[Deep_Lover]

அம்மா மெதுவாக தன் கால்களை மடக்கி தொடைகளை விரிப்பதை உணர முடிந்தது. என் கால்கள் அம்மாவின் தொப்புளுக்கு கீழ் வரைத்தான் இருந்தது.

பூமியின் புவியிர்ப்பு விசையின் சக்தியை விட பன்மடங்கு இயர்ப்பு விசையுடையது பெண்களின் தொடையிடுக்கு பகுதி என்பதை உணர்ந்த தருணம்.

நான் மெல்ல அம்மாவின் தொடையிடுக்கை நோக்கி வழுக்கினேன்.

“அம்மா கீழே பூதம் இருக்கும்மா. அது என்னை சாப்பிட்டிரும்மா...” என்று ஆழமான தூக்க கலக்கத்திலும் உலறினேன். என்னையறியாமல் பயத்தினால் திடுக்கென்று உடல் உதறியது.

“அம்மா பயமா இருக்கும்மா.” என்றப்படி முலைகளை பிடித்து மேலேறி வழுக்கவதை நிறுத்தினேன்.

“என்னடா பயம்.” என்றாள் அம்மா.

“கீழே உன் தொடை நடுவே பெரிய பூதம் இருக்கும்மா.” என்றேன் பயத்துடன்.

அம்மா திடுக்கிட்டப்படி, “அங்கே பூதமெல்லாம் கிடையாதுடா.” என்றாள் குழந்தைக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல்.

“இல்லேம்மா கீழே கறுப்பா ஒரு பெரிய பூதம் ஒன்னு இருக்கும்மா, அதை என்னை கடிச்சிரும்... நீங்க காலை விரிக்காம காலை ரெண்டும் சேர்த்து வெச்சுக்குங்க...இல்லேன்னா அந்த பூதம் என்னை இழுத்துப் போட்டு சாப்பிட்டிரும்.” என்றேன் பயத்துடன்.

நான் ஏதோ சிறுப்பிள்ளைத்தனம் பயத்துடன் சொன்னது, உள்ளர்த்ததுங்கள் கொண்ட வார்த்தைகள் என்பது அப்போது அம்மாவுக்கு தெரிந்திருக்கும், எனக்கு பிற்பாடுதான் தெரிந்தது பெண்களின் பிறப்புறுப்பு ஒரு மாபெரும் பசிக்கொண்ட பூதம் என்பது. அது யாரைவேண்டுமானாலும், எதை வேண்டுமானாலும் சாப்பிடும் பூதம்.

அந்த பூதத்திற்கு முன்னால் தாய் மகன் பாசமெல்லாம் ஓன்றுமேயில்லை. அதற்கு எல்லாமே ஒன்றுதான்.

ஆனால், அம்மாவின் அப்போதைய நிலைமையே வேறு. பெற்றத்தாயின் பிறப்புறுப்பே தன் மகனுக்கும் தனக்கும் பூதமாக இருப்பதை அறிந்திருந்தாள்.

மெல்ல அம்மா தன் இருகைகளால் என் முகத்தைப் தன் மொத்த அன்பை வெளிப்படுத்தி பிடித்து இழுத்து முத்தமிட்டாள். என்னை ரகசிய பார்வையுடன் பார்த்தாள். அம்மா அப்போதுதான் தன் இடது கையை கீழே கொளகொளவென்று ஏதோ இன்பமாக வேலைச் செய்து மேலே கொண்டு வந்து என் முகத்த்தை பிடித்திருந்தாள். விரல்களெல்லாம் பிசுபிசுவென்றிருந்தது. ஏதோ எண்ணெயில் முக்கி எடுத்தாற்ப்போல பளபளவென்று அழகாக இருந்தது. அதன் வாசனை இன்பம் உலகத்தில் சுவாசிக்க கிடைக்காது.

அடுத்து நான் செய்த காரியம்...

என்னை எது உந்தச் செய்தது என்று தெரியவில்லை. ஏன் செய்தேன் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் என் மனமும் உடலும் செய்யத் தூண்டியது.

சட்டென்று முகத்தை திருப்பி அம்மாவின் இடது கையின் நடுவிரலை வாயால் கவ்வி முழுமையா உள்ளிழுத்து சப்பத் தொடங்கினேன்

அதன் சுவை என் உடலில் மின்சாரம் பாய்ச்சியது. ஏதோ என் உயிர் பசிக்கு உணவாக இருக்கும் திராவகம் போலிருந்தது. இப்போது நினைத்தால், உலகத்தில் உற்பத்தியாகும் அனைத்துவித விலையுர்ந்த மதுவகைகள் அதற்கு ஈடாகாது.

ஒரு வினாடி அம்மாவுக்கு என்ன நடக்கின்றது என்று தெரியவில்லை. நான் என்னையே மெய்மறந்து அம்மாவின் விரலை சப்பிக் கொண்டிருந்தேன். எண்ணெய் பிசுபிசுப்பு கரைந்து என் வாய் வழியே எச்சிலுடன் உன் உடலுக்குள் சென்றுக் கொண்டிருந்தது.

தான் செய்த தப்பை அம்மா அப்போதுதான் உணர்ந்திருப்பாள் போல. பாசயுணர்வால் கீழே தொடையிருக்கில் வேலைச்செய்துக் கொண்டிருந்த தன் விரலை தொடைக்காமல் எடுத்து வந்து என் முகத்தைப் பற்றி விட்டாள்.

அம்மாவின் முகம் கோணிவிட்டது.

சட்டென்று என் பிஞ்சு வாயிலிருந்து தன் விரலை எடுத்தவள், தன் நெற்றியை நச்சென்று என்று பலமாக அடித்து, “ச்ச்சே என்ன வேலை பண்ணிட்டேன்.” என்று சலித்தப்படி, “என்னடா வினித் பண்றே.” என்று கேட்டாள்.

“இல்லம்மா, எனக்கு அதை சப்பனும் ஆசை வந்திருச்சும்மா.”

”அப்படியெல்லாம் செய்யக் கூடாது, அது அசிங்கம்.” என்றாள் அம்மா.

“அசிங்கமா அது எங்கிருந்து வந்திருச்சும்மா...” எனக் கேட்டேன்.

அம்மா பதில் சொல்ல முடியாமல் திக்குமுக்காடினாள். எப்படியோ சுதாரித்துக் கொண்டு, “கீழே பூதம் இருக்குன்னு நீ சொன்னேல்ல, அந்த பூதத்தின் எச்சில் தாண்ட இது. இதையெல்லாம் சப்பக் கூடாது.” என்று என்னை கட்டிப்பிடித்த பலத்த யோசனையுடன் என்னை இறுக்கமாக அரவணைத்தாள்.

நீண்ட நேரம் மவுனமாக இருந்தோம்.

அம்மா ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டவள் போல, அவளின் உடலில் ஒரு தளர்வு ஏற்பட்டது. அதுவரை கட்டிப்போட்டு நிலைக்கொலைய வைத்த ஏதோ ஒன்று அவளை விட்டு விலகியதைப் போலிருந்தது. ஆசுவாசம் ஏற்பட்டதை உணர் முடிந்தது.

அம்மா எல்லா கட்டுக்களையும் திமிறி உடைத்து தன்னை விடுவிட்டு கொண்ட ஒரு பறவையாக மாறிவிட்டதை இப்போது உணரமுடிந்தது.

“இன்னும் ஒரு நைட்டுதானே. என்ன நடந்தாலும் நடக்கட்டும்.” என்று தனக்கு தானே ஆறுதல் சொன்னாள்.

“என்ன சொல்றீங்கம்மா...” நான் புரியாமல் கேட்டேன்.

சிறிது யோசித்த அம்மா, “இன்னிக்கு நைட் அப்பா வர்றாருடா வினித்...” என்றாள்.

“ஐ...” என்று சந்தோஷமாக கத்தி நான் குலுங்க அம்மாவின் உடலும் என்னோடு சேர்த்து குலுங்கியது.

அம்மா என்னை நேருக்கு நேராக என் முகத்தை அவள் முகத்துக்கு கொண்டு வந்தாள். அது அம்மாவின் உயிருடன் கட்டிப் போடுவதைப் போல ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது. என்னை அம்மாவின் அடிமையாக்கியது என்று பிற்பாடு புரிந்தது.

என்னை தைரியமாக அம்மா பார்த்தாள். ஒரு நாயை அதன் உரிமையாளர் கட்டுப்படுத்தி பயற்ச்சியளிப்பதைப் போலிருந்தது அம்மாவின் பாவனை.

“அம்மாவுக்கு இனிமே நீ நல்ல ஃபிரண்டு...சரியா...” என்றாள்.

“சரிம்மா...” என்றேன் உற்சாகமாக.

என் கண்களை ஊடுறுவி பார்த்தப்படி, “அப்பா வருவாரு...அப்பா வந்தவுடன் அம்மாவை என்ன பண்ணனாலும் நீ பயப்படக் கூடாது.” என்றாள்.

“சரிம்மா...” என்றேன் தைரியாமாக.

”அம்மா தொடையிடுக்குல ஒரு பூதமிருக்குல்ல...அந்த பூதத்தை அப்பா அடுக்குவாறு...அப்படி அப்பா செய்யிறப்போ நீ பயப்படக்கூடாது...”

“சரிம்மா...”

“அப்பா அம்மாவை அடிக்கற மாதிரி இருக்கும்...அப்பாவும் அம்மாவும் சண்டை போடற மாதிரியெல்லாம் இருக்கும்...அதெல்லாம் நீ பார்த்து பயப்படக்கூடாது...”

“சரிம்மா...”

“அந்த பூதத்தை அடக்க நான் எப்படி இப்ப அம்மா ஓட்டுத் துணியில்லாம உன் முன்னாடி இருக்கனோ... அப்படி அப்பா முன்னாடி இருக்க வேண்டிவரும்...”

“ம்ம்ம்ம்...” என் இதயம் என்னையறியாமல் திடும்திடும் என அடிக்க தொடங்கியது. உடல் வியர்த்து கொட்டியது.

“என்னடா...அப்பா முன்னாடி நான் அம்மணமா இருக்க கூடாதா?.” என்று அம்மா கேட்டாள்.

அம்மா என்னிடம் கெஞ்சுவதைப் போலிருந்தது. அந்த வயதிலும் எனக்கு புரிந்தது. அம்மாவின் நிர்வாணத்தை பார்க்க யாருக்கும் உரிமையில்லையென்று. எனக்கும் உரிமையில்லை என்றுத் தெரியும். ஆனால் அந்த வயதில் அப்பாவிடம் அம்மா நிர்வாணமாக இருப்பது பிடிக்கவில்லை. ஆனாலும் அம்மா கெஞ்சுகிறாள்.

“நீங்க என்ன செய்தாலும் எனக்கு சரிதாம்மா...” என்றேன்.

பரிதவித்துப் போயிருந்த அம்மா முகத்தில் ஒரு ஆறுதல்.

”என் செல்ல பையன்.” என்று அம்மா என் நெற்றியில் முத்தமிட்டு, “ இன்னிக்கு நைட் அப்பா வந்தபிறகு அம்மா கண்ண மூடச் சொன்னா கண்ணை திறக்காம மூடிரனும்...சரியா...என்ன நடந்தாலும் கண்ணை திறந்து பார்க்க கூடாது...சரியா...” என்றாள்.

“சரிம்மா...” என்றேன் நான் திருப்பி அம்மாவின் நெற்றியில் முத்தமிட்டேன்.

அம்மா மேலும் தன் முலைகளில் என்னை அழுத்தினாள்.

“இனிமே அம்மாவுக்கு நீதாண்ட ஃபிரண்டு எல்லாமே...உலகத்துல யாரும் எனக்கு வேண்டாம்...”

“சரிம்மா...” என்றேன் அம்மாவின் அன்பில் அமிழ்ந்து.

“அம்மாவுக்கு என்ன நடந்தாலும் நீ மறந்திடனும்....யார் கிட்டேயும் சொல்லக்க்கூடாது...அம்மா மேலே பிராமிஸ் பண்ணு...” என்று என்னை உற்று நோக்கினாள்.

“பிராமிஸ் அம்மா...” என்றேன்.

என்ன நடந்தாலும் யாரிடமும் சொல்ல மாட்டேன் என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டேன்.

“ஐ லவ் யூ வினித்...” என்றாள் அம்மா.

“ஐ லவ் யூ மம்மி...” என்றேன்.

அந்த நிமிடத்தில் அம்மாவின் எல்லைகள் தகர்ந்துவிட்டதாக உணர்ந்தேன். அவளின் ரகசிய உலகத்துக்குள் புகுந்துவிட்டதாக ஒரு எண்ணம்.

அம்மா மெதுவாக கால்களை நீட்டி தன் பெருத்த தொடைகளை ஓன்றொடொன்று சேர்த்து தொடையிடுக்கு பிரதேசத்தை மூடினாள். எனக்கு பூதத்தை பற்றிய பயம் விலகியது. அம்மா மெல்ல அசைய, அவளின் மாமிச முலையின் அதிர்வலை தாலாடினால் தூக்கம் என்னை ஆட்கொண்டது. ஆழ்ந்த தூக்கத்தை அடைய ஒரு சில வினாடிகள் இருக்கும்.

“எனக்கு இன்னொரு ஆம்பளை நீதாண்டா...” என்று சொல்வது கேட்டது.

கொஞ்சம் நேரத்திற்கு பிறகு அம்மாவின் விசும்பல் சத்தம் கேட்டது.

”கடவுளே நான் செய்வது சரியா தப்பா என்று தெரியாது. பாவமா என்று தெரியாது. சரியா தப்பான்னு சொல்ற என் புருசனே இதை சரின்னு நினைச்சு விரும்புறாரு. என்னாலும் என் உணர்ச்சிகளை கட்டுப்படுத்தமுடியல. இது மாபாதக பாவமாக இருந்தா, அதற்கு தண்டனையா இருக்கும் நரக வேதனையை தாங்கும் சக்தி எனக்கு தா கடவுளே. இந்த ஒரு இரவு கடந்தா போதும். இதற்கு ஒரு முடிவு கட்டிவிடுவேன்.” என்று அம்மா அழுது புலம்புவது கேட்டது.

கொஞ்ச நேரம் கழித்து, “தெய்வமே, எனக்கு என் புருசன் தான் எல்லாம். அவருடைய ஆசை ஆனந்தம் தான் எல்லாம். அவருடையே சந்தோஷம் தான் என் சந்தோஷம். என்னை மன்னிச்சுடு.” என்று அம்மா அழுவது கேட்டது.

அம்மா எதற்கு அழுகிறாள் என்று தெரியவில்லை எழுந்து ஆறுதல் சொல்ல முயன்றேன். தூக்கம் என்னை விடாமல் ஆழத்திற்கு இழுத்துச் சென்றது.

அம்மா மறுபடியும் கால்களை மடக்கி தொடைகளை அகலமாக விரிப்பதை உணர முடிந்தது. பூத பயத்தை தூக்கம் போக்கிக் கொண்டிருந்தது. என்னுடல் தானாகவே அம்மாவின் தொடையிடுக்குக்கு நழுவிச் சென்றுக் கொண்டிருந்தது.

தூக்கத்தில் என்னையே மறந்த தருணத்தில், எங்கேயோ என்னுடல் அம்மாவின் தொடையிடுக்கில் சிக்கியிருப்பதையும் அடிவயிற்றில் சூடான தண்ணீர் பிசுபிசுத்து ஓட்டுவதையும் அம்மாவின் பெரிய தடிமனான தொடைகள் என்னை கிடுக்கிப்பிடியாக பிடித்துக் கொள்வதையும் உணர்ந்தேன்.

அம்மாவின் உடலுடன் என்னுடலும் எங்களிருவரின் ஆனாமவின் பிணைப்பை பிரிக்கமுடியாதாக்கிய இறவு என்பதை இப்போது எனக்கு புரிந்தது.

அதன் பிறகு ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் விழுந்தேன்.

-----------தொடரும்

[Deep_Lover]

என் முகத்தில் அன்புகலந்த ஈரமான முத்தங்களை பதித்து, அம்மா என்னை எழுப்பினாள். என்னை தூக்கிச் சென்று குளிப்பாட்டிவிட்டாள். அம்மாவும் குளித்துமுடித்து வந்தாள். மாலை ஐந்து மணியாகிவிட்டது.

“அப்பா வந்தாருன்னா நேரா ஃபேக்டரிக்குத்தான் போவாரு, போய் ஃபோன் போட்டு அப்பா வந்துட்டாரான்னு கேட்போம்.” என்று அம்மா வீட்டைப் பூட்டி என்னை தூக்கிக் கொண்டு நடந்தாள். அப்போதெல்லாம் செல்ஃபோன் என்ற ஒரு வஸ்து இருக்கிறதென்பதே யாருக்கும் தெரியாது. பிசிஓக்கள் தான் எல்லாம்.

அம்மா குளித்து நச்சென்று இளம் நீல வண்ணச் சேலைக் கட்டியிருந்தாள். பூக்களின் தேவதைப் போலிருந்தாள். அம்மாவின் வலைவுகள் கச்சிதமாக மறைக்கப்பட்டு இருந்தன. அந்த மறைப்பே அவைகளை பெரிதாக்கியது. நானும் அம்மாவும் நடத்திய விளையாட்டுக்கள் எதுவுமே அம்மா முகத்தில் இல்லை. புதிய களையுடன் இருந்தாள்.

என்னை தூக்கிக் கொண்டு இரண்டாவது மாடி வந்தப் போது, “என்ன, அம்மாவும் பையனும் குளிச்சு ஷோக்கா டிரஸ் பண்ணிட்டு சந்தோஷமா எங்கே கிளம்பிட்டீங்க.” என்று கண்ணன் மாமா வீட்டின் ஆண்டிக் கேட்டாள்.

“போங்கக்கா... அவரு அகமாதபாத்திலிருந்து இன்னிக்கு வர்றாரு. அதான் ஆஃபீஸூக்கு ஃபோன் பண்ணி அவரு வந்துட்டாரா எப்பா வீட்டுக்கு வருவாருன்னு கேட்க போயிட்டிருக்கோம்.” என்றாள் அம்மா புன்னகையுடன்.

”முருகன் வர்றாரா... அதான் உன் உடம்பை பார்த்தாலே தெரியுதே.” என்று ஆண்டி கண்ணடித்தாள். எனக்கு அந்த சம்பாஷனை புரியவில்லை.

“ச்ச்சீ போங்கக்கா...” என்று அம்மா வெட்கப்பட்டாள்.

“மேனகா...உனக்கு ஒரு விஷயம் தெரியுமா.” என்று மெல்லிய ரகசிய குரலில் ஆண்டி கேட்டு என்னை ஓரக் கண்ணால் பார்த்தாள்.

அம்மா புரிந்தவளைப் போல என்னை இறக்கி, “வினித...அங்கே போய் விளையாடு.” என்று என்னை ஐந்தடி தள்ளி நடக்க வைத்து, “என்ன விஷயம் அக்கா?” அம்மா ஆவலுடன் கேட்டாள்.

“உனக்கு விஷயமே தெரியாத...” நான் கொஞ்சம் தள்ளி மேலிருந்து கீழே தெருவை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாலும் ஆண்டி பேசுவது கேட்டது.

“எங்கேக்கா நைட் கரண்ட் இல்ல, தூங்கவேயில்லை...அப்புறம் அவரும் வர்றாரு வீட்டை சுத்தம் செய்யறதுக்கே நேரமாச்சு...வெளியவே வர முடியல.” என்றாள் அம்மா.

“நேத்து நைட்டு கரண்ட் கட்டான டைம்ல... ஏதோ ஒரு அசிங்கப்புடிச்ச தேவடியா விபச்சாரி முண்ட ஒரு ஆணோட அம்மணமா ரோட்டிலேயும்...நம்ம தெரு பில்டிங்கலேயும்... சுத்திகிட்டிருந்தாத தெருவே பேசிக்கிறாங்க." என்று ஆண்டி கிசுகிசுத்தாள்.

தன்னை ஒருத்தி தேவடியா விபச்சாரி என்று ஏசியதை அம்மா ரசித்திருப்பாள் போல. அம்மாவின் இதழ்களில் சட்டென்று மெல்லிய புன்முறுவல் படர்ந்து மறைந்தது.

“ச்ச்சீ... ச்ச்சீ... இப்படியா அசிங்கமா நடப்பானுங்க.” என்று அம்மா முகத்தை அஷ்டக்கோனலாக வைத்துக் கொண்டுச் சொன்னாள்.

“மொட்டை மாடிக்கு யாரும் வரலியே...”

“அந்த மாதிரி யாரும் வரலே...” என்றாள் அம்மா எந்த உணர்ச்சியையும் வெளிக்காட்டாமல்.

“ம்ம்ம்ம்...காலம் ரொம்ப கெட்டு கிடக்குதடி... நடு ரோட்டுலேயே செய்யிறாங்க.” என்று அலுத்துக் கொண்டாள் ஆண்டி.

அம்மா ஆண்டியிடம் கொஞ்ச நேரம் பேசிவிட்டு, என்னை தூக்கிக் கொண்டு படியிறங்கினாள். நானும் அம்மாவும் ரகசியமாக சிரித்துக் கொண்டோம். அம்மா ரகசியமாக என் நெற்றியில் முத்தமிட்டாள். முதல் தளத்துக்கு வந்து கீழ்தளத்துக்கு போக திரும்பும் போது.

“மேனகா...” என்று யாரோ கூப்பிட அம்மா திரும்பினாள். அசோக் அங்கிள் வீட்டு வாசலில், வீட்டு ஓனரம்மா ஆண்டியும் அசோக் அங்கிள் ஆண்டியும் நின்றுக் கொண்டிருந்தார்கள்.

அம்மா உடலில் பயம் அதிர்வலைகள் பாய்வதை என்னால் உணர முடிந்தது. ”என்னக்கா...” என்று நடுங்கியப்படி அவர்களை நோக்கி அம்மா செல்வது என்னால் உணர முடிந்தது. எங்கே நேற்றிரவு தான் செய்த அயோக்கித்தனம் தெரிந்து கூப்பிடுவார்களோ என்று அம்மா அஞ்சி நடுங்குவது தெரிந்தது.

கிட்டே போனதும், “என்னட வினித்... இந்த சாக்லேட்...” என்று அஷோக் அங்கிள் ஆண்டி எனக்கு ஃபைவ் ஸ்டார் தந்து கீழே இறக்கி அவர்களின் வீட்டுக்குள் தள்ளினாள். நான் சாக்லேட் சாப்பிட்டுக் கொண்டு அவர்கள் என்ன பேசுகிறார்கள் என உற்றுக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

“மேனகா, நேத்து நைட் என்ன நடந்துச்சுன்னு தெரியுமா...” என்று ஓனரம்மா ஆண்டிக் கேட்டாள்.

“ஆமா, கலாக்கா சொன்னாங்க...நேத்து யாரோ அம்மணமா தெருவுல அசிங்கமா நடந்துகிட்டாங்கன்னு...பார்வாதி அக்கா சொன்னாங்க.” பதில் சொன்னாள் அம்மா.

“யாருன்னு தெரியல... நைட் கரண்ட் கட்டானப்பா...யாரோ ரெண்டு பேரு அம்மணமா எல்லா பில்டிங்களிலியும் போய் அசிங்கம் பண்ணியிருக்காங்க... நம்மா ஆட்டோ ஓட்டுற காதர் பாய் நைட் சவாரி போய்ட்டு வரும் போது... அந்த விபச்சாரி தேவடியா பொம்பள நட ரோட்டுல மல்லாக்க படுத்துகிட்டிருந்தாளாம், அவ மேலே ஒருத்தன் படுத்துகிட்டு செஞ்சிகிட்டிருந்தானாம்...பாயி கிட்ட வர்றதுக்குள்ள அந்த அசிங்கப்புடிச்சவங்க ஓடிப்போய்ட்டாங்களாம்...நம்ம அஷோக் நேத்து நைட் மேலே கண்ணன் வீட்டுக்கு போய்ட்டு கீழே வர்றப்ப அந்த பொம்பளையும் ஆளும் அம்மணமா ஓடறதை ஒரு செகண்ட் பார்த்திருக்கார். தூக்க கலகத்துல அவருக்கு ஒன்னுமே புரியல. ஆனா விஷயம் கேள்விப்பட்டு பார்த்ததா சொல்றாரு. நம்ம தெருவுல இருக்குற ஓவ்வொரு பில்டிங்கலேயும் பார்த்ததா சொல்றாங்க...” என்று அஷோக் அங்கிள் ஆண்டி சொன்னாள்.

நேற்று நடந்த விஷயத்தை அரசல் புரசலாக கேள்விப்பட்டு ஓவ்வொருத்தரும் தங்களின் கதையை சேர்த்து ஊரெல்லாம் சுற்றவிட்டிருக்கிறார்கள்.

சட்டென்று அந்த வாசனை என் நாசிகளை துளைத்தது. அம்மாவிடமிருந்து வரும் பிரத்யேகமான வாசனை. நேற்று இரவு அந்த வீட்டின் வாசலில் நானும் அம்மாவும் அஷோக் அங்கிள் பார்த்துடுவாரோ என்று பயந்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கும் போது அம்மாவின் பிசுபிசுப்பு தொடை வழியே வழிந்து கீழே கொட்டியதே, அது இன்னும் இருக்குமா, அதுதான் அந்த வாசத்தை ஏற்படுத்துகிறதா என்று எட்டிப் பார்த்தேன். அங்கே ஈரத்தின் தடம் சுத்தமாக இல்லை. அது காய்ந்துப் போயிருக்கும் என்பதைக் கூட நான் அறியவில்லை.

“மேலே மொட்டை மாடிக்கு ஒரு கதவு போடனும்.” என்று ஓனர் ஆண்டி சொன்னாள். பிறகு அவர்கள் ஏதோ ஏதோ பேசினார்கள்.

“வாடா வினித...” என்று அம்மா என்னை அழைத்தாள். அஷோக் அங்கிள் ஆண்டியும் ஓனர் ஆண்டியும் எனக்கு ஆசைத் தீர பல முத்தங்கள் கொடுத்தார்கள்.

அம்மா என்னை தூக்கிக் கொண்டு நடந்தாள். கீழ் தளத்துக்கு இறங்கும் படியில் இறங்கும் போது, அம்மாவும் நானும் வாய்க்குள் கொள்ளென்று சிரித்தோம்.

“நாம ரெண்டு பேரும் செஞ்ச குறும்புத்தனம் இந்த தெருவை ஒரு கலக்கு கலக்கியிருக்கு...ம்ம்ம்... நடந்தது ஒன்னு...ஆனா அதுக்கு வாய் மூக்கு காது கை கால் வெச்சு ஏதோ பூதச் சினிமா எடுத்துட்டாங்க...” என்று அம்மா வெற்றிக்களிப்புடன் சொன்னார்கள்.

“அம்மா அந்த ஸ்மல் வருதும்மா...” என்றேன்.

“என்ன ஸ்மெல்டா...”

“அதாம்மா... நேத்து நைட் உங்ககிட்ட வந்துச்சே அந்த ஸ்மெல் தாம்மா...நேத்து அஷோக் வீட்டு முன்னாடி உங்க தொடைல பிசுபிசுப்பா வந்துச்சே... அப்போ ஸ்மெல் வந்துச்சே அதுதாம்மா.... அது இன்னுமா அசோக் அங்கிள் வீட்டுல இருக்கும்.” என்று வெள்ளந்தியாக கேட்டேன்.

சட்டென்று நின்ற அம்மாவின் முகத்தில் வெட்கம் படர்ந்ததது. தன் கையை கீழே தொடையிருக்குப் பகுதிக்கு எடுத்துச் சென்று மூக்கில் வைத்து முகர்ந்தப்படி, “ஆமாடா ஸ்மெல் வருதுடா...” என்றாள் அம்மா.

“எதுக்கும்மா வரது...”

“அம்மா சந்தோஷமா இருந்தா வருதுடா...” என்று என் நெற்றியில் முத்தமிட்டப்படி நடந்தாள். கீழே தெருவுக்கும் வந்ததும் என்னை இறக்கிவிட்டாள். ஏதோ ஒரு பாட்டுப்பாடி உடலை நளினமாக அசைத்தப்படி அம்மாக்கூட நடந்துக் கொண்டிருந்தான். அம்மாவின் தொடைகளை முட்டிமோதிக் கொண்டு அம்மாக்கூட நானும் நடந்தேன்.

தெருவில் போவோர் வருவோரெல்லாம் அம்மாவை திருட்டுத்தனமாக பார்ப்பது எனக்கு அந்த வயதிலும் புரிந்தது.

நானும் அம்மாவும் நேற்று நடுரோட்டில் படுத்துக் கிடந்த இடத்துக்கு வந்தப்போது, ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து ரகசியமாக சிரித்தப்படி அந்த இடத்தைப் பார்த்தோம். அம்மாவின் தொடை வழியே வழிந்த அந்த வாசம் நிறைந்த பிசுபிசுப்பு வெள்ளத்தின் ஈரம் இன்னும் இருக்கின்றதா, என்று நான் உன்னிப்பாக கவனித்தேன். அம்மாவும் அப்படித்தான் கவனித்திருப்பார்கள் என்று தோன்றியது.

ஆனால் ஓருத்தடம் கூட இல்லை. வண்டிகளும் மனிதர்களும் அந்த பகுதியின் மேல் போய்க்கொண்டிருந்தது.

மறுபடியும் அம்மாவின் அடிவயிற்றிலிருந்து எழுந்த அந்த மணம் என்னை தாக்கியது.

நானும் அம்மாவும் நமுட்டுச் சிரிப்பு சிரித்தோம்.

“ஆட்டோ அங்கிள்கிட்ட மாட்டியிருப்போம்மா...” என்றேன் பயத்துடன்.

“நீ தான் அம்மாவை காப்பாத்திட்டியே... என் செல்லம்...” என் தலைமுடியை கோதி, “மாட்டாம இருக்கறதுதான் விளையாட்டு... அதுதான் கிக்கு... நாம் ஜெயிச்சுட்டோம்ல... என்ன ஏதுன்னு தெரியாம இந்த தெருவே பேசிகிட்டிருக்கு...” என்றாள் அம்மா சந்தோஷமாக.

“ஆனா எனக்கு எவ்வளவு பயம் தெரியுமாம்மா...” என்றேன்.

அம்மா ஒரு கணம் யோசித்து, ” என்ன பண்றது அம்மாவுக்கு அழுத்தம் தாஸ்தியா போச்சு, ஏதோ கூண்டுகுள்ள் அடிச்சு வெச்ச மாதிரி இருந்துச்சு, எங்கேயாவது சுதந்திரமா பறக்கனும்னு தோணிச்சு, சின்ன குழந்தையா மாறி விளையாடனும்னு தோணிச்சு, இந்த உலகத்தைப் பார்த்து காறித் துப்புனுன்னு தோணிச்சு, சின்ன சிறுமியாக மாறி உன் கூட விளையாடனும்னு தோணிச்சு, நீ எனக்குள்ள ஏற்படுத்தன உணர்ச்சிகளை அணைப் போட்டு தடுக்கனும் தோணிச்சு, இதெல்லாம் தாண்டா அம்மாவை அப்படி செய்ய வெச்சது...” என்று முகத்தில் ஒரு வித பாவத்தை வைத்து அம்மா சொன்னாள்.

எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. ஆனால், அம்மா வேறு மாதிரி என்பது மட்டும் புரிந்தது.

என் உள்ளுணர்வு சொல்லியதா என்று தெரியவில்லை, என் அம்மாவுக்கு இனிமே நான் தான் பக்கப் பலமாக இருக்கவேண்டு என்ற எண்ணம் ஆணித்தரமாக ஏற்பட்டது.

“இனிமே நீங்க என்னச் செய்தாலும் நான் உங்க கூடவே இருப்பேம்மா...” என்று அம்மாவின் தொடைகளைப் பற்றிக் கொண்டுச் சொன்னேன். தெருவில் இருந்தாலும் யாரைப் பற்றியும் நான் கவலைப்படவில்லை.

நானும் அம்மாவும் தனித்த உலகத்துக்கு சென்றுவிட்டோம்.

“என் பையன் என் கூட இல்லாம வேறு யார் கூட இருப்பானாம்...” என்று என் தலைக்கற்றை கோதியப்படியே, “வாடா போலாம்...” என்றாள்.

----------தொடரும்.

[Deep_Lover]

நானும் அம்மாவும் பிசிஓ பூத்துக்குள் புகுந்தோம். பாதி ப்ளைவுட் மறைப்பு மேலே கண்ணாடி. அம்மா எண்ணை அழுத்தினாள்.

“ஹலோ...முருகன் சார் அகமாபாத்திலிருந்து வந்துட்டாரு.” என்று அம்மா ஃபோனில் கேட்டாள்.

“...........”

“நானா, அவங்க மிஸஸ் பேசுறேன்...”

“........”

“அவரை கொஞ்சம் கூப்பிட முடியும்ங்களா...”

“........”

அப்பா வந்துவிட்டதை அம்மாவின் முகத்தின் சந்தோஷம் காட்டியது. அம்மாவின் தொடைகள் நடுங்குவதை என்னால் உணர முடிந்தது. அம்மாவின் சந்தோஷ வாசம் அந்த பிசிஓ காபினுள் பரவியது. அம்மாவிடமிருந்து சுரந்த நீறினால் ஈரப்பதம் எகிறியது.

“எப்படியிருக்கீங்க... நல்லா இருக்கீங்களா... நல்லப்படியா வந்து சேர்ந்துட்டீங்களா...” அம்மா ஆனந்த குதூகூலம் பீறிட கேட்டாள்.

“.......”

“நான் நல்லாயிருக்கேன். வினித் நல்லாயிருக்கேன்.”

“............”

“அவன் உன் பையனாச்சே. சிங்கக்குட்டி மாதிரி இருக்கான். என்னை நல்லா பார்த்துகிட்டான். இதோ அவன்கிட்டேயே பேசுங்க...” என்று அம்மா வெட்கப்பட்டுக் கொண்டே என் தலை முடிகளை கோதியப்படி ரீசிவரை என் காதில் வைத்தாள்.

“என்னடா என் செல்லம் வினித் நல்லாயிருக்கியா...” அப்பாவின் ஆண்மையான அன்பான குரல் என் காதுகளை தாக்க, அப்படியே உருகிப் போனேன்.

அப்பாவின் உயிரணுவின் எச்சம் நானல்லவா.

“நல்லாயிருக்கேம்பா...”

“அம்மாவை நல்லா பார்த்துகிட்டயா...”

“ஆமாப்பா...எனக்கு என்ன வாங்கிட்டு வந்தீங்க...” என ஆவலுடன் கேட்டேன்.

“எல்லாமே வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன்...”

“ஐய்...ஐ லவ் யூ டாடி...உச்...உச்..ம்ம்ம்...ம்ம்ம்...” என்ற சந்தோஷத்தில் அப்பாவுக்கு முத்தமழை பொழிந்தேன்.

“உச்...உச்...உச்..” என்று தன் அன்பை முத்தமாக ரீசிவர் மூலம் எனக்கு பொழிந்து, “சரி அம்மா கிட்ட கொடு...” என சொல்ல அம்மாவிடம் ரிசீவரை கொடுத்தேன்.

“ம்ம்ம்...சொல்லுங்க...” என்றாள் அம்மா.

“.........”

“ச்சீ போங்க.”

“........”

அம்மா முகத்தில் மோக வேட்கை படர்ந்ததை பார்க்க முடிந்தது.

“ச்சீ...உங்களுக்கு வேற வேலையே இல்லை போல....உச்...உச்...உச்...உச்...” என்று அப்பாவுக்கு முத்தம் கொடுத்தாள்.

“.......”

“பையனும் நானும் மட்டும் தான் கேபினில் இருக்கோம். யாரும் பார்க்க முடியாது.”

“...........”

அம்மா வெட்கப்பட்டுக் கொண்டே ரீசிவரை கீழே மெதுவாக எடுத்து வந்து தன் தொடையிருக்கில் வைத்தாள்.

“உம்ம்ம்மா...ச்ச்..ச்ச்...ச்ச்...” என்று அப்பா முத்தம் கொடுப்பத்டு ரீசிவர் வழியே மென்மையாக கேட்டது.

அம்மாவின் உடல் ஒரு நிமிடம் குலுங்கியது. குப்பென்று அம்மாவின் தொடையிடுக்கிலிருந்து அந்த மகரந்த வாசனை எழுந்து கேபின் முழுக்க ஆக்கிரமித்தது.

அம்மா ரிசீவரை தன் காதுக்கு கொண்டு வந்து, “போதுமா...” என்றாள்.

“.......”

“ச்ச்சீ போங்க... கடைல இருக்கேன்....ஜன நடமாட்டம் இருக்கு...” என்றாள் பயத்துடன் படபடப்புடன்

“..........”

“விடமாட்டீங்க போல...” என்றாள்.

“.......” அப்பா என்னச் சொன்னார் என்று எனக்கு கேட்கவில்லை.

“ஜட்டி போடலை...” என்றாள் அம்மா சிணுங்கியப்படி.

“.......”

அம்மா பயத்துடன் நடுங்கியப்படி சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள். படபடப்புடன் கண்ணிமைகள் மூடித்திறந்தன. முகம் முழுக்க வியர்வை துளிகள்.

மெதுவாக திரும்பி தன் அழகிய பெருத்த பிட்டத்தை எனக்கு காட்டினாள். ஓரக்கண்ணால் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள். சட்டென்று சேலையை தூக்கி ரீசிவரை தன் தொடையிடுக்கில் வைத்து சேலையை இறக்கி விட்டாள்.

பயத்துடன் நடுங்கியப்படி சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள். ரோட்டில் நடப்பவர்கள் கேபினுக்குள் இருக்கும் எங்களை பார்க்க முடியாது. ஒரு புறம் கடை சுவர். மறுபுறம் கேபின் நுழைவாயில் கதவு. வெளியே யாருமில்லை. அதற்கு இடதுப் புறம் கடை. உள்ளே கடை முதலாளி வியாபாரம் செய்துக் கொண்டிருந்தார்.

யாரும் பார்க்க வாய்ப்பில்லை என்று தெரிந்ததும், பெருமூச்சு விட்ட அம்மா ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்ட அம்மாவின் முகத்தில் ஆயிரம் வாட்ஸ் பல்ப் பிரகாசம்.

“உச்...உச்...உச்...” என்று அப்பாவின் முத்தச் சத்தம் ரீசவரை வழியாக கேட்டது.

அம்மா முகத்தில் மகிழ்ச்சி இளிப்பு, அப்படியே என்னை இழுத்து தன் தொடையிடுக்கில் என் தலையை அழுத்தினாள். அற்புதமான ஈர வாசனை என்னை தாக்கியது. அப்பா நீண்ட நேரம் முத்தமிட்டார். அம்மா கண்கள் சொறுக ஆனால் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தப்படி மோன நிலையில் இருந்தாள். சட்டென்று கடைக்குள் ஆட்கள் வர ஆரம்பிக்க. அம்மா என்னை கொஞ்சம் நகர்த்தி மறுப்பக்கம் திருப்பி விட்டாள். குணிந்து சேலையை தூக்கி ரீசிவரை வெளியே எடுத்து காதில் வைத்தாள்.

“போதுமா...” என்றாள்.

“.........”

“அவ்வளவுதான்....இனிமே முடியாது... ரொம்ப ரிஸ்க்... சீக்கிரம் வாங்க...” என்றப்படி பளபளவென எண்ணெய் போலிருந்த ரிசீவரை தன் சேலையால் நன்றாக துடைத்துவிட்டு வைத்தாள்.

வெளியே வந்து காசைக் கொடுத்துவிட்டு நடையைக் கட்டினோம்.

”அப்பா வர்றதுக்கு ஏழு மணியாயிடும்.” என்று அம்மா சொல்லியப்படி நடந்து, பூக்காரியிடம் நிறைய மல்லிகைப் பூ வாங்கினாள்.

தெரிந்த பூக்காரி அம்மாவின் காதில் ஏதோ ரகசியமாக கிசுகிசுக்க அம்மாவின் முகம் வெட்கத்தால் சிவந்தது.

வீட்டுக்கு வந்துச் சேர்ந்தோம்.

அப்பாவின் வருகைக்காக அம்மா ஆயுத்தமாகிக் கொண்டிருந்தாள்.

அழகு தேவதையாக இருந்த அம்மா மேலும் தன்னை அழகாக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

[Deep_Lover]

கருத்துகளை கூறி ஊக்கப்படுத்திய நண்பர்களுக்கு நன்றிகள்.

[Deep_Lover]

கருத்துக்கூறிய நண்பர்களுக்கு நன்றிகள்.
கதையின் தொடர்ச்சியில் நீண்ட நாட்கள் இடைவேளை இருந்தாலும், சில நண்பர்கள் ஆவலுடன் காத்திருப்பது, ஒரு வகையில் சந்தோஷமாக இருந்தாலும் உண்மையில் வருத்தமே. கதையை சீராக தொடர்ந்து அப்டேட் செய்து முடிக்காமல் போய்விட்டோமே என்கிற வருத்தம் இருக்கத்தான் செய்கிறது. வேலைப் பளு அந்தமாதிரி.
மூன்று நான்கு நாட்களுக்குள் பெரிய அப்டேட் ஓன்றை போடுகிறேன் நண்பர்களே.

[Deep_Lover]

இப்போதுதான் கஷ்டப்பட்டு இந்த idயின் பாஸ்வோர்டை கண்டுப்பிடித்து லாகின் செய்கிறேன். ஆவலுடன் தொடர்ச்சிக்காக காத்திருந்த நண்பர்களிடம் மன்னிபு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.
கதையை தொடர்வதா இல்லை புதிய கதையை எழுதுவதா என்று குழப்பமாக இருக்கின்றது.

[Deep_Lover]

நண்பர்களே வணக்கம்.
கடைசியாக 16.03.2022 அன்று அப்டே போட்டது. அதன் பிறகு போடமுடியவில்லை. இது ஓரு எழுத்தாளர் செய்யக்கூடாதது. வாசகர்களை ஏமாற்றுவதை  போலாகும். எத்தனை வாசகர்கள் அப்டேட்டுக்காக வந்து பார்த்து கிடைக்காமல் ஏமாற்றுத்துடன் திரும்பி போயிருப்பார்கள் என்று என்னால் யூகிக்க முடிகிறது.
அதற்காக வாசகர்களிடம் மன்னிப்பு கேட்டுக் கொள்கிறேன்.
காரணம் பலவாக இருந்தாலும். இங்கு எழுதப்படுவது காமக்கதை. ஓரு கதை பிடிக்கவில்லையா படிக்காமல் போவதுதான் சரி. இல்லை விமர்சனம் எழுதலாம். படித்துவிட்டு கமெண்ட் போடமாலும் போகலாம். ஊக்கமளிக்க வேண்டும் என அன்பு நண்ப்ர்கள் அந்த வகையிலும் கமெண்ட் எழுதலாம் அது எழுத்தாளருக்கு ஒரு அங்கிகாரம். வெளியே போய் நான் இந்த கதையை எழுதினேன் என பெருமையாக சொல்ல முடியாது.
ஆனால் DMல் வந்து நீ அப்படி இப்படி, நீ நாசமாகி போய்டுவே உன் குடும்பம் நல்லா இருக்காது என சாபம் விடுவது மனதளவில் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் எழுதுவதற்கு தடையாக இருக்கும்.
இப்போது அதையெல்லாம் பொருட்படுத்தக் கூடாது என முடிவுச் செய்துவிட்டேன்.

நான் எழுதிய கதையை மறுபடியும் வாசிக்கும் போது எனக்கே நன்றாகத்தான் எழுதியிருக்கேன், இன்னும் மெருகேற்றியிருக்கலாம் என தோன்றியது.
அதனால் கதையை தொடர்ந்து எழுத முடிவுச் செய்துவிட்டேன்.

இந்த கதையின் கருவின் சுருக்கம். இதை முன் கதை சுருக்கமாகவும் எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

வினித் மகன். மேனகா அவன் அம்மா. இருவரும் பல வருடங்கள் பிரிந்து ஓருத்தரை ஒருத்தர் வெறுத்து வாழ்கிறார்கள். ஏன், எப்படி, எப்போது எதற்காக பிரிந்தார்கள் வெறுத்தார்கள் என கதை வளர வளர தெரியும்.
வினித்தின் காதலி விஷாலினி. அவன் அவளை அம்மா மேனகாவகவே நினக்கிறான் பார்க்கிறான். ஒரு கட்டத்தில் தன் அம்மாவுடன் உறவு இருப்பதை அவளிடம் சொல்ல, பழைய நினைவுகள் அவனுக்கு வருகின்றன. விஷாலினி அவனுக்கு ஆறுதலாக இருக்கின்றாள்.
அம்மாவை கண்டிப்பாக பார்க்க வேண்டும் என வினித் நினைக்கிறான். அம்மாவின் இருப்பிடம் சில வருடங்கள் முன்னால் தெரிந்திருந்தாலும் வெறுப்பில் பாரக்காமல் இருந்த நிலையில் விஷாலினியால் ஏற்பட்ட அந்த சம்பவத்தால் அம்மாவை பார்க்க கிளம்புகிறான்.
வினித் கூட விஷாலினியும் புறப்படுகிறாள்.
இந்த கதை ரயில் பயணத்தில் வினித் விஷாலினிக்கு தன் வாழ்கையில் நடந்ததை சொல்வதைப் போல எழதப்பட்டுள்ளது. அம்மா அப்பவுடனான சிறு வயது சம்பவங்கள், அப்போது புரியாமல் இருந்தாலும், அந்த சம்பவத்தை இப்போது சொல்லும்போது அவனுக்கு இப்போது ஏற்படும் எண்ணங்கள் காரணங்கள் புரிதல்கள் வாழ்கையின் தத்துவங்கள் என்று எல்லாம் சேர்த்து சொல்கிறான். இடையிடையே விஷாலினியின் கருத்துகள் என போகிறது.
பழைய சம்பவங்களால் வினித்துக்கு ஏற்படும் மனச்சிக்கள் மனபிறழ்வுகள் எல்லாம் தலையெடுத்தனவா அவன் வாழ்கை எப்படி மாறியது எப்படி சமாளித்தான், பிரிதலுக்கான காரணங்கள், அம்மாவை சந்தித்தபோது வினித்துள் நடக்கும் போராட்டங்கள், அதனால் அவன் செய்யும் செயல்கள், வினித் மேனகா விஷாலினி இவர்களிடையே ஏற்படும் உறவுச் சிக்கல்கள் என போகிறது கதை.
எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு முடிவு என்று ஒன்று வருகிறது. அந்த முடிவு வந்ததா எல்லாம் நல்லப்படியாக நடந்த்தா என்பதுதான் கதை.

இது நீண்ட தொடர். என்னால் முடிந்தளவு காமத்தை தெளித்து கதை சொல்லியிருக்கிறேன்.
இந்த கதையை எழதி முடிக்க வேண்டும் என என் மனதில் தங்கிவிட்ட ஆசை. அதனால் தொடர்ந்து எழுதுவேன்.  உங்கள் ஆதரவுடன் முடிப்பேன் நன்றி நண்பர்களே. ஓரிரு நாட்களில் கண்டிப்பாக அப்டேட் வரும்.

[Deep_Lover]

 இப்போது நினைத்தால், அந்தச் சமயத்தில் என்னுள் சுள்ளென்று பயம் ஏறிக் கொண்டிருந்ததை அறிய முடிந்தது. அம்மாவை பார்த்து பயப்பட்டேன். அதுவரை ஏதோ ஒரு கட்டுக்குள் அம்மா இருக்கின்றாள், என்பதை அந்த புரியாத வயதிலும் உணர்ந்திருந்தேன். அந்த கட்டு மானிட ஓழுக்கம் என்பதை பெரியவனானப் பிறகுதான் உணர்ந்தேன்.

ஓழுக்கத்தை, அது என்னவென்று எனக்கு புரியவில்லையென்றாலும்,  அம்மா ஏதோ ஒன்றை தூக்கியெறிந்துவிட்டாள் என என்னுள்ளம் உணர்ந்துவிட்டது. கட்டற்ற குதிரையாக மாறிவிட்டாள். இல்லை காற்றின் இசைவுக்கேற்ப மிதந்துச் செல்லும் ஓரு மெல்லிய மலரிதழாக மாறிவிட்டாள். உருமாறி பேயாக மாறிவிடுவாளோ என்ற பயம்.

அம்மா மீறும் ஓழுக்கம் இந்த சமுதாயமே எண்ணிப் பார்க்காத ஓழுக்கமீறல் என்பது அப்போது எனக்கு புரியவில்லை.

மாடிப் படியேறி வீட்டுக்கு வந்ததும், அம்மாவுக்கும் எனக்கும் வியர்த்து கொட்டியது.  நானும் அம்மாவும் கட்டிலில் அமர்ந்து ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டோம். அம்மாவின் வியர்வை வாசம் என் மூக்கை துளைத்தது. அம்மாவை உற்று நோக்கினேன். 

இப்போது நினைத்தால், அம்மா என்பது அந்த உடலுக்கும் அதிலுள்ள மனதுக்கும் ஆன்மாவுக்கும் கொடுக்கப்பட்டப் பெயர். உண்மையில் ஆன்மாதான் அம்மா, அதுதான் உடலையும் மனதையும் இயக்குகின்றது. ஆன்மா அன்னைத்தன்மையை இழந்துவிட்டால், அங்கே தாய் மகன் என்ற உறவு முறிந்துவிடும். வெறும் மிருக குணம் கொண்ட உடல் தான் மிஞ்சும்.

அம்மாவின் உடல் வெறும் ஜடப் பொருளாக எனக்கு தெரிந்தது. அது எனக்கு ஒரு பொருட்டாகவே தெரியவில்லை. அம்மாவின் மனமும் ஆன்மாவும் உணர்ச்சிகளும் தான் எனக்கு அம்மாவாகவே தெரிந்தது. ஆனாலும் அம்மாவின் உடல் மூலம் தான் ஆன்மாவை அடைய வேண்டியிருக்கின்றது.

அந்த வயதில் அம்மாவின் உடலிலிருந்து எழும் ஓவ்வொரு வாசனையும் என்னால் நன்றாக உணரமுடிந்தது. அது எந்தப் பாகத்திலிருந்து வருகின்றது என்பதை என்னால் அறிய முடிந்தது. எப்படி வந்தது என்று இப்போதுதான் எனக்கு புரிகின்றது. அந்த உடலை அவ்வளவு நன்றாக அறிந்திருந்தேன்.

ஒரு உடலின் மீது அளவற்ற கட்டுங்கடாத பேரன்பு வைத்திருந்தால் மட்டுமே அப்படி உணர்ந்து அறிய முடிந்தது என்று இப்போது எனக்கு புரிந்தது.

“அம்மா...” என்றழைத்தேன்.

திருப்பி என்னைப் பார்த்து புருவத்தை அழகாக உயர்த்தி, “என்னடா...” என்றாள்.

“அந்த வாசனையை மத்தவங்களும் ஸ்மெல் பண்ண முடியுமாமா...” என்றேன் மெதுவாக.

“எந்த வாசனை.” அம்மா குழப்பமாக கேட்டாள்.

“அதாம்மா... உங்க வயித்துக்கு கீழேயிருந்து வரும் வாசனை...” என்றேன்.

அம்மா விக்கித்துப் போனாள். தடுமாறினாள்.

“மத்தவங்க ஸ்மெல் பண்ண முடியாது...” அழுத்தமாகச் சொன்னாள்.

“அப்படியா...”

“உன் மூக்குக்கு மட்டும் தான் அந்த ஸ்மெல் வரும்.” என்று சற்று நிறுத்தி கண்களை மூடி திறந்து, “நீ என் மகன்ல அதனால் தான் அம்மா ஸ்மெல்லெல்லாம் உனக்கு தெரியும். உன் மூக்கு சக்திவாய்ந்த மூக்கு.” என்றுச் சொல்லி என் சின்னஞ்சிறு மூக்கை தன் ஆட்காடி விரலாலும் கட்டைவிரலாலும் மூக்கைப் பிடித்து ஆட்டி துவாரத்தை மூடி மூடி திறக்க என் மூக்கின் துவாரம் விகாரமாக திறந்து சகஜ நிலைக்கு வந்தது.

“உன் மூக்கு அழகா இருக்குடா வினித்...” என்றாள் அம்மா.

“உன் மூக்கும் அழகாக இருக்கும்மா...” என்றேன்.

“அப்படியா உண்மையாவா...” என்று அம்மா தன் மூக்கை என் முகத்துக்கு நேராக மொண்டு வந்தாள். அம்மாவின் மூக்கு நீண்டு சற்று கூர்மையாகவும் தடித்தும் இருந்தது. இரண்டு பக்கமும் சமநிலையின் இருந்தது. ஒரு கச்சித அழகுக் கொண்ட மூக்கு. அம்மாவின் மூக்கே, அவளை அழகாக்கியது. பார்க்க பார்க்க திகட்டாத வடிவமைப்பு. உன்னிப்பாக கவனித்தால், சின்னதாக மூக்குத்தி போட போடப்பட்ட  ஓட்டைத் தெரியும். 

நான் அம்மாவின் மூக்கை கடித்தேன். ”ஆஆ...” என்று அலறி, “ஆனா வினித் உன் மூக்கு பவர்புல், நாய்ப் போல பயங்கர்மான மோப்ப சக்திடா.” என்றாள் அம்மா.

“போம்மா...சும்மா சொல்லாதீங்க...” என்றேன்.

“சரி அப்படின்னா ஒரு டெஸ்ட் வைக்கலாமா...” என்று குறும்பாக சிரித்தப்படி கேட்டாள்.

”சரிம்மா...” என்றவுடன், பக்கத்தில் கிடந்த தன் ஜாக்கெட்டை எடுத்து என் கண்களை கட்டினாள். என் உலகம் இருண்டது. அந்த ஜாக்கெட் அம்மாவின் முலைகளை தாங்கி தாங்கி அம்மாவின் முலைகளைப் போலாகிவிட்டது.  என் கண்களை அம்மாவின் முலைகள் கட்டிப்போட்டதைப் போல உணர்ந்தேன்.

அம்மாவின் ஜாக்கெட்டிலிருந்து அவளின் முலைகளின் நறுமனம் என் மூக்கை துளைத்தது. நான் எப்போது அருந்திய பாலின் எச்சம்.

திடுக்கிட்டு, “என்னம்மா பண்றீங்க...” என கேட்டேன்.

“கொஞ்ச நேரம் அமைதியா இருடா...” என்று அம்மா சொன்னாள்.

மத்திய சென்னையின் சேரிக்கு கொஞ்சம் மேம்பட்ட பகுதியிலிருந்த ஒரு மொட்டை மாடியில் இருக்கும் அந்த சின்னஞ்சிறு அறையில் அமைதி நிலுவியது. அம்மாவின் ஓவ்வொரு அசைவும் அந்த பேரமைதியில் எனக்கு தெளிவாக கேட்டது. ஏதோ சொரசொரவென்று சத்தம் வர, அது அம்மா தன் சேலையை கழட்டுவதை உணர்த்தியது. ஜாக்கெட்டின் ஊக்குகள் கழட்டும் சத்தமும் அது தரையில் விழும் சத்தமும் கேட்டது. அம்மாவின் பெரிய சைஸ் பிரா கழட்டப்பட்டு கீழே விழும் சத்தம் கேட்டது. சரக்கென்று பாவாடை நாடா கழட்டப்படும் சத்தமும் அது அம்மாவின் கால்களை வட்டமிட்டு விழும் சத்தமும் கேட்டது.

அம்மா என் முன் நிர்வானமாக நிற்கின்றாள் என அறிந்தவுடன், சட்டென்று பயம் உடல்முழுக்க தொற்றிக் கொண்டது. கைகளை கட்டி உடலை குறுக்கி வீல்ல்ல்ல் என்று அலறினேன்.

”என்னடா வினித்...” அம்மா பதற்றத்துடன் கேட்டாள்.

“இல்லம்மா உங்க தொடை நடுவே இருக்கற பூதம் வெளியே வந்துடும்...” என்றேன் பயத்துடன்.

“பயப்படாதே. அம்மா அதை வெளியே விடாம புடிச்சுக்குவேன்.” என்றாள் அம்மா.

"கண்டிப்பா புடிச்சுக்குங்க...கட்டிப்போட்டாலும் போடுங்க. அந்த பூதம் வெளியே வராம பார்த்துகுங்க.” என்றேன் பயத்துடன்.

நிசப்த அமைதி. அம்மாவின் மனம் அதிர்ச்சியடைவதைப் உணரமுடிந்தது. தன் சின்னஞ்சிறிய மகன் தன் பெண்ணுறுப்பை பார்த்து நடுங்கி பயப்படுவதை பார்த்து எந்த தாயாலும் அதிர்ச்சியடைய முடியாமலிருக்க முடியாது.

”அந்த பூதம் வெளியே வராமே பார்த்துக்கறேன்.” என்றாள் சற்று உடைந்த குரலில். 

அம்மாவுக்கு கண்டிப்பாக தெரிந்திருக்கும் அந்த பூதம் வேறு ஒன்றல்ல தன்னுள் தூண்டப்பட்ட தகாத காமயிச்சைதான் என்பது. கணவனுக்கு மட்டுமே காட்டவேண்டிய அந்த இச்சை கொஞ்ச கொஞ்சமாக தன் கட்டுப்பாட்டை மீறி மகன் மேல் செல்வதை தடுக்க முடியாத மரண அவஸ்தையான விலங்கு அது.

கொஞ்ச நேரம் அமைதி. 

அந்த பூதம் எப்படியிருக்கும் என்ற கற்பனைச் செய்தேன் “அம்மா அந்த பூதத்துக்கு   முள்ளம்பன்றிக்கு முள்ளு மாதிரி இருக்குமே அந்த மாதிரி இருக்குமா கத்தியெல்லாம் உடம்புல இருக்குமா.” என்றேன் நான் நடுங்கியப்படி.

மரண அமைதி. அம்மாவின் நடுக்கம் உணரமுடிதது. கொஞ்ச நேரம் போனதும் அது அடங்கியது. 

தனக்கிருக்கும் காமயிச்சை மனித இச்சை கிடையாது அது விலங்குத்தனமான இச்சை என்பதை அம்மாவுக்கு என்னையறியாமல் சொல்லியிருப்பேன்.

அம்மா பாசமாக என் தலையை பாசத்துடன் கோதியப்படி, “அந்த அனிமல் வந்தா அம்மா அதை அடக்கிடுவேன் பயப்படாதே. அம்மா எதை எதையோ பார்த்துட்டேன் இதையும் பார்த்துடுவேன்.” என்றாள் தீர்மானமாக.

“சரிம்மா.”

“இப்ப அம்மா உனக்கு ஒரு டெஸ்ட் வைக்கிறேன் சரியா. நீ மோந்து பார்த்துட்டு அம்மாவுடைய எந்த பாடி பார்ட்ஸ்னு சொல்லுனும் சரியா.” என்றாள்.

“சரிம்மா என தலையாட்டினேன்.” ஆவலாக. இதில் வெற்றிப் பெற வேண்டும் என தீவிரமாக இருந்தேன். 

என் மூக்கில் அம்மாவின் ஆதியில் உற்பத்தியான உண்மையான வாசனை அடித்தது. அப்போழுதான்  கொன்று உரித்து துடித்துக் கொண்டியிருக்கும் கோழியின் தசைகளிலிருந்து எழும் வாசம். அம்மாவின் வயிற்றுப் பகுதிலிருந்து வரும் வாசனை.

“அம்மா உன் முகத்துகிட்டே என்ன வெச்சியிருக்கேன்...” என்றாள் அம்மா.

சட்டென்று யோசிக்காமல், “ உன் வயிறும்மா...” என்று தலையை முன்நகர்த்தி சரியாக தொப்புலில் முத்தமிட்டேன்.

அம்மா என் நெற்றில் பச்ச்ச் என்று முத்த்மிட்டாள். அந்த முத்ததின் அன்பால் என் உடல் சிலிர்த்தது.

“இது...” என கேட்டாள். அம்மாவின் நீண்ட கூந்தலின் இயற்கையான வாசனை என் மூக்கை தாக்கியது.

“உங்க முடிம்மா...” என்றேன்.

“இது...” என்றாள்.  

“உங்க முன் பக்க முடிம்மா...”

“இது என்றாள்...”

நான் என் மூக்கின் சிறிய துவாரத்தை நன்றாக விரித்து காற்றை நன்றாக உள்ளிழுக்க, அந்த நறுமனம் என் உடலின் அத்தனை பாகத்தையும் சென்றடைந்தது. ஏதோ ஒரு சந்தோஷத்தையும் பரவசத்தை எனக்கு ஏற்படுத்தியது. வேட்டை நாய் தன் இறையை கண்டடைந்து பாய்ந்தொடும் தருணம்.

“உங்க அக்குள் அம்மா...” என்றேன்.

“டேய் அப்பாவை விட அம்மா பத்தி நல்லா தெரிஞ்சி வெச்சியிருக்கேடா.” என்று என் நெற்றியில் அன்புநிறைந்த ஈரமாக முத்தமிட்டாள். அந்த முத்தம் இவன் என் மகன் என கர்வத்துடன் சொல்வதைப் போலிருந்தது.

அம்மாவின் அக்குளைப் பற்றி சொல்லியே ஆகவேண்டும். அக்குளில் முடிகள் கருகருவென பயங்கரமாக அடர்த்தியாக அக்குள் முழுக்க நிரம்பி இருக்கும். அக்குளை மீறி வெளியே வந்து நிற்கும். எப்போதும் அதில் வாசனை எழுந்துக் கொண்டேயிருக்கும். அக்குளை முடிகள் கைப்பிடிக்குள் அடங்காமல் வெளியே தள்ளும். அப்பாவுக்கு அம்மாவின் அக்குள் முடிகள் பிடிக்கும். சொல்லப் போனால் அப்பாவுக்காகவே அம்மா அக்குள் முடிகளை அடர்ந்த வனப்பகுதியைப் போல வளர்த்து விட்டிருந்தாள். சில சமயம் அப்பா அந்த முடிகளை அம்மா கூச்சப்பட கூச்சப்பட நெளிய நெளிய அப்பா இழுத்து இழுத்து விளையாடுவதை பார்த்திருக்கிறேன்.

அந்த அக்குள் வாசனை இன்னும் என்னுடன் வாசம் செய்துக் கொண்டிருக்கிறது.

விஞ்ஞானம் ஒரு பெண்ணின் மனம் தான் ஆழமாக ஒரு ஆணுக்குள் ஊடுறுவி அடையாளப்படுத்தும் என சொல்கிறது.

இப்போது நினைவுப் படுத்தினாள், அம்மாவின் அக்குள் நறுமனம் எனக்கு அவளை அடையாளம் காட்டியது. தாய்மையை தெரியப்படுத்தி அவள் பின்னால் கட்டிப் போட்டு, நாய்குட்டியைப் போல சுற்றி வரச் செய்தது.

என் உடல் சிலிர்த்தது.

”இது என்ன...” என்றாள் அம்மா.

கொஞ்ச நேரத்தில் அம்மாவின் ஒரு உறுப்பு என் முன்னால் வந்தது. சுவைத்தரும் மூச்சுக் காற்று என் முகத்தில் பட்டது. ஆரஞ்சு சுளையில் எல்லா கனிகளின் சுவையும் இருக்கும் வாசனை.

“உங்க வாய்ம்மா.” என்றேன்.

“வினித்த்த்...என்றப்படி என் தலையை தன் இருகைகளால் பற்றி இரத்தமும் சதையுமாக தளும்பிக் கொண்டிருக்கும் தன் இதழ்களை என் சிறு இதழ்களில் வைத்து ஒரு ஆழமான முத்தமிட்டாள்.

மகனுக்கு ஒரு தாயின் முத்தத்தை விட என்ன வேண்டும். என் உயிரை உலுக்கியது.

“இது.” என்றாள்.

அடியாழத்திலிருந்து எழும் ஈரமான வாசனை.

“உங்க தொப்புள் அம்மா...” என்றேன்.

கொஞ்ச நேரம் அமைதி. கண்கள் கட்டப்பட்டதால் ஓரே இருட்டு.

அம்மா என் தலை முடியை கோதினாள். என் தலையை தன் இருகையால் பற்றினாள்.

“வினித் பயப்படக் கூடாது... அம்மா உன் பக்கத்துலேயே இருக்கேன்...சரியா...” என்றாள்.

தலைக்கு மேல் இருந்த அம்மாவின் கைகளை பற்றி, “சரிம்மா பயப்பட மாட்டேன்...” என்றேன்.

“இது என்ன...” என கேட்டாள்.

அந்த வினாடி மொத்த உணர்ச்சிகளும் என் மீது தாக்கியது. ஒரு வினாடி என் உடல் சிலிர்த்து பரவசம் ஏற்பட்டது. ஏதோ ஒரு உயிர் என்னுள் புகுந்து குடிக் கொண்டதைப் போல் தோன்றியது. மறுவினாடி பயம் ஏற்பட்டது. அம்மாவின் கைகளை இன்னும் இறுக பற்றினேன்.

அதையும் மீறி பயம் ஏற்பட,”வீல்ல்ல்ல்ல்ல்...” என்று அலறினேன்.

அம்மா என் தலையை இறுக பற்றினாள், “பயப்படாதே வினித...அம்மா இருகேண்டா பயப்படாதேட பயப்படாதேடா...” என்று இன்னும் கொஞ்ச முன்னால் என் தலையை பலவந்தமாக கொண்டு வந்தாள்.

“இது என்ன...” என்றாள்.

சொல்லாவிட்டால் அந்த தொடை நடுவே என்னை உள்ளே தள்ளிவிடுவாளோ என்ற பயம் ஏற்பட,  சட்டென்று, “உங்க தொடை நடுவே...அடிவயிற்றில ஓன்னு இருக்குல்ல...அதுதாம்மா...இது...” என்றேன்.

அம்மா அந்த பகுதியை பாவாடையை கட்டி மூடி மறைக்காமல் இருக்கின்றாள் என்றுணர்ந்தேன். பயந்துப்போய் உடல் நடுங்கியது.

“அம்மா அங்கேயிருக்கற பூதம் வெளிய வந்து என்னை சாப்பிட்டுறுமா...” என்றேன் பயத்துடன்.

தலையை இன்னும் இறுக பற்றிய அம்மா, “பூதம் வராம அம்மா பார்த்துப்பேன்... பயப்படாதே...என்ன என்ன ஸ்மெல் வருதுடா வினித்...” என அம்மா கேட்டாள்.

பயம் கலந்த அந்த வாசனையை இன்னும் முகர வேண்டும் என தோன்றியது.

நான் இன்னும் நன்றாக முகர்ந்தேன். எல்லா வாசனைகளையும் என் நாசி வழியே சென்று, மூளைக்குள் புகுந்து அதன் நியூரான்களை தாக்கி மின்சாரம் ஏற்பட்டு இனம் வகை பிரித்தன.

“நீங்க சந்தோஷமா இருக்கறப்போ, தண்ணியா வந்து தொடை வழியா வழிஞ்சு வெளியே, வர்ற ஸ்மெல் வருதும்மா...” என்று சற்று நிறுத்தினேன். என் மனசுக்குள் ஏதோ ஒன்று ஆட்டம் போட்டு கிலியை ஏற்படுத்த, ‘அம்மா இப்போ அங்கேருந்து தண்ணி வருதாம்மா...” என கேட்டேன்.

“ம்ம்ம்...” என்றாள் பொத்தம் பொதுவாக. அந்த ம்ம்மில் வெட்கமிருந்தது. கூச்சமிருந்தது.

“அப்புறம் என்ன ஸ்மெல்லாம் வருது...” அம்மா கேட்டாள்.

“ஏதோ உப்பு கரிக்கிற ஸ்மெல் வருதும்மா...”

“அப்புறம்...”

“லைட்டா உச்சா ஸ்மெல் வருதும்மா...”

“அப்புறம்...”

“ஏதோ அல்வா ஸ்மெல்லாட்டம் வருதும்மா... என்னை நக்கி நக்கி கடிச்சு கடிச்சு தின்னு அப்படின்னு சொல்ற மாதிரி ஒரு ஸ்மெல் வருதும்மா...” என்றேன்.

இப்போது அதை அசைப் போட்டால், அம்மாவின் யோனி தசைகளுக்கு இதழ்கள்க்கு மன்மதபீடத்துக்கு என்றே ஒரு நறுமனம் இருந்தது. அது யாரையும் எதையும் நக்கி நக்கி கடிக்க கடிக்க வா என்று பித்து பிடிக்க வைத்து அழைக்கும். ஆனால், அந்த வாசனையின் ரகசியம், அப்பாவுக்கும் எனக்கும் மட்டும் தான் தெரியும் உணர முடியும். மற்றவர்களுக்காக அந்த வாசனை எழ அம்மா தன் யோனியை அனுமதிக்கவில்லை எனப்து மட்டும் உறுதி. அம்மாவின் தனிப்பட்ட இந்த பரம ரகசிய வாசனையை எந்த யோனியிலும் எழ வாய்ப்பில்லை. ஏன் என் அருமை காதலி விலாஷினியிடம் கூட எழவில்லை.

“அப்புறம்...” அம்மா நடுக்கமாக கேட்டாள்.

மேலும் அந்த போதைத் தரும் நறுமனத்தை முகர்ந்தேன். சட்டென்று அம்மாவின் உடல் குலுங்குவதை உணர முடிந்தது. அந்த மெல்லிய வாசனை என் மூக்கில் நுழைந்தது. அந்த ஆதி வாசனை, எல்லா வாசனைக்கு முதன்மையானது. எனது இருப்பிடத்தை காட்டும் வாசனை. என் அம்மாவின் ஆன்ம வாசனை.  அந்த வாசனை பிரபஞ்சத்தின் காந்தச் சக்தி.

“உங்க வயித்துக்குள்ளேயிருந்து ஏதோ ஒரு வாசனை வருதும்மா. அது என்னை, அம்மா தொடை நடுவே ஒரு பெரிய ஓட்டையிருக்கு, அது வழியே ஊர்ந்து உள்ளே வந்து அப்படி  வயித்துக்குள்ளே வந்து, ஓருக்களித்து படுக்க வாடான்னு...சொல்ற மாதிரி இருக்கு...” என்றேன். அப்போது புரியவில்லை, இப்போது நினைத்தால், என் வாழ்வில் நானடைந்த முதல் பேரானந்தம். கடவுளை கண்டுக் கொண்ட பேரானந்தம். 

என்னை பத்து மாதம் சுமந்த அம்மாவின் கர்ப்பபையை கண்டுக் கொண்ட நேரமது.

அம்மாவின் உடல் குலிங்கியது. என் தொடைகளில் தண்ணீர் கொட்டியது. அது அம்மாவின் கண்ணீர். அம்மாவின் சந்தோஷ வாசனை புக்கென்று தொடைநடுவிலிருந்து ஊற்றெடுத்து என்னை தாக்கியது.

“அப்புறம்...” அம்மா மெல்லிய விசும்பலுடன் கேட்டாள்.

மீண்டும் நன்றாக என் சின்னஞ்சிறு மூக்கு துவாரத்தை பெரிதாக்கி சுவாசத்தை உள்ளிழுத்தேன். நறுமனத்திலிருந்து ஒரு துர்நாற்றம் வந்து  என்னை நிலைக்குலையும் படி தாக்கியது.

அதுதான் உண்மை என தரிசனம் காட்டியது போலிருந்தது

“ கெட்ட நாத்தம் வருதும்மா...பூதச் ஸெமல்ல இருக்கும்மா...” என்றேன் அலறியப்படி.

”பூதச் ஸ்மெல்லா...” அம்மா திடுக்கிடும் குரலில் கேட்டாள்.

“ஆமாம்மா பெரியா பாம்பு மாதிரி ஒரு பூதம் உள்ளேயிருக்கும்மா. அதுலேருந்து துர்நாற்றம் வருதும்மா. என்கிட்டே பேசியதும்மா அது.”

அம்மா திடுக்கிட்டாள், “என்னடா பேசிச்சு.” என்றாள் பதற்றமாக.

“ஆமாம்மா ....  கெட்ட ஸ்மெல்ல இருந்த அந்த பாம்பு  ... இந்த இடத்துக்கும் உனக்கும் சம்பந்தமில்ல... இங்கே வந்தா நான் உன்னை அப்படி கடிச்சு தின்னு சாப்பிடுவேன்....இதை பத்தி நினைக்ககூடாது... தொடக் கூடாது... எனக்கு ஆயிரம் பல்லு இருக்கு... உன்னை அப்படியே கடிச்சு தின்னுடுவேன்...இதெல்லாம பத்தி நினைக்க கூடாது...பாவம்...தப்பு...  ஜாக்கிரதை... அப்படின்னு பெரிய பாம்பு மாதிரி இருக்குற அந்த  பூதம் என்னை மிரட்டிச்சுமா...” குலை நடுங்கும் பயத்துடன் சொன்னேன்.

அம்மா பதறிப் போய், “என்னடா சொல்றே...” என்றாள்.

நீண்ட நேரம் அமைதி.

“எனக்கு அந்த பூதத்தை நினைச்சு பார்த்து பயமா இருக்கும்மா...” என்றேன்.

அம்மா மெதுவாக என் கண்களை கட்டியிருந்த அவளின் ஜாக்கெட்டை அவிழ்த்தாள். அம்மாவின் பெருத்த பளிங்குத் தூண் போன்ற தொடைகள் என் கண் முன்னே இருந்தது. பூதத்தை நினைத்து கண்களை இறுக மூடினேன். அம்மா என்னை மெதுவாக தூக்கி அவளின் பெருத்த மென்மையான முலைகள் மேல் போட்டு அழுத்திப் பிடித்தாள்.

அந்த வாசனைப் பற்றிய வார்த்தைகளை, எதுப் பற்றியும் அறியாத புரியாத வயதிலிருக்கும் நான், எப்படி பேசினேன் என்று தெரியவில்லை. அந்த மாதிரி வார்த்தைகள் வந்திருக்க வாய்ப்பேயில்லை. அது மனித சக்திக்கு அப்பாற்ப்பட்ட ஒரு சக்திதான் என்னை பேச வைத்திருக்க வேண்டும்.

நான் அந்த முன்நிகழ்ந்த சம்பவத்தில் உடலும் மனமும் திளைத்துப் போயிருந்த வேளையில்

"ஸ்டாப்.” என்ற விலாஷினி குரலைக் கேட்டு நிதர்சனத்து வந்தேன்.

[Deep_Lover]

***********************************************************************************

“ஸ்டாப்!.” என்றாள் விலாஷினி.

பழைய உணர்ச்சிகளில் நினைவுகளில் மயங்கி என் கதையை சொல்லிக் கொண்டிருந்த நான் திடுக்கிட்டேன்.

நாஙக்ள் மட்டுமே இருந்த அந்த முதல் தர ஏஸி கோச் கூபேவில் என் மேல் படர்ந்து என் நெஞ்சில் மேல் தலைவைத்துக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த விலாசினி, தலையை தூக்கி என் முகத்தை பார்த்தாள்.

நானும் அவளும் நிர்வாணமாக இருந்தோம். அவள் நான் என் முன்வாழ்கையை சொல்லிக் கொண்டிருக்க என் ஆணுறுப்பு நீண்டு இரும்பை போல கனத்துடன் துடித்திருததை தன் கையால் மெல்ல பிடித்துக் கொண்டு ஆட்டிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் பெண்மை என் தொடைகளை தேய்த்து ஈரமாக்கியது.

“அறிவியல் இன்சஸ்ட் செக்ஸ் பத்தி என்ன சொல்றது தெரியுமா?.” என ஆங்கிலத்தில் கேட்டாள்.

“அது மனித குளத்துக்கு எதிரான செயல்!.” என்றேன்.

“அறிவியல் அப்படி எக்ஸ்டிரீம்மா சொல்லலை.  அது இயற்கைக்கு மாறானதுன்னு சொல்லது. அது தப்பான செயல்னா, பழைய ரோமாப்புரி சமூகத்துல, தங்கிச்சியை திருமணம் செய்வதும் அம்மாவை திருமணம் செய்வதும் எல்லாம் சகஜம். ஏன் கடந்த சில் நூறாண்டுகளில் ஐரோப்பா மன்னர் குடும்பங்களில் தங்கள் நெருங்கிய உறவுக்குள் திருமணம் வைத்துக் கொள்வதால் ஏற்படும் மருத்துவ சிக்கல்களால் தங்களின் இரத்த நாளங்களில் ஓடும் இரத்தம் ப்ளூ கலரில் இருந்ததால் அவர்களை ப்ளூ ஐயிட் ராயல் ஃபேமிலி என்ற சொல்லே வந்தது.” என்றாள்.

“அப்போ அறிவியல் என்னத்தான் சொல்லுது.” என்றேன்.

“மனிதனின் பரிணாம வளர்ச்சியில் நெருங்கிய உறவுகளில் முக்கியமா தந்தையர் மக்கள், கூட பிறந்தவர்கள், மற்றும் நெருங்கிய இரத உறவு சொந்தங்களுடன் உடலுறவு வைத்துக் கொண்டு பெற்ற பிள்ளைகள் சீக்கிரமாக நோய்வாய்ப்பட்டு இருப்பதை ஆதி மனிதர்கள் பார்த்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் மொழியில்லாத கற்கால மனிதர்கள். அந்த மாதிரி நெருங்கி உடலுறவுகளை தடுக்க, சர்வைவல் ஆஃப் தி ஃபிட்டஸ்ட் என்கிற அடிப்படையில் இயற்கையே பெண்களிடம் வாசனைகளை  உற்பத்தி செய்கிறது. அதனால் அந்த வாசனையை வைத்து இது நம்ம அம்மா நம்ம மகள் நம்ம சகோதரி நம்ம நெருங்கி இரத்த சொந்தங்கள் அவர்களுடன் உடலுறவு கொள்ளக்கூடாது பிள்ளை பெறக்கூடாது என இயற்கையே வாசனைகள் மூலம் நமக்கு உணர்த்துகிறது.” என்றாள்.

நான் புரியாமல் அவளை பார்த்தேன், “உங்க அம்மா கிட்டேயிருந்த நீ நுகர்ந்த வாசனைகள் உங்க அம்மா உடலில் இயற்கையாக ஏற்படும் வாசனைகள். அந்த வாசனை தான் ஒரு குழந்தைக்கு ஒருத்தியை அம்மா என்று உணர்த்தும். காமயிச்சையை தடுக்கும். அதேப் போல உனக்கும் ஒரு வாசனையிருக்கும் அது உன் அம்மாவுக்கு இது என் மகன் என்ற உணர்வை உணர்த்திக் கொண்டே யிருக்கும். இந்த வாசனைகளும் மன உணர்வுகளும் நமக்கு தெரியாமலே இயற்கையாக நடந்துகிட்டிருக்கும். அதுதான் அரண் இயறகை போட்ட லஷ்மன் கோடு....ஆனா...”

”என்ன ஆனா விலாசினி...”

“உங்க அம்மா உண்மையில ஒரு அருமையான பெண். அதிசயமான அம்மா. இயறகையாக மகனுக்கு அறியாமல் உணர்த்தும் வாசனைகளை உனக்கு அப்பட்டமாக காண்பித்திருக்கிறாள். அதை நீ அனுபவித்திருக்கே. இது யாருக்கும் கிடைக்காது ஒரு பெரிய அதிசயமான நிகழ்வு. கண்ணை மூடிக் கொண்டு உங்கம்மாவை இப்ப கூட கோடி பெண்கள் உன் முன்னால் நின்றாலும் உன்னால் அவளை மட்டுமே அடையாளம் கண்டுக் கொள்ள முடியும்.” என்றாள்.

என் கண்களில் நீர் கோர்த்தது. பழைய நினைவுகளில் தேங்கி விட்ட அம்மாவின் வாசனைகள் என் உடல் முழுக்க மின்சாரம் போல பாய்ந்தது.

“இது எப்படி சாத்தியமாகும்.” என கேட்டேன்.

“அன்பால்த்தான். அளவிட முடியாத தாய்ப்பாசத்தாலத்தான். இயற்கையால் தடைச் செய்யப்பட்டதை  பாசத்தல்தான் தன்னிடம் இருக்கும் வாசனைகளை உனக்கு உணர்த்தியிருக்கிறாள்.” என்றாள்.

நான் சில நிமிடங்கள் நிலைக்குத்திப் போனேன்.

“எங்கம்மாவால் எனுக்குன்னு இருக்கும் வாசனைகளை அறிந்திருப்பாளா.” என்று மெதுவாக கேட்டேன்.

“ஆமாம் கண்டிப்பாக அறிந்திருப்பாள். கோடி முறை சுவாசித்திருப்பாள். அதுக்காக ஏங்கிக் கொண்டிருப்பாள்.” என்றாள்.

நான் பயத்துடன் அவளிடம் குழப்பத்துடன் கேட்டேன். “அப்போ அம்மா என் மேல் வைத்திருக்கும் பாசம்  இன்சஸ்ட் ஆசையா?” 

“இருக்கலாம். தாய்ப்பாசத்துடன் இன்சஸ்ட் கலந்திருக்கலாம். தாய்ப்பாசமே ஒரு வகை இன்சஸ்ட் தானே. ஆனா அது காமயிச்சையால செயல்வடிவாக்க  முனைந்தாளா, செய்தாளா அல்லது தாய்ப்பாசத்தின் ஒரு அங்கமாக அது இருந்ததா என நீங்க இனிமே சொல்ல்பபோகும் சம்பவஙக்ளை வைத்துதான் முடிவுச் செய்ய முடியும்.” என்றாள்.

எனக்கு குழப்பம் ஏற்பட்டது.

அவள் “ ஆனா ஒன்னும் மட்டும் நிச்சயம். உங்கம்மா அருமையான பெண். ஷி இச் கிரேட் லேடி. ஐ லவ் ஹர். என்னால அவளை புரிஞ்சிக்க முடியுது. பயங்கரமான சாகஸ நிறைந்த பெண். அந்த் இரவில் நீயும் அம்மாவும் செய்த அபாயகரமான சாகஸ் சம்பவஙக்ளை என்னால் செய்ய முடியாது.” என்று சிறிது நேரம் கண்மூடினாள்.

“வாவ், ஓட்டு துணியில்லாம இரவு நேரத்தில் வெளியே வந்து அப்படி பில்டிங்க் முழுசா சுத்தி, வெளியே ரோட்டில் நடந்து, செய்த விளையாட்டு...அப்பாடா...நினைச்சால எனக்கு புல்லரிக்குது. தன் அழகான உடலை பார்த்து உங்கம்மா பயப்படல. எனக்கும் அந்த மாதிரி காட்டுனும் ஆசையிருந்தாலும் உங்கம்மா மாதிரி தைரியமெல்லாம் எனக்கு கிடையாதுப்பா... தைரியமான பெண் உங்கம்மா. அவள்தான் உண்மையான ஃபெனிஸ்ட்” என்று நிறுத்தினாள்.

கொஞ்ச நேரம் கண்களை மூடினாள், “என் வாஜைனா கொலகொலவென ஆயிடுச்சு, உங்கம்மாவை எப்படா பார்க்கனும் போலிருக்கு. பார்த்து அப்படியே கட்டிப்புடிச்சு முத்தம் கொடுக்கனும் போலிருக்கு. என்றாள்.

என் அம்மாவை பற்றி அவள் அப்படி பேசியது எனக்கு பெருமையாகவும் ஆறுதலாகவும் இருந்தது.

“மேல சொல்லு வினித்.” என்று தன் முலைகளையும் தன் உடலையும் அழுத்தி தன் இருக்கால்களை அகற்றி என் இருபுறம் வைத்து ஜீன்ஸ் பேண்டால் மூடியிருந்த அவளின் பெண்ணுறுப்பை என் ஆண்மேல் தேய்த்தாள்.

ரயில் மெல்லிய தடக்தடக் சத்ததுடன் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. என் நினைவுகளை பின்னோக்கி எடுத்துச் சென்றேன்.

*****************************************************************************

அம்மா என்னை தன் பெருத்த முலைகளின் மேல் வைத்து தூக்கிக் கொண்டிருந்தாள். நான் அம்மாவின் தொடையிடுக்கிலிருக்கும் பூதத்தை நினைத்து அஞ்சி கைகளை அம்மாவின் கழுத்தில் சுற்றி உறுதியாக பற்றுக் கொண்டு என் தலையை அவளின் தோலில் வைத்தேன்.

காமம் தான் என்னிடம் எச்சரித்து பேசியதா. இல்லை, அப்பாத்தான் என்னிடம் பேசினாரா என இப்போது தெரியவில்லை.

அந்த பெரிய பாம்பு அப்பாவின் உருவகமா என்று தெரியவில்லை.

ஆனால் அன்றிரவே எல்லாம் தகர்ந்துப் போகும், பூதம்அடங்கிப் போகும், என் பயம் நீங்கிப் போகும் என்று அப்போது புரியவில்லை.

அம்மா என்னை தன் மார்போடு முலைகள் கசங்க அழுத்திக் கொண்டு மெதுவாக அழுதுக் கொண்டிருந்தாள்.

அவள் கன்னதில் வழியும் கண்ணீரை தொடைத்தப்படி,“அழாதேம்மா... ஏன் அழறீங்க...” என்றேன்.

சோகமான புன்னகை உதிர்த்த அம்மா, “ அம்மா அழலேடா...” என்று தன் அழுகையை கட்டுப்படுத்தியவள், ” அம்மா பத்தி மொத்தமா அணுஅணுவா தெரிஞ்சி வெச்சியிருக்கற ஆண்மகன் நீதாண்டா... அப்பாவை விட அதிகமா அம்மாவை தெரிஞ்சி வெச்சியிருக்கே... எனக்கு பெருமையா இருக்குடா... என் செல்லக்குட்டி...” என்று என் நெற்றியில் ஈரமான முத்தங்களை நச்நச் என்று பதித்தாள்.

கொஞ்ச நேரம் அமைதிக்கு பிறகு, “நீ தாண்டா எனக்கு ஆண்மகன்.” என்று பல தடவை சொல்லி என்னை அவளின் முலைகளுக்கு புதைத்தாள். இப்போது அம்மாவின் காம்புகள் இரும்பு குண்டுப் போல என் உடலை குத்தியது. வலியை உண்டாக்கியது பொறுத்துக் கொண்டேன்.

நீண்ட நேரம் என்னை தூக்கியவள், முலைகளின் மேல் தாலாட்டியவள், என்னை தூக்கியவாறு கீழே குணிந்து, கால்களில் வட்டம் போட்ட பாவாடையை லாவகமாக ஒரு கையால் தூக்கி அப்படியே முலைகளை மறைத்து கட்டி என்னை கீழேயிறக்கினாள்.

கலங்கிய முகத்துடன் என்னை பார்த்து குணிந்து என் நெற்றியில் முத்தமிட்டாள். நானும் திருப்பி அவளை முத்தமிட்டேன். நீண்ட நேரம் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டோம்.

சட்டென்று சகஜ நிலைக்கு வந்து சிரித்தோம். ஒருவர் மூக்கை ஒருவர் உரசிக்கொண்டோம். அங்கு அன்பு நிறைந்த ஆனந்தம் உண்டானது.

”அப்பா வருவார்டா ரெடியாயிரலாம்.” என்றாள்

அப்பாவின் வருகைக்காக நானும் அம்மாவும் தயாரானோம்.

அம்மா குளிக்க தயாரானாள். எங்கள் பில்டிங்கில் வரும் நீர் கொஞ்சம் உப்பாக வருவதால், அம்மா எப்பவும் குளிக்கபோகும்போது தன் கழுத்தில் போட்டிருக்கும் மெல்லிய தங்க செயினையும், சின்னஞ்சிறு தங்கத்தால் கட்டப்பட்ட தாலி கயிற்றையும் சாமியை கும்பிட்டு கழட்டி வைத்துவிட்டு குளித்தப்பிறகு போட்டுக்கொள்வாள்.

அம்மா பாவாடையை தூக்கி தன் முலைகள் மறைக்கும்படி கட்டியிருந்தாள். அது பெரிய முலைகளால் முன் தள்ளப்பட்டு கூடாரம் போட்டு கீழே தொளதொளவென தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.  எப்பவுமே நாங்கள் மொட்டைமாடி கதவை பூட்டிவைத்துவிடுவதால், அம்மாவல் அப்படியே வெளியே இருக்கும் பாத்ரூமுக்கு செல்லமுடியும். 

கண்ணை மூடி சாமியை நினைத்து, அப்படியே செயினையும் தாலி கயிற்றையும் கழட்டி எப்பவுமே வைக்கும் டேபிலில் வைக்கப் போகும்போது, திடீரெனெ நின்று என் பக்கம் திரும்பினாள்.

அம்ம முகத்தில் ஒரு புன்னகை. குறும்பான அளவுக்கடந்த காதல் அதில் தெரிந்தது. அம்மா சிறுப்பெண்ணாக மாறி இரவில் நானும் அம்மாவும் சாகசம் செய்யும் போது எப்படி இருந்தாளா அப்படி மாறிவிட்டீர்ந்தாள்.

“ஹா...ஹா...” என்று சிரித்தப்படி என் பக்கத்தில் வந்தாள். என் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள்.

திடிரென்று அந்த தங்க செயினையும் தாலி கயிற்றையும்  என் தலைவழியே போட்டு என் கழுத்தில் மாட்டினாள். “இதை பத்திரமா பாத்துக்கோட வினித். அம்மா அப்பா உசுரு இதுல தான் இருக்கு. உனக்கு நாங்க அம்மா அப்பாங்கற அத்தாட்சியே இதுதான்.” என்று என் நெற்றியில் முத்தமிட்டப்படி அந்த செயினையும் தாலியையும் நான் போட்டிருந்த ஷர்டை கொஞ்சம் இழுத்து உள்ளே போட்டாள். தாலியும் செயினும். என் அடிவயிறை முட்டி மோதிக் கொண்டிருந்தது.

அம்மா பேசியதும் எனக்கு சுத்தமாக புரியவில்லை. ஆனால் அம்மா அப்படி சொல்லிப் போட்டதும் என் உடலில் என்னையறியாமல் ஒரு ஸ்பரிசமும் கர்வமும் உண்டானது. அம்மா மேல் இனம் புரியாத பந்தம் ஏற்பட்டது.

அம்மா குளித்து முடித்துவிட்டு வந்தாள். பாவாடையைத் தன் முலைக்காம்புக்கு மேல் கட்டியிருந்தாள். தண்ணீர்த் துளிகளில் மினுமினுத்துக் கொண்டிருந்தாள். படுக்கையில் உட்கார்ந்து டவலால் தலையை துவட்ட ஆரம்பிக்க, நானும் டவலின் ஒரு பக்கத்தைப் பிடித்து அம்மாவின் தலையை என் பிஞ்சு கைகளால் அப்படி இப்படி என்று என்னால் முடிந்தளவுக்கு துவட்ட ஆரம்பித்தேன். அம்மா திரும்பி பார்த்து ஒரு ஆனந்த புன்னகை பூத்தாள். அதில் ஆழமான அன்பு தெரிந்தது. புரியாத வயசில் அது எனக்கு சொர்க்கமாக இருந்தது.

பாதி  ஈரம் போக துவட்டியப்பின் எழுந்துப் போய் சின்ன பீரோவிலிருந்து தனக்கிருக்கும் ஐந்து நல்ல சேலைகளை எடுத்து பெட்டில் வைத்து, “அம்மா எந்த சேலையை கட்டலாம்னு நீயே சொல்லு.” என்று கேட்டாள்.

”இந்த பிங்க் கலர் சேலையை கட்டுமா. அதுதான் அப்பாவுக்கு புடிச்ச சேலை கலரு.” என்றேன்.

முகம் மலர என் தலையை செல்லமாக கொட்டியவள், “ நான் வந்து உனக்கு எந்த சேலை புடிச்சிருக்குன்னு கேட்டா, அப்பாவுக்கு இந்த சேலை புடிச்சிருக்குன்னு சொல்ற, அப்பாவுக்கு இந்த சேலைத்தான் புடிக்கும்னு எனக்கு தெரியாதா, உனக்கு என்ன சேலை புடிச்சியிருக்குன்னு சொல்லு.” என்றாள் அன்பு புன்னகையுடன்.

நான் கொஞ்ச நேரம் யோசித்தேன், “இந்த ஆரஞ்ச் கலர் சேலையை கட்டுமா.” என்றேன்.

அம்மா முகத்தில் ஆரஞ்ச் கலர் பிரகாசம்.

“ஏண்டா.” என்றாள்.

“இதை கட்டுனா ஏஞ்சல் மாதிரி பிரகாசமா இருப்பிங்க.” என்றேன்.

“நீ சொல்லிட்டேல்ல, அம்மா கட்டிப்பேன்.” என்று சேலையை எடுத்தாள்.

அம்மா முகத்தில் சிறு தயக்கம். அம்மா சேலை கட்டுப்போதெல்லாம் நான் இருந்தாலும் எனக்கு முதுகைக் காட்டிக் கொண்டு நைட்டியையோ பாவடையையோ உடம்பில் மறைத்துக் கொண்டு லாவகமாக உடல் தெரியாத வகையில் கடகடவென சேலையை கட்டிவிடுவாள்.

வெறும் பாவாடையை மட்டும் கட்டிக் கொண்டிருந்த அம்மாவை பார்த்தேன். காம்புகள் வரை தூக்கிக் கட்டியிருந்தாள். 

அம்மா தயங்குவதை உணர்ந்த நான் முகத்தை திருப்பினேன்.

“அம்மா ட்ரஸ் சேஞ்ச் பண்ணும்போது பார்க்க கூடாது சரியா.” என்றாள்.

என்னையறியாமல் கண்களை இறுக மூடினேன். மூடிய கண்கள் மீது கைகளை வைத்து மறைத்தேன்.

“பார்க்க மாட்டேனம்மா.” என்றேன் சிரித்தப்படி.

“நல்ல புத்தி பையன் டா நீ.” என்றாள் அம்மா என் நெற்றியில் முத்தமிட்டப்படி.

நான் சிரித்தப்படி நெளிந்தேன்.

அவள் முகத்தை கைகளால் மூடிய என் முகத்திற்கு நேராக கொண்டு வந்து நான் கண் திறந்து பார்க்கிறேனா என பார்பதை உணர்ந்தேன்.

“திருட்டுத்தனமா கள்ளத்தனமா பார்க்ககூடாது சரியா.” அம்மா கேட்டாள்.

“பார்க்க மாட்டேன்னம்மா.” என்றேன். அம்மா என் இடுப்பில் கிச்சு கிச்சு மூட்டினாள், நான் நெளிந்தப்படி சிரித்தேன். “திருட்டுத்தனமா பார்த்தே... அம்மாவுக்குள் இருக்கற பூதத்தை வெளியே விட்டுருவேன். அப்புறம் அது உன்னை கடிச்சு கொதிறி சாப்பிடும்.” என்றாள்.

”சரிம்மா.” என்றேன். ஒரு பேச்சுக்கு பூதமிருந்தாலும் பூதத்தை என்மீது விடமாட்டாள் என எனக்கு தெரியும். என் தாயால் எனக்கு எந்த கெடுதலும் வராது. பிரபஞ்சத்தின் விதி அதுதானே. அதை மீறினால் தானே பாவமாகிவிடும்.

இப்போது அம்மா என் முன்னால் தைரியமாக நின்றாள். நான் மெதுவாக ஒரு கண்ணை திறந்து விரல்களை சற்று நகர்த்தி பார்த்தேன். என் ஓவ்வொரு அணுவின் அசைவையும் அறிந்த அம்மா  பார்த்துவிட்டாள். அவள் முகத்தில் மெல்லிய விளையாட்டு புன்னகை மலர்ந்தது.

“திருட்டுத்தனமா கண்ணை திறந்து பார்க்கறியா.” அம்மா கேட்டாள்.

நான் நெளிந்து சிரித்தப்படி, “இல்லேம்மா.” என்றேன்.

அம்மா மெதுவாக  நாடாவை இழுத்து கொஞ்சம் கீழே இழுத்து நிறுத்தினாள்.

நான் கண்களை அகலமாக விரித்து விரல்களை இன்னும் அகலமாக்கினேன். அதை பார்த்த அம்மா சிரித்தப்படி, “திருட்டுப் பயலே.” என்று சொல்லி அவள் முதுகை காண்பித்து, பிரா ஜாக்கெட்டை லாவகமாக அணிந்தாள்.

பிறகு என் முன்னால் வந்து நின்றாள். “திருட்டுத்தனமா பார்க்கிறீயா.” என கேட்டாள் நான் பார்ப்பதை அறிந்துக் கொண்டு.

நான், “பார்க்கலேம்மா.” என்று தலையை இப்படியும் அப்படியும் ஆட்டிக் கொண்டு பொய்ச் சொன்னேன்.

அம்மா நான் செய்யும் சேஷ்டையைப் பார்த்து ரசித்தாள். பாவாடையை தொப்புளுக்கு கீழே இறக்கி கொஞ்ச பொறுத்து மெதுவாக கீழே இறக்கத் தொடங்க, ‘அம்மாஆஆஆ...பூதம் வந்துரும்மா.” என்று பயத்தால் கத்தினேன்.

அம்மா சிரித்தப்படி என் தலையில் செல்லமாக கொட்டினாள், “அப்பா மாதிரியே திருட்டுப் பய. பொய்ச் சொல்லி கள்ளத்தனமா பார்க்கறது. கண்ணை மூடுடா திருடா.” என்று அம்மா சொல்ல, நான் கொஞ்சமாக கண்ணை மூடி விரல்களை கொஞ்சம் போலச் சேர்த்தேன்.

“கண்ணை மூடிட்டியா.” அம்மா கேட்டாள்.

“மூடிட்டேனேம்மா.” என்றேன்.

“பொய்ச் சொன்னா அம்மா அடிப்பேன்.” என்றாள்.

“பிராமீஸ் அம்மா.” என்றேன்.

”ம்ம்ம்ம்ம்.” என்று வாயின் இதழ்களை சேர்த்து எச்சரித்தப்படி “நீ நெஜமா பிராமீஸ் பண்றீயா இல்லை பொய்யா பிராமீஸ் பண்றியான்னு பார்ப்போம்.” என்று செல்லமாக என் தலையில் கொட்டினாள்.

[Deep_Lover]

அம்மா முதுகைக் காட்டியப்படி கட்டியிருந்த பாவாடை மேல் புதிய பாவாடை கட்டினாள். தலையை திருப்பி என்னை பார்த்து சிரித்தப்படி, “கள்ளத்தனமா பார்க்கிறியா.” என கேட்டாள், நான் மழலையாக சிரித்தப்படி “நான் பார்க்கலேம்மா.” என சொல்ல, “திருட்டுப் பயலே.” என்றாள்.
பிறகு சேலையை கட்டினாள், ஃப்லீட்ஸ் மடிப்பு கொசுவம் எல்லா சிரியாக இருக்கிறதா என பார்த்து சரிச் செய்தாள். பிறகு ஜட்டியை தேடினாள், “அடப்பாவி எல்லா ஜட்டியையும் துவைக்க போட்டுட்டேனே. ஜட்டியை போட்டு அதை அவரே கழட்டுனாத்தான் அவருக்கு புடிக்குமே.” என்று அம்மா தனக்கு தானே பேசுவது எனக்கு நன்றாக கேட்டது.
“ஆபத்துக்கு பாவமில்ல.” என்று அம்மா அப்பாவின் ஆண்கள் போடும் ஜட்டியை எடுத்து போட குணிந்தாள்.
என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. சொல்லாமல் இருக்க முடியவில்லை, கைகளை என் முகத்திலிருந்து எடுத்து, “அம்மாஆஆஆஆ.” என கத்தி, ‘அது அப்பா ஜட்டிம்மா.” என சத்தம்போட்டேன்.
திடுக்கிட்டு அம்மா திரும்பி பார்த்தாள். என் குட்டு வெளிப்பட்டுவிட்டதால் சட்டென்று என் இருகைகளால் என் வாயை பொத்தி அடக்க முடியாமல் சிரித்தேன்.
“ஐயையோ...நான் பார்க்கலேம்மா.” என மறுபடியும் கைகளால் கண்களை மூடினேன்.
“சேட்டைப் புடிச்ச பயலே, அம்மா பார்க்காதேன்னு சொன்ன பார்த்திருக்கே. பேட் பாய்.” என்று என் பக்கம் வந்தாள்.
“அம்மா கிட்ட பொய் சொன்னா அம்மா என்ன பண்ணுவா தெரியுமா.” என்றாள் புன்னகையித்தப்படி,
அம்மாவுக்கு பொய்யான கோவம் என எனக்கு தெரியும். அம்மாவுக்கு அப்போது என்மேல் உண்மையான கோவமிருக்கமுடியாது. எதுவாக இருந்தாலும் அன்பால் என்னை கட்டுப்படுத்தவாள்.
“உனக்கு சரியான பணிஷ்மெண்ட் குடுக்கனும்.” என்று அம்மா என் காதை திருகினாள். “அம்மா வலிக்குதும்மா.” என்று நெளிந்தேன்.
அம்மா படுக்கையில் அமர்ந்து என் காதை திருகியப்படி அவள் முன்னாள் இழுத்து நிறுத்தி மறுகையால் என் ஜட்டியை கீழே இறக்கினாள்.
“அம்மா வேணாம்மா...அம்மா வேணாம்மா.” என அவளிடம் என் முகத்தை பாவமாக வைத்து கெஞ்சிக் கொண்டிருன்தேன்.
அம்மா என்னை இழுத்து தன் மடிமேல் குப்புற படுக்க வைத்தாள். என் மென்மையான கச்சிதமான பிட்டங்கள் அம்மணக் காட்சியாக என் அம்மா முன்னால் நின்றது.
“ப்ளீஸ் அம்மா...என்னை விட்டுடு அம்மா...இனிமே நீங்க சொல்றப்படி பார்கக் மாட்டேன்.” என அம்மாவிடம் கெஞ்சினேன்.
அம்மா மென்மையாக மயிலறகால் வருடுவதைப் போல என் பிட்டங்களை கிள்ளினாள். எனக்கு பாசவலி ஏற்பட்டது. என் சின்னஞ்சிறு சதைகளை பிட்டன்கள் அம்மாவின் பாசயடிகளுக்காக காத்துக் கொண்டிருந்தது.
மறுபடியும் கிள்ளினாள். “ஆஆ....அம்மா நான் பார்க்க மாட்டேன்.” என்று வலியெடுத்ததை போல அலறேனேன்.
கைகளால் என் பிட்டங்களை செல்லமாக நாலு தட்டு தட்டினாள். நான் வலி வந்தவனைவ்ப் போல துடித்தேன்.
“இனிமே அம்மா சொல்றப்படி செய்யனும். பொய் சொல்லக்கூடாது. அம்மா பார்க்க கூடாதுன்னு பார்க்க கூடாது சரியா.” என் பிட்டங்களை மாறி மாறி செல்லமாக அடித்தாள் அம்மா.
“பிராமிஸ் அம்மா...வலிக்குதம்மா... இனிமே பொய் சொல்லமாட்டேன்...” என பொய்யாக வலியால் துடிப்பதைப் போல அம்மாவின் மடியில் துள்ளிக் கொண்டிருந்தேன்.
அம்மா சீப்பை எடுத்து இன்னும் பத்தடி கொடுத்தாள்.
“ஐயோ...” என பொய்யாக கத்தினேன்.
அம்மா அதை உண்மை என நம்பி சில வினாடிகள் திகைக்க, நான் கெக்கே பிக்கேன்னு சிரித்தப்படி அம்மாவின் மடியிலிருந்து இறங்கி என் ஜட்டியை தூக்கிப்பிடித்தப்படி அந்த சிறிய ஹாலிலிருந்து சிறிய கிச்சனுக்கு ஓடினேன்.
“மோசக்காரன்...” என அம்மா என்னை செல்லமாக திட்டினாள்.
கிச்சனுக்குள் ஓடி என் ஜட்டியை நன்றாக மேலே இழுத்துவிட்டு என் பிட்டத்தை கையால் தடவிவிட்டேன். அதற்குள் அம்மா லாவமாக அப்பாவின் ஜட்டியை கால்களுக்குள் போட்டு சாமர்த்தியமாக சேலையின் பின் பக்கம் தூக்கி முட்டி வரை ஜட்டியை இழுத்து பிறகு எனக்கு முதுகை காட்டி ஜட்டியை இன்னும் மேலே தூக்கி பிறகு சேலையும் சேர்த்து ஜட்டியை நன்றாக இழுத்து கால்களை ஆட்டி இடுப்பின் இருபக்கம் தட்டி ஜட்டியை அதன் இடத்தில் பொருத்தினாள்.
அம்மாவின் லாவகத்தை நினைத்தால் இன்றும் சிரிப்புதான் வருகிறது.
“வாடா...” என்று திடுட்டுத்தனமாக கிச்சனிலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த என்னை அழைத்தாள்.
அம்மா பாதி துவிட்டிய தலையை சீப்பால் சீவ ஆரம்பித்தாள். நானும் இன்னொரு சீப்பினாள் ஏதோ சீவ முயன்றேன். அம்மா தலை சீவிவிட்டு பின்னல் போடாமல் முடியில் கிளிப்பு போட்டு அப்படி பின்னால் விட்டாள். பிறகு கண்ணாடி முன் நின்று முகத்துக்கு பவுடர் போட்டாள். பவுடர் கொஞ்சம் அப்பியதைப் போலிருக்க, “அம்மா பவுடரை துடைங்கம்மா.” என்றேன்.
அம்மா சிரித்தப்படி, “அப்பாவுக்கு இப்படியிருந்தாத்தான் புடிக்கும்.” என்று எப்போதாவது போடும் லிப்ஸ்டிக்கை எடுத்து சிவந்த தன் உதட்டை மேலும் சிவப்பாக்கினாள்.
அம்மா அடுத்து குங்குமம் போடுவாள் என உணர்ந்த நான் ஓடிப்போ கிச்சனிலிருக்கும் சாமி படத்தின் மேலிருக்க்ம் குங்குமத்தை எடுத்து வந்தேன். அதை வாங்க அம்மா கையை நீட்டும் போது, “அம்மா நான் போட்டு விடறேன்.” என்று சொன்னேன்.
சில வினாடிகள் உறைந்த அம்மா, பிறகு அடக்க முடியாமல் கொள்ளென்று குலுங்கி குலுங்கி சிரித்தாள். பிறகு ஒரு வித புன்னகையுடன் என்னை பார்த்தாள்.
என் முன்னால் முட்டிப் போட்டு தலையை சற்று குணிந்தாள். என் கண்களை உற்று நோக்கினாள். எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. நான் குங்குமம் வைப்பதில் அம்மா ஏன் ஒரு மாதிரி நடந்துக் கொள்கிறாள் என புரியவில்லை.
சிரித்தப்படி, “என் செல்ல வினித் குட்டி...அம்மாவுக்கு குங்குமம் வைடா.” என்றாள். அம்மா முகத்தில் வெட்கம் படர்வதை பார்த்தேன்.
என் பிஞ்சு விரல்களால் அம்மாவின் நடு வகிடில் குங்குமத்தை எடுத்து வைத்து தேய்த்தேன்.
அம்மா என்னை அப்படியே கட்டிப் பிடித்து உச்சி முகர்ந்தாள். அம்மா முகத்தில் அவ்வள்வு வெட்கம் பூரிப்பு பெருமை.
அம்மா எழு முயன்றபோது, “அம்மா பூம்மா...” என்றேன்.
அம்மாவின் முகத்தில் இன்னும் தின்னும் வெட்கம் பூரிப்பு பெருமை தெரிந்தது. என் மூக்கை பிடித்து கசக்கின் இடது வலதுமாக ஆட்டினாள். “சரிடா அதையும் நீயே வை...” என்றாள்.
நான் ஓடிப்போய் டேபிலில் இருக்கும் பூவை எடுத்து வந்து முட்டிப் போட்டுக் கொண்டிருந்த அம்மாவின் பின் பக்கம் வந்தேன். பூ வைக்க தெரியாமல் தடுமாறி நிற்பதை பார்த்து அம்மா குலுங்கலுடன் சிரித்தாள். நானும் வெட்கத்துடன் அம்மாவுடன் சேர்த்து சிரித்தேன்.
பிறகு அம்மா சொல்லியப்படி சேஃப்டி பின் போட்டு அம்மா சொல்லியப்பைட் பூவை தலையில் போட்டு அம்மாவின் அறிவுறைப்படி கிளிப்ஸ் எல்லாம் போட்டேன். அம்மா எழுந்து கண்ணாடி பக்கம் நின்று அப்படியும் இப்படியும் பார்த்தாள்.
“சரியாத்தான் அம்மாவுக்கு குங்குமத்தையும் பூவையும் போட்டிருக்கே.” என வெட்கப்பட்டு, “அப்பாகிட்ட இதை சொன்னா அவர் மூஞ்சி போகிற போக்கை பார்த்து ரசிக்கனும்.” என்று சொல்லி என் பக்கம் திரும்பி, ‘அம்மா அழகா சூப்பர இருக்கேன்னா.” என்று கேட்டாள்.
அம்மா அப்படியே வானத்திலிருந்து குதித்த தேவதைப் போலிருந்தாள்.”அழகா இருக்கீங்கம்மா.” என்றேன்.
கொஞ்ச நேரம் யோசித்த அம்மா, கட்டியிருந்த சேலையை நன்றாக் தொப்புள் தெரிய கீழெ இறக்கினாள். அம்மாவின் பளிங்குப் போன்ற வயிற்றில் முத்தாய்ப்பான வட்டமான ஆழமான தொப்புள் தெரிந்தது. அம்மாவின் கொசுவத்தை சரிச் செய்தாள். சேலை விழுந்து விடுவதைப் போலிருந்தது. “அம்மா சேஎலை ஸ்லிப்பாயி கீழே விழுந்துடும்மா.” என்றேன்.
அம்மா சிரித்தாள், “விழாம நீ புடிச்சிக்கோ...” என்றாள் வெட்கத்துடன். பிறகு, “ஆமா அப்பா வந்தப்புறம் என் உடம்புல சேலையே இருக்காது.” என்றாள் தனக்கு தானே.
அம்மா சிரித்தப்படி அப்படியே ஒரு வட்டமடித்தாள். அம்மாவின் முகத்தில் அவ்வளவு எதிர்ப்பார்ப்பு ஆனந்தம் சந்தோஷம்.
சட்டென்று அம்மாவிடமிருந்த அந்த சந்தோஷ வாசனை வந்தது. அம்மாவின் உடல் சற்று நடுங்கியது. கண்களை மூடி கொஞ்ச நேரம் இருந்தாள். தன் உணர்ச்சிகளை கட்டுபடுத்தினாள்.
”வாடா...அப்பா வர்றாரான்னு பார்ப்போம்.” என்று ஒரு தலைவி தலைவனுக்காக ஏங்கும் குரலில் சொன்னாள்.
நானும் அம்மாவும் வெளியே சுற்றுசுவருக்கு வந்தோம். அம்மா என்னை தூக்க இருவரும் அப்பா வருவாரா என்று கீழே தெருவை எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தேன்.
அந்த முகம் இன்னும் நன்றாக நினைவில்லிருக்கின்றது. ஏக்கம் கலந்த முகம்.
என்னையும் ஏங்க வைத்தது தான் அதிசயம். அம்மாவின் ஏதோ ஒன்றிற்காக ஏங்க வைத்தது. அவள் என் மேல் வைத்த அன்பை இன்னும் மேலும் மேலும் வேண்டுமென்று ஏங்க வைத்தது. அவளிடம் இருக்கும் எல்லாமே வேண்டும் என்று ஏங்க வைத்தது.
அம்மாவைப் போல அப்பாவின் மேல் அன்பும் பாசமும் உயிரும் வைத்திருக்கிற வேறு ஒரு அம்மாவைப் பார்க்கவே முடியாது. அம்மாவும் அப்பாவும் ஒருவரை ஒருவருக்கு அடிமைப் பட்டுக் கிடந்தார்கள்.
அந்த அடிமை உணர்ச்சிகளின் பிரதிபலிப்பை நானும் சுவைக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. அம்மாவை அப்படியே கட்டிப் பிடித்து முத்தமிட வேண்டும் என்று வெறி ஏற்பட்டது.
நான் அம்மாவை ஆழமாக பார்ப்பது அம்மாவை உறுத்தியிருக்க வேண்டும்.
சட்டென்று திரும்பி, “என்னடா வினித்...” என்றாள்.
“ஓண்ணுமில்லம்மா...” என்றேன்.
என் காதை பிடித்து அன்பாக மெல்ல திருகி, “அம்மா கிட்டேயேவா ரகசியம், சொல்லுடா என்னான்னு...” என்று பொய் கோவமாக கேட்டாள்.
காது வலித்த மாதிரி நடித்து, “அப்பாவை ரொம்ப லவ் பண்றீங்களா இல்லை என்னை ரொம்ப லவ் பண்றீங்களா...” என கேட்டேன்.
அம்மா கண்களில் மின்னலடித்து மறைந்தது. ஒரு குறும்பு பார்வை தெரிய, “யாரை அம்மா ரொம்ப லவ் பண்ணனும்...அப்பவையா இல்லை உன்னையா...” என்றாள் புன்னகையுடன். அவளின் உடம்பின் உஷ்ணம் என்னை தாக்கியது.
நான் ஒரு நொடிக் கூட யோசிக்காமல், “ என்னை தாம்மா நீங்க லவ் பண்ணனும்...” என்றேன்.
அம்மா மெல்லிய ரகசிய புன்னகை ஒன்றை பரவவிட்டாள். என்னை இடது முலைக்கசங்க தூக்கிக் கொண்டிருந்தாள் அம்மா. முலை தசையில் புதைந்திருந்த அம்மாவின் காம்பு மெல்ல வளர்ந்து இரும்பு கோலிக் குண்டாய என் இடது தொடையை துளைத்தது.
அம்மா முகத்தில் பரவசம்.
“அப்பாவை மட்டும் தான் நான் ரொம்ப லவ் பண்ண முடியும்...” என்றாள் என் காதோராம்.
“ஏன்னம்மா...” ஏக்கமாக கேட்டேன்.
“அப்பத்தான் நீ பொறந்திருக்க முடியும்...” என்று கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள்.
“என்னை ரொம்ப லவ் பண்ணக்கூடாதா...” என்று கேட்டேன்.
“பண்ணலாம்...” கொஞ்சம் நிறுத்திய அம்மா, ”ஆனா அப்பா கோவிச்சுப்பாரே...” என்றாள் மெல்லிய குறும்பு சிரிப்புடன்.
அம்மாவின் பிடி இறுகியது.
நான் அம்மாவின் காதுப் பக்கம் போய்“அப்பாவுக்கு தெரியாம என்னை ரொம்ப லவ் பண்ணுமா...” என்று அவளுக்கு மட்டும் கேட்குமாறு சொன்னேன்.
“எனக்கு பயமா இருக்கும்டா... அப்பாவுக்கு தெரிஞ்சா என்னையும் உன்னையும் தொலைச்சிப்புடுவாரு...” என்றாள் பயத்துடன். எனக்கு அது பொய் என்று தெரிந்தது.
நான்,“அப்பாவுக்கு தெரிய வேணாம். நானும் சொல்லமாட்டேன் நீயும் சொல்லவேண்டாம்...நமக்குள்ள சீக்ரெட்டா இருக்கட்டும்...” என்று ஏக்கத்துடன் கிசுகிசுத்தேன்.
“ஆனா...அப்பா எப்படியோ கண்டுப்புடிச்சிருவாரு வினித்...” என்றாள் சிரித்தப்படி
“அப்போ என்ன பண்ணனும்....” என்றேன்.
என்னை ஆழமாக பார்த்து “அம்மா சொல்ற மாதிரி நடக்கனும்...” என்றேன்.
“சரிம்மா...”
“என்ன நடந்தாலும் பயப்படக் கூடாது... யார் கிட்டேயும் சொல்லக் கூடாது...” அம்மா என்னை கொஞ்சம் உலுக்கியப்படி சொன்னாள்.
என்னுள் ஒரு அசைக்கமுடியாத தீர்மானம் ஏற்பட,“சரிம்மா...” என்றேன்.
என்னை இன்னும் ஆழமாகப் பார்த்தப்படி, “அம்மாவை தப்பா நினைக்க கூடாது, அசிங்கமா நினைக்க கூடாது...” என்றாள்.
“சரிம்மா...” என்றேன்.
“எல்லாம் உன்னை ரொம்ப லவ் பண்றதுக்காக அம்மா செய்யறதா நினைச்சுக்கனும்...எல்லாம் உன் சந்தோஷத்துக்காக நினைச்சுக்கனும்...பயமே படக்கூடாது...சரியா...” என்றாள்.
“சரிம்மா...” அம்மாவை இன்னும் இறுக்கமாக கழுத்தைச் சுற்றி பற்றிக் கொண்டுச் சொன்னேன்.
“நம்பலாம்மா...” பூரிப்புடடன் கேட்டாள்.
“நம்பலாம்மா...” என்றேன் உறுதியாக.
அம்மா என் சிறிய உதட்டை தன் இதழ்கலால் கவ்வி முத்தமிட்டாள். நான் கண்களை மூடி திரும்பி முத்தமிட்டேன். அந்த முத்தத்தில் ஒரு இனம் புரியாத ஈர்ப்பு இருந்தது. அம்மாவின் உதடுகள் தடித்திருந்தன. ஈரம் அதிகமாக இருந்தது. உடல் இறுக்கமாக நடுக்கமாக இருந்தது. கசங்கியிருந்த அம்மாவின் இடது முலை பெரிதானது. காம்பு ஈட்டியை போல என் இடது தொடையை குத்தியது. அம்மாவின் அன்பு ஆனந்தமாக என்னுள் பாய்ந்தது. முதன்முறையாக பரவசம் ஏற்பட்டது.
முத்தம் இன்னும் ஆழமாக இருந்தது. அம்மாவின் இந்த முத்தத்தை வித்தியாசமாக உணர்ந்தேன். என்றுமில்லாத முத்தம். கட்டற்ற தாய்த்தன்மையின் முத்தம். புரியாத பல உணர்ச்சிகளை மேலெழும்ப வைத்தது.
அந்த முத்தத்திலிருந்து விலக முடியாது என்று நினைத்தேன்.
அதே நேரத்தில் கீழே ஆட்டோ வந்து நிற்கும் சத்தம் கேட்க, அம்மா முத்தத்தை விலகாமல் திரும்பி பார்க்க அப்பா இறங்கிக் கொண்டிருந்தார்.
என்னை அறியாமல் அந்த முத்த பிடிப்பிலிருந்து வலுக்கட்டாயமாக விலகி, “அப்பா வந்துட்டாரும்மா...” என்று சத்தமெழுப்பி, அம்மா பிடியிலிருந்து விலகி கீழே குதித்து, ஓடினேன்.

[Deep_Lover]

நண்பர்களே கொஞ்சம் வேலை பளு அதிகமாக உள்ளது. இரண்டு அல்லது மூன்று நாட்களில் தொடர்ச்சி வரும். நன்றி.

[Deep_Lover]

Really Really Sorry friends. Full tight schedule no time. By Monday there will be a very big update.