[Deep_Lover]

அப்போது,

மொட்டை மாடிக்கு வரும் படிக்கட்டுகளை ஏறி வரும் சத்தமும் பேச்சுக் குரல்களும் கேட்டன. கீழ் வீட்டு குடித்தனக்காரர்கள் யாரோ மொட்டை மாடிக்கு வந்துக் கொண்டிருந்தார்கள் என்பது தெரிந்தது.

“அம்மா...அம்மா...விழப்போறீங்கம்மா...மொட்டை மாடிக்கு யாரோ வர்ராங்க அம்மா...” என்று மெதுவாக கதறினேன்.

அம்மாவிடம் எந்த உணர்ச்சியுமில்லை. போதை முற்றி எந்த உணர்வுமில்லாத போதை ஆசாமிகள் தெருவோரம் படுத்திருப்பதைப் போல அம்மா இருந்தாள்.

“அம்மா...அம்மா...எழுந்தருங்க அம்மா...” என்று பயத்தால் அழ ஆரம்பித்தேன்.

அம்மா எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் தன் பெருத்த முலைகளை கசக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

இங்கே அம்மா விநோதமான உணர்ச்சிகளால் மீளமுடியாத போதையினால் பீடிக்கப்பட்டு தன்னிலையிழந்து மொட்டை மாடியிலிருந்து விழும் நிலையில் இருந்தார்கள். நான் அவளின் பளிங்கு தூண் போன்ற கால்களை பற்றிக் கொண்டிருந்தேன். அவைகளின் வழவழப்பு தன்மையினால் என் பிஞ்சு கரங்களின் பிடியிலிருந்து வழுக்கி கொண்டிருந்தது.

இப்போது யோசித்தால், சிறுவன் ஒருவன் ஒரு பெரிய பெண் யானையின் கால்களை இழுப்பதைப் போலிருந்தது.

அம்மா ஓட்டுத் துணியில்லாமல் தெருவில் விழும் நிலைக்குச் சென்றிருந்தாள். அதே நேரத்தில் மொட்டை மாடிக்கு ஆட்கள் வந்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

எப்படியானாலும், அம்மாவின் மானம் காற்றில் பறந்து கரைந்து போகத்தான் போகிறது. நான் பதறினேன். உடல் முழுக்க பொக்கென்று வியர்த்தது. அம்மாவின் மானத்தை காப்பாற்ற என் உள்ளமும் உடலும் பதைபதைத்தது. அம்மா என்ற மலை என் பிஞ்சு கரங்களின் நூல் போன்ற பிடிப்பில் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தது.

“ஐயோ அம்மா...செத்துடப் போறீங்கம்மா...ப்ளீஸ் அம்மா எழுந்துருங்க அம்மா...” என்று ஓப்பாரி வைத்தேன்.

அம்மா தன்னிலைக்கு வரவில்லை.

"அம்மாஆஆஆ...” அடிவயிற்றிலிருந்து குரல் வந்தது.

பேச்சுக்குரல்கள் சமீபத்தில் கேட்டன.

கடவுளை வேண்டினேன்.அடுத்து நான் செய்தது நடந்தது தெய்வாதீனச் செயலா என்று தெரியவில்லை.

எல்லாமே என்னையறியாமல் என்னச் செய்தேன் ஏது செய்தேன் என்று தெரியாமல் ,ஒரு நொடியில் நடந்துவிட்டது.

அம்மா விரித்து போட்ட நீண்ட நெடிய கூந்தல் அவள் முதுகில் கருநாகங்களைப் போல படர்ந்திருந்தது.

சட்டென்று கொஞ்சம் எழுந்து வலது கையால் அம்மாவின் கூந்தலை பிடித்து இழுத்தேன், எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு பலத்தை உபயோகித்து அம்மாவின் பெரிய பிட்டத்தில் வாய் வைத்து கடித்தேன், ஆழமாக கடித்தேன். அம்மாவின் காமப்போதை தெளிய வைக்குமளவுக்கும் கடித்தேன், தோலை கிழித்து என் பல் உள்ளே போயிருக்க வேண்டும், குருதி வெளிப்பட்டு என் வாயில் தெறித்தது, அப்படியே இடது கையால் அம்மாவின் இடுப்பை சுற்றி இழுத்தேன்.

ஆனால், அம்மாவின் வியர்வையினால் இடது கை வழுக்கி வகை தொகையில்லாமல் சுற்றியது, பிடிக் கிடைக்காமல் அல்லாடியது. கூந்தலை இழுத்ததால் அம்மா தெருவில் விழுமாறு சாய்வது நின்றது. அவள் பிட்டத்தை கடித்ததால் தன்னிலைக்கு வந்துக் கொண்டிருந்தாள்.

பேச்சுக்குரல்களும் காலோசைகளும் சமீபத்தில் கேட்டன. எப்ப வேண்டுமானாலும் மொட்டை மாடிக்கு அவர்கள் வந்துவிடலாம்.

கொஞ்சம் இழுத்தால் அம்மா தன்னிலைக்கு வந்துவிடுவாள் என்று தோன்றியது. என் கை துழாவியது.

சட்டென்று...

திடுக்கிட்டேன்...

ஏதோ தட்டுப்பட்டது. நிறைய முடிகள். சுருள் சுருளாக முள்ளைப் போல் குத்தும் முடிகள் என்று அறிந்த போது பயத்தால் உறைந்துப் போனேன்.

அங்கே எப்படி முடிகள் என்று குழம்பிப் போனேன்.

அம்மாவின் அடிவயற்றில் அடர்த்தியான கத்தை கத்தையாக சுருள் சுருளாக முடிகள் என் கையில் அடிப்பட்டன. ஏதோ வழிந்ததால் பிசுபிசுவாயிருந்தது. சூடான எண்ணையில் முக்கியெடுத்து ஆயிரம் சிறுப்பாம்புகளை போலிருந்தது அந்த முடிகள்.

அம்மாவின் அந்த இடத்தில் முடி இருக்கும் என்று நான் அறிந்திருக்கவில்லை. பார்ததும்கில்லை. அந்த வயதில் என் கற்பனைக்கு எட்டாதது. தலையிலும் அம்மாவின் அக்குலிலும் முடியிருப்பதை பார்த்திருப்பதால் அது சாதரணமாகத்தான் இருந்தது.

ஆனால்...அங்கே எதிர்ப்பார்க்கவில்லை.

அம்மாவுக்கு அங்கே முடியிருக்கின்றது என்பதை அறிந்து பயந்துப் போனேன்.

ஆனால், அம்மாவை காப்பாற்றுவதே நோக்கமாக இருந்ததால், பிடிமான கிடைத்த சந்தர்ப்பதை வைத்து, அந்த தடிமனான சுருள் முடிகளை விடாப்பிடியாக பிடித்து பக்கவாட்டு பக்கமாக பின் பக்கம் இழுத்தேன்.

வலிதான் அம்மாவை தன்னிலைக்கு கொண்டு வந்திருக்க வேண்டும். தலை முடியை இழுத்ததால் பிட்டத்தை கடித்ததால், அடிவயிற்றில் தொடை நடுவே இருக்கும் முடிகளை இழுத்ததால், ஏற்பட்ட வலி அம்மாவை தன்னிலை எடுத்து வந்திருக்க வேண்டும்.

சட்டென்று சுதாரித்த அம்மா, சாய்வதை நிறுத்தி, மாமுலைகள் அதிர குலுங்கி அசைய, அப்படி நிலைக்குத்தி நின்றாள்.

பேச்சுக் குரல்கள் பக்கத்தில் கேட்டன, எப்போதும் வேண்டுமானாலும் வந்துவிடலாம் என்ற நிலை.

உடல் நடுக்கம் அதிகமாகியது. இதயம் வெடிப்பதைப் போல துடித்தது. வியர்வை அருவியாக கொட்டியது.

நான் பதறிக் கொண்டிருக்க, தன்னிச்சையாக என் இருக்கைகள் அம்மாவின் இரு தொடைகளை பற்றி நகம் ஆழமாக பதியுமாறு அழுத்தமாக கிள்ளி, “அம்மா...மொட்டை மாடிக்கு வந்துட்டு இருக்காங்கம்மா...” என்று அழுகையும் ஆற்றாமையுடன் சொன்னேன்.

தொடைகளின் வலி மூலைக்கு மெல்ல சென்றிருக்க வேண்டும். அம்மா சுதாரிப்பதுக்கு சில நொடிகளானது. சட்டென்று, அம்மா பயத்தால் பதறுவதை அந்த கண் தெரியாத இருட்டிலும் எனக்கு தெரிந்தது.

அடுத்த நொடி, தன் மானத்தை காப்பாற்ற, அம்மா வீட்டை நோக்கி துள்ளிக் குதித்து ஓட ஆரம்பித்தாள். அந்த பயத்திலும் குழப்பத்திலும் பதற்றத்திலும் அந்த வயதில் என் மனதில் அம்மா ஓடுவது அழகாக இருக்கின்றது என்று தோன்றியது. ஒரு புள்ளி மான் குதித்து ஓடுவதைப் போலிருந்தது.

அம்மா வீட்டிற்குள் புகுமுன், மொட்டை மாடிக்கு ஆட்கள் வந்துவிடுவார்கள் என்று தோன்றியது. அம்மாவுக்கு இன்னும் சில நொடிகள் தேவை தன்னை வீட்டினுள் மறைத்துக் கொண்டு தன் மானத்தை காப்பாற்றிக் கொள்ள.

என்ன செய்வது...அம்மாவின் மானத்தை எப்படி காப்பாற்றுவது என்று பதறினேன்.

நானும் அம்மாவின் பின்னால் ஓடிக் கொண்டிருந்தேன்.

மறு நிமிடம், எனக்கு அந்த எண்ணம் எப்படி தோன்றியது என தெரியவில்லை, சட்டென்று திரும்பி மொட்டை மாடிக்கு வரும் வாசலுக்கு ஓடிப்போய் யாரும் வராதமாறு நின்றுக் கொண்டேன். மேலே வந்தவர்கள் படிகளில் நின்றார்கள்.

“யாருடா அது வினித்தா?” என்று கீழ் வீட்டு சங்கரி ஆண்டி கேட்டாள். சங்கரி ஆண்டியின் வீட்டிலிருக்கும் பெரியவர்களும் சிறியவர்களும் மொட்டை மாடிக்கு காற்றாட வந்திருந்தார்கள்.

யாரோ என் மீது டார்ச் வெளிச்சம் பாய்ச்ச, “வினித்தே தான்.” என்று பக்கத்திலிருந்தவர்களிடம் சொன்ன சங்கரி ஆண்டி, “ஷேம்...ஷேம்... என் செல்ல வினித் குட்டி இப்படி அம்மணமா நிக்கிறான் பாரு.” என்று என்னை செல்லமாக ஓட்டி, அப்படியே என்னைத் தூக்கி, “ என்னடா இப்படி பயந்துப் போய் தனியா நின்னுகிட்டிருக்கே...அம்மா எங்கேடா.” என்று என் முகத்தில் முத்தங்கள் பொழிந்தவாறு கேட்டாள்.

உண்மையில் வியர்வையுடன் பயந்து நடுங்கிக் கொண்டிருந்தேன்.

நான் என் ஓரக் கண்ணால் வீட்டைப் பார்த்தேன். அம்மா வீட்டிற்குள் சென்று கதவை சாத்திவிட்டு பாதுகாப்பாக இருக்கின்றாள் என்பது தெரிந்தது. எனக்கு அப்பாடா என்றிருந்தது. நிம்மதியாக ஒரு பெருமூச்சை விட்டேன்.

“என்னடா பயந்துட்டியா.” என்று சங்கரி ஆண்டிக் கேட்டாள்.

சுதாரித்த நான், “ஆமா ஆண்டி, அம்மாவுக்கு பயங்கர தலைவலி அதனால தூங்கிட்டிருக்காங்க. எனக்கு வெக்கை தாங்க முடியல அதான் வெளியே சுத்திகிட்டிருந்தேன். நீங்கெல்லாம் வரும் போது பேய் பிசாசு வருதுன்னு பயந்துட்டேன்.” என்று எனக்கே தெரியாமல் என் வயசுக்கு மீறி அழகாக பொய்ச் சொன்னேன்.

அடுத்து நடந்தது, எங்கும் நடக்கும் சாதாரண சின்ன விஷயம் தான். இந்த சின்ன சின்ன விஷயங்கள் தான் பெரிதாகி பல அர்த்தங்களை நமக்குச் சொல்லிவிடும்.

“பயப்படாதே நான் பேய் கிடையாது...சங்கரி ஆண்டிதான்.” என்று சிரித்தவள் என் முகங்களில் முத்தமழை பொழிந்தாள்.

“நானே முத்தம் கொடுத்து கொண்டிருக்கேன்...ஆண்டிக்கு முத்தம் கிடையாதா சும்மா இருக்கே... ஆண்டியை புடிக்கலையா.” என்று செல்லமாக சிணுங்கியப்படி கேட்டாள்.

“சாரி ஆண்டி...” என்று அவளின் முகத்தில் நானும் முத்தமழை பொழிந்தேன். ஆண்டி பக்கத்தில் அவள் கணவன் பரமசிவம் அங்கிள் இருந்தார்.

திடுக்கிட்டேன்...

சட்டென்று சங்கரி ஆண்டி என்னை தூக்கியவாறு என் சிறிய குஞ்சாமணியை பிடித்தாள். இழுத்து விட்டாள். பிடித்து இழுத்து விட்டுக் கொண்டே இருந்தாள். ஒரு கட்டத்தில், “என்னடா, இந்த வயசுல உனக்கு இது இவ்வளவு பெருசா இருக்கு... பெரியவன் ஆனா உனக்கு எவ்வளவு பெருசாகுமோ... உனக்கு வர்ர பொண்டாட்டி கொடுத்து வெச்சவடா.” என்று என் குஞ்சாமணிக்கு முத்தம் கொடுத்தாள்.

“சும்மா விடு அவனை...சின்ன பையனை போய்.” என்றார் பரமசிவம் அங்கிள்.

“பெரியவனான இப்படி பண்ன முடியுமா...இப்பத்தான் பண்ண முடியும்...ஆமா...பச்ச மிளகாட்டம் சுன்னி வெச்சுகிட்ட உன்னை நான் கட்டிகிட்டு படற பாட்டை பார்த்தா... இந்த மாதிரி பெரிய குஞ்சு பையன்களைப் பார்த்தா எனக்கு பெருமையா இருக்குங்க.” என்றாள் அவரை முறைத்தப்படி

“சின்னதோ பெருசோ அது...மூணு குழந்தைகளை உன் வயித்துல உருவாக்ச்சுல.” என்றார் கடுகடுப்பாக .

”ம்ம்ம்ம்...” என்ற சங்கரி ஆண்டி, மெல்ல எனக்கு மட்டும் கேட்குமாறு, “ஆமா அதை பெத்துக்க வைக்க நான் என்ன செஞ்சேன்னு எனக்குத்தான் தெரியும்டா.” என்று மர்மமாக சிரித்து எனக்கு புரியாத ரகசியத்தை சொல்லி, “என் மகராசா இதை நல்லப்படியா பயன்படுத்திகோடா.” என்று என் ஆணுறுப்புக்கு ஆசீர்வாதம் செய்து, என் ஆணுறுப்புக்கு அன்பு பொங்க ஒரு நீண்ட அழுத்தமான முத்தத்தை தந்து, ஆசையாக ஒரு கிள்ளு கிள்ளி என்னை கீழே இறக்கினாள்.

அவர்கள் மும்முரமாக தங்களுக்குள் ஏதோ பேசிக் கொண்டு நகர, நான் மெதுவாக வீட்டை நோக்கி நகர்ந்தேன். அம்மா கதவை மெலிதாக திறந்து வைத்து குணிந்தப்படி ஓளிந்து என்ன நடக்கின்றது என்பதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். இருட்டில் அவளால் பார்க்க முடிந்ததா என்று தெரியவில்லை. நான் உள்ளே வந்ததும் என்னை இழுத்து கதவை மெல்ல சாத்தினாள்.

“அவங்க யாரும் பார்க்கல இல்ல...” என்றாள் அம்மா பயந்தப்படி குழந்தைத்தனமான சிரிப்பு குதூகலத்துடன். அவள் உடல் முழுக்க ஆனந்தம் பரவியதை என்னால் உணர முடிந்தது.

“இல்லம்மா...அவங்க யாரும் பார்க்கல.” எனக்கு ஏனோ அம்மாவின் குழந்தைத்தனம் எனக்கு பிடித்திருந்தது.

“ப்ப்பூ...அப்பாடா...” என்று அம்மா நிம்மதியடைந்து, அப்படியே சுவரோரம் சாய்ந்து உட்கார்ந்து என்னை இழுத்து அவளின் வயிற்றின் மேல் படரவிட, என் மேல் பாகம் எல்லாம் அம்மாவின் வியர்வையால் குளித்த முலைகளில் முட்டி மோத, நான் ஏனோ என் பழக்கப்பட்ட இடத்துக்கு தஞ்சமடைந்து விட்டதாக உணர்ந்து, நிம்மதியடைந்தேன்.

தாயின் முலைகளை என்னவென்று அறியும் முன்பே அதனிடமிருந்து மனிதர்கள் விடுப்பட்டுவிடுவார்கள். அவர்களுக்கு கிடைப்பதெல்லாம் மனைவியின் காதலியின் துணைவியின் விபச்சாரியின் முலைகள் தாம். அதில் அந்தரங்கத்துள் புதைந்து கிடைக்கும் தாய்மை நிறைந்த முலைகளின் ஏக்கத்தை பூர்த்தி செய்ய முயன்று தோற்றுக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். உணர முடியாத தாய்மையின் முலைகளை தேடி தேடியலைவதுதான் ஆண்களின் முலைகளின் மோக காமவிளையாட்டு.

ஆனால், நான் பெற்ற பிறவியன் பயனோ என்னவோ, அறியா பருவத்தில் முதிர்ந்துவிட்டப்படியால், அம்மாவின் முலைகளை உணரத்தொடுங்கிவிட்டேன். அந்த கடலில் கால் நனைத்துவிட்டேன்.

அம்மா பெருமூச்சுக்களை விட்டுக் கொண்டிருந்தார். கழுத்தின் சங்கு மேலே கீழே ஆடியது. குழி உள்ளே ஆழமாக சென்று எழுந்தது. இருட்டை கிழித்து கண்களில் பிரகாசம் தெரிந்தது. அம்மா அதுவரை நான் கண்டிராத விநோதனமான உணர்ச்சிக் குவியல்களில் இருந்தாள்.

”சங்கரி ஆண்டி உன்னை கொஞ்சி என்னடா சொன்னாங்க...” என்று அம்மா படபடப்புடன் கேட்டாள்.

“எனக்கு முத்தம் கொடுத்தாங்க. அவங்களுக்கு முத்தம் கேட்டாங்க. அப்புறம் என் ஓண்ணுக்கு போற இடத்தை தொட்டு தொட்டு இழுத்தாங்க, அப்புறம் இந்த சின்ன வயசுல எனக்கு பெருசா இருக்காம், எனக்கு வர்ற போற பொண்டாட்டி கொடுத்து வெச்சவன்னு சொல்லி ஆசையா அதுல முத்தம் கொடுத்து செல்லமா கிள்ளினாங்க.” என்று நடந்தவற்றை சாதாரண நிகழ்வாக சொன்னார்கள்.

ஆனந்த பரவசத்திலிருந்த அம்மா, சட்டென்று கண்ணீர் விட்டு அழ ஆரம்பித்தாள்.

நான் பதறிப்போய், “ நான் ஏதாவது தப்பா செஞ்சிட்டேனம்மா...” என்றேன் அம்மாவின் கழுத்தில் கைகளைப் போட்டு அம்மாவின் கண்களை இருட்டில் ஊடுறுவியப்படி.

அம்மாவின் உடல் உதறலெடுக்க தொடங்கியது. ஏதோ புதைந்துப் போன ஓன்று பூமியைப் பிளந்தப்படி வருவதைப் போல, அம்மாவின் ஆன்மாவில் புதைந்துப் போன ஓன்று வெளியே வந்தது.

மறு கணம் அம்மாவின் ஆன்மா என்னிடம் பேசியதாக, அப்போது புரியவில்லையென்றாலும் இப்போது ஓரளவுக்கு என்னால் உணர முடிந்தது.

“பெத்த அம்மாவால பண்ண முடியாததை, மத்தவங்களால சந்தோஷமா சுதந்திரமா பண்ண முடியுது.” என்று என்னை இறுக அணைத்தப்படி ரகசியம் நிறைந்த கேவலுடன் சொன்னாள்.

அப்போது எனக்கு புரியவில்லை, ஆனால் அம்மாவின் அழுகை நிறைந்த வார்த்தைகள் என் மனதில் கல்வெட்டாக பதிந்துவிட்டது.

அம்மாவை புரிந்துக் கொள்ள இந்த மாதிரி சின்ன விஷயங்கள் தான் ஒரு சித்திரத்தை எனக்களித்தது. அம்மாவின் மனதை உணர்ச்சிகளை புரிந்துக் கொள்ள உதவுகின்றது. அப்போது, எனக்கு அம்மா இப்படி துடிப்பதற்கு ஓரு தப்பும் செய்யவில்லையே என்றெண்ணினேன். அப்போது அம்மா என்ன செய்தாலும் அது தப்பு கிடையாது என்று நினைத்ததை நினைத்தப்படி செய்திருந்தால் கஷ்டப்பட்ட்டிருக்க மாட்டோளோ என்று இப்போது தோன்றியது.

நான் புரியாமல், “அம்மா அழாதேம்மா...” என்று ஆறுதல் படுத்த முயன்றேன்.

மூக்கை உறிஞ்சிய அம்மா, “அம்மா அழலேடா...” என்று அழகையுடன் கண்ணீர் வழிய சிரித்தப்படி சொன்னாள்.

என் முகத்தை அவளின் பெரிய ஃபோம் மெத்தைப் போன்ற மென்மையான முலைகளில் ஆறுதலாக அழுத்தினாள். அப்போது என் முழு ஆணுறுப்பும் சரிந்து அம்மாவின் ஆழமான கிணற்றைப் போலிருந்த தொப்புளினுள் புகுந்து அதை முழுமையாக அடைத்துக் கொண்டது. ஒரு சிறுக் காற்றுக் கூட புகாதளவுக்கு அதை அடைத்துக் கொண்டது. அம்மாவின் உடலில் மின்னல் வெட்டுவதைப் போலுணர்ந்தேன். அது ஏனென்றுப் எனக்கு சுத்தமாகப் புரியவில்லை.

என் கேசத்தை கோதியப்படி அம்மா மெதுவாக களுக்கென்று சிரிப்பது கேட்டது.

“உண்மைல உனக்கு வரப் போறவ கொடுத்து வெச்சவ தாண்டா வினித்.” அம்மா பெருமையுடன் சொல்வது கேட்டது.

அம்மா எதுக்கு எதை சொல்கிறாள் என்று எனக்கு புரியவில்லை.

“நான் பயந்துட்டேன்...” என்று நடுங்கியப்படி சொன்னேன்.

“சாரிடா வினித்...அம்மா கொஞ்சம் ஓவரா விளையாடிட்டேன்... சந்தோஷத்துல நான் எங்கியிருக்கேன், என்ன செய்யறேன்னு தெரியாமே போச்சு. ஆனா உன்னை நம்பித்தானே அம்மா விளையாடினேன். அம்மா மானத்தை காப்பாற்றுவேன்னு நீ தானே அம்மாவுக்கு ப்ராமிஸ் பண்ணே. நீ ப்ராமிஸ் பண்ணியப்படி அம்மா மானத்தை காப்பாத்திட்டேடா வினித். நீ தான்ட ஆம்புளை. உண்மையான ஆண்மகன். என் ஆம்புடையான்.” என்று என்னை உலுக்கி முத்தமிட்டாள்.

“அதில்லேம்மா...பயம்” என்றேன். என் குரல் பய

“வேறென்னடா வினித்...”

“உங்களுக்கு அங்கே முடியிருக்கும்மா...” என்றேன்.

சில நொடிகள் அம்மா புரியாமல் முழித்தாள். ஆனால், நான் காப்பாற்றிய விதம் அம்மாவின் மனதில் ஓடியிருக்க வேண்டும். புரிந்துக் கொண்டாள். குழம்பிப் போனாள். இதை எப்படி எதிர்க்கொள்வது என்பதையறியாமல் மெதுவாக நெளிந்தாள்.

என் தலைமுடியை மென்மையாக கோதியப்படி என்னை ஆழமாக ஊடுறுவி பார்த்தாள். நான் பிறந்து வந்தவழிப் பாதையான யோனியை பார்த்து நானே பயப்படப்பட்டால் ஒரு தாயால் என்ன சொல்ல முடியும்.

என் நெற்றியில் முத்தவிட்டவள், “அங்கே முடியிருக்கறதை பார்த்து பயப்படக் கூடாது வினித். அங்கே பயப்படும்படி ஓன்னுமே இல்லை.” என்றாள் ரகசியக் குரலில்.

நான் மேலும் அவள் முலைகளில் புதைந்துப் போனேன்.

“அங்கே முடி வளரும். எல்லோருக்கும் வளர வளர் முடி வளரும். உன் இடத்துலேயும் பெரியவனான முடி வளரும். அது பேயோ பூதமோ இல்ல பயப்படறதுக்கு. நல்ல இடம்.” என்று எனக்கு புரியவைக்க முயன்றாள். எல்லாவற்றையும் சொல்ல அவளுக்கு ஆசைத்தான் ஆனால் ஏதோ ஒன்று அம்மாவை தடுத்தது.

சட்டென்று அந்த மணம் எழுந்தது. இன்றுவரை என் நாடி நரம்புகளை ஆட்டி வைக்கும் மணம். அம்மாவின் கீழ் பகுதியிலிருந்துதான் வரத் தொடங்கியது.

அம்மாவின் முலைகள் தடித்து, காம்புகள் வளர்வதை என்னால் உணர முடிந்தது. அம்மாவின் உடல் ஐஸ் க்ரீமைப் போலக் கரைந்துப் போவதாக ஒரு உணர்வு

“கொஞ்ச நேரம் தூங்குடா வினித்.” அம்மாவின் குரலில் ஆற்றாமையுடன் அவரசம் தெரிந்தது.

நான் கண் மூடினேன். அம்மா நீண்ட நேரம் என்னை தட்டிக் கொண்டிருந்தாள். தட்டுவது நின்றது. மெதுவாக தட்டும் கை அவளின் தொடைக்கு நடுவே சென்ல்வதை உணர முடிந்தது. அசையைத் தொடங்கியது. வட்டமிட்டு பல நடனங்களையாடியது. சேற்றில் அடித்து குழைவதைப் போன்றச் சத்தம்.

மெல்ல அம்மாவின் உடலில் பிரளயம் உண்டாவதை உணர்ந்தேன். ஆனால், உடலின் மேல் பரப்பில் இல்லை. அம்மாவின் தோல்களுக்குள் அந்த புயலடித்தது. தசைகள் துடித்தன. உறுப்புகள் மோதின. விட்டு விட்டு அடித்த புயல் இப்போது ஓயாமல் அடித்துக் கொண்டிருந்தது.

கண்கள் என்னை மீறி திறந்தன. நான் மெதுவாக கண்களை திறந்து அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தேன். அம்மா என்னை பார்த்து ஆழமான புன்னமை ஒன்றை உதிர்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் கண்களால் என் கண்களை கட்டிப் போட்டாள். ஏனோ அம்மாவின் கண்களை பார்த்துக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும் எனத் தோன்றியது.

அமைதியே வடிவமான அம்மாவின் முகத்தில் சாந்தம். ஆனால் மேல்பரப்பில் அமைதியாக இருந்தாலும் அடிப்பரப்பில் புயல் வேகமாக அடித்துக் கொண்டிருந்தது. அம்மாவின் கையசைவுக்கேற்ப புயல் அடித்தது. புயல் உச்சக்கட்டத்தில் இருந்தது.

என்னை எது உந்தியது என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அம்மாவின் இருந்த ஏதோ ஒரு சக்தி என்னுள் புகுந்ததை உணர முடிந்தது. நான் மெதுவாக தலையை தூக்கி என்னுடலை அம்மாவின் முலைகள் கசங்க இழுத்து, அம்மாவின் இதழ்களில் என் இதழை புதைத்து தாய்மையை அடையும் ஏக்கத்துடன் முத்தம் கொடுத்தேன்.

அம்மா கண்களை மூடினாள். தன் உடலினுள் பேயாட்டம் ஆடும் புயல் அடங்குவதை ரசித்தாள். அம்மாவின் கைஜாலம் நின்றது.

அப்படியே சோர்வுற்று தளர்ந்தாள்.

அம்மா ஆனந்த பரவசத்துடன் கண்களை திறந்து என்னைப் பார்த்தாள். அதில் தெரிந்த அம்மாவின் சந்தோஷம் எனக்கு திருப்தியான பூரிப்பை ஏற்படுத்தியது.

புன்னமை செய்துக் கொண்டிருந்த அம்மா மீண்டும் சிறுமிக் கோலம் எடுப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. மறுபடியும் அம்மாவின் முகத்தில் விளையாட்டுத்தனம் தாண்டவமாடியது.

அடக்க முடியாத சிரிப்புடன், “வாடா வினித். நாம விளையாடற விளையாட்டு இன்னும் முடியல. இன்னும் நிறைய விளையாட வேண்டியிருக்குது.” என்று கட்டற்ற சுதந்திரப் பறவையாக மாறினாள்.

உயர உயரப் பரந்துப் போகும் இந்த பறவை எப்படி கட்டி இழுக்கப் போறேனோ என்று அந்த வயதிலும் நான் நினைத்தேன்.

அம்மா எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாத சிறுமியைப் போல, துள்ளிக் குதித்து என்னை தூக்கிக் கொண்டு, ஓட்டு துணியில்லாமல் அம்மணமாக வீட்டு கதவைத் திறந்தாள்.

உலகம் வெட்டவெளியாக காட்சியளித்து பெரிய மைதானம் போலிருந்தது. அம்மாவையும் என்னையும் விளையாட வா என்று அழைத்துக் கொண்டிர் தயாராக இருந்தது.

...தொடரும்

[Deep_Lover]

கருத்து கூறி ஊக்கமளித்த அனைத்து நண்பர்களுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றி. விரைவில் அப்டேட் தர முயற்சிக்கிறேன்.

[Deep_Lover]

எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல், மொட்டை மாடியில் யாராவது இருக்கிறார்களா என்றுக் கூட பார்க்காமல் அம்மா கதவை படார் என்று திறந்துக் கொண்டு தன் மலை முகடுகள் போன்ற முலைகளை நிமிர்த்தியப்படி மொட்டை மாடியின் நடுவே வந்து கம்பீரமாக நின்றாள்.

நான் பதறியப்படி அம்மாவின் பின்னால் ஓடோடி வந்தேன். நல்லவேளை சங்கரி ஆண்டியின் வீட்டார் அங்கில்லை. மொட்டைமாடி வெறிச்சோடிக் கிடந்தது.

என் அழகைப் பார், என் முலைகளைப் பார், என் அங்கங்களைப் பார், இந்த தேவலோகத்து மங்கையைப் பார், என்னை ரசியுங்கள், என்னை அனுபவிக்க விரும்புவனை நானே தேர்ந்தெடுக்கிறேன், என்று தேனொழுகும் அழகுத் திமிருடன் நின்றுக் கொண்டிருந்தாள்.

வானில் சுதந்திரமாக பறக்கும் பறவையின் சந்தோஷம் அம்மாவின் உடலில் தெரிந்தது.

அம்மா ஏன் இந்த மாதிரி நடந்துக் கொண்டாள் என்று பல காலங்களாக யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். ஏன் இப்போது கூட யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

அடிமைகள் சுந்தந்திரக் காற்றை சுவாசிக்கும் குதூகலம் அம்மாவிடம் இருந்தது. சந்தோஷத்தின் இன்னொரு வாசலை கண்டுக் கொண்டு திறந்துவிட்ட இன்பம். அந்த இன்பம் நிலைத்துக் நிற்காது என்று தெரிந்து, அதை முழுவதுமாக அனுபவிக்க துடிக்கும் தற்கொலை செய்துக் கொள்ளும் மனநிலையில் அம்மா இருந்தாள். அம்மாவை அறிந்தவர்களும் பார்த்தவர்களும் அம்மா இப்படி நடந்துக் கொள்வாள் என்று கனவிலும் நினைத்திருக்க மாட்டார்கள். யாருமே கற்பனை செய்ய முடியாத செயலைச் செய்தாள். தன்னை தானே தண்டிக்கும் செயல். இல்லை தான் உயிருக்குயிராய் விரும்பிய ஓன்றை இனிமேல் தவிர்க்கும் பொருட்டு கடைசியாக தன் ஆசைப்படி நடக்க விரும்பும் செயல். தன் விடுதலைக்காகவும் சுதந்திரத்துக்காகவும் செய்யும் செயல். தன் அந்தரங்க ஆசையை பூர்த்திச் செய்து காமத்தை சுவைக்கும் செயல் என்று தான் நினைக்க முடிந்தது.

அப்போது தெரியவில்லை, என்னை வெறுத்து ஓதுக்குவது என்று முடிவு செய்திருப்பதின் செய்லபாடுகள் தான் அம்மாவுடையதென்று.

அம்மா மெதுவாக ரோட்டை நோக்கி இருக்கும் சுவரின் பக்கவாட்டிலிருக்கும் மொட்டை மாடிக்கு வரும் வாசலை நோக்கி நடந்தாள். உடலைபக்கவாட்டு சுவரோரம் ஓளித்து வைத்துக் கொண்டு கீழேப் போகும் படிக்கட்டுக்களை அச்சத்துடன் ஆசையாசையாகப் பார்த்தாள். அது கீழேப் போய் நிலைப்படிக்கு வந்து மறுபடியும் இடதுப் புறம் திரும்பி இரண்டாவது தளத்துக்குப் போகும்.

மின்சாரம் வீட்டுக்களுக்கு மட்டும் வந்துவிட்டது. நெடு நேரம் மின்சாரமில்லாத புழுக்கத்தில் வெளியே உலாத்திக் கொண்டிருந்தவர்களெல்லாம் வீட்டினுள் நீண்ட நித்திரையில் இருப்பது இரவின் நிசப்தம் சொல்லியது. வெளியே தெருவிளக்குகளுக்கு இன்னும் மின்சாரம் வரவில்லை. பிராந்தியமே இருளில் மூழ்கிருந்தது.

அந்த இருள் அம்மாவுக்கு போதுமானதாக இருந்தது.

அம்மா திரும்பி என்னைப் பார்த்து, “எல்லோரும் போய்ட்டாங்க. யாருமே இல்லை.” என்று ஒரு விளையாட்டு குழந்தையின் சந்தோஷக் குரலில் சொன்னாள். அம்மாவின் உடலில் திகிலுடன் படபடப்பு நிறைந்த சாகச நடுக்கத்தை உணர முடிந்தது. வியர்வை துளிகள் இருட்டை கிழித்துக் கொண்டு மினுமினுத்தது.

“வாடா கீழே போலாம்.” என்று எல்லையில்லா சந்தோஷத்தில் சொன்னாள். அது ஐஸ் க்ரீம் சாப்பிடலாமா என்று அம்மாவிடம் நான் சந்தோஷமாக கேட்பதைப் போலிருந்தது.

என் ஆழ்மனம் அம்மாவை காப்பாற்ற சொல்ல நான் கிடுகிடுவென்று ஓடி அம்மாவின் முன்னால் நின்றேன். அம்மாவை கால்பாகத்தை கூட என்னால் மறைக்க முடியவில்லை.

நான் மெதுவான கீழே இறங்கி படி திரும்பும் இடத்தில் நின்று கீழே பார்த்தேன். இரண்டாவது தளத்தில் நீண்டாதாக ஓரே வரிசையில் மூன்று வீடுகள் இருந்தன. நடுவீட்டின் வெளிப்புற சிவப்பு நீறம் ஜீரோ வாட்ஸ் பல்பு மட்டும் தன் மெல்லிய இரத்த நிறத்தை பரப்பிக் கொண்டிருந்தது.

யாருமே இல்லை. அமைதியாக இருந்தது.

என் கண்கள் இருட்டுக்கு பழகிவிட்டது. எல்லாமே இப்போது நன்றாக புலப்பட ஆரம்பித்தது.

அம்மா மொட்டை மாடி வாசலை அடைத்துக் கொண்டு ஆவலை தேக்கி நின்றுக் கொண்டிருந்தாள்.

கூச்சம் பயம் வெட்கம் இன்பம் என்ற கலவையுடன் தடுமாறிக் கொண்டிருந்தாள்.

“யாரும் இல்லம்மா...” என்று அம்மாவுக்கு மட்டுமே கேட்கும் படி கிசுகிசுத்தேன். களுக்கென்று அம்மா ஒரு மெல்லிய வெட்கச் சிரிப்பை உதிர்த்தாள்.

ஆர்ம்ஸ்டராங்க் நிலவில் தன் முதல் காலடி எடுத்து வைத்ததைப் போல, அம்மா மெதுவாக தன் வலது காலை எடுத்து படியில் வைத்தாள்.

சட்டென்று அம்மாவின் உடல் சிலிர்த்தது. பொங்கியது. இன்பவெள்ளம் உடல் முழுக்க பாய்ந்தது. எனக்கோ பயம் தொற்றிக் கொண்டது.

அடுத்த நொடி அம்மா சரலென்று தன் காலை உள்ளிழுத்துக் கொண்டாள்.

கூச்சமும் அச்சமும் அம்மாவை வாட்டியிருக்க வேண்டும். ஆ..ஆ..என சிறிய மூச்சுக்காற்றை விட, மூச்சுக்கு ஏற்ப அம்மாவின் முலைகள் அசைந்தாடியது. அம்மாவின் இதயத் துடிப்ப்பை என்னால் உணர முடிந்தது.

தன்னை நிதானப்படுத்திக் கொண்டு என்னைப் பார்த்து புன்னகையித்தாள். அம்மா உடலையும் மனதையும் திடப்படுத்துவதை என்னால் பார்க்க முடிந்தது.

அம்மா ஒரு பெருமூச்சை விட்டப்படி மெதுவாக படிக்கட்டில் காலடி எடுத்து வைத்து கீழே இறங்க ஆரம்பித்தாள்.

அம்மா என்ன செய்யப் போகிறாள் என்று கொஞ்ச கொஞ்சமாக புரிய ஆரம்பித்தது. அம்மாவை யாராலும் கட்டுப்படுத்த முடியாதென்பது தெரிந்தது. யாராலும் அடக்க முடியாத மதம் கொண்ட யானையாக தெரிந்தாள்.

எனக்கு பயம் தொற்றிக் கொண்டது. இதயம் வாய் வழியே வருமளவுக்கு தடதடத்து. வியர்த்துக் கொட்டியது.

திரும்பி இரண்டாவது தளத்திலிருக்கும் வீடுகளைப் பார்த்தேன், யாராவது திடீரென்று எதிர்ப்பாராமல் வெளிவருவதற்கு அறிகுறி தெரிகின்றதா என்று. ஆனால், அந்த ஆபத்து இருட்டில் பதுங்கிய கருஞ்சிறுத்தைப் போலிருந்தது.

அம்மா, முனுகிய சிரிப்புடன் என் பக்கத்தில் வந்துவிட, “அம்மா...பயமாயிருக்கும்மா...யாராவது வந்துவிடுவாங்கம்மா...” என்றேன்.

களுக் என்று சிரித்த அம்மா, “வந்தா என்னடா...எனக்கொன்னு பயம் கிடையாதுடா...அம்மா எவ்வளவு சந்தோஷமாக இருக்கேன் தெரியுமா.” என்று தன் நிர்வாணத்தை மறந்து கைகளை சிலுவையைப் போல நீட்டிக் கொண்டுச் சொன்னாள்.

மறுவினாடி ஒரு விட்டின் கதவை திறக்கும் சத்தம் பேரிடியாகக் கேட்டது. இருவரும் திடுக்கிட்டோம்.

அதுவரை சந்தோஷமாக இருந்த அம்மாவின் உடலில் மரண பயம் பரவியது. சட்டென்று சுதாரித்து காற்றில் பலூன்கள் அசைந்தாடுவதைப் போல அம்மாவின் முலைகள் அசைந்தாட திரும்பி படியேறி ஓடினாள். எனக்கோ அம்மாவை விட பயம் தோற்றிக் கொண்டது. அம்மாவை விட வேகமாக ஓட, அம்மாவின் இதமான மென்மையான பிட்டத்திலும் தொடையிலும் மோதி மோதி தொடைகளுக்கு நடுவே சிக்கி, இருவரும் தடுமாறி கீழே விழப் போய் பிறகு சுதாரித்து நிதானமடைந்து, மறுபடியும் ஓடிப்போய் மொட்டைமாடியில் வாசலின் சுவரோரம் பதுங்கிக் கொண்டோம்.

இருவரும் பயமூச்சு விட்டுக் கொண்டிருந்தோம். கீழ் தளத்தில் யாரோ கதவைத் திறந்தார்கள். தெருவில் துப்பும் சத்தம் கேட்டது. சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு கதவு சாத்தும் சத்தம் கேட்டது. பிறகு மரண அமைதி நிலுவியது.

அதுவரை அமைதியாக பயத்துடன் மூச்சைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்த நானும் அம்மாவும், இரண்டு கைகளால் வாயைப் பொத்தி கெக்கே பெக்கே என்று சிரிக்க ஆரம்பித்தோம்.

“யாராவது வந்துருவாங்கன்னு சொன்னேனில்ல... ரொம்ப பயந்துட்டேன்.” என்றேன் சிரிப்பிலும் பயத்துடன்.

உதடுகளில் தேங்கிய சிரிப்புடன் அம்மா கொஞ்ச நேரம் என்னை உற்றுப் பார்த்தாள்.

“அப்படி பயப்படறதுலத்தான் இந்த விளையாட்டுல த்ரில்லே இருக்கு. பயந்து பயந்து மாட்டிக்காம இருக்கறதுதான் இந்த விளையாட்டு.” என்றாள். அப்போது அம்மாவின் உணர்வும் மனநிலையும் எனக்கு புரியவில்லை.

“வா...” என்று அம்மா என் கையை பிடித்து இழுத்து மறுபடியும் படியிறங்கினாள்.

எனக்கு ஏனோ அம்மா செய்தது பிடித்திருந்தது. ஏன் பிடித்தது என்று பிற்பாடு யோசிக்கும் போது, மக்கள் சமுத்திரமாஅந்த சந்தடி நெருக்கத்தில் அந்த விளையாட்டு ஒரு தனிமையை எனக்கு தந்தது என்று புரிந்தது. அம்மாவுக்கு அது சுதந்திரத்தை அளித்திருக்கலாம். ஆனால் எனக்கோ நான் விரும்பும் தனிமையான உலகத்துக்கு இட்டுச் சென்றது.

நானும் அம்மாவும் இருக்கும் தனிமையான உலகம்.

நாங்கள் பூணையைப் போல மெதுவாக படிகளில் இறங்கி எட்டிப் பார்த்தோம். இரண்டாவது தளத்தில் யாருமில்லை.

அம்மாவின் உடல் நடுக்கம் ஏற்பட்டு சிலிர்த்தது. மெதுவாக படியிறங்கி இரண்டாவது தளத்தில் கால் வைக்கும் போது அம்மாவின் முகத்தில் பெருமிதம். என்னை திரும்பி பார்த்து வெற்றிப் புன்னகை பூத்தாள்.

இப்போது அம்மாவின் தொடைகள் நடுங்குவதைப் பார்த்தேன். வலுவிழுந்துவிட்டதைப் போலிருந்தது அம்மாவின் தொடைகள். அம்மா அப்படியே நொறுங்கி விழுந்துவிடுவாள் போலிருந்தது.

அம்மாவிடம் அடிக்கடி வரும் அந்த மணம் மீண்டும் எழுந்து என் நாசிகளை தாக்கியது.

முதன் முறையாக அந்த மணம் அம்மாவின் தொடையிடுக்கிலிருந்து வருகின்றது என்ற ரகசியத்தை அறிந்துக் கொண்டேன்.

அப்படி அங்கே என்னத்தான் இருக்கின்றது என்றறிய அதீத அடக்க முடியாத ஆவல் ஏற்பட்டது.

அம்மா கண்களை மூடி கிறக்கமாக சிலிர்த்தாள்.

பிறகு மெதுவாக தளத்தின் மூலைவரை நடக்க தொடங்கினாள். யாராவது தெருவிலிருந்து மேலே பார்த்தால் அம்மா அம்மணமாக நடப்பது தெரியும். நான் எட்டிப்பார்த்தவரை தெருவில் யாருமில்லை. முதல் வீட்டின் கதவின் முன்னால் நின்று, கைகளை சிலுவையைப் போல விரித்து கால்களை அகற்றி நீண்ட நேரம் நின்றாள்.

அப்படி நிற்கும் போது அம்மா போதையில் திளைத்தவளைப் போலிருந்தாள்.

அம்மா நிற்பதைப் பார்த்தால், அந்த வீட்டின் கதவை திறந்து யாராவது தன்னை பார்க்க மாட்டார்களா என்று ஏங்குவதைப் போலிருந்தது.

தன் பெரிய மூலைகளை கைகளால் பிடித்து தூக்கி கதவுக்கு காட்டினாள்.

“அம்மா யாராவது வந்துருவாங்கம்மா.” என்று பீதியுடன் அம்மாவுக்குச் சொன்னேன். அம்மா அதை காது கொடுத்துக் கேட்ட மாதிரி தெரியவில்லை.

மெதுவாக நடந்து நடு விட்டுக்கு வந்தாள். அது சங்கரி ஆண்டி வீடு. அங்கும் அதே மாதிரி நின்றாள். சங்கரி ஆண்டியின் வீட்டில் நிறைய நபர்கள் இருந்தார்கள், அதனால் யாராவது வெளியே வரும் அபாயம் இருந்தது.

என் இதயத்துடிப்பு டால்பி சவுண்டைப் போல எகிறி சத்தம் போட்டது.

பயத்தில் எனக்கு மூத்திரம் வந்துவிட்டது. கஷ்டப்பட்டு அடிக்கிக் கொண்டேன். அம்மாவின் தூண் போன்ற தொடைகளை பிடித்துக் கொண்டு, “ப்ளீஸ் வாம்மா... இது வேணாம்மா... பயம்மா இருக்கு...போய்டலாம் வாம்மா.” என்று அழும் குரலில் அம்மாவிடன் கெஞ்சினேன்.

ஆனால் அம்மா என்னை நோக்கி ஒரு புன்னகையை வீசியப்படி கடைசி மூன்றாவது வீட்டின் வாசலுக்கு வந்தாள். அங்கேயும் அந்த வீட்டின் வாசலுக்கு தன் அழகான நிர்வாண கோலத்தை காட்டினாள்.

நான் அம்மாவின் கைகளை பிடித்து இழுத்துக் கொண்டிருந்தேன். அம்மா திரும்பி நடக்கத் தொடங்கினாள்.

அப்பாடா, இனிமேல் அம்மா வீட்டுற்கு சென்றுவிடுவாள் என்ற நினைத்து நிம்மதியடைந்தேன். அம்மாவின் விளையாட்டு முடிந்தது என்று. அம்மாவை பின் தொடர்ந்தேன். மெதுவாக படிக்கட்டுப் பக்கம் வந்த அம்மா, சில நொடிகள் யோசித்தாள், பயந்து நடுங்கி சிலிர்த்தாள். ஏதோ தயக்கமிருந்தது. என்னை திரும்பி பார்த்து ஒரு புன்னகையை பூத்தாள்.

அடுத்து அம்மா செய்தது என்னை தூக்கிவாரிப் போட்டது.

மேலே வீட்டுக்கு போகாமல், அம்மா முதல் தளத்துக்கு போகும் படிக்கட்டுகளில் சத்தமெழுப்பாமல் ரகசியமாக இறங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

எனக்கு குலை நடுங்கும் பயம். இரண்டாவது தளமென்றால் ஏதாவது எசகுபிசகாக நடந்தால் ஓரே ஓட்டமாக ஓடி மொட்டை மாடிக்கு செல்ல வாய்ப்பிருந்தது. ஆனால் இரண்டாவது தளம் தப்பிக்க ஓரு வாய்ப்புமளிக்காத தளம்.

அம்மா ஓவ்வொரு படியையும் நிறுத்தி நிதானமாக வைத்தாள். ஓவ்வொரு அடிக்கும் அம்மாவின் உடல் சிலிர்த்தது. ஏதோ ஒரு இன்பம் அம்மாவின் உடலில் பாய அம்மா அதனை ஆசைத் தீர அனுபவித்தாள். அம்மாவின் தொடையிடுக்கிலிருந்து அந்த இனிமையான மணம் மறுபடியும் எழுந்து என் மூக்கை துளைத்தது. மூச்சை நன்றாக இழுத்து அந்த மணத்தை என் நுரையீரலில் பிடித்து வைக்க அது என் உடலின் நாடி நரம்பிலெல்லாம் ஊடுறுவியது.

அம்மா இறங்கிக் கொண்டிருக்கும் போது தொடைகள் உரசியது. ஏதோ ஒன்று அதில் வழிந்திருக்க வேண்டும். கீச் கீச் என்று உராயும் சத்தம் இரவின் நிசப்தத்தை குலைத்தது.

முதல் தளத்தில் காலடி எடுத்து வைத்து அம்மா நிற்கும் போது, அவள் உடலில் பயம் நடுக்கம் இன்பம் சிலிர்ப்பு பெருமை ஆனந்தம் என்று கலவையான உணர்ச்சிகளை என்னால் பார்க்க முடிந்தது.

அம்மா பெரும் போதை ரசத்தை உண்டுவிட்ட ராட்சியைப் போல தன்னிலை மறந்துவிட்டவளாக மாறிவிட்டாள். அம்மாவை பார்த்து எனக்கு அச்சமேற்பட்டது.

தளம் முழுக்க அபாயம் அபாயம் என அமைதியான இருட்டுக் கூவிக் கொண்டிருந்தது. வேண்டாம் என்று அம்மாவிடம் சொல்ல வேண்டுமென்று தோன்றியது. ஆனால் வார்த்தைகள் வரவில்லை.

வரவிருக்கும் அபாயத்தை உணர்ந்திருந்த அம்மா, அதை எதிர்நோக்கி தன் முதல் அடியை எடுத்து வைத்தாள். தெருவை எட்டிப் பார்த்தாள். அங்கே யாராவது இருந்திருந்தால் அம்மாவை கண்டிப்பாக பார்த்திருக்க முடியும்.

பயத்துடன் அம்மா நடக்க தொடங்கினாள். ஆனால் ஒருவித முடிவுடன் அம்மா இருப்பது தெரிந்தது. அம்மாவின் இதயத் துடிப்பை என்னால் கேட்க முடிந்தது.

அம்மாவின் தொடையிடுக்கிலிருந்து எழுந்த மணம் காற்றில் தளம் முழுக்க பரவியது போன்ற பிரம்மை எனக்குத் தோன்றியது. தொடைகள் வழியே ஏதோ நீர் ஊர்ந்து வழிவதை என் அகம் உணர்ந்தது.

அம்மாவின் நடையில் அகம் இல்லை புறமே இருந்தது.

மெதுவாக நடந்து முதல் வீட்டின் முன் நின்று ஆசைத் தீர அதன் கதவுகளுக்கு தன் நிர்வாண கோலத்தை காட்டினாள். நங் நங் என்று துடிக்கும் இதயத்துடன் யாராவது வருகிறார்களா பார்க்கிறார்களா என்று நாலாப்பக்கமும் பார்த்தேன். அம்மா என்ன செய்தாலும் சீக்கிரம் செய்து தொலைக்க வேண்டுமே என்று என் மனம் அங்கலாய்த்தது.

அம்மா திரும்பி குணிந்து என்னைப் பார்த்து, “பயப்படறியா வினித்.” என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டாள்.

“ஆமாம்மா...யாராவது வந்திரப் போறாங்க.” என்றேன் பதற்றத்துடன்.

“பயம் தான் சுகம்டா வினித்.” என்று அம்மாவின் வார்த்தைகளை என்னால் அப்போது புரிந்துக் கொள்ள முடியவில்லை.

மெதுவாக நடுவில் இருக்கும் இரண்டாவது வீட்டுக்குச் சென்று அம்மா தன் நிர்வாணத்தை காட்டினாள். அந்த வீட்டிலிருப்பவர்கள் கதவை திறந்து தன்னைப் பார்க்க மாட்டார்களா என்ற ஏக்கம் அம்மாவின் முகத்தில் தாண்டவமாடியதை பார்க்க முடிந்தது. நீண்ட நேரம் நின்றாள். பிறகு மெதுவாக கடைசிய் வீட்டுக்கு சென்றாள். அங்கே நீண்ட நேரம் நின்றுக் கொண்டிருந்தாள்.

“ப்ச்.” என்று ஏமாற்றமாக அம்மா உச்சுக் கொட்டினாள்.

பகீரென்றது...

சட்டென்று அம்மா கதவை மெதுவாகத் தட்டினாள். அம்மாவே எதிர்ப்பார்க்காமல் செய்ததுப் போலிருந்தது. நான் சிலையாகிப் போனேன். வீட்டினுள் யாரோ அழுத்தமான பாதச் சத்ததுடன் கதவை நோக்கி வருவது கேட்டது.

அம்மா கதவுப் பக்கம் ஆடாமல் அசையாமல் நின்றுக் கொண்டிருந்தாள். எந்நேரமும் அவர்கள் வந்துவிடலாம் என்றிருந்தது. அம்மாவின் கைகளைப் பிடித்து இழுத்தேன்.

படீரென்று, வீட்டின் முகப்பு விளக்கு போடப்பட, எனக்கு கண்கள் கூசியது. அம்மா கூசிய கண்களை மூடிக் கொண்டாள். அதுவரை இருட்டில் மறைந்திருந்த எங்கள் நிர்வானம் வெட்ட வெளிச்சத்திற்கு வந்தது. அம்மா கூச்சமடைந்து குறுகிப் போனாள். அந்த விளக்கு வெளிச்சத்தால் எங்களின் நிர்வாணத்தை யார் வேண்டுமானாலும் பார்க்கலாம்.

இனியடுத்தது கதவு கண்டிப்பாக திறக்கப்படும். எங்கள் கோலத்தை பார்க்க கொடுத்து வைத்தவர்கள் யாரென்று என்று தெரிந்தது விடும்.

ஆனால், அடுத்த நொடி, அம்மா திரும்பினாள், வேட்டையாடும் புலியிடமிருந்து தப்பியோடும் மானைப் போல படிகளை நோக்கி ஓடினாள். நானும் அம்மாவுக்கு பின்னால் ஒரு குட்டி மான் போல ஓடினேன். இரண்டாவது வீட்டை கடக்கும் போது கதவின் தாழ்பால் திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. மாட்டிவிடுவோம் என்று எனக்கு தோன்ற, அம்மாவும் நானும் இன்னும் வேகமாக ஓடினோம்.

படிகளை அடையும் போது கதவு படாரென்று திறந்ததுக் கொண்டது. திறந்த நபர் வெளியே வரும் முன் நானும் அம்மாவும் படியேறி முதல் படியில் குணிந்து உட்கார்ந்து மறைந்துக் கொண்டு குணிந்தப்படி ஓளிந்துப் பார்த்தோம். இருவருக்கும் பயத்தால் மேல் மூச்சு கீழ் மூச்சு வாங்கியது.

கதவை திறந்தவர் மகேஷ் அங்கிள் தான். அவர் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார். தளத்தில் ஆளில்லாததால் குழப்பமாக கொஞ்ச நேரம் நின்றார். உள்ளேயிருந்து, “யாருங்க.” என்று வந்த குரலுக்கு, “யாருமே இல்லடி...காத்துல ஏதோ தாழ்பாள் ஆடி கதவில் தட்டியிருக்கும்.” என்று சொன்னவர், கொஞ்ச நேரம் பார்த்துவிட்டு கதவைச் சாத்தி விளக்கையணைத்தார்.

அம்மா நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டாள். அம்மாவின் கண்களில் வெற்றிக் களிப்பின் பூரிப்பு இருந்தது.

இருவரும் ஓருச் சேர சிரித்தோம்.

“போதும் அம்மா...வீட்டுக்கு போகலாம் வாம்மா.” என்றேன்.

“இப்பத்தான் அம்மா ஆரம்பிச்சிருக்கேண்டா.” என்று கொஞ்ச நேரமிருந்துவிட்டு மகேஷ் அங்கிள் வீட்டிலிருந்து யாராவது வருகிறார்களா என்று பார்த்துவிட்டு அம்மா மீண்டும் எழுந்தாள். அதுவரை வெக்கையாக இருந்த காற்று குளிர் காற்றாக மாறி இதமாக வீச, அம்மாவின் உடல் முழுக்க புல்லரித்தது.

அம்மா என் கையைப் பிடித்து இழுத்து மறுபடியும் தளத்தின் கடைசியிலிருக்கும் மகேஷ் அங்கிள் வீட்டுப் பக்கம் சென்றாள். கதவை பார்த்து ஒரு சிரிப்பை உதிர்த்தாள். அப்படியே கதவைப் பார்த்தப்படி தெருவைப் பார்த்திருக்கும் சுற்றுச் சுவரோரம் சாய்ந்தப்படி உட்கார்ந்தாள். என்னை இழுத்து அவளின் அடிவயிற்றில் உட்காரவைத்து பெரிய மூலைகளின் மீது சாய்த்தாள். என் தலை அம்மாவின் வலது தோலில் கூந்தலுக்குள் மறைந்தது.

அம்மாவும் நானும் நிர்வாணமாக உட்கார்ந்துக் கொண்டிருந்தோம். அம்மாவின் உடலில் அப்படி ஒரு இன்பத்தை அதுவரை நான் உணர்ந்ததில்லை.

அம்மாவின் முலைகள் அப்படியொரு பாசப்பிணைப்புடன் ஆனந்தத்துடன் என்னை தாங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அம்மாவின் உடல் தளர்ந்தது. துடிக்க ஆரம்பித்தது. ஏதோ செய்ய வேண்டும் என்று பித்து நிலையிலிருந்தது.

சில வினாடிகளில், என் மனதை கவரும் அந்த மணம் அம்மாவிடமிருந்து வந்தது. அந்த வாசம் என் அடிநாதத்தை தொட்டது. அம்மா தன் வலது கையை மெதுவாக தன் தொடைகளுக்கு நடுவே எடுத்துச் செல்வது தெரிந்தது.

அம்மாவின் கைகள் நடனமாடியது. அந்த நடனவசைப்புக்கு ஏற்ப கீழே ஏதோ நீரால் குழையப்பட்ட தசைகள் சத்தமெழுப்பின. அம்மாவின் உடல் அதிரத் தொடங்கியது. மெதுவாக தலையை எடுத்து அம்மாவின் முகத்தைப் ஏறெடுத்துப் பார்த்தேன். அம்மா இந்த உலகத்தில் இல்லை. முகத்தில் எல்லையில்லா இன்பத்தை தேக்கி கண்கள் சொறுகி ஆனந்த போதைப் பரவசத்தில் மூழ்கியிருந்தாள்.

உடல் அதிர்ந்து தூக்கி தூக்கிப் போட்டது. எல்லையில்லா கடலலைப் போலிருந்தது. அந்த அலையில் நானும் தூக்கிப் போடப் பட்டேன்.

முதன் முறையாக அம்மாவின் ஆனந்த பரவசம் என்னை தொற்றிக் கொண்டது. நானும் அம்மாவுடன் எங்கோ சென்றுவிட்டேன்.

அம்மாவின் கை விடாமல் அவளின் தொடையிடுக்கில் நடனமாடுவதை உணர முடிந்தது.

நானும் அம்மாவுன் தனித்த உலகிலிருந்தோம். மயங்கிக் கிடந்தோம்.

அந்த மயக்கம் தான்...

வீட்டின் முன் ஆட்டோ வந்து நிற்பதை உணர்ந்தும் உணராமலிருந்தோம். ஆட்டோவில் ஆட்கள் இறங்கி பேசியப்போதும் கேட்டு கேட்காமலிருந்தோம். அவர்கள் படியேறி வரும் போதும் அறிந்தும் அறியாமல் அந்த தனித்தயுலக இன்பத்தில் திளைத்திருந்தோம்.

எங்களின் உள்ளுணர்வு அந்த மயக்கத்தில் விழவில்லைப் போலும். அது சட்டென்று எச்சரிக்க நானும் அம்மாவும் உதறலெடுத்து நினைவுக்கு திரும்பினோம். மகேஷ் அங்கிளின் அண்ணாவான அசோக் அங்கிளும் இரண்டாவது தளம் சங்கரி வீட்டின் கண்ணன் அங்கிளும் பேசிக் கொண்டு வந்துக் படியேறிக் வந்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

கண்டிப்பாக அசோக் அங்கிள் நாங்களிருக்கும் இடத்துக்குத்தான் வருவார், நாங்கள் நிர்வாணமாக தரையில் சாய்ந்திருப்பது அவர் வீட்டின் முன்னால் தான்.

இருவரும் மூர்ச்சையாகிப் போனோம்.

அம்மாவின் உடல் மரணப்பயத்தால் தூக்கிவாரிப் போட்டது. இந்நேரத்தில் அவர்கள் வருவார்கள் என எதிர்ப்பார்க்கவில்லை. அம்மா, பயத்தால் மெதுவாக விசும்ப ஆரம்பித்தாள்.

அம்மாவுக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் கையறு நிலையிலிருந்தாள். அம்மா எதிர்ப்பார்த்த அபாயம் வந்துவிட்டது.

“கடவுளே...” என்று மென்மையான குரலில் கதறினாள். கண்களில் நீர் கோர்த்து வந்தது.

என் சிறிய உடம்பை வைத்து அவளின் ராட்சஸ உடம்பை மறைக்கப்பார்த்தாள். முலைகளின் மேலிருந்த என் உடலை, கீழே இழுத்து ஏதோ ஒன்றை மறைக்கப் பார்க்க அம்மாவின் முலைகள் விடுதலையடைந்து துள்ளியது. என் அடிவயிற்றில் ஈரம் பச்சகென்று காந்தம் போல ஓட்டியது. அம்மா பதறி துடித்தாள். முலைகள் மறைக்க முடியவில்லையென்றா அல்லது என்னுடல் அவளின் ஈரப் பிரதேசத்தை பட்டத்தாலென்றா தெரியவில்லை, அம்மா குலைநடுங்க பதறிப் போய் என்னை மேலே தூக்கினாள். கீழே மேலே என்னை இழுத்து அம்மாவின் மலைப் போன்ற உடம்பை மறைக்க முயன்றுக் கொண்டிருந்தாள். தோல்வியைத் தான் தழுவினாள்.

அங்கே அசோக் அங்கிளும் கண்ணன் அங்கிளும் படியேறி வந்துக் கொண்டிருதனர்.

நானும் அம்மாவும் மூர்ச்சையாகி படபடக்கும் இதயத்துடன் அவர்களுக்காக காத்துக் கொண்டிருந்தோம்.

அவர்கள் படியேறி வர வர நானும் அம்மாவும் செத்துக் கொண்டிருந்தோம். அப்போது நான் வேண்டாத சாமியில்லை.

[Deep_Lover]

Thanks for the comments friends.

[Deep_Lover]

இந்த கதைக்கு அப்டேட் எழுதலாம் என்று மூன்று வாரங்களுக்கு முன் தேடினேன். ஆறு பக்கங்கள் தேடியும் தளத்தில் கதை தென்படவில்லை. சரி கதைக்கு ஏதோ ஆகிவிட்டது அல்லது ஆதரவில்லாமல் கீழே எங்கோ சென்றுவிட்டது, தொலையட்டும் என்று விட்டுவிட்டேன். இன்று தான் தொலைந்துப் போனதை தேடி கண்டுப்பிடித்தேன். இனி என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை.

[Deep_Lover]

நண்பர்களுக்கு வணக்கம்.
எங்கே இந்த கதையை முடிக்காமல் போய்விடுவோமோ வாசகர்களை ஏமாற்றிவிடுவோமோ என்கிற பயத்தை தவிர,கமெண்ட் வரவில்லை, ஆதரவில்லை என்ற வருத்தமெல்லாம் கிடையாது.
இந்த தளத்தில் நிறைய பாப் அப் விளம்பரமெல்லாம் வருவதால், அதி திருட்டத்தனமாகத்தான் கதையை அப்டேட் செய்ய வேண்டியுள்ளது. அப்டேட் தர கதையை தேடும் போது கண்ணில் தட்டுப் படவில்லை.
எது எப்படியிருந்தாலும். கதைக்கு அடிக்கடி எழுதி துரிதமாக முடித்துவிடுகிறேன்.

[Deep_Lover]

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

"வினித் என்னடா ஆச்சு...” என்று பதற்றத்துடன் விலாசினி என் தலையை கோதியவாறு கேட்டது காதில் விழுந்தது.

நானும் அம்மாவும் கூண்டில் அடைப்பட்ட எலிகளைப் போல அசோக் மாமா வீட்டின் முன் நிர்வாணமாக மாட்டிக்கொண்ட தருணத்தை அவளிடம் சொல்லும் போது என்னையறியால் உடல் நடுங்கி வியர்த்து கொட்டி தாய் வயிற்றில் சுருண்டிருக்கும் குழந்தையைப் போல சுரண்டுப் படுத்து மயங்கிவிட்டேன். அந்த கணத்தின் தாக்கத்தை என் மனதும் உடலும் இன்னும் ஜீரணிக்க முடியாமல் தவிக்கின்றது.

“என்னால அதை நினைச்சு பார்க்க கூட முடியல விலாசு... அம்மா ஏன் அப்படி செஞ்சாங்கன்னு இன்னும் எனக்கு புரியல.” என்று குளிர் ஜூரம் வந்தால் எப்படி நடுங்குவோமோ அப்படி நடுங்கியப்படி சொன்னேன்.

கொஞ்ச நேரம் என்னை உற்றுப் பார்த்த விலாசினி, “வினித் இப்போது உங்கம்மா என் மனசுல் உசர்ந்து தெய்வமா நிக்கறாங்க. உங்க அம்மா ஏன் அப்படி செஞ்சாங்கன்னு உன்னை மாதிரி ஆண்களுக்கு புரியாது. சொல்லால் சொல்லி உணரவும் புரியவும் வைக்கவும் முடியாது. ஒரு பெண்ணாலத்தான் அதை உணர முடியும். ஒரு பெண்ணை மொத்த பிரபஞ்சமே மூச்சு முட்ட அடக்கி வெச்சிருக்கு. அதுக்கு நியாயமா கற்பிக்க பெண்ணை தெய்வமா சித்திரிச்சு விட்டிருக்காங்க. பெண்களுக்கு இயற்கை அளித்த சுதந்திரம் எதுவுமே கிடைக்காம இருக்கு. ஏதொ ஜடப் பொருள் மாதிரி இருக்காங்க. அதனால தான் உங்கம்மா மாதிரி அதி தைரியமான பெண்கள் அந்த இயற்கையான சுதந்திர காற்றை இன்பமாக ரசிக்க, சின்ன சான்ஸ் கிடைச்சாலும் தைரியமா இப்படியெல்லாம் பண்றாங்க. அதுல, கரணம் தப்பினால் மரணங்கற மாதிரி, மாட்டிகிட்டா அவங்க எரிஞ்சு சாம்பலாகிவிட வேண்டியதுதான். அந்த அபாயம் தான் அந்த சுதந்திர காற்றின் இன்றியமையாததை காட்டுது, மேலும் ருசிக்க தூண்டும். சுதந்திரத்தின் இன்பத்தை ரசிக்க வைக்குது. தைரியசாலியான மாடர்ன் பெண்ணான என்னாலக் கூட உங்கம்மா செஞ்ச மாதிரி அப்படி செய்ய முடியுமான்னு தெரியல. சத்தியமா உங்கம்மா மிகப்பெரிய பெண்மணிதான். சொல்லப் போனா உண்மையான பெண்ணியவாதி அவங்கதான்.” என்று சொல்லி என்னை ஆரத்தழுவி முத்தமிட்டால்.

என் உடல் பயம் கொஞ்சம் தணிந்தது.

“உங்கம்மா செய்ததை சரின்னு ஏத்துக்கிட்டு அந்த சம்பவங்களை எடைப்போட்டாத்தான் உன்னால அதிலிருந்து விடுப்பட முடியும். உண்மையான் காரணங்கள் எண்ணங்கள் உணர்வுகள் எல்லாம் உங்கம்மா மனசுல புதைந்துகிடக்குது. அதை கடவுளுக்கும் தெரியாது. உங்கம்மாவை மெல்ல மெல்ல ஏத்துக்கோ.” என்றாள் அன்பாக.

என் மனம் கொஞ்சம் நிம்மதியடைந்து தைரியமானது. பழைய சம்பவங்களை அசைப்போட்டு சொல்ல தெம்பானது. விலாசினி எனக்கு உற்றத் துணையாக இருக்கின்றாள் என்ற தைரியமே மேற்கொண்டு என்ன நடந்தது என்று சொல்ல தூண்டியது.

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

இப்போது நினைவுப்படுத்தி பார்த்தாலும், அன்று பயத்தினால் ஏற்பட்ட குலைநடுக்கம் இன்றும் என் இதயத் துடிப்பை வேகப்படுத்தி என்னை பதற்றத்தில் ஆழ்த்தும். என் பயத்தை விட அம்மா உயிர்போகுமளவுக்கு பயந்துப் போயிருந்ததுதான் என்னை பயங்கரமாக தாக்கியிருக்க வேண்டும். அதுவரை மாபெரும் மலையாக அஞ்சா நெஞ்சியாக தைரியமானவளாகத் சாகசகாரியாக தோன்றிய அம்மா பயந்து ஓடுங்கிப் போயிருந்ததுதான் என்னை திகிலடையச் செய்தது. என்னை கையாளாகதவனாக ஆக்கியது.

அசோக் மாமாவும் கண்ணன் மாமாவும் படியேறி மேலே வரும் சத்தம் டால்ஃபி சவுண்டைப் போல என் காதுகளில் அதிர்ந்துக் கொண்டிருந்தது. அசோக் மாமாவின் வீட்டின் முன் நிர்வாணமாக சாய்ந்து நீட்டியிருந்த அம்மாவின் கால்களுக்கு இருபுறமும் என் கால்களை போட்டு நான் உட்கார்ந்துக் கொண்டிருந்தேன்.

இருவரும் பயத்தில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தோம். நான் அம்மாவின் மாபெரும் முலைகளில் புதைந்துப்போக முயன்றுக் கொண்டிருந்தேன். அதன் திரட்சி பல பரிணாமங்களை எடுத்து வழுக்கிக் கொண்டிருந்தது. சில நொடிகளில் எனக்கு அதிர்ச்சி ஏற்பட்டது. அம்மாவின் காம்புகள் கற்களைப் போல என்னை குத்திக் கொண்டிருந்தன. முலைகள் பெருத்து தடித்திருந்தது.

சட்டென்று, அந்த கணத்தில் தான், அம்மாவின் முலைகளுக்கும் எனக்கும் ஒரு இனம் புரியாத பந்தம் ஏற்பட்டது. அம்மாவின் முலைகள் ஓவ்வொரு அணுவும் என்னிடம் பேசின. பயப்படாதே நானிருக்கேன் என்றது. என்னை அரவணைத்தது. என் பயத்தை போக்க முயன்றது. அது அம்மாவிடமிருந்து விலகி ஏதோ தான் வளர்த்த உயிரைப் போன்று என்னிடம் பாசம் காட்டியது. என்னை அதுனுள் இழுத்துக் கொண்டது. அதுவும் நானும் வேறல்ல என்பதை உணர்ந்தேன். அதன் வனப்பில் தஞ்சம் புகுந்தேன். எனை உதவுமாறு அவைகளிடம் கெஞ்சினேன். கண்டிப்பாக உதவுவதாக என்னிடம் சத்தியம் செய்தது அம்மாவின் இரு முலைகளும்.

எனக்கு மேலும் அதிர்ச்சி ஏற்பட்டு திகிலடைந்தேன்.

அம்மாவின் தொடையிடுக்கிலிருந்து அந்த மகரந்த வாசம் எழுந்தது. அவளின் உடல் துடிக்க ஆரம்பித்தது. அம்மா கண்கள் சொறுக அந்த வினோதமான மயக்கத்திற்குச் சென்றுக் கொண்டிருந்தாள்.

அந்த புரியாத வயதிலும், பயத்தால் நடுங்கிக் கொண்டிருந்த அம்மாவின் உடல் சந்தோஷத்தில் மிதந்து அதிர்ந்துக் கொண்டிருப்பதை உணர முடிந்தது. இன்பத்தில் தன்னையே இழந்து மயக்க நிலையில் இருந்தாள். இது மேலும் என்னை குழப்பித்தில் ஆழ்த்தி பயத்தைக் கூட்டி திகிலடைய வைத்தது. அம்மாவை மெதுவாக உலுக்கினேன். அசோக் அங்கிள் வந்துவிட்டால், அம்மா ஜடம் போலிருக்கின்றாள், நான் மட்டும் மாட்டிவிடுவேனோ என்று முட்டாள்தனமாக பயம் ஏற்பட்டது. அம்மாவை உலுக்கினேன். அம்மா எழுந்தப் பாடில்லை.

முதல் தளத்திற்கு அவர்கள் வரும் நொடிகள் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.

என்னையும் அம்மாவையும் காப்பாற்று என்று வேண்டாத கடவுளில்லை. அம்மாவின் முலைகள் நானிருக்கேன் பயப்படாதே. அவற்றை ஆறுதல் தேடி பற்றினேன்.

“அம்மா...அம்மா...” என்று ரகசிய குரலில் கிசுகிசுத்து அம்மாவை உலுக்கினேன். அம்மா ஏதோ இன்பத்தில் மிதந்துக் கொண்டிருந்தாள்.

பகீரென்றது. என் இரத்தம் உறைந்துப் போனது.

அசோக் மாமாவும் கண்ணன் மாமாவும் முதல் தளத்துக்கு வந்துவிட்டார்கள். மறுமுனையின் இருட்டில் மெல்லிய வெளிச்சத்தில் அவர்களின் உருவம் தெரிந்தது. இருவரும் கையில் ஏதோ தூக்கிக் கொண்டிருப்பது தெரிந்தது.

“நீங்க ஓருத்தரா எப்படி இதை தூக்கிட்டுப் போவீங்க. நான் உங்க வீட்டு வரைக்கும் இது தூக்கிட்டு வரேன்.” என்று அசோக் மாமா சொல்வது கேட்டது.

“உனக்குத்தான் கஷ்டம்.” என்று கண்ணன் மாமா சொல்வது கேட்டது.

“பரவால்ல வாங்க.” என்று அவர்கள் இருவரும் கண்ணன் மாமா வீட்டுக்குச் செல்ல் படியேறினார்கள்.

எங்களை நோக்கி கொன்று தின்ன சீறிப் பாய்ந்து வந்த சிங்கம் ஓன்று சட்டென்று காணாமல் போனால் எப்படி ஆறுதலலடைவோமோ அந்த அளவுக்கு தப்பித்தோம் பிழைத்தொம் என்று ஆசுவாசப்பட்டேன். கடவுள்களுக்கு நன்றிச் சொன்னேன். அம்மா முலைகள் தான் அசோக் மாமாவை மேலே அனுப்பிவிட்டது என்று நினைத்து அவைகளுக்கு நன்றியுணர்ச்சியுடன் முத்தமிட்டேன்.

அம்மாவை உலுக்கியப்படி, “அம்மா அவங்க மேலே போய்ட்டாங்க...” என்றேன். ஆனால் மாமிச மலையாக இருந்த அம்மா அசையவில்லை. அம்மா முகத்தை உற்று நோக்கினேன். ஏதோ ஆழ்ந்த இன்பத்தில் கிறக்கத்தில் இருந்தாள். முகத்தில் மென்மையான ஒரு சந்தோஷ புன்னகையுடன் இந்த உலகத்தை மறந்து போதையில் வேறு ஒரு உலகத்தில் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருந்தாள். உடல் ஆனந்த அதிர்வலைகளில் மிதந்துக் கொண்டிருந்தது.

“அம்மா...அம்மா...” என்று அம்மாவை உலுக்கினேன்.

வினாடிகள் நகர்ந்துக் கொண்டிருந்தன. அம்மா விழிக்கவேயில்லை. மேலே பேச்சுக்குரல்கள் கேட்டன. கதவு சாத்தப்படும் சத்தம் கேட்டது. அசோக் அங்கிள் கீழே வர வேண்டியதுதான்.

எனக்கு தூக்கிவாரிப் போட்டது. என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. அசோக் அங்கிள் எப்போது வேண்டுமானாலும் வந்துவிடலாம்.

அபாயத்திலிருந்து தப்பிக்க இயற்கை அந்த நொடியில் எனக்கு வழிக்காட்டியது. எனக்கு அந்த எண்ணம் எப்படி தோன்றியதோ தெரியவில்லை. அம்மாவின் முலைகள் நானிருக்கேன் நானிருக்கேன், உங்களை காப்பாற்ற நானிருக்கேன் என்று கத்திக் கொண்டு என்னை அழைத்து அதன் காம்புகளை வெளியே துருத்திக் கொண்டிருந்தது.

எனக்கு அதுதான் அபாய உதவியாகத் தெரிந்தது.

சட்டென்று அம்மாவின் இடது காம்பை கவ்வி அதனை அம்மாவின் முலையிலிருந்து பீய்த்தெடுத்து விடுவதைப் போல கடித்து இழுத்தேன். வலது கரத்தால் அம்மாவின் வலது முலைக் காம்பை என் சிறுவயது சக்திக்கேற்ப கிள்ளி திருகினேன்.

ஆனால் அம்மா கிறக்க போதையிலிருந்து விடுப்பட்டதைப் போல தெரியவில்லை. மேலும் கடித்தும் கிள்ளினேன். அம்மாவின் காம்புகள் தனியாக தனியாக பீய்ந்தெடுத்து முலையிலிருந்து பிரிந்து என் வாயிலும் கையிலும் கோலிக் குண்டைப் போல உருள்வதாக உணர்ந்தேன்.

“ஆஆஆ...” என்று மீளா இன்பத்திலிருந்த அம்மா வலியால் துடித்து. தன்னிலைக்கு வந்து, சொறுகிய கண்களை திறந்து வலியில் துடித்தாள். மறு நொடி பயத்தில் பதறினாள். மறுபடியும் அம்மாவுக்கு குப்பென்று வியர்த்தது. எங்கே அம்மா மறுபடியும் தன்னை மெய்மறந்து விடுவாளோ என்று காம்புகளை மேலும் கடித்து கிள்ளினேன்.

அம்மாவுக்கு அப்போது தன்னிலை புரிந்தது, பயந்து நடுங்கியப்படியே, “வினித்...எங்கேடா அசோக் அங்கிள்...வரலியா.” என்று முகத்தை மறுமுனைக்கு திருப்பிப் பார்த்தாள்.

அம்மாவுக்கு என்ன நடந்தது என்று தெரியவில்லை. அசோக் அங்கிகளை பார்ப்பார், மானம் கப்பலேறிவுடும் என்று உயிர் பயம் பட்ட அம்மாவுக்கு அதில் எப்படி சந்தோஷமடைந்தாள் என்று அப்போது எனக்கு புரியவில்லை. எல்லாமே குழப்பமாக இருந்தது.

நான் இப்போது காம்பிலிருந்து வாயையும் கையையும் எடுக்க, ”ஆஆஆ...” என்று அம்மா வலியால் கத்தினாள்.

“டேய்...அதை போய் ஏண்டா கடிக்கிறே...கிள்ளுறே...” என்று அம்மா அருவருப்பாகவும் புரியாமலும் வெட்கமாகவும் திட்டுவதைப் போலவும் கேட்டாள்.

“போம்மா...எவ்வளவு நேரம் தான் கூப்பிடறது. அசோக் அங்கிள் கண்ணன் அங்கிள் வீட்டுக்கு பொருள் கொடுக்க மேலே போயிருக்காரு. எப்ப வேணும்னாலும் வரலாம். நீங்க ஏதோ மயங்கிப் போய் கிடந்தீங்க. அசோக் அங்கிள் எப்ப வேணும்னாலும் வரலாம்.” என்று அம்மாவிடம் அவசர அபாய நிலைமையை விளக்கினேன்.

அம்மாவின் முகத்தில் அசிங்கத்தின் உணர்வுகள் தெரிந்தன. எனக்கு அந்த வயதில் புரியாமல் போனாலும், அப்பாவுக்குவே தெரியாத, அவராலே கண்டு புடிக்க முடியாத, அம்மாவின் அதி அந்தரங்கமான காம பித்து நிலையை, விவரம் புரியாத அவளின் மகனான நான் கண்ணால பார்த்துவிட்டேன், கண்டுக்கொண்டேன் என்று அசிங்கப்பட்டு அவமானப்பட்டு கூனி குறுகிப் போனாள். அது அப்போது எனக்கு புரியவில்லை தெரியவில்லை. எனக்கு அப்போதிருக்கும் எண்ணமெல்லாம், அந்த அபாய நிலையிலிருந்து தப்பிப்பதுதான்.

“வாம்மா... அசோக் அங்கிள் வர்றதுக்குள்ளே வீட்டுக்கு போய்டுவோம்.” என்று எழுந்து ஓட ஆரம்பித்தேன். வினாடியில் சில மணித்துளிகள் அவமானத்தால் உறைந்த அம்மா, அபாயத்தை உணர்ந்து, எழுந்து என் பின்னால் ஓடி வந்தாள். என்னை முந்திக் கொண்டு பிட்டம் அதிர்ந்து ஆட ஓடினாள். நாங்கள் படியிருக்கும் மறுமுனையை அடைந்தோம். வீட்டுக்குச் செல்ல மாடிப் படியேற கால் வைக்கும் போது அசோக் அங்கிள் கீழே இறங்கி வரும் சத்தம் கேட்டது. திடுக்கிட்ட அம்மா திரும்பி குணிந்து சட்டென்று என்னை அலேக்காக தூக்கி, படியிறங்கி முதல் தளத்திலிருந்து தரை தளத்துக்கு வேகமாக இறங்கினாள். அம்மா நிலைப்படியில் திரும்ப அம்மாவின் தோல்மேல் முகத்டைப் போட்டு பின்னோக்கி இருந்த நான் அசோக் அங்கிகளை வினாடிகளில் சில மணித்துளிகளில் பார்த்தேன். அவர் பார்த்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

வினாடியின் மணித்துளிகளில் தப்பித்தோம்.

தரை தளத்துக்கு வந்து அம்மா அப்படியே உறைந்துப் போனால். வெளியே தெருவில் வெளிச்சம் இல்லையென்றாலும் எங்கள் கட்டிடத்தில் உள்நுழையும் இடத்தில் முக்கப்பு ட்யூப் விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது. அழகு அங்கங்களை கொண்ட நிர்வாணமான அம்மா நிர்வாணமான தன் மகனை தூக்கிக் கொண்டிருப்பது பளிச் பளிச்சென்று விளக்கு வெளிச்சம் காட்டியது. யாராவது அதிர்ஷ்டசாலிகள் முழித்திருந்து பார்த்திருந்தால், கற்பனையிலும் எட்டாது காணக்கிடைக்காத காட்சிகளை பார்த்திருப்பார்கள். ஆனால், யாருக்கும் அந்த அதிர்ஷ்டம் வாய்க்கவில்லை.

அம்மா சில வினாடிகள் விக்கித்து நின்றாள், தரை தளத்துக்கும் தெருவுக்குமிடையே சுற்றுச்சுவர் இருந்தது. அங்கே போவது இன்னும் அபாயகரமானது. அம்மா சட்டென்று தெருவுக்கு வந்தாள். அம்மாவின் உடல் சிலிர்த்ததை உணர முடிந்தது. சில வினாடிகள் அந்த சிலிர்ப்பை அம்மா அனுபவித்தாள். நீண்ட நேரம் அனுபவிக்க அதனை அனுபவிக்க அம்மாவுக்கு ஆசை இருந்தது ஆனால் நேரமில்லை, சூழ்நிலையும் அபாயகரமானது. அப்படியே குணிந்து சுவரோரம் ஓட்டி மெதுவாக ஓடியவள் வெளிச்சமில்லாத இடத்துக்கு வந்ததும் அப்படியே சம்மணம் போட்டு உட்கார்ந்து, இருட்டில் புகுந்து என்னையும் அவளையும் மறைத்துக்கொண்டாள்.

மூச்சை இழுத்துப் பிடித்து தடதடக்கும் இதயத்துடிப்புடன் அமைதியாக இருப்பதை உணர்ந்தேன். மேலே அசோக் அங்கிள் முதல் தளத்தின் வெரண்டாவில் நடக்கும் சத்தம் கேட்டது. அப்பாடா சில வினாடிகளில் தப்பித்தோம் என்று எனக்கு தோன்றியது. அம்மா உண்ணிப்பாக அவரின் காலடித் தடத்தை கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அவரின் வீட்டுக் கதவை திறந்து சாத்தியவுடன், அப்பாடா என்று பெருமூச்சு விட்டாள்.

ஆறுதலடைந்த அம்மா, என்னைப் பார்த்து புன்னகையிப்பதை அந்த இருட்டிலும் பார்க்க முடிந்தது. சாகச வெற்றிப் புன்னகை. ஆனால், அந்த புன்னகை சில நொடிகள் தான் நீடித்தது. அம்மா முகத்தில் அவமானம் தெரிய குலுங்கி குலுங்கி அழ ஆரம்பித்தாள். ஓழுக்காரி, நெருப்பு, கிட்டே நெருங்கினாள் பொசுக்கி விடுவாள் என்று பெயரெடுத்த அம்மா, இப்படி நடுத் தெருவில் அம்மணமாக உட்கார்ந்துக் கொண்டு அம்மணமான தன் மகனை தூக்கிக் கொண்டிருக்கும் நிலையை நினைத்திருக்கலாம். காமவயப்பட்டு பித்து போதை நிலையில் ஆடிய அசிங்கமான ஆட்டத்தை நினைத்திருக்கலாம். இவ்வளவு நாள் கட்டிக் காப்பாற்றிய குடும்ப மானத்தை, கணவனின் கவுரவத்தை, தன் ஓழுக்கத்தை, மகனின் எதிர்க்காலத்தை இப்படி காம அரிப்புக்காக ஏலம் விட்டதை நினைத்திருக்கலாம். சிற்றின்பத்துக்காக தன் வாழ்கையை தொலைக்க நினைத்ததை எண்ணியிருக்கலாம்.

எதுவோ எனக்கு தெரியாது, அம்மா குலுங்கி குலுங்கி என் ஆன்மாவை உலுக்கமளவுக்கு அழுதாள். நானும் அம்மாவுடன் சேர்ந்து அழுதேன். அம்மா நான் அழுவதைப் பார்த்து, “அழாதேடா வினித்.” என்று தன் அழுகையை கட்டுப்படுத்தி என் அழுகையை நிறுத்த முயன்றாள்.

“முதல்ல நீங்க அழாதீங்க அம்மா.” என்று அம்மாவை பார்த்து என் சின்னஞ்சிறு மூக்கை உறிஞ்சியப்படி கெஞ்சினேன்.

அம்மா பிராய்த்தனப்பட்டு அழகையை நிற்பாட்டி மூக்கை உறிஞ்சியப்படி, “நான் அழலேடா வினித்.” என்று கண்ணீர் வழியச் சொன்னாள்.

....தொடரும்.

[Deep_Lover]

அம்மா அமைதியாக கண்களை மூடினாள். அந்த வயதில் வயதைக் கடந்த முதிர்ச்சி என்னிடம் இருந்தது. அதுவே எனக்கு பாரமாக இருந்தது. நான் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன். தெருவே விளக்கு ஓளியில்லாமல் கும்மிரட்டாக இருந்தது. ஓன்றிரண்டு வீடுகளில் முன்முகப்பு விளக்கு மங்கலாக ஓளித்தந்துக் கொண்டிருந்தது. இருட்டில் நடமாட்டம் இருக்கும் பகுதி. மின் தடையால் அணைந்து தெருவிளக்குகள் எந்நேரமும் ஓளிர்ந்துவிடும்.

எனக்கு பயமேற்பட்டது, “வாம்மா வீட்டுக்கு போய்விடலாம்...” அழுகையாக அம்மாவை உலுக்கியப்படி கெஞ்சினேன்.

அம்மா கண்களை மூடத் துவங்கியிருந்தாள். மறுபடியும் எனக்கு புரியாத மர்மமான வினோதமான மயக்க நிலைக்கு போய்விடுவாளோ என்று திகிலடைந்தேன்.

சட்டென்று அம்மாவின் காம்பை பிடித்து திருகினேன். அம்மா கண்களைத் திறந்தாள், “ப்ளீஸ் அம்மா...ப்ளீஸ்...ப்ளீஸ்ஸ்ஸ்ஸ்...மறுபடியும் மயங்கிடாதீங்க...ப்ளீஸ் அம்மா என்னை தனியா விட்றாதீங்க.” என்று கெஞ்சினேன்.

அம்மா திடுக்கிடுவதை உணர முடிந்தது. ஒன்றுமறியாத பையன் தன் காம பித்து நிலையை பார்த்துப் பயப்படுவது அவள் ஆன்மாவை உலுக்கியிருக்க வேண்டும். அம்மாவின் முகம் சற்று நேரம் குழப்பமாக இருந்தது.

“கொஞ்ச நேரம்தாண்டா இருந்துட்டு போய்டலாம்.” என்று அம்மா தன் ஏதோ ஓரு ஆசையை அடக்க முடியாமல் கேட்பதாக தோன்றியது.

“சரி அம்மா...ஆனா கண்ணை மூடக் கூடாது.” என்றேன் பயந்தப்படி.

“சரிடா...வினித்.” என்றாள்.

அம்மாவின் கண்கள் திறந்திருந்தது என்னை நோக்கிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் உண்மையில் அம்மாவின் கண்கள் இங்கே இல்லை எங்கோ எனக்கு புரியாத நான் அறியாத கனவுலகை பார்த்துக் இருந்தது. அம்மா சப்பணம் போட்டு உட்கார்ந்திருந்தாள். சரிந்த நிலையில் என் பிட்டத்தை அவளின் கால்களுக்கு நடுவே வைத்து இடது கையால் என்னை ஏந்திக் கொண்டிருந்தாள். அம்மாவின் தொடைகளும் அதன் இடுக்குகளும் என் பிட்டத்தை தாங்கிக் கொண்டிருந்தது. என் தலை அம்மாவின் இடது முலையில் சாய்ந்திருந்தது.

சற்று நேரத்தில் திடுக்கிட்டேன். என் பிட்டப் பகுதி முழுவதும் சில்லென்று ஏதோ ஐஸ் தண்ணியும் சுடுத் தண்ணியும் கலந்ததைப் போல ஈரமானது. ஏதோ பசை ஓட்டினாற் போலிருந்தது. அம்மா உணர்ச்சியில் ஆழ்ந்து மயங்கும் போது தொடைகள் நடுவிலிருந்து எழும் அந்த உன்னதமான வாசம் எழுந்தது என் மூக்கை துளைத்து உடம்பில் ஏறியது. இரவில் அம்மாவை அப்பா ஏதோ செய்யும்போது இந்த வாசம் அறை முழுக்க எழும். எனக்கு அது என்னவெறு தெரியாததால் பயந்துப் போனேன்.

அம்மா ஜலம் கழித்துவிட்டாளோ என்று பயம் வேறு ஏற்பட்டது. சில தடவைகள் படுக்கையில் என்னையறியாமல் நானே இரவில் மூத்திரம் கழித்திருக்கிறேன். அம்மா என்னை கிண்டலடித்திருக்கிறாள் செல்லமாக திட்டியிருக்கிறாள். ஆனால், இவ்வளவு பெரிய ஆளான அம்மா எப்படி தன்னை மீரி சிறுநீர் கழிக்க முடியும் என்று குழம்பி என்னை பயம் கொள்ள வைத்தது.

“அம்மா மூத்திரம் போய்ட்டீங்கம்மா.” என்று பயத்துடன் சத்தமாக அம்மாவிடம் சொன்னேன்.

எங்கோ நிலைக் கொத்திருந்த அம்மா திடுக்கிட்டு உடல் சிலிர்த்து தன்னிலைக்கு வந்து, “என்னடா வினித் சொல்றே...” என்று கேட்டாள்.

“மூத்திரம் போய்ட்டீங்கம்மா...என் குண்டியெல்லாம் ஈரமா நீரா இருக்கு.” என்றேன்.

அம்மா முகத்தில் சட்டென்று அவமானம் குடிக் கொண்டது. உடல் அருவருப்பால் துவண்டு புழுவைப் போல துடிப்பதை உணர முடிந்தது. நான் இன்னும் பயந்துப் போனேன். அம்மா சிறுநீர் கழித்ததை சொல்லியிருக்க கூடாதோ என தோன்றியது. அம்மாவை அசிங்கப்படுத்தி விட்டேனோ என்று தோன்றியது.

அம்மா பதறியப்படி, “அது மூத்திரமில்லடா...வினித்.” என்று துடித்து நடுங்கியப்படி சொன்னாள்.

அம்மாவின் அந்தரங்கமான காம எச்சத்தை நான் தொட்டு உணர்ந்திருக்கிறேன் என்பதை அப்போது உணரவில்லை. கணவன் மட்டுமே உணர பார்க்க தொட உரிமையுள்ள அந்தரங்கத்தை நான் அறிந்துக்கொண்டேன், என்பதை அம்மா அறிந்து ஆடிப் போய்விட்டாள். யார் அந்த அந்தரங்கத்தை பார்க்க உணர தொடக் கூடாதோ, பெற்ற மகனான நான் அறிந்து கொண்டதை எண்ணி அவமானப்பட்டு கூசியது அவளுடலும் மனமும். தன் மகன் முன் தன் காமத்தை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை என்ற துடிப்பு வேறு.

“அப்படின்னா அது என்னம்மா.” என்று குழம்பிப் போய் துடிதுடித்துக் கொண்டிருந்த அம்மாவைப் பார்த்து கேட்டேன்.

“அது....அது...வந்து....வந்து...” என்று கூறத் தெரியாமல், முடியாமல், அவமானத்தால் அம்மா வெந்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“என்னம்மா அது.” என்று சொன்னால் தான் உண்டு என்று தொனியில் கேட்டேன்.எனக்கு ஆவல் அதிகமானது.

நான் விடமாட்டேன் என்று அம்மாவுக்கு புரிந்திருக்கும். நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்த அம்மா ஒரு நீண்ட பெருமூச்சுக்குப் பின் என் முகத்தை பார்க்க திராணியற்றவளாக தன் முகத்தை திருப்பிக் கொண்டு, “அம்மா ஒருத்தர் மேலே அதிகமான ஆசைப்பட்டுட்டேனா...அன்புக் காட்டிட்டேனா... அது தானா தண்ணீர் மாதிரி வெளிவந்திரும்.” என்று உள்ளுக்குள் அழுது உடல் குலுங்கினாள்.

எல்லாவற்றையும் ஏன் எதற்கு எப்படி என்று தெரிந்துக் கொள்ளும் வயது எனக்கு அப்போது.

”அந்த தண்ணி எங்கிருந்து வருதும்மா...” ஆவலோடு கேட்டேன்.

அம்மா கண்களை இறுக மூடினாள். “ஐயோ கடவுளே.” என்று முணுமுணுத்தாள். அவமானம் தாங்க முடியாமல், “எனக்கே தெரியலேடா... அது எங்கிருந்தோ இருந்து வருது...” என்று சமாளித்தாள்.

“உனக்கு தெரியாதாம்மா எது வழியா வருதுன்னு...” என்றேன்.

அம்மா ஆமாம் என்பதைப் போல தலையை ஆட்டினாள்.

“இப்போ யார் மேலே ஆசை வெச்சீங்க...” என்று ஆவலுடன் கேட்டேன்.

அம்மா திடுக்கிட்டு தன் முழு பலத்தை திரட்டுவதை தெரிந்தது. தைரியத்துடன் என் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்தப்படி, “உன் மேலே ஆசைப்பட்டுட்டேன்...” என்றாள். அவள் கண்கள் இதற்கு மேல் கேட்காதேடா என்று என்னிடம் கெஞ்சிக் கதறுவதைப் போலிருந்தது.

அம்மா சொன்னது உண்மையா பொய்யா என்று தெரியாது. என் மேல் ஆசை வைத்திருந்ததாக சொல்லி என் வாயையடைத்து அவளின் இக்கட்டிலிருந்து தப்ப நினைத்திருக்கலாம்.

ஆனால், எனக்கு கர்வம் பெருமை ஏற்பட்டது. அம்மா மூத்திரத்தை போல ஓன்றை போகுமளவுக்கு என்னை நேசிக்கிறாள் என்ற பெருமிதம் என் உடல் முழுக்க பரவியது.

அம்மாவை ஓன்று பேசாமல் அன்பாக பார்த்து கொண்டு அவளின் அன்புக்கு சாட்சியாக எங்கிருந்தோ வழிந்த அந்த ஈரத்தை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

நேரம் செல்ல செல்ல எனமனதில் அபாய மணியடித்தது.

“வாம்மா...வீட்டுக்கு போய்டுவோம்...ப்ளீஸ்...” என்று மறுபடியும் கெஞ்சினேன்.

“சரிடா...வினித்...” என்று அம்மா சொல்லி என்னை நிற்க வைத்து, என் தோள்களை பிடித்துக் கொண்டு, முலைகளும் தாலியும் தொங்கி அசைந்தாட அம்மா எழுந்தாள். நான் அம்மாவின் முட்டியளவுக்குத்தான் இருந்தேன். தேக்கு மரத்தைப் போன்றிருந்த அம்மாவின் வலது தொடையை கைகளை சுற்றிப் பற்றி இழுத்து, “வாம்மா...போலாம்.” என்றேன்.

அம்மா ஏதோ திட்டத்தோடு தடுமாறுவதை உணர்ந்தேன். நான் பலமாக இழுக்க “கீகீகீச்ச்ச்ச்ச்.” என்று வழுக்கி அம்மாவின் காலுக்குடியில் விழுந்தேன். அப்போதுதான் உணர்ந்தேன், அந்த பிசுபிசு திரவம் அம்மாவின் கால்களில் வழிந்து அதனை முழுவதுமாக வழுவழுப்பாக்கியிருக்கின்றது. காலை பிடித்து எழ முயன்ற போது, மறுபடியும் வழுக்கினேன். திருவிழாவில் வழுக்கு மரம் ஏறுவதைப் போலிருந்தது.

அம்மா என்னை குணிந்து தூக்கினாள். அம்மாவின் அந்தரங்க திரவம் என் கை முழுவதும் படிந்துவிட்டிருந்தது. அதனை பார்த்து ஆசையாசையாக நக்கினேன்.

பதறிப் போன அம்மா, “ச்ச்சீ...கருமம் அதையெல்லாம் நக்க கூடாது.” என்று என்னை உலுக்கினாள்.

இது ஏதோ தப்புப் போல என்று நினைத்து, “சரி அம்மா...” என்று அவளிடம் மன்னிப்பு கேட்டு, “வா வீட்டுக்கு போலாம்மா...ப்ளீஸ் எனக்கு பயம்மா இருக்கு.” என்றேன்.

“சரி வாடா.” என்று ஒரடி எடுத்து வைத்த அம்மா, ஏதோ நினைவில் மூழ்கினாள். அம்மாவின் உடல் கிளர்ந்தெழுந்து சிலிர்ப்பதை உணர்ந்தேன். வாயில் ஒரு புன்முறுவல் ஏற்பட்டது. சட்டென்று, என் நிம்மதியை குலைக்கும் விதமாக, ”இன்னும் கொஞ்சம் நேரம்டா.” என்று சொல்லி, அப்படியே திரும்பி தெருவின் நடுப்பகுதிக்கு விரைந்துச் சென்றாள். அம்மா அப்படி நடக்கும் போது இன்பத்தில் துடித்துக் கொண்டிருப்பதை அவளின் மார்பில் சாய்ந்திருந்த எனக்கு தெரிந்தது. தெருவை அங்கும் இங்கும் பார்த்து யாருமில்லை என்று உறுதிப் படுத்திக் கொண்டு, என்னை அவளின் முலைகள் மேல் போட்டுக் கொண்டு நடுத் தெருவில் அப்படியே மல்லாந்துப் படுத்து விட்டாள்.

வாய் வழியே என் இதயமே வந்துவிடும் போலிருந்தது. அவ்வளவு பயம். நடுத் தெருவில் அம்மணமாக படுப்பது என்பது சாதாரண் விஷயம் கிடையாது என்று அந்த வயதிலும் எனக்கு புரிந்திருந்தது. தெருவில் யார் வேண்டுமானாலும் எந்த வண்டி வேண்டுமானாலும் வரலாம். மனம் திக் திக் என்று அதிர்ந்துக் கொண்டிருந்தது.

அம்மாவின் முலைகள், உன் அம்மாவை காற்றுடா வினித் உன் அம்மாவை காப்பாற்றுடா வினித் என்று கத்தி என்னிடம் கென்சிக் கொண்டிருந்தது

அம்மாவின் பிடியில் திமிறிக் கொண்டு, “ப்ளீஸ் அம்மா....வேணாம்மா...ப்ளீஸ் எனக்கு பயமா இருக்கு அம்மா...யாராவது வந்துடுவாங்கம்மா...வீட்டுக்கு போலாம்மா” என்று கெஞ்சிக் கதறிக் கொண்டிருந்தேன்.

அம்மா என் கெஞ்சல்களை கதறல்களை காதில் வாங்காமல், என்னை தன் முலைகளின் மேல் ஆழமாக அழுத்திப் பிடித்துக் கொண்டு, தன் கால்களை மடக்கி தொடைகளை விரித்து தன் தொடைகளின் நடுப்பகுதியை உலகிற்கே காட்டுவதைப் போலே தூக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அம்மாவின் கண்கள் சொக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. கிளர்ச்சியில் மூழ்கி கிறக்கத்தில் இருந்தாள்.

மறுபடியும் அம்மா அந்த மர்மமான வினோதமான மயக்கத்திற்கு செல்ல ஆயத்தமாகிக் கொண்டிருக்கின்றாள் என்று புரிந்தது. அம்மாவின் முலைகள், அம்மாவை அப்படி மயக்கத்துக்கு செல்ல விடாதே என்று எனக்கு அறிவுறுத்திக் கொண்டிருந்தது.

நான் என் கைகளால் அம்மாவின் முலைகளின் மேல் பரப்பையும் அம்மாவின் முகத்தையும் அடித்துக் கொண்டு, “ப்ளீஸ்ஸ்ஸ்ஸ்...அம்மா.... வேணாம்மா வாங்க வீட்டுக்கு போகலாம்...மறுபடியும் மயங்கி விழாதீங்க...” என்று அழுது அம்மாவை மயக்கத்திற்கு போக விடாமல் பலமாக அடித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அம்மா என்னை ஆற்றுப்படுத்துவதற்காக மேலும் என்னை இறுகப் பற்றி அவள் முலைகளின் மேல் புதைத்து, “கொஞ்ச நேரம் தாண்டா... அப்புறம் வீட்டுக்கு போய்டலாம்... வினித் ...கொஞ்ச நேரம் ப்ளீஸ்ஸ்ஸ்ஸ்....அம்மாவுக்காக கொஞ்ச நேரம் பொறுத்துக்கடா.” என்று இப்போது அம்மா என்னை நோக்கி கெஞ்சினாள்.

இப்போதும் நினைத்தாலும் எனக்கு சிலிர்ப்பு ஏற்படுகின்றது. அம்மா நடுத்தெருவில் நடு இரவில் ஓட்டுத் துணியில்லாம மல்லாந்து படுத்திருக்கிறாள். அவள் மார்பகங்களின் மேல் நான் ஓட்டுத் துணியில்லாமல் படுத்துக் கொண்டிருக்கின்றேன். இது யாராலும் கற்பனை செய்ய முடியாத கற்பனைச் செய்தாலும் செயல் படுத்த முயற்சி செய்ய முடியாத காரியம். காமத்தின் அன்பின் உச்சக்கட்ட வெளிப்படு என்றேச் சொல்லலாம்.

அம்மாவுக்கு விடுதலை தேவை. எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாத விடுதலை, தன்னை கட்டிப் போட்டியிருக்கின்றன அனைத்து சங்கிலிகளையும் உடைத்தெறிந்து நான் விடுதலையாகிவிட்டேன் என்று உலகத்துக்கு சொல்லும் செயலது.

அம்மா கிளர்ச்சியில் சிலிர்ப்பில் அச்சத்தில் உணர்ச்சிகளில் ஆட்ப்பட்டு கிறங்க ஆரம்பித்தாள். கண்கள் சொறுக ஆரம்பித்தது. அப்படி என்னை பிடித்து அழுத்திக் கொண்டிருந்த ஒரு கையை எடுத்து தொடைகளுக்கு நடுவே எடுத்துச் சென்றாள். கை வினோதமாக அசைந்தது. வினோதமான சத்தங்கள் எழுந்தது. என் நாடி நரம்பில் ஏறிவிட்ட அந்த வாசனை மீண்டும் வந்தது. அம்மாவின் உடலில் இன்பமும் ஆனந்தமும் கிளர்ச்சியும் ஏறுவதை உணர முடிந்தது. அந்த உயர்வுக்கு ஏற்ப அம்மாவின் கை தொடை நடுவே ஆட்டம் போட்டது.

அம்மா பித்துப்பிடித்த மயக்க நிலைக்கு போகப் போவது தெரிந்தது. அம்மாவை நிறுத்த வேண்டும். நடுத் தெருவில் மாட்டிவிட்டால் தப்பிக்க வழியில்லை. இப்போது அம்மாவின் ஒரு கைதான் என்னை அழுத்துவதால் எனக்கு சிறு இடைவெளி கிடைக்க, இரு கைகளை துழாவி அம்மாவின் மாமிச மலை முலைகளில் இருந்த காம்பை பிடித்து திருகி, கிள்ளி, இழுத்தேன். அம்மாவின் கழுத்து பகுதில் என் வாயை புதைத்து கடிக்க ஆரம்பித்தேன்.

ஒரு பக்கம் அம்மாவுக்கு இன்பம் ஏறிக் கொண்டு தன்னிலை மறந்து கொண்டிருக்க, இன்னொரு பக்கம் நான் அம்மாவுக்கு வலிகளை கொடுத்து கொண்டிருந்தேன். அம்மா இன்பத்திலும் வலியிலும் துடித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஒரு கணம் வலியினால் தன்னிலைக்கு வர மறுகணம் தொடைகளுக்கு நடுவே இருக்கும் தன் கையின் பேய்யாட்டத்தால் கண்கள் சொறுக இன்பத்துக்குச் சென்றாள். அம்மாவின் காமத்துக்கும் அம்மாவை காப்பாற்ற நினைக்கும் என் பாசத்துக்குமிடையே பெரும் போராட்டம் நடந்துக் கொண்டிருந்தது.

நான் இன்னும் அம்மாவை ஆழமாக கடித்தேன். அம்மாவின் இரத்ததை என் நாக்கு சுவைக்க ஆரம்பித்தது. என் நககங்களின் கிள்ளல்களால் அம்மாவின் காம்புகளிலிருந்து இரத்தம் கண்டிப்பாக பீறிட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் இதையும் மீறி, அம்மா தன்னிலை மறந்துப் போகும் நேரம் அதிகமாகிக் கொண்டிருந்தது.

அம்மாவின் முலைகள் தோற்றுப் போய்டாதேடா...இன்னும் கிள்ளு இன்னும் கடி... உங்கம்மாவை காப்பாற்று... மயக்க இன்பநிலைக்கு அவளை போகவிடாதே... போகவிட்டா தெருவிலிருக்கும் நாய்க்கு சமமாக அசிங்கப்பட்டு போய்டுவீங்க... என்று எனக்கு சொல்லிக் கொண்டிருந்தது.

ஏதாவது தெய்வாதீனமாக நடந்தால் தான் அம்மாவை காப்பாற்ற முடியும் என்று நினைத்தேன். இன்னும் பலமாக கடிக்க காம்பை கிள்ள அம்மா வலியினால் துடிதுடித்து கண்களை திறந்து தன்னிலைக்கு வந்த நொடியில், சட்டென்று தொலைவிலிருக்கும் தெருவின் திருப்பத்தில் ஓரு ஆட்டோ திரும்பும் சத்தமும் வெளிச்சமும் கேட்டோம் பார்த்தோம்.

அம்மாவின் கழுத்தை கடித்துக் கொண்டிருந்த என் வாயை எடுத்து, “அம்மா ஆட்டோ வருதும்மா.” என்று அலறினேன்.

அம்மா பயந்து பதறினாள்.

அம்மாவுக்கு எப்படித்தான் அப்படி ஒரு சக்தி வந்ததுதோ தெரியவில்லை. எந்த ஒரு பிடிப்புமில்லாமல் மல்லாந்து நிலையிலிருந்து என்னை தூக்கிக் கொண்டே அப்படியே எழுந்தாள், ஓடிப்போய் எங்கள் கட்டிதத்தின் சுவரோரம் ஓட்டிய இரட்டில் ஓளிந்துக் கொண்டு குணிந்து ஓடி, முகப்பு விளக்கின் வெளிச்சத்தை மின்னல் போன்று சடுதியில் தாண்டி, இரண்டு இரண்டு படிகளாக எடுத்து வைத்து மொட்டை மாடிக்கு வந்துச் சேர்ந்தாள்.

ஒரு புயல் போல தெருவிலிருந்து மூன்றாவது மாடிக்கு வந்து, மூச்சு வாங்கிக் கொண்டு சவற்று பக்கம் நின்று எட்டிப் பார்க்க, சரியாக நாங்கள் நடுத்தெருவில் படுத்திருந்த இடத்தை ஆட்டோ கடந்துச் சென்றது. கொஞ்ச இடைவெளியில் தப்பித்துவிட்டோம்.

....தொடரும்

[Deep_Lover]

அம்மா ஆறுதலடைந்து ஒரு பெருமூச்சுவிட்டாள். இன்பம் அவளுடலில் பாய்வதை என்னால் உணர முடிந்தது. என்னைப் பார்த்து வெற்றிப் புன்னகையொன்றை உதிர்த்தாள்.

என்னை கீழேயிறக்கிய அம்மா, ஆட்டத்தில் வென்ற சிறுப் பெண்ணைப் போல துள்ளிக் குதித்து ஆட்டம் போட்டாள். “யேய்யாஆஆஆஆஆ... நாம் ஜெயிச்சோடோம்டா வினித்...” என்று கை கால்களை ஆட்டினாள். அம்மாவின் முலைகள் முயல்கள் போல துள்ளி குதித்தது. இல்லையில்லை மலைகள் துள்ளி குதிப்பதைப் போலிருந்தது. பிட்டங்கள் அதிர்ந்தன.

“ஆமாம் நாம ஜெயிச்சுட்டோம் வினித்.” என்று ஹை ஃபைவ் காட்டினாள். நானும் ஹை ஃபைவ் காட்டி அம்மாவின் கரத்தை தட்டினேன். எந்த ஆட்டத்தில் ஜெயிச்சோம், எந்த ஆட்டமாடினோம் என்று தெரியாமல் நானும் அம்மாவுடன் சேர்ந்து ஆடி துள்ளி குதித்தேன். அவ்வளவு நேரம் நெருக்கடியில் இருந்த நான் விடுப்பட்டவனைப் போல ஆட்டம் போட்டேன். கண்மண் தெரியாமல் குத்தாட்டம் போட்டோம்.

“எல்லோரையும் ஏமாத்திட்டோம். யாரும் நம்மளை கண்டுப்புடிக்கல. எனக்கு சந்தோஷமா இருக்கு.” என்று அம்மா சொல்லிக் கொண்டே கண்ட மேனிக்கு ஆட்டம் போட்டாள். நானும் அம்மாவுக்கு இணையாக ஆட்டம் போட்டேன். அம்மா மேல் மோதினேன். தொடைகளுக்கு நடுவே சிக்கிக் கொண்டு விழுந்து எழுந்து ஆட்டம் போட்டேன். கொஞ்ச நேரம் நின்று அம்மாவின் பேயாட்டத்தை ரசித்தேன். அம்மா எதைப் பற்றியும் கவலைப் படாமல் ஆடிக் கொண்டிருந்தாள். முலைகள் தாறுமாறாக கழன்று விடுவதைப் போல ஆடியது. அம்மாவின் முகம் அங்கிங்கும் சுழன்றது. கைகளை உயர்த்தி சுழற்றினாள். அம்மாவின் ஓவ்வொரு தசையும் துள்ளிக் குதித்தது. பிட்டங்கள் அதுப் பாட்டு தனி ஆவர்த்தனம் நடத்தியது. நானும் அம்மா கூட சேர்ந்து தொடார்ந்து ஆடினேன்.

உலகத்தை மறந்து ஆனந்தமாக ஆடினோம்.

நீண்ட நேரம் ஆட்டம் தொடர்ந்தது. ஒரு கட்டத்தில் சோர்வடைந்து வியர்வை வழிய சிரித்தப்படி குணிந்து கைகளை முட்டிக்கால்களை வைத்து ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து நமட்டுச் சிரிப்பு சிரித்தப்படி, நாங்கள் ஆடிய ஆட்டத்தை நினைத்துக் கொண்டோம். ஓய்வெடுத்தோம்.

அம்மா அப்படியே முட்டிக்கால் போட்டு உட்கார்ந்து கைகளை அகல விரித்து என்னை அழைக்க, நான் அப்படியே அம்மாவிடம் ஓடிப் போனேன். என்னை அவளின் வியர்வை நிறைந்த முலைகளில் அமுக்கி கட்டிப் பிடித்து, “தேங்க்ஸ் வினித்.” என்று என் நெற்றியில் முத்தமிட்டாள்.

அந்த முத்தம் வித்தியாசமானதாக இருந்தது.

என் உள்ளுணர்வு பேசியதா, அல்லது அவளின் ஆன்மா பேசியதா என்று தெரியவில்லை. அந்த சின்னஞ் சிறிய வயதிலும் அந்த முத்தம் கடைசி அத்தியாயத்தின் தொடர்ச்சி என்று தெரிந்தது. அம்மாவுடனான அன்பான உறவுக்கு முற்றுப் புள்ளி வரப்போகிறதென்று தோன்றியது. அம்மாவின் முலைகளும் அதை உணர்ந்திருக்க வேண்டும். என்னை கெட்டியாக பிடித்து என்னிடம் ஓட்டிக் கொண்டது.

சட்டென்று, அம்மாவை என்னிடம் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற வெறி ஏற்பட்டது.

அம்மா மெதுவாக, “ இப்படியே காலை வரைக்கும் மொட்டை மாடியில தூங்குவோம்.” என்றாள்.

“யாராவது வந்துடப் போறாங்க.” என்றேன் பயத்துடன்.

அம்மா என்னை தீர்க்கத்துடன் பார்த்து, “வந்தா வரட்டும்.” என்று மர்ம புன்னகையுடன் சொல்லியவாறு உள்ளேச் சென்று பாயையும் தலையணையும் எடுத்து வந்து போட்டு மல்லாந்துப் படுத்து என்னை அவளின் முலைகள் மேல் படர விட்டு, என் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். முலைகளின் திரட்சி என்னை தாலாட்டிக் கொண்டிருந்தது.

டக்கென்ற சத்தத்துடன் தெருவிளக்குகள் உயிர் பெற்று வெளிச்சத்தை மெதுவாக கக்க ஆரம்பித்தது. அந்த வெளிச்ச கதிர்கள் அம்மாவின் முகத்தை துலங்கச் செய்தன.

நான் அம்மாவின் முகத்தை பார்த்தேன். அது தெள்ளத்தெளிவாக தெளிந்த நீரோடையைப் போல அழகாக இருந்தது. அம்மாவின் முகத்தை இவ்வளவு அழகாக நான் பார்த்தது கிடையாது. இந்த அழகுக்காகத்தான் அம்மா இந்த ஆட்டத்தை ஆடியிருக்கிறாளோ என நினைத்தேன்.

இப்போது அம்மாவின் முகம் இதுதான் கடைசி தரிசனம் என்பதைப் போல எனக்கு சொல்லியது. அம்மா என்னிடமிருந்து விலகக் கூடாது. என் அன்பை அவளுக்கு காட்டி என்னிடமே கட்டிப் போட வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.

மெதுவாக அம்மாவின் நெற்றியில் முத்தங்கள் பதிக்க தொடங்கினேன் என் எச்சில்கள் பட்டு அவளின் நெற்றி மினுமினுத்தது. அப்படியே நடு நெற்றியில் நாக்கை இழுத்து மூக்கின் நுனிக்கு வந்தேன். அம்மாவின் மூக்கு அவ்வளவு அழகாக நேர்த்தியாக இருக்கும். தடித்து அளவான நீளமும் அகலமும் கொண்டது. நாசி துவாரங்களின் அழகு சுண்டி இழுக்கும். நிறைய பேர் அம்மாவின் மூக்கை வெறித்தனமாகப் பார்ப்பதை நானே கண்கூடாக பார்த்திருக்கிறேன்.

அம்மாவின் மூக்கை மென்மையாக கடித்தேன். அம்மா மூக்கை சுளித்தாள். சட்டென்று அம்மாவின் வலது நாசி துவாரத்தில் என் சிறிய நாக்கை நுழைத்து ஒரு சுழற்று சுற்றினேன். அது அம்மாவின் மூக்கில் அரிப்பை ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டும் அம்மா மூக்கை சுளித்து கைகளால் மூக்கை கசக்கியப்படி சிரித்தாள். மறு மூக்கு துவார ஓட்டையில் என் நாக்கை நுழைத்து சுழற்றி எடுத்தேன். மறுபடியும் அம்மா சிரித்தப்படி மூக்கை சுளித்து கையால் கசக்கினாள். அம்மாவின் மூக்கு என் எச்சில்களால் மின்னியது.

“டேய் அது அசிங்கம்டா அப்படியெல்லாம் பண்ணக்கூடாது.” என்றாள்.

“எனக்கு புடிச்சியிருக்கும்மா.” என்றாள்.

கடைசி முறைதானே என்று அம்மா நினைத்திருப்பாள் போல. சும்மா இருந்தாள்.

நான் என் சின்னஞ்சிறு நாக்கை அம்மாவின் மூக்கின் துவாரங்களில் விட்டு நன்றாக சுத்தம் செய்தேன். என் எச்சிலை முழுவதுமாக அதுனுள் பரப்பினேன். நாக்கை துவாரத்தினுள் எவ்வளவு உள்ளே செலுத்த முடியுமோ அவ்வளவு உள்ளே செலுத்தி சுழற்றினே. அம்மா மூக்கை சுளித்தப்படி கையால் மூக்கை கசக்கியப்படி இருந்தாள். என் நாக்கு வளிக்குமளவுக்கு அம்மாவின் மூக்கினுள் என் நாக்கை செலுத்தினேன். அம்மாவின் மூக்கு இப்போது பளபளவென்று சிவந்து ரோஜாவைப் போல அழகாக இருந்தது. மூக்கின் துவார சுவை என் நாக்கை சுண்டியிழுத்தது. அம்மாவுக்கு சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை. அம்மாவின் மூக்கை பலமாக கடித்தேன்.

அப்படியே அம்மாவின் வாய்க்கு வந்து பெரிய வனப்பான உதடுகளை மென்மையாக கடிக்க ஆரம்பித்தேன். சிவப்பாக இருந்த அது மேலும் சிவப்பாக ஆனது. அம்மா நாக்கை வெளியே நீட்ட அதனை அப்படியே கவ்வினேன். அம்மா சட்டென்று நாக்கை இழுத்து தன் வாயினுள் போட்டுக் கொண்டு சிரித்தப்படியே மீண்டும் நாக்கை வெளியே நீட்டினாள். நான் மீண்டும் கவ்வினேன். இந்த விளையாட்டு நீண்டது.

ஓரு கட்டத்தில் அம்மா வாயை ஆவென்று திறக்க அதினுள் என் நாக்கை போட அம்மா என் நாக்கை அவளின் வாயினுள் இழுத்து அவளின் நாக்கினாள் என் நாக்கை சுத்தமாக சுத்தம் செய்தாள். நான் நாக்கை வெளியே எடுக்கவிடாதபடிக்கு என் நாக்கை கவ்வினால், நான் எப்படியோ திமிறி நாக்கை எடுத்து அம்மாவின் கன்னத்தில் வைத்து கோலம் போட்டேன். முகம் முழுக்க கோலம் போட்டேன்.

கண்கள் பக்கம் வரும் போது, அம்மா கண்ணிமைகளை மூட காத்திருந்தேன். இமைகள் மீது முத்தமிட காத்திருந்தேன். ஆனால், அம்மா இமைகளை மூடாமல் அப்படியே என்னை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

எனக்கு எப்படி அந்த எண்ணம் தோன்றியதோ தெரியவில்லை.

சட்டென்று மென்மையாக இமை மூடாத அம்மாவின் இடது கண்கள் மீது என் சின்னஞ் சிறிய நாக்கை வைத்து கண்கள் முழுவதும் சுழற்றினேன். அதிசயமாக அம்மா இமைகளை மூடி கண்களை பாதுகாக்கவில்லை. இமைகளை மூடாமல் இருந்தாள். நாக்கை எடுத்து அம்மாவின் அழகான கண்களை பார்த்து மீண்டும் இமைமூடாத கண்களின் மீது என் நாக்கை வைத்து சுழற்றினேன். ஆசைத்தீர் இடது கண்ணை என் நாக்கு தீண்டியப் பிறகு வலது கண்ணை என் நாக்கு அதேப் போல தீண்டியது.

நாக்கும் வாயும் வலிக்க அம்மாவின் முகத்தை ஆசையாசையாக பார்த்தேன்.

"என்னடா வினித் அம்மா முகத்தை அப்படி பண்ணிட்டே...” அன்போடு அம்மா கேட்டாள்.

“உங்க முகம் இன்னிக்கு அவ்வளவு அழகா இருக்கும்மா...” என்றேன்

“அப்படியா...அம்மா முகம் புடிச்சியிருக்கா...” என்றாள்.

“ஆமாம்மா...”

“அம்மாகிட்ட வேறே என்னவெல்லாம் புடிச்சியிருக்கு...”

“உங்க முகம் மட்டும் தான் புடிச்சியிருக்கும்...” என்றேன்.

“மத்ததெல்லாம்...” குழப்பமாக கேட்டாள்.

“மத்ததெல்லாம் பார்த்த பயமா இருக்கும்மா...” என்றேன் நடுக்கத்துடன்.

“என்னடா சொல்ற பயமா...அம்மாகிட்ட என்ண்டா பயம்...எதைப் பார்த்து பயந்துட்டே...” மேலும் குழம்பி பதற்றத்துடன் கேட்டாள் அம்மா.

“இதைப் பார்த்தா பயமா இருக்கா...” என்று அம்மாவின் முலைகளை தொட்டு காண்பித்தேன்.

“அதைப் பார்த்து பயப்படறளவுக்கு என்ண்டா இருக்கு...” அம்மாவின் குரல் ஏனோ தழுதழுத்தது.

கொஞ்ச நேரம் கண்களை மூடி அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்து, “பெருசு பெருசா இருக்குமா...பெரிய ஃபுட்பால் மாதிரி தொங்கிட்டிருக்கும்மா... நீ எப்படி அதை தூக்குறேன்னு எனக்கு பயமா இருக்கும்மா... அது ஆடும்போது ஏதோ பெரிய பலாப்பழம் ஆடற மாதிரி இருக்கும்மா...எங்கே அது உங்க மார்பை கிழித்துக் கொண்டு ரத்தம் வழிய கீழே விழுந்ததுடுமோ பயமா இருக்குமா...நீங்க மயக்கமா இருக்கறப்போ அது பெருசா தடியாயிடுதும்மா... இது...” காம்புகளை சுட்டிக்காட்டி, “ என் விரலை விட பெருசா இருக்கும்மா...சில சமயம் கோலிக் குண்டு மாதிரி பெருசாயாயிடுமா...எப்படி கோலிக்குண்டு மாதிரியாகுதுன்னு தெரியல... இருட்டுல அதை பார்த்தா ஏதோ பெரிய இரண்டு ராட்சச பூதங்களை பார்த்தா பயமா இருக்கும்மா.” என்றேன்.

“அது பயப்படற மாதிரி ஓன்னுமேயில்லடா வினித்...” தூக்கிவாரிப் போட்ட குரலில் சொன்னாள்.

“இப்போ பயமில்லம்மா...” என்றேன் சந்தோஷமாக.

“இப்போ பயமில்லையா...” குழப்பமாக கேட்டாள் அம்மா.

முகத்தில் சந்தோஷம் பொங்க, “ஆமாம்மா இப்போ நாங்க ரொம்ப ஃபிரண்ட்ஸாயிட்டோம்.”

”ஃபிரண்ட்ஸ் ஆயிட்டிங்களா...” திடுக்கிட்டப்படி கேட்டாள்.

“ஆமாம்மா...” என்றேன் குதூகலத்துடன்.

“எப்போ...எப்படி...” அம்மாவின் முகத்தில் ஆச்சரிய ரேகைகள்.

நான் சிரித்தப்படி, “நானும் நீயும்...அசோக் அங்கிள் வீட்டுக்கு முன்னாடி பயந்து செத்துகிட்டிருந்தப்போ...இந்த இரண்டும் தான் என்னை கட்டிப் பிடிச்சு அரவணைச்ச மாதிரி இருந்துச்சும்மா...பயப்படாதே வினித் நாங்க இருக்கோம்...உன்னை காப்பாத்துவோம்னு எனக்கு சொல்லிச்சும்மா...அப்பத்தேலேருந்து நானும் இவங்களும் ஃபிரண்ட்ஸாயிட்டோம்...பேசிகிட்டோம்...”

“ஓஓஒ...” அம்மா புரியாமல் சொன்னாள்.

“அப்போ ஏண்டா ரத்தம் பீய்ச்சியடைக்கிற மாதிரி கிள்ளுன அதை... அம்மாவுக்கு பயங்கரமான வலிடா அங்கே...எரிச்சல் எரிச்சலா இருக்கு...” அம்மா வேதனையுடன் சொன்னாள்.

“அதுதான் என்கிட்ட கிள்ளச் சொல்லிச்சும்மா... என்னையும் உன்னையும் காப்பாத்த அதுதான் கிள்ளச் சொல்லிச்சும்மா...”

“ஓஓஓ...” என்று அம்மா விக்கித்துப் போனாள்.

இப்போது குழந்தைகளுக்கு உரித்தான ஆர்வம் ஏற்பட்டது, “இது ஏன் லேடீஸுக்கு மட்டும் இருக்கு பாய்ஸீக்கு இல்ல...” என கேட்டேன்.

அம்மாவுக்கு சற்று அதிச்சியானால். “அதுவா...ம்ம்ம்ம்...அம்மாவுங்களுக்கு பாப்பாக்கள் பிறந்தா அவங்களால சாப்பிட முடியாதுல அதனால இதை வெச்சுத்தான் பாப்பாக்களுக்கு பால் கொடுக்கனும்னு கடவுள் படைச்சிருக்காரு.” என்று கதைச் சொன்னாள்.

“அப்போ நானும் இதுலத்தான் பால் குடிச்சேனா...” ஆவலுடன் கேட்டேன்.

“ஆமாடா...” அம்மா முகத்தில் கலவையான உணர்ச்சிகள்.

“எப்படி...” என்றேன்.

அம்மா நெளிந்தாள், “இப்ப வேணாம் இன்னொரு டைம் சொல்றேன் சரியா.” என்றாள் கண்டிப்புடன்.

"சரிம்மா...” என்றேன்.

அம்மா பெருமூச்சு விட்டாள். நான் முலைகளை பார்த்துப் பயப்படுவது அம்மாவை ஏதோ செய்திருக்க வேண்டும். என் மனதை அறிய ஆவல் உண்டாக்கியிருக்க வேண்டும்.

”வேற என்னடா பயம் உனக்கு..." அம்மா பாசமாக கேட்டாள்.

“இதைப் பார்த்தா பயம்...” என்று தொப்புளை தொட்டுக் காட்டினேன்.

“அதுல என்னடா பயம்...”

“பெரிய ஓட்டையா இருக்குது...” பயந்தப்படி சொன்னேன்.

”நீயும் பெரியவனான அது பெருசாத்தான் இருக்கும்...”

“இல்லம்மா உந்து ரொம்ப பெருசு...குகை மாதிரி இருக்கு...”

“ஓ அப்படியா...” அம்மாவின் முகத்தில் இப்போது கவலை ரேகைகள்.

“எல்லாத்தையும் விட அதை பார்த்தா தான் பயமா இருக்கு...” என்றேன் மெதுவாக

“எதுடா...”

“உங்க தொடைக்கு நடுவே இருக்குல அது...” என்றேன்.

அம்மா சற்று நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்.

“அங்கே என்ண்டா இருக்கு...” என்றாள் மெதுவாக.

“என்ன இருக்குன்னு தெரியாதும்மா...ஆனா என் தலை முடியை விட அங்கு நிறைய முடி இருக்கும்மா...கருப்பா பயங்கரமா இருக்கு...பேய்க் காட்டுப் போல முடி இருக்கும்மா...அதை பார்த்தாலே எனக்கு பயமா இருக்கும்மா...”

“பயப்படறதுக்கு ஒண்ணுமில்லடா...” என்றாள் சிறு நடுக்கத்துடன்.

“இல்லம்மா நீங்க முழிச்சிகிட்டிருக்கறப்போ எனக்கு பயம் கிடையாதும்மா... ஆனா நைட் எனக்கு முழிப்பு வந்து.... நீங்க நல்லா தூங்கிட்டிருப்பீங்க...எனக்கு இந்த பந்தைப் பார்த்து கீழே எப்படியிருக்கும்னு நினைச்சு பயம் ஏற்பட்டு உங்க மேலே மூத்திரம் போய்டுவேம்மா...” என்றேன் படுக்கையில் சிறுநீர் கழிக்கும் வெட்கத்துடன்.

“என் செல்லக்குட்டி...அம்மாவை பார்த்து இவ்வளவு பயமா...” என்று அம்மா அக்கறையுடன் கேட்டாள்.

“ஆமாம்மா...” சற்று தயங்கி, “ ஆனா உங்களை எனக்கு புடிச்சிருக்கு...ஐ லவ் யூ அம்மா...” என்றேன் நெகிழ்ச்சியாக

“எப்பவுமே அம்மாவை லவ் பண்ற பையன் தானே நீ... என்ன புதுசா சொல்லிகிட்டு” என்றாள் அம்மா அன்பாக.

“ஆமாம்ம...ஆனா...”

“என்னடா ஆனா...”

“நீங்க என்னை இனிமே லவ் பண்ண மாட்டீங்க... என்னை ஹேட் பண்ணூவீங்க... என்னை உங்க கிட்ட சேர்க்க மாட்டீங்க.” என்று உடைந்துப் போன குரலில் சொன்னேன்.

திடுக்கிட்ட அம்மா, “யார் சொன்னது...” எனக் கேட்டாள்.

“உங்க முகம் காட்டிக்குடுக்கது... எனக்கு தெரியும்...” அம்மாவின் முலைகளை பற்றியப்படி, “என் ஃபிரண்ட்ஸான இந்த பந்து ரெண்டும் எனக்கு சொல்லிச்சு... இனிமே என்னை கிட்டக்கவே சேர்த்துக்க மாட்டீங்க...” என்றேன் அழும் குரலில்

“அப்படியெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல...” அம்மா பதறிப் போய் சமாதனப்படுத்த முயன்றாள்.

“ஓண்ணுமில்லேன்னா...நீங்க ஏன் அம்மணமா கீழே போய் விளையாடீனீங்க...” எனக்கு முழுவதுமாக புரியவில்லையென்றாலும் சில உண்மைகளை கோடிட்டு காட்டும் வயதுக்கு மீறிய முதிர்ச்சி இருந்தது.

உண்மை எனக்கு தெரிந்து விட்டது என்று அம்மாவின் முகத்தில் பயம் ஏற்பட, “அது அம்மா சந்தோஷத்துக்காக விளையாடனும் விளையாட்டுடா...அது இப்ப சொன்னா புரியாது... அது அம்மாவை புதுப்பிக்கறதுக்கான விளையாட்டு...ஆன்மா விளையாட்டு... நீ பெரியவனான அதெல்லாம் புரிஞ்சிக்குவே...” என்று சால்ஜாப்பு சொன்னாள்.

“போம்மா எனக்கு எல்லாமே தெரியும்...கடைசியா என்கிட்ட அன்பு காட்டனும்ங்கறதுக்காக அப்படி செஞ்சீங்க...” என்று அழுதேவிட்டேன்.

அம்மா பதறிப் போய்விட்டாள். நான் இப்படி முதிர்ச்சியாக பேசுவேன் என்று எதிர்ப்பார்க்கவில்லை. ஒன்று தெரியாத வயசு என்று நினைதிருந்தவளுக்கு எனக்கு எல்லாம் தெரியும் புரிநிதிருக்கின்றது என்ற உண்மை அவளுக்கு தெரிய வந்த தருணம் அது. விக்கித்து அப்படியே இருந்துவிட்டு, “டேய் வினித் அம்மாவை மன்னிச்சுருடா... உன் வயசு பசங்களுக்கு ஓன்னும் தெரியாத விவரமறியாத பசங்களா இருக்காங்க...அதேப் போல நீயும் இருப்பேன்னு நம்பிட்டேன்...ஆனா கடவுள் உன் வயசுக்கு மீறிய புரியற சக்தியும் அறிவும் கொடுத்திருக்காரு...அதுப் புரியாம நான் ஏதோ ஏதோ பண்ணிட்டேன்... கொஞ்சம் சாக்கிரதையாக இருந்திருக்கனும்...” என்று ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியை மறைத்து, என்னிடம் மன்னிப்பு கேட்டு சமாளிக்க முயன்றாள்.

அம்மா அவமானப்படுகிறாள் என்று தோன்றியது. என் கண்களுக்கு அம்மா செய்தது எல்லாம் அசிங்கமானது கிடையாது, ஏன் அம்மாவின் நிர்வாணமே எனக்கு அழகுதான் அசிங்கம் கிடையாது என்று புரியவைக்க வேண்டும் என நினைத்தேன்.

ஆனால் அவள் நினைத்ததைப் போல என் மனதில் எந்த தாக்கமும் ஏற்படவில்லை, அவளை ஆறுதல் படுத்த, “அதெல்லாம் எனக்கு தப்பா படலேம்மா... நீங்களும் அப்பாவும் எதை செஞ்சாலும் எனக்கு தப்பா தெரியலேமா... நல்லதுக்குத்தான் செய்வீங்க எனக்கு தெரியும்... எதையும் அசிங்கமா பார்க்கல... எனக்கு...” என்று நான் சொல்ல வந்ததை சொல்ல தெரியாமல் நிறுத்தினேன்.

“உனக்கு...” என்று கேட்ட அம்மாவின் முகத்தில் திகில் நிறைந்திருந்தது.

“நீங்க வேணும்மா...உன் அன்பு வேணும்மா...உங்க அரவணைப்பு வேணும்மா.... ப்ளீஸ் என்னை விலக்காதீங்கம்மா...” என்று அழுது அரற்றினேன். அழுதுக் கொண்டே அம்மா முகத்தில் முத்தங்களைப் பதித்தேன். என் கண்ணீர் அவளின் முகத்தில் மழைப் போல விழுந்தது.

அம்மா என்னை நீண்ட நேரம் அழ விட்டாள். என் கண்ணீர் துளிகளை அவளின் நாக்கால் துடைத்தாள். ஒரு கட்டத்தில் என் அழுகை விசும்பலாக மாறியது. நான் அப்படியே அன்புக்காக ஏங்கும் கண்களுடன் அம்மாவை ஏறிட்டேன்.

அம்மாவின் முகத்தில் அன்புத் தேங்கியிருந்தது. புன்னகையும் நேசத்தையும் கருணையையும் பொழிந்துக் கொண்டிருந்தது.

என் கன்னத்தை தன் விரல்களால் வருடியப்படி“வினித் அம்மா சொல்றதை நல்லா கேட்டு மனசுல பதிய வெச்சிடு...” என்றாள்.

“சரிம்மா...” என்றேன்.

“இப்போ அம்மா உன்னை தள்ளி வைக்கறது விஷயமே கிடையாது. நீ அம்மாவை தள்ளி வெச்சு, அம்மாவ புரிஞ்சிக்காம அம்மாகிட்ட அன்பும் பாசமும் காட்டாம போறதுதான் பிரச்சனை.” என்றாள்.

“எனக்கு புரியலம்மா...” என்றேன் குழப்பமாக.

“சரி புரிய வைக்கிறேன்... ஆனா முதல்ல பிராமிஸ் பண்ணனும்...” அம்மாவின் முகத்தில் ஆவல் தெரிந்தது.

“சரிம்மா...”

“சாதாரணமா பிராமிஸ் பண்ணக் கூடாது. அம்மா மேலே பிராமிஸ் பண்ணனும். பிராமிஸை மீறிட்டேனா அம்மா செத்துப் போய்டுவேன் சரியா... அந்த மாதிரி பிராமிஸ் பண்ணனும்.” அம்மா தீர்க்கமா சொன்னாள்.

அம்மாவின் தலைமேல் என் வலது கையை வைத்து“உங்க மேலே பிராமிஸ் அம்மா...” என்றேன்.

”அம்மாவை நீ எப்போதும் தப்பா நினைக்க கூடாது. அம்மா விலகினாலும் நீ அம்மாவை விட்டு விலகக் கூடாது. பிராமிஸ் பண்ணு.” என்றாள்.

அவள் தலை மேல் இருந்த என் கையை அழுத்தியப்படி, “பிராமிஸ்...அம்மா...” என்றேன்.

“ஓகே...நான் உன்மேலே அன்பு செலுத்துலேன்னா நீ எப்படியோ வாழ்ந்துடுவே... ஆனா நீ என் மேலே அன்பு வைக்காம போனா அம்மா செத்துப் போய்ட வேண்டியதுதான்...” மென்மையான குரலில் சத்தியத்தைச் சொன்னால் அம்மா.

“நான் அந்த மாதிரி பண்ண முடியாதும்மா...பண்ண மாட்டேன்ம்மா...” என்று மறுபடியும் சத்தியம் செய்தேன்.

“நீ அம்மாவை லவ் பண்றதுக்கு காரணம் என்ன...” என்று கேட்டாள்.

“எனக்கு தெரியலம்மா... தானா லவ் பண்றேன்...”

“அம்மா உன் மேலே பாசமா இருக்காங்னு, நீ கேட்டதையெல்லாம் வாங்கி தரவாங்கன்னு, உன்னை அடிக்க மாட்டாங்கன்னு, உன்னை சந்தோஷமா வெச்சிருக்காங்கன்னு நினைச்சுதான் அம்மா மேலே பாசமா இருக்கியா...” என என் கண்களைப் பார்த்து கேட்டாள்.

“இல்லம்மா... அதுக்காக எல்லாம் இல்லம்மா...” என்று வேகமாக சொன்னேன்.

“அப்போ...”

“தானா உன் மேலே லவ் வருதும்மா...” என்று தாயின் மேல் உள்ள மகன் பாசத்தை ஐந்து வார்த்தைகளில் சொன்னேன்.

“அப்போ அம்மா உன் மேலே கறாராவும் கண்டிப்பாவும் கரெக்டாவும் இருந்தா... நல்லது கெட்டதை சொல்லி... தப்பு செஞ்சா அடிச்சான்னா... அம்மாவை லவ் பன்ண மாட்டியா...” நிதானமாக கேட்டாள்.

“இல்லம்மா...அப்பவும் உன் மேல உள்ள லவ் போகாதும்மா...” என என் ஆன்மாவில் என்ன இருக்கிறதோ அதை அம்மாவிடம் சொன்னேன்.

” சோ இனிமே அம்மா உஙகிட்டிருந்து விலகி உன்னை கறாராவும் கண்டிப்பாவும் கரெக்டாவும் வளர்த்தா...என் மேல வெச்சியிருக்கற லவ்வை கொஞ்சம் கூட குறைக்க கூடாது...சரியா வினித்.” என்று கெஞ்சும் குரலில் மொத்த தாய்ப்பாசத்தை கொட்டும் வார்த்தைகளால் அன்பொழுக கேட்டாள்.

நான் நெகிழ்ந்துப் போய், “கண்டிப்பாம்மா...நீங்க என்கிட்ட எப்படி நடந்துகிட்டாலும்...நான் உங்க மேலே வெச்சியிருக்கற லவ் குறையாதும்மா...” என்றேன் அம்மாவை திருப்திப் படுத்தும் சந்தோஷத்தில்

இப்போது அம்மா முகத்தில் நிம்மதி பரவி சந்தோஷத்துடன், “அதுதான் நீ என் பையனா இருக்கே...அம்மா செய்யறது எல்லாம் உன் நன்மைக்காகத்தான் உன் மனசுல ஆழமா பதிய வெச்சுக்கோ...” என்றாள்.

“கண்டிப்பாம்மா....ஆனா...” என்றேன் பீடிகையுடன்.

“என்ன ஆனா...” என்றாள் புருவத்தை உயர்த்திய அம்மா.

“ஏன்...” என்று முக்கியமான கேள்வியை கேட்டேன்.

அம்மா நீண்ட நேரம் மவுனம் காத்தாள். அந்த கேள்விக்கான விடையை எப்படி சொல்வது என்று யோசித்துக் கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. ஓரு நீண்ட பெருமூச்சை விட்டுப்படி, “வினித் நீ தான் என் உயிர் வாழ்கை எல்லாம். வினித். எந்த அம்மாவும் பழகாத விதமா உன்கிட்ட நான் பழகியிருக்கேன். அப்படி பழக இந்த சமூகம் விடாது. சின்ன பையன் தெரியாதுன்னு தைரியமா நான் செஞ்சாலும் உனக்கு இப்போ அது தெரிஞ்சிப் போச்சு. அது எப்படிப்பட்ட வரப்பிரசாதம் உன்னதம்னு உனக்கு இப்ப புரியாது உணர முடியாது. நீ அம்மாவை தப்பா நினைக்க மாட்டேன் எனக்கு தெரியும். அம்மாவை புரிஞ்சப்பேன் தெரியும். அம்மாகிட்டே இன்னும் நெருக்கமா வந்து எனக்கு மகன் ஸ்தானத்தை விட ஃபிரண்ட்ன்னு ஆயிடுவே. நான் நினைச்ச மாதிரி வளர்வே...உன் மனசு சொக்கத் தங்கம்...ஆனா...” கண்களை மூடியப்படி நிறுத்தினாள்.

”என்னம்மா...” என்றேன்.

உடலை ஒரு முறை முறுக்கினாள்.

“அம்மாவுக்குன்னு ஒரு மனசு இருக்கு உணர்ச்சிகள் இருக்கு, ஒரு எல்லை இருக்கு. செய்யக் கூடாதுன்னு ஓன்னு இருக்கு. நினைக்க கூடாதுன்னு ஒன்னு இருக்கு. இதை தாண்டக் கூடாதுன்னு ஓன்னு இருக்கு. அதெல்லாத்தையும் மீறினா அம்மாவும் அழிஞ்சி நீயும்....அப்பாவும் .... ஏன் கூட இருக்கறவங்களையும் அழிச்சிடும். அம்மாவின் அந்த மனசை இப்ப புரியற வயசு உனக்கு கிடையாது. வளர்ந்து அனுபவப்பட்டால் தான் அம்மா இப்போ சொன்னது அப்போ புரியும்....”

அம்மா கண்களை மூடியப்படி நிறுத்தினாள். கொஞ்ச நேரம் ஆழ்ந்த அமைதிக்கு பின், “உன்னை விலகியிருக்க அம்மாவால முடியாது. ஆனா அதுதான் நல்லதுன்னு தெரிஞ்சப்பறம் அதை நீயும் நானும் சகிச்சிக்கத்தான் வேண்டும்.” என்று அழுகை நிறைந்த குரலில் சொன்னாள்.

நான் மவுனமாக இருந்தேன். அம்மா சொல்வது எனக்கு சுத்தமாக புரியவில்லை. ஆனால் ஓன்று மட்டும் நிச்சயமாக தெரிந்தது. இதுவரை இருந்த அம்மா போலில்லாமல் புது அம்மாவாக மாறப் போகிறாள் என்று.

சட்டென்று என் முகத்தில் சோகம் குடிக்கொண்டது.

அதை உனர்ந்த அம்மா, “அம்மாவை நம்பு, அம்மாகிட்டேயிருந்து விலகியிரு வினித். அம்மா இனிமே உன்கிட்ட கண்டிப்பா இருப்பேன். எப்போ அன்பு செலுத்தனுமோ அப்ப செலுத்துவேன். உனக்கு என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதை அந்த நேரத்துல செய்வேன்.” என்றாள்.

அது தான் இறுதி என்று அம்மா சொன்னவிதத்தில் தெரிந்தது. அதை மாற்ற மாட்டாள் என்று தெரிந்தது.

“எனக்கு என்னமோ பயமா இருக்கும்மா...” என் உள்ளுணர்வு உணர்ந்ததை சொன்னேன்.

“ப்ளீஸ்டா...புரிஞ்சிக்கோ வினித்...நீ என் செல்ல மகன்ல.” என்றாள் என்னிடம் இறைஞ்சும் தொனியில்.

“ம்ம்ம்ம்...” என்று முழுமனதில்லாமல் சம்மதம் சொன்னேன்.

அதை உணர்ந்த அம்மா, தன் நிலையை பட்டவர்த்தனமாக உணர்த்த முடியாமல் திணறினாள்.

“என்ன செஞ்சாலும் என்ன ஆனாலும் கட்டங்கடைசியா... அம்மா ஒரு பெண் தானே...” என்றாள் சத்தமாக.

அம்மா ஒரு பெண் தானே, என்ற வார்த்தைக்கு அவ்வளவு சக்தி கொடுத்து சொன்னாள். அது என் மனதில் ஆன்மாவில் பதியுமாறு சத்தத்துடன் சொன்னாள்.

அம்மா ஒரு பெண் தானே, என்ற மந்திரம் என் மனதில் ஓளிக்க தொடங்கியது. அந்த மந்திரம் எனக்கு பலத்தை கொடுக்கும் என நினைத்தாள் போல.

“அம்மாவுக்கு ஓரே ஒரு ஆசைத்தாண்டா, என் மகனான உனக்கு அம்மாவா மட்டும் இருக்க விரும்புறேன்....” என்றாள்.

எனக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை. ஆனால் இப்படி பேசுகிறாளே என்று நினைத்து, முழுமனதுடன் “சரிம்மா...” என்றேன்.

இனிமேல் அம்மா எனக்கில்லை என்று நினைத்து அம்மாவிடமிருந்து விலக எழ முற்பட்டேன். அம்மா அதனைப் புரிந்துக் கொண்டாள்.

”இன்னிக்கு நைட்டும் நாளைக்கும் அடுத்த நாள் காலை வரைக்கும் அம்மா பழைய அம்மா. அடுத்த நாள் காலைலேருந்துதான் புதிய அம்மா” என்று சொல்லி என்னை இழுத்து இறுக பற்றிக் கொண்டாள்.

நான் சோகமாக அம்மா மேல் படுத்துக் கொண்டிருந்தேன். என்னால் கசங்கிய அவள் முலைகள் சோகமாக இருந்தன. நானும் முலைகளும் பரஸ்பரம் ஆறுதல் சொல்லிக் கொண்டிருந்தோம்.

அம்மா என் தலையை கோதியப்படி, “நாளைக்கு அப்பா வரார்டா...” என்று அம்மா சந்தோஷம் பொங்க சொன்னாள். அவள் உடலில் பூரிப்பும் இன்பமும் ஏற்பட்டது.

அப்பா வருவதில் எனக்கு சந்தோஷம் தான். எனக்கு பிடித்த விளையாட்டுப் பொருட்களை வாங்கி வருவார் என தெரியும்.

தூக்கம் என்னை ஆட்கொள்ள ஆரம்பித்தது கண்கள் சொக்கியது.

“வினித் தூங்கிட்டியா...”

“ஆ...” என்று தூக்க கலக்கத்தில் சொன்னேன். கண்கள் திறக்க முடியாமல் இமைகள் அழுத்தமாக மூடியது.

அம்மா மெதுவாக கால்களை மடக்கி தொடையை விரித்து ஒரு கையை தொடைகளுக்கு நடுவே எடுத்துச் செல்வதை உணர முடிந்தது. கையசைந்தது. அந்த அசைவுக்கு ஏற்ப அம்மாவின் உடலில் இன்பதிர்வலைகள் எழுந்து அடங்கி மீண்டும் எழுத் தொடங்கியது. அலை அலையாக அம்மாவும் உடலில் இன்பம் பாய்ந்ததை உணர முடிந்தது. அந்த இன்ப அலைகளின் மேல் தாலாடியப்படி தூங்க தொடங்கினேன்.

“வினித்.” அம்மா கூப்பிடவது எங்கோ கேட்பதைப் போலிருந்தது.

அம்மா பேசுவது கேட்டாலும். தூக்கம் என்னை பதிலளிக்காமல் செய்தது. அம்மா என் நெற்றியில் முத்தமிட்டாள். நான் தூங்கிவிட்டேனா என்று உறுதிப்படுத்தினாள்.

“நாளைக்கு அப்பா வரப்போறாருடா. அம்மாவை வெச்சி செய்யப்போறாருடா. என்னை கிழிச்சி தொங்கப்போட்டுருவாருடா. உண்டு இல்லைன்னு ஆக்கிடுவாருடா.” என்று சொல்லியவாறு தன் கை ஆட்டத்தை அதிகப்படுத்தினாள்.

“ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்... ஆஆஆஆ... அப்பாகிட்டேயும் மகன் கிட்டேயும் மாட்டிகிட்டு நான் படற அவஸ்தை இருக்கே, யார் கிட்டே போய் முறையிடறது. யார் கிட்டே போய் இந்த பஞ்சாயத்தை சொல்றதுன்னு தெரியல. இரண்டுப் பேரும் என்னை உண்டு இல்லைன்னு பண்ணிடுவாங்க.” என்று பிதற்றுவது எனக்கு கேட்டது.

“வினித் அம்மா கிட்ட இருக்குற பெரிய பந்துலேருந்து நீ எப்படி பால் குடிச்சேன்னு கேட்டல...இப்படித்தான் நீ பால் குடிச்சேடா என் செல்லம்.” என்று அடக்க முடியாத சந்தோஷத்துடன், மெதுவாக ஒரு முலைக் காம்பை எடுத்து என் இதழ்களில் தழுவி உருட்டி அழுத்தி காம்பினாலேயெ என் இதழ்களை பிளக்க வைத்து திறந்த வாயினுள் அந்த அழகிய வனப்பான காம்பை உள்ளே புகுத்தினாள். இயற்கை தந்த உணர்வு ஞானத்தால் என் வாய் தன்னிச்சையாக அம்மாவின் காம்பை சப்ப ஆரம்பித்தது. அம்மாவின் காம்பு வளரத் தொடங்கியது. பெரிய கோலிக் குண்டாகி என் வாயை நிரப்பியது. பப்புள் கம்மைப் போல கடித்து உருட்டி சப்பிப்படியே எச்சில் ஓழுக தூங்கிப் போனேன். அதை இன்னும் ரசித்து ருசிக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டாலும் தூக்கம் அதனை நிறைவேற்ற விடவில்லை.

எங்களுக்கு அப்போது விதி செய்தது தெரியாது. அம்மாவை மீறி செயல்கள் அறங்கேறின. அம்மா விலக சொன்ன நேரத்திலிருந்து, நானஅம்மாவை சாதரணமாக தொடவே நெடும் நாட்களாகிவிட்டன. நானும் அம்மாவும் பரம எதிரிகளாக மாறிவிட்டோம்.

வானத்தில், எதிர்காலத்தை அறியும் தேவதைகள் இருந்தாள், கண்டிப்பாக பாவம் தாயும் மகனும் என்று உச்சுக் கொட்டியிருப்பார்கள்.

...தொடரும்.

[Deep_Lover]

நண்பர்களே வணக்கம்.
யாரிடமாவது, கலாரஞ்சனி என்கிற ஆசிரியர் எழுதிய, “மல்லிகை என்றும் மணக்கும்.” என்கிற கதையின் முழுத் தொகுப்பு இருக்கின்றதா. வேண்டிய ஒருவருக்கு வேண்டும்.

மேலும், கதைக்கு கமெண்ட் செய்து எனக்கு ஊக்கமும் உற்சாகமும் அளித்த அனைத்து அன்பர்களுக்கு என் மனமார்ந்த கோடி நன்றிகள்.

நன்றிகள்.

[Deep_Lover]

I will give update tomorrow.

[Deep_Lover]

எனக்கு இரண்டு புதிய பூஸ் பூஸ் என்று ஊதிவிட்ட பெரிய பலூனைப் போல பெரிய உருண்டையான அழகான பெண் நண்பர்கள் கிடைத்துவிட்டார்கள். காற்றடித்த பலூனைப் போலவர்கள் துள்ளிக் குதிக்க நானும் அவர்களோடு துள்ளிக் குதித்தேன். மொட்டை மாடியில் நாங்கள் சத்தம் போட்டு ஓடியாடி விளையாடிக் கொண்டிருந்தோம்.

“அடிய்...நான் வினித். உங்க பெயர் என்னாங்கடி...” என்றேன்.

இருவரும் ஓன்றாக சிரித்து பலூன் பந்தைப் போல உருண்டோடி, “எங்க பெயரா ஹா...ஹா...” என்று சிரித்தார்கள்.

அவர்களை கிள்ளியப்படி “சொல்லுங்கடி...” என்றேன்.

ஓருத்தி, ”ஆஆஆ...வலிக்குதுடா...டேய் முரட்டு பையா என்னை கிள்ளாதேடா..” என்று வலியால் நெளிந்து, “என் பெயர் மேனகா.” என்றாள். இன்னொருத்தி “ஹா...ஹா...என் பெயரும் மேனகா.” என்றாள்.

“என்ன இது இரண்டு பேருக்கும் ஓரே பெயரா...” என்றேன் அதிசயித்து.

“ஆமாம்...அமாம்.” என்றனர்

என்னது இது தெரிஞ்ச பெயரா இருக்கே என என் மனம் சொல்ல கோவத்துடன் “நில்லு...நில்லு...ஏன் என் அம்மாவை பெயரை சொல்றீங்க.” என்று கேட்டேன்.

“ஹா...ஹா...எல்லோரும் எங்களை மேனகா அம்மாவின் பொருளுன்னு தானே சொல்றாங்க.” என்று மொட்டைமாடியின் மூலைக்குமூலை ஓட்டம் பிடித்தார்கள்.

பின்னால் ஓடி உற்றுப் பார்த்தேன், அதிசயித்து உறைந்துப் போய், “யேய்...யேய்...நில்லுங்கடி...நீங்க ரெண்டு பேரும் என் அம்மா நெஞ்சுல தொங்கிட்டிருக்கற பந்துங்க தானே...” என்றேன்.

ஏனோ அவர்கள் மீது அதீதமான சிநேகித அன்பு ஏற்பட்டது.

அவர்கள் வெடகப்படு சிவந்தபடி, “ஹி...ஹி...இப்பத்தான் உனக்கு புரியுதா...” ஒருச் சேர சிரித்தனர்.

குழப்பிப் போய், “நீங்க எப்படி எங்கம்மா நெஞ்லேர்ந்து வந்தீங்க...” என்று படபடப்புடன்.

அவர்கள் என்னிடம் சிக்காமல் ஓடியப்படியே, “நீ எங்க பெஸ்ட் ஃபிரண்டு தானே. அதான் உன் கூட விளையாட உங்கம்மா மார்பிலேருந்து நாங்களாவே கழண்டுகிட்டு வந்துட்டோம்.” என்று கெக்கெபெக்கென்று வெட்கத்துடன் சிரித்தனர்.

“அடப்பாவிகளா.” என்று அவர்களை அடிக்கப் ஓடினேன். ஏதோ தோன்ற பயந்துப்போய் “நில்லு நில்லுங்கடி... நீங்க கழண்டுகிட்டு வந்தீங்கன்னா... எங்க அம்மா மார்பு கிழிஞ்சி போயிருக்குமே... அம்மாவுக்கு இரத்தம் வந்திருக்குமே... வலியால துடிச்சிட்டிருப்பாங்களே...ஐயோ ஐயோ...அம்மாஆஆஆ...” என்று அலறினேன்.

அதில் ஓருத்தி இன்னொருத்தியைப் பார்த்து, “இங்க பாருடி...நாம இவன் கிட்ட விளையாட ஆசையாசையா வந்தா...நம்மளை விட்டுட்டு அம்மா எப்படியிருங்காங்கன்னு அலற்ரான்.” என்றாள்.

எனக்கு அம்மாவின் நிலைமை நினைத்து வருத்தமாக இருந்தது. அம்மாவின் பீய்த்தெடுக்க மார்பை நினைக்கவே என் மனம் அஞ்சியது.

“ப்ளீஸ்...ப்ளீஸ்...கெஞ்சிக் கேட்டுக்குறேன்...அம்மா வலியால் துடிச்சிகிட்டிருப்பா... நல்ல பொண்ணுங்கலா போய் என் அம்மா மார்புல ஓட்டிக்கிங்க... ப்ளீஸ் நீங்க என் பிரண்ட்ஸூன்னா என் அம்மா மார்புல போய் ஓட்டிகங்கடி... அம்மா பாவம்டி...வலியால் துடிச்சிகிட்டிருப்பாங்க...” என்று அழுகைஅழுகையாக கெஞ்சினேன்.

“இங்கே பாருடி... பொம்பளை மாதிரி இவன் அழறான்... நாங்க உன் மேலே பாசம் வெச்சு விளையாட வந்தா... நம்மளை விட்டுட்டு இவன் அம்மா மார்பை பத்தியே யோசிக்கிறான்.” என்று ஓருத்தி மற்றொருத்தியிடம் சொன்னாள்.

“ப்ளீஸ்...ப்ளீஸ்...சீக்கிரம் போய் என் அம்மா மார்புல ஏறி ஓட்டுங்கடி.” என்று அழுமையுடன் கெஞ்சினேன்.

இருவரும் ஒருச் சேர, “உனக்கு நான்க வேணும்மா...இல்ல உங்கம்மா மேனகா வேணுமா...” என்று கேட்டனர்.

சற்று யோசித்த நான், “ என் அம்மா மேனகா மார்புல தொங்கிட்டிருக்கற நீங்கத்தான் எனக்கு வேணும்...தனியாயெல்லாம் வேணாம்.” என்றேன்.

ஓருத்தி, “டேய் இங்கபாருடி பயங்கர புத்திசாலியா இருக்கான். இவன் அம்மா மார்புல நாம் போய் தொங்கனாத்தான் இவனுக்கு புடிக்குமா...ஏன் மன்மதராசாவுக்கு தனியா வந்தா புடிக்காதோ.” என்றாள்.

“ப்ளீஸ்...ப்ளீஸ்...எங்கம்மா வலியால துடிச்சிகிட்டிருப்பாங்க...சீக்கிரம் போஙகடி.” என்று குத்துக்காலிட்டு உட்கார்ந்து அழுதேன்.

“சரி உங்கம்மா மேனகா மார்புல நாங்க மறுபடியும் போய் தங்குனும்னா... நீ எங்ககூட நல்லா விளையாடனும்... நாங்க சந்தோஷப்படறளவுக்கு விளையாடனும் சரியா.” என்று நிபந்தனை போட்டார்கள்.

வேறு வழியில்லாமல் “சரிங்கடி...ஆனா விளையாட்டை சீக்கிரம் முடிச்சடனும்... அம்மா பாவம் வலியால் துடிச்சிகிட்டிருப்பாங்க...அழுதுகிட்டிருப்பாங்க...” என்றேன்.

அவையிரண்டும் நமட்டுச் சிரிப்பு சிரித்தப்படி, “அது உன் கையிலத்தான் இருக்குடா சின்ன பையா...” என்றனர்.

“என்ன விளையாட்டு விளையாடலாம்.” என்றேன்.

“முதல்ல ஓடி பிடிச்சு விளையாடலாமா.” என்றனர் குதூகலம் சிரிப்புடன்.

“சரிங்கடி.” என்று நான் சொல்ல ஆளுக்கொரு மூலை என உருண்டோடினார். நான் அவர்கள் பின்னால் ஓட அவர்கள் என் பிடிக்கு தப்பாமல் நமட்டுச் சிரிப்பு சிரித்தப்படி உருண்டோடினர். நான் விடாமல் தொரத்தி ஓருத்தியை கப்பென்று பிடித்துவிட்டேன். நன்றாக கசக்கி பிழிந்து கிள்ளினேன்.

“டேய் வினித நான் உன் பெஸ்ட் பிரண்டுடா...இப்படி கசக்கி கிள்ளாதடா... எங்க மேல பாசம் வைடா...” என கெஞ்சினாள்.

“நான் ஏன் உங்கமேலே பாசம் வைக்கனும்... எங்கம்மா மார்பை கிழிச்சிகிட்டு அவங்களை வலியால கதறவிட்டுட்டு வந்து நிக்கும் உங்க மேலே நான் ஏன் பாசம் வைக்கனும்.” என்றேன் கோவமாக. இன்னும் வெறிக் கொண்டு பிழிஞ்சி கிள்ளினேன்.

அது ஐயோ என்று அது அலறியது.

“ப்ளீஸ் அப்படி கிள்ளாதேடா...எங்களுக்கு உன்னை ரொம்ப புடிக்கும்டா... நீ சின்ன குழந்தையா இருக்கும்போது நாங்க தான் உனக்கு பால் கொடுத்து காப்பாத்தினோம்...எங்க தசைக தான் உங்கம்மா உன் மேல வெச்ச பாசத்தை காட்டியது... நீ எங்க உயிர்டா...மேனகாவை விட எங்களுக்கு நீ தாண்டா முக்கியம்...” என்றாள் ஆசையாக அன்பாக.

அப்போதுதான் பார்த்தேன். மேலே பெரிய காம்பு அதன் அகன்ற பீடத்தின் மேல் நட்டு நின்றிருந்தது. அதன் வழியே புஸ் புஸ் யென்று பால் பீய்ச்சியடித்தது.

நான் கிள்ளி கசக்கிய இடத்தை இதமாக தடவி முத்தம் கொடுத்தேன் அது “வினித் வி லவ் யூ...” என்றது. என் பக்கத்தில் மற்றொருத்தியும் வந்து, “என்னையும் அந்த மாதிரி விளையாடுடா.” என்றது.

நான் இருவரையும், மென்மையாக தொட்டு, பிடித்து, கசக்கி, எச்சிலொழுக முத்தம் கொடுத்தேன். இரண்டும் துடித்து தடித்தது. “அப்படிதாண்டா... எங்களை இப்படி நடத்தனும்...இந்த பாசத்துக்காக எப்படி ஏங்கிப் போனோம் தெரியுமா... மத்தவங்க எங்களை எப்படி கையாண்டு சின்னாபின்னமாக்கிறாங் தெரியுமா...அவங்களை பார்த்தாலே பயம் தாண்டா.” என்று காம்புகளிலிருந்து புஸ் புஸ்ஸென்று பாலை பீய்ச்சியடித்தப்படி சொன்னார்கள்.

எனக்கு திடுக்கென்றது, “என்னடி சொல்றீங்க... உங்களை மத்தவங்க தொட்டாங்களா...” என்றேன் படபடப்புடன்.

“ ஐயோ...மன்னிச்சுடா...சாரி...வார்த்தை தவறிடுச்சு... உங்கப்பாவை தவிர வேறு யாரையும் உங்கம்மா தொட விட்டுருவாங்களா. கொன்னுடுவாங்க. நாங்க உங்கப்பா மேலே எவ்வளவு பாசம் வெச்சிருக்கோம். ஆனா உங்கப்பா அதை தெரிஞ்சுக்காமே, போராட்டா மாவு பிழியறாப்பால வெறியோடு பிழியறாரு. எங்க காம்பை சும்மா திருகி கசக்கி போட்டுவாரு. உங்கப்பாவைப் பார்த்தா எங்களுக்கு பயம் வந்து அழுதுடுவோம். எங்களை அன்பா யாராவது தொட மாட்டாங்களான்னு ஏங்குவோம். உங்கம்மா மேனகா உன்னை அவங்க மார்போடு தூக்கும்போது எங்களுக்கு எவ்வளவு சந்தோஷம் தெரியுமா. ஆனந்தத்துல துடிச்சுப் போய்டுவோம். எங்களை அன்பா நடத்துற ஓரு ஆள் கிடைச்சுட்டான்னு, நாங்க பால் கொடுத்து வளர்த்த பையன் எங்களுக்கு கிடைச்சாட்டான்னு இன்பமா இருப்போம். உன்னை நினைச்சி நினைச்சி, எங்க காம்புக இரும்பு ராடா மாறி துடிச்சுப் போய்டும்.” என்று துள்ளிக் குதித்தப்படி.

நான் அவர்களை அன்பாகவும் பாசத்துடனும் கசக்கினேன். முத்தமிட்டேன். தொட்டேன். மென்மையாக கிள்ளினேன். பிடித்து மசாஜ் செய்தேன். அதில் ஓருத்தி காம்பை என் வாய்க்கு கொண்டு வந்தாள். “பால் குடிடா வினித்.” என்றாள். நான் பால் குடித்தேன். இன்னொருத்தியும், “சேர்ந்து பால் குடிடா...” என்று தன் காம்பையும் என் வாயில் திணித்தாள். இரண்டு காம்பிலிருந்தும் பால் குடித்துக் கொண்டிருந்தேன். உபரி பால் என் வாயிலிருந்து வழிந்துக் கொண்டிருந்தது. வயிர் முட்ட பால் குடித்தேன். மறுபடியும் அவர்களை ஆறத் தழுவி முத்தம் கொடுத்தேன்.

அம்மா அங்கே முலையில்லாமல் ரத்தம் வழிந்து துடித்துக் கொண்டிருப்பாள் என்கிற எண்ணம் ஒரு புறம் என் நெஞ்சை அரிக்க. என் மொத்த உயிரையும் கொடுத்து என் அன்பையும் நேசத்தையும் அவர்கள் மேல் பொழிந்துக் கொண்டிருந்தேன். அவர்கள் திருப்தி அடைந்து விட்டார்கள் என எண்ணி நான் நிறுத்தினேன்.

என் அம்மாவின் முலைகளைப் பார்த்து, “போதுமா... என் அம்மா கஷ்டப்பட்டு கொண்டிருப்பாங்க... ப்ளீஸ் நீங்க போய் அவங்க மார்புல ஓட்டிக்கோங்க.” என்று பாசமாக கேட்டேன்.

அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். காம்புகளிலிருந்து பால் வழிந்துக் கொண்டிருந்தது. சிவந்துப் போயிருந்தார்கள். என்னை பார்த்து நமட்டுச் சிரிப்பு சிரித்து, “டா...டா...பாய் பாய்...” என்று சொல்லியவாறு புயல் காற்றைப் போல மாடிப்படிகளில் கீழிறிங்கி ஓடினார்கள்.

ஐயோ என் அம்மா என்னாவாது, இப்படி என்னை ஏமாற்றி ஓடுகிறார்களே, என்று நான் அவர்களைப் பிடிக்க இருக்கைகளை நீட்டியப்படி பின் தொடர்ந்தேன். என் அம்மாவின் முலையில்லாத ரத்தம் வழியும் மார்பை நினைத்து அழுதேன், கதறினேன், உடலெல்லாம் வியர்த்துக் கொட்டியது, சிறுநீர் முட்ட அடக்கமுடியாமல் கழித்துவிட என் உடம்பின் நடுப்பகுதியிலெல்லாம் ஈரமானது. பயங்கரமா கத்தினேன்.

“வினீனீனீனீனீனீனீனீனீனீனீனீத்த்த்...” என்று அம்மாவின் சத்தம் என் காதுகளில் விழ கண்களை திறந்தேன். அம்மா என்னை உலுக்கி கொண்டிருந்தாள். நான் வியர்வையாலும் சிறுநீராலும் தொப்பலாக நனைந்து நடுங்கிக் கொண்டும் அழுது கொண்டிருந்தேன்.

... தொடரும்

[Deep_Lover]

பயந்துப் போய் நைட்டியால் மூடியிருந்த அம்மாவின் முலைகளை இரு கைகளால் பலமாக வெறியுடன் பற்றி, “அம்மா...அம்மா... இது ரெண்டும் உன் மார்புல இருந்து கழண்டு ஓடிகிட்டிருக்கும்மா...” என்றேன்.

அம்மா புரியாமல் ”என்னடா சொல்றே...கெட்ட கனவு ஏதாவது வந்துச்சா...” என்று பதறினாள்.

அம்மாவின் முலைகளை மேலும் கசக்கி, “ஐயோ அம்மா பேசிகிடிருக்காதீங்கம்மா... இது ரெண்டும் ஓடிப்போச்சு...உங்க மார்பு ஃபுல்லா ரத்தமா இருக்கு...அவங்களை புடிங்கம்மா.” என்று உறுமி அவசரப்படுத்தினேன்.

“ஓடிப் போச்சா... ரத்தமா இருக்கா...என்னடா சொல்ற.” அம்மா குழம்பிப் போனாள்.

என் உடம்பெல்லாம் முறுக்கி துடித்தப்படி, “நைட்டியை கழட்டி காட்டுங்கம்மா...பந்து ரெண்டும் இருக்கா இல்லையான்னு பார்க்கனும்...” என்று அம்மாவின் நைட்டியை இழுத்து உயிரே போய்விடுவதைப் போல அரண்டுப் புரண்டேன்.

விக்கித்துப் போன அம்மா நான் ஆர்ப்பாட்டம் செய்வதைப் பார்த்து பயந்துப் என்னை சாந்தம் படுத்த முயன்றாள். ஆனால் நான் முரடனாக மாறி முரண்டுப் பிடித்தேன். ஒரு கட்டத்தில் அம்மாவால் ஓன்றும் செய்யமுடியவில்லை. என்னை பார்த்து அரண்டுப் போய் நைட்டியை தலைக்கு மேலாக கழட்டினாள். பிராவில்லாத அம்மாவின் இரண்டு முலைகளும் குலுங்கி மேலும் கீழும் ஆடி என்னைப் பார்த்து சிர்ப்பதைப் போலிருந்தது.

நிம்மதி மூச்சுவிட்டப்படி, “அப்பாடா...வந்து மார்புல ஓட்டிகிட்டீங்களா... ரொம்ப தேங்க்ஸ்டி...” என்று முலைகளை அன்பாக தடவிப் பார்த்து, நேசத்துடன் பலமாக எச்சிலொழுக ப்ச்ச்க் ப்ச்சக் என்று பல முறை முத்தமிட்டேன்.

கொஞ்சம் ஆசுவாசப்படுத்தி, “இனிமே என் அம்மா மார்புலேர்ந்து கழண்டு வரக்கூடாது தெரியுமா...” என்று அவர்களை செல்லமாக அழுதுச் சிரித்துக் கொண்டு பட் பட் என்று அடித்தேன். அவையிரண்டும் கமுக்கமாக இருந்து என்னை பார்த்து நமட்டுச் சிரிப்பை உதிர்ப்பதைப் போலிருந்தது.

“நீங்க ரெண்டுப் பேரும் உண்மைல எனக்கு ஃபிரண்ட்ஸ்ன்னா...என் அம்மா மார்புலேயே இருக்கனும் சரியா...நீங்க எப்ப கூப்பிட்டாலும் நான் உங்க கூட விளையாடுறேன்...என்ன சொல்றீங்க...” என்று காதை அவர்கள் பக்கம் எடுத்தச் சென்றேன். அவர்கள் பதில் சொல்லவில்லை.

“ஓ...ஓ...அம்மா இருக்காங்கன்னு பயப்படறீங்களா...பயப்படாம சொல்லுங்க...” என்று இரண்டு முலைகளை செல்லமாக கிள்ளினேன்.

நடப்பவற்றை பேயறைந்தவளைப் போல பார்த்துக் கொண்டிருந்த அம்மா, இப்போது சுதாரித்துக் கொண்டாள், “என்னடா வினித் நடந்துச்சு... அம்மாவுக்கு தெரியனும்ல... இது அம்மா பந்துல...இதை பத்தி நான் தெரிஞ்சிக்க வேணாம்.” என்று என் தலையை மெதுவாக தடவியப்படி கேட்டாள்.

நான் அம்மாவின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு, “அம்மா இது ரெண்டும் உங்ககிட்ட சொல்லாமா மார்புலேருந்து துள்ளி குதிச்சிட்டு என்கிட்ட விளையாட வந்திருச்சு. எனக்கு புது ஃபிரண்ட்ஸ் கிடைச்சுதுன்னு சந்தோஷப்பட்டேன். பேர் என்னான்னா இரண்டு பேரும் உங்க பேரை சொல்றாங்க. எங்கம்மா மார்புலேருந்து ரத்தம் வந்து வலியில துடிச்சிகிட்டிருப்பாங்களேன்னு கேட்டா. என்னை தான் அவங்களுக்கு புடிச்சிருக்காம். அன்பா விளையாடனா உங்க மார்புல போய் மறுபடியும் மாட்டிகிடுவாங்கலாம். சரின்னு அவங்க கூட அன்பா விளையாண்டே. அன்பா கசக்கி முத்தம் கொடுத்து கிள்ளி வாயால கவ்வுனே. அப்புறம் ரெண்டு பேரும் எனக்கு பால் குடுத்தாங்க. பால் வந்துகிட்டேயிருந்துச்சும்மா. அவங்களுக்கு அப்பாவை பார்த்தா ரொம்ப பயம். அவங்களை அப்பா கண்ணு மண்ணு தெரியாம கசக்கி பிழிஞ்சி கடிச்சு கொதருவாரம்மா. உயிர் போகிறளவுக்கு பயமாம் அவங்களுக்கு. சரி பாசமா விளையாண்டுட்டோம் போதும் என் அம்மா மார்புல போய் ஓட்டிகிங்கோங்க கேட்டேன். சரின்னு சொல்லிட்டு என்னை ஏமாத்திட்ட்டு ஓரே ஓட்டமா ஓட்டிட்டாங்க. அவங்க பின்னாடியே ஓடினேன். கண்டே பிடிக்க முடியலம்மா. ஐயோன்னு அலறி அழுதுக்கிட்டிருந்தேன். அம்மா வலியால் துடிப்பாங்களேன்னு துடிச்சிப் போய்ட்டேன். இப்ப என்னடான்னு எனக்கு தெரியாம உன் மார்புல வந்து மறுபடியும் ஓட்டிகிட்டாங்கம்மா... ரொம்ப குறும்பு பண்றாங்கம்மா.” என்றேன்.

அம்மாவுக்கு புரிந்துப் போய்விட்டது நான் கனவுலகில் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருந்தேன் என்பது. ஆனால் இந்த கனவை நான் கண்டிருக்க கூடாது இல்லையில்லை இந்த கனவு வந்திருக்க கூடாதென்று அவளின் உள்மனம் கண்டிப்பாக சொல்லியிருக்க வேண்டும்.

குற்ற உணர்வால் அம்மாவின் முகம் துவண்டுப் போய் பெரும் பாவத்தின் பாரத்தை சுமப்பதைப் போலிருந்தாள் அம்மா.

“அது வெறும் கனவுடா...அது உண்மையில்லை பயப்படாதே வினித்” மெதுவாக என் நெற்றியில் முத்தமிட்டு அரவணைத்து எனக்கு பாதுகாப்பை கொடுத்தாள்.

என்னால் கனவு என்று நம்ப முடியவில்லை. எல்லாம் இரத்தமும் சதையுமுமாக நடந்தாக என் மனம் சொல்லியது. “இல்லம்மா சாமி மேல சத்தியம், உண்மையா நடந்துச்சு... நன் என் கண்ணால பார்த்தேன்.” என்றேன்.

அம்மாவின் முலைகளை கெட்டியாக பற்றிக் கொண்டேன்.

இதுவரை இருட்டில் மட்டும்தான் அம்மாவின் முலைகளை பார்த்திருக்கிறேன். இருட்டில் பதுங்கியிருந்து அது தன் வனப்புகளை வளைவுகளை பரிணாமங்களை காட்டிக் கொண்டிருந்தது.

ஆனால் முதன் முறையாக காலை ஆதவனின் இளம் கதிர்களால் வெளிச்சம் காட்டப்பட்ட அம்மாவின் முலைகள் என் கண்களை தாக்கியது. அந்த முலைகளின் கதிர்வீச்சு என் கண்களுக்கு உள் புகுந்து என் மூலைக்கு எட்டியது. அதன் அழுகு என் நாடி நரம்பு ஆன்மாவில் புகுந்து அதனிடம் என்னை அடிமையாக்கியது. என்வொரு உருவம். என்னவொரு காம்பு மேடு. என்னவொரு காம்புகள். அதன் மேல் வாழ்கையே கழித்து செத்துவிடலாம் என்ற எண்ணம் தோண்டும்.

அந்த முலைகளின் அழகை உலகத்தில் வேறு எந்த முலைகளும் தந்துவிடாது என்பது எனக்கு தெரியாமல் என் ஆழ்மனதில் பதிந்துவிட்டது. ஏன் விலாசினியின் முலைகள் கூட என் அம்மாவின் முலைகளுக்கு கீழ்தான்.

இந்த முலைகள் எனக்கு நண்பர்களாக இருப்பது எனக்கு பெருமை ஏற்பட்டது. அவைகளை என் ஆசைத்தீர முட்த்தமிட்டேன். அவைகள் காட்டிய பாசத்தை அன்பை நேசத்தை நான் திருப்பி அவர்களுக்கு காட்டினேன்.

”அம்மா நான் எப்படி பால் குடித்தேன்னு இவங்க எனக்கு சொல்லிக் குடுத்தாங்க.” என்றேன் சந்தோஷமாக.

அம்மாவுக்கு தூக்கிவாரி போட்டது. “என்னடா சொல்றே...”

நான் சட்டென்று அம்மாவின் ஒரு காம்பை விரல்களால் இழுது என் வாய் மேல் பதித்து காம்பை என் வாயினுள் இழுத்து உறிஞ்ச ஆரம்பித்தேன். அம்மாவின் உடல் அதிர்ந்து திடுக்கிடுவதைப் உணர முடிந்தது. அம்மாவின் உடலில் அலையலையாக ஏதோ உணர்ச்சிகள் பாய்வதை உணர முடிந்தது.

கொஞ்ச நேரம் அம்மா என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் இருந்தாள்.

அம்மா விசும்பியப்படி மெதுவாக என் வாயிலிருந்து அவள் காம்பை விடுவித்தாள். என்னை மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள். முலைகளால் என்னை ஆறுதல் படுத்துவதைப் போலிருந்தது.

“எல்லாம் என்னால் தாண்டா...” என்று அவளுக்குள்ளே ரணவேதனையுடன் முனுமுனுத்தாள்.

கொஞ்ச நேரம் கழித்து, “வாடா வினித் குளிக்கலாம் வாடா...” என்று என்னை தன் மார்பிலிருந்து சற்றி விலக்கினாள்.

“அம்மா...வேணாம்மா நான் இப்படியே இந்த சிறுக்கிகளை பிடிச்சிகிறேம்மா. இல்லேன்னா ஓடிப் போயிரும்.” என்று அம்மாவின் முலைகளை கப்பென்று பிடித்தேன்.

அம்மா என் கனவு எனக்கு ஏற்படித்தியிருந்த தாக்கத்தை புரிந்து நிலைகொல்நிது,”அம்மா பிராவும் ஜாக்கெட்டையும் போட்டா இவங்களால ஈஸிய என் மார்பை விட்டு எஸ்கேப்பாக முடியாதுடா...” மெல்லிய குரலில்

நான் விடாப்பிடியாக முலைகளை பிடித்துக் கொண்டு, “உங்களுக்கு தெரியாதும்மா, இவங்க ரொம்ப மோசம் ஏமாத்துகாரிங்க. நீங்க ப்ரா ஜாக்கெட் போட்டாலும் எப்படியோ ஓடிப்போய்டுவாங்க... இதுகள நம்பவேக் கூடாதம்மா...” என்றேன்.

நான் அவளின் முலைகளை எப்பேற்பட்ட பூகம்பம் வந்தாலும் விட மாட்டேன் என்று அம்மாவுக்கு தெரியும்.

“அப்ப என்ன பண்ணனும்...” மனதளவில் வலுவிழுந்த அம்மா கேட்டாள்.

நான் என் கையில் மாட்டிய முலைகளைப் பார்த்தேன், என் கையில் பிடிப்படாமல் திமிறிக் கொண்டிருந்தன, “இந்த குறும்புக்காரிகளை, ஓடிப்போகாதளவுக்கு கட்டிப் போட்டுறுங்கம்மா... கெட்டியான கயிறால ஸ்ட்ராங்க்கா கட்டிப் போடுங்கம்மா” என்றேன்

அம்மா நான் சொன்ன யோசனை சிறிது நேரம் யோசித்து “சரிடா...” என்றாள்.

“இந்த ஏமாத்துக்காரிகளை கொஞ்சம் கெட்டியா பிடிம்மா...” என்று என் கையை விடுவிக்க, அம்மா தன் கையால் தன் முலைகளை கசக்கியப்படி பிடித்தாள். நான் ஓடிப் போய் துணி உலர்த்த பயன்படும் கெட்டியான நைலான் கயிற்றை எடுத்து வந்து அம்மாவிடம் கொடுத்து, “இதால அவங்களை கட்டிப் போடுங்க...” என்றேன்.

...தொடரும்.

[Deep_Lover]

அம்மா கயிற்றையும் என்னையும் தன் கைகளால் பற்றிய முலைகளையும் மாறி மாறி பார்த்தாள். அம்மாவின் மனதில் என்ன ஓடியது என்று தெரியவில்லை. ஆனால், இப்போது நினைத்துப் பார்த்தால், தன் மகன் தன் முலைகளை ஓடிப்போகாதளவுக்கு கட்டிப் போடும்படி தாயிடம் சொல்லும் போது, அந்த தாயின் மனதில் என்ன ஓடும் என்று தெரியவில்லை.

ஆனால் என் தாயின் மனதில் குற்றணர்வு எரிமலையாக வெடித்தது. செய்துவிட்ட பாவத்தின் தீ அவளின் ஆன்மாவையும் உடலையும் எரித்துக் கொண்டிருந்தது. வாழ்வதே சாபம் என்று தோன்றும். நரகம் இருக்கும்வரைக்கும் அதில் குடிக்கொள்ள தோன்றியிருக்கும்.

அம்மா முகத்தில் அவ்வளவு வேதனை பரிதவிப்பு.

சட்டென்று அம்மா முகத்தில் ஓரு பாவனை குடிக்கொண்டது. தனக்கு தானே தண்டனை கொடுக்கும் பாவம். கொடூருமான தண்டனை கொடுக்கும் பாவம். காமம் பாசத்தைக் காட்ட அதைத்தானே கேட்கும்.


அம்மா மெதுவாக அந்த கயிற்றை ஒரு முனையை பிடித்து முலைகளின் மேல் வைத்து மீதி கயிற்றை அவளின் பரந்த முதுகுப்பக்கமாக போட, நான் அதனை எடுத்து பின்புறமாக சுற்றி மறுபடியும் அம்மாவிடம் குடுத்து, “நல்லா டைட்டா கட்டுங்கம்மா...அவங்க ஓடவே கூடாது.” என்றேன்.

அம்மாவின் முகத்தில் வேதனை கலந்த புன்முறுவல்.

சுற்றி எடுத்த வந்த கயிற்றை உடம்பையும் முகத்தையும் முறுக்கி ஒரு கையால் பிடித்து மறுகையால் கயிற்றின் முனையை பிடித்து பல்லை கடித்து...ம்ம்ம்ம்... என்று அசுர பலம் கொண்டு இழுத்துப் கயிற்றை முதுகுப்பக்கமாக போட, நான் முதுகுப் பக்கம் சென்று மறுபடியும் கயிற்றை அம்மாவின் மார்புக்கு முன் கொண்டு வந்தேன்.

அம்மா இன்னும் தன் முழுப்பலத்தை காட்டி இழுத்து கயிற்றை முதுகுப்பக்கமாக போட்ட கட்ட ஆரம்பிக்க நான், “இன்னும் டைட்டாம்மா...” என்று அம்மாவை ஊக்கப்படுத்தியப்படி கயிற்றை ஓவ்வொரு சுற்றுக்கும் அம்மாவிடம் கொடுத்து கொண்டேயிருந்தேன். அம்மா இறுக்கமாக பத்து சுற்று சுற்றி யாராலும் அவிழ்க்க முடியாத முடிச்சுப் போட்டாள். மேல் மூச்சு விட்டப்படி சுவரோரம் சாய்ந்து கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.

வலிகளை வரவேற்றுக் கொண்டிருந்தாள். வலி ஏற ஏற அம்மாவின் முகத்தில் தண்டனை ஏற்கும் இன்ப உணர்ச்சி தெரிந்தது.

இப்போது நயிலான் கயிற்றால் சுற்றப்பட்ட அம்மாவின் முலைகளைப் பார்த்தேன். முலைகளின் தோல் கிழிக்கமளவுக்கு அம்மா சுற்றியிருந்தாள். இன்னும் கொஞ்சம் இழுத்திருந்தால், முலைத்தோல் கிழிந்து ரத்தம் வடிந்திருக்கும். வேறு யாராவது பெண் முலைகளாக இருந்தால், இந்நேரம் மார்போடு மார்பாக அமுங்கிப் போய் தன் மேடு வனப்பை இழந்து தட்டையாக மாறியிருக்கும். ஆனால் அம்மாவின் முலைகளோ, சற்றுத்தான் அமுங்கிப் போயிருந்தன. வடிவும் உருவமும் அப்படியே தான் இருந்தன. அது அம்மாவின் முலைகளின் திரட்சிக்கு திடாகத்திருத்துக்கு சாட்சி, கயிற்றின் இடைவெளியில் முலைகள் பிதுங்கி சதை துண்டுகளாக காட்சியளித்தது. காம்புள் கயிற்றில் இடைவெளியில் வெளியே தள்ளி துருத்திக் பெரிதாகி வெடித்துவிடும் போலிருந்தது. அதன் பல பாலூற்று ஓட்டைகளின் திறப்பின் வழியாக இரத்தம் எந்த நேரமும் வெளியே வந்துவிடும் என்றளவில் இருந்தது.

வெள்ளைவெளரேன்றிருந்த அம்மாவின் முலைகள் மாலை நேரத்து வானம் போல பொன் நிறமாக சிவந்துக் காணப்பட்டது.

இது அம்மா தனக்கு தானே கொடுத்துக் கொண்ட தண்டனை. அம்மா கயிற்றை கட்டிய விதத்தில் அவள் முலைகளில் நரக வேதனை வலி ஏற்பட்டிருக்கும். அம்மா கண்களில் வலி கண்ணீர் துளிகளை காண முடிந்தது. கன்னியாஸ்திரீகள், ராத்திரி நேரத்தில், தங்களுக்கு ஏற்பட்ட காம இச்சைகளுக்கும் ஆசைகளுக்கும் தங்களை தாங்களே சாட்டையால் அடித்து மெழுவர்த்தியால் சூடு போட்டு தங்களுக்கு கொடுக்கும் தண்டனைக்கு ஓப்பானது அம்மா தனக்கு தானே கொடுத்துக்கொண்ட தண்டனை என்று நான் பல ஆண்டுகள் கழித்துதான் உணர முடிந்தது.

அப்போது எனக்கு இருந்த ஓரே குழந்தைத்தனமான எண்ணம், எப்படி அம்மாவின் முலைகளை அடக்கி காப்பாற்றி அவள் மார்பில் வைப்பது என்பதே. எனக்கு அம்மாவின் முலைகள் மீது நம்பிக்கையில்லை. எப்போது வேண்டுமானாலும் கழன்று ஓடிவிடும் என்று அஞ்சினேன்.

அம்மாவின் வேதனை, எண்ணங்கள், வலி மற்றும் உணர்ச்சிகளையெல்லாம் புரிந்து அறிந்துக் கொள்ளும் வயதில்லை எனக்கு.

“இப்ப என்னாங்கடி பண்ணுவீங்க...” என்றேன் நைலான் கயிற்றால் சிக்கி சின்னாபின்னமான முலைகள் முன் என் கைகளை ஆட்டியப்படி.

அவைகள் பேசாமல் இருந்தன. “என்னாங்கடி பேச்சு மூச்சே காணோம். இப்ப தைரியமிருந்தா ஓடுங்கடி...” என்று அம்மாவின் முலைகளை அதட்டிக் கொண்டிருந்தேன்.

”இனிமே இது இரண்டும் தப்பவே முடியாது வினித்...” என்று வலியை அடுக்கிக் கொண்டு பாசமாக ஒரு புன்னைகை வரவழைத்து அம்மா சொன்னாள்.

அம்மாவின் அலங்கோலமான முலைகளை சில நொடிகள் பார்த்து, “இந்த ஏமாற்றுக்காரிங்க தப்ப முடியாதும்மா...” என்றேன்.

அம்மா ஐயோ அம்மா என்று வலியால் முனுகியப்படி எழுந்து, நைட்டியை போட்டுக் கொண்டு என்னை குளியலறைக்கு அழைத்துக் கொண்டுச் சென்று நன்றாக தெய்த்து குளிப்பாட்டி விட்டாள். எப்போதும் என்னை குளிப்பாட்டும் போது நைட்டியை கிழிக்கமளவுக்கு தொங்கும் அம்மாவின் முலைகள் எந்த ஒரு சலனமின்றி அடக்க ஓடுக்கமாக இருந்தன. ஆனால் அம்மாவின் முகத்தில் தாங்க முடியாத வேதனை. பல்லை கடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அப்போதைக்கு அப்போது, அம்மா வலியால் முனுகியப்படி ஆனால் முகத்தில் அன்பு புன்னகை மாறாமல் எனக்கு குளிப்பாட்டினாள். நேற்று இரவு நடந்தவற்றை கழுவி அழிக்க நினைத்து என்னை குளிப்பாட்டியதைப் போலிருந்தது.

என் இடுப்பு பகுதியை அம்மா பார்க்க பயந்து அதை தவிர்ப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது.

டவலால் என்னை துடைத்து என் இடுப்பில் அதனை சுற்றி வீட்டிற்கு வந்தோம்.

எனக்கு அம்மாவின் முலைகள் ஓடியிருக்குமா என்ற சந்தேகம் ஏற்பட்டது.

“அம்மா அந்த சிறுக்கிக ஓடினாலும் ஓடியிருப்பாங்க...இருக்காங்களா இல்லையா என ஒன் டைம் பார்த்திரலாம்மா...” என்று பயந்தப்படி கேட்டேன்.

சில வினாடிகள் ஆடிப் போன அம்மா, “அம்மா அதை ஸ்டராங்க கட்டிப் போட்டிருக்கேன். எங்கும் ஓடிர மாட்டாங்க...” என்று கெஞ்சுவதைப் போல சொன்னாள்.

“இல்லம்மா ஒரு தடவை பார்த்திரலாம்...” என்றேன் விடாப்பிடியாக.

அம்மா கண்களை மூடினாள். வரப்போகும் வலியை எதிர்ப்பார்த்து, தன் மகனிடம் முலைகளை காண்பிக்கும் நிலைமையை நினைத்து கண்களை மூடினாள்.

அம்மா பொறுமையாக வலியில்லாமல் எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு மெதுவாக நைட்டியை தலை வழியே கழட்டினாள்.

அப்பாடா என்று என் மனம் நிம்மிதியடைந்தது. அம்மாவின் முலைகள் அம்மா கட்டிப்போட்டப்படி அப்படியே இருந்தது. கயிற்றுக்குள் சிக்கி சின்னாப்பின்னமாக இருந்தது.

சட் சட் என்று செல்லமாக அதனை தட்டினேன். அம்மா வலியால், “ஆஆஆஆ...” என்ற அலறினாள். எங்கே நான் பயந்துப் போய்விடுவேனோ என்று பல்லை கடித்து வலியை பொறுத்துக் கொண்டாள். கயிற்றின் இடையே தொங்கிக் கொண்டிருந்த இரண்டு காம்புகளை பிடித்து திருகினேன். அம்மாவின் உடல் ஒருமுறை உதறியது. வலியால் துடித்தது. ஆனால் அடுத்த வினாடி, அம்மாவின் உடல் வலியால் துடிப்பதை விட இன்பம் வந்து பாய்ந்ததை அறிந்து அவமானத்தால் துடிப்பதை, பல வருடங்களுக்கு பின் அந்த காட்சியை அசைப் போடும் போது தெள்ளத் தெளிவாக எனக்கு தெரிந்தது.

“அம்மா இனிமே தப்பி போக மாட்டாங்கன்னு நினைக்கிறேன்.” என்றேன்.

“கண்டிப்பா தப்பி போக மாட்டாங்க...” என்றாள் அம்மா ஏதோ பெரும் சரிவில் உருள இருப்பவளைப் போல.

அம்மா நைட்டியை மெதுவாக வலியுடன் முனுகியப்படி மாட்டினாள். என்னை பார்த்து வெற்று வேதனை புன்னகையொன்றை உதிர்த்து, காலை உணவை வலியுடன் தயார் செய்தாள். வலித் தாங்கமுடியவில்லை போலும் அம்மா கண்களில் நீர் வழிந்து நின்றது.

அம்மா ஏன் அழுகின்றாள் என்று தெரியவில்லை. ஒருவேளை முலைகள் ஓடிவிடும் என்று பயப்பட்டிருப்பாளோ என்று எண்ணி, “அம்மா பயப்படாதீங்கம்மா... நான் நைட்டிக்கு கீழே பார்த்துகிட்டிருக்கேன். பந்து ரெண்டு அந்த வழியா ஓடிப் போனா நான் புடிச்சிருவேன்...” என்று நான் சொல்ல, அம்மா அப்படி எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு அப்படியே ஓடிவந்து என்னை தூக்கி அரவணைத்து, “வினித்த்த்த்த்...” என்று அழுதாள். வலியால் துடித்தாள்.

எனக்கு ஓன்றுமே புரியவில்லை. கொஞ்ச நேரம் என்னை தூக்கி ஆசுவாசப்படுத்திவிட்டு, சமைக்க சென்று சமையல் செய்து முடித்தாள்.

செய்து நானும் அம்மாவும் உண்டோம்.

அம்மா வலியால் முனுகியப்படி வீட்டை சுத்தப்படுத்த தொடங்கினாள். அம்மா சுத்ததுக்கு பெயர் போனவள். கடகடவென் நேர்த்தியாக வீட்டை சுத்தப் படுத்துவாள்.

வீட்டை கூட்டியப்படி, “அப்பா வருவதற்கு சாய்ந்தரமாயிடும் போல...” என்றாள் அம்மா. அப்பா என்று சொல்லும் போது, அம்மாவின் உடலில் குடிக்கொண்டிருந்த வலி சோகம் பாவம் எல்லாம் சில வினாடிகள் மறைந்துப் போயின.

“அப்பா எனக்கு எல்லாம் வாங்கிட்டு வருவாரம்மா...” என்று கேட்டேன்.

“ஆமாடா....கண்டிப்பா...” என்றாள்.

அம்மா வீட்டை சுத்தப்படுத்திவிட்டு என் பக்கம் வந்து தரையில் உட்கார்ந்தாள். கொஞ்ச நேரம் மவுனமாக இருந்து அம்மாவே தொடர்ந்தாள், “இவங்க போக மாட்டாங்களே... கயிற்றை அவிழ்த்துடலாமா.” என்று அம்மா கேட்டது என் மனதை உலுக்கியிருக்க வேண்டும். ஆனால் அந்த வயதில் எனக்கு உறைக்கவில்லை.

என்னைப் பெற்ற அம்மா என்னிடம் பிச்சைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கின்றாள். நாலு தட்டு தட்டி அதட்டி உதைத்து வழிக்கு கொண்டு வரவேண்டிய வயதிலிருக்கும் என்னிடம் இப்படி பிச்சைக் கேட்டுக் கொண்டிருப்பதை நினைக்கும் போது, இப்போதும் எனக்கு நெஞ்சு வெடித்து அழுகை வரும். அம்மாவின் மனது என்ன பாடுப் பட்டிருக்கும் என நினைத்து ஓடிந்துப் போயிவிடுவேன்.

“கொஞ்ச நேரம் இரும்மா...அப்பத்தான் அதுகளுக்கு புத்தி வரும்...” என்றேன் அம்மாவின் மார்பை விரல்களால் குத்தியப்படி. அம்மா வலியால் ஆஆஆவென முனுகினாள்.

சில நொடிகள் கண்களை மூடி பெருமூச்சு விட்டாள் அம்மா.

“சரி வாடா வினித் தூங்கலாம்...” என்றாள்.

சட்டென்று நைட்டியை கழட்டினாள். நைட்டியை கழட்டும் போது. அது கயிற்றாள் கட்டப்பட்ட முலைகளை உராய அம்மாவின் முகம் வலியால் அஷ்ட கோனலானது. அப்படியே மல்லாந்து படுத்து கண்களை மூடி நிதானமாக மூச்சை விட்டப்படி சட்டென்று என்னை இழுத்து அவள் மார்பில் மீது குப்புற படுக்க வைக்க, நைலான் கயிற்று என் உடல் முழுக்க குத்த, நான் ஆவென்ற அலற, என் உடல் எடை அம்மாவின் முலைகள் மேல் சுற்றப்பட்ட நைலான் கயிற்றை பலமாக தோலினுள் அழுத்த, அது மேலும் முலைகளில் ஆழமாக பாய, எழுந்த பயங்கரமான நரக வேதனை வலியை அம்மா கட்டுப்படுத்துவதை, அவள் கீழ் உதட்டை தன் பற்களால் கடித்து முகம் கோணலாகி மூடிய கண்களில் வழியே நீர் கசிவதை வைத்து என்னால் உணரமுடிந்தது.

வலி பயங்கர்மாக இருந்திருக்க வேண்டும். இது அவளுக்கு தானே அளித்த தண்டனை என்று நினைத்து பொறுத்திருக்க வேண்டும். நைலான் கயிறு என் உடலை குத்த நான் நெளிந்தேன். நான் நெளிய நெளிய அம்மாவுக்கு வலி அதிகமெடுத்தது.

அம்மா வாயிலிருந்து மெதுவாக ஓஓஓஓவென்று வலியின் ஓலம் எழுந்தது. எனக்கு பயமேற்பட்டது. ஓன்றுமே புரியவில்லை.

...தொடரும்.

[Deep_Lover]

சட்டென்று அம்மாவின் முகத்தில் தெரிந்த மரண வலிகளில் ஒருத் துளி இன்பத்தை கண்டேன். நான் கயிற்றின் சொரசொரப்பினால் அசைய அம்மாவின் இன்பத் துளி அதிகரித்தது. எப்படி என்று தெரியவில்லை. இப்போது யோசிக்கும் போது, நான் அம்மாவின் கட்டிப்போட்ட மார்பின் மீது அசையும் போது, கயிற்றின் இடைவெளியில் வெடிப்பதைப் போல பெருத்து துருத்திக் கொண்டிருந்த காம்புகளை உராய்ந்துக் கொண்டிருந்தேன். அந்த காம்பு சீண்டல்களால் அம்மாவுக்கு அந்த வலியில் இன்பத்தை அடைந்திருக்கின்றாள்.

அம்மாவின் முகத்தை இப்போது கூர்ந்து அவதானித்தால், எந்த இன்பத்திற்காகவோ அம்மா தன் மீது நரக வலியை திணித்தாளோ அந்த வலிக்கு நிவாரணமாக அந்த இன்பமே வந்திருக்கின்றது. காமம் எந்த சந்துபொந்து கிடைத்தாலும் உயிர்ப்பித்து தாண்டவமாடிவிடும் என்பதற்கு சாட்சியாக அம்மா அப்போது இருந்தாள்.

நான் அசைவதால் அம்மாவுக்கு வலியிலிருந்து விடுதலை என்ற எண்ணமே இன்னும் என்னை அசைய தூண்டியது. அம்மா வலியில் இன்பத்தை அனுபவித்தாள்.

ஒரு கட்டத்தில் என்னால் முடியாமல் அப்படியே தூங்கிப் போனேன். எவ்வளவு நேரம் தூங்கினேன் என்று தெரியவில்லை. சட்டென்று முழிப்பு வந்தது. அம்மாவின் பக்கவாட்டில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தேன்.

எழுந்து அம்மாவின் கயிற்றால் கட்டப்பட்ட மார்பை பார்த்தேன். கயிற்றின் சிராய்ப்புகளால் அம்மாவின் முலைகள் ரத்தச் சிவப்பாய் மாறிப் போயிருந்தது. காயப்பட்டிருந்தன. அம்மா மல்லாந்துப் படுத்து வாயை சிறிது திறந்து மென்மையான குறட்டை விட்டு தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

எனக்கு தூக்கிவாரிப் போட்டது. கட்டப்பட்டிருந்த முலைகள் என்னை பார்த்து அழுதுக் கொண்டிருந்தன.

“என்னடி.... பண்ணுற குறும்பையெல்லாம் பண்ணிட்டு அழறீங்க...” என்றேன்.

“ப்ளீஸ்டா வினித் இந்த கட்டை அவிழ்த்து விடுடா... நாங்க இனிமே உங்கம்மா மார்புலத்தான் தொங்கிகிட்டிருப்போம். இனிமே உன் கூட விளையாடனும் இங்கேயே தொங்கிகிட்டு விளையாடுவோம். கழண்டுகிட்டு கீழே எல்லாம் வர மாட்டோம்.” என்றழுதனர்.

எனக்கு அவர்களை பார்க்க பாவமாக இருந்தது. “ப்ளீஸ் வினித் வலிக்குதுடா... எங்களுக்கும் வலிக்கிறதில்லாம...உங்கம்மாவுக்கு பயங்கரமா வலிக்குதுடா... அவங்க வெளியே சொல்ல முடியாம அழுதுகிட்டிருக்காங்க...ப்ளீஸ் கட்டை அவுத்து விடறா... நாங்க இங்கேயே தொங்கிட்டிருப்போம்...” என்று என்னிடம் அழுதனர்.

“சத்தியமா கழண்டு வரமாட்டீங்களே...” கறாராக அவைகளிடம் கேட்டேன்.

“பிராமிஸ்...உங்கம்மாவை பாருடா எப்படி வலியோட தூங்கறாங்கன்னு” என்றனர்.

“எங்கம்மாவுக்கு வலிச்சிருக்குமா...” என்றேன்.

‘ஆமாட உங்கம்மாவுக்கு வலிக்குதுடா... உனக்காக இந்த வலியெல்லாத்தையும் பொறுத்துக்கிறா... யாராலேயும் இந்த வலியை பொறுத்துக்க முடியாது... உங்கம்மாவாலத்தான் தன் மகனுக்காக பொறுத்துக்கறா...” என்றனர்.

தூக்கத்திலும் அம்மா வலியால் முனுகினாள். அம்மாவின் முலைகள் கழண்டு ஓடும் பயமில்லாமல் போய்விட்டதால், எனக்கு இப்போது அம்மாவின் வலியினை உணரத் தொடங்கினேன். துடித்தேன்.

“ஐயோ...அம்மாஆஆஆஆ...” என்றலறினேன்

“அம்மா...அம்மா எழுந்திருங்கம்மா...” என்று அம்மாவை உலுக்கினேன்.

அம்மா திடுக்கிட்டு முழித்து, கண்களை திறந்து என் அலறும் முகத்தைப் பார்த்து, “என்னாச்சு வினித்...” என்று அக்கறையுடன் பதறி எழ முயன்றாள்.

ஆனால் அடுத்த கணம் வலியினால், “யம்ம்மாஆஆஆஆ...” என்று துடித்து, “என்..ன்ண்டாஆஆ....ஆச்ச்ச்ச்சு...” என்று வலியில் துடித்தப்படியே பாச அக்கறையுடன் கேட்டாள்.

“உங்களுக்கு வலிக்குதுன்னு எனக்கு ஏன் சொல்லல...” அம்மா முகத்துல பாசத்துடன் ப்சக் ப்சக் என்று முத்தமிட்டேன்.

அம்மா ஒரு கணம் கணத்த சிந்தனை மவுனம் காத்தாள். வலியே இன்பம் என நினைத்திருப்பாளோ. மகனுக்கு தியாகம் என்று நினைத்திருப்பாளோ. முலைகளைப் பற்றி நான் பகல் கனவு கண்டதுக்கு அவள் தான் காரணம் என்று வலியை தண்டனை என்று ஏற்றிருப்பாளோ. காமத்தை அடித்து துரத்த அந்த வலிதான் காரணம் என்று நினைத்திருப்பாளோ. என்ன நினைத்திருப்பாள் என்று இதுவரை எனக்கு தெரியவில்லை.

ஆனால் அம்மா சொன்னது, “இப்படி இதுக ரெண்டு கட்டிப்போடலைன்னா ஓடிப்போயிடுமே...” என்று கண்கலங்கி வரவழைக்கப்பட்ட புன்னகையுடன் சொன்னாள். புன்னகை சிரிப்பாக மாறியது.

“இவங்க இனிமே உங்க மார்புலேர்ந்து கழண்டு போகமாட்டேன்னு என்கிட்ட காட் பிராமிஸ் பண்ணிட்டாங்கம்மா கயிறை அவுறுங்கம்மா...உங்களுக்கு வலிக்குது...” என்று அம்மாவை துரிதப்படுத்தினேன்.

”யம்மாஆஆஆ...” என்று வலியோடு அம்மா எழுந்து உட்கார்ந்தாள்.

“ரொம்ப வலிக்குதாம்மா...” என்றேன்.

“இல்லடா...” என்றாள் முகத்தை சுழித்தப்படி.

அம்மா கயிற்றின் முடிச்சை அவிழ்க்க தொடங்கினாள். அவளால் முடிச்ச அவிழ்க்க முடியவில்லை. முடிச்சு நன்றாக இறுக்கமாக இருந்தது. சின்ன அசைவும் அம்மாவுக்கு வலியை கொடுத்தது. அவ்வளவு இறுக்கமாக கட்டியிருந்தாள். ஒரு கட்டத்தில் அவளின் முயற்சியே வலியை அதிகமாக்கியிருக்க வேண்டும். முடியால சலித்துப் போய் விட்டுவிட்டாள்.

“வினித்...அந்த சிஸ்ஸரை எடுத்துட்டு வாடா...” என்று அம்மாச் சொல்ல நான் ஓடிப் போய் கத்திரிக்கோலை எடுத்து வந்து அம்மாவிடம் கொடுத்தேன். அம்மா வலியால் துடித்தப்படி உதட்டை பல்லால் கடித்தப்படி எப்படியோ முடிச்சை கத்திரித்து அவிழ்த்துவிட்டாள்.

மெதுவாக நைலான் கயிற்றை எடுக்க ஆரம்பிக்க, அது அம்மாவின் முலைகளின் தோலை சர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ரென்று கொஞ்சமா பீய்த்துக் கொண்டு விடுப்பட அம்மா, “கடவுளேஏஏஏஏஏ...” என்று வலியால் துடித்தப்படி அழ ஆரம்பித்தாள்.

எனக்கும் அழுகை வந்தது. அம்மாவுக்கு இப்படி கயிற்றை கட்டி வலியெடுப்பது என்னால்தானே என்று குற்றணர்வு தாக்க அழ ஆரம்பித்தேன்.

கயிறு அம்மாவின் முலைகளிலும் முதுகிலும் நன்றாக தோலுடன் பின்னி ஓட்டிக் கொண்டிருந்தது. அம்மாவால் வலியை பொறுத்துக் கொண்டு கயிற்றை எடுக்க தைரியமில்லாமல் கைவிட்டுவிட்டாள். நடுங்கிய அழும் குரலில், “வினித் அம்மாவுக்கு ஹெல்ப் பண்ணுடா...இந்த கயிறை எடுத்துவிடுடா...” என்று உதட்டை பல்லால் கடித்து கண்களை மூடினாள்.

நான் மெதுவாக கயிற்றை பிடித்து எடுக்க ஆரம்பித்தேன். அது சர்ர்ர்ர்ர்ர்ரென்று அம்மாவின் தோலை பீய்த்து எடுத்தப்படி விடுப்பட்டது.

அம்மா, “ஐயோஓஓஓஓஒ....” என்று அலறி வாய் விட்டு அழ ஆரம்பித்தாள்.

நான் பயந்துப் போய் கயிற்றை விட்டு அழ ஆரம்பித்தேன்.

அம்மா அழுதப்படி, “வினித் நிப்பாட்டாதேடா எடுத்துவிடுடா...” என்று கத்தினாள்.

நான் கயிற்றை பிடித்து எடுத்து இழுத்து அம்மாவை சுற்றி வர, கயிறு சர்ர்ர்ர்ர்ர்ர் என்று தோலை பிடித்துக் கொண்டு வந்தது. வலியால் துடித்தப்படி, “அய்யோஓஓஓ...அம்மாஆஆஆஆ...அய்யோஓஓஓ...அம்மாஆஆஆஆ...அய்யோஓஓஓ...அம்மாஆஆஆஆ...அய்யோஓஓஓ...அம்மாஆஆஆஆ...அய்யோஓஓஓ...அம்மாஆஆஆஆ...அய்யோஓஓஓ...அம்மாஆஆஆஆ...” என்று அம்மா அலற ஆரம்பித்தாள். கயிறு விடப்பட்ட இடத்தில் மெல்லிய இரத்த துளிகள் இருந்தன.

நானும் பயந்துப் போய் அழுதப்படி அம்மாவை பத்து முறை சுற்றிவந்தேன். கயிறு முழுவதுமாக வந்துவிட்டது. அதுவரை சிறைப்பிடிக்கப்பட்ட அம்மாவின் முலைகள் ஆனந்தத்தில் துள்ளி குதித்தன. அம்மாவின் முலைகளிலும் முதுகு பக்கத்திலும் வரிவரியாக தோலை பீய்த்தெடுத்த ரத்தக் கோடுகள் தெரிந்தன. பயத்தால் அழ ஆரம்பித்தேன். அம்மாவும் அழ ஆரம்பித்தாள்.

“எல்லாம் என்னால் தான்...சாரி அம்மா...சாரி அம்மா... என்னை அடிங்க... என்னை அடிக்க...” என்று அழுகையால் மூக்கொழுகியப்படி அம்மாவின் கையை தூக்கி என்னை அடிக்கச் சொன்னேன்.

குணிந்து அழுதுக் கொண்டிருந்த அம்மா தலையை தூக்கி என்னை தன் பக்கம் இழுத்து, “ நீ ஓன்னும் பன்னலேடா விணித்...எல்லாம் அம்மாவாலத்தான் வந்தது...” என்று என் மூக்கில் ஓழுகியதை கட்டை ஆட்காட்டி விரல்களால் மூக்கை அழுத்தி பிடித்து எடுத்து தன் பாவாடையில் துடைத்து, என்னை அவளின் மார்போடு அழுத்தி, “அழாதேடா வினித்...” என்றாள்.

எனக்கு என்ன வந்ததோ தெரியவில்லை. அடக்க முடியாமல் ஓவென்று குரலெத்து ஆரம்பித்தேன். அம்மாவின் வலி நிறைந்த நிராதரவான நிலையை நினைத்து என் மனம் அழுதது.

அம்மா எவ்வளவோ முயன்றாள் என் அழகையை அடக்க. ஆனால் என் அழுகை தொடர்ந்தது.

சட்டென்று ஒரு காம்பை என் வாயினுள் திணித்தாள். மறுநிமிடம் என் உடல் முழுக்க ஒரு சாந்தம் பரவியது. என் அழுகை மெல்ல அடங்கியது. அம்மாவின் முலையும் காம்பும் ரகசியமாக எனக்கு ஆறுதல் சொல்லி அழாதே என்றது. என் அழுகை நின்று நான் பாசமாக அம்மாவின் காம்பை சப்பி உறிஞ்ச ஆரம்பித்தேன். என் சாந்தம் அம்மாவையும் சாந்தப்படுத்தியது.

நீண்ட நேரம் காம்பு என் வாயில் இருந்தது. அம்மா இப்போது சகஜ நிலைமைக்கு வந்துவிட்டாள். மெதுவாக என்னை தூக்கி அவளை பார்க்கும்படி கால்களுக்கு மேல் உட்கார வைத்தாள்.

என்னை உற்று நோக்கினாள். ஆன்மாவை மனதை உடலை ரத்தத்தை சதையை நாடியை நரம்பை என் உடலின் ஓவ்வொரு அணுவையும் பிளந்து உற்று நோக்கி துழாவி அதில் என்னயிருக்கின்றது என்று தேடினாள்.

இப்போது நினைத்தால் அம்மா என்னிடம் ஒரு துளி அணுவளவு காமம் இருக்கிறதா கசிக்கிறதா என்று பெரிய பூதக்கண்ணாடியை வைத்து பார்ப்பதைப் போன்றிருந்தது.

“சாரி வினித்...” என்றாள்.

“எதுக்கு சாரிம்மா...நீங்கத்தான் எந்த தப்பும் பண்ணலேயே...”

“எல்லாம் தப்பும் நான் தான் செஞ்சேன்... உனக்கு இப்ப புரியாது...” என்று ரகசியமா தனக்கு தானே சொல்லிக் கொண்டாள்.

நான் மவுனமாக இருந்தேன்.

“அம்மாகிட்ட மறைக்காம உன மனசுல என்ன இருக்குங்கறதை உண்மையைச் சொல்லனும் சரியா...” அம்மா என்னை உற்று நோக்கியப்படி கேட்டாள்.

“சரி அம்மா...” என்றேன் அம்மாவின் கண்களைப் பார்த்தப்படி.

“அம்மா கிட்ட இப்ப இப்படி இருக்கும் போது உன் மனசுக்கு ஏதாவது தப்பா தோனுதா...” என்று கிசுகிசுப்பாக கேட்டாள்.

“இல்லம்மா...” என்றேன்.

“நைட் நடந்தது...இப்போ அம்மா முலையை கட்டி வெச்சப்போ...அம்மா இப்படி உன்கிட்ட அம்மணமா இருக்கறது உனக்கு ஏதாவது தோணிச்சா... மனசுல ஏதாவது ஹாப்பினஸ் இல்ல வேற ஏதாவது உணர்ச்சி ஃபீலிங்க்ஸ் இருந்துச்சா தோனிச்சா...” என்று அடியாழுத்துள் கத்தியை துழாவி கேட்பதைப் போலக் கேட்டாள்.

“எதுவுமே தோணல அம்மா...” என்று உண்மையைச் சொன்னேன்.

“அப்படின்னா என்ன ஃபீலிங்க்ஸ் இருக்கு...” என்றாள்.

“சின்ன வயசுல எனக்கு என்ன ஃபீலிங்க்ஸ் இருக்கோ அதேதாம்மா...” என்றேன்.

“இப்படி அம்மா கூட இருக்கறது பிடிச்சியிருக்கா...உனக்கு என்ன தோணுது....தோணுனதை சொல்லு.” ரகசியமான என் ஆன்மாவை குரலில் என் ரகசியத்தை அறிய கேட்டாள்.

அவளின் கேள்வி என்னையறியாமலேயே உண்மையைச் சொல்ல வைத்தது.

நான் கண்களை அகல திறந்து, “ஓன்னுமே தோணலேம்மா....ம்ம்ம்ம்... பொம்மைகிட்ட விளையாடற சந்தோஷம் எப்படி வருமோ அப்படி இருக்கும்மா... ஏதோ உன் மேல அதிகமான லவ் வர்ற மாதிரி இருக்குமா... நீ சொன்னப்படி நடந்து உன் சந்தோஷமா வெச்சுக்கனும்னு தோணுதம்மா... ஆனா...” என்றேன்.

”என்ன ஆனா...”ஆவலுடன் கேட்டாள்.

“முன்னாடி உங்களை துணியில்லாம பார்த்தா பயமா இருக்குமா. ஆனா இப்ப இந்த பந்துக்களை மட்டும் பார்த்தா பயமில்லேம்மா... ஆனா அதுக்கு கீழே பார்க்க பயமா இருக்கும்மா...” என்றேன்.

நான் பேசியவற்றை உள்வாங்கி சிந்திப்பதைப் போல் மவுனமாக இருந்தாள். எனக்குள் எந்த விதமான மாற்றத்தையும் அவளால் காணமுடியவில்லை. அவளின் நிர்வாணம் என்பது எனக்கு தப்பாகவும் சாதரணமற்றதாகவும் தெரியவில்லை. தாய்ப்பாசத்தின் மகன்பாசத்தின் வெளிப்பாடாகவே என்னுள் பதிந்துள்ளதை கண்டுக்கொண்டிருப்பாள்.

அவள் நேற்றிரவிலிருந்து இதுவரை செய்தது என் மனதை எந்தளவும் பாதிக்கவில்லை என்பதை புரிந்துக் கொண்டிருப்பாள்.

ஆனால், அடுத்து வருவதை அவள் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை. ஏதோ பழுக்க காய்ச்சின இரும்பு கம்பி ஓன்று அவளின் இதயத்தை துளைத்துக் கொண்டு செல்வதைப் போல துடித்துவிட்டாள்.

“உங்களுக்கு ஏதாவது ஃபீலிங்க்ஸ் இருந்துச்சும்மா...” என்று போகிற போக்கில் கேட்டேன். அம்மா என்னிடம் கேள்வி கேட்டால், அதை திரும்ப அம்மாவிடம் கேட்க வேண்டும் என்கிற சிறுகுழந்தைத்தனமான குணத்தில் தான் கேட்டேன்.

ஆனால் அவளை அது அவளை கொல்லுமளவுக்கு உலுக்கிப் போட்டுவிட்டது. அம்மாவின் உடலெல்லாம் நடுங்கின. பொளபொளவென்று அவளின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தது. என்னை அப்படியே மார்போடு இழுத்துக் கொண்டாள். தவற்றுடன் என் கண்கலை நோக்க இயலாததால் இழுத்து அணைத்தாள்.

“ஆமாடா...அது அது...அம்மாவை கொன்னுப்போட்டுட்டிருக்கு...” என்று அவளின் உணர்வுகளை வெளிப்படையாகச் சொல்ல முடியாமல் ரகசிய பீடிகையுடன் தனக்கு தானே சொல்லிக் கொண்டாள்.

...தொடரும்.

[Deep_Lover]

என் தலையை தூக்கி அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்து “அழாதேம்மா...” என்றேன்.

சற்று ஆறுதலைந்து, “வினித அம்மா கஷ்டப்பட்டிருக்கிறது உனக்கு புரியும் நினைக்கிறேன். அம்மாவுக்கு வேற வழி தெரியல. நாளைக்கு காலைலிருந்து அம்மா உங்ககிட்ட ஸ்டிரிக்டா நடந்துப்பேன்...சரியா... நாம கொஞ்சம் விலகியிருப்பதுதான் சரி. அம்மா உன்கிட்ட இந்த மாதிரி அன்யோன்யமா பழக மாட்டேன். அம்மா உன்கிட்ட அன்பில்லாதவளா நடக்கற மாதிரி தோனும். ஆனா என் அன்பு மாறாது. நீ புரிஞ்சி அம்மா சொல்றப்படி நடந்துக்கனும். அம்மா மேலே நீ பாசம் வெச்சிருக்கறதை கொஞ்சம் கூட குறைக்க கூடாது. அம்மா உன்கிட்ட மோசமா பொல்லாதவளா நடந்துகிட்டாலும், நீ அதை புரிஞ்சி நடந்து ஏத்தக்கனும்...சரியா....” என்று என்னிடம் அழும் கண்களுடன் கெஞ்சினாள்.

“சரிம்மா...” என்றேன். அம்மா என்னிடம் மோசமாக நடந்துக்கொண்டாலும் பரவாயில்லை என் அன்பு மாறவேக்கூடாது என என் பிஞ்சு மனம் நினைத்தது.

“நீ பெரிய ஆளாயிட்டேடா வினித்... அம்மாவும் நீயும் சேர்ந்து அம்மாவுக்கு ஏற்பட்ட இக்கட்டிலிருந்து வெளியே வந்துருவோம் சரியா...” என்று ஐ ஃபைவ்வாக கையை உய்ர்த்த அம்மாவின் கரத்தை நானும் தட்டினேன்.

அம்மாவுக்கு என்ன சிக்கல் என்ன பிரச்சனையென்று அப்போது புரியவில்லை.

அம்மாவைப் பார்த்தேன். நேற்றிரவு கழுத்தில் நான் பலமாக கடித்ததின் பற்சுவடுகள் நன்றாக மென்மையான ரத்தக் காயத்துடன் தெரிந்தது. அம்மாவின் முலைகளில் என் நகக் கீரல்கள் தெரிந்தன. இடது காம்பு நான் பலமாக நகத்தை கொண்டு திருகியதால் காயத்துடன் துடித்துக் கொண்டிருந்தது.

நான் காயங்களை ஆராய்வதை பார்த்த அம்மா, “என் பையன் பயங்கரமா முரடனா இருக்கான்...அம்மாவை என்னமா பண்ணி வெச்சியிருக்கான் பாரு...” என்று கிண்டலுடன் சிரித்தாள்.

“போம்மா...நேத்து நைட்டு அசோக் அங்கிள் வீட்டுக்கு முன்னாடியும் நடு ரோட்டுலேயும் நான் கூப்பிட்டு கூப்பிட்டு எழுந்திருக்காமே அப்படி மயங்கிகிட்டு கிடந்தீங்க... நான் என்ன பண்றதாம்...கடிச்சி புடிச்சித்தான் உங்களை எழுந்திருக்க வைக்க முடிஞ்சது...சாரிம்மா...” என்று அம்மாவின் கன்னத்தில் செல்லமாக முத்தமிட்டேன்.

“எதுக்கு சாரி சொல்றே... அப்படி செஞ்சதாலத்தான் அம்மாவை நீ காப்பாத்த முடிஞ்சது...இல்லேன்னா ஏரியா ஃபுல்லா அம்மா பெயரு நாறியிருக்கும்.... ஆனா இதுக்கெல்லாம் யார் காரணம்...” என்று கயிற்றினாள் ஏற்பட்ட வரி காயங்களை காண்பித்து முறுவலித்தாள்.

“ஐயோ அதுக்கு நான் காரணமில்லேம்மா...எல்லாமே இவங்களாலத்தான்...” என்று கோவமாக அம்மாவின் முலைகளை அடித்தேன்.

“ஆஆஆ...”என்று அம்மா வலியால் முனுகி, “அந்த தேங்காய் எண்ணெய் பாட்டலை எடுத்துட்டு வாடா வினித்...” என்றாள். நான் கிடுகிடுவென ஓடிப்போய் பாட்டிலை எடுத்து வந்து அம்மாவிடம் கொடுக்க, அம்மா கொஞ்சம் எண்ணெயை என் இடது கையில் கொட்டி, “அம்மா காயத்து மேல ஸ்மூத்தா தடவி விடுடா...” என்றாள் அன்பொழுக

நான் வலது கை விரல்களின் நுனிகளால் இடது அங்கையில் கொட்டப்பட்ட எண்ணெயை தொட்டு, அம்மாவின் காயப்பட்ட இடங்களை மெல்லிய பூவிதழ்களாக நினைத்து தொட்டு மென்மையாக சுற்றி தடவினேன். என் கையில் எண்ணெய் தீர தீர அம்மா கொட்டிக் கொண்டிருந்தாள் நான் அதனை மென்மையாக காயங்களின் மீது ஒத்தடம் செய்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அழகு மிளிரும் பளிங்கு கற்சிலை ஓன்றிக்கு எண்ணெய் தடுவுவதைப் போலிருந்தது. காயங்கள் மீது எண்ணெய் படர படர அம்மாவின் முகத்தில் தெரிந்த வலி மெதுவாக மறைந்துக் கொண்டிருந்தது.

எல்லா இடங்களில் எண்ணெயை தடவி முடித்துவிட்ட பார்க்க, எண்ணெயில் அம்மாவின் முலைகளும் முதுகும் பளபளவென்று மின்னலடித்துக் கொண்டிருந்தன. அப்படி ஒரு மினுமினுப்பான அழகை அம்மாவிம் இதுவரை நான் கண்டதில்லை. என் கண்களே பட்டுவிடும் போலிருந்தது.

ரதி தேவதையாக காட்சியளித்தாள்.

அம்மா என்னை இழுத்து என் நெற்றியில் பச்சென்று ஈரமான முத்தத்தை பதித்து, “தேங்க்ஸ்டா...என் செல்ல பையா...” என்றாள்.

“இன்னும் எண்ணெய் தேய்க்கனும்மா...” என்று கேட்டேன்.

“போதும்..” என்று எழுந்தாள்.

அந்த கணம் என் வாழ்நாளில் மறுக்க முடியாத கணம். அப்பழுக்கற்ற தூய்மையான என் மனதின் ஓழுக்க நெறியின்மை அளவுக்கோலை அம்மா புரிந்த கொண்ட நேரம். இன்றும் அந்த கணத்தை அசைப்போட்டால், பகீரென்று என் உடல் முசுக்க உலகத்தில் உள்ள அனைத்து உணர்ச்சிகளும் தாக்கி திக்குமுக்காடுவேன்.

எழுந்த அம்மா என்னை நோக்கி ஒரு பார்வை வீசினாள். இதுவரை நான் கண்டிராத புது உணர்ச்சிகளை தேக்கியிருந்தது. எனக்கு அதனை வகை காணமுடியவில்லை. ஆனால் ஒன்று மட்டும் எனக்கு புரிந்தது. அந்த உணர்ச்சிகள் எனக்கு புடிக்கவில்லை, அது ஏதோ அசிங்கமாக பட்டது. தெரு நாய்களின் மிருக உணர்ச்சிகளைப் போலிருந்தது. அம்மா கண்களை மூடி சற்று கிறக்கமாக என்னைப் பார்த்தாள். இதுவரை நான் கண்டிராத வித்தியாசமான பார்வை.

சட்டென்று மார்பை முன்புறம் தள்ளினாள். அதுவரை மெதுவாக ஆடிக்கொண்டிருந்த அந்த அகன்ற மார்புகள் விம்மி புடைத்து கருங்கல்லாக மாறிப் போனது. இதுவரை நான் பார்த்திராத அம்மாவின் மார்புகள். காம்புகள் பாமபைப் போல படமெடுத்து நீண்டு நேராக நின்று அதிர்ந்துக் கொண்டிருந்தது. அம்மாவின் மார்புகளும் காம்புகளும் என்னை வாவாவென்று வெறியோடு அழைத்துக் கொண்டிருந்தன. காம்புகள் வெடித்து விடும் போலிருந்தது. அம்மாவின் மேல் பூசப்பட்ட எண்ணெய் இப்போது வேறு வடிவம் எடுத்து எதற்கோ பூசப்பட்டதைப் போலிருந்தது.

அம்மாவின் இதழ்களில் தவழ்ந்த புன்னகை இதுவரை நான் கண்டிராத புன்னகை. அது புன்னகையல்லா இளிப்பு. அதுவரை அழகாக மலரைப் போலிருந்த அம்மாவின் இதழ்கள் அசிங்காக தோன்றியது.

அம்மா எதற்கோ என்னை அழைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அம்மாவே அசிங்கமாக மாறி நான் கோயிலில் கண்ட மோகினி சிலையாக மாறியிருந்தாள். அம்மாவின் மார்புகள் ராட்சசிகளாக என்னை பயமுறுத்தின.

அம்மாவின் கோலம் ஏன் எதற்கு என்று அப்போது தெரியவில்லை. இப்போது எல்லாமே தெள்ளத்தெளிவாகத் தெரிகிறது.

அம்மாவின் அந்த காமகிறக்கப் பார்வை அழைப்பு உருவமெல்லாம், இந்த ஜென்மம் வரை எந்த ஆண்மகனும் பார்த்தது கிடையாது. அம்மாவின் கோலத்தை பார்த்த எந்த ஆண்மகனும் அது மனிதனாக இருந்தாலும் ஜந்துவாக இருந்தாலும், தானாகவே மின்னலைப் போல காமயிச்சை தூண்டப்பட்டு, போதையேறி பித்தனாகி, அம்மாவிடம் சரணடைந்து அடிமையாகி விடுவான்.

இந்த கோலத்தை அப்பாவிடம் கூட காட்டியிருக்க மாட்டாள். என்னிடம் காட்டினாள்.

சூம் என்று என் உடல் முழுக்க பயம் பரவியது.“ பயமா இருக்கும்மா...” என்றேன்.

அம்மா இளித்தப்படி, “என்னடா பயம்... அம்மாவை புடிக்கலியா...” என்றாள்.

“இந்த கோலத்தை புடிக்கல அம்மா...”

“உனக்கு புடிக்கும்...அம்மா கிட்ட வாடா...” என்று என்னை இழுக்க கை நீட்ட நான் பின்புறம் சென்று தப்பித்தேன்.

“நீங்க பேய் மாதிரி இருக்கீங்க...உங்க பந்துங்க ரத்தக் காட்டேரி ராட்சசி மாதிரி இருக்கு...”

“டேய் அம்மாகிட்ட வாடா...” என்றாள் அம்மா கிறக்கமாக.

“இப்படி இருக்கறது எனக்கு புடிக்கல... அசிங்கமா இருக்கீங்க... எனக்கு உங்க மேல லவ் வரல வெறுப்பா இருக்கு...எனக்கு பயமா இருக்கு...” என்று என் ஆழ்மனதில் இருக்கும் உண்மையைச் சொல்லி அலறினேன். கொஞ்சம் அழுகையும் வந்தது.

நீண்ட நேரம் என்னை உற்றுப் பார்த்த அம்மா, சட்டென்று அந்த கோலத்தை களைத்துவிட்டு பழைய பாசமுள்ள நேசமுள்ள அன்புள்ள தெய்வீக தாய் கோலத்துக்கு மாறினாள்.

மாறிய மறுகணமே, சட்டென்று ஓடிப்போய் ஓரே தாவு தாவி அம்மாவின் மார்புல் ஏற அம்மா என்னைக் கட்டிக் கொண்டாள். அம்மாவின் முகத்தில் நான் இதுவரை கண்டிராத ஆனந்தம் இன்பம் இருந்தது. ஆனந்த கண்ணீர் துளிகள் கண்களில் பூத்தன. இதுவரை அம்மா மனதில் தேங்கியருந்த ஏதோ ஒரு பாரம் கீழே இறக்கிவிடப்பட்டதைப் போல நிம்மதி.

இப்போது நினைத்தால், அம்மா என் மனதில் ஏதாவது ஓரத்தில் ஒரு துளி காமம் ஓளிந்திருக்கின்றதா என்று சோதனைச் செய்திருக்கிறாள். தன்னிடம் இருந்த காம பிரம்மாஸ்திரத்தை என் மீது ஏவி இருக்கின்றாள். அந்த பிர்ம்மாஸ்திரம் பிசிபிசுத்துப் போய் தோல்வியில் முடிந்தது விட்டது. என்னுள் எந்த ஒரு காம விஷத்தன்மை இல்லை என்று ஆராய்ந்து முடிவுச் செய்துவிட்டாள்.

என்னை தன் பெருத்த முலைகளின் மீது ஆரத் தழுவி சுற்றிக்கொண்டு, “நீ தாண்டா என் மகன். எனக்கு விடுதலையளித்த மகன். நீ உண்மைல எனக்கு மகனாக இருக்கே...” என்று என் மீது பல முத்தங்களை பதித்தாள்.

” அப்போ நீங்க எனக்கு உண்மையான தாயா இல்லையா...” என்று என்னையறியாமல் கேட்டுவிட்டேன். ஏன் அப்படி கேட்டேன் எது என்னை தூண்டியது என்று இதுவரையும் தெரியவில்லை.

சுழன்றுக் கொண்டிருந்த அம்மா சட்டென்று நின்றுவிட்டாள். என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியவில்லை. அவள் பொய் சொன்னால் நான் கண்டுப்பிடித்து விடுவேனென்று தெரியும். “ப்ச்ச்ச்ச்ச்ச்ச்....” என்று உச்சுக் கொட்டி எங்கோ பார்த்தால். எனக்கு ஓன்றும் புரியவில்லை. அம்மாவை கஷ்டப்படுத்த வேண்டாம் என்று விட்டுவிட்டேன்.

நீண்ட நேரம் என்னை முத்தமிட்டப்படியிருந்து, “லஞ்ச் டைம்மாச்சு...அம்மா சமைக்கனும்...” என்று என்னை கீழிருக்கி நெற்றியில் பதிந்திருந்த என் முடிகற்ற்றை இருகைகளால் விளக்கு தலைக்கு மேல் கொண்டுச் சென்று என் தலையா ஆட்டி நேற்றியில் முத்தம் கொடுத்து சமையலறைக்குள் நுழைந்தாள்.

அம்மா தொப்புளுக்கு மேல் பாவாடைக் கட்டிக்கொண்டு மேலே ஒன்றும் போடாமல் முலைகள் அசைந்தாட, மேல் நிர்வாணத்தை ஒரு பொருட்டாக கருதாமல், சந்தோஷமாக வாயில் ஒரு சினிமா பாட்டை முனுமுனுத்துக் கொண்டு சமையல் செய்துக் கொண்டிருந்தாள்.

நான் கலைஞரின் விலையில்லா தொலைக்காட்சியில் ஜெயா சேனலில் வடிவேல் அங்கிள் நடித்த ஏதோ ஒரு ஜோக் படத்தை பார்த்துக் கொண்டு வடிவேல் அங்கிள் அடிவாங்குவதை ரசித்து கைத்தட்டி சிரித்துக் கொண்டிருந்தேன். அம்மா என்னை ஓரக் கண்ணால் பார்த்தப்படி சமைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

சட்டென்று அம்மா சமையல் செய்யும் சத்தம் நின்றுப்போனது. அம்மாவை பார்த்தேன். மவுனமாக அம்மா தன் முலைகளை உன்னிப்பாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். நான் தேய்த்து விட்ட எண்ணெயில் பளீர் என்று மின்னிக் கொண்டிருந்தது. நானும் அம்மாவின் முலைகளைப் பார்த்தேன். அதுவரை துவண்டுப் போய் காம்பு மேட்டில் அடக்க ஓடுக்கமாக இருந்த அம்மாவின் காம்புகள் மெல்ல வளரத் தொடங்கின. ஒரு விதையிலிருந்து மலரும் செடியைப் போல மெல்ல பொங்க ஆரம்பித்தது. அம்மா உடல் நடுங்க, ஒரு வித மயக்கத்துடன் தன் காம்புகள் பெரிதாவதை ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

நானும் அதனை அதிசயமாக ரசித்துக் கொண்டிருந்தேன். என்னால் என் கண்களையே நம்ப முடியவில்லை.

அம்மாவின் நடுவிரலளவுக்கு நீண்டது என்பதைப் போலிருந்தது. நான் அசந்துப் போனேன். அம்மாவின் காம்புகள் முன்பு தடித்திருந்ததை பார்த்திருக்கேன். தொட்டும் வாயில் வைத்து உணர்ந்திருக்கிறேன். ஏன் நேற்று இரவு முழுவதும் அதன் தடித்தன்மைக் கூடவே இருந்திருக்கிறேன்.

ஆனால் இந்தளவுக்கு தடித்து நீண்டு வளரும் என்று கனவிலும் நினைத்துப் பார்க்க முடியாது.

“என்னம்மா ஆச்சு...” என்றேன்.

சற்று திடுகிட்டு கொஞ்சம் வெட்கப்பட்டு, “இது ரெண்டும் செம்மையா குறும்பு பண்ணது...அம்மா சொல் பேச்சை கேட்கவே மாட்டேங்கது... அது பாட்டுக்கு ஆட்டம் போடுது...முரண்டு பிடிக்குது... சும்மாவே இருக்காமா அம்மாவுக்கு தொல்லைக் குடுக்குது... என் நெஞ்சலேர்ந்து கழண்டு உன்னோட விளையாடனும் அடம் பிடிக்குது...எனக்கு வலிக்கும்ங்டின்னா கேட்க மாட்டேங்கறாங்க...” வெட்கப் புன்னகையோடு சொன்னவள், சட்டென்று கையில் அதுவரை சமைத்துக் கொண்டிருந்த கரண்டியை வைத்து எண்ணெயில் பளபளத்துக் கொண்டிருந்த தன் முலைகளை மாறி மாறி பலம் கொண்டு பட் பட என்று ஓயாமல் அடித்துக் கொண்டிருந்தார்.

“சொன்ன பேச்சை கேளுங்கடி...” என்று ஓயாமல் சொல்லி அடித்துக் கொண்டிருந்தாள் அம்மா.

...தொடரும்.

[Deep_Lover]

கருத்துக் கூறி ஊக்கப்படுத்திய நண்பர்களுக்கு நன்றிகள்.
கடும் அலுவலக பணியில் இருக்கின்றேன். நேரமின்மையால் அப்டேட் போட இன்னும் ஒரு வாரம் ஆகும். அதுவரை பொறுத்துக் கொள்ளுமாறு கேட்டுக் கொள்கிறேன்.
நன்றி.

[Deep_Lover]

நண்பர்களே மன்னிக்கவும்.
தினம் தினம் ஓய்வில்லாத அலுவலக விஷயமாக நீண்டப் பயணங்களும்,
ஓய்வு நேரமில்லா அலுவலக பணிச் சுமையும், இந்த தளத்துக்கு வரமுடியால் கதையை தொடர முடியால் செய்துவிட்டது.
கொஞ்ச நாட்கள் தான். மீண்டும் பெரிய பெரிய அப்டேட்டுகளாக கதை வளரும்.
புரிந்துணர்வுக்கு நன்றி.

[Deep_Lover]

மன்னிக்கவும் நண்பர்களே.
என் கட்டுப்பாட்டை மீறிய காரணங்களால் நீண்ட நாட்கள் தளத்திற்கு வந்து கதையை தொடர முடியவில்லை. இப்போதுதான் கொஞ்சம் நேரம் கிடைத்திருக்கின்றது. கதையை தொடருவேன். நன்றி.

[Deep_Lover]

நண்பர்களே, நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு இந்த கதை தொடர்ச்சி. வாசகர்கள் கதையை ஞாபகம் வைத்திருப்பார்கள் என நம்புகிறேன். நன்றி.

இப்போது நினைத்தால்...

காமத்தை யாரலும் வெல்ல முடியாது. ஏன் கடவுள்களாலும் வெல்ல முடியாது. அப்படியிருக்க என் அம்மா எம்மாத்திரம் என்ற பரிதாபமம் தான் ஏற்படுகிறது.

அம்மாவின் உடலில் காமயுணர்ச்சிகள் அதிகமாக தூண்டப்பட்டு உடல்மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. உண்மையில் பார்த்தால் அம்மா சந்தோஷப்பட்டிருக்க வேண்டும். அவளின் உடலில் காமக்கொந்தளிப்பை உண்டாக்க அப்பாவால் மட்டும் தான் முடியும். இல்லை தப்பித் தவறி வேறு ஓருவர் மூலம் ஏற்பட்டாலும் அம்மாவால் ரகசியமாக அனுபவத்திருக்க முடியும்.
ஆனால், அம்மாவின் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டியது சின்னஞ்சிறு பிஞ்சான நான் தான் என்பது அப்போது எனக்குப் புரியவில்லை.

வெறும் பாவாடை மட்டும் கட்டிக் கொண்டு அம்மா சமைத்துக் கொண்டிருந்தாள். வெள்ளை வெளரென்று பளிங்கு கற்களால் செதுக்கப்பட்ட  முத்துக்கள் சொட்டுவதைப்  போலிருந்த அம்மாவின் முலைகள் மேல் நான் கயிறு கட்டியதால் சிவந்த ரணகள கோடுகள் சாரைசாரையாகப் பதிந்திருந்தன. நான் போட்டு தடவிய எண்ணெயால் அம்மாவின் முலைகளால் பளபளத்துக் கொண்டிருந்தன.

எவ்வளவோ முயன்றும் முலைகளும் அதன் மேலிருந்து காம்புகளும் வெடித்து பெருத்து வளர்வதை அம்மாவால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

சமைத்துக் கொண்டிருந்த கரண்டியால் அம்மா தன் முலைகளை அடிப்பதை பார்த்ததும், முலைகள் மேல் எனக்கு கோவம்கோவமாக வந்தது. இப்படி திமிர்த்தனமாக குறும்புச் செய்து அம்மாவை நோகடிக்கிறார்களே என்று சினம் ஏற்படி, ஓடோடிப் போய், அம்மாவின் கைகளிலிருந்த கரண்டியை பிடுங்கி, அம்மாவின் முலைகளை வெளுத்து வாங்க ஆரம்பித்தேன்.

"என்னாங்கடி, அம்மாகிட்டே குறும்பா பண்றீங்க. அடக்க ஓடுக்கமா இருக்க தெரியாது.”  என்று ஓயாமல் அடித்தேன்.

என் வயதுக்கு மீறிய அசுர சக்தியுடன் அந்த அடிகளில் இருந்தது. சட்சடென்ற கரண்டியால் அம்மாவின் முலைகளை அடிக்கும் சத்தம் அறை முழுக்க எதிரொலித்தது. 
 அம்மா ஒரு சில கணங்கள் திடுக்கிட்டு நிற்பதைப் பார்த்தேன். இப்படி நான் ஓடோடி வந்து முலைகளை அடிப்பேன் என்று எதிர்ப்பார்த்திருக்க மாட்டாள். வயதுக்கு மீறிய பலமான அடிகளின் வலி அவளின் முலைகளிலிருந்து உடல் முழுக்க  பரவியதை பார்க்க முடிந்தது. வலியினால் திக்குமுக்காடிப் போனால். என்ன பேசுவது என்ன செய்வது என்று புரியாமல் அம்மா தவித்தாள்.
பட் பட் என்ற மூர்க்கமான என் முலையடிகளை தொடர்ந்தேன்.

ஒரு கட்டத்தில் என் அடியின் வலியால் பின்னகர்ந்த அம்மா, சட்டென்று முன்னகர்ந்து, நெஞ்சை நிமர்த்தி முலைகளை இன்னும் முன்னால் கொண்டு வந்து, என் அடிகளை நன்றாக முலைகள் வாங்குமாறு பார்த்துக் கொண்டாள்.

படார் படாரென்று நான் அம்மாவின் முலைகளை அடித்துக் கொண்டிருந்தேன். அம்மாவின் பால் நிற முலைகள் இரத்த நிறச் சிவப்பாக மாறிக் கொண்டிருந்தது. அம்மா கண்கள் சொறுகி பற்களால் கீழ் உதட்டை கடித்து வலிகளை பொறுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

நான் எதையும் புரியாமல், எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல்  முலைகளை அடித்துக் கொண்டிருந்தேன். வயது அந்தமாதிரி இருந்தது.

என் கரண்டி கடிகளால் அம்மாவின் முலைகள் சின்னாப்பின்னமாகி உருமாறி தளதளவென அதிர்ந்துக் கொண்டிருந்தது. 

இப்போது நினைத்துப் பார்த்தால் அழுகை அழுகையாக வரும். அம்மாவை கட்டிப் பிடித்து ஆறுதல் கூறி முலைகளிடம் முத்தமிட்டு மன்னிப்பு கேட்க வேண்டுமென்று என் மனது துடிக்கும்.
கை வலிக்க அடித்துக் கொண்டிருந்தேன். இனிமேல் என்னால் கையை தூக்க முடியாது என்ற நிலை வந்தப் போதுதான் அடிப்பதை நிறுத்தினேன். அம்மாவின் முலைகள் சிவந்த சூரியனைப் போல தகதகத்துக் கொண்டிருந்தது. அம்மாவுக்கு ஏற்பட்ட விண்விண்னென்ற வலி முலைகளின் துடிப்பால் பார்க்க முடிந்தது.

மேல்மூச்சு கீழ்மூச்சு வாங்க, ”இனிமே இவங்க குறும்பு பண்ணமாட்டாங்கம்மா. நீங்க சொல்ற பேச்சை கேட்பாங்கம்மா.” என்றேன் கரண்டியின் கைப்பிடியால் முலைகளை குத்தியப்படி.
கண்களில் முட்டிய நீரை கட்டுப்படுத்தியப்படி, “ஆமாடா நீ அடித்த அடியில் அவங்க குறும்பு பண்ண மாட்டாங்க.” என்றாள் அம்மா.

மின்னல் கீற்றை போல அம்மாவின் உடலில் ஒரு உணர்ச்சி பாய்ந்து மறைந்தது. அந்த உணர்ச்சியை இப்போது நியாபகப்படுத்தினால் என்னை திடுக்கிட வைக்கும். புரியாத வயசு என்று அம்மா நினைத்து என் முன்னால் அரை நிர்வாணமாக நின்று வலி நிறைந்த அடி வாங்கியப்பிறகும் காமயுணர்ச்சிகள் மேலொங்கி வந்திருக்கின்றது. 

சூரிரென்று அந்த காமயின்பம் அம்மாவின் உடலில் பரந்தது. பெற்ற மகனின் முன்னால் அதனை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் அது அம்மாவை என்ன பாடுப்படுத்தியிருக்கும் என்று நினைக்கும் போது உடல் நடுங்கும். 

ஐரோப்பாவில் மடாலயத்திலிருக்கும் கன்னியாஸ்தீரிகள் தங்களுக்கு பாலுணர்வு ஏற்பட்டால் தங்களை தாங்களே சாட்டையால் அடித்து பாவத்துக்கு தண்டனை கொடுப்பார்களாம். இங்கே என் அம்மா என்னால் அடி வாங்கியப்படி தான் செய்த பாவத்துக்கு தனக்கு தானே தண்டனை கொடுத்துக்  கொண்டிருக்கின்றள். 

அந்த பாவத்துக்கு மூல ஊற்று நான் தான் என்பதை அப்போது புரியவில்லை.
அம்மா என்னை தூக்கி மார்ப்போடு அணைத்து என் நெற்றியில் முத்தமிட்டு, “அடிச்சது போதும், அதுங்க ரெண்டும் அடங்கியிருக்கும்,” என்றாள். அம்மாவின் முலைகள் வலிச்சூட்டால் தகதகத்துக் கொண்டு என் உடலை சுட்டெறித்தது.

“இன்னும் அடிக்கனுமா.” என்று அம்மாவின் ஒரு காம்பை பிடித்து கிள்ளி திருகியப்படி குழந்தைப் பருவ அப்பாவித்தனத்துடன் கேட்டேன்.

அம்மா வலியினால் துடித்தாள். ஏற்பட்ட காமயுணர்ச்சிகளால் மேலும் துடிதுடித்துப் போய்“ஐயோ ஐயோ வேணாம்டா, இன்னும் அடிச்சா  இது ரெண்டும் தாங்காது.  அம்மா சமைக்கனும். நீ வெயிட் பண்ணு.” என்று என்னை இறக்கி விட நான் ஓடிப் போய் படுக்கையில் ஏறி விளையாட ஆரம்பித்தேன்.

சில நொடிகள் அம்மா மேல் மூச்சு கீழ் மூச்சு வாங்கி ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு, தன்னையே அடிக்கிக் கொள்வதைப் போல உடலை முறுக்கிக் கொண்டு என்னைப் பார்த்து ஒரு புன்னகையை உதிர்த்தாள். நானும் புரியாமல் அம்மாவைப் பார்த்து சிரித்தேன்.

அம்மா கடகடவென்று சமையல் செய்ய ஆரம்பித்து முடித்தாள். காலையில் சாப்பிடததால், எனக்கு அம்மா நன்றாக ஊட்டி விட்டாள். அம்மாவும் சாப்பிட்டாள்.

பிற்பகலாகிவிட்டிருந்தது. வெக்கையும் சூடும் ஏறியது. மொட்டைமாடியிலிருக்கும் அந்தச் சிறியறையில் இருக்க முடியவில்லை. எனக்கும் அம்மாவுக்கும் வியர்த்து கொட்டியது. அம்மா என் துணிகளை கழட்டி டவலை தண்ணீரில் மூழ்க வைத்து என் உடலை துடைத்தாள். இனி விளையாட வாய்ப்பில்லை தூங்க வேண்டியதுதான்.

அம்மா பாயை விரித்து மல்லாக்க படுத்து என்னை அவளின் மாமிச மலைப் போல இருந்த முலைகளின்  மேல் இழுத்து படுக்க வைத்து தன் உடலை மெல்ல ஆட்டி தாலாட்டினாள். என் கால்கள் அம்மாவின் அடிவயிற்றை உதைத்துக் கொண்டிருந்தது. என் பக்காவாட்டில் பிதுங்கிக் கொண்டிருந்த அம்மாவின் முலைகளை இருகைகள் பிசைந்துக் கொண்டிருந்தேன். காம்புகளை பிடித்து திருகினேன்.  

அடியினால் சிவந்திருந்த முலைகள் என் இதமான உடலால் பால் வெள்ளை நிறத்துக்கு மாறிக் கொண்டிருந்தது.

“அம்மா பயமா இருக்கும்மா.”  என்றேன்.

திடுக்கிட்டப்படி, “என்னடா பயம்.” என்றாள் அம்மா.

“இல்லேம்மா இந்த பந்துக ரெண்டையும் பயங்கரமா அடிச்சுட்டேன், நைட் நீங்க நல்லா தூங்கிட்டிருக்கும்போது இதுக ரெண்டும் சத்தமில்லாம எழுந்து வந்து என்னை பயங்கரமா அடிச்சி ஏதாவது பண்ணிடுவாங்க.” என்றேன்.

அம்மாவின் முலைகளை பார்த்து இப்படி ஒரு சின்னஞ்சிறு பாலகன் பயப்படுவதை, எந்த அம்மாவையும் திடுக்கிட வைத்திருக்கும். அம்மாவும் திடுக்கிட்டு,  ”அட லூசு...அப்படியெல்லாம் நடக்காது. இது ரெண்டு நல்லவங்க. உனக்கு தங்கச்சி மாதிரின்னு வெச்சுக்கோயேன். சொல்லப் போனா அம்மாவைவிட இது ரெண்டும் தான் உன் மேலே உசரையே வெச்சியிருக்காங்க. உனக்கு எந்த நேரத்தலேயும் கஷ்ட கொடுக்க மாட்டாங்க.”

“அப்போ நா அடிச்சது...” என்றேன் பயம் தெளியாமல்.

அம்மா ஒரு பெருமூச்சு விட்டாள். சட்டென்று அம்மாவின் முகம் மலர்ந்தது. என் அடியில் நசுங்கிக் கொண்டிருந்த அம்மாவின் முலைகள், காற்று ஊத ஊத பெரியதாக பலூனைப் போல பொங்கியது. 
அம்மா பெருமிதத்துடன், “நீ அடிச்சது அவங்களுக்கு புடிச்சிருக்கு... நீ அடிக்க அடிக்க அவங்க எவ்வளவு சந்தோஷப்பட்டாங்க தெரியுமா. நீ அதுகளை என்ன செஞ்சாலும் சந்தோஷப்படுவாங்க.” என்றப்படி அம்ம தன் கட்டை விரலாலும் ஆட்காட்டி விரலாலும் வெண்டைக்காய்ப் போல நீண்டிருந்த தன் இடது முலை காம்பை பிடித்து இழுத்து என் வாயினுள் திணித்தாள். 
திருநெல்வேலி அல்வாவை தின்றால் எப்படியிருக்க்மோ அந்த சுவை இருந்தது. ஓரே வித்தியாசம் இந்த அல்வா கறையாது.இயற்கை உந்துததால் நான் அதனை உறிஞ்ச ஆரம்பித்தேன். வலது முலையை என் இடது கையால் தட்டி தட்டி காம்பை திருகி திருகி பாசத்தை காண்பித்தேன். 
அம்மாவின் காம்பை சப்பிக் கொண்டேயிருந்தேன். அவ்வளவு சுவையாக இருந்தது. ஏதோ என் வாய்க்கும் அதன் திசுக்களுக்கும் பிரிக்க முடியாத பந்தமிருப்பதாக தோன்றியது.

அம்மா மெல்ல அசைய தொடங்க தூக்கம் வர ஆரம்பித்தது. அரை தூக்கத்தில் அம்மா தன் பிட்டத்தை தூக்கி பாவாடை நாடாவை கழட்டி கால்களால் தள்ளி கழற்று வதை உணர்ந்தேன். மெல்ல அம்மாவின் கைகள் தொடையிடுக்கை நோக்கி சென்று அசையத் தொடங்கியது.
ஏற்கனவே நான் கேட்ட கொளகொளவென்றச் சத்தம் கேட்டது. என் நாடி நரம்பில் முறுக்கேற்றும் அந்த இனிமையான வாசனை அம்மாவின் தொடையிடுக்கிலிருந்து பொங்கி பரவி என் நாசிகளைத் தாக்கியது. என்னையறியாமல் அதனை ஆழமாக சுவாசித்தேன்.

தூக்கம் சொக்கியது.

------தொடரும்