[Pallaki]

Marvelous updates. Keka. Super ga undhi story. I think it came to climax. Need to see writer ga part-3 ani continue chestharoo ledha ee story ni ekkada tho end chestharoo. 

Edhi emi ayina ee story complete ayina eniko story tho ma andharini adharistharu ani annukuntuna. Eagerly waiting for next updates

There is no part-3 or season -3

[Pallaki]

bro.. can you start focus on priyamaina satruvu story.... oka update ivvandi bro...

Evening rasthanu bro

Update kuda evening isthanu

[Pallaki]

Me mind lo unnadhi as it is dimpandi chalu.. meeku chala manchi taste undhi bro.. andariki nachuthadi..edi 100000000000000% True

Thank you❤️❤️

[Pallaki]

Bro no words to describe your writing skill superb  yr): clp);

Thank you

[Pallaki]

Next story backdrop enti ani adaganu.. but KGF level lo undela plan cheyandi.. kastha peddaga undhi ah story kuda 100 pages and 700k views min. Cross cheyali ani korukuntunna

Katha theme undhi Kani inka em anukoledhu bro

Emaina ideas unte cheppu

[Pallaki]

And Next Update appudu post chestharo kastha chepthara

Ivvala evening Priya satruvu update isthanu office aipoyaka

[Pallaki]

Asalu aagadam ledhu.. meeru antha twaraga post chesthara ani 1000 kalla tho waiting andi.. please update soon

Work from home tensions bro...

[Pallaki]

Mari ee stroy update appudu undochu bro??

Inka em rayaledhu bro already ending kabatti oka half n hr lo raseyochu , inka emi thattaledhu waiting for thoughts

[Pallaki]

చాలా అద్భుతంగా రాశారు అండి .... రెండు అప్ డేట్ లు దేనికదే సాటి.... అద్భుతమైన నేరేషన్ తో అద్భుతమైన సస్పెన్స్ ట్విస్టులతో మనసు రంజింప చేసే విధంగా లవ్లీ గా రాశారు...
ఈ రెండు అప్డేట్స్ లో లవ్ అండ్ ఎఫెక్షన్ చాలా అద్భుతంగా పండించారు....
మదర్ సెంటిమెంట్ ని ఇరగదీశారు.... నాకైతే బాహుబలి2 గుర్తు వచ్చింది ఆల్మోస్ట్ అందులో  ఉన్న క్లైమాక్స్ సీన్ గా ఉంది.. టైటిల్ కూడా అమ్మ కోసం, పగ ప్రతీకారం, రివేంజ్ అని పెట్టి ఉంటే బావుండేదనిపించింది...
Manasa is the key player of the entire story... Really I love that character.... కొండంత ప్రేమ నా మనసులో పెట్టుకొని... ఎంతో ప్రేమగా... మోసం చేయడం ఒక ఆర్ట్.... బహుశా తేనె పూసిన కత్తి అనొచ్చు.. ఎవరైనా నమ్మిన వాళ్లని మోసం చేస్తారు... అది అంతే....

"  Violence ..violence ...violence.... I do not like it.. I avoid it.... But violence like me very bad".... ఇది విక్రమ్ క్యారెక్టర్ కి భగా సూట్ అవుతుంది.... ఇంకా డేంజర్స్ గా ఉండటం కూడా చాలా గ్రేట్ విషయం.... దేనికీ చలించని మనస్తత్వం చాలా రేర్ piace...

మధ్యలో ఐరన్ మ్యాన్ నీ లాగారు ఏంటి స్వామి.... అంటే ఎక్స్ప్లోజివ్ నానో టెక్నాలజీ యూస్ చేస్తున్నారు అన్న మాట.... చూద్దాం మీరు ఏరేంజ్  deadly weapons చేస్తారో చూద్దాం.,.... ఇది చాలా బాగుంది...

నాకైతే ఈ స్టోరీ క్లైమాక్స్ వచ్చిందని అర్థమైపోయింది... మీరు క్లైమాక్స్ ఎలా డిజైన్ చేస్తారు చూడాలి... Best of luck for wonderful క్లైమాక్స్ with wonderful twisters and more dangerous violence episode....

నిజంగా మీ అద్భుతమైన నేరేషన్ స్టైల్ కి ఫిదా అయిపోయాం... ఈ స్టోరీ కథ అయిన తర్వాత వేరొక అద్భుతమైన కథతో అత్యద్భుతంగా రాయండి...

ధన్యవాదాలు మిత్రమా

ధన్యవాదాలు మిత్రమా

❤️❤️❤️

[Pallaki]

మీరు కూడా ఇంకొక ఇంకొక కొత్త స్టోరీ ప్రారంభించాలని అని అనుకుంటున్నాను ఒక సెక్యూరిటీ అధికారి లేడీ సెక్యూరిటీ అధికారి క్యారెక్టర్ మీద ఇలాంటి సస్పెన్స్ థ్రిల్లర్ స్టోరీ ఒకటి కొత్తగా ప్రారంభించాలని కోరుకుంటున్నాను

ట్రై చేస్తాను ❤️❤️

[Pallaki]

Superb update next update lo action ey matram tagakudadu bro.....

❤️❤️

[Pallaki]

Story chala bagundi bro..like commercial movie laga

❤️❤️❤️

[Pallaki]

Hi రచయిత గారు.. నాకు ఒక డౌట్.. రాకెట్ dealings అప్పుడు ఇస్రో వాళ్ళని కలిసినప్పుడు ఒక అమ్మాయి ని చూసి ఆమె ఎదో ప్రాబ్లెమ్ లో ఉందని తెలుసుకుంటాడు గా విక్రమ్.. దానికి సంబంధించి ఏమైనా స్టోరీ ఉంటుందా అండి??

మీ రచన శైలి మాత్రం అద్భుతం...

ఆల్రెడీ కామెంట్స్ లో మెన్షన్ చేశాను మిత్రమా ❤️❤️

[Pallaki]

ఎపిసోడ్ ~ 13

మొదటి మెట్టు మీద నా కాలు నా వెనుకే రషీద్, నేను కాపాడిన అబ్బాయి వాళ్ళ అన్నయ్య ప్రమోద్ తన పక్కనే ముద్రగడ సైన్యం కి నాయకత్వం వహిస్తున్న తమ్ముడు రాము ..... ఆ వెనుక నాలుగు వందల మంది సైన్యం.....

ఒకొక్క మెట్టు ఎక్కుతుండగానే ఎదురుగా గేట్ దెగ్గర కాపలా ఉన్న పది మంది అడ్డంగా నిలబడ్డారు....శశి దెగ్గర నేర్చుకుని చాలా రోజులయ్యింది.... నా గురి ఎలా ఉందొ చూద్దామని మొదటి బాణాన్ని ఎక్కుపెట్టాను.... హెడ్ షాట్... ఎస్ అనుకున్నాను..

సగం మెట్లు ఎక్కుతుంటేనే నాకు అర్ధం అయ్యింది ఈ పాలస్ ఈ దీవి మధ్యలో ఉంది, ముందంతా సిటీ వెనకంతా అడివి కొండలు మెట్లు ఎక్కుతుండగా పాలస్ పై కప్పు కనిపించింది ఇదే పర్ఫెక్ట్ స్పాట్ అని...

టోనీ స్టార్క్ చెప్పిన గాడ్జెట్ ని ఆక్టివేట్ చేసి బాణానికి కట్టి వదిలాను కరెక్ట్ గా పాలస్ మీద ఉన్న జండాకి గుచ్చుకుంది..

ఆ పది మందిని గేట్ దెగ్గరికి చేరుకొకముందే చంపేశారు.... ఈ లోగా పెద్ద శంఖం మోగింది....

గేట్ ఓపెన్ చేసి లోపలికి వెళ్ళాం ఎదురుగా రవి, వాళ్ళ సైన్యం దాదాపు వెయ్యి మంది పైనే ఉండుంటారు...

ధనుస్సు ని భుజానికి తగిలించి కత్తి అందుకుని ముందుకి దూకాను..

నా వెనకే అందరూ....

రషీద్ : ఎటాక్...

ప్రమోద్ : ఈ యుద్ధం శాంతి కోసమే..... పదండి...

రాము : జై భవాని
వెనక తెగ ప్రజలు : జై భవాని....

యుద్ధం మొదలయింది దొరికిన వాళ్ళని దొరికినట్టు నరక్కుంటూ పోతున్నాం అటు రవిని చూసాను ముద్రగడ వాళ్ళు చుట్టు ముట్టారు నేను ఇక్కడ చిక్కుకు పోయాను వాళ్ళని గమనిస్తూనే వీళ్ళతో కొట్లాట లో ఉన్నాను....

రషీద్ ఒక్కడే ఇద్దరిద్దరినీ చంపేస్తున్నాడు... ఇండియా డాన్ అనే పదానికి న్యాయం చేస్తున్నాడు.... అంతా గొడవ గొడవ గా ఉంది.... ఎటు చూసినా అరుపులు, కేకలు, రక్తం ఏడుపులు.... అప్పటి వరకు పుస్తకాలలో చదివిన యుద్దాలు ఎంతో ఎంటర్టైన్మెంట్ గా ఉండేవి కానీ యుద్ధం చేస్తుంటే తెలుస్తుంది అది ఎంత కష్టమో... ఎన్ని ప్రాణాలు పోతున్నాయి నేనే ఒక ముప్పై మందిని పొట్టన బెట్టుకున్నాను.... ఇంకా ఎంత మంది ఈ చేతుల్లో చస్తారో నాకు తెలీదు కానీ ఇదేది నాకు నచ్చలేదు.... మధ్యలో ఆపలేనని కూడా తెలుసు...

ఈలోగా రవి చుట్టు ఉన్నవాళ్లలో ఎనిమిది మంది గాయపడ్డారు వాళ్ళ మధ్యలోకి వెళ్లి రవి కి అడ్డంగా నిల్చున్నాను.... అందరిని వెళ్లిపొమ్మని వేలితో సైగ చేశాను...

చీకటి పడింది...

ఇటు పక్క మానస సంధ్యని కాపాడడానికి ఒంటి చేత్తో పోరాడుతుంది మానస చుట్టు శవాలు కుప్పలు గా పడి ఉన్నారు....ఎక్కువ సేపు నిలబడలేదని తనకీ తెలుసు అందుకే పక్కనే ఉన్న కిటికీ ని తన్ని సంధ్యని బైటికి పంపించేసి తను దూకేసి సంధ్య చెయ్యి పట్టుకుని బైటికి పరిగెత్తింది..

బైట గార్డెన్ లోకి వచ్చింది పది మంది చుట్టు ముట్టారు మానస వెనకాల పెద్ద కొబ్బరి చెట్టు ఉంది దానికి సంధ్యని అనించి తన ముందు నిల్చుని ఒక పక్క పెద్ద కత్తి తిప్పుతూనే కింద ఎవ్వరికి కనిపించకుండా చిన్న కత్తితో ఎటాక్ చెయ్యసాగింది.... ఆ పది మందిలో ఒకడు మానస టెక్నిక్ కనిపెట్టేసాడు అప్పటికే మానస నలుగురుని చంపేసింది... సడన్ గా ఒక కత్తి మానస చెయ్యిని చీల్చింది.... ఆ కత్తి దూసిన వాడి మెడ మీదకి చిన్న కత్తిని విసిరింది వాడు పోయాడు ఇక మిగిలిన వాళ్ళని కూడా చంపేసింది....

అందరూ పోయాక లేచి మళ్ళీ సంధ్య వెళ్లలో తన వేళ్ళు కలిపేసి గట్టిగా పట్టుకుంది.

సంధ్య : ఆయాస పడుతున్న మానస ని చూస్తూ "మానస చెయ్యి" అని బాధగా అంది.

మానస ఆయాస పడుతూనే చెయ్యి చూసుకుని కత్తి దిగిన చోట గాలి ఊదుకుంది, పక్కనే ఒకడి షర్ట్ చించి చేతికి గట్టిగా కట్టు కట్టుకుంది....

మానస : అత్తయ్య ఇక్కడ ఉండటం మంచిది కాదు, ముందు వినపడుతున్న గోల చూస్తుంటే ఏదో జరుగుతుంది.... పద వెళ్ళిపోదాం....

మానస సంధ్య చెయ్యి పట్టుకుని గేట్ వైపు వెళ్ళసాగింది.... పాలస్ లోకి ఎంటర్ అవ్వగానే మానస కళ్ళతో ఒక యుద్ధమే జరుగుతుందని గమనించింది.

ఒక పక్క రవికి విక్రమ్ కి జరుగుతున్న యుద్ధాన్ని చూస్తుండగానే దేవికి సంధ్య కనిపించింది.

సంధ్యని చూస్తూనే దేవి సైగ చేసింది మానస చుట్టూ ఇరవై మంది నిలబడ్డారు.

దేవి : మానస తప్పుకో ఇదే ఆఖరి సారి ఇక చెప్పను...

మానస : అమ్మా నీకిచ్చిన మాట ప్రకారం ఆ ఐదు ఉంగరాలు నీకు దక్కే వరకు నీ వెంటే ఉంటానని మాట ఇచ్చాను, నేను ఇచ్చిన మాట నిలబెట్టుకున్నాను... ఇక నా కర్తవ్యం నన్ను చెయ్యని...

దేవి : ఏది నీ కర్తవ్యం నాకు ఎదురు తిరగడమా?

మానస : అవన్నీ నాకు తెలీదు కానీ నా జీవితం లో మొదటి సారి నాకు నచ్చిన పని చేస్తున్నాను...

దేవి : ప్రాణాల మీదకి తెచ్చుకుంటున్నావ్...

మానస : నాకు నా ప్రాణాల మీద ఆశ ఎప్పుడో పోయింది, ఈ జన్మలో ఎలాగో నాకు నచ్చినట్టు నాకు నచ్చిన వాడితో బతకలేకపోయాను.... వచ్చే జన్మలో అయినా తీరాలని కోరుకుంటాను అని కత్తి తిప్పింది యుద్దానికి నేను సిద్ధం అన్నట్టు....

ఈ లోగా ఒక సైనికుడు వచ్చి : మహారాణి, రాజవారు...... అన్నాడు.

దేవి కోపం గా మానసని చూస్తూ : "కానివ్వండి" అంటూ లోపలికి వెళ్ళింది.

ఇరవై మంది మీదకి వస్తుంటే వారి చుట్టు ఇంకో ముప్పై మంది ముద్రగడ ప్రజలు ఆ ఇరవై మంది గొంతు కోసేసారు.

మానస అయోమయంగా చుట్టు చూస్తూ సంధ్య చెయ్యి గట్టిగా పట్టుకుంది.... వాళ్లంతా వెళ్లిపోయారు...

మానస అటు ఇటు చూడటం చూసిన సంధ్య

సంధ్య : ఇంకా అర్ధం కాలేదా మానస.... అటు ఇటు కాదు అక్కడ.... అక్కడ చూడు మానస నా బిడ్డ వచ్చాడు.... అని గర్వంగా వేలు తన కొడుకు వైపు చూపించింది.

మానస విక్రమ్ ని చూడగానే ప్రాణం లేచి వచ్చినట్టయింది.... కొండంత బలంగా ఉంది...

మానస సంధ్య విక్రమ్ ని చూడసాగారు......

రవి నా మీదకి దూకాడు గట్టిగా తన్నాను గోడ పగల గొట్టుకుని లోపల పడ్డాడు.... నేను లోపలికి వెళ్ళాను వెంటనే నా మెడ పట్టుకుని స్పీడ్ గా పరిగెత్తుతూ నా తలని గోడకి గుద్దాడు.... ఇద్దరం గోడ పగిలి పడ్డాము పక్కనే గొడ్డళ్లు దొరికాయి , ఇద్దరమూ చెరి రెండు అందుకున్నాము.....


రవి వేగానికి గాల్లోనే సౌండ్స్ వస్తున్నాయి గొడ్డళ్లు ఒకటికి ఒకటి తగిలినప్పుడల్లా వచ్చిన సౌండ్ కి పక్కన ఫైట్ చేస్తున్న వాళ్ళు యుద్ధం ఆపేసి చెవులు మూసుకున్నారు మేము అక్కడనుంచి వెళ్లిపోయే దాకా.... మేము అక్కడనుంచి కొట్టుకుంటూ ఇంకొక ప్లేస్ కి వెళ్ళాక మళ్ళీ కొట్టుకోడం మొదలు పెట్టారు...

మెట్లు ఎక్కుతూ ఉన్నాము టంగ్ టంగ్ మంటూ వస్తున్న శబ్దాలు నా చెవిని ఇర్రిటేట్ చేస్తున్నాయి ఒక మిల్లి సెకండ్ గాప్ దొరికింది గుండెల మీద గట్టిగా తన్నాను రవి పై నుంచి కింద పడ్డాడు.... గొడ్డళ్లు విసిరేసి స్పీడ్ గా పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్లి కిందకి దూకాను పై ఫ్లోర్ నుంచే.....

రవి కత్తి అందుకున్నాడు నేను పక్కనే పడి ఉన్న కత్తి అందుకున్నాను.... నేను అనుకున్నట్టు రవి కత్తి తీసుకుని మీదకి రాలేదు చుట్టు కింద పడి ఉన్న కత్తులు నా మీదకి విసిరేస్తున్నాడు... నా కత్తి తో వాటిని చెదరకొడుతూనే కింద పడి ఉన్న టేబుల్ ని గట్టిగా తన్నాను గాల్లోకి లేచి నాకు అడ్డుగా వచ్చింది వెంటనే టేబుల్ కింద నుంచి వంగి జారీ లేచి మోకాలు మీద ఉండగానే కుడి కాలితో రవి కత్తి తీసేలోపు గట్టిగా తొడ మీద తన్నాను....

రవి మోకాళ్ళ మీద పడ్డాడు, నా వాళ్ళు చనిపోతున్నారు కౌంట్ తగ్గిపోతుంది నాకు తెలుస్తుంది రవి తెరుకునే వరకు నాకు రెండు నిమిషాలు గ్యాప్ దొరికింది ఈ గాప్ లో మిగిలిన వాళ్ళని చంపుకుంటూ వెళ్లి.....ముద్రగడ ప్రజలని, ప్రమోద్ వాళ్ళని వెళ్లిపొమ్మన్నాను..... వాళ్ళు ఒప్పుకోలేదు... కోపంగానే చెప్పాను "ఇది నా యుద్ధం నేనే చేస్తాను మీరెవ్వరు అవసరం లేదు వెళ్లిపోండి " అన్నాను కొంచెం నిరాశ పడుతూనే వెనుతిరిగారు.....

"రషీద్ మీరు కూడా వెళ్లిపోండి" అని కత్తి కి అంటిన రక్తన్ని వేలితో తుడిచాను పక్కనే ఉన్న గట్టు మీద కూర్చుంటు.....

రషీద్ : అందరిని పంపించేస్తే.....

విక్రమ్ : ఇప్పటి వరకు నా వల్ల జరిగిన మరణాలు చాలు, ఇక నా వల్ల ఏ తల్లీ ఏడవకూడదు.....

రషీద్ అందరిని వెళ్లిపొమ్మన్నాడు....

విక్రమ్ : రషీద్ నువ్వు కూడా వెళ్ళిపో.

రషీద్ : లేదు సర్ చావైనా బత్తుకైనా మీతోటే ఇప్పుడు నేను డాన్ ని కూడా కాదు... మీ ఫ్రెండ్ ని అంతే అన్ని చెడు పనులు మానేసాను....

ఈ లోగా రవి వచ్చాడు లేచి కొంచెం కుంటుతూనే వెళ్లాను.... గట్టిగా కత్తి తో ఎటాక్ చేసాడు నా కత్తి చేతిలో నుంచి జారీ ఎగిరింది అదే టైమింగ్ లో కిందకి వొంగి బాణం దొరికితే దాన్ని అందుకుని రషీద్ మనిషిని చంపే వాడి గుండెలో దించాను.... రషీద్ మనిషికి వెళ్ళిపో అన్నట్టు సైగ చేస్తూ, "వెళ్ళేటప్పుడు ఈ ఊరి జనాలని కూడా కాళీ చేయించండి ఎవ్వరు ఉండడానికి వీల్లేదు" అన్నాను అలాగే అని వెళ్ళిపోయాడు....

ఈ లోగా దేవి తన భర్త ని చూసుకుని బైటికి వచ్చింది దాదాపు సగానికి పైగా చచ్చిపోయిన తన మనుషులని చూసి.... సంధ్య మానసని చూస్తూ కత్తి అందుకుని సంధ్య ఎదురుగా నిలబడింది.

మానస అది గమనించి వాళ్ళ అమ్మకి ఎదురుగా నిల్చుంది.... మానస ఒంట్లో బలం లేదు ఒళ్ళంతా కత్తి గాట్లు ఆల్రెడీ చెయ్యి కట్ అయ్యింది, మోకాళ్ళు కొట్టుకుపోయాయి.... ఎడమ తొడలో ఒక బాణం విరిగి దిగి ఉంది.....

దేవి : ఇది అంతా నీ వల్లేనే అని కత్తి దూసింది....

మానస వాళ్ళ అమ్మని కొట్టకుండా ఆపడానికి ప్రయత్నిస్తుంది.... కానీ దేవి బలంతో మానసని మీదకి కత్తి దూసుకుంటూనే చిన్నగా మానసని సంధ్య దెగ్గరికి తీసుకెళ్తుంది....

అప్పటికే రాత్రి పదకొండు కావొస్తుంది మానసకి ఓపిక అయిపోయింది, చీకట్లో ఏమి కనిపించటం లేదు, కత్తి అడ్డు మాత్రమే పెడుతుంది కానీ దేవి కత్తి మానస కత్తికి తగిలినప్పుడల్లా మానస చెయ్యి వణుకుతుంది..... మానస ఒక్కొక్క అడుగు తులుతూనే సంధ్య వైపు వెనక్కి అడుగులు వేస్తుంది..... సంధ్య మానసని చూస్తూనే ఉంది...

ఒక్కసారిగా మానసకి టైమింగ్ ప్రకారం మానస చెవి కి కత్తి కత్తి తగులుకున్న సౌండ్ రాలేదు కళ్ళు పెదవి చేసుకుని చూసింది వెనుక సంధ్య, దేవి కత్తి మానస వైపు కాకుండా సంధ్య వైపు తిప్పింది, మానసకి కత్తి అడ్డు పెట్టె టైం దొరకలేదు అందుకే తనని తానే అడ్డు పెట్టింది..... మానస కడుపులోకి కత్తి దిగింది....


సంధ్యా : "మనసా" అని గట్టిగా అరిచింది.... దేవి ఆగిపోయింది.... రెండు అడుగులు వెనక్కి వేసింది....

దూరం నుంచి నాకు మానస కనపడుతుంది..... తన అడుగులు తడబడుతున్నాయి, నాలో కూడా ఎనర్జీ అయిపోయింది, ఇంతకముందు నేను పొట్లాడిన రవికి ఇప్పుడు రవికి చాలా వ్యత్యాసం ఉంది పది రెట్లు బలంగా ఉన్నాడు.

ఇద్దరం పరిగెత్తుకుంటూ గాల్లోకి ఎగిరి ఇద్దరం.... రవి కత్తికి నా కత్తి సమాధానంగా గట్టిగా పైకి లేపాను....

ఈలోగా మానస అని గట్టిగా అరుపు వినిపించింది గాల్లో ఉండగానే తల తిప్పి చూసాను నా కళ్ళలో లైట్ పడింది....నా చేతిలో పట్టు తప్పింది.... నా కత్తి విరిగిపోయింది....


రవి మళ్ళీ గాల్లోకి ఎగరడానికి వెనక్కి వెళ్లి పరిగెత్తుకుంటూ వస్తున్నాడు.... నా చేతిలో ఉన్న విరిగిన కత్తి కింద పడేసాను....నాకు రవి ముందు ఒక కత్తి కనపడింది దాన్ని అందుకోడానికి పరిగెత్తాను కానీ టైమింగ్ సరిపోలేదు.... గాల్లోకి ఎగిరాను కానీ నా చేతిలో కత్తి లేదు, రవి మొహం లో ఆనందం....

ఈలోగా రాము స్పీడ్ గా పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి మోకాళ్ళ మీద జారుతూ "అన్నా" అంటూ మేదర కత్తిని గాల్లోకి విసిరాడు.... గాల్లోనే అందుకుని ఒక్క వేటు వేసాను.... రవి కత్తి ముక్కలవడంతో పాటు తన తల కూడా ఎగిరిపడింది....


వెంటనే మానస దెగ్గరికి పరిగెత్తాను దేవి నన్ను చూస్తూనే రెండు అడుగులు వెనక్కి వేసింది.....

మానస నన్ను చూస్తూనే అమ్మ చెయ్యి గట్టిగా పట్టుకుని నా వైపు నెట్టేసింది..... నేను ఎంత స్పీడ్ గా పరిగెత్తానో అంతే స్పీడ్ లో అమ్మ నా చేతుల్లోకి వచ్చింది.

అమ్మని నెట్టేసి మానస పక్కనే ఉన్న గట్టు మీద కూర్చుంది ఇంకా తన కడుపులో ఉన్న కత్తి బైటికి తీయలేదు..... విక్రమ్ సంధ్య కలయికని చూస్తూ కూర్చుంది కొంచెం రోప్పుతూనే....

అమ్మని చూస్తూనే ఏడుస్తూ తన మొహం నిండా ముద్దులు పెట్టాను.... నన్ను చూసి ఏడుస్తూ గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.... అలానే గట్టిగా కౌగిలించుకుని ఉండిపోయాను.....

అమ్మ : చిన్నా! మానస.....అక్కడ నా బిడ్డ అను ఎలా ఉందొ తనకీ ఇక్కడ ఉన్నప్పుడే నెప్పులు స్టార్ట్ అయ్యాయి నేను ముందు అను ని చూడాలి అంది.


రషీద్ ని పిలిచాను, రాము కూడా వచ్చాడు...

విక్రమ్ : రాము నువ్వు వాళ్ళతో పాటు వెళ్ళిపోలేదా?

రాము : అన్నా నీకు మేము జీవితాంతం రుణ పడి ఉన్నాం అలాంటిది నిన్ను వదిలేసి ఎలా వెళ్తాను....

విక్రమ్ : రషీద్ ఒకే హెలికాప్టర్ ఉంది అమ్మని తీసుకుని మీరు వెళ్లిపోండి....

రషీద్ : మరి మీరు....

విక్రమ్ : మీరు వెళ్లిపోండి నేను వచ్చేస్తాను... అన్నాను

అందరూ వెళ్లిపోయారు ఇక ఈ దీవిలో మిగిలింది దేవి, మానస, నేనే....

వెళ్లి మానస ని రెండు చేతులతో ఎత్తుకున్నాను, దేవిని చూసాను....

దేవి నన్ను చూస్తూ : విక్రమ్ ఇప్పుడు నా దెగ్గర ఐదు ఉంగరాలు ఉన్నాయి, వీటితో అమృతం తీసుకుని నీ మానస ని బతికించుకోవచ్చు... పద వెళదాం....

నా ప్లాన్ కూడా అదే మానసని బతికించాలంటే అమృతం కావాలి....

దేవిని జాలిగా చూసాను... రాజ్యం పోయింది ఇంత మంది చచ్చారు, మొగుడు పోయాడు, కొడుకు పోయాడు, కూతురు చావు బతుకుల్లో ఉంది అయినా కూడా అమృతం మీద ఆశ చావలేదు....

దేవి వెనక నడుస్తుంటే నా చేతుల్లో ఉన్న మానస "చిన్నోడా ఇక్కడనుంచి తీసుకెళ్ళు నాకు ఈ దీవి లో చావాలని లేదు"అంది.... "అలాగే" అని ముందుకు నడుస్తున్నాను.... నా చెంప మీద ఒకటి పీకింది.... మానసని చూసాను.... నవ్వుతూ కళ్లెమ్మటి నీళ్లతో నాకు బతకాలని లేదు వెనక్కి వెళ్ళిపోదాం అంది సీరియస్ గా..... నా కళ్ళలో నీళ్లు తిరిగాయి...

వెనక్కి తిరిగి ఒడ్డుకి వచ్చాను, దేవి పిచ్చి దాని లాగ వెళ్లిపోయింది....అక్కడోక పెద్ద షిప్ కనిపించింది, షిప్ డాక్ మీద తనని పడుకోబెట్టి తన తొడ మీద గుచ్చుకున్న బాణం బైటికి లాగాను... కడుపు లో ఉన్న కత్తి బైటికి లాగాను... కత్తి లాగ గానే మానస కి ఎక్కిళ్ళు వచ్చాయి.....

టైం చూసుకున్నాను... పావు తక్కువ పన్నెండు కావొస్తుంది.... షిప్ ఆన్ చేసి ఆటో పైలట్ లో సెట్ చేసి మానస దెగ్గరికి వచ్చాను....

మానస పడుకుని ఉంది తన ఒళ్ళంతా కత్తి పోట్లు, అమ్మ మీద చిన్న గాటు కూడా పడలేదు.... నా అమ్ములు ఇంత పెద్ద ఫైటరా? అనుకున్నాను..

తన దెగ్గరికి వెళ్లి తన పక్కనే పడుకున్నాను.... ఏడుస్తూ నన్నే చూస్తుంది.... "నన్ను క్షమిస్తావా" అంది....

తన నుదిటి మీద ముద్దు పెట్టుకున్నాను...

సముద్రం మధ్యలో షిప్ లో ఆకాశం లోకి చూసాను పైన నిండు చంద్రుడు, పక్కనే అమ్ములు తనకింకా ఎక్కిళ్ళు తగ్గలేదు ... ఈ లోగా ఫోన్ సౌండ్ వస్తే జేబు లోనుంచి తీసి చూసాను మెసేజ్ వచ్చింది "HAPPY DEEPAVALI FROM TONY STARK" అని మెసేజ్ వచ్చింది వెనక్కి తిరిగి చూసాను.... దీవి మొత్తం బాంబుల తో డ్రోన్స్ తో నిండిపోయింది ఆ సౌండ్ కి అమ్ములు తల తిప్పడానికి చూస్తుంటే తనని పట్టుకుని తన కళ్ళలోకి చూసాను ఏం లేదు అన్నట్టు....

మానస : చిన్నోడా (దగ్గుతూ) నాకొక ఆఖరి కోరిక ఉంది తీరుస్తావా?

విక్రమ్ : చెప్పు అమ్ములు...

మానస : ముందు నన్ను అమ్మ లా చూడటం మానెయ్....

విక్రమ్ : సరే...

మానస : నిన్ను బావ అని పిలవనా?

విక్రమ్ : పిలు....

మానస : చిన్నగా నా మీదకి ఎక్కింది నా మీద పడుకుని నా మొహం అంతా ముద్దులు పెట్టుకుంది.... "అమ్మా" అంది....

విక్రమ్ : నొప్పిగా ఉందా అమ్ములు...

మానస : అవును బావ... ఒక ముద్దు ఇస్తావా...?

తననే చూస్తూ నవ్వుతూ తన రెండు పెదాలు అందుకున్నాను....

ఎంత సేపు పెట్టానో నాకు తెలీదు అందులో నా విశ్వమంత ప్రేమని నింపాను....

మానస : బావ ఇంకొకటి....

విక్రమ్ : తన నుదిటి మీద ముద్దు ఇచ్చి "చెప్పు అమ్ములు" అన్నాను....

మానస : "ఏం లేదు" అంది తన కళ్ళలో నీళ్లు....తన ఎక్కిళ్ళు ఎక్కువవుతున్నాయి...

విక్రమ్ : తనని చూస్తూ "నీకేం కావాలో నాకు తెలుసు బంగారం" అని నవ్వుతూ "ఐ లవ్ యూ అమ్ములు" అని తన పెదాలు అందుకున్నాను......


రెండు నిమిషాలకి మానస నోటి నుండి చలనం లేదు.... మానస నోట్లో నుంచి ఎక్కిళ్ళు రాలేదు.... తన కళ్ళు మూసుకునే ఉంది.... నా గుండెల మీద పడుకోబెట్టుకున్నాను..... తన మొహం లో నవ్వు... దీనికోసమే తన ముందు ఏడవలేదు ఎందుకంటే అమ్మ కి మొదటి సారి జరిగినప్పుడు తన మొహం చూసాను తన మొహం లో ప్రశాంతత లేదు అది మానసకి జరగడం నాకు ఇష్టం లేదు.....

ఇప్పుడు కూడా నేను ఏడవను, ఏడిస్తే మానసని మర్చిపోతానేమో అని భయం.... తనని గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాను.... చిన్నగా వర్షం పడుతుంది...


వర్షం పెద్దది అయ్యింది....తనని కౌగిలించుకుని మానస తో పాటే తడుస్తున్నాను బహుశా నా ఏడుపు మీకెవ్వరికి చూపించడం ఆ దేవుడికి ఇష్టం లేదేమో..... వర్షం చినుకులతో పాటే నా కన్నీళ్లు జారిపోయాయి...


చీకటి లో ఒంటరిగా షిప్ లో వెన్నెల, వర్షం లో మానస ని కౌగిలించుకుని గట్టిగా హత్తుకుని కళ్ళు మూసుకున్నాను.....



❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

సమాప్తం

[Pallaki]

రేపు లాస్ట్ క్లైమాక్స్ తరువాత జరిగే సన్నివేశాల అప్డేట్ ఇస్తాను

ఇంకొక కొత్త కధతో మళ్ళీ కలుద్దాం

అంతవరకు సెలవు....

❤️❤️❤️❤️❤️

[Pallaki]

TakulSajal గారు,

నేను మీ రచనా శైలిని ,మీ కథనాన్ని ప్రశ్నించడం లేదు . ప్రతి రచయితకి ఒక ప్రత్యేక శైలి ఉంటుంది. కాబట్టి నేను దాని గురించి మాట్లాడడం లేదు. ఇప్పుడు నేను చెప్పే ఈ మాటలు పూర్తిగా విక్రమ్ ... రిచి రిచ్ కథ కి సంబందించినదే.

ఈ విక్రమ్ ... రిచి రిచ్ కథ మొదటి season గురించి నేను ఇదివరకే చెప్పాను. సీజన్ 1 చాలా బాగుంది.

ఇప్పుడు ఈ కామెంట్ season 2  కి సంబందించినది. సీజన్ 2 లో ఇప్పటివరకు మీరు అందించిన అన్నీ అప్డేట్లు చదివిన తరువాతనే ఈ కామెంట్ పెడుతున్నాను. కనుక ఆ విషయం గమనించ మనవి.

ఇక అసలు విషయానికి వస్తే ఇప్పుడు చెప్పే మాటలు పూర్తిగా నా మనసులోని మాటలు.

ఈ సీజన్ 2 లోని ఒక్కో అప్డేట్ విడివిడిగా చదువుతూ ఉంటే  అప్డేట్ లో  ఉన్న ప్రతి సన్నివేశం చాల అద్బుతంగా ఉన్నాయి. అయితే ఆ అప్డేట్ లని కలిపి , మొదటి సీజన్ తో అనుసందానం చేసి చూస్తే ఎక్కడో తేడా వస్తున్నట్టుగా నాకు అనిపిస్తూ ఉంది.

విక్రమ్ తన బలం , అధికారం తో వచ్చిన ప్రతి ఒక్కరినీ చంపుకుంటూ పోయాడే తప్పా ఎప్పుడైనా తెలివిగా  ఆలోచించడా ఈ సీజన్ 2 లో అని అనిపించింది. చంపడం వచ్చు అని చేతిలో కత్తి ఉంటే అడ్డు వచ్చిన వారిని చంపుకుంటూ వెల్లాడే తప్ప ఆగి ఆలోచించి నిజం గ్రహించాడా అని అనిపిస్తూ ఉంది.  విక్రమ్ ఇలా చంపుకుంటూ పోతూ ఉంటే విక్రమ్ కి పల్లవి ( విక్రమ్ నాన్న రెండో భార్య )కి పెద్ద వ్యత్యాసం లేనట్టు నాకు అనిపించింది. ఇద్దరూ డబ్బు , అధికారం ఉంది అని బలం చూపించారు. వారి పగ తీర్చుకున్నారు.

మొదటి సీజన్ లో ని అప్డేట్ లో heroism , violence ఉన్నా అవి సరైన సమయంలో , సరైన రీతిలో ఉన్నట్టు అనిపించింది. నచ్చాయి. కానీ ఈ సీజన్ 2 లో ఉన్న heroism, violence , ఇవన్నీ అతిగా ఉన్నట్టు నాకు అనిపించాయి. మరీ ఆన్ని చావులా ! అని కూడా అనిపించింది.

విక్రమ్ పగ రవి, అలాగే తన శత్రువులతో గా , మద్యలో ఆన్ని వందల గార్డ్స్ ని చంపడం ఏదోలా ఉంది.

‘అతి సర్వత్ర వర్జయేత్’ మొదటి సీజన్ తొ పోల్చితే ఈ సీజన్ 2 లో చంపడం నాకు అతి అని అనిపించింది.
ఒక కథలో  heroism , violence , అధికారం ఉంటే నేను చదువుతా, ఇష్టపడుతా ,కానీ అవి సరైన మోతాదులో ఉండాలి. అప్పుడే నాకు నచ్చుతుంది.

నావరకు సీజన్ 1 చాలా బాగుంది, కానీ సీజన్ 2 అంతగా నాకు నచ్చలేదు.

నా కామెంట్ వల్ల మీ కథ ఏమయినా అగుతుందేమో అని ఇప్పటిదాకా చంపడం అతి అని నాయక్ అనిపించింది అనే  ఈ విషయం చెప్పలేదు. ఎలాగో కథ దాదాపు పూర్తయింది ఇక చివరి అప్డేట్ ఉంది అని ఈ కామెంట్ ద్వారా నా మాటల తెలుపుతున్నాను.

ఈ కామెంట్ చదివిన పాఠకులకి అలాగే రచయిత TakulSajal గారికి బహుశా  నా మీద కోపం రావచ్చు ఏమో . కానీ నేను చెప్పాలి అని అనుకున్నా చెప్పాను. ఇక మీరు ఏమన్నా నేను ఏమీ అనుకోను. ఇవి నా మనసులోని మాటలు . తప్పుగా ఏమైన మాట్లాడి ఉంటే నన్ను క్షమించండి.
 

మీరు చెప్పిన ప్రతి సవరణ నేను కథ రాస్తున్నప్పుడే గమనించాను...

విక్రమ్ కి నిజాలు తెలుసుకునేంత టైం ఇవ్వకూడదు అనుకున్నాను తన జాతకం లో అన్ని కష్టాలే ఉంటాయి అలాగే తనకిష్టం లేని రక్తపాతమే తను ఎంచుకుని దాని ద్వారా బాధ పడుతుంటాడు... ఇదంతా కధలో జరుగుతున్న స్టోరీ చదువుతుంటేనే పాఠకులకి అర్ధం కావాలని అనుకున్నాను కానీ అందులో విఫలం అయ్యాననే చెప్పాలి..

ఆఫీస్ వర్క్ వల్ల నేను అప్డేట్ రాస్తున్నప్పుడు ఇంతక ముందు అప్డేట్ లో ఏం రాసానో కూడా కొన్ని సార్లు చదివే వాడిని కాదు అది పూర్తిగా నా తప్పే... ఒక అప్డేట్ ఫాస్ట్ గా వెళ్ళిపోడం ఇంకొకటి సాగ పీకడం, నిజం చెప్పాలంటే ఈ కథని ముగించడానికి చాలా వరకు కథని ట్రిమ్ చేశాను అందుకే మీకు సీజన్ 1 కి సీజన్ 2 కి లింక్ తెగినట్టు అనిపించింది ఉంటుంది... నాకు తెలిసి ఇది ఐదు సీజన్ల కద కానీ ఎందుకో నాకు ముగించేయ్యాలనిపించింది..

ఇక ఇంతక ముందు చెప్పినట్టు గానే నేను అస్సలు రైటర్ ని కాదు అలోచించి రాసి మళ్ళీ దాన్ని ఇంకోసారి రివ్యూ చేసుకుని అప్డేట్ చేసేంత టైం నాకు ఉండదు.... నేను ఏ అప్డేట్ ఇచ్చినా అది అప్పటికప్పుడు వేడి వేడి సమోసాల లా రాసినదే... టైపింగ్ లో నే లేట్ తప్ప అరగంట గంట కంటే ఎప్పుడు అంత కంటే ఎక్కువ సేపు ఏ ఎపిసోడ్ రాయలేదు....


ఇక మీ రివ్యూ వల్ల నేను బాధ పడట్లేదు చెప్పాలంటే చాలా ఆనందం గా ఉంది.

మీరు నా బిగ్గెస్ట్ క్రిటిక్

మీరు కామెంట్ చేసిన ప్రతి సారి నా రచన లో మార్పు ని నేను గమనిస్తూనే ఉన్నాను..

మీ వాల్ల నాకు మంచే జరిగింది...

ఇలాగే నా తప్పు ఒప్పులని గుర్తు చేస్తూ మీ సపోర్ట్ ఎల్లప్పుడూ ఉంటుందని ఆసిస్తూ...

ధన్యవాదాలు..

❤️❤️❤️❤️❤️

[Pallaki]

అందరూ ఎండింగ్ కోరుకుంటున్నారు కానీ నాకెందుకో ఇక్కడితో ఆపేస్తే బాగుంటుందనిపిస్తుంది, ఒక సారి ఎండింగ్ ఎపిసోడ్ లో ఏం ఏం కోరుకుంటున్నారో, ఎలా ఉండాలనుకుంటున్నారో కొంచెం కామెంట్ చెయ్యండి.

రేపటి తో ఈ కథకి పూర్తిగా స్వస్తి చెప్పేద్దాం...

❤️❤️

[Pallaki]

Hai.. Takulsajal garu.. Me writing super andi.. Am a big fan of you. Asalu e story peru Vikram richie rich. Aa title taggatu ga mana hero okkasari kuda bathakaledu.. So dayachesi aa vidham ga mana hero ki oka adbuthamaina ending evvalani korukuntunna.. Alane manasa ni bathikisthe ganaka definite ga mana hero ki eddaru heroines iypotharu.. So eddarini pelli chesukunela kudirithe rayandi.. Nakenduko ee story ni inkoka season kuda rayochu anipisthundi.. Endukante with in the company lo mana hero chala set cheyyali.. So na request enti ante inkoka season kuda plan chesi grand ga ee story ni close cheyyandi. Thank you

నేను కూడా సీజన్ 3 ప్లాన్ చేస్తున్నా మిత్రమా
అందుకే అప్డేట్ ఇవ్వలేదు
వదిన అనే స్టోరీ రాస్తున్నాను అది అయిపోయాక ఇది మొదలు పెడతా

[Pallaki]

సీజన్ 3 అప్డేట్స్ చాలా అంటే చాలా నిదానంగా ఇస్తాను ఎందుకంటే ఈ కథకి సంబంధించిన ఇంకో రెండు కథలు కూడా కంప్లీట్ అవ్వలేదు కాబట్టి.

సీజన్ 3 స్టార్ట్ చేసే ముందు, విక్రమ్ - లవ్ పార్ట్

అలాగే ఇంకో కొత్త కథ ఆదిత్య - కాపురం అనే కధలని సగం రాసాక ఈ సీజన్ మొదలవుతుంది.. ❤️❤️

[Pallaki]

S3E1

కాల చక్రం ముప్పై ఐదు సంవత్సరాల తిరిగిన తరువాత.

లొకేషన్ బెంగుళూరు, పెద్ద స్థలం చుట్టూ కాంపౌండ్ వాల్ అక్కడక్కడా గోడ పగిలిపోయి ఉంది, ఫెన్సింగ్ కూడా మొత్తం ఓడిపోయింది , రెండు బండ్ల మీద వచ్చిన ఆ ఇద్దరు జంటలు లోపలికి వెళ్లారు, మొత్తం ఎండిపోయిన గడ్డి ఇంతకముందు పూలు పెంచారేమో మట్టి చదునుగా ఉంది.

నలుగురు మధ్యలో శిదిలావస్థలో ఉన్న ఒక ఇల్లు దెగ్గరికి నడుచుకుంటూ వెళ్లారు అక్కడ ఎవరో ముసలావిడ, మాములు బూడిద రంగు కాటన్ చీర కట్టుకుని ఇంత పెద్ద ఎడారి లాంటి స్థలంలో నాలుగు పచ్చటి రోజా మొక్కలకి నీళ్లు పోసి, ఆ మొక్కల నుంచి నాలుగు రోజా పూలు తెంపి ఇంటి వెనక్కి వెళ్తుంది.


ఆమెని పిలిచారు, వెనక్కి తిరిగి వాళ్ళని చూసి ఆశ్చర్యంగా రెండు అడుగులు వెనక్కి వేసింది కాని ఇది తన మనవళ్ల కుట్రేమో అని బయటపడకుండా "ఎవరు కావాలి మీకు? ఒకవేళ మిమ్మల్ని నా మనవళ్ళు పంపించి ఉంటే వెనక్కి వెళ్లిపోండి వాళ్ళు అనుకునేది జరగాలంటే అది నేను చచ్చిపోయాకే అని చెప్పండి" అంది.

ఆ నలుగురిలో మొదటి వాడు "అమ్మా మేము ఇక్కడ సంధ్యగారిని కలవడానికి వచ్చాము మీరు...?" అన్నాడు.

దానికి ఆ ముసలావిడ మాట్లాడిన అబ్బాయి గొంతులో ఉన్న మర్యాదని గుర్తించి "నేనే సంధ్యని బాబు, ఏం కావాలి?" అంది.

"అమ్మా! మీరు ఇలాగ ఇక్కడ ఉన్నారెంటి?" అన్నాడు.

దానికి ఆ ముసలావిడ నవ్వి వెనక్కి తిరిగి వాళ్ళకి కనిపించకుండా ఆశ్చర్యంగా నోటి మీద చెయ్యి వేసుకుని వెళ్ళిపోతుంది పువ్వులు పట్టుకుని..

ఇంతలో ఆ అబ్బాయి పక్కనే ఉన్న అమ్మాయి "అమ్మా మేము మీ అబ్బాయి విక్రమాదిత్య గురించి తెలుసుకోడానికి వచ్చాము మాకు చెప్తారా?" అంది.

దానికి ఆమె ముందుకి వెళ్తూనే ఒక నవ్వు నవ్వి "చెప్తాను లే ముందు నాకు మీరెవరో చెప్పండి, నా కొడుకు గురించి ఎందుకు తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నారో కూడా చెప్పండి" అని ఇంటి వెనక్కి వెళ్ళిపోయింది


నలుగురు ఆమెని అనుసరిస్తూ ఇంటి వెనక్కి వెళ్లారు అక్కడ నాలుగు సమాధులు ఉన్నాయి, రోజు జాగ్రత్తగా చూసుకుంటారేమో చాలా నీట్ గా ఉన్నాయ్ ఆ సమాధులు, వాటిని ఆ ముసలావిడ ఆప్యాయంగా నవ్వుతూ చూసి తన చేతులతో స్పృశిస్తూ ఒక్కో సమాధి మీద ఒక్కో పువ్వు పెట్టి అక్కడున్న రెండో సమాధి తల సైడ్ కి వచ్చి సమాధికి ముద్దు ఇచ్చింది.

నలుగురు అటు వైపుకి వెళ్లారు ఒక్కో సమాధి మీద ఉన్న పేర్లు చదువుతు, మొదటి దాని మీద మానస అని, మూడవ దాని మీద అనురాధ అని చివరి సమాధి మీద శశి అని ఇక ముసలావిడ ముద్దు పెట్టిన రెండవ దాని మీద విక్రమాదిత్య అని సువర్ణక్షరాలతో రాసి ఉంది, అది చూసి ఆ నలుగురు ఆశ్చర్యపోయారు...

సంధ్య తన బిడ్డ సమాధికి ఆనుకుని కూర్చొని వాళ్ళని చూస్తూ "ఇంతకీ మీ పేర్లు కూడా చెప్పలేదు నాకు" అంది.

నలుగురు షాక్ లోనే సంధ్య ముందు కూర్చొని ఇందాక మాట్లాడిన అబ్బాయి "అమ్మా! నా పేరు విక్రమ్ తను నా భార్య మానస, ఇక తను నా స్నేహితుడు ఆదిత్య అతని మరదలు అనురాధ" అన్నాడు.

విన్న సంధ్య ఆశ్చర్యపోయి తన కొడుకు సమాధిని చూస్తూ "విధి లిఖితం" అని నవ్వుతూ "మీరిద్దరూ ఫ్రెండ్స్ అన్నారు కానీ ఇద్దరు చూడటానికి కొంచెం ఒకేలా ఉన్నారు" అని తన సందేహం తెలియచేస్తూనే..."చెప్పండి మీకేం కావాలి" అంది.

విక్రమ్ : అది మాకు తెలీదు తనకీ నాకు ఈ మధ్యే స్నేహం కుదిరింది కానీ అది ఎంత మంచి స్నేహం అంటే ఒకరి కోసం ఒకరం చచ్చిపోయే అంత....ఇక మేము ఒచ్చిన పని విక్రమాదిత్య గారి గురించి తెలుసుకోవాలి, తను ఎలా చనిపోయాడు, ఈ దేశానికి ఇంత మంచి చేసిన అతని గురించి ఎందుకు మాట్లాడుకోవట్లేదు, కనీసం తన ఫోటో కూడా నెట్ లో దొరకలేదు మాకు...తను చేసిన మంచి అంతా నాశనం అవుతుంటే మీరు ఎలా చూస్తూ ఊరుకున్నారు, మాకు తన కథ చెప్పరా?" అని అడిగాడు...

సంధ్య వాళ్ళని చూస్తూ విక్రమాదిత్య కధ చెప్పడం ఆరంభించింది, నలుగురు శ్రద్ధగా వింటున్నారు, ఇంకొకపక్క....

ఫోన్లో... "రేయ్ చందు ఆ ముసలిదాన్ని వేసేయ్యమని సుపారీ వచ్చింది, చంపడానికి మనోళ్ళని తీసుకెళ్ళోద్దు పది మంది పిల్లల్ని తీసుకెళ్ళు, ఎలా ఉండాలంటే సంధ్య ఫౌండేషన్ బాధితులు కోపం తట్టుకోలేక ఆ ముసలిదాన్ని చంపేశారని రేపు న్యూస్ లో రావాలి".... "అలాగే అన్న సాయంత్రానికి గుడ్ న్యూస్ వింటావ్" అని కాల్ కట్ చేశాడు.


సుమారు రెండు గంటల వరకు కథ విన్న తరువాత సంధ్యని చూసి ఆ నలుగురు...

విక్రమ్ : మానస అంత మోసం చేసిందా?

మానస : కాదు ప్రేమించింది, కానీ మానస ఆ తరువాత బతికే ఉందా చనిపోయిందా?

విక్రమ్ : మానస చిన్నప్పటి నుంచి అనాధ ఆశ్రమంలో ఎందుకు ఉంది.

ఆదిత్య : అమ్మా! మీరు ముందే చనిపోయారు కదా ఎలా బతికారు...

అను : అనురాధ గారికి ఏమైంది, ఆ అడవికి వెళ్ళాక? విక్రమాదిత్య గారు మిమ్మల్ని కలుసుకున్నారా?

మళ్ళీ ఏదో అడగబోతుండగా సంధ్య వాళ్లందరిని ఆపి....

సంధ్య : ఆగండి ఆగండి, మీకు చాలా సందేహాలు అనుమానాలు ఉన్నాయని తెలుసు, మీరు అడిగిన వాటి కంటే నా కొడుకు నన్ను ఎక్కువే అడిగాడు, వాడికి చెప్పిన సమాధానాలే మీకు చెప్తాను...

ఇంతలో ఇంటి ముందు గోల గోలగా సౌండ్ వస్తుంటే అందరూ ముందుకి వెళ్లారు....ఒక పదిహేను మంది అందులో పది మంది ఇంకా మీసాలు రాని పిల్లలు... చేతిలో కత్తులతో వస్తున్నారు, అది చూసి విక్రమ్ మరియు ఆదిత్య అలెర్ట్ గా సంధ్య ముందు నిలబడ్డారు.

సంధ్య : వాళ్ళని ఆపొద్దు ఈ కధలో చివరిగా మిగిలింది నేనే, దీని కోసమే నేను ఎదురుచూస్తున్నాను నన్ను పోనివ్వండి నా కొడుకు దెగ్గరికి వెళ్ళిపోతాను...

ఆదిత్య : అమ్మా మీరు ఈ కోరిక మాకు కథ చెప్పకముందు కోరి ఉంటే కనీసం ఆలోచించే వాళ్ళం.

విక్రమ్ : ఇన్ని ట్విస్టులు పెట్టి నేను పోతానంటే ఎలా ఒక రెండు నిముషాలు టైం ఇవ్వండి ఆ పిచ్చి కుక్కలని తరిమి వచ్చేస్తాం..ఆ తరువాత మిమ్మల్ని చాలా అడగాలి మానస అను ఇద్దరు సంధ్య గారిని లోపలికి తీసుకెళ్లండి...

వచ్చిన అందరిని విక్రమ్, ఆదిత్య ఇద్దరు కలిసి కుమ్మేశారు, ఇంటి లోపల నుంచి మానస అనురాధ కేకలు విని లోపలికి పరిగెత్తారు...

లోపల మానస అనురాధ భయంగా కింద కూర్చుని తల ఎత్తి చూస్తున్నారు, ఇద్దరు వెళ్లి వాళ్ళని పట్టుకుని.

విక్రమ్ : మానస ఏమైంది?

ఆదిత్య : అను...?

అను, మానస ఇద్దరు చేతులు ఎత్తి పైన చీకట్లో దీపాల మధ్యన గోడకి తగిలించి ఉన్న ఫోటోలని చూపించారు...

విక్రమ్ మరియు ఆదిత్య ఇద్దరు తలలు ఎత్తి ఆ ఫోటోలని చూసారు... ఆదిత్య ఆశ్చర్యపోయి రెండు అడుగులు వెనక్కి వేసి పడబోతుంటే విక్రమ్ ఆదిత్య భుజం మీద చెయ్యి వేసాడు.

అను మానస కూడా నిలబడ్డారు... నలుగురు ఆశ్చర్యంగా సంధ్యని చూసారు............... ❤️❤️❤️