக்கும் அவளை சுத்தி இருந்தவங்க எல்லாரும் ரொம்ப டீசண்டா, அளவாப் பேசுனவங்க. ஆனா ஒரு ஆண்மகன், எந்த ஒளிவு மறைவும் இல்லாம, இவ்வளவு பச்சையா, இவ்வளவு உரிமையா, அவ அழகை வர்ணிச்சு, ஆசை வார்த்தை பேசி மயக்குறது அவளுக்குள்ள ஒரு இனம்புரியாத கிளர்ச்சியை உண்டு பண்ணுச்சு. பொம்பளைங்க மனசுக்குள்ள எப்பவுமே இந்த மாதிரி முரட்டுத்தனமான காதலுக்கு ஒரு ஏக்கம் இருக்கும்னு சொல்றது அவளுக்கு இப்போதான் புரிய ஆரம்பிச்சது.

பூரணி (கண்கள் சொருக, தவிப்பான குரலில்): "வேண்டாம் கிஷோர்... இதெல்லாம் தப்பு... யாராவது பாத்துடப் போறாங்க..."

பூரணி உதடுகள் அப்படிப் பதறி முணுமுணுத்தாலும், அவ உடம்பு அவனுக்கு முழுசா வளைஞ்சு கொடுத்துக்கிட்டு, அந்தப் பிடியில இருந்து விலக மனசின்றி அப்படியே ஒட்டி நின்னது. சாதாரண வேலைக்காரப் பொறுக்கியோட ஆசை வார்த்தைகள், ஒரு பெரிய குடும்பத்துப் பொண்ணோட அத்தனை காலக் கட்டுப்பாடுகளையும், வெட்கத்தையும் சல்லி சல்லியா நொறுக்கி அவளைப் படுகுழியில தள்ளிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

[Lust king 66]

பகுதி 22





பூரணி நிமிந்து கிஷோரை ஒரு பார்வை பார்த்தா. அந்தப் பார்வையில பயமும் இருந்துச்சு, ஒரு விதமான தவிப்பும் இருந்துச்சு. ஆனா வாயைத் திறந்து ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லல. 'இவன்கிட்ட எதாவது பேசப் போய், அவன் இன்னும் பச்சை பச்சையா அசிங்கமாப் பேசிட்டா என்ன பண்றது?'னு அவளுக்குள்ள ஒரு நடுக்கம். கிஷோர் எப்பேர்ப்பட்ட காமாந்தகாரன்னு அவளுக்குத் தெரியாதா என்ன?

அப்போதான் அந்தச் சம்பவம் நடந்துச்சு. கிஷோர் சும்மா இருக்காம, தன் ஒரு கையை அப்படியே பூரணியோட தோள்பட்டையில வச்சான். அவ பதறிப்போய் நிக்குறதுக்குள்ள, அவன் கை மெதுவா வழுக்கிக்கிட்டு அவளோட இடையைத் தாண்டி அழகான தொப்புள் குழியை நோக்கிப் போச்சு. அடுத்த செகண்ட், கிஷோர் குனிஞ்சு தன் உதட்டை பூரணியோட கழுத்துல வச்சான். அவன் நாக்கு லேசா அவ ஸ்கின்ல பட்டதும், அந்த ஈரமான சூடு அவ உடம்பு முழுக்கப் பரவிச்சு.

கிஷோர் அப்படித் தீண்டுனதும் பூரணிக்கு 440 வோல்ட் கரண்ட் அடிச்ச மாதிரி ஒரு ஷாக்! 'ஐயோ... இது என்ன உணர்வுனு அவ திடுக்கிட்டுப் போனா. ஏற்கனவே எகிறிட்டு இருந்த அவளோட இதயத் துடிப்பு, இப்போ இன்னும் பயங்கரமாத் துடிக்க ஆரம்பிச்சுருச்சு. மூச்சு அனலா வீசுது. அவளோட முலைக்காம்புகள் அப்படியே விறைச்சு நிக்க, அவளுக்கே தெரியாம உடம்பு சிலிர்க்குது.

கிஷோர் சும்மா இருக்காம, அவளோட அந்த வழுவழுப்பான இடுப்பைத் தன் ரெண்டு கையாலயும் அள்ளிப் பிசைஞ்சான். அவளோட அந்த மென்மையான சதை அவன் கைக்குள்ள அப்படியே அமுங்குது.



தொப்புள் குழியில விரலை விட்டு ஆழமா அழுத்துனான்.

பூரணியால இப்போ நிக்கவே முடியல. அவளோட கால்கள் அப்படியே நடுங்குது. அவன் அடிவயித்துல கை வச்சு அமுக்க அமுக்க, அவளோட அந்த ஈரமான புண்டை இன்னும் அதிகமா சுரக்க ஆரம்பிச்சுடுச்சு.

அவளோட அந்த வழுவழுப்பான பிடறியில தன் உதட்டை வச்சு அமுக்குனான். பிடறியில இருந்து ஆரம்பிச்சு முதுகு முழுக்க ஈர முத்தங்களா குடுத்தான்.

அவன் வாயில இருந்து வர்ற எச்சில் அப்படியே அவ முதுகுத் தண்டு வழியா வழிஞ்சு ஓடுது. ஒரு விதமான சூடும், ஈரமும் கலந்த அந்த உணர்வு பூரணியை அப்படியே பித்தாக வைக்குது. அவனோட எச்சிலாலேயே அவ முதுகைக் குளிப்பாட்டுறான். அந்தச் சுகத்துல அவ அப்படியே நெளிஞ்சு, 

"ம்ம்...ம்ம்..."னு முனகுறா.

பாவம் அருண்... புருஷன் மேல இருந்த அந்தப் பாசம், குடும்பக் கட்டுப்பாடு எல்லாம் அந்த ஒரு நிமிஷத்துல காத்துல பறந்து போயிருச்சு. இப்போ கிஷோரோட ஸ்பரிசம் மட்டும்தான் அவளுக்குத் தெரியுது. அவளோட புண்டைக்குள்ள இப்போ ஒரு விதமான சூடு கிளம்பி, அப்படியே கெட்டித் தயிர் மாதிரி கசிய ஆரம்பிச்சுருச்சு. பூரணியால தன்னைத் தடுத்துக்கவே முடியல.

அப்போதான் கிஷோர் டக்குனு தன் இன்னொரு கையையும் அவளோட ரெண்டாவது தோள்பட்டையில வச்சான். அங்க இருந்து அப்படியே மெதுவா அவளோட வளைஞ்சு நெளிஞ்ச இடுப்புக்கு அந்தப் பெரிய கையை இறக்குனான். அவன் கை படப்பட, பூரணியோட வாயில இருந்து வெட்கமும் தவிப்பும் கலந்த ஒரு முனகல் சத்தம் வெளிய வந்துச்சு.

"ஆ....ஆஆ... ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்... கிஷோக்ஷக்ஷக்ஷ இதெல்லாம் தப்புடா... தயவுசெஞ்சு என்னை விட்டுடுடா..."

அவ வாய் விட்டுடுன்னு சொன்னாலும், அவ உடம்பு கிஷோர் கிட்ட இப்போ முழுசா சரணடைய ரெடியா இருந்துச்சு. ஒரு முரடன் கிட்ட மாட்டித் தவிக்கிற புள்ளி மான் மாதிரி பூரணி இப்போ கிஷோரோட பிடியில மாட்டிக்கிட்டுத் தவிக்க ஆரம்பிச்சா!

அவனோட கண்ணுல ஒரு விதமான வெறி அப்பட்டமா தெரிஞ்சுது. " சின்னம்மா... நிஜமாவே சொல்றேன், உன் புருஷன் அருண் குடுத்து வச்சவன்டா. அவனுக்கு உன்னைப் போல ஒரு பக்காப் பொண்டாட்டி கிடைச்சிருக்கா பாரு... அங்க நிக்குறான் அவன்! ஆனா, அதைவிட நான் குடுத்து வச்சவன் தெரியுமா? ஏன்னா, எனக்கு உன்னைப் போல ஒரு சூப்பர் ஐட்டம் இப்போ கையில சிக்கியிருக்கு," அப்படின்னு சொல்லும்போதே அவனோட குரல்ல ஒரு காமக் கரகரப்பு இருந்துச்சு.

அவன் விடல, பூரணியோட முகத்துக்கு ரொம்பப் பக்கத்துல வந்து, "நீ பாக்குறதுக்கு எவ்ளோ லட்சணமோ, அதே மாதிரி உன் மனசும் ரொம்பப் பெருசுடி. இல்லன்னா இவ்வளவு நடந்த பிறகும், சரி இவன்கிட்ட ஒரு ஆட்டம் போடலாம்னு என்கிட்ட ஓழ் வாங்க நீ மனசு இறங்கியிருப்பியா? இதுவே எனக்குப் பெரிய விஷயம்தான்," அப்படின்னு பச்சை பச்சையாப் பேசி அவளோட மானத்தை வாங்குனான்.

பூரணிக்கு உடம்பெல்லாம் நடுங்க ஆரம்பிச்சிருச்சு. கோவமா, இல்ல ஒரு விதமான தவிப்பான்னு அவளுக்கே புரியல. 

" பொறுக்கிப் பயலே... முதல்ல என்கிட்ட இருந்து தள்ளிப் போய் நில்லுடா! எனக்குள்ள இப்போ என்னமோ பண்ணுது... புரியுதா உனக்கு? என்னை ஏண்டா இப்படிப் போட்டுப் படுத்துற?
 தயவுசெஞ்சு என்னைய விட்டுடுடா..." அப்படின்னு தழுதழுத்த குரல்ல கத்துனா.

அவ வாய் தள்ளிப்போன்னு சொன்னாலும், அவளுக்குள்ள ஒரு பயங்கரமான போராட்டம் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு. டக்குனு சுதாரிச்ச பூரணி, மின்னல் வேகத்துல பின்னாடி திரும்பி, தன் ரெண்டு கைகளையும் கிஷோரோட அந்த அகலமான மார்புல வச்சு பலமாத் தள்ளுனா.

 "எட்டிப் போடா!"ன்னு அவ தள்ளுன வேகத்துல கிஷோர் ரெண்டு அடி பின்னாடி போயிட்டான்.

ஆனா கிஷோர்கிட்ட எந்தப் பதட்டமும் இல்லை. அவன் அப்படியே சிலையா நின்னு பூரணியை மேலேயும் கீழேயும் ஒரு பார்வை பார்த்தான். அவனோட அந்த வெறி பிடிச்ச கண்ணுங்க பூரணியோட அந்த எடுப்பான உடம்பு மேலேயே பதிஞ்சு கிடந்துச்சு. அவளோட நெத்தியில வியர்வை துளிகள் அரும்பி, அது அப்படியே அவ முலை பள்ளத்துல இறங்குறதை அவன் காம வெறியோட ரசிச்சுட்டு இருந்தான்.

பூரணிக்கு இப்போ அவன் ஏன் அப்படிப் பாக்குறான்னு நல்லாவே புரிஞ்சு போச்சு. அவனோட அந்தப் பார்வை அவ உடம்பை அப்படியே உரிச்சு எடுக்குற மாதிரி இருந்துச்சு. மெதுவா அவளோட பார்வை அவன் இடுப்புப் பக்கம் போச்சு. கிஷோரோட பேண்டுல அந்த முரட்டுச் சுண்ணி விறைச்சுப் போய், ஒரு வெறியான துடிப்போட நிக்கிறது அவ கண்ணுக்கு அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது. அதைத் த மறைக்கக் கூட அவன் ட்ரை பண்ணல.

பூரணிக்குத் தலை சுத்துற மாதிரி இருந்துச்சு. இவ்வளவு மோசமான ஒரு மனுஷன்கிட்ட மாட்டிக்கிட்டோமேன்னு ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், அந்த விறைப்பைப் பார்த்ததும் அவளுக்குள்ளயும் ஒரு சூடு பரவ ஆரம்பிச்சுச்சு. ஆனா வெளியே அதைக் காட்டிக்காம,

 "இங்கிருந்து மரியாதையா கிளம்பிரு... பொறுக்கி நாயே! இனிமே இங்க உன்னைப் பார்த்தேன், அவ்வளவுதான்!" அப்படின்னு கத்துனா.


அந்த அறையே இப்போ ஒரு காமக் காடா மாறிக் கிடக்கு. கிஷோர் அந்த இடத்தை விட்டு நகருற மாதிரி தெரியல. அவன் முகத்துல திமிரும், கண்ணுல ஒரு வெறியும் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"போகமாட்டேன்டி... போறதுக்கு இங்க வரல!" அவளை ஒரு எளக்காரப் பார்வை பார்த்தான். "என்னையப் பார்த்தா உனக்கு அவ்வளவு லோவாத் தெரியுதா? வேலைக்கார பையன்னு நினைச்சியா? ஒருவாட்டி... ஒரே ஒருவாட்டி உன் உடம்பை மட்டும் எனக்குக் குடுத்துப் பாரு... இந்தத் தையக்காரன் எப்பேர்ப்பட்ட ஆளுன்னு உனக்கு அப்போ புரியும். உன் புருஷன் அருண் இருக்கானே... அவனை விட உன்னைத் திருப்தியா செஞ்சு காட்டுறேன்... அவன் பண்ணாததை எல்லாம் நான் பண்ணிக் காட்டுறேன்டி!"


அவன் பேசப் பேச, பூரணிக்கு உடம்பெல்லாம் ஒரு விதமான நடுக்கம். ஆனா கிஷோர் விடுறதா இல்லை. "நீயே ஒரு கட்டத்துல கதறுவ பாரு... 'கிஷோர்... என்னை இதுவரைக்கும் எவனும் இவ்வளவு ஆழமா குத்துனது இல்லைடா என் கிஷோர்னு நீயே என் சுண்ணியைப் பிடிச்சுக்கிட்டு கெஞ்சுவ! அந்த அளவுக்கு உன்னை அலற விடுறேன்," பச்சையாப் பேசி அவளை அதிர வச்சான்.

நிஜத்தைச் சொல்லணும்னா, பூரணி ஒரு குடும்பப் பொண்ணு. அவளுக்கு இந்தக் 'கள்ள ஓல்' பத்தியோ, திருட்டுச் சுகத்தோட அந்த ரகசியம் பத்தியோ எதுவுமே தெரியாது. அவளுக்குத் தெரிஞ்சதெல்லாம் அந்த ஒரு வருஷத் தாம்பத்தியம் மட்டும்தான். ஆனா கிஷோர் இப்போ அவளுக்கு ஒரு காமப் பாடமே எடுத்துட்டு இருந்தான். திருட்டுச் சுகத்தோட அந்த மகிமையைப் பத்தி அவன் பேசப் பேச, பூரணிக்குள்ள இருந்த அந்தப் திமிர் கொஞ்சம் கொஞ்சமா கரைய ஆரம்பிச்சுது.

அவன் மறுபடியும் அவளை நெருங்குனான். தன் கைகளுக்குள்ள அவளை அப்படியே அள்ளி அணைக்கப் பார்த்தான். பூரணி அவனை மறுபடியும் பலமாத் தள்ளுனா. ஆனா இந்தத் தடவை அந்தத் தள்ளுல்ல வேகம் இல்லை. அவளோட அந்த ஒரு வருஷக் கல்யாண வாழ்க்கை, பாசம் எல்லாம் இப்போ அப்படியே மங்கலாகிப் போச்சு. அவளோட முகத்துல ஒரு மெல்லிய கள்ளச் சிரிப்பு வந்துட்டுப் போச்சு. தப்புன்னு தெரிஞ்சும், அந்தத் தப்புக்குள்ள இருக்கிற சுகம் அவளை ஈர்க்க ஆரம்பிச்சுடுச்சு.

கிஷோர் அதைக் கவனிச்சுட்டான். "ஒரே ஒருவாட்டி என்னை ஓக்க விடுடி பூரணி... அப்புறம் உனக்கே எல்லாமே புரியும். சுண்ணி அப்படியே சூடா உன் புண்டைக்குள்ள பாயுற சுகம் எப்படின்னு உனக்கு அப்போதான் தெரியும். அதோட போதையே வேற!" அப்படின்னு சொல்லிட்டு, அப்படியே அவ கண்ணைப் பார்த்து ஒரு கேள்வி கேட்டான்.

"என்னடி... என்கூட இன்னைக்கு ஒரு ஆட்டம் போட படுக்கறியா?"அந்தக் கேள்வி பூரணிக்கு ஒரு இடி மாதிரி விழுந்துச்சு. 

ஒரு பழுத்த கனி மடியில வந்து விழுந்த மாதிரி கிஷோர் இப்போ காத்துட்டு இருக்கான். ஒருவாட்டி அவ 'சரி'னு சொல்லிட்டா போதும், அவளை அப்படியே கொத்திக்கிட்டுப் போய் மொத்தமா வச்சு செஞ்சிடலாம்னு அவன் வெறியோட இருக்கான்.

பூரணி மாதிரி ஒரு பவித்திரமான புண்டைக்கு, கிஷோரோட இந்த அசிங்கமான பேச்சு ஒரு பெரிய தாக்குதல் தான். ஆனா அந்தத் தாக்குதல்லயே ஒரு சுகம் இருப்பதை அவ இப்போ உணர ஆரம்பிச்சுட்டா. அந்த ரூமோட மூலை முடுக்கெல்லாம் இப்போ காம வாசனையும், அந்தப் பச்சை பேச்சுகளோட வீச்சும் அப்படியே கிளர்ந்தெழுந்து நிக்குது.

'கடவுளே... இப்படிப் பேசிப் பேசியே என்னைக் கொல்லுறானே! இந்த உரையாடல் எப்போ நிக்கும்?'னு அவ தவிச்சுப் போனா. ஆனா அந்தத் தவிப்புல ஒரு எதிர்பார்ப்பும் இருந்ததுதான் நிஜம். அவளோட பத்தினித் தனத்துக்கும், அவளுக்குள்ள பொங்கிட்டு இருக்கிற காமத்துக்கும் நடுவுல ஒரு பெரிய போரே நடந்துட்டு இருந்துச்சு. அந்த அறையில காத்து இப்போ கனத்துப் போயிருந்தது, எப்போ வேணா அந்தப் பட்டாசு வெடிக்கலாம்ங்கற ரேஞ்சுக்கு நிலைமை மோசமாச்சு.

அந்த ரூமுக்குள்ள இப்போ ஒரு பயங்கரமான போராட்டமே நடக்குது. ஒரு பக்கம் அந்தப் பத்தினி வேஷம், இன்னொரு பக்கம் உடம்புக்குள்ள ஊறுற அந்தப் பச்சை உணர்ச்சி. 

பூரணி அப்படியே வெடிச்சுச் சிதறுறா.
"ச்சீய்... நிறுத்துடா கிஷோரு! இதெல்லாம் தப்பு... என் புருஷனுக்கு நான் செய்யற துரோகம்டா இது! 

பூரணி கிஷோரை வெறிச்சுப் பார்த்து, "நிறுத்திக்கோ கிஷோரு! நான் உன்னை எதுவும் பண்ண விடமாட்டேன். உனக்கு இவ்வளவு தவிப்பா இருந்தா, அந்தச் சிறுக்கி பத்மாகிட்ட போய் உன் வேலையைக் காட்டு. அவகிட்ட போய் உன் சுண்ணியை சப்பி விடச் சொல்லு! நான் என்ன கண்டவன்னு நினைச்சியா? எம்.எல்.ஏ கந்தசாமி அண்ணாச்சி வீட்டு மருமகள் நான்... ரோட்டுல போறவ கிடையாது!" அப்படின்னு அதிகாரத்தோட கத்துறா.அவ பேசும்போது அந்த லிப்ஸ்டிக் போட்ட சின்ன உதடுகள் அப்படியே துடிக்குது. 

"உன்னோட இந்த அசிங்கமான பேச்சைக் கேட்டு வழிஞ்சுட்டு நிக்கிறதுக்கு நான் ஒன்னும் சாதாரண ஆள் இல்ல. நீ இவ்வளவு கேவலமாப் பேசியும் உன்னை இன்னும் இங்க நிக்க வச்சிருக்கேனே, அதுவே உனக்குத் தாராளம். இல்லன்னா எங்க மாமாகிட்ட ஒரு வார்த்தை சொன்னேன்... அப்புறம் உன் அடையாளமே தெரியாம உன்னைத் தொலைச்சுப்புடுவாரு, ஜாக்கிரதை!"ன்னு மிரட்டுறா.

அந்த அதிகாரமான மிரட்டலைக் கேட்டதும் கிஷோருக்கு ஒரு நிமிஷம் 'பக்'குனு ஆகிடுச்சு. அந்த எம்.எல்.ஏ பேரைச் சொன்னதும் லேசா பயம் வந்தாலும், அவன் எப்பேர்ப்பட்ட கில்லாடி! டக்குனு சுதாரிச்சுக்கிட்டு பேச்சை மாத்துனான்.

"அவளைப் பார்த்து ஏன்டி இவ்வளவு பொறாமைப்படுற? அந்தப் பத்மாவை விட உன்னை நான் ரொம்ப நல்லா வச்சுச் செய்வேன்டி... உனக்கு அந்தச் சுகத்தைக் காட்டுறேன் பாரு!" அப்படின்னு இன்னும் வெறியா அவளைப் பார்க்குறான்.

பூரணிக்கு இப்போ தவிப்பு இன்னும் அதிகமாகுது. ஒரு பக்கம் அவ மாமியார் பக்கத்து ரூம்ல இருக்கா... எப்போ வேணா உள்ள வரலாம். கந்தசாமி வீட்டுப் பத்தினி மருமக பூரணி, இப்போ இந்தக் கள்ள ஓல்காரன்கிட்ட மாட்டிக்கிட்டா. நிஜத்தைச் சொல்லணும்னா, கிஷோரோட அந்தப் பச்சை பேச்சாலயும், அவனோட அந்தத் தீண்டலாலயும் பூரணியோட அந்தப் புண்டை இப்போ அப்படியே சூடேறித் தவிக்குது.

அந்தச் சூடு அவ உடம்பு முழுக்கப் பரவி, அவளை அப்படியே கிறங்க அடிக்குது. ஒரு பக்கம் 'தப்பு'னு மனசு அடிச்சுக்கிட்டாலும், அவளோட அந்த ஈரமான இடம் கிஷோரோட அந்த முரட்டுத்தனமான குத்துக்காக ஏங்கித் தவிச்சுட்டு இருக்கு. அந்தக் காம வாசனை அந்த ரூம் முழுக்கத் தகிக்குது!

[Lust king 66]

[Lust king 66]

பகுதி 23


பச்சை பச்சையாப் பேசி பொம்பளைங்க உணர்வுகளைக் கண்டபடி தூண்டி விடுறதுல கிஷோர் பெரிய கில்லாடி. இவனோட வாய் ஜாலத்தையும், விரல் ஜாலத்தையும் காட்ட சரியான நேரத்துக்காக இப்போ காத்துட்டு நிக்கிறான். சமையலறைக்குள்ள காத்து ரொம்ப சூடா வீசுது. இருவருக்கும் நடுவில் நடக்கும் வார்த்தைப் போர், காமப் போராக மாறத் துடிக்கிறது.

பூரணி பதட்டமா, "எனக்கு உன்கிட்ட எந்தப் பேச்சும் இல்லை... நீ இங்கிருந்து போயிரு... உன்னோட இத்தகு அசிங்கமான பேச்சையெல்லாம் நான் கேட்க விரும்பலை..." எனத் திக்கித் திணறிச் சொன்னா. வார்த்தையில கோவம் இருந்தாலும், குரல்ல ஒரு நடுக்கம் ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கு. இவளோட மூச்சு வேகமா உள்ளே போயிட்டு வருது.

இப்படிச் சொல்லிக்கிட்டே பூரணி சமையலறையோட மறுபக்கமாப் போய், ஏதோ வேலை செய்ற மாதிரி பாத்திரங்களை உருட்ட ஆரம்பிச்சா. ஆனா கிஷோர் இவளையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு கல்லு சிலையா நின்னான். அவன் பார்வை சாதாரணப் பார்வை இல்லை பசியோடு இருக்கும் ஒரு வேட்டைக்காரன் பார்வை. பூரணியோட முதுகு, பிளவுஸுக்கு வெளிய தெரியுற வழுவழுப்பான சருமம், சின்ன இடுப்பு, முக்கியமா இவளோட எடுப்பான குண்டிகள்... இதையேதான் இவன் கண்ணு வெறியோடு மேய்ஞ்சுகிட்டு இருக்கு. பூரணி அசையும்போது வெளிப்படும் உடல் வளைவுகள் கிஷோரை இன்னும் கிறங்கடிக்குது.

பூரணி சமையல் மேடையில ஒரு பக்கமாத் திரும்பி நின்னப்போ, அவளோட சைடு போஸ்ல முலைகள் இவனுக்குத் தெளிவாத் தரிசனம் கொடுத்துச்சு. உள்ளே போட்டிருக்கற பிராவையும் மீறி, முலைக்காம்பு விறைச்சு நின்னு இவனைப் பார்த்து நக்கலா கண் சிமிட்டுற மாதிரி இவனுக்கு தோன்றுகின்றது. விறைப்பான காம்புகள் பிளவுஸ் துணியை முட்டிக்கொண்டு வெளியே தெரியத் துடிக்கிறது.

இதைப் பார்த்ததும் கிஷோருக்கு ரத்தம் ஜிவ்வென்னு ஏறி உச்சத்துல போய் நின்னுச்சு. சூடு மூளை வரைக்கும் பாய்ஞ்சு, உடம்பெல்லாம் அனல் அடிக்குது. சுண்ணி கட்டுக்கடங்காம வளர்ந்து பேண்ட்டை முட்டிக்கிட்டு நிக்குது.

"என்ன பொண்ணுடா இவ? என்னமா இருக்கா? சும்மா நின்னுக்கிட்டே எப்படிச் சூடேத்துறா பாரு..." என கிஷோரோட காம மூளை கணக்கு போட ஆரம்பிச்சிருச்சு. பூரணியோட மௌனத்துக்குள்ள ஒளிஞ்சிருக்கும் தவிப்பை இவன் முழுசாப் படிச்சிட்டான்.

கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு, கீழ கிடக்குற சமையல் சாமான்களை எடுத்து ஒரு ட்ராயருக்குள்ள வைக்கிறதுக்காக பூரணி கீழ குனிஞ்சா. குனிஞ்சதுல அவளோட வீங்கிய குண்டிகள் ரெண்டும் மேல தூக்கிக்கிட்டு, ஒரு மலைக் குன்று மாதிரி கம்பீரமா நின்னுச்சு. புடவை துணியை மீறி குண்டிகளோட முழு வடிவமும், நடுவே இருக்கும் ஆழமான பிளவும் பளிச்சுனு தெரியுது.

காட்சியப் பார்த்ததும் கிஷோர் சும்மா இருப்பானா? வெறி பிடிச்ச மிருகம் மாதிரி மெல்ல இவளுக்குப் பின்னாடி நெருங்கிப் போனான். சத்தம் போடாம இவ முதுகுக்குப் பின்னாடி போய், ஒட்டி உரசி நின்னுக்கிட்டான். கிஷோரின் சூடான மூச்சுக்காற்று பூரணியின் பிடரியில் பட்டது.




திடீர்னு அவன் அவள் இடுப்பைத் தன் முரட்டுக் கைகளால் பிசைந்து தன்னோடு பலமா இழுத்துக் கொண்டான். பூரணியின் மொத்த உடம்பும் இவன் இரும்பு உடம்பு மீது நசுங்கித் தவித்தது. அவன் இறுக்கமாக அவள் இடுப்பைப் பிடித்துக் கொண்டான். எதிர்பாராத இந்தத் தாக்குதல்ல பூரணியோட வாயில இருந்து "ஹக்க்க..." 
 ஒரு முனகல் சத்தம் வெளிய வந்துச்சு. மூச்சுத் திணறும் அளவுக்கு இவன் பிடி இறுகியது.

அவனோட முரட்டுச் சுண்ணி ஏற்கெனவே முழுசா விறைச்சுப் போய், ஒரு இரும்பு நெம்புகோல் மாதிரி நின்னுகிட்டு இருக்கு. இப்போ ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல எந்தப் பேச்சும் இல்லை. சமையலறையில் அமைதி நிலவினாலும், இருவரின் இதயத் துடிப்பும் டப் டப் என சத்தமாகக் கேட்கிறது. பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்த சுண்ணி பூரணியோட குண்டிகள்ல நச்சுகுனு இடிச்ச உடனே, இவளுக்குப் புரிஞ்சிருச்சு அது என்னன்னு. அவ உடம்பு ஒரு நிமிஷம் உறைஞ்சு நின்னுச்சு. முதுகெலும்பில் ஒரு சிலிர்ப்பு ஏறி இறங்கியது.

பூரணி பதற்றமாக, திக்கித் திணறியபடி, "நீ இன்னும் போகலையா... பின்னாடி போடா... என் உடம்ப தொடாத..." என சொன்னா. ஆனா இவ வார்த்தையில இருந்த பயமும், உடம்பில் இருந்த நடுக்கமும் கிஷோருக்கு இன்னும் உத்வேகத்தைக் குடுத்துச்சு. அவள் விலகிப் போக நினைக்கவில்லை என்பது இவனுக்குத் தெளிவாகப் புரிந்துவிட்டது.

கிஷோர் அவ காதுகிட்ட குனிஞ்சு சூடா மூச்சு விட்டுக்கிட்டே, "என்ன... குண்டி... டி... உனக்கு... பாக்கவே... செமயா... இருக்குடி... உன்னோட... புண்டையை... கிழிக்கிறதுக்கு... முன்னாடி... உன்... குண்டியை... ஓக்க... வேண்டி... வரும்... போலயே..." என நக்கலாகவும், காம வெறியோடும் சொன்னான். அவன் சொன்ன வார்த்தைகள் பூரணியின் காதுக்குள் நுழைந்து அவளது பெண்மையின் அடி ஆழம் வரை தாக்கியது.

சொல்லிக்கிட்டே கிஷோர் தன் ஒரு கையால பூரணியோட இடுப்பை விடாம இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டான். மறுகையால பேண்ட்டுக்கு மேலேயே விறைச்சுப் போய் நிக்கிற தன் சுண்ணியைப் பிடிச்சு, பூரணியோட குண்டி பிளவுல வச்சு பலமா ஒரு அழுத்து அழுத்தினான். அவன் கொடுத்த முரட்டு அழுத்தத்துல பூரணிக்கு உடம்பெல்லாம் மின்சாரம் பாய்ஞ்ச மாதிரி ஒரு உணர்வு கிளம்பி, அடிவயித்துல போதை ஏறுச்சு. இருவரின் உடல்களும் முழுவதுமாகப் பிணைந்து, ஒரு புதிய காமப் பயணத்திற்குத் தயாரானது.



பூரணிக்கு இனி போராடத் தெம்பு இல்லை. இத்தனை நேரப் போராட்டத்துல, இவளுக்குள்ள இருந்த வீராப்பு மொத்தமா உடைஞ்சு போச்சு. கிஷோரோட முரட்டுப் பிடிக்கு முன்னாடி தன்னால ஒன்னும் பண்ண முடியாதுனு முடிவே பண்ணிட்டா. தனக்குப் பின்னாடி மலை மாதிரி நிக்கிற கிஷோரோட நெஞ்சுல, தன் மொத்த உடம்பையும் சாய்த்து, முழுப் பாரத்தையும் இவன் மேல இறக்கினா. அவளோட இப்புடிப்பட்ட சரணடைதல் கிஷோருக்கு இன்னும் பெரிய போதையை ஏத்துச்சு. 

கீழ குனிஞ்சிருந்த பூரணியோட முகத்தை இவன் தன் முரட்டுக் கையால மெதுவா மேல தூக்கினான். அவளோட சிவந்த கன்னங்களை வெறி பிடிச்ச மிருகம் மாதிரி கவ்விக் கடிச்சான். வலிக்கும் சுகத்துக்கும் நடுவுல பூரணி துடிச்சுப் போனா. அவனது பற்கள் அவள் சருமத்தில் மிக ஆழமாகப் பதிந்தது.

பூரணியோட நிலைமை இப்போ ரொம்பப் பரிதாபம். சமையல் மேடைக்குக் கீழ இருக்குற ட்ராயருக்குள்ள இவ பாதியில மாட்டி இருக்கு. இவளால சட்டுனு நேரா நிமிர முடியாது. நிமிரணும்னா கொஞ்சம் பின்னாடி நகர்ந்து வரணும். ஆனா பின்னாடி ஒரு இரும்புச் சுவர் மாதிரி கிஷோர் அவளை இறுக்கிப் பிடிச்சு நிக்கிறானே! அவளால ஒரு இன்ச் கூட நகர முடியல சுண்ணி சூத்துல குத்தியது. முன்னாடியும் போக வழியில்லை, பின்னாடியும் நகர முடில. கிஷோரோட இரட்டைத் தாக்குதலுக்குப் பூரணி கொஞ்சமும் தயாராவே இல்லை.

அவன் வாய் சும்மா இல்லை. கடிச்ச கன்னத்துல இருந்து மெதுவா மேல போய், அவளோட மூடிய கண்களையும், சின்ன மூக்கையும் தன் ஈரமான நாக்கால நக்க ஆரம்பிச்சான். அவனோட சூடான எச்சில் படும்போதெல்லாம், பூரணியோட பட்டுப் போன்ற உடம்பு ஒரு இலை மாதிரி நடுங்குது. என்ன பண்றதுன்னே இவளுக்குத் தெரியல. தப்பிக்க வழியே இல்லாததால, ஒரு கல் சிலை மாதிரி கொஞ்சமும் அசையாம கண்ணை இறுக மூடிக்கிட்டு நின்னா.

"ஆஆ....ஆஆ...ஆஹ்... கிஷோர்... விட்ருடாஆஆஆ... .." எனப் பூரணி வலி, தவிப்பு, காமம் மூன்றும் கலந்த குரல்ல கதறுனா. இவ குரல்ல இருந்த கெஞ்சல், இவளுக்குள்ள நடக்குற பெரிய யுத்தத்தைக் காட்டுச்சு. தப்பிக்கத் துடிக்கிறாளா, இல்ல சுகத்துல தவிக்கிறாளானு இவளுக்கே புரியல.

வாயில வேண்டாம்னு சொன்னாலும், இவ உடம்பு வேற கதையைச் சொல்லுது. கிஷோரோட ஒவ்வொரு சீண்டலும் இவளுக்குள்ள புதுப் புது மின்சாரத்தைப் பாய்ச்ச, இவளோட பெண்மையின் வாசலில் நீர் தாராளமாய் சுரக்க ஆரம்பிச்சிருச்சு. கட்டுப்படுத்த முடியாத அளவுக்கு இவள் முழுவதுமாக நனைந்து போனாள்.

கிஷோர் இப்போ தன் முகத்தைக் கீழ இறக்கி, இவளோட சங்குச் கழுத்தைத் தேடிப் போனான். கழுத்து நரம்புல தன் உதட்டை வச்சு, ரொம்ப அழுத்தமா ஒரு கடி கடிச்சான். கடிக்கிற அதே நேரத்துல தன் நாக்கால கடிபட்ட இடத்தை நக்கிக் கொடுத்தான். வலியும் காமம் கலந்த சுகமும் ஒண்ணா சேரும்போது, பூரணியால தாக்குப்பிடிக்க முடியல. வேணாம்னு தடுத்தவ, இப்போ இன்னும் கடி'னு சொல்ற மாதிரி தன் கழுத்தை அவன் வசதிக்காக மேல எக்கிக் கொடுத்தா. அவளது தவிப்பு இவனுக்கு அன்னும் கொண்டாட்டமாக மாறியது.

பூரணியோட வாயில இருந்து இப்போ வார்த்தைகள் வரல, வெறும் முனகல் சத்தம் மட்டும்தான் வருது. இவ மூக்கு வழியா வெளிய வர்ற மூச்சுக்காத்து அனல் காத்தா வீசுது. இவளோட மொத்த உடம்பும் ஒரு நெருப்புச் சட்டி மாதிரி தகிக்குது. வேர்வை துளிகள் உடம்பெங்கும் அரும்பி நின்றது.

அவளால கிஷோரை நிறுத்தவே முடியல. அவளுக்குள்ள ஊற்றெடுத்த புண்டைத்தேண் அவளோட பேண்டீஸை சுத்தமாக நனைச்சு, தொடை வழியா வழியத் தொடங்குச்சு. இதைக் கவனிச்ச கிஷோர், இவ காதுகிட்ட ரொம்ப மெதுவா, 
”உன்னையா இன்னைக்குச் செமயா ஓக்கப் போறேண்டி" என முரட்டுத்தனமா முனகினான். அவன் முனகலில் அத்தனை வக்கிரம் ஒளிந்திருந்தது.

"ம்ம்...ஹான்.."
அவ முனகுன அடுத்த செகண்ட், சற்றும் எதிர்பாராத விதமா தன் ரெண்டு கைகளையும் இவளோட முன்னாடி கொண்டு போனான். பூரணியோட மிக மெதுமெதுப்பான முலைகளைத் தன் பெரிய உள்ளங்கைக்குள்ள அடக்கி, முழு பலத்தோடு இறுக்கிப் பிடிச்சு வெறித்தனமாகக் கசக்க ஆரம்பிச்சான். கிஷோரோட திடீர் முரட்டுத் தாக்குதல்ல, பூரணியோட வாயில இருந்து ஒரு பெரிய அலறல் சத்தமே வெடிச்சு வெளிய வந்துச்சு. மாவு பிசைவது போல இவன் கைகள் கொடூரமாக விளையாடியது.

"ஆஆ....ஆஆ.....ஆஆஆஆஹ்... ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்... அஸ்ஸ்ஸ்... ப்ளீஸ் கிஷோர்... நிறுத்துடா... கடவுள் மேல சத்தியமா நிறுத்து... நான் கண்ட்ரோல் இழந்துருவேன்டா... தயவுசெஞ்சு இப்புடிப் பண்ணாத..." எனப் பூரணி வலி தாளாமல் கத்தினா. அவளது குரலில் இப்போது அதிகாரத்தின் சுவடு துளிகூட இல்லை.

கிஷோரோட விரல்கள் இப்போ ஒரு பெரிய ராஜ்யத்தையே ஆளுது. அவளோட இடுப்பை முழுசா ஆக்கிரமிச்சு, தொப்புள் குழியில ஆழமா விளையாடி முடிச்சு, இப்போ முலையின் அடிபாகத்துக்கு வந்து சேர்ந்து சீண்டுது. ஒருபக்கம் பூரணி வார்த்தையால வேணாம்னு தடுத்தாலும், கெஞ்சலுக்குப் பின்னாடி ஒரு பெரிய எதிர்பார்ப்பு ஒளிஞ்சிருக்கு. முரடனிடம் முழுமையாக வீழ்ந்துவிட்டாள்.


பூரணிக்கு இப்போ மூச்சு முட்டுது. இவளோட உடம்புல இருந்து ஒருவிதமான நடுக்கம் ஆரம்பிச்சு, கால் விரல் வரைக்கும் பரவுது. தன் மொத்த பலத்தையும் திரட்டி, "ப்ளீஸ்... வேணாண்டா... ..." என முனகல் குரல்ல, கண்கள் கலங்கக் கெஞ்சினா. இவ கெஞ்சல்ல ஒரு போதை ஒளிஞ்சிருக்குன்னு கிஷோருக்கு நல்லாவே தெரியும். இவ வார்த்தைக்கு உயிரே இல்லை.


அவன் அவள் காது மடல்ல சூடா மூச்சு விட்டுக்கிட்டே, "அப்போ ஒரு முத்தம் கொடு... சும்மா ஒரே ஒரு முத்தம்... நீ முத்தம் கொடுத்தா நான் உன்னை விட்டுட்டுப் போயிட்டே இருக்கேன்..." என ரொம்பக் கிறக்கமா ஒரு டீல் பேசுனான். அவன் குரல்ல வஞ்சகமும் காமமும் சரிசமமா கலந்து இருந்துச்சு.

பூரணி கொஞ்ச நேரம் தயங்கினா. ஆனா உடம்புக்குள்ள ஏறுன சூடு அவளை மேற்கொண்டு யோசிக்க விடல. மெதுவாத் தலையை மேல உயர்த்தினா. அவளோட சிவந்த உதடுகள் லேசாப் பிரிஞ்சுச்சு. கிஷோரை நோக்கி, முதன் முதலாய் தன் ஈரமான நாக்கை மெதுவா வெளிய நீட்டினா. காமத்துக்குச் சம்மதம் தெரிவிச்சு சமாதானக் கொடி பறக்க விடுற மாதிரி, இவளோட நாக்கு வெளிய வந்துச்சு.

இதைத் தான் எதிர்பார்த்து காத்துக்கிட்டு இருந்தான் கிஷோர். ஒரு பசியுள்ள நரி மாதிரி, லபக்கெனப் பாய்ஞ்சு அவளோட நாக்கை மொத்தமாத் தன் வாய்க்குள் இழுத்துப் பிடிச்சான். ஒரு சின்ன தேன் மிட்டாயைச் சப்புற மாதிரி, அவ நாக்கை வெச்சுக்கிட்டு உறிஞ்சிச் சப்பிச் சுவைக்க ஆரம்பிச்சான்.

"ம்ம்ம்... ஆஆஆ... கிஷோஓஓர்..." பூரணியின் தொண்டைக்குள் இருந்து எச்சில் ஒழுக, ஒரு இன்ப முனகல் வெடிச்சுது.



"என்ன ருசிடி ... இவ்வளவு இனிப்பா இருக்கே... உன் புருஷன் அருண் ரொம்பக் கொடுத்து வச்சவன்டி... ஆனா, இன்னைக்கு தேன் எனக்கு மட்டும்தான்..." எனக் காம வெறியோடு கிசுகிசுத்தான்.

அவனது நாக்கு சும்மா இருக்கல. பூரணியின் வாய்க்குள்ள முழுசாப் புகுந்து, அவளோட கடைவாய்ப் பல் வரைக்கும் ரொம்ப ஆழமாப் போச்சு. அங்க சுரந்து கிடந்த எச்சில் அமிர்தத்தை மொத்தமா உறிஞ்சி தாகம் தீரக் குடிச்சுது. அவளும் எந்தத் தடையும் சொல்லல இவன் நாக்குக்கு இடம் கொடுத்துப் பவ்யமா நின்றாள்.

வெளியுலகம் பத்தி ரெண்டு பேருக்கும் எந்தச் சிந்தனையும் இல்லை. சத்தமே இல்லாம, ஒருத்தர் எச்சிலை இன்னொருத்தர் ரொம்ப ஆசையா, 
வெறியுடன் விழுங்கிக் குடிக்க ஆரம்பிச்சாங்க. இருவரின் மூச்சுக்காற்றும் ஒண்ணோடு ஒண்ணு மோதி, பெரும் புயலா மாறிச்சு. காமப் போதையில ரெண்டு நாக்குகளும் இரு பாம்புகளாக ஒண்ணையொண்ணு பின்னிப் பிணைஞ்சு, வழுக்கி விளையாட ஆரம்பிச்சுது.

"ச்ச்சுக்... ச்ச்சுக்... ஸ்ஸ்ஸ்..." என உதடுகளும் நாக்குகளும் உரசும் சத்தம் மட்டும் சமையலறைக்குள்ள மிகச் சத்தமாக எதிரொலிக்குது.

"ம்ம்ம்... ஆஹ்... கடிக்காதடா... ரொம்ப வலிக்குது... மெதுவா..." எனப் பூரணி மெதுவா முனகினாள்.

"வலிக்குதா? பொய் சொல்லாதடி கள்ளி... இவ்வளவு நேரம் வீராப்பு பேசுனியே, இப்போ எப்படிச் சுகமா இருக்குன்னு சொல்லுடி... உன் உடம்பு என்னைக் கூப்பிடுறது எனக்குக் கேக்குதுடி..." என முணுமுணுத்துக்கிட்டே இவ நாக்கை இன்னும் ஆழமாச் சப்பினான்.

பூரணி பொய்தான் சொல்றா, இவளுக்கும் காமச் சுகம் பிடிச்சிருக்குன்னு கிஷோருக்கு ரொம்பத் தெளிவாப் புரிஞ்சிருச்சு. அவன் தன் ரெண்டு முரட்டுக் கைகளையும் கீழ இறக்கி, பூரணியின் பிளவுஸுக்கு மேலேயே மெதுமெதுப்பான பால்முலைகள் மேல வெச்சான். கொஞ்சம்கூட இரக்கமே இல்லாம, மிருகத்தனமா இரண்டு முலைகளையும் பிசைஞ்சு எடுக்க ஆரம்பிச்சான். 

"ஆஹ்...ஹ்ஹ்... கிஷோர்... என்னடா பண்ற... வி...டுடா என்...ன... ஆஆஆ..."

"உன்னை சும்மா விட வந்திருக்கேன்னு நெனச்சியாடி? இன்னைக்கு உன்னைக் கிழிச்சுப் பாக்கப் போறேன்..." என வெறியோடு சொல்லிக்கொண்டே, அருண் மனைவியின் முழு நாக்கையும் உள்வாங்கிக் கொண்டான். தப்பிக்க முடியாதபடி இவள் நாக்கை ஆழமாகக் கடித்து, மறுபடியும் இவள் வாய்க்குள் நுழைந்து, வாய் முழுதும் ஒரு ராஜாவைப் போல வலதுபுறமும் இடதுபுறமும் வலம் வந்தான்.

கிஷோரின் கண்கள் காம வெறியில ரத்தம் கட்டுன மாதிரி முழுக்கச் சிவந்து போயிருந்துச்சு. பூரணியும் இப்போ முழுசா ஏதோ ஒரு புதுப் போதைக்குள்ள மிதந்துகிட்டு இருக்கா. அவ லைட்டா கிஷோரோட கைகளைத் தடுத்து எதிர்த்தாலும், அவளோட எதிர்ப்பில் எந்தப் பலமும் இல்லை அது வெறும் சம்பிரதாயத்துக்காகப் பண்ற மாதிரி தான் இருந்துச்சு. அவள் கைகள் இவனை விலக்குவதற்குப் பதிலாக, இவன் சட்டையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டது.

அவள் மூச்சு மென்மேலும் சூடாகி, சூடாகி அனலாய் வெந்தது. உடம்பெங்கும் வியர்வை முத்துக்கள் அரும்பி நின்றது. நெஞ்சுக்கூடு ஏறி இறங்கித் தவித்தது.

கிஷோர் அவள் முலைகளை இன்னும் பலமாகப் பிசைந்துகொண்டே, "உன் முலைகள் எவ்வளவு மெத்து மெத்துனு இருக்கு பூரணி... இதை எப்படியாவது என் கைகளால பிசைய மாட்டோமானு தவிச்சுப் போயிருந்தேன் தெரியுமா? இன்னைக்கு என் ஆசை தீருற வரைக்கும் கசக்கிப் பிழியப் போறேன்... உன் புருஷன் தொட்டுப் பார்க்காத இடத்துல எல்லாம் நான் கை வைக்கப் போறேன்டி..." என்றான்.

பூரணி தன் கண்களை இறுக்க மூடிக் கொண்டு, "ம்ம்ம்... பிழிஞ்சுக்கோடா... என்னைய என்ன வேணாலும் பண்ணிக்கோடா... ... உன் இஷ்டப்படி செஞ்சு முடிடா..." என முனகினாள். பத்தினிப் பெண் முழுமையாகக் காமப் பிசாசாய் மாறி, தப்ப வழி தேடாமல் இவனிடம் முழுமையாகச் சரணடைந்துவிட்டாள்.


கிஷோர் தன் இரண்டு முரட்டுக் கைகளையும் கொண்டு பூரணியின் இரண்டு முலைகளையும் மிகப் பலமாகப் பிடித்து அழுத்தினான். பூரணிக்கு இப்போ தன்னோட கைகளைத் தூக்கி எதிர்க்கத் துளியும் தெம்பு இல்லை. சும்மா ரெண்டு கைகளையும் கீழ தொங்கப் போட்டுட்டு, பின்னாடி உறுதியான பாறை போல் நின்ற கிஷோரோட அகண்ட நெஞ்சுல தன் முழு உடம்புப் பாரத்தையும் இறக்கிச் சாஞ்சுக்கிட்டா. இவள் முழுசா ஒரு போதை கலந்த மயக்க நிலைக்குப் போயிட்டா. பாவாடைக்குள்ள இப்போ மதனநீர் அருவி போலப் பெருக்கெடுத்து ஓடி, இவள் போட்டிருந்த ஜட்டியே முழுசா நனைஞ்சிருச்சு. தன்னோட உடம்பு கட்டுக்கடங்காம கேட்குற காமச் சுகத்துக்கு முன்னாடி, எது சரி, எது தப்புங்கிற உலகத்து நினைவே இப்போ இவளுக்குக் கொஞ்சமும் இல்லை.

கிஷோரோட இரண்டு கரடுமுரடான கைகளும் இவளது மார்பகங்களை அடியில் இருந்து கெட்டியாகத் தாங்கிப் பிடிச்சு, மேலிருந்த காம்புகளைத் தன் கடினமான விரல்களால கொஞ்சமும் இரக்கமே இல்லாம நசுக்கிப் பிழிஞ்சுகிட்டு இருக்கு. ஒரு பழுத்த பழத்தைப் பிழியுற மாதிரி இவன் விரல்கள் கொடூரமா விளையாடுது.

பூரணிக்கு இப்போ வலி உயிரை உருவுது. இவள் உதடுகளைக் கடித்துக் கொண்டு, "ஆஆஆஆஆஆ...ஹ்... இப்புடிப் ... கொஞ்ச்ச்ச்ம்ம்ம்ம்ம்... மெதுவாஆஆஆ... அமுக்குடாஆஆஆ... உசுரு போகுதுடா... ரொம்ப வலிக்குதுடாஆஆஆ..." எனத் தவிப்போடு கதறினா. இவள் குரலில் வலியும் சுகமும் சரிசமமாகப் பின்னிப் பிணைந்து ஒலித்தது.

கிஷோர் காமச் சிரிப்பு சிரிச்சுக்கிட்டே, இவள் காதருகே குனிந்து, "ஓஹோ! அப்போ உன் முலையை நான் அமுக்குறது உனக்கு முழுச் சம்மதம்தானா? இல்லை இதுக்கும் பத்தினி வேஷம் போட்டுத் திமிராப் பேசுவியா? சொல்லுடி!" என அதிகாரட்டிக் கேட்டான்.

பூரணி பெருமூச்சு வாங்கிக்கிட்டே, "நான் வேணாம்னு சொன்னா மட்டும் நீ கேக்கவா போற? உன் உடம்புல இவ்வளவு முரட்டுப் பலம் இருக்கு. உனக்கு என்ன பண்ணனுமோ, என்ன ஆசையோ, அதை நீ பண்ணிக்கிட்டே தானே இருப்ப... உன்னைத் தடுக்குற அளவுக்கு எனக்குக் கொஞ்சம் கூட சக்தி இல்லைடா..." எனச் சொல்லி, கிஷோர்கிட்ட முழுசாத் தன்னை ஒப்படைச்சிட்டா. இது வேறு வழியற்ற, ஆனால் காமத்தால் கட்டப்பட்ட ஒரு முழுமையான ஆத்ம சமர்ப்பணம்.


கிஷோர் விடாம, "பதில் சொல்லுடி, அப்போ நான் உன் பழத்தை நல்லா அமுக்கவா? உன் வாயால சம்மதம் சொல்லு..." என இவள் காது மடலைக் கடித்தபடி முனகினான்.

பூரணி வெட்கத்துலயும், நரம்பைப் புடைக்க வைக்கும் வலியிலயும் எந்தப் பதிலும் சொல்லலை. அமைதியா மூச்சை மட்டும் வேகமா விட்டுக்கிட்டு நின்றாள்.

கிஷோர் சினந்து போய், அவள் மார்புக் காம்பை இன்னும் பலமா நசுக்கி, "கேட்டதுக்குப் பதில் சொல்லுடி! அமுக்கவா வேணாமா?" என மறுபடியும் மிரட்டலாகக் கேட்டான்.

பூரணி உடனே துடிச்சுப் போய், "ஆமாம்... அமுக்கு... ஆனா கொஞ்சம் மெதுவா அமுக்குடா... ப்ளீஸ்... என்னைக் கொன்னுடாத..." என முழுவதுமாக இறங்கி வந்தாள்.

கிஷோர் வஞ்சகமாச் சிரிச்சுக்கிட்டே, "ஏன்டி மெதுவாப் பண்ணனும்? மெதுவாப் பண்ணா என் காம வெறி அடங்காதுடி..." என்றான்.

"நீ ரொம்ப வேகமா, ஒரு மிருகம் மாதிரி முரட்டுத்தனமா அமுக்குறப்போ எனக்கு உசுரே போகுற அளவுக்கு வலிக்குதுடா... கொஞ்சம் லேசாப் பண்ணுடா..." எனப் பூரணி மன்றாடினாள்.

கிஷோர் இவள் கழுத்தில் முத்தமிட்டபடி, "உன் இஷ்டம்டி... என் குட்டி... உன்னை எப்படி வெச்சுக்கணுமோ இப்போ எனக்குத் தெரியும்..." எனச் சொல்லி இவளை இன்னும் இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டான்.

இன்னொரு பக்கம் இவனோட சுண்ணி இவன் போட்டிருந்த பேண்ட்டைக் கிழிச்சுக்கிட்டு வெளிய வர்ற அளவுக்கு முரட்டுத்தனமா விறைச்சுத் துடிச்சுக்கிட்டு இருக்கு. அந்த இரும்புப் பாறை போன்ற விறைப்பு, பூரணியோட குண்டிகள்ல மிக அழுத்தமாப் பின்னாடி இருந்து குத்திக்கிட்டு இருக்கு. ஒவ்வொரு முறை அவன் மூச்சு விடும்போதும், அவன் சுண்ணி அவள் சூத்துசதையில் உரசி ஒரு தீயை உருவாக்குது. ஆனா பூரணிக்கு இப்போ இதையெல்லாம் தடுக்குற நிலைமையில மனசோ உடம்போ கொஞ்சமும் இல்லை. கிஷோர் செய்யுற அத்தனை முரட்டுத்தனமும் இவளுக்கு ஒரு விசித்திரமான இன்பமா மாறிப்போச்சு. சுமார் அஞ்சு நிமிஷத்துக்கு கிஷோர் இவளோட மார்பகங்களை விடாமத் தொடர்ந்து கசக்கிப் பிழிஞ்சுகிட்டு இருந்தான். இவள் முலைகள் முழுதும் சிவந்து தகித்தது.

அப்புறம் மெல்ல கிஷோர் தன் ஒரு கையை மட்டும் முலையில் இருந்து எடுத்து, பின்னாடி தன் பேண்ட்டுக்குக் கீழ கொண்டு போனான். அவன் அணிந்திருந்த பேண்ட் ஜிப்பைச் சத்தம் வரக் கீழ இறக்கினான். உள்ளே சிறைப்பட்டிருந்த அவனது நரம்புகள் புடைத்த, பல குடும்பப் பெண்களின் பெண்மையை ஆட்சி செய்த தடிமனான செங்கோல், சுதந்திரமா வெளிய குதிச்சுச்சு. கொஞ்சமும் தாமதிக்காம, சுண்ணியைப் பூரணியோட சேலைக்கு மேலேயே இவளோட குண்டிகள்ல நடுப் பிளவுல வச்சு பலமாத் தேய்ச்சான்.

சுண்ணியின் சூடு சேலையைத் தாண்டி இவள் உடலில் பட்டதும், "ஆஹ்... ஈஸ்ஸ்ஸ்... அம்மாஆஆ..." எனப் பூரணி உச்சக்கட்ட தவிப்பில் முனகினாள்.

கிஷோர் தன் ஒரு கையைப் பூரணியோட குண்டிகள் மேல வச்சு நல்லா அமுக்கிக்கிட்டே, சுண்ணியைத் தேய்க்க ஆரம்பிச்சான். மறுகையை மெல்ல அவளோட மார்புல இருந்து கீழ இறக்கினான். அவனோட முரட்டு விரல்கள் அவளோட இடுப்பு மடிப்புகளை உரசிக் கடந்து, தொப்புளைத் தாண்டி மெதுவாச் சறுக்கிக் கீழ இறங்குச்சு. இன்னும் கொஞ்ச தூரத்துல அவளோட சிவந்த புண்டை ஈரத்தோட காத்துக்கிட்டு இருக்கு. கிஷோர் சேலைக்கு மேலேயே தன் கையை மெல்ல மெல்ல நகர்த்தி, அவளோட அடிவயிற்றைத் தாண்டி, அவளது பெண்மையின் வாசலை நோக்கிக் கீழ கொண்டு போனான். இவன் முரட்டு விரல்கள் எப்போ தன் ரகசியப் பகுதியைத் தொடும் எனப் பூரணியின் மூச்சுக்காற்று சூடாகித் துடிதுடித்துக் காத்திருந்தது.


கிஷோரோட முரட்டு விரல்கள் சேலைக்கு மேலேயே பூரணியோட தொடையைச் சுத்தி வலம் வந்தப்போ, அவளுக்கு உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி ஜிவ்வுனு ஏறுச்சு. அந்த விரல்கள் இப்போ அவளோட அடிவயித்தைத் தாண்டி, ரகசியப் பள்ளத்தை நோக்கிப் போய்க்கிட்டு இருக்குன்னு பூரணிக்குத் தெளிவாப் புரியுது. ஆனா அவளோட நிலைமை இப்போ ரொம்ப மோசம். உடம்பு முழுக்கக் காமத் தீ பரவி, அவளை ஒருவிதமான போதையில ஆழ்த்திருச்சு. இப்போ அவளால வாயைத் திறந்து ஒரு வார்த்தை கூட "வேணாம்"னு சொல்ல முடியாது. அவளோட மனசு ஒரு பக்கம் தடுக்க நினைச்சாலும், அவளோட பெண்மை கிஷோரோட தீண்டலுக்குப் பச்சைக் கொடி காட்டிடுச்சு.

கிஷோர் இவளோட கழுத்துல தன் உதடுகளைப் பதிச்சுக்கிட்டே ரொம்பக் கம்மலான குரல்ல கூப்பிட்டான், 

"ஏய்..."

பூரணிக்குத் தொண்டை அடைச்சிருச்சு. மூச்சு வாங்கிக்கிட்டே, "ம்...ஸஸா..." என ஒரு முனகலைப் பதிலாத் தந்தா. இவளோட இந்தக் குரலே கிஷோருக்கு இன்னும் வெறியை ஏத்துச்சு.

"உன்னத்தாண்டி..." என கிஷோர் இவளோட காது மடலைக் கவ்வி இழுத்தான்.

"என்ன..." எனப் பூரணி மயக்கத்தோடு கேட்டா.

"வேணும்..."

"என்ன வேணும் உனக்கு?" - பூரணிக்குத் தெரியும் அவன் எதைக் கேக்குறான்னு, இருந்தாலும் அவளோட அடிவயிறு ஒருவித எதிர்பார்ப்புல துடிச்சுச்சு.

கிஷோர் இவளோட பால் கலசங்கள ஒரு கையால பலமாப் பிசைஞ்சுக்கிட்டே,

 "உன் தேன் கூடு வேணும்டி..." என்றான். இவன் சொன்ன அந்த வார்த்தை பூரணியோட நாடி நரம்பெல்லாம் மின்னலாப் பாய்ஞ்சுச்சு.

பூரணி கொஞ்சம் வெட்கத்தோடும், தவிப்போடும், 

"என்கிட்ட... என்கிட்ட எங்க தேன் இருக்கு?" என இழுத்தா.

கிஷோர் அவளோட குண்டிகள்ல தன் விறைச்ச சுண்ணியை வச்சு ஒரு அழுத்து அழுத்தி, 

"உன் கால விரிடி என் கள்ளப் பொண்டாட்டி... அங்கே உன் புடைச்சிருக்கற புண்டைக்குள்ள தேன் இருக்கு ... அதை நான் அணு அணுவாச் சுவைக்கணும்டி..." என்றான்.

"ச்சீ... போடா..." எனப் பூரணி சும்மா பேருக்குச் சொன்னாலும், அவளோட கால்கள் தானாவே கிஷோரோட வசதிக்காக லேசா விரிய ஆரம்பிச்சுச்சு.



கிஷோர் இவளோட இடுப்பை வளைச்சுப் பிடிச்சு, "உன் புண்டையை விரிச்சு, அந்தத் தேனை மொத்தமா இன்னைக்குக் குடிக்கப் போறேண்டி..." சொன்ன அந்த நொடி, பூரணியோட பெண்மையில ஒரு பெரிய மாற்றம். இவன் சொன்ன அந்தப் பச்சை வார்த்தை இவளுக்குள்ள ஒரு பெரிய வெறியைக் கிளப்பி, இவளோட புண்டைப்பால் அப்படியே தாராளமா முட்டிக்கொண்டு வெளிய ஒழுக ஆரம்பிச்சுச்சு. ஜட்டி முழுக்க நனைஞ்சு, அது இப்போ சேலையையும் நனைக்கத் தொடங்கிடுச்சு. இவளோட உள்ளுணர்வு 'தப்புன்னு கத்துனாலும், இப்போ எல்லாமே எல்லை மீறிப் போயிருச்சு. கிஷோரோட அந்த முரட்டுத்தனமான ஆக்ரோஷத்துக்கு முன்னாடி, இவ ஒரு சின்னக் கோழிக்குஞ்சு மாதிரி பருந்திகிட்ட சிக்கித் தவிச்சா.

சமையலறை முழுக்கக் காம வாசனை ஆக்கிரமிச்சிருந்த அந்த நேரத்துல, எதிர்பாராத விதமா ஒரு சத்தம் கேட்டுச்சு. அது பூரணியோட போன் ரிங்டோன்.

"ட்ரிங்... ட்ரிங்..."

முதல்ல அந்தச் சத்தம் பூரணிக்குக் கேக்கவே இல்லை. அவ கிஷோரோட சுகத்துல கரைஞ்சு போயிருந்தா. ஆனா அந்தப் போன் விடாம அடிச்சுக்கிட்டே இருக்க, காமக்கடல்ல மூழ்கி இருந்த பூரணி மெல்ல மெல்லக் கரைக்குத் திரும்ப ஆரம்பிச்சா. அந்தப் போன் சத்தம் அவளை நிஜ உலகத்துக்குக் கொண்டு வந்துச்சு. கஷ்டப்பட்டுத் தன் முகத்தைத் திருப்பிப் பார்த்தா.

டிஸ்ப்ளேல அவளோட கணவன் "அருண்"னு பேர் மின்னுச்சு. அந்தப் பேரைப் பார்த்த அந்த நிமிஷம், பூரணிக்கு ஒரு நிமிஷம் உசிரே போன மாதிரி இருந்துச்சு. இவ்வளவு நேரம் தூங்கிப் போயிருந்த அவளோட பத்தினித்தனம், தன் புருஷனோட பேரைப் பார்த்ததும் சட்டென்று தலைதூக்கிடுச்சு. ஒருவித குற்ற உணர்ச்சியும் பயமும் அவளை மொத்தமா ஆட்கொண்டது.

உடனே பலத்தை வரவழைச்சுக்கிட்டு, கிஷோரைத் தன் முழு பலத்தோடு தள்ளிவிட்டா. கிஷோர் இந்தத் திடீர் மாற்றத்தை எதிர்பார்க்கல லேசா நிலைதடுமாறிப் பின்னாடி போனான். பூரணி கையும் ஓடாம காலும் ஓடாம, போனைத் தூக்கிக்கிட்டுத் தன் ரூமுக்குள்ள ஓடிப் போனா. உள்ள போன வேகத்துல கதவை டபார்னு சாத்தி, உள்பக்கமாத் தாழ்ப்பாள் போட்டுக்கிட்டா. பெட்ல போய் உட்கார்ந்து மூச்சிரைக்கத் தன் புருஷனோட போனை எடுத்தா.

வெளியே கிஷோருக்கு உச்சக்கட்டக் கோபம். கைக்குக் கிடைச்ச புதையல் கடைசி நேரத்துல நழுவிப் போன மாதிரி ஒரு வெறி இவனுக்கு. வேகம் வேகமாப் பூரணியோட ரூம் கதவண்டை வந்து, கதவை ஓங்கித் தட்டுனான்.

"கதவைத் திறடி பூரணி! கதவைத் திற!" உறுமுனான். ஆனா உள்ள இருந்து எந்தப் பதிலும் இல்லை. பூரணி போனை இறுக்கிக் கையில பிடிச்சுக்கிட்டு, பெட்ல மல்லாக்கப் படுத்துக் கண்ணை மூடிக்கிட்டா. அவளோட இதயம் டப் டப்னு அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

கிஷோர் கொஞ்ச நேரம் பொறுத்துப் பார்த்தான். அவ கதவைத் திறக்கப் போறது இல்லைன்னு புரிஞ்சதும், கதவுக்கு வெளிய நின்னுக்கிட்டே அவளோட காதுல விழுற மாதிரி கத்தினான். 

"என்னையா தள்ளி விட்டுட்டு ஓடி வர்ற? இந்த கிஷோர் யாருன்னு உனக்குக் காட்டுறேன்டி! நீ இத்தனை வருஷமாத் தரையில் கால் படாமல், ஏசில தூங்கி, பன்னீர்ல குளிச்சு, பார்த்துப் பார்த்து மெயின்டைன் பண்ணி வளர்த்து வச்சிருக்கியே... உன் அழகான உடம்பு! அதை இந்தத் தையல்காரன் கிஷோர் அணு அணுவா அனுபவிப்பேன்டி!"

இவன் பேச்சை உள்ள கேட்ட பூரணிக்கு உடம்பெல்லாம் நடுங்குச்சு. கிஷோர் விடாமத் தொடர்ந்தான், 




"நல்லாச் சாப்பிட்டு கொழுத்துப்போன உன் உடம்பையும், முந்திரி பாதாம் சாப்பிட்டு உன் பெண்மையில ஏறியிருக்குதே ஒரு கொழுப்பு... அந்தப் புண்டை கொழுப்பை என் சுண்ணியில குத்தி குத்தி கடைஞ்சு வெளிய எடுப்பேன்டி! நீயும் உன் புருஷனும் படுத்து முதல் இரவு கொண்டாடின இதே பெட்ரூம்ல, இதே பெட்ல வச்சு, உன்னைக் கதறக் கதற முழுசா ஓத்து உன் புண்டையை எனக்கு அடிமையாக்குவேன்டி! இது இந்த கிஷோர் விடுற சவால்... பாத்துக்கலாம்!"





கோபத்துல கிஷோரோட மூச்சு இரைச்சுச்சு. விறுவிறுவென்று கீழே இறங்கி வந்து, வேலைக்காரி பத்மாவிடம், "நான் கிளம்புறேன்"னு மட்டும் சொல்லிவிட்டு, தன் பைக்கை ஸ்டார்ட் செஞ்சான். பூரணியின் அழகையும், அவளது தவிப்பையும் மனதில் இருத்திக்கொண்டு, பைக் வேகமா அந்த வீட்டை விட்டுப் பறந்தது. இவன் விட்டுட்டுப் போன அந்தச் சவால், அந்த ரூமுக்குள்ள பூரணியோட காதுல இன்னும் ரீங்காரமிட்டுக் கொண்டே இருந்துச்சு.

[Lust king 66]

next update Friday

[Lust king 66]

பகுதி 24

வண்டியை நிறுத்திட்டு வீட்டுக்குள்ள நுழைஞ்ச கிஷோருக்கு நிஜ உலகத்துல கால் பதியவே இல்லை. அவனோட மனசு, மூளை, நரம்புனு உடம்போட ஒவ்வொரு அணுவிலும் பூரணியோட ஞாபகம் தான் அப்படியே சுத்திச் சுத்தி வந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு. ஹால்ல அவனோட அக்கா சுகன்யா உக்காந்திருந்தா. கல்யாணம் ஆகி, புருஷனைப் பிரிஞ்சு வந்து வாழாவெட்டியாத் தம்பியோட வீட்ல தங்கியிருக்கா சுகன்யா. பாக்குறதுக்கு அப்படியே ஒரு பழுத்த பழம் மாதிரி, களையா, அம்சமா இருப்பாள். சுகன்யா பார்ப்பதற்கு லட்சணமான தோற்றம், கொஞ்சம் பூசினாற்போல இருந்தாலும், பார்ப்பவர்களைச் சுண்டி இழுக்கும் ஒரு வசீகரம் அவளிடம் உண்டு. அந்த காந்தி நகரில் பல பேருக்கு இவள் மீது கண் உள்ளது...தம்பியின் கஷ்டத்தை குறைக்க தன் படிப்பை பயன்படுத்தி வேலைக்கு சென்று சம்பாதிக்கிறாள்.
 ஒரு தனியார் மேல்நிலைப் பள்ளியில் ஆங்கில ஆசிரியையாகப் பணிபுரிகிறாரள். தன் சொந்த காலில் இருப்பதை இவள் ஆசை...



"என்னடா தம்பி, மூஞ்சியெல்லாம் ஒரு மாதிரி செக்கச்செவேல்னு இருக்கு? வெயில்ல ரொம்ப அலைச்சலோ?"ன்னு சுகன்யா அக்கறையா கேட்டாள்.

அவளைப் பார்த்து ஒரு அசட்டுச் சிரிப்பு சிரிச்ச கிஷோர், "அப்படியெல்லாம் ஒன்னுமில்லக்கா... இன்னைக்குக் கொஞ்சம் வேலை ஜாஸ்தி, உடம்பு டயர்டா இருக்கு. நான் போய்ப் படுக்குறேன்..." ஏதோ ஒன்னு ரெண்டு வார்த்தையை மட்டும் பேசிட்டு, நேராத் தன் ரூமுக்குப் போய்க் கட்டில்ல பொத்தென்று விழுந்தான்.

கண்ணை மூடினாலும் தூக்கம் வரல. கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி சமையலறையில பூரணியோட நடந்த அந்த கசமுசாக்கள் அப்படியே சினிமாப் படம் மாதிரி அவனோட கண் முன்னாடி ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு. அவளோட அந்தக் கட்டுக்கோப்பான, செழுமையான உடம்பு... இவன் முரட்டுத்தனமாத் தொட்டப்போ அவ முகத்துல வந்த அந்த வலி கலந்த சுளிப்புகள்... தப்பிக்க வழியில்லாம அவ விட்ட அந்தச் சின்னச் சின்னச் சினுங்கல்கள்... இது எல்லாமே கிஷோரை அப்படியே ஒரு பைத்தியம் மாதிரி ஆக்கிடுச்சு. "என்ன உடம்புடா அவளுக்கு... செதுக்கி வச்ச சிலை மாதிரி எப்படி மெயின்டெயின் பண்ணியிருக்கா..."ன்னு மனசுக்குள்ளேயே அவளை நினைச்சு உருகிக்கிட்டு இருந்தான்.

அந்த நேரத்துல சரியா அவனோட போன் அடிச்சுது. எடுத்துப் பார்த்தா ஸ்கிரீன்ல 'பீட்டர்'னு பேர் வந்துச்சு. 

பீட்டர் வேற யாரும் இல்லை, கிஷோரோட உயிர் நண்பன். ரெண்டு பேரும் காந்தி காலனியில ஒண்ணாப் பிறந்து, ஒண்ணாப் பள்ளிக்கூடம் போய்ப் படிச்சு வளர்ந்தவங்க. பீட்டரும் நடுத்தரக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன் தான். ஆனா அவன் நல்லாப் படிச்ச பட்டதாரி. என்ன பிரச்சனைன்னா, வேலை செஞ்ச எடத்துல ஒரு சின்னத் திருட்டுப் பழியில மாட்டி, அது போலீஸ் ஸ்டேஷன், கேஸ்னு போனதால, இப்போ உருப்படியா எந்த வேலையும் கிடைக்காம திண்டாடிக்கிட்டு இருக்கான். கிடைச்ச சின்னச் சின்ன வேலைகளைப் பார்த்துக்கிட்டு ஓட்டிக்கிட்டு இருக்கான்.

உடல் பலத்திலயும் சரி, ஆண்மையிலயும் சரி, முரட்டுத்தனத்துலயும் சரி, பொண்ணுங்களை வேட்டையாடுறதுலயும் சரி... பீட்டர் எந்த விதத்துலயும் கிஷோருக்குச் சளைச்சவன் கிடையாது. ரெண்டு பேரும் ஒரே குட்டையில ஊறுன மட்டைகள் தான். ரெண்டு காமாந்தகர்களும் சேர்ந்து பல குடும்பப் பொண்ணுங்களோட உடம்புகளை வேட்டையாடி, ஒண்ணா உக்காந்து ருசிச்சிருக்கானுங்க. ஆனா ரெண்டு பேருக்கும் இடையில ஒரு சின்ன வித்தியாசம் உண்டு. பொண்ணுங்ககிட்ட கிஷோர் ஒரு காட்டுமிராண்டி மாதிரி நடந்துக்குவான். ஆனா பீட்டர் அப்படி இல்லை; பொண்ணுங்ககிட்ட ரொம்ப மென்மையா, வழுக்கி விழுற மாதிரி நைசாப் பேசி, அவங்களை மயக்கித் தன் வலையில விழ வைப்பான்.

"ஹலோ..." என்றான் கிஷோர் போனை எடுத்து.

"ஹலோ மச்சான்... நான் தான்டா பீட்டர் பேசுறேன்," போன்ல பீட்டரோட குரல் கொஞ்சம் சோர்வா கேட்டுச்சு.

"தெரியுதுடா மச்சி, சொல்லு... என்ன இந்த நேரத்துல?"

"மச்சி... அந்த வேலை விஷயமா உன்கிட்ட கேட்டிருந்தேன்ல... எதாவது ரெடி ஆச்சாடா?" எனக் கெஞ்சும் தொனியில் கேட்டான் பீட்டர்.

"நானும் எனக்குத் தெரிஞ்சவங்ககிட்ட எல்லாம் உனக்காக ட்ரை பண்ணிக்கிட்டு தான்டா இருக்கேன். இன்னும் எதுவும் அமையல..."

"மச்சி... என் படிப்பைப் பத்தி இப்போ யோசிக்காதடா. டிகிரி படிச்சிருக்கேன், அந்த வேலைதான் வேணும், இந்த வேலைதான் வேணும்னு எனக்கு எந்த டிமாண்டும் இல்லை. எந்த வேலையா இருந்தாலும் பரவாயில்லை மச்சி, எனக்கு உடனே வேலை வேணும். வீட்ல வேலை வெட்டி இல்லாம இருக்குறதால, ஒரு நாயை மதிக்கிற அளவுக்குக் கூட என்னை யாரும் மதிக்க மாட்டேங்குறானுங்கடா..." ரொம்ப விரக்தியாச் சொன்னான் பீட்டர்.

நன்றாகப் படித்துப் பட்டம் வாங்கிய தன் உயிர் நண்பன், இப்படி ஒரு வேலைக்காகத் தன்கிட்ட கெஞ்சுவதைக் கேட்கும்போது கிஷோருக்கு மனசுக்கு ரொம்ப வருத்தமா இருந்துச்சு.

(ஆனா, இந்த கிஷோருக்கே தெரியாத ஒரு பெரிய ரகசியம் ஒன்னு பீட்டர்கிட்ட இருக்கு. அது என்னன்னா... கிஷோரோட அக்கா சுகன்யா மேல பீட்டருக்கு ரொம்ப நாளா ஒரு கழுகுக்கண் இருக்கு. புருஷனைப் பிரிஞ்சு வந்து அழகோட வீட்ல இருக்குற சுகன்யாவைத் தன் படுக்கைக்குக் கொண்டு வரணும்னு பீட்டருக்கு ஒரு வெறி. வேலை இல்லாம ஊரைச் சுத்திக்கிட்டு இருக்குறப்போ எல்லாம், அடிக்கடி கிஷோரோட வீட்டுக்கு வந்து போவான். சுகன்யாவைப் பார்த்ததும், "அக்கா... அக்கா..."ன்னு அப்படியே குழைஞ்சு குழைஞ்சு பேசி, பவ்யமா நடிச்சுக்கிட்டே அவளோட உடம்பு வளைவுகளைக் கண்ணாலயே கற்பழிப்பான். இது கிஷோருக்குத் துளிகூடத் தெரியாது! இதுக்குத் தான் சொல்றது... 'நீ அடுத்தவன் குடும்பத்துக்குள்ள திருட்டுத்தனமா நுழைஞ்சா, உன் குடும்பத்துக்குள்ள இன்னொருத்தன் நுழைஞ்சு கும்மியடிப்பான்'னு... இதுதான் கர்மா!)

தன் நண்பனோட கஷ்ட நிலையைப் பத்தி யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்த கிஷோருக்கு, அப்போதான் சட்டுனு ஒரு மின்னல் மாதிரி ஒரு ஐடியா வந்துச்சு. அது அவனோட புதுக் கஸ்டமர் கந்தசாமி எம்.எல்.ஏ அண்ணாச்சியோட வீட்டைப் பத்தின நினைப்பு!

கிஷோர் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய, வக்கிரமான கணக்கைப் போட ஆரம்பிச்சான். 'கந்தசாமி வீட்ல மூணு பெரிய பொக்கிஷங்கள் இருக்கு... கல்யாணம் ஆகி ஒரு வருஷமே ஆன, இப்ப கை நழுவிப் போன பேரழகி பூரணி ஒரு பக்கம். காலேஜ் படிச்சுக்கிட்டு இருக்குற, கை தொடாத கன்னிப்பொண்ணு, அப்படியே கடிச்சுத் திங்கிற மாதிரி இருக்குற ரசகுல்லா  பூஜாகந்தசாமி இன்னொரு பக்கம். இவங்க ரெண்டு பேரையும் தூக்கிச் சாப்பிடுற அளவுக்கு அழகும், கவர்ச்சியும், மிடுக்குமா இருக்குற எம்.எல்.ஏ-வோட பொண்டாட்டி லதா! இந்த மூணு பேரையும் நம்ம வலையில வீழ்த்தனும்னா, அது என்னால மட்டும் தனியா முடியாது. கண்டிப்பா ஒரு ஆள் உதவி வேணும்...'

'நம்ம பீட்டரை எப்படியாவது இந்தக் கந்தசாமி வீட்ல வேலைக்குச் சேர்த்து விட்டுட்டா என்ன? இவன் எப்படியும் எனக்குப் பக்கபலமா இருப்பான். என மாஸ்டர் பிளான் போட்டான் கிஷோர்.

"சரிடா பீட்டர்... நீ ரொம்ப ஃபீல் பண்ணாத. நாளைக்குக் காலையில நீ எங்கூட வா. உன் வேலைக்கு நான் ஏற்பாடு பண்றேன். ஒரு பெரிய இடம் இருக்கு," என உறுதியாகச் சொன்னான் கிஷோர்.

"நிஜமாவாடா மச்சி? சரிடா, நாளைக்குக் காலையில நான் வந்துடுறேன்..." என்று சந்தோஷமாகச் சொல்லிவிட்டுப் போனைத் துண்டித்தான் பீட்டர்.

கிஷோரிடம் இருந்து போனை துண்டித்து விட்டு உடனே அவன் அக்கா சுகன்யாவுக்கு வாட்ஸ் அப் செய்தான்... நான் மேற்படிப்பு படிப்பு படிக்கப் போவதாகவும் அதற்கு உதவு கேட்பவனை போல பேசி பேசி நெருக்கமான்...

பீட்டர்: " அக்கா... தூங்கலையா?"

சுகன்யா அக்கா: "இல்லைடா... தூக்கம் வரல."

பீட்டர்: "தேங்க்ஸ் அக்கா... நீங்க எனக்கு ரொம்ப ஹெல்ப் பண்றீங்க."

சுகன்யா அக்கா: "பரவாயில்லைடா பீட்டர். உன் சந்தேகங்களைத் தீர்த்து வைக்கும்போது எனக்கும் கொஞ்சம் டைம் பாஸ் ஆகுது."

பீட்டர்: "ஏன்கா... உங்களுக்கு வீட்ல போர் அடிக்கலையா?"

சுகன்யா அக்கா: "ம்ம்... ஸ்கூல் முடிஞ்சு வந்தா அப்புறம் பெரிய வேலை இல்லை. 
 அதான் கொஞ்சம் போர் அடிக்குது."

பீட்டர்: "அப்போ... கிஹோர் அண்ணன்?"(தனியாக இருக்கும்போது கிஷோரூம் பீட்டர் வாடா போடா என்று பேசிக்கொள்வார்கள் ஆனால் சுகன்யாவிடம் மட்டும் அண்ணன் என்று அழைப்பான்)

சுகன்யா அக்கா: "அவனுக்குத் தான் கடை இருக்கே... அங்கேயே அவருக்கு நேரம் சரியா இருக்கு."

பீட்டர்: "அக்கா... தப்பா எடுத்துக்கலனா ஒரு விஷயம் சொல்லவா?"

சுகன்யா அக்கா: "சொல்லு... ஆனா கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பேசு."

பீட்டர்: "உங்களுக்கு போர் அடிக்கும்போது என்கிட்ட பேசுங்கக்கா. ரெண்டு பேருக்கும் மனசுக்கு ஒரு ரிலாக்ஸா இருக்கும்."

சுகன்யா அக்கா: (சிரிக்கும் எமோஜி போட்டு) "அப்போ என் தம்பியோட பிரண்டு இப்போ என் பிரண்ட் ஆகப்போறானா? சரிடா... ஆனா ஒரு லிமிட் இருக்கணும், புரியுதா?"சரிடா எனக்கு தூக்கம் வருது நான் நாளைக்கு பேசலாம் வைத்துவிடுகிறேன்..

கால்கட்டானதும் இந்த பக்கம் பீட்டர் சுகன்யாவை அடையும் நாளுக்காக இயங்கிக் கொண்டிருந்தான்..


மறுநாள் காலையில சூரியன் சுரீர்னு உரைக்கிற நேரம். கிஷோர் தன் பைக்கை எடுத்துக்கிட்டு வர, பீட்டர் பின்னாடி ஏறி உக்காந்துகிட்டான். பைக் நேராப் போய் எம்.எல்.ஏ கந்தசாமியோட அந்தப் பிரம்மாண்டமான பங்களா வீட்டுக்குள்ள நுழைஞ்சுச்சு.

கேட்டைத் தாண்டி உள்ள போன உடனே, பீட்டரோட கண்கள் ஆச்சரியத்துல விரிஞ்சுச்சு. கந்தசாமியோட வீட்டை அப்படியே இன்ச் இன்ச்சா நோட்டம் விட்டான். 'என்னடா வீடு இது, அரண்மனை மாதிரி இருக்கு!'னு மனசுக்குள்ள நெனச்சுக்கிட்டான்.

அங்கே, வீட்டின் முன்னாடி இருந்த அந்தப் பெரிய புல்வெளித் தோட்டத்துல, ஒரு நாற்காலியில ரொம்பக் கெத்தா உக்காந்துகிட்டுப் பேப்பர் படிச்சுக்கிட்டு இருந்தார் 




கந்தசாமி எம்.எல்.ஏ. அவருக்குப் பக்கத்துலேயே, தேவதையையே தோற்கடிக்குற அழகோட, கவர்ச்சியா நின்னுக்கிட்டு இருந்தா அவர் மனைவி அழகு லதா. அவளைப் பார்த்ததும் பைக்கின் பின்னாடி இருந்த பீட்டருக்கு அப்படியே உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி ஜிவ்வுனு ஆகிடுச்சு!



எம்.எல்.ஏ கந்தசாமியின் பிரம்மாண்டமான வீட்டின் முன் தோட்டத்தில் வந்து நின்றது கிஷோரின் பைக். பச்சை பசேல் விரிச்சுப் போட்டிருந்த அந்தப் புல்வெளியில, ஒரு பெரிய ஈஸி சேர்ல ரொம்பக் கெத்தா உக்காந்துகிட்டுப் பேப்பர் படிச்சுக்கிட்டு இருந்தார் கந்தசாமி. அவருக்குப் பக்கத்துலேயே, காலையிலயே குளிச்சு முடிச்சுட்டு, ஒரு தேவதை மாதிரி கும்முனு நின்னுக்கிட்டு இருந்தாள் அவர் மனைவி அழகு லதா. அவளோட அந்த மிடுக்கும், கட்டழகும் யாரை வேணாலும் ஒரு நிமிஷம் ஆட்டம் காண வைக்கும்.

கிஷோர் மெதுவா முன்னாடி போய், ரொம்பப் பவ்யமா, "ஐயா... வணக்கம்ங்க..." தலையைச் சொறிந்தபடி நின்றான். அவனுக்குப் பின்னாடி நின்றிருந்த பீட்டர், கந்தசாமிக்கும் லதாவுக்கும் கைகூப்பி வணக்கம் வெச்சான். ஆனா, வணக்கம் வெச்ச பீட்டரோட கண்கள் நேராப் போய் லதாவோட உடம்பு மேல தான் ஒட்டிக்கிச்சு. அவளோட அந்த ராஜகளை பொருந்திய முகத்தையும், உடம்பு செழுமையையும் இமைக்காம உத்துப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தான்.

கிஷோர் பேச்சை ஆரம்பிச்சான், "ஐயா... இவன் பேரு பீட்டர். என் கூடப் பொறக்காத தம்பி மாதிரி. ரொம்ப நல்ல பையன். டிகிரி எல்லாம் படிச்சிருக்கான். ஆனா, குடும்பக் கஷ்டம் ரொம்பப் பெருசுங்க ஐயா. வீட்ல சாப்பாட்டுக்கே ரொம்பச் சிரமப்படுறான். அதான், நம்ம வீட்ல ஏதாச்சும் வேலை இருந்தா இவனுக்குக் குடுத்து உதவுனீங்கன்னா, உங்களை எப்பவுமே மறக்க மாட்டான்..." என ரொம்ப உருகி உருகிப் பேசினான்.

அனுபவஸ்தரான கந்தசாமி, பேப்பரை மடிச்சு வெச்சுட்டு பீட்டரை மேலேயும் கீழேயும் பார்த்தார். திடீர்னு முன் பின் தெரியாத ஒருத்தனை வேலைக்குச் சேர்க்க அவருக்கு லேசாத் தயக்கம் இருந்துச்சு. "இப்போதைக்கு இங்க என்னடா வேலை இருக்கு..." என இழுத்தார்.

ஆனா, பீட்டரோட அந்தத் தோற்றமும், அவன் முகத்துல இருந்த ஒருவிதமான வசியமும், அவனுக்குப் பரிந்து பேசணும்னு அவ மனசு சொல்லுச்சு.

"ஏங்க..." என மென்மையான குரலில் ஆரம்பித்தாள் லதா. "பையன் பாக்க நல்லா வாட்டசாட்டமா, சுறுசுறுப்பா இருக்கான். நீங்களும், அருணும் அடிக்கடி அரசியல், பிசினஸ்னு வெளியூருக்குப் போயிடுறீங்க. வீட்ல நாங்க பொம்பளைங்க மட்டும்தான் இருக்கோம். இது மாதிரி இளவட்டப் பசங்க நம்ம வீட்ல வேலைக்கு இருந்தா, அது நமக்குத் தானங்க பாதுகாப்பு? நாலு மாசத்துக்கு முன்னாடி கூட ஒரு திருடன் நைட்ல செவுறேறிக் குதிச்சப்ப, போலீஸ்ல புடிச்சுக் குடுத்ததை மறந்துட்டீங்களா? இவனை மாதிரி ஒரு ஆள் வீட்ல இருக்குறது நமக்குத் தைரியம் தானங்க..." தன் கணவனைப் பார்த்து பேசி சம்மதிக்க வைக்கும் முயற்சியில் இறங்கினாள்.

தனக்காக, அதுவும் பார்த்த முதல் நாளே பரிந்து பேசும் லதாவை, பீட்டர் இன்னும் ஆச்சரியத்தோடும், அவளை முழுசாக விழுங்கிவிடும் வெறியோடும் கண்களால் பார்த்தான். இருவரின் கண்களும் ஒரு நொடி சந்தித்துப் பேசிக்கொண்டன.

கந்தசாமி கொஞ்சம் தீவிரமாக யோசித்தார். 'ஆமாம், லதா சொல்றதும் சரிதான். வீட்ல இருக்குற பொம்பளைங்களைத் தனியா ஷாப்பிங், கடைக்கண்ணினு அனுப்ப இப்போ ரொம்பச் சிரமமா இருக்கு. இவனைப் பார்த்தா நல்லா வாட்டசாட்டமா இருக்கான். இவனைப் கார் டிரைவராப் போட்டுக்கிட்டா, பொம்பளைங்களுக்குப் பாதுகாப்பாவும் இருக்கும், நம்ம வேலைகளும் ஈஸியா முடியும்...' என மனசுக்குள் கணக்குப் போட்டார்.

"சரி கிஷோர்... நீ இவ்வளவு தூரம் சொல்றதால, உன் நண்பனை நான் என் வீட்டு டிரைவரா வேலைக்குச் சேர்த்துக்கிறேன். ஆனா ஒன்னு தம்பி, இவனுக்கு நீதான் முழுப் பொறுப்பு. என் வீட்ல எந்தத் தப்பும், குறையும் வரக் கூடாது. அப்படி வந்தா உன்னைத் தான் முதல்ல புடிப்பேன், ஜாக்கிரதை!" என எச்சரிக்கும் தொனியில் சம்மதம் தெரிவித்தார்.

கிஷோருக்கு மனசுக்குள் பட்டாசு வெடித்தது. பீட்டரும் மிகுந்த சந்தோஷத்தோடு, "ரொம்ப நன்றிங்க ஐயா... ரொம்ப நன்றிங்கம்மா..." என லதாவைப் பார்த்து அழுத்தமாகச் சொன்னான்.

பிறகு, பீட்டரை வீட்டுக்குள்ள கூட்டிக்கிட்டுப் போன கிஷோர், அங்க இருந்த வேலைக்காரி பத்மாகிட்டயும், மத்த ஆளுங்ககிட்டயும் அவனை அறிமுகப்படுத்தி வெச்சான்.

 பீட்டரோட வேலை முடிஞ்சதும், நேத்து சமையலறையில தான் பாதியில விட்டுட்டு வந்த அந்தச் சொர்க்கத்தை இன்னைக்கு முழுசா அனுபவிக்கணும்ங்கிற வெறியோட, பூரணியின் ரூமை நோக்கிப் படியேறினான் கிஷோர்.

பூரணியின் அறைக்குள்...
பாத்ரூமிற்குள் இருந்து தண்ணீர் சத்தம் நின்றது. குளித்து முடித்துவிட்டு, ஒரு பெரிய வெள்ளைத் டவலைத் தன் மார்போடு சேர்த்து இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டு வெளியே வந்தாள் பூரணி. அறையெங்கும் அவளது உடம்பிலிருந்து வந்த சோப்பு மற்றும் ஷாம்பூ வாசனையும், பெண்ணின் இயல்பான வாசனையும் கலந்து ஒரு போதையை உருவாக்கியது. அந்தத் டவல் அவளது முட்டிக்கு மூன்று அங்குலம் மேல் வரைக்கும் தான் அவளது பளிங்குத் தொடைகளை மூடியிருந்தது. தண்ணீர் சொட்டச் சொட்ட, நெஞ்சை நிமிர்த்தி நேராக ட்ரெஸ்ஸிங் டேபிள் கண்ணாடியின் அருகே சென்று நின்றாள். அங்கு இருந்த ஹேர் ட்ரையரை எடுத்து, ஈரம் சொட்டும் தன் நீண்ட, அடர்த்தியான கூந்தலைக் காய வைக்கத் தொடங்கினாள்.

கூந்தல் காய்ந்ததும், தன் அலமாரியைத் திறந்தாள். அங்கிருந்த பிங்க் நிற லேஸ் பேண்டீஸையும், அதற்கு மேட்ச் ஆகும் பிராவையும் எடுத்து அணிந்துகொண்டாள். மென்மையான அவளது மேனியில் அந்த உள்ளாடைகள் கச்சிதமாகப் பொருந்தின. பின்பு, மிக அழகான ஒரு ப்ளூ கலர் ரவிக்கையையும், அதே நிறத்திலான புடவையையும் எடுத்து நேர்த்தியாக உடுத்தினாள். ட்ரெஸ்ஸிங் டேபிளில் இருந்த பலவிதமான ஆபரணங்கள், வளையல்களை எடுத்துத் தன் கைகளிலும், கழுத்திலும் அணிந்து தன்னை முழுமையாக அலங்கரித்துக் கொண்டாள். கடைசியாக, நெற்றியிலும், தலையின் நடுவகிடிலும் சிவப்பாகக் குங்குமம் இட்டாள். தன் கழுத்தில் தொங்கிய மாங்கல்யத்தை ரவிக்கைக்கு உள்ளே இருந்து வெளியே எடுத்து, கல்யாணமான பெண் என்பதை உலகுக்குக் காட்டுவது போலத் தெளிவாகத் தெரியும்படிப் போட்டுக்கொண்டாள்.






கண்ணாடியின் முன் நின்று மேக்கப் செய்துகொண்டே இருக்கும்போது, அவளது மனசு நேத்து சமையலறையில் நடந்த அந்தப் பயங்கரமான, அதேசமயம் சுகமான முரட்டுத் தாக்குதலைப் பற்றி யோசிக்க ஆரம்பித்தது.

'எவ்வளவு பெரிய தப்பு நடந்துருச்சு... இதுவரைக்கும் கண்ணும் கருத்துமாப் போற்றிப் பாதுகாத்த இந்தக் கற்பை, ஒரு சாதாரணத் தையல்காரன் இன்னைக்கு ஏலம் போடுற அளவுக்கு நான் இடம் கொடுத்துட்டேனே... அவன்கிட்ட அப்புடி நான் என்னையே இழந்து நிப்பேன்னு நான் கனவுல கூட நெனைக்கலையே...' என அவளது உள்ளம் குற்ற உணர்ச்சியில் துடித்தது.
தன் கணவன் அருணின் ஸ்பரிசத்தைத் தவிர, வேற எந்த ஆணின் தீண்டலையும் அறியாத, அனுபவிக்காத பூரணிக்கு, கிஷோரோட அந்த அநாகரிகமான பேச்சும், அவளது துணியை ஊடுருவிப் பார்த்த அந்தப் பார்வையும், நேற்றைய அந்தத் திடீர் முரட்டுத் தொடலும் அறவே பிடிக்கவில்லை. ஆனா... அதேசமயம், இத்தனை வருஷமா அடங்கிக் கிடந்த அவளது பெண்மைக்கு, அந்த முரட்டுத்தனமான தீண்டல் பிடிக்காமலும் இல்லை! அதுதான் அவளுக்கு இப்போது மிகப்பெரிய குழப்பமாக இருந்தது.

அப்போது, அவளது ரூம் கதவில் சத்தம் கேட்டது.
டக்... டக்... டக்...


சத்தம் கேட்டதும் அவளது இதயம் ஒரு நிமிடம் நின்று துடித்தது. கதவை நோக்கி மெல்ல நடந்தாள். அவளது நடையில் இப்போது தளர்வு தெரிந்தது. பழையபடி அந்த மிடுக்கான, அதிகாரம் கலந்த உற்சாகம் கொஞ்சமும் இல்லை. 'என் மனசுல ஏற்பட்ட ஒரு சின்னச் சபலம், என்னை இத்தனை தூரம் இழுத்துக்கிட்டு வந்து அசிங்கப்படுத்திடுச்சே...' என நொந்தபடியே கதவின் தாழ்ப்பாளைத் திறந்தாள்.

கதவைத் திறந்தால்... எதிரே, ஒரு வேட்டைக்காரனைப் போல, மிகத் தெனாவட்டாக நின்றுகொண்டிருந்தான் கிஷோர். அவனது கண்கள் நேராக அவளது கண்களைப் பார்க்கவில்லை. மாறாக, ரவிக்கைக்கு வெளியே லேசாகத் தெரிந்த அவளது மேற்புற மார்புக் கனியின் சிதறல்களையும், மிகக் கூர்மையாக, ஒரு மிருகத்தைப் போலப் பார்த்துக்கொண்டே அவளது அறைக்குள் நுழைந்தான்.

அவனது அந்தப் பசியுள்ள பார்வையைப் பார்த்த உடனே பூரணிக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. அவசரமாகத் தன் சேலை முந்தானையை இழுத்து, நெஞ்சை மறைத்து நன்றாக மேலே சுற்றிக் கொண்டாள்.

"பூரணி..." என மிக உரிமையாக, ஆசையாக அழைத்தான்.

பூரணிக்குக் கோபம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது, "என்னை என் பேர் சொல்லிக் கூப்பிடாதே! மரியாதியா வெளில போ..." என்று சீறினாள்.

கிஷோர் நக்கலாகச் சிரித்தான், "பூரணி! எனக்கெல்லாம் கிளாஸ் எடுக்காதடி. நான் சாதாரண ஆள் இல்லை... உன்னோட அழகு, உன் போதை ஏத்துற கண்கள், உன் சிவந்த லிப்ஸ், உன் வளைஞ்ச இடுப்பு, அந்த ஆழமான தொப்புள், பின்னாடி குலுங்குற உன் குண்டி... இதையெல்லாம் பாத்துப் பார்த்து, எப்படியாவது உன்னைப் படுக்கைல போட்டுர மாட்டோமானு பல நாளா ஏங்கிப் போயிருக்கேன்டி..." என எந்த மறைவுமின்றிப் பச்சையாகப் பேசினான்.

"கிஷோர்! நிறுத்துடா!"

"நிறுத்த முடியாதுடி! உன்னை மாதிரி ஒரு அழகான, திமிரான குடும்பக் குத்துவிளக்கையெல்லாம் ஒரு தடவையாவது படுக்கைல போட்டுப் புரட்டி எடுத்தாத்தான்டி என் ஆண்மைக்கே மரியாதை. உன்னை மாதிரி பொம்பளைங்களையெல்லாம் நாங்க அனுபவிக்கறதுக்கே பொறந்தவளுங்கடி..." என்றான் வக்கிரமாக.

"நீ பேசுறது கொஞ்சமும் சரியில்லை கிஷோர்... நீ இப்பவே வெளில போயிடு..." என அவளது குரல் நடுங்கியது.

"நேத்து சமையக்கட்டுல பாதியில விட்ட வேலையை இன்னைக்கு முழுசா முடிக்கலாம்னு வந்திருக்கேன்டி. இன்னைக்கு உன்னை அனுபவிக்காம நான் இங்கருந்து நகர மாட்டேன்..."

"என்னடா இவ்வளவு மட்டமா, கேவலமாப் பேசுறே?" என அருவருப்போடு பார்த்தாள் பூரணி.

"செக்ஸ்னா என்ன மட்டமாடி? அதுதானேடி உலகத்துலயே உசந்தது!"

"அது என் புருஷன் கூட நடக்கும்போது மட்டும்தான் உசந்தது. மத்தவங்ககிட்ட அதுக்கு பேரு விபச்சாரம்..." எனக் கத்தினாள்.

"ஹாஹா... உன் புருஷன் உன்னைச் சரியாக் கவனிக்கலைங்கிறது நேத்தே எனக்குப் புரிஞ்சு போச்சுடி. நீயெல்லாம் எனக்கு மட்டும் முழுசாச் சம்மதிச்சுக் கிடைச்சா, ஒரு நாளைக்கு அஞ்சு டைம் உன்னைத் திருப்பிப் போட்டுச் செய்வேன்டி. உனக்கெல்லாம் அப்படித்தான் வேணும்..."

"கிஷோர்... ப்ளீஸ்..."

"உன்னை என்னால இனிமே ஒரு நிமிஷம் கூட மறக்க முடியாது பூரணி.. உன் உடம்பு அழகு என்னைப் பைத்தியம் பிடிக்க வைக்குது, என்னைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாச் சாவடிக்குதுடி..." என்று சொல்லிக்கொண்டே சட்டென்று முன்னால் வந்து அவளது மென்மையான கையை இறுக்கிப் பிடித்தான்.

"ப்ளீஸ்... விடுடா... இது ரொம்ப அநாகரீகம்டா... யாராவது பாத்துடப் போறாங்க..." எனத் தவித்தாள்
.
கிஷோர் கோபமாக அவளைத் தன் பக்கம் இழுத்தான். "இப்போ பேசுவேடி அநாகரீகம்னு! நேத்து சமையல் மேடைக்குக் கீழ என்னடி நடந்துச்சு? என் எச்சிலைத் தேன் மாதிரி உறிஞ்சிக் குடிச்சியே... உன் வாயில சுரந்த எச்சிலையெல்லாம் நான் ஒரு சொட்டு விடாமக் குடிச்சேனே... அப்போ எங்கடி போச்சு உன் நாகரீகம்? முலையைப் பிசையும்போது, என் கைகள் தொப்புளைத் தடவி, அடிவயித்தைத் தடவி, உன் புண்டை வரைக்கும் தேடி வந்தப்போ... கண்ணை மூடிக்கிட்டு, இடுப்பை வளைச்சு, உஸ்... உஸ்...னு சூடா அனல் காத்தாட்டம் மூச்சு விட்டியேடி, இப்ப என்னடான்னா ரொம்பப் பத்தினி மாதிரி அசிங்கம், அநாகரீகம்னு எனக்கு கிளாஸ் எடுக்கறீயா? என உண்மைகளைத் தறிக்கெட்டுப் பேசினான்.

அவன் பேச்சில் இருந்த உண்மைகள் பூரணியின் முகத்தில் அறைய, அவள் நிலைகுலைந்து போனாள்.
"உன்னையெல்லாம் அவசர அவசரமாக் கசக்கக் கூடாதுடி... ஒவ்வொரு அங்குலமும், ஒவ்வொரு மடிப்பும் ரசிச்சு ரசிச்சுத் தான் செய்யணும்..." என்று முனகினான்.

அறையெங்கும் பூரணியின் உடம்பிலிருந்து வீசிய அந்தப் புதிய சோப்பு வாசனையும், பெண்ணின் வாசனையும் கிஷோரின் காம வெறியை உச்சிக்குக் கொண்டு சென்றது.

திடீரென்று ஒரு வெறி பிடித்த மிருகத்தைப் போல, பூரணியை அப்படியே தன் பக்கம் மொத்தமாகப் பிடித்து இழுத்து, தன் மார்போடு சேர்த்து இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டான். அவள் மூச்சு விடக் கூட இடைவெளியின்றி அவளது உதடுகளில் தன் உதட்டைப் பதித்து வெறித்தனமாக முத்தமிடத் தொடங்கினான். அவனது கைகள் அவளது முதுகையும் குண்டியையும் அழுத்திப் பிசைந்தன.
இந்தத் திடீர் முரட்டுத் தாக்குதலில் பூரணியால் திமிறக் கூட முடியவில்லை. அவளது மெத்துமெத்துவென்ற மார்புகள், அவளது மென்மையான வயிறு, அவளது புண்டை, தொடைகள் என எல்லாமே கிஷோரின் இரும்புப் பாறை போன்ற உடம்புடன் மோதி, நசுங்கிப் பிதுங்கியது. அவனது சுண்ணியின் விறைப்பு அவளது அடிவயிற்றில் குத்தியது.

அவளது ஈரமான கூந்தலைத் தன் முகத்தில் தேய்த்து மோப்பம் பிடித்தான். உதட்டிலிருந்து விலகி, அவளது நீண்ட சங்குப் போன்ற கழுத்தையும், தொண்டைக் குழியையும் வெறித்தனமாக நக்கிக் கடித்தான். அவளது கன்னக் கதுப்பைப் பற்களால் அழுத்தமாகக் கவ்வி இழுத்தான்.



"ஆஆஆஹ்... கிஷோர்..." எனப் பூரணியின் தொண்டையிலிருந்து ஒரு தீனமான முனகல் வெளிவந்தது. இவனது ஒவ்வொரு கடியிலும், ஸ்பரிசத்திலும் அவளது உடம்பு அவளுக்கே துரோகம் செய்தது. அவளது கால்களுக்கு நடுவே,
அவளது பெண்மையின் மொட்டுத் தானாகவே விரிந்து, காம நீரில் நனைந்து துடிக்கத் தொடங்கியது. ஒரு முழுமையான சரணடைதலுக்கு அவளது பட்டு மேனி தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொண்டது.

[Lust king 66]

பகுதி 25
பூரணி மேற்கொண்டு ஏதாவது பேசலாம்னு வாயைத் திறந்தாள், ஆனா அவளுக்கு அந்த வாய்ப்பைக் கிஷோர் தரவே இல்லை. அவளோட வார்த்தைகள் வெளிய வர்றதுக்கு முன்னாடியே, தன்னோட தடிமனான உதடுகளை வெச்சு அவளோட மென்மையான சிவந்த உதடுகளோட அப்படியே அழுத்தமாப் பொருத்தினான். அவளோட வாய் முழுசா அவன்கிட்ட சிறைபட்டுருச்சு. பூரணியோட மூச்சுக்காத்து அவனுக்குள்ளயும், அவனோட மூச்சுக்காத்து இவளுக்குள்ளயும் பரிமாறப்பட்டுச்சு. இவளோட உதடுகளைத் தன் பற்களால லேசா கவ்விப் பிடிச்சு எச்சில் உறிஞ்சினான்.

பூரணிக்கு உடம்பெல்லாம் ஒரு நிமிஷம் ஆட்டம் கண்டுருச்சு. அவளோட இதயம் ‘டப் டப்’னு வெளிய கேக்குற அளவுக்கு அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு. ஒருவழியாத் தன் வாயை அவன்கிட்ட இருந்து கொஞ்சம் விடுவிச்சுக்கிட்டு, மூச்சிரைக்க, "கிஷோர்... எனக்கு ரொம்பப் பயமாயிருக்குடா... விடுடா என்னை... நேரம் வேற ஆகுது, அத்தை... அத்தை வெளிய போயிருக்காங்க, சீக்கிரம் வந்துடப் போறாங்கடா... ப்ளீஸ்..." எனத் தவிப்போடு, கெஞ்சும் குரல்ல சொன்னாள். அவ குரல்ல பயமும், அதே சமயம் அவனுக்கு அடங்கிப்போன ஒரு நடுக்கமும் இருந்துச்சு.


கிஷோர் அவளைப் பார்த்து ஒரு காமம் சொட்டும் சிரிப்பு சிரிச்சான். அவளோட கழுத்துல முகத்தைப் புதைச்சுக்கிட்டே, "எவளும் வர மாட்டாடி... யாரும் வர மாட்டாங்க... நீ இப்போ என்னைப் பத்தி மட்டும் நினைடி..." என்று கிசுகிசுத்தான்.
சொல்லி முடிச்ச அடுத்த செகண்ட், அவளுக்கு என்ன நடக்குதுன்னு புரியுறதுக்குள்ள, அந்தச் சந்தனத் தோட்டத்தை, தன் ரெண்டு முரட்டுக் கைகளால இடுப்போடு சேர்த்து அப்படியே அலாக்காத் தூக்கினான். பூரணியின் கால்கள் அந்தரத்தில் மிதந்தன. ஒரு குழந்தையைத் தூக்குற மாதிரி செழுமையா இருக்குற பூரணியை ரொம்ப ஈஸியாத் தூக்கிட்டான். அவளோட மெத்துமெத்தான உடம்பு முழுசா அவனோட கடினமான நெஞ்சுல உரசி, அவளுக்குள்ள ஒரு பெரிய காமத் தீயைப் பத்த வெச்சுது.

அப்படியே அவளைத் தூக்கிக்கிட்டு, எந்தப் பதற்றமும் இல்லாம, பெட்டுக்குக் பக்கத்துல கொண்டு வந்து நின்னான்.
பூரணி அந்தரத்துல மிதக்குறப்போ, அவளுக்குள்ள ஒரு பக்கம் பயம், இன்னொரு பக்கம் கட்டுக்கடங்காத சுகம். இவன் கையில இருந்து தப்பிக்கக் கொஞ்சமாத் திமிறிக்கிட்டே, "கீழே விடுடா... என்னை கீழே விடு கிஷோர்... ப்ளீஸ்..." என்று முனகினாள்.

கிஷோர் அவளைத் தன் கைகள்ல இன்னும் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு, அவ கண்ணைப் பாத்துக்கிட்டே டபுள் மீனிங்ல, "கீழே விடறதுக்குத் தான்டி உன்னைத் தூக்கினேன்... உன்னை இந்த பெட்ல வெச்சுத் தான்டி எல்லாம் பண்ணப்போறேன்..." எனச் சொல்லிட்டு, சிரிச்சான்.


 அவளை எந்த இரக்கமும் இல்லாம, ரொம்ப ரஃப்பா அந்தப் பெரிய பெட்ல அள்ளிப் போட்டான். "தொப்" என்ற சத்தத்தோடு பூரணி அந்தப் பஞ்சு மெத்தையில் விழுந்தாள். விழுந்த வேகத்தில் அவளோட சேலை விலகி, அவளோட தொப்புளும், வெள்ளை வெளேர்னு இருக்குற இடுப்பும் முழுசா வெளிய தெரிஞ்சுச்சு.

அவ சுதாரிக்குறதுக்குள்ள, கிஷோர் பாய்ஞ்சு போய் ஒரு சிங்கம் மாதிரி அவ மேல முழுசாப் படர்ந்தான்.

பூரணிக்கு இப்போ நிலைமை நல்லாவே புரிஞ்சிருச்சு. இவனோட இந்த மிருகத்தனமான பலத்துக்கு முன்னாடி, தன்னோட எதிர்ப்பு கொஞ்சமும் செல்லுபடியாகாது. 'இனிமேல் நம் கையில் ஒன்றுமில்லை... நடந்ததெல்லாம் நடந்துருச்சு... இனி இவன் செய்றத அனுபவிக்குறதத் தவிர வேற வழியில்லை' அவளோட மனசு மொத்தமாத் தீர்மானிச்சுருச்சு. அவளோட பத்தினி வேஷம் மொத்தமா அவிழ்ந்து, ஒரு முழுமையான பெண்ணா அங்க மாறிக் கிடந்தாள்.

அந்தப் படுக்கையில் பூரணி அப்படியே ஒரு வரையப்பட்ட ஓவியம் போலச் சிதறிக் கிடந்தாள். அவசரமாகக் குளித்து முடித்து அள்ளி முடிந்திருந்த அவளது ஈரக் கூந்தலில் இருந்து, வெச்ச ஒரு முழம் மல்லிகைப்பூ தனியே பிரிந்து மெத்தையில் விழுந்து சிதறி, அந்த ரூம் முழுக்க ஒரு போதையான வாசனையை வீசிக்கிட்டு இருந்துச்சு. கழுத்துல மஞ்சக் கயித்துல தொங்குற தாலி அவளோட இடது மார்பு மேல கிடந்துச்சு. நெத்தியில வெச்சிருந்த குங்குமம் லேசாச் கலைஞ்சுருந்துச்சு. மருதாணி இட்ட அவளோட சிவந்த பாதங்கள் மெத்தையில உரசிக் காமத்துல துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு. பாக்கவே அவ்வளவு மங்களகரமா, ஆனா ஒரு பெரிய பாவத்தைச் செய்யப் போற குடும்பப் பொண்ணா அங்க கிடந்தாள்...

அந்த ஒரே படுக்கையில் இப்போது இரண்டு பூக்குவியல்கள். ஒன்று மெத்தையில் சிதறிக் கிடக்கும் மல்லிகை, இன்னொன்று கிஷோரிடம் சிக்கிச் சின்னாபின்னமாகப் போகும் பூரணி!

அவள் மேல கிஷோர் முழுசாப் படுத்தான்... அப்படியே ஒரு மலைப் பாம்பு மாதிரி படர்ந்தான். அவனோட எடை சுமார் 90 கிலோ இருக்கும். அத்தனை முரட்டு எடையும் பூரணியோட அந்த மென்மையான உடம்பு மேல இறங்குனதும், அவ நசுங்கினாள். இரும்பும் பஞ்சும் மோதுற மாதிரி ஒரு நிலைமை. அவளது முலைகள், தட்டையான வயிறு, காம நீர் சுரந்து துடிக்கும் அவளது புண்டை, வழவழப்பான தொடை என எல்லாமே அவனோட அந்த இரும்பு உடம்புக்கு அடியில முழுசா நசுங்கிப் பிதுங்கியது. ரெண்டு பேரோட உடம்பு சூடும் ஒண்ணாச் சேர்ந்து அந்த ஏசி ரூம்லயும் அனல் பறந்துச்சு.

கிஷோர் அவளோட ஈரக் கூந்தலுக்குள்ள முகத்தைப் புதைச்சு, ஒரு மிருகம் மாதிரி மூச்சை உள்ளிழுத்து மோப்பம் பிடித்தான். "ஆஹ்... என்னடி வாசம் உனக்கு... பைத்தியம் பிடிக்க வைக்குதே..." என முனகிக்கொண்டே, அவளது நீண்ட கழுத்து, தொண்டைக் குழி வெறித்தனமாக நக்கிக் கடித்தான். அவனது ஒவ்வொரு கடியிலும் பூரணியின் உடம்பு சிலிர்த்து, 



"ஆ....ஆஹ்... ஸ்ஸ்ஸ்..."   

 அவளோட கன்னக் கதுப்பைத் தன் பற்களால் ரொம்ப அழுத்தமாகக் கவ்வி இழுத்துக் கடித்தான். அந்த வலியும் சுகமும் கலந்த உணர்ச்சியில், கீழ அவளது கூதி மொட்டு தானாகவே இன்னும் விரிந்து, காம நீரைச் சுரந்து துடிதுடித்துக் கொண்டிருந்தது.

பூரணியின் சிவந்த, வழவழப்பான இடது கன்னத்தைக் கடித்து, ஒரு வெறி நாய் மாமிசத்தை இழுப்பது போல ரொம்ப ஆக்ரோஷமாக இழுத்தான்.

"ஆஆஆ... அம்மா... வலிக்குதுடா எருமை..." பூரணி வலியால் முனகினாள். ஆனா அவன் எதையும் காதுல வாங்கிக்கல.

இருவரது முகங்களும் மிக நெருக்கமாக, மூக்கும் மூக்கும் ஒன்றோடு ஒன்று உரசிக் கொண்டது. இருவரின் சூடான மூச்சுக்காற்றும் சூறாவளி மாதிரி மோதிக்கொண்டது. கிஷோர் தன் நாக்கை நீட்டி, பூரணியின் அந்த அழகான முந்திரி மூக்கின் துவாரத்தில் செலுத்தி வெளியே எடுத்தான். அவனோட காம வெறி எந்த அளவுக்கு உச்சியில இருக்குன்னு அவனோட ஒவ்வொரு செய்கையும் காட்டிச்சு. அவளது ரெண்டு காது மடல்களும் முழுவதுமாக அவனோட எச்சில் ஒழுகும் வாய்க்குள் போய், சப்பி இழுக்கப்பட்டு வெளியே வந்தன. 

"சப்... சப்..." சத்தம் அந்த அமைதியான ரூமில் பயங்கரமாகக் கேட்டது.


பூரணியால் இந்த முரட்டுத்தனமான, ஆக்ரோஷமான காமத் தாக்குதலைச் சமாளிக்கவே முடியவில்லை. அவளது உடம்பு ஒரு சுருள் மாதிரி வளைந்து நெளிந்தது.

அடுத்த நிமிஷம், கிஷோர் அவளது கூந்தலில் தன் நாக்கை விட்டு, தலைமுடி முழுக்க எச்சிலால் அலை பாய்ந்தான். அப்படியே தன் கைகளை அவளது இடுப்புக்குக் கீழே கொடுத்து, ஒரு மரக்கட்டையைப் புரட்டுவது போல, அவளைப் புரட்டிப் போட்டான். பூரணி இப்போது படுக்கையில் குப்புறக் கவிழ்ந்து படுத்திருந்தாள். அவளது முகம் தலையணையில் புதைந்திருக்க, அவளது மொத்தப் பின்னழகும், கழுத்தும் கிஷோரின் கண்களுக்கு விருந்தாகக் காட்சியளித்தது.

பூரணி முதுகைக் காட்டிக்கொண்டு கவிழ்ந்து கிடந்தாள். அவள் உடுத்தியிருந்த அந்தப் புளூ கலர் ஜாக்கெட், முதுகில் ரொம்ப ஆழமாக, வட்டமாக வெட்டப்பட்டிருந்தது. அந்த வட்டத்துக்குள், கொஞ்சமும் மாசு மருவற்ற, தங்கம் போல மினுமினுக்கும் அவளது வெளிர் நிற முதுகு கிஷோரைக் காந்தம் போல கட்டி இழுத்தது.

அந்த ஜாக்கெட்டின் ஆழமான திறப்புக்குள், அவளது மென்மையான முதுகெலும்பின் பள்ளமும், அதற்கு நடுவே குறுக்காகச் சென்ற அந்தப் பிங்க் நிற பிரா ஸ்ட்ராப்பும் அவனைக் பைத்தியமாக்கியது. அந்தப் பிரா ஸ்ட்ராப் அவளது சதையை இறுக்கிப் பிடித்து, அங்கே ஒரு சின்ன மடிப்பை உருவாக்கியிருந்தது.

கிஷோரின் கண்கள் சிவந்தன. அவனது முரட்டுத்தனமான பற்களால், அந்தப் பிங்க் நிற பிரா ஸ்ட்ராப்பை அப்படியே கவ்விப் பிடித்தான். கொஞ்சம் கூட இரக்கமில்லாமல், அதை நன்றாக மேல தூக்கி இழுத்து, "பட்"டென விட்டான்.

இழுத்து விடப்பட்ட அந்த எலாஸ்டிக் ஸ்ட்ராப், "பளார்" என்ற சத்தத்தோடு அவளது மென்மையான முதுகில் பட்டென அடித்தது. அடித்த வேகத்தில், அந்த வெளிர் நிற முதுகில் ஒரு சிவந்த கோடு அப்படியே அச்சுப் போலப் பதிந்தது.

அந்தத் திடீர் அடியிலும், வலியிலும் பூரணியின் உடம்பு வில்லாக வளைந்தது. தலையணையில் முகத்தைப் புதைத்தபடி, "ச்ஷ்...ஷ்ஷ்க்க்... ஆஆஆஹ்... ச்ஷ்அம்மா..." வலி தாங்காமல், அதேசமயம் ஒரு விசித்திரமான சுகத்தோடு அலறினாள். அவளது குண்டிகள் காமத்தில் தூக்கிப் போட்டன.

கிஷோர் அதோடு விடவில்லை. கவிழ்ந்து கிடக்கும் அவள் மீது, அவளது முழு முதுகுப் பரப்பின் மீதும் தன் உடம்பை வைத்து அப்படியே படுத்தான். அவளது குண்டிகளுக்கு நடுவே தன் இரும்புச் சுண்ணியை வைத்து அழுத்திக்கொண்டு, முழுசாகப் படர்ந்தான். அவளது முதுகில் பிரா ஸ்ட்ராப் அடித்துச் சிவந்து போயிருந்த அந்த இடத்திலெல்லாம் தன் நாக்கால் நக்கி, எச்சிலால் தடவி, மீண்டும் அதே இடத்தில் ஆழமாகக் கடித்தான்.


"ச்ஷ்...ஆஆ....அ... கிஷோர்... என்னடா பண்ற... கொன்னுடாதடா..." எனப் பூரணி மெத்தையைக் கைகளால் இறுக்கப் பற்றிக்கொண்டு முனகினாள்.

அவளது முதுகில் முத்தமிட்டபடியே, கிஷோர் தன் இரண்டு முரட்டுக் கைகளையும் அவளது இடுப்பு வழியே மெல்ல முன்னாடி விட்டான். அவளது ஜாக்கெட்டுக்குள்ளும், பிராவுக்குள்ளும் அடைபட்டுக் கிடக்கும் அந்தப் பெரிய முலைகளைப் பின்னாடி இருந்தபடியே பிசைந்து எடுப்பதற்காகத் தன் கைகளை முன்னால் கொண்டு போனான்.

ஆனால் பூரணிக்கு அவனது கைகள் விலாப்புறங்களில் பட்டதும் ஒருவிதமான கூச்சமும், பதற்றமும் ஏற்பட்டது. அவசரமாகத் தன் இரண்டு கைகளையும் மார்புக்குக் குறுக்காக வைத்து, அவனது கைகள் முலைகளைத் தொட முடியாதபடி தடுத்தாள். அவள் இன்னும் குப்புறப் படுத்தபடியே, முகம் திரும்பாமலேயே அவனைத் தடுத்துப் போராடிக்கொண்டிருந்தாள். ஆனா அவளது இந்தப் சின்னச் சின்னப் போராட்டங்கள் எல்லாமே, கிஷோரோட வெறியை இன்னும் பலமடங்கு கூட்டிக்கிட்டுதான் இருந்துச்சு.

அவளைத் துடிக்க வைத்த கிஷோர், மெல்ல அவளது இடுப்புப் பள்ளத்தை நோக்கிச் சரிந்து கீழே போனான். அவளது பட்டுப் போன்ற வழுவழுப்பான இடுப்பில் தன் நாக்கை வைத்து ஒரு நக்கு நக்கினான். அந்தச் சூடான ஈரமான தீண்டலில் பூரணியின் உடம்பு ஒருமுறை சிலிர்த்து அடங்கியது.

அவன் தன் முகத்தால் அவளது இடுப்புச் சதையைத் தேய்த்துக்கொண்டே, மெல்ல அவளது பின்புற மேடுகளை நோக்கி நகர்ந்தான். அந்த இரண்டு சூத்து மேடுகளின் நடுவே இருந்த ஆழமான பிளவில் தன் முகத்தைப் புதைத்தான். அங்கே வீசிய அவளது வியர்வையும், காமமும் கலந்த அந்த விசித்திரமான வாசம் கிஷோரை இன்னும் வெறி கொள்ளச் செய்தது. முகத்தைப் பொதிந்து அங்கே ஒரு ஆழமான முத்தமிட்டான்.

அந்த இடத்தில் அவனது மூச்சுக்காற்று பட்டதும், பூரணிக்குக் கூச்சம் தாளவில்லை. "ஸ்..ஸ்ஸ்... கிஷோர்... ஆஆ...ஆஹ்..." என முனகிக்கொண்டே, கூச்சம் தாங்காமல் அப்படியே மெத்தையில் மல்லாக்கத் திரும்பினாள்.

அவள் திரும்பிய வேகத்தில், அவளது சேலை லேசாகக் கலைந்து, பாதி திறந்த நிலையில் இருந்த அவளது வெள்ளைத் வயிற்றில் அந்த ஆழமான தொப்புள் தரிசனம் கிஷோருக்குக் கிடைத்தது. ஒரு கிணறு போல ஆழமாகத் தெரிந்த அந்தத் தொப்புளைப் பார்த்ததும் அவனுக்கு எச்சில் ஊறியது.

பூரணி சேலையின் கொசுவம் சற்று நெகிழ்ந்து விலகியிருந்தது. அங்கே, அவளது முக்கோணப் பட்டர்பண் போன்ற பெண்மை, ஜட்டிக்குள் அடங்காமல் பொசு பொசுவென வீங்கி, புடைத்து, புடைத்திருக்கும் தன் பரிமாணத்தை அப்படியே பட்டவர்த்தனமாக அவனுக்குக் காட்டியது. அந்தப் பருத்த மேடு கிஷோரோட கண்களை அப்படியே கட்டிப்போட்டது.

கிஷோர் ஒரு வினாடி கூடத் தாமதிக்காமல், அவளை அள்ளித் தன் மார்போடு சேர்த்துக் கட்டி அணைத்தான். இப்போது இருவரின் உணர்வுகளும் தறிகெட்டுப் போய், உலகத்தையே மறந்த நிலையில் இருந்தார்கள். கிஷோரோட ஒரு முரட்டுத் தொடை, அவளது புடவைக்கு மேலாக அவளது புண்டையின் மீது ஏறி அமர்ந்து கொண்டது. அவன் தன் தொடையால் அந்த மேட்டை அழுத்தமாகத் தேய்த்து, அசைத்து அசைத்து விளையாடினான். அந்த அழுத்தத்தில் பூரணிக்குள்ளே சுரந்த புழை நீர் அவளது பாவாடை தாண்டிப் புடவை வரைக்கும் நனைந்து ஈரத்தை உண்டாக்கியது.



பூரணி உச்சக்கட்டத் தவிப்பில் இருக்க, கிஷோர் அவளது முந்தானைக்குள் கையை விட்டான். அவளது அக்குளைப் பிடித்து ஒரு கிள்ளு கிள்ளி, அப்படியே கீழிறங்கி அவளது ஒரு முழு முலையை கப்பெனத் தன் உள்ளங்கைக்குள் அடக்கினான். அந்த முரட்டுப் பிடியில் பூரணியின் மார்புக் காம்பு சட்டென விறைத்துக் கொண்டு, கிஷோரின் உள்ளங்கையை ஊசி போலக் குத்தியது.

அவன் அவளது உடம்பில் எங்கு தொட்டாலும், பூரணிக்கு இன்பம் பல மடங்கு பெருகியது. அவளது கட்டுப்பாடுகள் ஒவ்வொன்றாக உடைந்து சிதறின. அவன் முகம் அவளது முகம் அருகே வந்ததும், அவளுக்குள் ஒரு ஏக்கம் பிறந்தது. தன்னிச்சையாகத் தன் சிவந்த நாக்கை வெளியே நீட்டி அவனது நாக்கைச் சுவைக்கத் துடித்தாள்.

ஆனால் கிஷோர் ஒரு கில்லாடி. அவன் அவளை அலைக்கழிக்கத் தொடங்கினான். அவனது நாக்கு அவளது முகம் முழுதும் ஊர்வலம் போனது. நெற்றி, கன்னம், தாடை என எல்லா இடத்தையும் நக்கினான். ஆனால் பூரணி எதிர்பார்த்த அந்த நாக்குத் தீண்டலை மட்டும் அவன் கொடுக்கவே இல்லை.

"எடுத்துக்கடா... என் நாக்கை..." என அவளது மனசு கதறியது. ‘கடி இல்ல சப்பு’ என அவளது நாக்கு அவனது வாயைத் தேடிப் பின்னாலேயே அலைந்து திரிந்தது.

கிஷோர் வேண்டுமென்றே அவளைத் தவிக்க விட்டான். அவளது உதடுகளின் ஓரங்களையும், மூக்கின் கீழேயும் மட்டும் நக்கினான். தன் பற்களால் அவளது உதடுகளை லேசாகச் சுரண்டி விளையாடினான். அவளது பற்களின் ஈறுகளைத் தன் நாக்கால் தடவிக் கொடுத்தான். ஆனால் அவளது விறைத்துத் துடிக்கும் நாக்கை மட்டும் அவன் தொடவே இல்லை. பூரணியால் அந்த அலைக்கழிப்பைத் தாங்க முடியவில்லை. காமத்தின் உச்சத்தில் இருந்தவளுக்கு அவன் செய்யும் இந்த விளையாட்டு ஒரு தண்டனை போலத் தெரிந்தது.

"எடுத்துக்கடா... என்னைத் தவிக்க விடாதடா..." என மனதில் மன்றாடினாள்.

அதே நேரத்தில், கிஷோரின் பேண்ட் பாக்கெட்டில் இருந்த போன் அலறியது. யாருடா அது என்று எரிச்சலோடு போனை எடுத்துப் பார்த்தான். அது பீட்டர்!

"சொல்லுடா..." எனக் கம்மலான குரலில் பேசினான் கிஷோர்.

"மச்சான்... வேலை முடிஞ்சதா?" எனப் பீட்டர் அந்தப் பக்கம் இருந்து ரகசியமாகக் கேட்டான்.

கிஷோர் பூரணியைப் பார்த்துக் கண்ணடித்தபடியே, "இன்னும் கொஞ்சம் அளவெடுக்க வேண்டியது பாக்கி இருக்குடா... முடிச்சிட்டு வர்றேன்," என டபுள் மீனிங்கில் சொன்னான்.

"சரிடா... சீக்கிரம் முடிச்சுட்டு வா. லதா கடைக்குப் போகணுமாம். ஐயா என்னை வண்டிய எடுக்கச் சொல்லிட்டாரு. நீ வந்தாத்தான் சரியா இருக்கும்," என்றான் பீட்டர்.

"சரிடா வரேன்... போனை வை," என்று சொல்லிவிட்டுப் போனை அணைத்தான் கிஷோர்.

அவன் போனில் பேசிக்கொண்டிருந்த அந்த சில நிமிடங்களில் பூரணியின் தவிப்பு இன்னும் அதிகமானது. கிஷோர் போனை வைத்துவிட்டு மீண்டும் அவளது முகத்தில் கவிழ்ந்தான். அவளுக்கு உடம்பெல்லாம் ஒருவித கிளுகிளுப்பு ஏற்பட்டது.

"எடுத்துக்கடா... ப்ளீஸ்..." தான் என்ன பேசுகிறோம் என்று தெரியாமலேயே காமத்தில் உளறினாள் பூரணி.

பாவம் என நினைத்தானோ என்னவோ, கிஷோர் மெல்லத் தன் வாயை அவளது வாய்க்கு அருகே கொண்டு போனான். பூரணியின் நாக்கு ஒரு நாகப்பாம்பு போல வெளியே வந்து அவனது உதடுகளையும், மீசையையும் வருடித் தேடியது. நாக்கு இன்னும் முழுதாக வெளியே வந்த அந்த நொடி, கிஷோர் சட்டென அவளது நாக்கை அப்படியே கவ்விப் பிடித்தான்.

இருவரது நாக்குகளும் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப் பிணைந்தன. அவன் அவளது நாக்கை நன்றாகச் சப்பி, அவளது வாயில் சுரந்த தேன் போன்ற எச்சிலை உறிஞ்சிக் குடித்தான். அந்த முத்தப் போர் நிமிடக் கணக்கில் நீண்டது. பூரணி அப்படியே சொர்க்கத்தைப் பார்ப்பது போலக் கண்களைச் சொருகிக் கிடந்தாள்.

அதே சமயம், அந்தப் பெரிய வீட்டின் கீழே...
பூரணியின் மாமியார் லதாவும், அவளது நாத்தனார் பூஜாவும் கிளம்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். இன்னும் சில நாட்களில் வரப்போகும் பூரணி அருண் திருமண நாளுக்காக, அவளுக்குப் பரிசாக நகை எடுக்க ஜுவல்லரி கடைக்குச் செல்ல அவர்கள் தயாராகிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

பூரணியின் மாமனார் கந்தசாமி, தேர்தல் சம்பந்தமான முக்கியமான விஷயமாகத் தன் கட்சிக் காரியாலயத்திற்குச் செல்லத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தார். பீட்டர் அவருக்காகக் காரைத் துடைத்துத் தயார் நிலையில் இருந்தான்.

இன்னொரு பக்கம், வேலைகளை முடித்துக் கொண்டு, தன் மனைவிக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ் கொடுக்க வேண்டும் என்ற ஆசையோடு பூரணியின் கணவன் அருண் காரில் ஊருக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தான்.

ஆனால், மேலே அந்த அறையில்...
யார் எங்கே போனால் என்ன, யார் வந்தால் என்ன என்ற கவலை கொஞ்சமும் இல்லாமல், தன் கள்ளக்காதலன் கிஷோரின் கைகளில் சிக்குண்டிருந்தாள் பூரணி. அவன் அவளது முலைகளை முரட்டுத்தனமாகப் பிசைந்து விளையாட, பூரணி தன் வாழ்க்கையில் இதுவரை கண்டிராத ஒரு மாபெரும் இன்பத்தின் உச்சத்துக்கே சென்றாள். அவளது பெண்மையிலிருந்து சுரந்த காம நீர் அந்தப் படுக்கையை நனைத்துக் கொண்டிருக்க, அவள் கிஷோரின் அணைப்பில் முழுவதுமாக உருகிப் போயிருந்தாள்.

அந்த அறையே காமத்தின் உச்சியில் தகித்துக் கொண்டிருந்தது. பூரணியின் மூச்சுக்காற்றும், கிஷோரின் முரட்டுத்தனமான தீண்டல்களும் அந்த அறையின் நிசப்தத்தைக் கிழித்துக் கொண்டிருந்த அந்த நேரம்...

"டக்... டக்... டக்..."

திடீரென்று கதவை யாரோ தட்டும் சத்தம் கேட்டது. அந்தச் சத்தம் பூரணியின் காதுகளில் விழுந்தது. காமத்தின் உச்சியில் மிதந்து கொண்டிருந்தவள், சட்டென்று நிஜ உலகத்திற்கு இழுத்துப் போடப்பட்டாள். அவளது உடம்பு பயத்தில் சில்லிட்டுப் போனது. இதயம் மார்புக்கூட்டை உடைத்துக்கொண்டு வெளியே வந்துவிடும் போல "டப்... டப்..." என அடித்துக்கொண்டது.

"அண்ணி... அண்ணி..." வெளியே இருந்து பூரணியின் நாத்தனார் பூஜாவின் குரல் கேட்டது.

பூரணிக்கு உசிரே போன மாதிரி ஆகிடுச்சு. கிஷோரின் கைகளில் இருந்து வெடுக்கெனத் தன்னை விடுவித்துக்கொண்டாள். அவளது கண்கள் பயத்தில் சுழன்றன. மூச்சு முட்டிக் கொண்டு வந்தது.

கிஷோருக்கு வந்ததே பாரு ஒரு கோபம்! கைக்கு எட்டியது வாய்க்கு எட்டலையே என்கிற கடுப்பு. அவனது முகம் சிவந்து, நரம்புகள் புடைத்தன. 'இது என்னடா கருமம்... இவளை எப்படியாவது முழுசா மயக்கி அனுபவிக்கணும்னு வலை விரிக்கும் போதெல்லாம், எவனாவது ஒருத்தன் குறுக்க வந்து காப்பாத்தி விட்டுடுறானே...' என பற்களை நறநறவெனக் கடித்துக்கொண்டான். இவளோட இந்த அழகான உடம்பை அனுபவிக்க முடியாம போன ஏமாற்றம் அவனைப் பித்தனாக்கியது.

பூரணி பதற்றத்தில் கைகளும் கால்களும் நடுங்க, படுக்கையில் இருந்து அவசரமாக எழுந்தாள். அவளது உடைகள் கலைந்து அலங்கோலமாக இருந்தன. நெற்றிப் பொட்டில் வியர்வை அரும்பியிருந்தது. ஜாக்கெட் கொக்கிகள் அவிழ்ந்து, சேலை விலகி இருந்ததைச் சரி செய்யக் கூட அவளுக்குக் கைகள் ஓடவில்லை.

"கிஷோர்... சீக்கிரம்... ஏதாவது பண்ணுடா... அத்தை வந்திருந்தா கூடப் பரவாயில்ல, பூஜா வந்துட்டா... அவ ரொம்ப உஷார்... மாட்டிக்கிட்டா அவ்ளோதான்... எந்திரிடா எருமை..." என முணுமுணுத்தபடியே, எந்த வழியில தப்பிக்கிறதுன்னு ரூம் முழுக்கக் கண்களை ஓட்டினாள்.

வேற வழியே இல்லை. நேரமாச்சுனா பூஜா உள்ள வந்துடுவா. உடனே கிஷோரின் கையைப் பிடித்து இழுத்து, பாத்ரூமுக்குள் தள்ளினாள்.

"ஏய்... என்னடி பண்ற?" 

 "வாய மூடுடா... சத்தம் போடாம உள்ள இரு..." என்று சொல்லிவிட்டு, பாத்ரூம் கதவைச் சத்தமில்லாமல் சாத்தினாள்.

உள்ளே அடைபட்ட கிஷோர், இருட்டில் நின்றுகொண்டிருந்தான். கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடிதான் பூரணி அந்தப் பாத்ரூமில் குளித்துவிட்டு வந்திருந்தாள். அங்கு முழுவதும் அவளது உடம்பில் ஏறிய சோப்பு வாசனையும், ஷாம்பூ வாசனையும், அவளது மென்மையான பெண்மை வாசனையும் கலந்து ஒருவிதமான போதையாக வீசிக்கொண்டிருந்தது. அந்த வாசனையை நாசியால் உறிஞ்சிய கிஷோருக்கு, வெளியே பூரணியை நினைத்து மீண்டும் காமம் ஏங்கத் தொடங்கியது.

வெளியே பூரணி, ட்ரெஸ்ஸிங் டேபிள் கண்ணாடி முன் சென்று நின்றாள். தன் கலைந்த உடைகளை அவசரமாகச் சரி செய்தாள். அவிழ்ந்த ஜாக்கெட் கொக்கிகளை நடுங்கும் விரல்களால் மாட்டி, சேலை முந்தானையை இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டாள். கலைந்திருந்த குங்குமத்தை லேசாகத் துடைத்துவிட்டுப் புதிதாக வைத்துக்கொண்டாள். தன் முகத்தில் தெரிந்த பதற்றத்தையும், உடம்பில் ஓடிக்கொண்டிருந்த ஒருவிதமான நடுக்கத்தையும் மறைக்கப் பெரும் பிரயத்தனம் செய்தாள். ஆழமாக மூச்சை இழுத்து விட்டுக்கொண்டு, மெல்லப் போய்க் கதவைத் திறந்தாள்.

எதிரே நின்றிருந்த பூஜாவைப் பார்த்ததும் அவளுக்குக் கொஞ்சம் ஆசுவாசமாக இருந்தது. பூஜா... பாக்குறதுக்கு அப்படியே தேவலோகத்து ரம்பை மாதிரி அம்சமா இருந்தாள். மாடர்ன் டிரெஸ்ல, அவளோட இளமைத் திமிரும், சுறுசுறுப்பும் அவ முகத்துல பளிச்சுனு தெரிஞ்சுச்சு.




"என்ன அண்ணி இவ்ளோ லேட்? நாங்கல்லாம் எப்பவோ ரெடியாகி உனக்காக வெயிட் பண்றோம். நீ கதவைப் பூட்டிக்கிட்டு உள்ள என்ன பண்ணிட்டு இருக்க?" என்று கொஞ்சம் செல்லக் கோபத்தோடு கேட்டாள் பூஜா.

பூரணி தன் பதற்றத்தை முகத்தில் காட்டாமல் சமாளித்து, "அது ஒன்னும் இல்லடி பூஜா... திடீர்னு ஒரு மாதிரி தலைவலியா இருந்துச்சு. அதான் குளிச்சிட்டு அப்படியே கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுத்தேன். நீங்க ரெடியா? சரி வா... அத்தை வெயிட் பண்ணுவாங்க, கீழ போலாம்..." என்றாள்.

"தலைவலியா அண்ணி? சரி சரி, வாங்க போலாம்..." என்றபடி பூஜா முன்னால் நடக்க, பூரணி ஒருமுறை பாத்ரூம் கதவை நோக்கித் திரும்பிப் பார்த்தாள். பிறகு அவளும் பூஜாவோடு கீழே இறங்கினாள்.

கீழே காரின் அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தான் பீட்டர். மாடிப் படிகளில் இறங்கி வரும் பூரணியைப் பார்த்ததும் பீட்டருக்கு மூச்சே நின்றுவிட்டது. அவளது அழகைப் பார்த்து அப்படியே மலைத்துப் போய் நின்றான்.

பீட்டர் மனசுக்குள் ஒரு பெரிய கணக்கே ஓடிக்கொண்டிருந்தது. 'அடப்பாவிகளா... இந்தக் கந்தசாமி வீட்ல அழகிகளுக்கே பஞ்சம் இல்லை போலயே!' என நினைத்தான். காலையில் வந்ததும் முதல் ஆளாக மாமியார் லதாவைப் பார்த்தான். பழுத்த பழம் போல, ராஜ களையோடு அவ்வளவு மிடுக்கான அழகு அவளுக்கு. 'இவ தான் இந்த வீட்டின் நம்பர் ஒன் அழகி' என நினைத்திருந்தான்.

பிறகு கொஞ்ச நேரம் கழித்து பூஜாவைப் பார்த்தான். தேனில் ஊறப்போட்ட குலோப் ஜாமுன் மாதிரி, துள்ளி குதிக்கும் இளமையோடு இருந்த அவளைப் பார்த்ததும், அவளது மாடர்ன் உடையில் தெரிந்த வளைவுகளைப் பார்த்து மயங்கிப் போனான். 'இல்ல இல்ல... இவ தான் நம்பர் ஒன்' என முடிவை மாற்றிக்கொண்டான்.

ஆனா இப்போ... மாடியில் இருந்து இறங்கி வரும் பூரணியைப் பார்த்ததும், அவன் மூளை குழம்பிப் போனது. கல்யாணம் ஆன பொண்ணுக்கான அந்தப் பூரிப்பு, ஈரக்கூந்தல், முகத்தில் லேசான ஒரு பதற்றம், அவளது உடம்பின் செழுமை... எல்லாமே சேர்ந்து அவளை ஒரு தேவதையாகக் காட்டியது. 'அடேங்கப்பா... மூணு பேரும் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் சளைச்சவங்க இல்லை!' என எச்சில் விழுங்கினான்.

அதே சமயம், தன் நண்பன் கிஷோர் இன்னும் கீழே வரவில்லையே என்று பீட்டருக்கு ஒரு சந்தேகம் வந்தது. ஆனால் பூரணியின் முகத்தில் இருந்த அந்தப் பதற்றத்தையும், தவிப்பையும் பார்த்ததும், 'சரி, ஏதோ நடக்குது... நாம இப்போ எதுவும் கேக்கக் கூடாது' என்று அமைதியாகிவிட்டான்.

பீட்டருக்கு அந்த வீட்டில் அதுதான் முதல் வேலை. எம்.எல்.ஏ கந்தசாமியின் வீட்டுப் பெண்களான லதா, பூஜா, பூரணி மூன்று அழகிகளையும் காரில் ஏற்றிக்கொண்டு, கோயம்புத்தூரில் உள்ள மிகப் பிரம்மாண்டமான ஒரு ஷாப்பிங் மாலுக்குள் காரை விட்டான் பீட்டர்.

கோயம்புத்தூரின் அந்தப் பெரிய ஷாப்பிங் மாலுக்குள் நுழைந்த மூன்று அழகிகளும், தங்களுக்குத் தேவையா
ன நகை, துணிமணிகள் எனப் பொருட்களை வாங்குவதில் ரொம்பவும் பிஸியாகி விட்டார்கள். எம்.எல்.ஏ குடும்பம் என்பதால், கடையிலும் அவர்களுக்குராஜ மரியாதை.
அவர்கள் ஷாப்பிங் செய்யப் போன நேரத்தில், பார்க்கிங்கில் காரின் மீது சாய்ந்துகொண்டு நின்றிருந்த பீட்டர், தன் போனை எடுத்து கிஷோரின் அக்கா சுகன்யாவுக்கு கால் செய்தான். ஞாயிற்றுக்கிழமை பள்ளி விடுமுறை என்பதால், வீட்டில் இருந்த சுகன்யா போனை எடுத்தாள்.

"சொல்லு பீட்டர்..." என்றாள் மென்மையான குரலில்.

"அக்கா... எனக்கு வேலை கிடைச்சிருச்சு..." என்றான் மிகுந்த சந்தோஷத்தோடு.

"அப்படியா? ரொம்ப சந்தோஷம்டா பீட்டர். எங்கடா என்ன வேலை கிடைச்சிருக்கு?" எனக் கேட்டாள் சுகன்யா.

"நம்ம ஊரு எம்.எல்.ஏ கந்தசாமி அண்ணாச்சி இருக்காருல? அவரோட வீட்ல தான் கார் டிரைவரா வேலைக்குச் சேர்ந்திருக்கேன்," என்றான் .

இதைக் கேட்டதும், போனின் மறுமுனையில் இருந்த சுகன்யாவுக்கு மனம் ஒரு நிமிடம் சுருங்கிப் போனது. 'எவ்வளவு நல்லாப் படிச்ச பையன்... பட்டமெல்லாம் வாங்கிட்டு, கடைசியில ஒரு வீட்ல போய் டிரைவரா வேலைக்குச் சேர்ந்திருக்கானே...' என அவனது நிலையை எண்ணி அவளுக்கு ரொம்பவும் வருத்தமாக இருந்தது.

ஆனால் தன் வருத்தத்தை அவனிடம் வெளிக்காட்டிக் கொள்ளக் கூடாது என்பதற்காகத் தன்னைச் சமாளித்துக்கொண்டு, "சரிடா பீட்டர்... என்ன வேலையா இருந்தாலும் நேர்மையாச் செய்யணும். வேலையை மட்டும் ஒழுங்கா பாரு. அங்க போய் எந்த வம்பு தும்புக்கும் போயிடாத. அமைதியா வேலை செஞ்சுட்டு வா," எனப் புத்திமதி சொன்னாள்.

சுகன்யாவுக்கு உள்ளூர ஒரு பயம் இருக்கத்தான் செய்தது. அவளுக்கு அரசல் புரசலாகத் தன் தம்பி கிஷோரும், பீட்டரும் சேர்ந்து ஊருக்குள் செய்யும் சில தில்லுமுல்லு வேலைகளும், பொம்பளைப் பொறுக்கித் தனங்களும் தெரியும். ஆனால், அவளால் அவர்களைத் தட்டிக் கேட்க முடியாது என்பதால் அதைக் கண்டும் காணாமல் இருந்து வந்தாள்.

"சரிக்கா... நீங்க சொல்றபடியே கேட்டு நடக்குறேன். நான் இப்போ வெளிய டியூட்டில இருக்கேன், அப்புறமா ஃப்ரீயாகிப் பேசுறேன்," என்று சொல்லிவிட்டுப் போனை வைத்தான் பீட்டர்.

மாலுக்குள்...
அந்த மூன்று அழகிகளுக்கும் கடையின் மேனேஜரே நேரில் வந்து நின்று, கூல்ட்ரிங்க்ஸ், ஜூஸ், ஸ்நாக்ஸ் என்று கொடுத்து வி.ஐ.பி கவனிப்பு கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்.

லதாவும் பூஜாவும் விதவிதமான நகைகளையும், பட்டுப் புடவைகளையும் செலக்ட் செய்வதிலும், மற்ற பொருட்களைப் பேரம் பேசி வாங்குவதிலும் ரொம்பவும் உற்சாகமாக இருந்தார்கள். ஆனால், பூரணியின் உடம்பு மட்டும்தான் அங்கு இருந்ததே தவிர, அவளது மனசு இல்லை...

அவளது உடம்பில் ஆங்காங்கே இன்னும் கிஷோரின் ஸ்பரிசம் அனலாகத் தகதகத்துக் கொண்டிருந்தது. 'என்ன நடந்துருச்சு இன்னைக்கு? நான் எப்படி அவனுக்கு அவ்வளவு தூரம் இடம் கொடுத்தேன்? என அவளது சிந்தனை முழுதும் கிஷோரைச் சுற்றியே வட்டமடித்துக் கொண்டிருந்தது. அவளது முகத்தில் ஒருவிதமான சோர்வும், காமத்தின் மிச்சமும் அப்படியே ஒட்டியிருந்தது.

ஆனால்... இந்த மூன்று அழகிகளுக்கும் தெரியாத ஒரு கொடூரமான விஷயம் அவர்களுக்குப் பின்னால் நடந்துகொண்டிருந்தது. மூன்று முரட்டு ஆட்கள், கண்களில் வக்கிரமும் கோபமும் கலந்த பார்வையோடு, அவர்களை ரொம்ப நேரமாகக் கண்காணித்துக் கொண்டே இருந்தார்கள். லதா எந்தக் கடைக்குப் போனாலும், சரி... பூஜா எந்த மாடிக்குப் போனாலும் சரி... அவர்கள் நிழல் போலத் தொடர்ந்தார்கள்.

ஷாப்பிங் நேரம் மாலை 6:00 மணி வரை நீண்டுகொண்டே சென்றது. ஒருவழியாக எல்லாம் முடிந்து, கைகளில் நிறையப் பைகளோடு அவர்கள் மாலில் இருந்து வெளியே வந்தார்கள். பார்க்கிங்கில் காத்துக்கொண்டிருந்த பீட்டர், பைகளை எல்லாம் டிக்கியில் அடுக்கி வைத்துவிட்டு, காரின் கதவைத் திறந்து விட, மூன்று அழகிகளும் ஏறி அமர்ந்தார்கள். கார் சீறிப் பாய்ந்து வீட்டை நோக்கிக் கிளம்பியது.

ஆனால், அவர்கள் கார் கிளம்பிய அடுத்த வினாடி, பார்க்கிங்கின் இருண்ட பகுதியிலிருந்து ஒரு கருப்பு நிற ஸ்கார்பியோ கார் ஸ்டார்ட் ஆகி, பீட்டரின் காரைப் பின்தொடர ஆரம்பித்தது.

அந்த ஸ்கார்பியோவின் பின் சீட்டில், கண்களில் கொலை வெறியோடு அமர்ந்திருந்தான் அரவிந்த். அவன் வேறு யாருமல்ல, எம்.எல்.ஏ கந்தசாமியின் ஜென்ம விரோதியான எதிர்க்கட்சித் தலைவரின் மகன். தேர்தல் முன்விரோதம், அரசியல் பகையெல்லாம் அவனது நெஞ்சில் நெருப்பாக எரிந்துகொண்டிருந்தது. இன்று எப்படியாவது கந்தசாமிக்குப் பெரிய வலியைப் பரிசாகத் தர வேண்டும் என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு வந்திருந்தான்.

காரை ஓட்டிக்கொண்டிருந்த தன் அடியாட்களைப் பார்த்துக் கத்தினான் அரவிந்த்.
"ஏய்... அந்த காரை மிஸ் பண்ணிடாதீங்கடா... அப்படியே ஃபாலோ பண்ணுங்க... ட்ரைவர் வண்டியை எங்கேயாவது அவுட்டர்ல ஒதுக்குவான், அப்போ காரை மடக்குங்கடா... இன்னைக்கு கந்தசாமியோட திமிரை அடக்க ஒரு நல்ல சான்ஸ் கிடைச்சிருக்கு. அவனோட வீட்ல இருக்குற இந்தப் பொம்பளைங்களை இன்னைக்கு நான் ஒரு வழி பண்ணாம விட மாட்டேன்டா! " என வெறிபிடித்த மிருகம் போலக் கட்டளையிட்டான்.

[Lust king 66]

பகுதி 26
 பங்களா வீட்டின் பாத்ரூமிற்குள் அடைபட்டுக் கிடந்த கிஷோருக்கு ஒரு பக்கம் ஏமாற்றம், இன்னொரு பக்கம் செம கடுப்பு. 'கையில கிடைச்ச வாய்ப்பு இப்படி நழுவிப் போச்சே'னு மனசுக்குள்ளேயே பொருமிக் கொண்டிருந்தான். நேரம் ஆக ஆக அவனுக்குப் பொறுமை போனது. உடனே தன் மொபைலை எடுத்து, வீட்டின் வேலைக்காரி பத்மாவுக்கு போன் போட்டான்.

"ஹலோ பத்மா... நான் பூரணி ரூம்ல தான் இருக்கேன். யாரோ வெளிய தாழ்ப்பாள் போட்டுட்டாங்க, வந்து கொஞ்சம் கதவைத் தொறந்து விடு," என்று குரலைத் தாழ்த்தி, சாதாரணமாகச் சொல்வது போல் சொன்னான்.

சில நிமிடங்களில் மாடியேறி வந்த பத்மா, பூரணியின் ரூம் கதவைத் திறந்து, பாத்ரூம் கதவையும் திறந்தாள். உள்ளே இருந்து வெளியே வந்த கிஷோர், முகத்தில் எந்தச் சலனமும் இல்லாமல்,

 "எல்லாரும் எங்க போயிருக்காங்க? வீட்டில ஒரே சைலண்டா இருக்கு?" என்று ஒன்றும் தெரியாதவன் போல் விசாரித்தான்.

அதற்கு பத்மா, "எல்லாரும் ஒண்ணா சேர்ந்து ஷாப்பிங் மாலுக்குப் போயிருக்காங்க ," என்றாள்.


"அப்படியா... சரி, எனக்கு ஒரு ஆப்பிள் ஜூஸ் போட்டு எடுத்துட்டு வா," என்று பத்மாவுக்கு ஆர்டர் போட்டுவிட்டு, தன் பாக்கெட்டில் இருந்த சிகரெட்டை எடுத்துக்கொண்டு, ஒரு தம் அடிக்கலாம் என வீட்டின் தோட்டத்துப் பக்கமாகச் சென்றான்.

தோட்டத்தில் ஒரு மரத்தடியில் நின்றுகொண்டு, சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்துப் புகையை உள்ளிழுத்து வெளியே விட்டான் கிஷோர். பூரணியின் நினைப்புதான் அவன் மூளைக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

அப்போது அவனது மொபைல் வைப்ரேட் ஆனது. ஸ்கிரீனில் 'பீட்டர்' என்ற பெயர் ஒளிர்ந்தது. எப்பவும் ஆடியோ கால் மட்டும் பண்ற பீட்டர், இன்னைக்கு என்னடா வீடியோ கால் பண்றான்? என்று ஒரு நொடி யோசித்தபடியே டக்கென்று காலை அட்டென்ட் செய்தான்.

ஸ்கிரீனில் தெரிந்த காட்சியைக் கண்டதும் கிஷோரின் இதயம் ஒரு நிமிடம் அப்படியே நின்று துடித்தது. அவன் கையில் இருந்த சிகரெட் கீழே விழுந்தது.

அந்த வீடியோவில் முகம் சரிவரத் தெரியாத சில முரட்டு ஆட்கள் லதாவையும், அவனது காதலி பூரணியையும் காரிலிருந்து வெளியே தரதரவென ரோட்டில் இழுத்துப் போய்க் கொண்டிருந்தார்கள். "விடுங்கடா... ப்ளீஸ் விடுங்கடா..." என அவர்கள் கதறும் சத்தம் வீடியோவில் கேட்டது. கேமரா சட்டென்று இன்னொரு பக்கம் திரும்பியது. அங்கே பீட்டரின் கழுத்தில் ஒரு பெரிய பட்டாக்கத்தி வைக்கப்பட்டிருந்தது. பீட்டரின் முகம் பயத்தில் வெளிறிப் போய், தொண்டையிலிருந்து ரத்தம் கசியும் நிலையில் இருந்தான்.

"மச்சான்..." என்று பீட்டர் ஏதோ சொல்ல வருவதற்குள், போன் தடாலெனக் கட் ஆனது. ஆனால், கால் கட் ஆவதற்கு முன் பீட்டரின் மொபைலில் இருந்து லைவ் லொகேஷன் கிஷோரின் வாட்ஸ்அப்பிற்கு வந்து சேர்ந்தது.

கிஷோருக்கு உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி வெடவெடத்துப் போனது, பிறகு பதற்றத்தில் மூச்சு வாங்கியபடியே வீட்டை நோக்கி ஓடினான்.

"பத்மா! ஏய் பத்மா... ஐயாகிட்ட போன் போட்டு உடனே சொல்லு... அம்மாவுக்கும் பூரணிக்கும் ஏதோ பிரச்சனை, கடத்திட்டாங்கனு சொல்லு... நான் கிளம்புறேன்!" என்று கத்திவிட்டு, அங்கிருந்த தன் பைக்கை எடுத்துக்கொண்டு மின்னல் வேகத்தில் புறப்பட்டான்.


கிஷோரின் பார்வையில்...
என்னோட பைக்குல, நெஞ்சு 'திக் திக்'னு அடிக்க, செம பதட்டத்தோட போயிட்டு இருந்தேன். டைம் ஆக ஆகப் பொழுது சாஞ்சு, இருட்ட ஆரம்பிச்ச நேரம். பீட்டர் அனுப்புன அந்த லொகேஷனைத் தேடி என் வண்டி அப்படியே காத்துல பறந்துச்சு. மனசுக்குள்ள ஒரே தவிப்பு... பூரணிக்கு என்ன ஆச்சோ, அந்தப் பொறுக்கிப் பசங்க அவளை என்ன பண்ணாங்களோன்னு யோசிக்க யோசிக்க எனக்குப் பைத்தியமே புடிச்சிரும் போல இருந்துச்சு.

என் வண்டி அந்த லொகேஷனுக்குப் பக்கத்துல போய் நின்னுச்சு. சுத்திப் பாத்தா ஒரே இருட்டு, ஒரு நைட் எஃபெக்ட் ஃபில்டர் போட்ட மாதிரி இருட்டும், மங்கலான வெளிச்சமும் கலந்த ஒரு பயங்கரமான இடம் அது. அங்கே ஒரு பெரிய பழைய குடோன் ஒண்ணு இருந்துச்சு. வண்டியை ஸ்டார்ட் பண்ணி வெச்சிருந்தா சத்தம் கேட்டுடும்னு, கொஞ்சம் தள்ளியே சத்தமில்லாம வண்டியை நிப்பாட்டிட்டு, ஒரு பெரிய காம்பவுண்ட் செவுத்தைப் பாத்து ஏறி, குதிச்சு உள்ளே போனேன்.


உள்ளே என்ட்ரி ஆனதும், காவலுக்கு மூணு முரட்டு ஆளுங்க கையில ஆயுதத்தோட வெளிய நின்னுகிட்டு இருந்தாங்க. அவனுங்க கண்ணுல சிக்காம, நிழலோட நிழலாப் பதுங்கிப் பதுங்கி மெதுவா உள்ளே போனேன்.

அப்ப உள்ளே இருந்து ஒரு பொண்ணோட அலறல் சத்தம் ரொம்பப் பயங்கரமா கேட்டுச்சு. அந்த அலறல் சத்தம் ரொம்பப் பக்கத்துல இருந்துதான் வருதுனு புரிஞ்சது. யாருடா இப்படி உசுரு போற மாதிரி கத்துறாங்கனு எனக்கே ஒரு பக்கம் உடம்பு நடுங்க ஆரம்பிச்சுருச்சு. அந்தச் சத்தம் வந்த திசையை நோக்கிச்

 சத்தமில்லாம நடந்து போய், அங்க இருந்த ஒரு பெரிய தூணுக்குப் பின்னாடி நின்னு, என்ன நடக்குதுனு கவனிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

அந்த மங்கலான வெளிச்சத்துல நான் பார்த்த காட்சி என் ரத்தத்தையே உறைய வெச்சுருச்சு. அங்கே லதா, பூரணி, பூஜா மூணு பேரும் தரையில விழுந்து, புடவையெல்லாம் கலைஞ்சு உசுரு பயத்துல கதறி அழுதுகிட்டு இருந்தாங்க. இன்னொரு பக்கம், ஒரு மூலையில பீட்டரைக் கை, கால்களைக் கட்டி, நாயை மாதிரிப் போட்டு வெச்சிருந்தாங்க.

அப்போ லதா கையெடுத்துக் கும்பிட்டபடியே, "யாராவது இருக்கீங்களா? ப்ளீஸ் எங்களைக் காப்பாத்துங்க... நாங்க என்ன வேணாலும் தர்றோம், விட்டுடுங்கடா..."னு கதறினா.

அதுக்கு அங்க நின்ன ஒரு ரவுடிப் பொறுக்கி, வக்கிரமாச் சிரிச்சுகிட்டே, "கத்துடி... கத்துடி முண்ட! எவ்ளோ வேணாலும் தொண்டை கிழியக் கத்து... நீ கத்துறதைக் கேக்குறதுக்கு இங்க எவனும் வரமாட்டான். இப்போ ஒழுங்கு மரியாதையா நீயே உன் சேலையை அவுத்துப் போடு... அப்புறம் நாங்க அனுபவிக்குறதைச் சத்தம்போடாம கம்முனு வாங்கிக்கோ!"னு மிரட்டுனான்.

அப்போ இன்னொருத்தன் இடையில புகுந்து, "டேய் மச்சி, இருடா... நான் தான்டா மொதல்ல அவளைத் டேஸ்ட் பண்ணுவேன். அவளை முழுசா உறிஞ்சி எடுத்ததுக்கு அப்புறம், நீ வெச்சுக்கோடா,"னு கேவலமாச் சொன்னான்.

முதல் ஆளு விடாம, "டேய், எப்பப் பாத்தாலும் நீயே தான்டா நல்ல சரக்கெல்லாம் மொதல்ல முந்திக்கிற... இன்னைக்கு நான் தான்டா இவளைப் போட்டுத் தள்ளுவேன். இவளோட அந்த உடம்பைப் பார்டா... எம்புட்டு வெள்ளையா, அந்தச் சாமுத்திரிகா லட்சணத்துல வடிச்சு வெச்ச சிலை மாதிரி எப்படி உப்பிப் போய் இருக்கானு! இவளை நான் தான்டா இன்னைக்குச் சின்னாபின்னம் ஆக்குவேன்!"னு வெறியோட லதாவைப் பாத்துச் சொன்னான்.

அப்பதான் பின்னாடி இருந்து ஒரு உருவம் முன்னாடி வந்துச்சு. அது அரவிந்த்! 

அரவிந்த் ஒரு குரூரமான சிரிப்போட, "டேய் முட்டாப் பசங்களா... ரெண்டு பேரும் எதுக்குடா இதுக்குச் சண்டை போடுறீங்க? நீங்க ரெண்டு பேரும் மொதல்ல அந்த லதாவையும், பூரணியையும் ஆளுக்கு ஒருத்தியாப் பாத்துக்கோங்க..." என்று சொல்லிவிட்டு, நடுங்கிக்கொண்டிருந்த பூஜாவைப் பார்த்தான்.

"அப்புறம் நாங்க எல்லாரும் ஒண்ணாச் சேர்ந்து, இவளைச் செதச்சு, இவ மானத்தைக் கிழிச்சுத் தொங்கவிடுவோம்டா!" என்று கர்ஜித்தான். இதைக்கேட்ட அந்த மூன்று பெண்களும் உறைந்து போய் அலறினார்கள்.

அந்தப் பழைய குடோனுக்குள்ள காத்து அப்படியே உறைஞ்சுப் போய் கிடந்துச்சு. ஆனா அந்த மூணு பொண்ணுங்களோட இதயத் துடிப்பு மட்டும் அந்த இடத்தையே அதிர வைக்கிற அளவுக்குச் சத்தமா இருந்துச்சு. தூணுக்குப் பின்னாடி மறைஞ்சு நின்னுக்கிட்டு இருந்த கிஷோருக்கு ரத்தம் கொதிச்சு மூளைக்கு ஏறுச்சு. அவனுக்குள்ள ஒரு பக்கம் ஆத்திரம், பூரணி அங்கே மரண பயத்துல நடுங்கிக்கிட்டு இருக்கா.

அப்போ அந்த கும்பல்ல இருந்த ஒருத்தன் எச்சில முழுங்கிட்டு, வக்கிரம் வழியப் பேச ஆரம்பிச்சான்.
"டேய்... போன வாரம் அந்த சேட்டு வீட்டுப் பொண்ணுங்களை குரூப்பா வச்சு கும்முனோம்ல... அதே மாதிரி இன்னைக்கு இந்த மூணு பேரையும் மொத்தமா வச்சு ஒரு கை பாத்துருவோம்டா. இவளுங்களைப் பார்த்தா பெரிய கோடீஸ்வர வீட்டுப் பொண்ணுங்க மாதிரி தெரியுதே... ப்ப்பா... என்ன கலருடா இவளுங்க! அப்படியே பாலுல செஞ்ச பொம்மை மாதிரி பளபளன்னு இருக்காளுங்க. போர்ன் வீடியோவுல வர்ற வெள்ளைக்காரிங்க மாதிரியே இருக்காளுங்கடா!"னு சொல்லி அப்படியே கண்ணாலேயே அவங்களை மேய்ச்சான்.

இன்னொருத்தன் தன் பேண்ட் மேலேயே கை வச்சுட்டு, "இன்னைக்கு நம்மளோட முரட்டுத் தடி இந்த வெள்ளைக்காரிங்களை ஓத்துக்கிழிச்சு சொர்க்கத்தை அடையப்போகுது. இவளுங்க உடம்புல இருந்து எம்புட்டு வாசனை வருது பார்டா! சென்ட்டும், காமமும் கலந்த அந்த வாசனைக்கே என் சுண்ணி விர்ருன்னு எழுந்து நிக்குது. இத்தனை நாளா, குளிக்காம எவன் எவன் கூடயோ படுத்து எந்திரிக்கிற பஜாரி முண்டைங்களைத்தானே ஓத்தோம்... ஆனா இன்னைக்கு இந்தப் பணக்காரச் சிறுக்கிகளோட புண்டையையும் குண்டியையும் கிழிக்குறதுல ஒரு தனி கிக் இருக்கும்டா. அதான்டா சொல்றேன், சண்டை போடாம பொறுமையா இந்த மூணு பேரையும் வச்சுச் செஞ்சு விடுவோம். இங்க எவன் நம்மளைக் கேக்கப்போறான்?"னு ஒரு கொடூரமான முடிவோடு சொன்னான்.

அவன் பேசப்பேச லதா, பூரணி, பூஜா மூணு பேருக்கும் உசிரு போயிட்டு வந்துச்சு. அந்தப் பேச்சுல இருந்த வக்கிரம் அவங்க உடம்பை அப்படியே கூச வச்சுது. லதாவோட உடம்புல பயத்துல வேர்வை வழிஞ்சு, அவங்க கட்டியிருந்த புடவையே நனைய ஆரம்பிச்சது.

அதுக்கு முதல் ஆளு, "டேய் வாயை மூடுடா! இந்த குளிருல, பெட் கூட இல்லாம ராத்திரி பூரா இவளுங்களை ஓக்குற அளவுக்கு நமக்கு டைம் இல்லடா. வேகமா முடிச்சுட்டு கௌம்பணும்,"னு சொல்ல, 


ரெண்டாவது ஆளு அவசரப்பட்டான். "அட சும்மா இருங்கடா! இப்போ என்னை ஓக்க விடுறீங்களா, இல்ல இப்படியே பேசிட்டே இருக்கப்போறீங்களா?"னு சொல்லிக்கிட்டே அவங்களை நோக்கி ஒரு அடி முன்னாடி வந்தான்.

அப்போ பூஜா, கை கால்கள் நடுங்க, "ப்ளீஸ்... ப்ளீஸ் எங்களை விட்டுடுங்க... உங்களுக்கு எவ்வளவு பணம் வேணும்னாலும் சொல்லுங்க, நான் என் அப்பாகிட்ட சொல்லித் தர்றேன். அவரோட உயிரே நாங்கதான். ஆனா எங்க கற்பைச் சூறையாடாதீங்க... ப்ளீஸ் எங்களை விட்டுடுங்க!"னு கதறி அழுதா. அவளோட கண்ணீர் கன்னத்துல வழிஞ்சு அந்த இடமே சோகமா மாறுச்சு.

ஆனா அந்த ரவுடிப் பயலுக மனசுல இரக்கம் கிடையாது. முதல் ஆளு சிரிச்சுக்கிட்டே, "ஹாஹாஹா... இப்படி ஒரு சூப்பரான சரக்கு இன்னைக்குத்தான்டா கிடைச்சிருக்கு, இவளைப் போய் விட்டுடச் சொல்றியே? நீ கவலைப்படாதடி, முதல்ல உங்க மூணு பேரோட புண்டையையும் ஓத்து பொளப்போம், அப்புறம் உங்க வீட்ல இருந்து பணமும் கறப்போம்,"னு சொல்லிட்டு, மின்னல் வேகத்துல லதாவைப் பிடிச்சுத் தள்ளி கீழ போட்டான். அவங்க ஏற்கனவே அங்கே ஒரு பழைய பாயை விரிச்சு வச்சிருந்தாங்க.

அந்த அழுக்குத் தரையில லதா விழுந்ததும், அவங்களோட உடம்பு ஒருமுறை குலுங்கி அடங்குச்சு. ரெண்டாவது ஆளு லதா கையை முரட்டுத்தனமாப் பிடிச்சுக்கிட்டான். அவனோட விரல்கள் அவங்களோட மென்மையான கையில அமுங்கித் தழும்பை உண்டாக்குச்சு. லதா அவன்கிட்ட இருந்து தப்பிக்கத் துடிச்சாங்க, ஆனா அந்த ஆம்பளைங்க பலத்துக்கு முன்னாடி அவங்களால ஒன்னும் பண்ண முடியல.

பூஜா கத்துனா, "டேய் என் அம்மாவை விட்டுடுங்கடா! இது சரியில்ல சொல்லிட்டேன், என் அப்பாவுக்கு இது தெரிஞ்சா உங்க நாலு பேரையும் உயிரோட விடமாட்டாருடா!"னு ஆவேசமா மிரட்டுனா.

இதைக் கேட்டதும் அந்த முதல் ஆளு அவளை ஒரு நக்கல் பார்வை பார்த்தான். "ஏய், இந்த இளசான பொண்ணு உனக்கு அம்மாவா? இதை நாங்க நம்பணும்னு சொல்றியா? அப்புறம் உன் அப்பன் யாருன்னு எங்களுக்கு என்னடி கவலை? நாங்க இந்த ஸ்டேட் ஆளுங்களே கிடையாது, உன் அப்பன் எப்படி எங்களைப் பிடிப்பான்?"னு கேலி பண்ணான். அவங்களுக்கு கந்தசாமியோட பவர் என்னனு தெரியல, இல்ல தெரிஞ்சும் அந்த வெறியில இருந்தாங்க.

பூஜா விடாம, "டேய், இவங்க என் அம்மாடா! முதல்ல அவங்களை விடுடா, நீங்க எந்த ஊருக்காரங்களா இருந்தாலும் தப்பிக்க முடியாது, ஞாபகம் வச்சுக்கோ!"னு மிரட்டல் தொனியில பேசுனா.

அப்போ அங்க இருந்த அரவிந்த், பொறுமை இழந்து கத்துனான். "ஏய் எங்களுக்கே மிரட்டல் விடுறியா? உங்களை முதல்ல ஒரு வழி பண்ணிட்டு, இந்தக் குடோன்லயே கொன்று புதைச்சிட்டுப் போயிட்டே இருப்போம், புரிஞ்சதா?"னு சொல்லவும், பூஜாவோட வாயே அடைச்சுப்போச்சு. அந்த 'கொன்று புதைப்போம்'ங்கிற வார்த்தை அவளை அப்படியே நடுங்க வச்சுது.



"அதான் பார்த்தேன், இம்புட்டு இளசான சரக்கு எப்படி உனக்கு அம்மாவா இருக்க முடியும்னு யோசிச்சேன்! அப்போ உங்க அப்பன் பெரிய காமப் பிரியனா இருப்பான் போல, அதான் இப்படி ஒரு இளசான, முறுக்கான ஃபிகரைக் கல்யாணம் பண்ணிருக்கான்... வயசானாலும் இவளோட இந்த உடம்பு இன்னும் நல்லா வழுவழுன்னு, கும்முனுதான் இருக்கு,"னு சொல்லிக்கிட்டே, லதாவோட சேலையை ஒரே இழுப்பா இழுத்து அவிழ்த்து பக்கத்துல வீசுனான்.

பூரணியும், பூஜாவும் அலறுனாங்க. லதா உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு அணுவும் பயத்துலையும் அவமானத்துலையும் துடிக்க ஆரம்பிச்சுது. மறைஞ்சு நின்ன கிஷோருக்குக் கண்கள் சிவந்து, கை விரல்கள் தூணைக் கீற ஆரம்பிச்சது...
 என்ன நடக்கப்போகுதுன்னு தெரியாம அந்த இடமே ஒரு நரகமா மாறிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

[Lust king 66]

பகுதி 27

அந்தக் குடோனுக்குள்ள காத்து அப்படியே பாரமா உறைஞ்சு போயிருந்தது. ஒரு பக்கம் பழைய இரும்புச் சாமான் வாசனை, இன்னொரு பக்கம் பயத்துல வர்ற அந்த விசித்திரமான வியர்வை வாசனைன்னு அந்த இடமே நரகமா மாறிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

 நிலைமை செம மோசமாகிட்டு இருந்தது. அந்த ரவுடிப் பசங்க ரெண்டு பேரும் இப்போ தங்களோட எல்லையை மீறிக்கிட்டு இருந்தாங்க. அவங்க கண்ணுல தெரிஞ்ச அந்த வக்கிரமான வெளிச்சம், அங்க இருந்த லதா, பூரணி, பூஜா மூணு பேரையும் அப்படியே சுட்டெரிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

அரவிந்த் இப்போ மெதுவாத் திரும்பி பூரணியைப் பார்த்தான். அவனோட பார்வை ஒரு விஷப்பாம்பு இரை மேல பாயுற மாதிரி இருந்துச்சு. பூரணி பயத்துல அப்படியே சிலையா உறைஞ்சுப் போய் நின்னுக்கிட்டு இருந்தா. அவளுக்குள்ள உசிரு போற பயம். உடம்பெல்லாம் நடுங்குது, பல்லெல்லாம் ஒன்னோட ஒன்னு தட்டி சத்தம் போடுது.

அவளோட பட்டுச் சேலை இப்போ வியர்வைல நனைஞ்சு அவ உடம்போட ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு. அந்தப் பயத்துல அவளுக்கு மூச்சு முட்டுது. நெத்தியில ஆரம்பிச்ச வியர்வைத் துளிகள் அப்படியே கன்னத்து வழியா இறங்கி, அவளோட கழுத்து மேல ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு. அரவிந்த் அவளை அப்படியே மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஒரு மாதிரி வக்கிரமாப் பார்த்தான்.

"என்னடி பூரணி... இப்படி வேர்த்து கொட்டுது? பாவம்டி நீ... இந்த வியர்வைல நனைஞ்சிருக்கும் போது நீ இன்னும் செம மொரட்டுப் பீஸா தெரியுறடி!"ன்னு அரவிந்த் நக்கல் சிரிப்பு சிரிச்சான். அவனோட அந்தப் பேச்சுல இருந்த வக்கிரம் பூரணியை இன்னும் நடுங்க வெச்சது. அவ தப்பிக்க வழி தேடி கண்ணைச் சுழட்டுறா, ஆனா சுத்தி இருக்குற இருட்டும் அந்த முரட்டு ஆளுங்களும் அவளைச் சிறைபிடிச்சு வச்சிருந்தாங்க.


அப்போ லதாவோட கையை முரட்டுத்தனமாப் பிடிச்சிருந்த அந்த ரெண்டாவது ஆளு, தன் பாக்கெட்டுல இருந்து மொபைலை எடுத்தான். "டேய் இருடா... இந்த இருட்டுல இவளுங்களைச் சரியாவே பாக்க முடியல"ன்னு சொல்லிக்கிட்டே மொபைலோட டார்ச்சைத் தட்டிவிட்டான்.

சட்டுனு அந்த குடோனோட இருட்டைக் கிழிச்சுக்கிட்டு ஒரு கூர்மையான வெள்ளை வெளிச்சம் பாய்ஞ்சுது. அந்த டார்ச் வெளிச்சத்தை நேரா லதாவோட உடம்பு மேல அடிச்சான். அந்த வெளிச்சத்துல லதாவோட முகமும், அவங்க பயத்துல துடிச்ச அந்தத் தவிப்பும் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

லதா தன் கைகளால மார்பை மறைச்சுக்கிட்டு, "ப்ளீஸ்... வேணாம்டா... வெளிச்சத்தை அணைங்கடா... விட்டுடுங்கடா..."ன்னு கதறினாங்க. அவங்க உடம்பு அந்தத் தரையில அப்படியே நடுங்கிக்கிட்டு இருந்தது. அந்த டார்ச் வெளிச்சம் அவங்க உடம்போட ஒவ்வொரு வளைவு மேலயும் ஏறி இறங்குச்சு.


அந்த வெளிச்சத்துல லதாவோட சிவந்த மேனியைப் பார்த்த அந்த ரவுடிப் பயலுக்குக் கண்ணே குளிர்ந்து போச்சு. அப்படியே ஆச்சரியத்துல வாயைப் பொளந்துக்கிட்டு நின்னான். "அம்மா சத்தியமா சொல்றேன்டா... இத்தனை வருஷமா எத்தனையோ பொம்பளைங்களை ஓத்திருப்பேன்... ஆனா இப்படி ஒரு அழகான, பளபளப்பான உடம்பை நான் என் லைஃப்லயே பார்த்ததே இல்லடா!"ன்னு சந்தோஷத்துல கத்தினான்.

அவனுக்குள்ள காம வெறி தலைக்கேறிடுச்சு. அந்த மொபைலை ஒரு கையில புடிச்சுக்கிட்டு, இன்னொரு கையால லதாவோட கன்னத்தைத் தட்டி, "ஏய்... வெளில என்னவோ எங்களை வேணாம்னு கத்தி நாடகம் போடுற... நாங்க பெரிய ரவுடிங்க, அசிங்கமானவங்கன்னு நினைக்கிறியா? ஆனா இங்க பாரு... உன் உடம்பு வேற மாதிரி சிக்னல் கொடுக்குதேடி!"ன்னு வக்கிரமாச் சிரிச்சான்.

"உன் உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு அணுவும் எப்படித் துடிக்குது பாரு... நீ வேணாம்னு சொன்னாலும் உன் மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒரு ஏக்கம் இருக்குடி... இந்தப் பணக்கார வீட்டுத் திமிரை இன்னைக்கு நாங்க அடக்கும் போது, அந்த வலி உனக்கு இன்பமாத் தான் இருக்கும்!"னு அந்த மிருகம் லதாவோட காதுகிட்ட போய் உறுமுனான்.

லதாவுக்கு அப்படியே அருவருப்புல உடம்பெல்லாம் கூசுது. தன் கண்ண மூடிக்கிட்டு, "கடவுளே... யாராவது வந்து எங்களைக் காப்பாத்த மாட்டாங்களா?"ன்னு மனசுக்குள்ள கதறுறாங்க. பூரணி தன் அத்தையோட அந்தத் தவிப்பைப் பார்த்துட்டு அழுகையை அடக்க முடியாம விம்முனா. ஆனா அந்த இருட்டுல அவங்க அழுகைச் சத்தம் அந்த ரவுடிப் பயலுகளுக்கு ஒரு மியூசிக் மாதிரி இருந்துச்சு.

அந்த குடோனோட ஒரு மூலையில கிடந்த பீட்டர், தன்னைக் கட்டியிருந்த கயிறை அவிழ்க்கப் போராடிக்கிட்டு இருந்தான். ஆனா அந்த ரவுடிப் பசங்க இப்போ லதாவை முழுசா அனுபவிக்கத் தயாராகிட்டு இருந்தாங்க. அந்த மொபைல் டார்ச் வெளிச்சம் இப்போ அவங்க முலையில் நிலைச்சு நின்னுச்சு. லதாவோட மூச்சுக்காற்று வேகமா ஏறி இறங்க, அந்த ரவுடிப் பயலோட கை அவங்க கழுத்தை நோக்கி மெதுவா நகர ஆரம்பிச்சது.

நிலைமை இப்போ கையை மீறிப் போயிட்டு இருந்தது. அந்தப் பொண்ணுங்களோட மானம் ஒரு நூலிழையில தொங்கிக்கிட்டு இருந்தது. அந்த மிருகங்களோட சிரிப்புச் சத்தம் அந்தக் குடோன் முழுக்க எதிரொலிச்சு ஒரு பயங்கரமான சூழலை உண்டாக்கிச்சு.

 அந்தக் குடோனுக்குள் மரண பயம் ஒரு அரக்கனைப் போல அந்தப் பெண்களைத் தொண்டையை நெரித்துக்கொண்டிருந்தது. லதாவுக்கு உசுரே போயிட்டு வர்ற மாதிரி ஒரு தவிப்பு. இத்தனை வருஷமா கட்டிக் காப்பாத்துன எம்.எல்.ஏ பொண்டாட்டிங்கிற கெத்து, அந்தப் பணக்காரத் திமிரு, அவளோட மானம் எல்லாமே இப்போ இந்தக் குப்பைக் குடோன்ல இந்த நாலு பொறுக்கிக கால்ல நசுங்கி சின்னாபின்னமாகப் போகுதேங்குற நெனப்பு அவளைக் கொன்னுச்சு. 

கண்ணுக்கு முன்னாடி அந்த ரவுடி நாய்கள் அவளை நெருங்க நெருங்க, அவளுக்குக் கண்ணெல்லாம் இருட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு. உடம்பு அப்படியே ரத்தமில்லாதது மாதிரி வெளிறிப் போச்சு. மூச்சு காத்து தொண்டையிலயே அடைக்க, சுருண்டு மயங்கி அந்த அழுக்குத் தரையில விழுந்துட்டா லதா.

அம்மா மயங்கி விழுந்ததைப் பாத்ததும் பூஜாவுக்குப் பைத்தியமே புடிச்சிரும் போல இருந்துச்சு. "அம்மா... ஏம்மா... எந்திரிம்மா... ப்ளீம்மா எந்திரிம்மா..."னு கதறிக்கிட்டே அழுதா. சுத்தி என்ன பண்றதுன்னே அவளுக்குத் தெரியல. அவளக் காப்பாத்த ஒரு நாதி இல்லை.

இன்னொரு மூளையில, அவங்கள காப்பாத்த வந்த பீட்டர அந்த ரவுடிப்பசங்க மூணு பேரும் சேர்ந்து இரும்பு ராடால அடிச்சுப் போட்டுருந்தாங்க. அவன் உடம்பெல்லாம் ரத்தம், கை கால்லாம் கட்டுப்பட்டு, செத்த பொணம் மாதிரி ஒரு ஓரமா மயங்கிக் கிடந்தான்.

அந்தப் பழைய குடோனுக்குள்ள இருந்த இருட்டு, அந்த மூணு மிருகங்களுக்கும் ஒரு வேட்டைக்களமா மாறிடுச்சு. கௌரவம், அந்தஸ்து, பணக்காரத் திமிருனு வாழ்ந்த லதா, இன்னைக்கு இந்த அழுக்குத் தரையில மூணு ஓநாய்களுக்கு நடுவுல மாட்டிக்கிட்டுத் தவிக்குறதைப் பாக்கவே அந்த அரக்கர்களுக்குச் செம போதையா இருந்துச்சு.

அந்த மூணு பேரும் லதாவோட உடம்பு மேல அப்படியே பாய்ஞ்சாங்க. லதாவுக்கு உசிரு போற பயம். "வேணாம்டா... விட்ருங்கடா..."னு கத்தக் கூடத் தெம்பு இல்லாம, அவங்க கண்ணுல இருந்து கண்ணீர் அப்படியே அருவி மாதிரி கொட்டுது.

முதல்ல இருந்த அந்த ரவுடிப் பய, லதாவோட முகத்தைக் கவ்விப்பிடிச்சான். அவனோட அசிங்கமான, சிகரெட் வாடை அடிக்கிற வாயால லதாவோட உதட்டை அப்படியே கவ்வி இழுத்தான். அவங்களோட மென்மையான உதட்டுல அந்த மிருகத்தோட எச்சில் அப்படியே வழியுது. லதா அருவருப்புல முகத்தைத் திருப்பப் பாத்தாங்க, ஆனா அவன் விடல. அவங்களோட மூக்கு, கன்னம்னு எல்லா இடத்தையும் நக்கி, தன்னோட வக்கிரத்தைத் தீர்த்துக்கிட்டான். அந்த எச்சிலோட பிசுபிசுப்பு லதாவோட முகத்துல படும்போது, அவங்களுக்கு அப்படியே குடலப் புடுங்கிக்கிட்டு வாந்தி வர்ற மாதிரி ஒரு உணர்வு.


இன்னொரு பக்கம், ரெண்டாவது ரவுடி லதாவோட கால் பக்கமாப் போயி உட்கார்ந்தான். அந்தப் பணக்கார வீட்டுப் பொம்பளையோட கால்கள் அவ்வளவு வெள்ளையா மென்மையா இருந்துச்சு. அவன் வக்கிரமாச் சிரிச்சுக்கிட்டே, லதாவோட கால் விரல்களை அப்படியே கவ்விச் சப்ப ஆரம்பிச்சான்.

"என்னா ருசிடி இது! சொல்லிக்கிட்டே, அவங்களோட பாதத்துல நாக்க வச்சு நக்குனான். லதாவுக்கு உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி சிலிர்த்து, அருவருப்புல அவங்க கால் விரல்கள் அப்படியே மடங்கித் துடிச்சது. தன் கால்களை இழுக்கப் பாத்தாங்க, ஆனா அந்த மிருகம் அவங்க கணுக்காலை இரும்புப் பிடி மாதிரி புடிச்சுக்கிட்டுத் தன்னோட ஆசையைத் தீர்த்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஆனா இது எல்லாத்தையும் விடக் கொடுமை அரவிந்த் பண்ணுனதுதான். அவன் லதாவோட இடுப்புப் பக்கமா உட்கார்ந்திருந்தான். அவனோட கண்கள் லதாவோட அந்த ஆழமான, அகலமான தொப்புள் குழியையே வெறிச்சுப் பார்த்துட்டு இருந்துச்சு. அந்தத் தொப்புள் குழி பயத்துல அப்படியே ஏறி இறங்குறதைப் பாக்க அவனுக்கு ஒரு மாதிரி போதை ஏறுச்சு.



அரவிந்த் மெதுவாத் தன் முகத்தை லதாவோட இடுப்புல வச்சான். "இம்புட்டு அழகான தொப்புளை நான் பார்த்ததே இல்லடி... இதைக் காமிச்சுதானே உன் புருஷனை மயக்கி வெச்சிருக்க?"னு சொல்லிக்கிட்டே, அவனோட நாக்கை எடுத்து லதாவோட தொப்புள் குழியில வச்சு நக்குனான். அவனோட எச்சில் அப்படியே லதாவோட இடுப்புல வடிய ஆரம்பிச்சது. அந்த நாக்கை அந்தத் தொப்புள் குழிக்குள்ள விட்டு ஒரு சுழற்று சுழற்றுனான் பாரு... லதாவுக்கு அப்படியே அடிவயிறு கலங்கிப் போச்சு.

அவமானம் ஒரு பக்கம், அந்த அசிங்கமான தொடுகை இன்னொரு பக்கம்னு லதா அப்படியே ரெண்டுக்கும் நடுவுல செத்துக்கிட்டு இருந்தாங்க. அரவிந்த் விடாம, அந்தத் தொப்புள் குழியைச் சுத்தி முத்தமிட்டு, தன்னோட நாக்கால அப்படியே ருசி பார்த்தான்.



ஒரே நேரத்துல மூணு கொடிய அரக்கர்களும் லதாவோட உடம்பைத் தங்களுக்குக் கிடைச்ச வேட்டையா நெனைச்சு, தேன் குடிக்கிற மாதிரி அனுபவிக்க ஆரம்பிச்சாங்க. அந்த உயர்தர வீட்டுப் பொண்ணோட உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு அங்கத்தையும் அவங்க கைகள் அழுத்தி, கசக்கிப் பிழிஞ்சுது.
லதாவோட உடம்பு பயத்துல நடுங்குது. அவங்களோட தோல் அப்படியே சிலிர்த்துப் போய் கிடக்குது. அந்தப் பழைய குடோனோட குளிருல கூட, அவங்களுக்கு உடம்பெல்லாம் வேர்த்து கொட்டுது.  

லதா தன் கண்ணை இறுக்கமா மூடிக்கிட்டாங்க. "கடவுளே... ஏன் எனக்கு இப்படி ஒரு நிலைமை? என் கௌரவம், என் மானம் எல்லாம் இப்படித் தெருநாய்களோட எச்சிலுக்குப் பலியாகுதே..."னு அவங்க மனசுக்குள்ள ரத்தக் கண்ணீர் வடிச்சாங்க. ஒரு பக்கம் அருவருப்புல அவங்க உடம்பு கூசினாலும், இன்னொரு பக்கம் அந்த மூணு பேரோட பலத்துக்கு முன்னாடி அவங்களால ஒன்னும் பண்ண முடியாம, ஒரு ஜடத்தைப் போல அந்தத் தரையில கிடந்தாங்க.

அரவிந்தின் கை இப்போ லதாவோட முலைகள் நோக்கி நகர ஆரம்பிக்க, அந்த மூணு பேரும் சேர்ந்து லதாவோட மானத்தைச் சின்னாபின்னம் ஆக்கத் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்த அந்த நேரம்... அந்த இடமே ஒரு நரகமா மாறிப் போயிருந்தது. ஒரு உயர்தரப் பெண்ணின் கௌரவம், சில தெருப் பொறுக்கிகளின் காமப் பசிக்கு அப்பட்டமாப் பலியாகிக்கிட்டு இருந்துச்சு. அந்த அவமானம் லதாவோட உசுரையே ஒவ்வொரு செகண்டும் கொன்னுக்கிட்டு இருந்துச்சு.




அந்தக் குடோனுக்குள்ள இருந்த அந்த இருட்டுல, லதாவோட கௌரவமும் மானமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாச் சிதைய ஆரம்பிச்சுது. ஒரு பக்கம் மனசுக்குள்ள அருவருப்பும், 'ஐயோ... இப்படித் தெருப் பொறுக்கிககிட்ட மாட்டிக்கிட்டோமே'ங்கிற அவமானமும் அவங்களை வாட்டி வதைக்க, அவங்களோட உடம்பு மட்டும் அவங்களுக்கே துரோகம் செய்ய ஆரம்பிச்சுது.

என்னதான் மனசுக்குள்ள துளியும் விருப்பம் இல்லைன்னாலும், அந்த மூணு முரட்டு ஆளுங்களோட வெறித்தனமான சீண்டல்கள் லதாவோட நரம்புகளைத் தட்டி எழுப்ப ஆரம்பிச்சுது. காம சுகம்ங்கிற அந்த விஷம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா அவங்க உடம்பை ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்குச்சு. அந்த மூணு முரட்டு காமுகர்களோட கைகளும், நாக்குகளும் அவங்க மேல படும்போது, அந்தச் செழுமையான உடம்பு கட்டுக்கடங்காம துள்ளித் துடிச்சுது.


லதாவோட உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு அணுவும் பயத்துலையும் காமத்துலையும் ஒரு விசித்திரமான போராட்டத்தை நடத்துச்சு. அவங்களோட மூச்சு காத்து இப்போ வேகமா, சூடா வர ஆரம்பிச்சுது. கண்கள் சொருகி, தன்னை அறியாமலேயே அந்தத் தரையில நெளிய ஆரம்பிச்சாங்க.

நிஜத்தைச் சொல்லப்போனா, பல நாட்களா கந்தசாமி லதாவைத் தீண்டவே இல்லை. அரசியலு, அதிகாரமுன்னு அவர் ஓடிக்கிட்டு இருக்க, இளமையும் முறுக்கும் குறையாத லதாவோட உடம்பு ஒரு விதமான வறட்சியில தான் இருந்துச்சு. இன்னைக்கு அந்த அவமானம், கௌரவம், வலி எல்லாத்தையும் தாண்டி, அவங்க உடம்பு அந்த முரட்டுத் தனமான தீண்டலுக்குத் தன்னிச்சையாப் பதில் சொல்ல ஆரம்பிச்சுது.



அந்த மூணு ஆண்களும் லதாவோட உடம்பைத் தங்களுக்குக் கிடைச்ச ஒரு பெரிய விருந்து மாதிரி நினைச்சு, அவங்க நாக்கை வச்சு உடம்பு முழுக்க முத்த மழையைப் பொழிஞ்சாங்க. "ப்ப்பா... என்னா ஒரு சாஃப்ட்டு! இவளை இன்னைக்கு முழுசா உருட்டாம விடக்கூடாதுடா!"னு ஒருத்தன் உறுமுனான்.

ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் போட்டி போட்டுக்கிட்டு லதாவோட உடம்புல தேன் குடிக்க ஆரம்பிச்சாங்க. அவங்க கைகள் லதாவோட சதையை அழுத்திப் பிசையும் போது, லதாவுக்குள்ள ஒரு விதமான கிறக்கம் தாளாமக் கண்களை மூடிக்கிட்டாங்க.

அவங்களோட சிவந்த மேனி இப்போ அந்த முரட்டுத்தனமான கையாடல்னால அங்கங்கே தடம் பதிஞ்சு இன்னும் சிவப்பாத் தெரிஞ்சுது. லதாவுக்குத் தொண்டை வறண்டு போச்சு. 

பல நாட்களுக்குப் பிறகு, லதாவோட அந்தச் சிவந்த கூதி இப்போ ஒரு விசித்திரமான எழுச்சியைக் கண்டுச்சு. அவங்க கூதியில் கட்டிப் பால் முட்டிக்கிட்டு, வெளியே வரத் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்தது. அவங்களோட தொடைகள் தன்னிச்சையா நடுங்கி, ஒன்றோடொன்று உரசிக்கிச்சு.

லதா அந்தப் பரவசத்துலையும் அவமானத்துலையும் ஒரு விதமான முனகலை வெளிப்படுத்தினாங்க. அந்தச் சத்தம் அந்த ரவுடிப் பசங்களுக்கு இன்னும் வெறியை ஏத்துச்சு. "பாருடா... மேடம் இப்போ வழிக்கு வராங்க! பணக்காரத் திமிரு எல்லாம் இப்போ காமத்துல கரையுது பாரு!"னு அரவிந்த் கேலியா சிரிச்சுக்கிட்டே, அவளோட தொடையிடுக்கில் இன்னும் ஆழமாத் தன் கைவரிசையைக் காட்ட ஆரம்பிச்சான்.

லதா ஒரு பக்கம் அழுதுக்கிட்டே இருந்தாலும், அவங்க உடம்பு அந்த மூணு பேரோட முரட்டு ஆட்டத்துக்கு ஈடுகொடுத்து, ஒரு காமப் போர்க்களமா அந்த இடத்தையே மாத்திருச்சு. அவமானத்தின் உச்சியிலும் அவங்க உடம்பு அந்த
வக்கிர சுகத்துல தத்தளிச்சுக்கிட்டு இருந்தது.



'இனிமே நம்மளக் காப்பாத்த மேல இருக்குற அந்தச் சாமி வந்தாத்தான் உண்டு... இல்லன்னா இன்னைக்கு இவனுங்க நம்மளக் குதறி எடுத்துடுவானுங்களே'னு லதா மயக்கத்துக்குப் போறதுக்கு முந்தின செகண்ட் நெனச்சா.


அப்ப கரெக்டா...

டமார்!!!!


குடோனோட அந்தப் பெரிய இரும்புச் சட்டர், ஏதோ புயல் காத்து அடிச்சுப் பேயறைஞ்ச மாதிரி பயங்கரச் சத்தத்தோட தொறந்துச்சு. அந்தச் சத்தத்துல அந்த ரவுடிப் பசங்க நாலு பேரும் ஒரு நிமிஷம் அப்படியே உறைஞ்சுப் போய் வாசலப் பாத்தாங்க.

வெளில இருந்து வர்ற அந்த மங்கலான வெளிச்சத்துல, ஒரு உருவம்... புயல் மாதிரி உள்ளே பாய்ஞ்சு வந்துச்சு. அது வேற யாரும் இல்ல... கிஷோர்!

அவன் கண்ணெல்லாம் ரத்தச் சிவப்பா கொழுந்து விட்டு எரியுது. மூச்சு காத்து சூடா சீறுது. அவனுக்குள்ள இருந்த மிருகம் இப்போ முழுசா முழிச்சுக்கிச்சு. 'யார் மேலடா கை வைக்கிறீங்க நாய்களா!'னு ஒரு சிங்கமா கர்ஜிச்சுக்கிட்டே உள்ளே வந்தான்.

வந்த வேகத்துல, லதா பக்கத்துல நின்னுகிட்டு இருந்த முதல் ரவுடியை ஓடிப்போய் ஒரு உதை விட்டான் பாரு... அந்த அடியில அவன் நெஞ்சு எலும்பு முறிஞ்ச சத்தம் அந்த குடோன்லயே கேட்டுச்சு. அப்படியே காத்துல பறந்து போய் செவுத்துல முட்டி ரத்தத்தைக் கக்கிக்கிட்டு கீழ விழுந்தான் அவன்.

அடுத்த செகண்ட் ரெண்டாவது ஆளு உஷாராகி கத்தியை எடுத்துக்கிட்டு கிஷோரைக் குத்தப் பாய்ஞ்சான். கிஷோர் ஒரு இன்ச் நகர்ந்து அவனோட கத்தியைத் தடுத்து, அவனோட கையை அப்படியே முறுக்கிப் புடிச்சான். 

"ஆஆஆஆ!"னு அவன் கத்துறதுக்குள்ள, 'க்ரக்'னு அவனோட கைய ஒடச்சு, அவனோட முழங்கால்லேயே ஓங்கி ஒரு மிதி மிதிச்சான். அவனோட காலும் கையுமே ஒடஞ்சு, நரம்பு சுண்டி தரையில விழுந்து கதறினான்.

இப்போ அந்த இடத்துல மிச்சம் இருந்தது அரவிந்த்தான். அரவிந்த் உடனே அலர்ட் ஆகி, தற்காப்புக்கு ரெடியானான். 
 கிஷோருக்கு நரம்பெல்லாம் புடைச்சு, வெறி தலைக்கேறிடுச்சு.

ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல மரண அடியோட சண்டை ஆரம்பமாச்சு. அரவிந்த் குத்துறான், கிஷோர் திருப்பி அடிக்கிறான். குடோன் முழுக்க அவங்க வேர்வையும் ரத்தமும் தெறிக்குது. ஆனா கிஷோரோட அந்தத் தகிக்குற கோபத்துக்கு முன்னாடி அரவிந்தால ஈடுகொடுக்க முடியல. அரவிந்த் மூச்சு முட்டித் திணற, கிஷோர் அவனைச் சுழட்டி அடிச்சான். அவனோட மூக்குல இருந்து ரத்தம் கொட்டுது. கடைசியா, அரவிந்தோட காலத் தட்டி விட்டு, அவன் கீழ விழும் போது அவனோட மண்டையில ஓங்கி ஒரு குத்து விட்டான் கிஷோர். மண்டை உடைஞ்சு, கண்ணு சொருகி அப்படியே மயங்கித் தரையில சாஞ்சான் அரவிந்த்.


ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட நின்ன கிஷோர், சுத்திப் பார்த்தான். அரவிந்த் இன்னும் உசுரோடதான் இருக்கான். அவனோட வெறி அடங்கல. அங்க ஓரமா கிடந்த ஒரு கனமான இரும்பு ராடை எடுத்துக்கிட்டு, அரவிந்தோட மண்டையைப் பொளக்கப் போனான். அவன் கைய ஓங்குன அந்த செகண்ட்...

"நிறுத்துப்பா!"

ஒரு கம்பீரமான குரல் அந்த குடோன் வாசல்ல இருந்து கேட்டுச்சு.
கிஷோர் டக்கெனத் திரும்பிப் பார்த்தான். வாசல்ல நாலஞ்சு கார்கள் வந்து நிக்க, எம்.எல்.ஏ கந்தசாமி தன் அடியாட்களோட ஒரு படையையே கூட்டிக்கிட்டு உள்ளே வந்தார். அவரோட முகத்துல தன் குடும்பத்துக்கு வந்த நிலைமைய நினைச்சுப் பெரிய கோபம் எரிஞ்சிட்டு இருந்துச்சு. ஆனா அவர் கிஷோர் கையில் இருந்த ராடைப் பார்த்து அமைதியா,

 "வேண்டாம்பா... நீ ராடை கீழ போடு. இவனை எப்படிச் கவனிக்கணும்னு எனக்குத் தெரியும். இதை நான் பாத்துக்குறேன்,"னு ஆணித்தரமாச் சொன்னார்.

எம்.எல்.ஏ வோட பேச்சைக் கேட்டு கிஷோர் கையிலிருந்த ராடைக் கீழே போட்டான். அரவிந்த் கிஷோரோட அடியில ரத்த வெள்ளத்துல செத்த பொணம் மாதிரி கிடந்தான்.

 லதா சுத்தி என்ன நடக்குதுனு அவளுக்குப் புரிய சில நொடிகள் ஆச்சு. தன் மேல புடவை விலகி இருக்குறத உணர்ந்தவுடனே, அப்படியே பதறிப் போய் தரையில கிடந்த புடவையை எடுத்து அவசர அவசரம்மாத் தன் உடம்புல சுற்றிக்கொண்டாள். அவளுக்கு உடம்பெல்லாம் இன்னும் நடுக்கம் நிக்கல.


அப்போ அங்க ரத்தக் காயங்களோட, நெஞ்சு நிமித்தி நிக்கிற கிஷோரைப் பார்த்ததும் அவளுக்குக் கண்ணுல இருந்து தாரை தாரையாக் கண்ணீர் கொட்டுச்சு. அவசரமாக எழுந்து போய் கிஷோரோட ரெண்டு கைகளையும் இறுக்கமாப் புடிச்சுக்கிட்டா.

"தம்பி... நீ மட்டும் இன்னைக்குச் சரியான நேரத்துக்கு வரலன்னா, நாங்க எல்லாம் உசுரோட இருந்திருக்க மாட்டோம்டா. என் மானத்தக் காப்பாத்திட்ட தம்பி நீ... என் உசுரைக் காப்பாத்திட்ட..."னு சொல்லிக் தேம்பித் தேம்பி அழுதா லதா. அவங்களோட அந்த நன்றி அவங்க ஒவ்வொரு கண்ணீர்த் துளியிலயும் தெரிஞ்சுது.

அதுக்குள்ள கந்தசாமியோட ஆளுங்க போய், கட்டப்பட்டிருந்த பீட்டரையும் பூஜாவையும் அவிழ்த்து விட்டாங்க. பூஜா அழுதுகொண்டே தன் அண்ணி பூரணியை எழுப்பப் போனா.

"அண்ணி... அண்ணி எந்திரி... எல்லாரும் வந்துட்டாங்க... எந்திரி அண்ணி,"னு அவ முகத்துல தட்டி எழுப்பப் பார்த்தாள். ஆனா பூரணி கண்ணைத் திறக்கவே இல்ல. அந்த அதிர்ச்சியிலயும் பயத்துலயும் அவளுக்குப் பயங்கரமான மயக்கம். முகம் எல்லாம் வெளிறிப் போய், மூச்சு மட்டும் மெதுவா வந்துகிட்டு இருந்துச்சு.

பூரணி எழுந்திரிக்காததப் பார்த்ததும் கிஷோருக்கு உள்ளுக்குள்ள தவிப்பு அதிகமாச்சு. உடனே அவன் கொஞ்சம் கூட யோசிக்காம, நேராப் போய் கந்தசாமி கண்ணுக்கு முன்னாடியே கீழ குனிஞ்சு பூரணியை அப்படியே தன் ரெண்டு கைகளாலயும் அலேக்கா தூக்கினான்.

அவளோட உடம்பு ஒரு பஞ்சுப் பொதி மாதிரி இலகுவா இருந்துச்சு. மேகம் மாதிரி எந்த எடையும் இல்லாம இருந்த அவளோட உடம்பை, கிஷோர் தன் இரும்புக் கரங்களால மார்போடு அணைச்சுத் தூக்கிக்கிட்டு காரை நோக்கி நடந்தான்.

மயக்கத்துல இருந்த பூரணி, அவளுக்குள்ள இருந்த அந்த ஆழ்மனசு காதல்னாலயும், பாதுகாப்பு உணர்வுனாலயும் தன்னையுமறியாம தன் ரெண்டு பூங்கரங்களையும் கிஷோரோட கழுத்தைச் சுத்திப் போட்டு, அவன் நெஞ்சோட சாஞ்சுக்கிட்டா. அவளோட மூச்சுக்காத்து கிஷோரோட கழுத்துல பட்டு அவனுக்கு ஒரு நிம்மதியைக் கொடுத்துச்சு.

இதைப் பார்த்த பூஜாவும், அடிபட்டு ரத்தத்தோட நின்னுக்கிட்டு இருந்த பீட்டரும் ஒரு நிமிஷம் அப்படியே ஷாக் ஆகிப் போயிட்டாங்க. 

'என்னடா இது, அப்பா முன்னாடியே இவன் இப்டி தூக்கிட்டுப் போறான், அண்ணியும் கழுத்தைக் கட்டிப் புடிச்சுருக்கே'னு அவங்க மனசுக்குள்ள ஒரு கலவரம் ஓடுச்சு.

ஆனா அங்க நடந்த ஆச்சரியம் என்னன்னா... லதாவோ, கந்தசாமியோ இதை ஒரு துளிகூடத் தப்பா நெனைக்கல. லதாவுக்கு கிஷோர் தன் மானத்தைக் காப்பாத்துன சாமி மாதிரி தெரிஞ்சான். ஒரு ஆபத்து நேரத்துல பொண்ணத் தூக்கிட்டுப் போறான், அவ்ளோதான்னு அவங்க மனசு அமைதியா இருந்துச்சு.

கந்தசாமிக்கும் அதேதான். தன் குடும்பப் பொம்பளைங்களோட மானத்தைக் காப்பாத்தி, தன் எதிரியான அரவிந்த அடிச்சுப் போட்டுருக்கான் இவன். ஒரு அவசர உதவிக்காகத் தன் மருமகளைத் தூக்கிட்டுப் போறான். இதுல என்ன தப்பு இருக்குனு அவர் கிஷோரை முழுசா நம்புனாரு. அந்த நொடியில கிஷோர் மேல அவருக்குப் பெரிய மரியாதை வந்துருச்சு.

கிஷோர் பூரணியைக் கொண்டு போய்க் கார்ல மெதுவாப் படுக்க வச்சான். அவளுக்குப் பின்னாடியே பூஜாவும் லதாவும் கார்ல ஏறிக்கிட்டாங்க.


கந்தசாமி இப்போ அரவிந்தையும், அந்த மூணு ரவுடிகளையும் பார்த்தார். அவரோட கண்ணுல அப்படி ஒரு கொலை வெறி. தன் அடியாட்களைப் பார்த்து, ஒரு கல் நெஞ்சத்தோட உத்தரவு போட்டார்.

"இந்த நாலு நாய்களையும் வெளில விடாதீங்க. இவனுங்களை இந்தக் குடோன்லயே துண்டு துண்டா வெட்டி, இங்கேயே குழி தோண்டிப் பொதைங்கடா... எவனும் இவனுங்களத் தேடி வரக் கூடாது!"னு கட்டளையைப் பிறப்பித்தார்.

அடுத்த சில நிமிஷங்கள்ல, கந்தசாமியோட குடும்பம் அந்த நரகத்துல இருந்து தப்பிச்சுத் தங்களோட பங்களாவுக்குக் கிளம்புச்சு.

கிஷோர், அடிபட்டு ரத்தக் காயங்களோட கிடந்த தன் நண்பன் பீட்டரைத் தன் பைக்ல ஏத்திக்கிட்டான்.

 "மச்சான் ஒன்னும் இல்லடா, நான் இருக்கேன்... தைரியமா இரு,"னு அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்லிக்கிட்டே, அவனைக் காயங்களுக்குக் கட்டுப்போட ஆஸ்பத்திரிக்கு மின்னல் வேகத்துல வண்டியை விட்டான். இரவு காத்துல அவனோட பைக் சீறிப் பாய்ஞ்சுது
. நெஞ்சுக்குள்ள பூரணியைக் காப்பாத்திட்டோம்ங்கிற ஒரு பெரிய நிம்மதி அவனுக்குப் பெருமூச்சா வெளிவந்துச்சு.

[Lust king 66]

பகுதி 28
ஆஸ்பத்திரியின் அந்த நீண்ட காரிடாரில் டெட்டால் வாசனையும், மருந்துகளின் நெடியும் காற்றில் கலந்திருந்தது. இரவு நேரத்தின் அந்த மங்கலான டியூப் லைட் வெளிச்சம் விட்டு விட்டு எரிந்து கொண்டிருந்தது. ஐசியு வார்டுக்கு வெளியே இருந்த சிறிய இரும்பு ஸ்டூலில், தலையைக் கைகளில் தாங்கியபடி உக்காந்திருந்தான் கிஷோர். அவனது உடம்பில் இருந்த காயங்களை விட, மனசுக்குள் இருந்த குற்றவுணர்ச்சியும் வலியும் அவனைப் பெருமளவு வதைத்துக் கொண்டிருந்தது.


உள்ளே படுக்கையில் பீட்டர் அசைவற்று கிடந்தான். உடம்பெல்லாம் வெள்ளை நிற பேண்டேஜ் சுற்றப்பட்டு, முகத்தில் பெரிய ரத்தக்கட்டுகளுடன், ஒரு இரும்பு ராடால் வாங்கிக் கட்டிக்கொண்ட அடிகளின் தழும்புகளோடு கிடந்த தன் நண்பனைப் பார்க்கப் பார்க்க, கிஷோருக்கு நெஞ்சு அடைத்தது.


என் ஒருத்தனுக்காக, எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாம அந்த மரணக் குழிக்குள்ள வந்து விழுந்துட்டானே என் மச்சான்... கிஷோரின் கண்கள் கலங்கின. ஒரு நாள் முழுக்க அவன் அங்கிருந்து நகரவே இல்லை. பீட்டருக்கு மூச்சு சீராக வருகிறதா, அவனுக்கு ஏதேனும் உதவி தேவைப்படுகிறதா எனப் பேயடித்தவனைப் போலப் பார்த்துப் பார்த்துக் கவனித்துக் கொண்டான்.

மறுநாள் காலை, பீட்டருக்கு லேசாக மயக்கம் தெளிந்தது. கண்களைச் சிரமப்பட்டுத் திறந்தவன், தன் அருகில் ரத்தக் காயங்களுடன், தூக்கமில்லாமல் சிவந்த கண்களோடு அமர்ந்திருந்த கிஷோரைப் பார்த்தான்.

"ம... மச்சான்..." என்று காய்ந்து போன தொண்டையில் இருந்து வார்த்தைகளை முக்கி எடுத்தான் பீட்டர்.

சட்டெனப் பதறிப்போய் எழுந்த கிஷோர், பீட்டரின் கைகளைத் தன் இரண்டு கைகளுக்கும் நடுவில் இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டான். "டேய்... டேய்... ஒன்னும் பேசாதடா... நான் இருக்கேன்... நான் இருக்கேன்டா," என்று கிஷோரின் குரல் உடைந்தது. அவனது இரும்புக் கைகள் தன் நண்பனின் மென்மையான விரல்களை ஆதரவாக வருடின.


"பொண்ணுங்க... பொண்ணுங்க தப்பிச்சுட்டாங்களாடா?" என்று வலியைப் பொறுத்துக்கொண்டு கேட்ட பீட்டரின் வார்த்தைகள் கிஷோரை இன்னும் கலங்கச் செய்தது. தன் உசுரு போற நிலைமையிலும் அடுத்தவங்களைக் பத்தி நினைக்கிற அந்த மனசு கிஷோரை உருக வைத்தது.


ஒரு நாள் முழுவதும் ஆஸ்பத்திரியில் இருந்துவிட்டு, பீட்டரின் நிலைமை கொஞ்சம் சீரானதும், அடுத்த நாள் தன் வீட்டிற்கு வந்தான் கிஷோர்.

வீட்டின் கதவைத் திறந்த அவனது அக்கா சுகன்யா, தம்பியின் கோலத்தைப் பார்த்ததும் அப்படியே ஆடிப்போய் விட்டாள். சட்டையெல்லாம் கிழிந்து, முகத்தில் வீக்கமும், கைகளில் ரத்தக் காயங்களுமாக நின்றிருந்த தம்பியைப் பார்த்ததும் அவளுக்குக் குடலே நடுங்கிவிட்டது.

"கிஷோர்... என்னடா இது? உடம்பெல்லாம் இப்படி ரத்தக்களறியா இருக்கு? எந்த வண்டியிலடா அடிபட்டுச்சு?" என்று பதறியபடி அவனைக் கைத்தாங்கலாக உள்ளே கூட்டிச் சென்று நாற்காலியில் உட்கார வைத்தாள்.

கிஷோர் பெருமூச்சு விட்டு, நடந்த அந்த நரகக் குடோன் சம்பவங்களை, எம்.எல்.ஏ குடும்பப் பெண்களுக்கு நடந்த கொடூரங்களை, பீட்டர் பட்ட அடிகளை ஒன்றொன்றாகச் சொன்னான்.

அவன் சொல்லச் சொல்ல சுகன்யாவுக்கு நெஞ்சைப் பிசைந்தது. தன் தம்பி ஒரு பொம்பளையோட மானத்தைக் காப்பாத்தப் போய் இவ்வளவு அடி வாங்கியிருக்கான் என்ற பெருமை ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், பீட்டரின் நிலைமையைக் கேட்டதும் அவளால் அழுகையை அடக்க முடியவில்லை.

"பீட்டர் தம்பிக்கு இவ்வளவு பெரிய அடியா? அந்தப் பசங்க ராடால அடிச்சுப் போட்டானுங்களா? பாவம்டா அவன்... அவனுக்கு யாருடா இருக்கா ?" என்று முந்தானையால் முகத்தை மூடித் தேம்பித் தேம்பி அழுதாள் சுகன்யா. பீட்டரைத் தன் உடன் பிறந்த தம்பியாகவே நெஞ்சில் சுமப்பவள் அவள். உடனே சுடுதண்ணீர் வைத்து, மஞ்சள் தூள் கலந்து ஒரு துணியால் கிஷோரின் காயங்களைத் துடைத்து விட்டாள். ஒவ்வொரு முறை அவள் மருந்து வைக்கும்போதும், அவளது கைகள் தம்பியின் வலியை உணர்ந்து நடுங்கின.


அங்கே எம்.எல்.ஏ கந்தசாமியின் பங்களாவோ ஒரு மயானப் பூமியைப் போலக் காட்சியளித்தது. மூன்று நாட்களாக அந்த வீட்டின் ஜன்னல்கள் கூடத் திறக்கப்படவில்லை. ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குள் ஒரு பயங்கரமான மனநிலையில் உறைந்து போயிருந்தனர்.

லதா இன்னும் தன் அறையை விட்டு வெளியே வரவில்லை. இருட்டைப் பார்த்தாலே அவளுக்குக் குடோனின் அந்த நெடி மூக்கைத் துளைத்தது. பூரணியின் நிலைமையும் அதுதான். தூக்கமில்லாமல், கண்கள் குழிவிழுந்து போயிருந்தாள். அந்த மூன்று முரட்டு ஆட்களின் வக்கிரப் பார்வையும், கிஷோரின் அந்தப் பாதுகாப்பான அணைப்பும் அவளுக்குள் ஒரு பெரும் சூறாவளியைக் கிளப்பி விட்டிருந்தது.

இந்தச் சம்பவங்கள் அனைத்தையும் அரசல் புரசலாகக் கேள்விப்பட்ட வேலைக்காரி பத்மாவுக்கு, அதிர்ச்சியில் வாய் அடைத்துப் போயிருந்தது. மாடியில் இருந்த தையல் மிஷின் அறையைச் சுத்தம் செய்யப் போனவள், அந்த மிஷினையே வெறித்துப் பார்த்தாள்.


சும்மா, துணி தைக்கிற சாதாரணப் பையன்னு நெனச்சோமே... இவ்வளவு பெரிய எம்.எல்.ஏ குடும்பத்தையே ஒருத்தன் ஒண்டிக் கையா நின்னு காப்பாத்தியிருக்கானே... அவனுக்குள்ள எவ்வளவு பெரிய நெருப்பு இருந்திருக்கும்! என்று அவளுக்குள் கிஷோரைப் பற்றிய பிம்பம் ஒரு மாவீரனாக விஸ்வரூபம் எடுத்தது. கிஷோரின் தைரியத்தை நினைத்து அவளுக்கே உடம்பு சிலிர்த்தது.

பங்களாவின் அந்த அமைதிக்குள்ளே கந்தசாமியின் அரசியல் மூளை மட்டும் சைலண்டாக வேலை செய்துகொண்டிருந்தது. அரவிந்தும் அவனது ஆட்களும் அந்தப் பழைய குடோனிலேயே குழியில புதைக்கப்பட்டதை அவர் யாருக்கும் சொல்லவில்லை. அது வெளியே தெரிந்தால் அரசியல் வட்டாரத்தில் பெரிய பூகம்பமே வெடிக்கும் என்பதால், தன் அடியாட்களுக்குக் கடுமையான உத்தரவு போட்டு, அந்த ரகசியத்தை அந்த இருட்டிலேயே ஆழமாகப் புதைத்து விட்டார்.


மூன்று நாட்கள் மெல்ல மெல்ல நகர்ந்தன. குடும்பத்தினர் அந்தப் பேரதிர்ச்சியில் இருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மீண்டு வரத் தொடங்கியிருந்தனர். அப்போதுதான், வேலை நிமித்தமாக வெளியூர் சென்றிருந்த பூரணியின் கணவன் அருண் பங்களாவுக்குத் திரும்பி வந்தான்.
கையில பெட்டியோடு சந்தோஷமாக வீட்டுக்குள் நுழைந்தவனுக்கு, வீட்டின் அந்த மரண அமைதி சட்டென உறைக்கச் செய்தது. நேராகப் பூரணியின் அறைக்குள் சென்றான். அங்கே பூரணி, தலைவிரி கோலமாக, கண்களில் நீர் வற்றிப்போய் கட்டிலில் சாய்ந்திருந்தாள்.

"பூரணி... என்னாச்சு? வீடே ஏன் இப்படி இருக்கு? உன் முகமெல்லாம் ஏன் இப்படி வாடிப்போய் கிடக்கு?" என்று பதற்றத்தோடு அவளருகில் சென்று அவளது தோள்களைப் பற்றினான்.


கணவனைப் பார்த்ததும் இத்தனை நாள் அடக்கி வைத்திருந்த அழுகை பூரணிக்கு வெடித்துக் கொண்டு வந்தது. ஓடிப்போய் அருணின் நெஞ்சில் சாய்ந்து கதறினாள். நடந்த அந்தப் பயங்கரங்களை, அரவிந்த் செய்த காரியங்களை, லதாவுக்கும் அவளுக்கும் நடக்கவிருந்த அந்த மானபங்கத்தை விக்கி விக்கி அழுதபடியே சொன்னாள்.

அதைக் கேட்கக் கேட்க அருணின் கண்களில் ரத்தம் கட்டியது. அவனது நரம்புகள் புடைத்துத் துடித்தன. தன் உயிர் காதலி, தன் மனைவியின் உடலை, அந்தத் தெருப் பொறுக்கிகள் தீண்ட நினைத்தார்கள் என்பதைக் கேட்டதும் அவனுக்குள் இருந்த கோபம் எரிமலையாக வெடித்தது.

"எவண்டா அவன்? என் பொண்டாட்டி மேல கை வைக்க எந்த நாய்க்குடா இவ்வளவு தைரியம்? உன்னை இந்தக் கோலத்துல ஆக்குன எந்தப் பொறுக்கியும் இனி உசுரோட இருக்கக் கூடாதுடி!" என்று சிங்கமாக கர்ஜித்தான்.

கோபத்தில் கண்மூடித்தனமாகத் தன் காரின் சாவியை எடுத்துக்கொண்டு பாய்ந்தான் அருண். "அந்த அரவிந்தை நான் என் கையாலேயே வெட்டிச் சாய்க்கிறேன்!" என்று வெறியோடு கிளம்பினான்.

ஆனால், அவனை வாசலிலேயே மறித்தார் கந்தசாமி.

"அருண்... நில்லுப்பா! கோபத்துல எந்த முடிவும் எடுக்காதே. இது சாதாரணப் பிரச்சனை இல்ல, அரசியல்," என்று அவர் அமைதியாக, ஆனால் அழுத்தமாகச் சொன்னார்.

"அரசியலாவது, மண்ணாங்கட்டியாவது! என் பொண்டாட்டி மானத்து மேல கை வெச்சவனை நான் சும்மா விடமாட்டேன் அப்பா. நீங்க வழி விடுங்க," என்று அருண் தவித்தான்.

கந்தசாமி அவனை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டார். அவருக்கு மட்டும்தான் தெரியும், அருண் யாரைக் கொல்லத் துடிக்கிறானோ, அந்த அரவிந்தும் அவன் ஆட்களும் ஏற்கனவே மண்ணுக்குள் மக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று. ஆனால் அதைத் தன் மகனிடம் கூடச் சொல்லக் கூடாது என்ற பிடிவாதத்தில் இருந்தார்.


"எல்லாம் முடிஞ்சிருச்சு அருண். அந்த நாய்களைப் பத்தி நான் பாத்துக்குறேன். நீ இப்போ பூரணி கூட இரு. அவளுக்கு உன் ஆதரவு தான் இப்போ ரொம்ப முக்கியம்," என்று சொல்லி அவனைத் தடுத்து நிறுத்தினார் கந்தசாமி. அருணுக்குக் கோபம் அடங்கவில்லை என்றாலும், மனைவியின் தவிப்பைப் பார்த்து அவளுக்காக அங்கேயே தங்கிவிட்டான்.

இந்தச் சம்பவங்கள் எல்லாம் பங்களாவில் நடந்து ஓய்ந்த பிறகு, அங்கே ஆஸ்பத்திரியில் பீட்டரின் காயங்கள் ஓரளவுக்குச் சரியாகி வந்தன. மருத்துவர்கள் அவனை டிஸ்சார்ஜ் செய்யச் சம்மதித்தனர்.

கிஷோர் ஒரு ஆட்டோவைப் பிடித்து, தன் நண்பனைத் தன் சிறிய வீட்டுக்கு அழைத்து வந்தான். பீட்டர் ஆட்டோவிலிருந்து இறங்கச் சிரமப்பட்டபோது, கிஷோர் அவனைத் தன் தோளில் தாங்கிக்கொண்டு மெதுவாக உள்ளே அழைத்துப் போனான்.


வாசல் படியிலேயே நின்றிருந்த சுகன்யா, பீட்டரைப் பார்த்ததும் ஓடிச் சென்று அவனது இன்னொரு கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள்.

" உனக்கு எவ்வளவு பெரிய கண்டம் வந்திருச்சு பாரு," என்று சொல்லிக் கொண்டே கண் கலங்கினாள்.


பீட்டரைப் படுக்க வைக்க ஒரு மெத்தையைத் தரையில் விரித்து, அவனை மெதுவாக உட்கார வைத்தாள். உடனே சமையலறைக்குள் சென்று, சூடாக ஆட்டுக்கால் சூப் வைத்துக் கொண்டு வந்து அவனிடம் கொடுத்தாள்.

"இந்தா தம்பி, இதைக் குடி. உனக்கு உடம்புல எந்தத் தெம்பும் இல்ல. என் கையால நான் உன்னைக் கவனிச்சுக்குறேன்," என்று தாய்மையோடு அவனைப் பார்த்தாள்.

பீட்டருக்குத் தொண்டை அடைத்தது. சுகன்யா அவனைத் தன் சொந்தத் தம்பியை விட மேலாகப் பார்ப்பதைப் பார்த்து அவனது கண்கள் குளமாகின.

"அக்கா... நீங்க எனக்குக் கெடைச்ச பெரிய சாமிக்கா. உங்களைப் பார்க்கும்போது எனக்கு என் வலியெல்லாம் பறந்து போயிருச்சு," என்று உணர்ச்சிப் பெருக்குடன் கூறினான் பீட்டர்.

அந்தச் சிறிய வீட்டில், அன்பும் பாசமும் நிறைந்து, காயங்களுக்கு மருந்தாகிக் கொண்டிருந்தது. 

ஒரு பெரிய அரசியல் புயல், தன் கோரத் தாண்டவத்தை முடித்துவிட்டு, ஒரு மயான அமைதியோடு ஓய்ந்திருந்தது. ஆனால், பங்களாவிற்குள் பூரணியின் மனதிற்குள் கிஷோரைப் பற்றிய அந்தப் புதிய தவிப்பும், அருணின் அடங்காத பழிவாங்கும் வெறியும், கந்தசாமியின் அந்த ரகசியமும் இன்னும் எரியும் நெருப்பாகவே கனன்று கொண்டிருந்தன.



அந்த எம்.எல்.ஏ பங்களாவின் பெரிய இரும்புக் கேட் மெதுவாகத் திறந்தது. உள்ளே கிஷோரும், அவனது தோளில் கைபோட்டபடி லேசாக நொண்டிக்கொண்டே பீட்டரும் நடந்து வந்தார்கள். பல நாட்களுக்குப் பிறகு அந்தப் பங்களாவுக்குள் அவர்கள் காலடி எடுத்து வைக்கிறார்கள்.


அன்று சாதாரண வேலைக்காரர்களாக, தையல் மெஷினும் கையுமாக உள்ளே நுழைந்தவர்கள், இன்று அந்த வீட்டின் மானத்தைக் காப்பாற்றிய மாவீரர்களாக உள்ளே வருகிறார்கள். வாசலில் நின்ற வாட்ச்மேன் முதல், தோட்டக்காரன் வரை எல்லோர் பார்வையிலும் இப்போது கிஷோரைப் பார்க்கும்போது ஒரு பிரம்மாண்டமான மரியாதையும் பயமும் தெரிந்தது. வாட்ச்மேன் உடனே ஓடி வந்து, 

"வாங்க தம்பி... பீட்டர் தம்பி எப்படி இருக்கீங்க? காயம் பரவாயில்லையா?" என்று பவ்யமாகக் கேட்டான்.

வேலைக்காரி பத்மா அவர்களைப் பார்த்ததும், ஓடோடி வந்து, "வாங்க ... நீங்க செஞ்சது சாதாரண காரியமில்ல... உங்களை எப்டிக் கும்பிட்டாலும் பத்தாது," என்று கண்ணீர் மல்க வரவேற்றாள்.

கிஷோர் அமைதியாகச் சிரித்துக்கொண்டே, "அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல... எல்லாம் கடவுள் விட்ட வழி," என்று சொல்லிக்கொண்டே பீட்டரைத் தாங்கியபடி ஹாலுக்குள் நுழைந்தான்.


ஹாலில் எம்.எல்.ஏ கந்தசாமி சோபாவில் தீவிர யோசனையில் அமர்ந்திருந்தார். ஒரு காலத்தில் அதிகாரத் திமிரிலும், அரசியல் கெட்டப்பிலும் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்திருந்த அந்த மனிதர், இன்று ஒரு தகப்பனாக, குடும்பத் தலைவனாக மிகவும் தளர்ந்து போயிருந்தார்.

கிஷோரும் பீட்டரும் உள்ளே வருவதைப் பார்த்ததும், ஒரு எம்.எல்.ஏ என்ற பந்தா கொஞ்சம் கூட இல்லாமல், சட்டுனு எழுந்து நின்றார்.

"வாப்பா... வா கிஷோர்... வா பீட்டர்!" என்று அவர் குரல் தழுதழுத்தது.

"ஐயா..." என்று தயங்கியபடி நின்றான் கிஷோர்.

"டேய், அங்கேயே நிக்காதீங்கடா. முதல்ல இங்க வந்து உக்காருங்க," என்று சொல்லிக் கொண்டே தன் எதிரில் இருந்த விலைமதிப்பற்ற சோபாவில் அவர்களை உட்காரச் சொன்னார்.

கிஷோருக்கும் பீட்டருக்கும் தயக்கம். "இல்லய்யா... நாங்க கீழேயே..." என்று பீட்டர் இழுக்க, கந்தசாமி உடனே போய் பீட்டரின் கையைப் பிடித்து சோபாவில் உட்கார வைத்தார். 

"உட்காருடா... என் குடும்பத்துக்காக ரத்தம் சிந்துன உங்களை நான் கீழ உக்கார வெச்சா, எனக்குப் பாவம்டா வந்து சேரும்," என்றார்.

அந்தச் சத்தம் கேட்டு, உள்ளே அறையிலிருந்து லதா வெளியே வந்தாள். ஒரு உயர்குடி குடும்பத்தின் கௌரவமான பெண்மணி, பட்டுப் புடவையும் நகைகளுமாக வலம் வந்த அந்த லதா, இன்று ஒரு சாதாரண காட்டன் புடவையில், முகத்தில் எந்த ஒப்பனையும் இல்லாமல், களைத்துப் போய் வெளியே வந்தாள். அவளது கண்களில் இன்னும் அந்தப் பழைய குடோனின் பயமும், இருட்டும் முழுமையாக விலகவில்லை.


ஆனால், சோபாவில் உட்கார்ந்திருக்கும் கிஷோரைப் பார்த்ததும், லதாவின் கண்களில் ஒரு பெரிய ஒளி பிறந்தது. அந்த முரட்டு ஆட்களின் எச்சில் தன் மீது பட்டு, தன் உடம்பையே கசக்கி எறிய நினைத்த அந்த நரகத் தருணத்தில், இரும்புக் கதவை உடைத்துக்கொண்டு ஒரு சிங்கம் மாதிரி வந்து நின்ற கிஷோரின் உருவம் அவளுக்குள் வந்து போனது.

லதா வேகவேகமாக நடந்து வந்து, கிஷோரின் எதிரில் நின்றாள். அவளது உதடுகள் துடித்தன, கைகள் நடுங்கின.

"முதலாலியம்மா..." என்று பதறிப்போய் எழுந்தான் கிஷோர்.
சட்டென்று லதா, கிஷோரின் இரண்டு கைகளையும் தன் கைகளால் இறுகப் பற்றிக்கொண்டாள். அவளது கண்களில் இருந்து கண்ணீர் மடைதிறந்த வெள்ளம் போலக் கொட்டியது.

"தம்பி... நீ சாதாரண மனுஷன் இல்லடா... நீ எனக்குச் சாமிடா... கடவுள் ரூபத்துல வந்து என்னைக் காப்பாத்துன சாமிடா நீ..." என்று தேம்பித் தேம்பி அழுதாள் லதா.

அந்தப் பெரிய இடத்துப் பெண்மணி, தன்னைச் சாமி என்று கூப்பிட்டு அழுவதைப் பார்த்து கிஷோர் ஆடிப்போய்விட்டான்.

 "ஐயோ அம்மா! என்ன இது? விடுங்க... நீங்க என் குடும்பம் மாதிரி. அதான் செஞ்சேன்... இதுக்குப் போய் நீங்க..." என்று அவளது கைகளை ஆதரவாக வருடினான்.

"இல்ல தம்பி..." என்று விம்மிய லதா, "என் உசுரு போயிருந்தா கூட நான் கவலைப்பட்டிருக்க மாட்டேன். ஆனா... ஆனா அந்த நாய்கள்... என் கௌரவம், என் மானம், என் தாலி... எல்லாத்தையும் நாசம் பண்ண வந்தானுங்க. நீ மட்டும் அன்னைக்கு வரலன்னா... இன்னைக்கு நான் உசுரோடயே இருந்திருக்க மாட்டேன்டா. என் பொணம்தான் இந்த வீட்டுக்கு வந்திருக்கும். என் மானத்தக் காப்பாத்துன உனக்கு நான் என்னடா கைம்மாறு செய்வேன்?" என்று கதறினாள்.

கந்தசாமி வந்து தன் மனைவியைத் தாங்கிப் பிடித்துக்கொண்டார். அவருக்கும் கண்கள் கலங்கிவிட்டன.

"ஆமாப்பா கிஷோர்... என் பொண்டாட்டி சொல்றது நூத்துக்கு நூறு நெஜம். ஒரு ஆம்பளைக்கு எல்லாமே அவனோட குடும்பப் பொம்பளைங்களோட மானத்துல தான் அடங்கியிருக்கு. அன்னைக்கு அந்த மானம் போயிருந்தா, இந்த எம்.எல்.ஏ கந்தசாமியே தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டு செத்திருப்பேன். நீங்க ரெண்டு பேரும் உங்க உசுரப் பணயம் வெச்சு என் குடும்பத்தைக் காப்பாத்தியிருக்கீங்க," என்று உணர்ச்சிப் பெருக்குடன் கூறினார்.

தன் தழும்புகளைத் தடவிக்கொண்டே உட்கார்ந்திருந்த பீட்டர் இதைக் கேட்டு நெகிழ்ந்து போனான். தங்களை எத்தனையோ பேர் நாயினும் கீழாக நடத்தியிருக்கிறார்கள். ஆனால் இன்று, ஊரையே ஆட்டிப் படைக்கும் ஒரு எம்.எல்.ஏ குடும்பம், தங்கள் முன்னால் இப்படி உருகி நிற்பதைப் பார்த்து அவனது தொண்டை அடைத்தது.

"ஐயா... நாங்க உங்க சோத்தத் தின்னவங்க. எங்களுக்கு விசுவாசத்தைத் தவிர வேற எதுவும் தெரியாதுங்கய்யா. கிஷோரும் நானும் உசுரு இருக்குற வரைக்கும் உங்க குடும்பத்துக்காக உழைப்போம்," என்றான் பீட்டர்.

கந்தசாமி பீட்டரின் தோளில் தட்டிக் கொடுத்தார். பிறகு தன் கம்பீரமான குரலில், ஆனால் மிகுந்த பாசத்தோடு ஒரு பெரிய அறிவிப்பை வெளியிட்டார்.

"இங்க பாருங்கடா... இன்னையில இருந்து சொல்றேன். இனிமே கிஷோர், இந்த வீட்டுக்குத் தையல் வேலைக்குப் வந்த ஒரு ஆள் கிடையாது. அவன் இந்த வீட்டின் முக்கியமான நபர்களில் ஒருத்தன்!" என்று அழுத்தமாகச் சொன்னார்.

பத்மாவும் மற்ற வேலைக்காரர்களும் இதைக் கேட்டு ஆச்சரியத்தில் சிலிர்த்து நின்றார்கள்.

தொடர்ந்து கந்தசாமி, "தம்பி கிஷோர்... உனக்கோ, உன் நண்பன் பீட்டருக்கோ... வாழ்க்கையில எந்த உதவி தேவைப்பட்டாலும், அது பணமோ, பொருளோ, அதிகாரமோ... என்ன வேணும்னாலும் என்கிட்ட உரிமையா வந்து கேளுங்க. நான் உங்களுக்குப் பண்ணக் காத்துக்கிட்டு இருக்கேன். என்றார்.

லதாவும் கண்ணீரோடு தலையாட்டினாள். "ஆமா தம்பி... உங்களுக்கு நான் இருக்கேன்," என்றாள்.

கிஷோருக்கு உடம்பெல்லாம் ஒரு விதமான சிலிர்ப்பு ஓடியது. அந்தப் பழைய குடோனில் அவன் சிந்திய ரத்தத்திற்கும், பீட்டர் வாங்கிய அடிக்கும் இன்று மிகப்பெரிய மரியாதை கிடைத்திருக்கிறது.


பாராட்டு மழைகளும், நன்றிக் கண்ணீரும், நெகிழ்ச்சியான வார்த்தைகளும் முடிந்து, பத்மா அனைவருக்கும் காபி கொண்டு வந்து கொடுத்தாள்.

ஹாலில் அமைதி நிலவியது. கந்தசாமி பீட்டரிடம் அவனது மருத்துவம் குறித்து விசாரித்துக் கொண்டிருந்தார். லதா கிஷோரின் காயங்களை அக்கறையோடு பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

ஆனால்... கிஷோரின் மனசு வேறு எங்கிலோ இருந்தது. காபியைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு, அவனது கண்கள் அந்தப் பெரிய வீட்டின் நாலாபுறமும் சுழன்றன.

மாடிப் படிகளைப் பார்த்தான்... பூட்டியிருந்த அறைகளின் கதவுகளைப் பார்த்தான்... அந்த நீண்ட தாழ்வாரத்தைப் பார்த்தான்.

எல்லாரும் வந்துட்டாங்க... லதா சின்னம்மா வந்து பேசுறாங்க, ஐயா பாராட்டுறாரு... ஆனா... அவ எங்க? பூரணி எங்க?

அவனது இதயம் நெஞ்சுக் கூட்டுக்குள் படபடவென அடித்துக்கொண்டது. குடோனில் அரவிந்தின் அந்த வக்கிரப் பார்வைக்குத் தப்பிக் கதறி அழுத அவளது முகம்... அவளை மயக்க நிலையில் அலேக்காகத் தூக்கியபோது அவளது மார்புகள் அவன் நெஞ்சில் அழுந்திய அந்தச் சூடு.

 அவ புருஷன் அருண் வேற ஊர்ல இருந்து வந்துட்டான்னு சொன்னாங்களே... ஒருவேளை அவன் அவளைக் கண்காணிச்சுக்கிட்டு இருக்கானோ? இல்ல அவளுக்கு ஏதாவது உடம்பு சரியில்லையா?

கிஷோரின் மூளைக்குள் ஆயிரம் கேள்விகள் ஓடின. அவனால் ஒரு நிமிடம் கூட அங்கே அமைதியாக உட்கார முடியவில்லை. அவனது கண்கள் ஒரு திருடனைப் போல மாடிப் படிக்கட்டுகளையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

காபியைத் தொண்டைக்குள் இறக்கும்போது கூட, அவனது காதுகள் அவளது கொலுசுச் சத்தத்திற்காகக் காத்துக் கிடந்தன. அந்த வீட்டின் கௌரவமான மருமகள், தன் மனதின் மகாராணியாக மாறிவிட்ட அந்தப் பூரணியை... அவளது அந்தச் சிவந்த, பயந்த முகத்தை, ஒரு நொடியாவது பார்த்துவிட மாட்டோமா என்று அவனது கண்கள் ஏக்கத்தோடு
 மாடிப் பக்கமாக அலைபாய்ந்து கொண்டே இருந்தன.


அந்தப் பங்களாவின் அமைதிக்குள், கிஷோரின் இந்த வெறித்தனமான காதல் தவிப்பு ஒரு பெரிய புயலாக உருவெடுத்துக் கொண்டிருந்தது.

[Lust king 66]

பகுதி 29
அந்தக் கொடூரமான குடோன் சம்பவத்தின் தழும்புகள் மெல்ல மெல்ல மறையத் தொடங்கி, எம்.எல்.ஏ கந்தசாமியின் பங்களா ஒரு மாதம் தனது பழைய தோற்றத்திற்கும், மிடுக்கான நிலைமைக்கும் திரும்ப ஆரம்பித்திருந்தது. ஆனால், அந்த சுவர்களுக்குள் வாழ்ந்த மனிதர்களின் மனசுக்குள் எரியும் நெருப்பு மட்டும் அணையவே இல்லை.

ஒரு மாதம் உருண்டோடிவிட்டது. கிஷோரும் பீட்டரும் இப்போது பழையபடி வேலைக்கு வர ஆரம்பித்திருந்தார்கள். ஆனால், அவர்கள் நடையிலயும், பேச்சிலயும் இப்போ ஒரு பெரிய வித்தியாசம் தெரிந்தது. முன்பு மாதிரி 'ஐயா, அம்மா' என்று கூனிக் குறுகி நிற்காமல், அந்த வீட்டைக் காப்பாற்றியவரகள் என்கிற மிடுக்கோடு, நெஞ்சை நிமிர்த்தி நடந்தார்கள். அந்த வீட்டு வேலைக்காரர்கள் முதல் வாட்ச்மேன் வரை எல்லாரும் இவர்களைப் பார்த்தால் பயந்து ஒதுங்கி வழிவிட்டார்கள்.

கந்தசாமி சொன்ன சொல்லைக் காப்பாற்றினார். கிஷோருக்கும் பீட்டருக்கும் முன்னர் கொடுத்ததை விடப் பல மடங்கு அதிகமான ஒரு தொகையை மாத ஊதியமாக நிர்ணயித்தார். அது மட்டுமில்லாமல், கந்தசாமி தனது கட்சி அலுவலகத்திற்குச் செல்லும்போது கிஷோரையும் தன்னுடன் ஒரு முக்கிய அடியாள் போல, வலதுகையாகக் கூட்டிக்கொண்டு போக ஆரம்பித்தார். தையல் மிஷினில் கால் வைத்துத் துணி தைத்துக்கொண்டிருந்த கிஷோரின் கால்கள், இப்போது எம்.எல்.ஏவின் காரிலிருந்து கம்பீரமாகக் கீழே இறங்கின.


கந்தசாமிக்கு இப்போது தன் வீட்டுப் பெண்களின் பாதுகாப்பில் ஒரு பெரிய பயம் வந்துவிட்டது. அதனால் ஒரு கட்டளை போட்டார்"இனிமே இந்த வீத்துப் பொம்பளைங்க யாரும் தனியா வெளிய போகக் கூடாது. கூட யாராவது ஒரு ஆம்பளைத் துணைக்குப் போகணும்."

அதன்படி, பூஜாவைக் காலையில் காலேஜில் கொண்டு போய் விடுவதும், சாயங்காலம் அழைத்துக் கொண்டு வருவதும் பீட்டரின் முழு நேரப் பொறுப்பானது.


பங்களாவில் இத்தனை மாற்றங்கள் நடந்தாலும், கிஷோரின் கண்கள் மட்டும் ஒரு முகத்துக்காக, ஒரு பார்வைக்காக வெறிபிடித்து அலைந்துகொண்டிருந்தன. அது பூரணி!

ஆனால், குடோன் சம்பவத்திற்குப் பிறகு பூரணி முற்றிலும் மாறிப்போயிருந்தாள். முந்தியெல்லாம் கிஷோரைப் பார்த்தால் ஒரு சிரிப்பு சிரிப்பாள், கண்களால் ஜாடை பேசுவாள். ஆனால் இப்போதெல்லாம் அவள் அவனைக் கண்டுகொள்வதே இல்லை. அவள் எப்போது பார்த்தாலும் தன் கணவன் அருணின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டோ, அவனது தோளில் சாய்ந்துகொண்டோ அவனுடனே ஒட்டி உறவாடிக் கொண்டிருந்தாள்.
உண்மையில் பூரணிக்குள் ஒரு பெரிய மனப் போராட்டம் நடந்து கொண்டிருந்தது.

கிஷோரின் உதடுகளில் அவள் கொடுத்த அந்த வெறித்தனமான முத்தம் அவளைக் குற்றவுணர்ச்சியில் தவிக்க விட்டது.

 'நான் ஒரு கௌரவமான வீட்டு மருமகள். என் புருஷன் அருண் என் மேல உசுரையே வெச்சிருக்கான். ஆனா நான் போய் இந்தத் தையல்காரனைக் கட்டிப் பிடிச்சு முத்தம் குடுத்துட்டேனே... அவனோட முரட்டுத் தனமான தீண்டலுக்கு என் உடம்பு இப்படி அடிமையாகிருச்சே... வேண்டாம்... இந்த ஆசை தப்பு... என்னைக் காப்பாத்துனதுக்காக நான் அவனுக்கு நன்றி சொன்னதோட நிறுத்திக்கணும். என் மனசை அருண் பக்கம் திருப்பணும்,' என்று தீர்மானித்து, தன்னை வலுக்கட்டாயமாக அருணுக்கு நெருக்கமாக்கிக் கொண்டாள்.


அருணுடன் சேர்ந்து சிரித்துப் பேசுவது, அவனுக்கு ஊட்டி விடுவது, அவன் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு காரில் ஏறுவது என்று ஒரு 'உத்தம மனைவியாக' வாழ முழு மூச்சில் போராடினாள்.

ஆனால்... இது கிஷோருக்கு உள்ளுக்குள் பெரிய புகைச்சலையும், கோபத்தையும் கிளப்பியது.

ஒரு நாள் ஹாலில், அருண் பூரணியின் இடுப்பை ஆதரவாக அணைத்தபடி ஏதோ ஜோக் சொல்ல, பூரணி சத்தமாகச் சிரித்து அவன் நெஞ்சில் சாய்ந்தாள். இதைப் படிக்கட்டுகளின் மேல் நின்றபடி பார்த்துக் கொண்டிருந்த கிஷோருக்கு ரத்தம் கொதித்தது. அவனது கண்கள் கோவைப்பழம் போல் சிவந்தன.

'அன்னைக்கு அந்த இருட்டுக் குடோன்ல நாய்கள் கிட்ட மாட்டித் தவிச்சப்போ, அவளை அலேக்காத் தூக்கி நெஞ்சோட வெச்சு காப்பாத்துனது நான்! ஆனா இப்போ புருஷன் வந்தவுடனே என்னைக் கழட்டி விட்டுட்டுப் பத்தினி வேஷம் போடுறியாடி? உன்னை எப்படி என் வழிக்குக் கொண்டு வர்றதுன்னு எனக்குத் தெரியும்...' என்று மனதுக்குள் வன்மமும் காமமும் கைகோர்த்துக் கறுவின.

பசி வந்தால் பத்தும் பறந்து போகும் என்பார்கள். அது வயிற்றுப் பசிக்கு மட்டுமில்ல... காமப் பசிக்கும் பொருந்தும்! ஒரு ஆம்பளைக்குக் காம வெறி கண்ணை மறைத்துவிட்டால், அவனுக்குள் இருக்கும் வீரம், விசுவாசம், இரக்கம், நியாயம் என அத்தனை நல்ல குணங்களும் செத்துப் போய்விடும். கிஷோருக்கும் அதுதான் நடந்தது.

பூரணியின் அந்தத் திமிரான ஒதுக்கம், கிஷோரின் பழைய முரட்டுக் குணத்தைத் தட்டி எழுப்பியது. அவளை எப்போது தனியாகச் சந்திப்போம் என்று ஒரு வேட்டை மிருகம் போல் பங்களாவிற்குள் காத்துக் கிடக்க ஆரம்பித்தான்.

பூரணி எவ்வளவுதான் அருணுடன் ஒட்டிக்கொண்டு இருந்தாலும், சில நேரங்களில் தனியாக மாட்டுவாள் அல்லவா? அந்த நொடிகளைத் தன் காமப் பசிக்குத் தீனியாகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினான் கிஷோர்.

ஒரு நாள் மதியம், அருண் வெளியே போயிருக்க, பூரணி மட்டும் சமையலறையில் தண்ணீர் குடிக்க வந்தாள். யாருமில்லாத நேரம். சடாரென்று பின்னால் இருந்து வந்த கிஷோர், அவளது அந்த மென்மையான, பட்டுப் புடவை கட்டிய இடுப்பில், தன் முரட்டு விரல்களால் ஆழமாக ஒரு கிள்ளு கிள்ளினான்.

"ஆஹ்ஹ்..." என்று அதிர்ச்சியில் துள்ளித் திரும்பிய பூரணி, வாயைப் பொத்திக்கொண்டாள். அவளது கண்கள் பயத்தில் விரிந்தன.

கிஷோர் எந்தச் சலனமும் இல்லாமல், ஒரு வக்கிரமான புன்னகையோடு அவளது கண்களை ஆழமாகப் பார்த்துவிட்டு, ஒன்றும் நடக்காதது போல் அங்கிருந்து நகர்ந்து போனான். பூரணிக்கு நெஞ்சு படபடவென அடித்துக்கொண்டது. அந்த இடுப்புக் கிள்ளலின் வலி, அவளது நரம்புகள் வழியாகப் பாய்ந்து அடிவயிற்றில் ஒரு விசித்திரமான சூட்டைக் கிளப்பியது.


இரண்டு நாட்கள் கழித்து. பூரணி மாடிப் படியில் ஏறிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் கையில் துணி மடிப்புகள் இருந்தன. எதிரே கிஷோர் இறங்கி வந்தான். இருவருக்கும் நடுவில் கொஞ்சம் தான் இடைவெளி. பூரணி அவனைப் பார்த்ததும் பார்வையைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, சுவரோடு ஒட்டி ஒதுங்கி வழிவிட்டாள்.


ஆனால் கிஷோர் நேராகப் போகாமல், அவளை உரசிக் கொண்டு இறங்கினான். அவனது இரும்புக் கைகள் தற்செயலாகப் படுவது போல், பூரணியின் அந்தச் செழுமையான குண்டியின் மீது பலமாக ஒரு தட்டு தட்டி, லேசாகப் பிசைந்து விட்டுப் போனது.

துணிகள் நழுவி விழ, பூரணி அப்படியே சிலையாக நின்றாள். அவளது முகம் வெட்கத்திலும், பயத்திலும் செக்கச்செவேரென சிவந்தது. திரும்பிப் பார்த்தால், கிஷோர் படியின் கீழிருந்து அவளைத் திரும்பிப் பார்த்து உதட்டைக் கடித்துச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தான். அந்தத் தீண்டலின் அழுத்தம் அவளது உடம்பை அப்படியே சிலிர்க்க வைத்தது.

ஒரு நாள் இரவு, லதாவும் கந்தசாமியும் ஹாலில் டிவி பார்த்துக்கொண்டிருக்க, பூரணி தனியறையில் முகம் கழுவிக்கொண்டு வந்தாள். கதவுக்குப் பின்னால் மறைந்திருந்த கிஷோர், சடாரென அவளை இழுத்துச் சுவரோடு சாய்த்தான்.
அவள் கத்த வாயெடுப்பதற்குள், அவனது ஒரு கை அவளது வாயைப் பொத்தியது. அவளது புடவை விலகி, அந்த அகலமான தொப்புள் குழி வெளியே தெரிந்தது. கிஷோர் வக்கிரமாகச் சிரித்துக்கொண்டே, தன் நடுவிரலை அவளது அந்த ஆழமான தொப்புள் குழிக்குள் விட்டு, ஒரு சுழற்று சுழற்றினான்.

பூரணியின் கண்கள் சொருகின. மூச்சுக்காத்து சூடாக வெளிவந்தது.
"என்னடி பத்தினி வேஷம் போடுற? உனக்குள்ள எரியுற நெருப்பு எனக்குத் தெரியாதாடி?" என்று அவளது காதருகே முணுமுணுத்துவிட்டுச் சட்டென விலகிச் சென்றான்.

இப்படித் தொடர்ந்து நடக்கும் கிஷோரின் இந்தத் திருட்டுத்தனமான காமத் தொடுகைகள், பூரணியின் மனதுக்குள் ஒரு பெரிய பூகம்பத்தையே ஏற்படுத்தியது. அவளால் அவனைத் திட்டவும் முடியவில்லை, யாரிடமும் சொல்லவும் முடியாது. கிஷோரிடம் முடிந்த வரை பேசுவதைத் தவிர்த்து, அவனைக் கண்டாலே ஓடி ஒளிந்தாள். ஆனால், இது பூரணிக்கு ஒரு பக்கம் மரணத் தவிப்பைக் கொடுத்தாலும், இன்னொரு பக்கம் அவளையும் அறியாமல் ஒரு சந்தோஷத்தையும், தாள முடியாத காம வலியையும் சேர்த்துக் கொடுத்து அவளைச் சித்திரவதை செய்தது.

இன்னொரு பக்கம் லதாவின் நிலைமை வேறு மாதிரி இருந்தது. குடோன் சம்பவத்திற்குப் பிறகு, லதா பீட்டரைத் தன் சொந்த மகனைப் போல, பார்க்க ஆரம்பித்தாள். எங்கு வெளியே சென்றாலும், கோவிலுக்குப் போனாலும், ஷாப்பிங் போனாலும் பீட்டரைத் தன் காரில் துணைக்கு அழைத்துச் செல்லப் பழகியிருந்தாள்.

ஒரு நாள் லதா பீட்டரை அழைத்துக்கொண்டு கோவிலுக்குச் சென்றாள். லதா ஒரு விலையுயர்ந்த, கனமான பட்டுச் சேலையில், கழுத்து நிறைய நகைகளோடு, எம்.எல்.ஏவின் மனைவியாக அந்த ராஜ நடையோடு முன்னால் சென்றாள். அவளுக்குப் பின்னால் ஒரு விசுவாசமான அடியாளாக, கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு பாதுகாப்பாக நடந்து வந்தான் பீட்டர்.

பீட்டருக்கு லதாவின் மீது அளவற்ற மரியாதை இருந்தது உண்மைதான். ஆனால்... அவன் முனிவன் இல்லையே, ரத்தமும் சதையுமான ஒரு முரட்டு ஆம்பளை தானே!

கோவில் பிரகாரத்தில் காற்று வேகமாக வீசியது. லதாவின் பட்டுச் சேலை காற்றில் லேசாக விலகி, அவளது அந்தத் தங்கம் போல் மின்னும் இடுப்பு மடிப்புகளையும், அந்தச் செழுமையான முதுகையும் அப்பட்டமாகக் காட்டியது.

பின்னாலேயே நடந்து வந்த பீட்டரின் கண்கள், தன்னிச்சையாக அந்தச் சதையின் மடிப்புகளில் போய் ஒட்டிக்கொண்டன. அவனுக்குள் இருந்த மரியாதை ஒரு நிமிடம் காணாமல் போனது. குடோனில், அந்த டார்ச் வெளிச்சத்தில் லதாவின் முகத்தைக் கவ்வி நக்கிய அந்த ரவுடிகளின் செயலும், லதாவின் அந்தப் பளபளப்பான, பால் போன்ற மேனியும் அவனது மூளைக்குள் வந்து ஒரு காமப் புயலைக் கிளப்பியது.

'அடேங்கப்பா... எம்.எல்.ஏ பொண்டாட்டினா சும்மாவா... என்னா ஒரு கட்டை! அந்த நாய்கள் இவங்களை ஏண்டா குதறத் துடிச்சானுங்கன்னு இப்போத் தான் புரியுது. வயசானாலும், மாங்கனி மாதிரி எப்படிச் செழிச்சுப் போய் ஒரு குறையுமில்லாம இருக்காங்க...' என்று அவனது மனசுக்குள் ஒரு அசிங்கமான எண்ணம் ஓடியது.

சட்டென்று சுதாரித்துக்கொண்ட பீட்டர், "ஐயோ சாமி! இப்படி ஒரு எண்ணம் வருதே... நான் என்ன மனுஷன்?" என்று மனதுக்குள் தன்னைத் தானே செருப்பால் அடித்துக் கொண்டான். பார்வையை வேறு பக்கம் திருப்பினான்.

ஆனால், அடுத்த சில நிமிடங்களில் லதா சாமி கும்பிடக் குனிந்தபோது, அவளது பிரம்மாண்டமான பின்னழகும், ரவிக்கையை மீறித் தெரியும் முன்னழகும் பீட்டரின் கண்களைக் காந்தம் போல இழுத்துக் கட்டின. என்னதான் விசுவாசம் இருந்தாலும், பீட்டரின் திருட்டுத்தனமான கள்ளப் பார்வை, லதாவின் அந்தச் செழுமையான உடம்பின் ஒவ்வொரு வளைவு நெளிவுகளின் மீதும் ஒரு காமுகனின் பார்வையாகப் படர்ந்து, அவனுக்குள் ஒரு புது விதமான வெறியை உண்டாக்கிக் கொண்டிருந்தது.

பங்களாவின் அமைதியான தோற்றத்திற்குப் பின்னால், கிஷோரின் காம வெறியும், பூரணியின் தவிப்பும், பீட்டரின் கள்ளப் பார்வையும் என ஒரு பெரிய எரிமலை வெடிக்கக் காத்திருந்தது...

அந்த எம்.எல்.ஏ கந்தசாமியின் பங்களா, வெளியிலிருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு அமைதியின் உறைவிடமாக, கம்பீரத்தின் அடையாளமாகத் தெரிந்தது. ஆனால், அந்த நான்கு சுவர்களுக்குள், ஒவ்வொருவரின் மனதிலும் காமமும், தவிப்பும், வக்கிரமும் ஒரு பெரிய எரிமலையாகக் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது.


கிஷோர் இப்போது அந்த வீட்டின் விசுவாசமான அடியாள். ஆனால் அவனது மனசுக்குள் பூரணி மீதான காம வெறி நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக்கொண்டே போனது. அவளை எப்படிக் கட்டிலில் வீழ்த்துவது, அவளது அந்தப் பட்டுப் போன்ற உடம்பை எப்படித் தன் முரட்டுக் கைகளால் கசக்கிப் பிழிவது என்று ஒரு கண் கொத்திப் பாம்பாக, இரைக்காகக் காத்திருக்கும் வேட்டை மிருகமாக அவளைச் சுற்றியே வட்டமடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

இன்னொரு பக்கம், எம்.எல்.ஏ கந்தசாமியின் மகள் பூஜா, குடோன் சம்பவத்தின் அதிர்ச்சியிலிருந்து முழுமையாக மீண்டு, தனது கல்லூரிப் படிப்பிலும், நண்பர்களுடனுமான வழக்கமான வாழ்க்கையிலும் பிஸியாக மாறிவிட்டாள். வீட்டில் நடக்கும் இந்த எந்தக் காமப் புகைச்சலும் அவளுக்குத் தெரியவில்லை.


ஆனால், பங்களாவிற்குள் இன்னொரு பக்கம் விபரீதமான நெருக்கம் ஒன்று உருவாகிக் கொண்டிருந்தது. அது பீட்டருக்கும் லதாவுக்குமான நெருக்கம்!

குடோன் சம்பவத்திற்குப் பிறகு, லதா பீட்டரைத் தன் நிழல் போலவே மாற்றிவிட்டாள். கந்தசாமியை விட, இப்போது பீட்டர் தான் லதாவிடம் அதிக நேரம் பழக ஆரம்பித்தான். கார் ஓட்டுவது, அவளுக்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்கிக் கொடுப்பது, அவளது அறைக்குச் சென்று உத்தரவுகளைக் கேட்பது என அவளது உலகத்திற்குள் முழுமையாக நுழைந்துவிட்டான். இந்த அதீத நெருக்கம், பீட்டருக்குள் இருந்த விசுவாசத்தைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அரித்து, காமத்தை விதைக்க ஆரம்பித்தது.

எவ்வளவு நெருக்கம் என்றால், லதாவின் அந்தரங்க உடைகளின் ப்ரா, பேண்டீஸ் அளவுகள் கூட பீட்டருக்கு அத்துப்படியாகத் தெரிய ஆரம்பித்தது. டிரை க்ளீனிங் கொடுக்கவோ, அல்லது ஷாப்பிங் பைகளை எடுத்து வைக்கும்போதோ, அந்தப் பணக்கார வீட்டுப் பெண்மணியின் அளவுகளைப் பார்த்துப் பார்த்து அவனுக்குள் ஒரு வக்கிரமான போதை ஏறியது.


ஒருநாள், பெரிய பட்டுச் சேலைக் கடையில் லதா ஷாப்பிங் செய்துகொண்டிருந்தாள். பீட்டர் அவளுக்குப் பின்னால் கைகட்டி நின்றிருந்தான். லதா ஒரு விலையுயர்ந்த, கத்தரிப்பூ நிறப் பட்டுச் சேலையை எடுத்து, தன் மார்பின் மீது வைத்துப் பார்த்தாள்.
"எப்படி இருக்கு பீட்டர் இந்தக் கலரு? எனக்கு நல்லா இருக்கா?" என்று முகத்தில் ஒரு சிறு புன்னகையோடு, விதவிதமான அபிநயங்கள் காட்டித் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

அவள் அப்படித் திரும்பிய போது, அவளது முந்தானை லேசாக விலகி, அவளது அந்த ஆழமான, அகலமான தொப்புள் குழி பீட்டரின் கண்களுக்கு அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. தேனில் ஊறிய பலாச்சுளையைப் போல, எந்த ஒரு குறையுமில்லாமல் பளபளவென இருந்த லதாவின் அந்தச் செழுமையான இடுப்பையும், அந்த ஆழமான தொப்புளையும் பார்த்த பீட்டருக்கு அப்படியே பித்துப் பிடித்துப் போனது.


பீட்டர் மனசுக்குள்...
"அடேங்கப்பா... எம்.எல்.ஏ உங்களை சும்மாலாம் பொண்டாட்டியா ஆக்கிக்கல... இந்த வயசுலயும் எப்படி கும்முனு இருக்கீங்க... அந்த ரவுடிப் பசங்க உங்க தொப்புளை நக்கினப்ப, எனக்குக் கோவம் வந்துச்சு, ஆனால் மாறா எனக்குள்ளயும் ஒரு நாய் முழிச்சுக்கிச்சு தாயே..." என்று மனதுக்குள் வக்கிரமாக நினைத்துக்கொண்டே, தவிப்போடு அவளது அழகை மாறி மாறிப் பார்த்து விழுங்கினான்.

கிஷோர் பூரணிக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தாலும், அவனுக்குள் இருந்த அந்த முரட்டுத்தனமான இளமைக் காமப் பசி அவனைச் சும்மா இருக்க விடவில்லை. பசி வந்தால் பத்தும் பறந்து போகும் என்பது போல, அவனது காமப் பசிக்குத் தீனியாக அங்கே சிக்கியவள் அந்த வீட்டின் வேலைக்காரி பத்மா.

பங்களா வீட்டின் வேலைகளைச் செய்து, உடம்பில் முரட்டுச் சதையோடு, தெனாவெட்டாக இருந்த அந்த வேலைக்காரி பத்மாவின் உடம்பை, தனது காம விளையாட்டு மைதானமாகவே மாற்றிக் கொண்டான் கிஷோர்.

யாருமில்லாத மதிய நேரங்களில், சமையலறையில் வைத்து பத்மாவை மூன்று முறை முழுமையாகப் புணர்ந்து அவளது கொழுப்பெடுத்த உடம்பைக் கசக்கிப் ஓத்து பிழிந்திருந்தான். சமையலறையில் அவள் பாத்திரம் கழுவிக்கொண்டிருக்கும் போது, சத்தமில்லாமல் பின்னால் சென்று, அவளது இடுப்பைப் பிசைந்து, புடவையை மேலே தூக்கி, எந்த முன்னறிவிப்புமில்லாமல் தனது முரட்டுத்தனமான ஆண்மையால் அவளது அந்தப் பாரமான பின்னழகில் குத்திக் கிழிப்பான்.

"ஆஆஹ்... மெதுவாடா ராட்சசா... உசுரு போகுதுடா..." என்று பத்மா முனகினாலும், அவனது அந்த இளமை முறுக்கில் அவள் முழுமையாக மயங்கித் தன் உடம்பை அவனுக்குச் சமர்ப்பித்தாள்.


 வேலை முடிந்து வேர்த்து விறுவிறுத்துப் போய் பத்மா மாடிக்குத் துணி காயப்போட வரும்போது, மொட்டை மாடியில் இருக்கும் தண்ணீர் தொட்டியின் இருட்டில் வைத்து அவளைத் திகட்டத் திகட்ட ஓத்து பத்மாவின் கூதி கொழுப்பை அனுபவிப்பான். தொட்டியிலிருந்து கசியும் தண்ணீரும், பத்மாவின் உடம்பில் வழியும் வியர்வையும் ஒன்றாகக் கலக்க, அந்த இருட்டில் அவளது முலைகளைத் தன் இரும்புக் கைகளால் பிசைந்து சாறாக்கினான். அவளது பெண்மையின் சுவையை, அந்த இருட்டு மொட்டை மாடியில் வெறித்தனமாகப் பருகித் தன் இளமைப் பசியைத் தீர்த்துக்கொண்டான். உடம்பில் இருக்கும் ஒவ்வொரு அங்கத்தையும் விடாமல் முத்தமிட்டு, கடித்து, அந்த வேலைக்காரியின் உடம்பைத் துவம்சம் செய்தான்.



கிஷோரின் மனதிற்குள் ஒரே ஒரு கணக்குத்தான் ஓடியது"நமக்குத் தேவையான கிடாக்கறி (பூரணி) நம்ம கைக்கு வர்ற வரைக்கும், இந்தக் கோழிக்கறியை (பத்மா) சாப்பிட்டுப் பசியாறுவோம்."


பத்மாவும் கிஷோரின் அந்த முரட்டு ஆட்டத்துக்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் திணறினாலும், அவனது காமத் தீண்டலுக்கு அடிமையாகி, 'போதும் போதும்' என்ற அளவுக்குத் தன் கொழுத்த உடம்பை அவனுக்குத் தாரை வார்த்தாள்.

மொட்டை மாடியிலும், சமையலறையின் இருட்டிலும் கிஷோர் பத்மாவுடன் அடிக்கும் இந்தக் காமக் கூத்துகளை, பூரணி ஓரிரு முறை எதேச்சையாகப் பார்த்துவிட்டாள். சமையலறைப் பக்கம் தண்ணீர் குடிக்க வரும்போது, இருட்டில் பத்மாவின் புடவை விலகிக் கிடக்க , கிஷோரின் கைகள் அவளை ஆக்கிரமித்திருப்பதைப் பார்த்ததும் பூரணிக்கு நெஞ்சு சுளீரென்று வலித்தது.

அவள் கண்டும் காணாதது போல் அமைதியாக அங்கிருந்து நகர்ந்து தன் அறைக்கு வந்து கதவைச் சாத்திக்கொண்டாள். ஆனால் அவளது மூச்சுக்காற்று சூடாக வெளியேறியது. அவளுக்குள் ஒரு விசித்திரமான தவிப்பு. கோபமா, பொறாமையா, அல்லது காமமா என்று அவளுக்கே புரியவில்லை. 'அந்த வேலைக்காரியப் போய் இப்படி வெறித்தனமா அனுபவிக்கிறானே... அவளைத் தொடுற அந்த முரட்டுக் கைகள் என்னைத் தொட்டா எப்படி இருக்கும்?' என்ற எண்ணம் அவளது நரம்புகளைச் சுண்டி இழுத்தது.

தன்னுடைய கணவன் அருண் மீதான உண்மையான காதலுக்கும், தன் உடம்பு கேட்கும் அந்த முரட்டுத்தனமான காமத் தேவைக்கும் இடையில் பூரணி ஒரு பெரிய போராட்டத்தையே நடத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

இரவு நேரங்களில், அருண் அவளைத் தன் காதலால் நிரப்பி, படுக்கையில் அவளைப் புரட்டி எடுத்தான். அருணின் தீண்டல்கள் அன்பானவை, மென்மையானவை. ஒரு கணவனாக அவன் அவளுக்கு எல்லாவற்றையும் சிறப்பாகவே கொடுத்தான்.

ஆனால்... பூரணியின் உடம்பு இப்போது அதையெல்லாம் தாண்டி ஏதோ ஒன்றைத் தேடியது. அருண் அவளை முத்தமிடும்போதும், அவளது உடம்பைத் தீண்டும்போதும், பூரணியின் கண்கள் இருட்டில் கிஷோரின் உருவத்தையே தேடின. அருண் என்னதான் அவளைப் படுக்கையில் திருப்திப்படுத்தினாலும்,  


கிஷோரின் முரட்டுத்தனம், சமையலறையில் அவன் அவளது இடுப்பைக் கிள்ளிய அந்த வக்கிரமான தீண்டல், மாடிப் படியில் அவளது பின்னழகில் தட்டிய அந்தத் திமிரான ஆளுமை... இவற்றுக்கு முன்னால் அருணின் அந்த மென்மையான காதல் ஈடுகொடுக்கவே முடியவில்லை.


"கடவுளே... நான் ஏன் இப்படி ஒரு கேவலமான பொம்பளையா மாறிக்கிட்டு இருக்கேன்? என் புருஷன் என் மேல உசுரையே வெச்சிருக்கான்... ஆனா என் உடம்பு அந்தத் தையல்காரனைக் கேட்டு இப்படித் துடிக்குதே..."என்று பூரணி இருட்டில் கண்ணீர் வடித்தாள்.


கிஷோரின் வேட்டை எப்போது தன் மீது பாயும் என்று அவள் ஒரு பக்கம் பயந்தாலும், அவளது அடிமனது அந்த வேட்டைக்காகக் காத்துக்கிடந்தது என்பதுதான் மறுக்க முடியாத உண்மை. பங்களாவின் அந்த அமைதியான இரவில், காமமும் துரோகமும் மெல்ல மெல்லத் தங்கள் இருண்ட சிறகுகளை விரித்துக் கொண்டிருந்தன.

கிஷோர் அடுத்த திட்டத்தை ஆரம்பித்தான்,பூரணி முன்பு பத்
மாவை கதர் கதர ஓத்து அனுபவிக்க முடிவு செய்தான்,தன் சுண்ணி திறமையை பூரணி பார்த்து மயங்கவேண்டும் என்று முடிவு செய்தான்....