[sweet1guy]

    "నేను నీ కఖ్ఖర్లేదు, నిజం కాదనకు....నేను చూస్తూనే వున్నాను.... నీ జీవితంలో నాకు స్థలం లేదు."

    "మీరా, నువ్విట్లా అంటావని నేనెన్నడూ అనుకోలేదు. చూడు. అమీర్ నేను పూర్వంమల్లే ప్రేమగా వున్నందుకేనా నీకీబాధ? ఎందుకు వుండననుకున్నావు? వుండనని ఎన్నడన్నా అన్నానా?"

  "ఛా! నేననుకోలేదు. దానికికాదు. కానీ ఈ యింట్లో గానీ, హృదయంలో గాని నాకు చోటు లేదు."

    "వుంది ఎన్నటికీ పోవడానికి వీల్లేకుండా వుంది. నీకేమీ సందేహం అక్కరలేదు."

    "నిజమా, నిజమా?"

    "నిజం. ఇంక పిచ్చి పిచ్చి సందేహాలతో బాధపడక రా. రా. ఆడుకుందాం. పువ్వు లేరుకుందాం రా." అతన్ని లేవదీసి నవ్వించి పరుగెత్తి ఇద్దరమూ తంగేడు పువ్వులు కోసుకొంటున్నాము. కాని నా హృదయం భారంతో మూలుగుతూనే వుంది.

    "నా తలలో పెట్టు."

    "అమీర్ కి బాగుండేందుకా?"

    ఏం చెయ్యను?

    "ఆ మాటలే అనకు. ఇద్దరికీ బావుండేందుకే."

[sweet1guy]

    తల్లో పెట్టాడు పూలని. మీరా తరహా మారింది. అతని వేళ్ళు నా తల్లో పెట్టాడు పూలని. మీరా తరహా మారింది. అతని వేళ్ళు నా మెడమీద జుట్టుకింద చురుకు చురుకు మంటున్నాయి. పాము పిల్లకి ఎంత పాలుపోస్తేనేం యెప్పుడో వొకప్పుడు పడగ విప్పక మానుతుందా? ఇలా గంటసేపు కాలం గడిపామో లేదో అమీర్ వొచ్చాడు.

    "ఏం మీరా? వొచ్చావా?" అని లోపలికెళ్ళి పొయ్యి రాజేస్తున్నాడు. మళ్ళీ మా వేపు రాక, నవ్వుతో ఆ వూరు వచ్చిన మందుల వర్తకుడి కబుర్లు చెపుతున్న మీరా చప్పున ఆగాడు. అంతే, కొంచెం సేపట్లో అమీరు వొచ్చి కూర్చున్న తరువాత అసలే మాటలులేవు. ఆ నిశ్శబ్దం దుర్భర మయింది. దూరంగా కూచుని అమీర్ అప్పుడప్పుడు రెప్పలకింద నుంచి దగ్గిరిగా కూచున్న మా యిద్దరి వంకా చూస్తున్నాడు. రాళ్ళతో ఆడుకుంటూ తలెత్తలేదు. మీరా చివరికి ఒక్కమాట మాట్లాడకుండా చప్పున లేచి వెళ్ళాడు. తరువాత రెండు గంటలసేపు అమీరూ మాట్లాడలేదు. యేమిటా యీ వుపద్రవం పెద్ద తుఫాను ముందట. విపరీతమైన శాంతం కాదుగదా అని భయపడుతూ నేను కూచున్నాను, యెండ వంక చూస్తూ.

    అమీర్ చప్పున 'ఆ' దీదీ యేమిటి? అన్నాడు.

    "ఏమో నాకు తెలీదు."

    "పిలిపించుకుంటూ తెలీదేమిటి?"

[sweet1guy]

    "అది తెలుగూ కాదు. తురకం కాదు నాకు మాత్రం ఎట్లా తెలుస్తుంది? ఏమో ముద్దుకి అట్లా పిలుస్తాడు."

    "దీదీ దాదా" అని వెక్కిరింపుగా అని యింకా యేదో అనబోయి వూరుకున్నాడు అమీర్.

    'దీదీ' అన్నమాట మీరా నోట్లోంచి వొచ్చినప్పటి మాధుర్యమంతా చితికిపోయింది.

    మళ్ళీ రెండురోజులు మీరా కనపళ్ళేదు. అమీరు కొత్త ప్రేమతో కొత్త కాంక్షతో అన్నీ మరచిపోయినాను. కాని అమీరైనా నాన్ను కావలించుకుని పడుకుని నా మొహంలోకి కళ్ళలోకి చూస్తూ యేదో యేదో స్పష్టంగాని తనసందేహాన్ని నా లోపల, నా హృదయం లోపల కళ్ళలోంచి వెతుకుతున్నట్టుగా చూస్తూ పరధ్యాన్నంతో పడతాడు. చప్పున మళ్ళీ నా అందంలో మైమరుస్తాడు. ఏదో తనని బాధించే అంతర శత్రువులతో పోరాటుతున్నట్టు బాధపడతాడు. నాకతనిపైన, అతని బాధపైన ఎంతో జాలి కలుగుతుంది. కాని అడగటం భయం. అడిగితే ఏం వెళ్ళబెడతాడో? మధ్య మధ్య మీరాని మరిచిపోయినానే! ఎక్కడున్నాడో! మళ్ళీ ఏ పొదల వెనక తిండిలేక మాడుతున్నాడో! రాడేం? అనుకుంటూనే మళ్ళా మరచిపోతాను. మళ్ళీ యెందుకు మరచిపోయినాను? ఎంత క్రూరురాల్ని! నాకేం అధికారముంది యింత అందంగా వుండేందుకు? అని నాలిక కొరుక్కుంటాను. కృతఘ్నురాలినా?

[sweet1guy]

నా సౌఖ్యం ముందు ఏ భారాన్నీ అణగ తొక్కేస్తానా? నా గుండె విపరీతమైన రాయా? ఏమో? కాని యిప్పుడు తలుచుకుంటే ఏమనిపిస్తుందంటే- అంతకంటే యేం చెయ్యగలుగుదను? ఎటు ఏమి చేసినా, దోవలేని మహా అగాధం ఈ జీవన నదికి ఈ మహా సముద్రమే అంతం. ఇటు ప్రవహించినా అంతేనా పుట్టక. నేను ఏ పరిస్థితులలో పడ్డానో అది నా ఖర్మ. యీ ప్రపంచాన్ని పాలించే మహాశక్తి. మన హృదయాన్ని నడిపించే రహస్య సూత్రం. అదే నన్నూ, అతన్నీ, ప్రేమనీ, అన్నిటినీ చిరునవ్వుతో-యిట్లా మా అల్పశక్తుల్ని, దాన్నించి తప్పించుకోవాలని చూసే మా అల్ప వ్యర్థ ప్రయత్నాలని చూసి, చిరునవ్వుతో క్రూరంగా నిరాఘాటంగా, సునాయాసంగా దొర్లించుకుంటూ పోయింది. దానికి కళ్ళు లేవు, చెవులు లేవు ఆత్మలేదు, ఆ శక్తే నీతిలోంచి, జడత్వంలోంచి, శాంతిలోంచి, మర్యాదలోంచి మిమ్మల్ని, పాపంలోంచే, నరకంలోంచే, మహా బాధలోంచే నన్నూ అందర్నీ ఎక్కడికో ఒకచోటికే నేమో తీసుకుపోతోంది. ఊరికే మీరూ నేనూ అట్లా చేశాం. యిట్టా చెయ్యకపోయినామే అని యేడుస్తాము. అంతే నామీదాగ్రహించి, తరుముతారుగాని, మీరు చెప్పే వేదాంతమూ అదేగా! చివరికి 'దాని ఖర్మం పొమ్మం'టారు. నేను 'మీ ఖర్మం' పొమ్మంటాను.

[sweet1guy]

 సాయంత్రం నేనూ, అమీర్ యేటికి స్నానానికి వెళుతూ వుండగా దోవకడ్డంగా యెర్రని కండువా అంచు పామువలె పడివుంది. అది మీరాది, దాన్ని చూడగానే కాళ్ళు వొణికాయి. మీరా చచ్చిపోయి కండువా ముక్కని అక్కడ పారేసినట్టయింది. కాని వెంటనే అది నా కోసమే వుందని గ్రహించి, ఆగాను. ఆ చుట్టుపక్కల పొదల్లోంచి 'నువ్వు వొక్కతెవూ వచ్చిందాకా యిక్కడే వుంటా'ననీ మీరా గొంతు వినపడ్డది? ఎంతకాలం నుంచి కాచుకొని వున్నాడో! ఎంత దొంగతనము వొచ్చింది. నా మీరాకి! అని ఏడుపొచ్చింది. తలవూయించి; అమీర్ వెంట నడిచాను.

    చీకటిపడే సమయాన, పొయ్యిమంట దగ్గర అమీర్ని వొదిలి వొక్కెతను యేటి వొడ్డు వేపు నడిచాను మీరా వచ్చి చీకట్లో పక్కన నుంచున్నాడు.

    "ఏమిటి మీరా?"

    "రా! దూరంగా మాట్లాడదాం"

    "వెంటనే వెళ్ళాలి, అమీర్ వెతుకుతాడు."

    "వెతకనీ, అందుకనే దూరంగా వెడదాం."

    "నన్నడుగుతాడు."

    "భయపడుతున్నావుకదూ?"

    "ఏమిటి?"

[sweet1guy]

 నేను ముందే చెప్పలా. యిట్లా జరుగుతుందని? అతనడగడం, దానికి నువ్వు భయపడడం, నాతో మాట్లాడానికి వీలులేకపోవడం."

    "అతని దగ్గిర రహస్యం యెందుకు? వృధాగా అనుమానం కలిగించి ఏం లాభం?"

    "అనుమాన మేమిటి? మీరాతో వెళ్ళానను. ఏం?"

    "కాని రహస్యంగా అతను వినకుండా. అతను చూడకుండా మనకేముంది? చెప్పు."

    "ఏం లేకపోతే మాత్రం? ఏం లేదు కనకనే మనం వొంటరిగా వుంటేనేం?"

    "ఎందుకు వుండడం?"

    "మరి నాతో మాట్లాడవా?"

    "మాట్లాడనన్నానా? అక్కడికే రా."

    "పోనీ. యిట్లా నాతో మాత్రం తిరగకూడదా?"

    "అతను కూడా వుంటేనేం?"

    "వుండక పోతేనేం?"

    నేను మాట్లాడలేదు. ఆ సమస్య నా కర్థం కావటం లేదు. అమీర్ని చూస్తే భయం వేస్తోందనే సంగతి వొప్పుకోడం యిష్టంలేదు.

    "నీ కిష్టం లేదనరాదూ."

    "మీరా?"

    "పోనీ అతని కిష్టంలేదు. నీకు భయమను."

    ఆలోచించాను.

[sweet1guy]

    "మీరా! నీతో యెట్లా మాట్లాడాలో నాకు తెలీటంలేదు. ఏదో తప్పు పనిచేసిన వాడిమల్లే దొంగతనంగా దాక్కున్నావెందుకు?- ఎందుకు ఇంటికి రావూ! రా. మాట్టాడు. ఆడుకో స్వేచ్చగా వుండు. మా యిద్దరితో సఖ్యంగా వర్తించు. అందులో అమీర్ నీకు కొత్తవాడా? నాకన్న ముందు అతనే కదా నీకు స్నేహం, కొత్తవాడా?"

    "అప్పుడు నీతోనూ షికార్లు వొస్తా, అతనితో వస్తా....కాని మధ్య దోవలో పిలుస్తావేం, అక్కడికి వచ్చి పిలవరాదూ? ఇప్పుడతను లేనిపోని అనుమానాలు పడతాడంటే అన్యాయమా?"

    "అతనెవరు అనుమానాలు పడడానికి?"

    "నువ్వు సహిస్తావు."

    నేను మాట్లాడలేదు. "నువ్వక్కడికి ఎందుకు రావు చెప్పు" అన్నాను.

    "నాకు బావుండదు. అతనికి బావుండదు. మనిద్దరమే వున్నట్టుండదు."

    "అది కొత్త. అంతే. నువ్వు నాలుగుసార్లు వొస్తే అదే అలవాటవుతుంది." అతను మాట్లాడలేదు. నా మాటలు అబద్ధాలని నా అంతరాత్మ అంటూనే వుంది. ఇద్దరిలో యెవరిని వొదలడానికి చేతగాక ఎవర్నీ వొదలకూడదనే పేరాసతో, ఆ యిద్దర్నీ ప్రయత్నించి ఒకచోట చేర్చటం అనర్థక మంటూనే వుంది అంతరాత్మ. కాని నా శక్తిలో వుండే నా అహంభావం నన్ను ప్రోత్సాహపరిచింది.

[sweet1guy]

    కాని అహంభావమేనా? స్వార్థమేనా? కాదేమో! అమీర్ మీద ప్రేమ. నేను లేకపోతే అమీర్ యామౌతాడో అని అతనిమీద జాలి. నేను లేకపోతే మీరా బతకలేడే అని అతనిమీద జాలి. నా హృదయంలో వుండే మార్దవం. కాదా నన్నీ గతికి తీసుకొచ్చింది. నాకన్న కఠినాత్మురాలు. తన సౌఖ్యమే చూసుకునే దుర్మార్గురాలు తనకు నచ్చినవాణ్ణి దరిచేర్చి రెండోవాణ్ణి కఠినంగా వొదిలేసేది, సౌఖ్యంగానే. బతుకునుగద! వాళ్ళిద్దరిలో కూడా ఒకరన్నా సౌఖ్యపడేవారు, రెండోవారు మరచిపోయి బతికేవారు. ఈ గతి రాదుకద?

    "తప్పదు. నువ్వు కావాలి. అమీర్ని నీతో స్నేహంగా ఉంచడం నా భారం. ముగ్గురుమూ యెంతో ఆనందంగా వుందామని ఎంతో అనుకుంటే, చివరికి యిట్లా అయిపోయింది. అమీర్ తగాదా పెడతాడేమోనని భయపడ్డానుగాని నువ్విట్లా అవుతా వనుకోలేదు" అని కోపంగా అన్నాను. నా పెదిమలు వొణకడం అతన్ని లొంగదీసింది. అతని భయాన్ని అణగదొక్కి సహజ వివేకాన్ని, అతన్ని కాపాడే 'ఇస్టింక్టుని' నాశనం చేసింది. పాపం ఏమీ తోచక కళ్ళంబడి నీళ్ళు పెట్టుకుంటూ నుంచున్నాడు. అమీర్ని నమ్మవద్దనీ, నా మాటలు అబద్ధమనీ అతని అంతరాత్మ అంటూనే వుంది. కాబోలు, దుష్టురాల్ని నేను, నా సౌఖ్యంకోసం అతన్ని బలవంతంగా లోబరుచుకున్నాను. నా మీరా?

    పడమటి మెరుపు అతని మొహాన్ని వెలిగించింది. అప్పుడే ప్రారంభించిన గాలి అతని ముంగురుల్ని చీకట్లో వూయించింది.

    "వెడతావా?" అన్నాడు.

    "నువ్వో?"

[sweet1guy]

    "నేనింతే?"

    ఆ యెడారిలో, చీకట్లో కీచుమనే శబ్దాలలో ఈ వొంటరిగా, నిస్సహాయంగా, బంధువులందర్నీ విడిచి, నాకై పడివున్న చిన్న నా బాబును చూసి, నా మనసు కరిగిపోయింది! దగ్గిరిగా కావలించుకున్నాను.

    "మీరా! మీరా! ఏదో విపరీతమైన బాధతో నువ్వు మాడిపోతున్నావు. నా దగ్గిరికి రావు. నన్ను ఓదార్చనియ్యవు. ఏం చెయ్యనోయి నీ కోసం."

    వెక్కి వెక్కి యేడ్చాడు నా మీరా! అమీర్ని వొదిలేసి యితనితో వెళ్ళిపోనా అనిపించింది పాపం! ఈ లేత హృదయం, ఈ అమాయకత్వం, నామీది విశ్వాసం, నా మీద ఆధారపడడం, ప్రాణమన్నా నా కోసం యివ్వడానికి సిద్ధం. ఎట్లా ఓదార్చను అతన్ని?

    "నీ కోసం ఏం చెయ్యను? మీరా! నువ్వు లేక నేనెట్లా బ్రతకను? ఎట్లా, నేనేం చెయ్యను?" అని యేడ్చాను. నా కన్నీళ్లు అతని నిశ్చయాన్ని కరిగిస్తున్నాయి. నే నబద్ధం ఆడ్డంలేదు. మీరాని చూస్తే అట్టానే వుంది. నాకు "నాకు తెలుసునా ఏం చెయ్యాలో? అంథకారంలో సముద్రం మధ్యలో వున్నవాడికి తీరమెటు వుంటుందో యెం తెలుసో, నాకంత తెలుసు కర్తవ్యం. మనమేం చెయ్యాలో తెలిసి, చెయ్యకపోతే శిక్షించవచ్చు దేవుడు. కాని యింత అజ్ఞానం, అంధకారంలో వుంటాము కద! ఎంత యోచించినా తెలీదు కద! అంతా ఐ, నాశనం చుట్టూ అల్లుకున్న తర్వాత, ఇల్లుకూలి నెత్తిమీద పడ్డతరవాత కాంతి వొస్తుంది. దోవ కనపడుతుంది. ఏం లాభం? కాని నావంటిదానికి అప్పటికీ, యెప్పటికీ తెలీదు దోవ. అసలు నువ్వందుకా సమస్యలో ప్రవేశించావు? అంటారు పతివ్రతలు.

[sweet1guy]

    "అమీర్ని వొదిలెయ్యనా, వెళ్ళిపోదామా యిద్దరమూ!" అన్నాను. నిజంగానే అన్నాను. ఆ మాటలు ఇప్పుడు తలుచుకుంటే, నా మాటలు అబద్ధం అని ఏడుస్తాను.

    దాంతో నా బాబు మనసు కరిగిపోయింది.

    స్త్రీ త్యాగానికి ఆయత్తపడితే ధీరుడైన పురుషుడు ఆ త్యాగ లాభాన్ని స్వీకరించగలడా? ఆ మాట చాలు. తనకోసం త్యాగంచేసే స్త్రీ వుండడం పురుషుడికి అమితమైన ఆత్మవిశ్వాసాన్నియ్యాలి. కాని త్యాగాలు గ్రహించడానికి అలవాటు పడ్డ పురుషుడు అతినీచుడు. పతివ్రతల త్యాగాల వల్ల నియమాలు నిలబెట్టుకునే గతి మీ పురాణ ధీరులకే గానీ అమీర్ కీ, మీరాకీ కాదు.

    "నేనే వస్తాను దీదీ. రేపణ్ణించి."

    "నిజంగా వస్తావా? నా పిచ్చి బాబూ. వూరికే భయపడ్డావు అవునా?"

    ఇద్దరమూ యింటివైపు చూశాము.

    "కాని దీదీ, ఇదివరకు మల్లేనే నీ పక్కన కూచుంటా. నీ భుజం మీద చెయ్యి వేస్తా" అన్నాడు మీరా.

    "ఆ, తప్పకుండా. ఎందుకు అడుగుతావు?"

    "మరి....అమీర్ని....చూస్తున్నా...."

[sweet1guy]

    "ఆ, దానికేం?" అంటున్నాను గాని నా గొంతులో అబద్ధం వినిపించలేదా నీకు. మీరా? నా బింకం కొద్దీ అనుకున్నాను. కాని నా గుండె నీరైపోతుంది. ఏం జరుగుతుందో? కాని ఫరవాలేదు. అనుకుంటూ పక్కకి చూశాను. మీరా లేడు. ఇంటికి వెళ్ళాను.

    మర్నాడు మీరా వొచ్చేటప్పటికి అమీర్ నా తల చిక్కు తీస్తున్నాడు. మీరా తరహా మార్చాడు. రావడమే అదేదో అసహజమైన సాహసంతో, వుత్సాహంతో వచ్చి నా కెదురుగా కూచుని నిర్లక్ష్యమైన కంఠంతో- "నేనిచ్చిన దువ్వెన యేది దీదీ!" అన్నాడు. పాపం పూర్వం వలె మాట్లాడటానికి ప్రయత్నమది.

    "ఇంకెందుకు? అమీర్ వొచ్చాడుగా చిక్కు తియ్యడానికి. చిక్కు తీసుకుని మాత్రం ఏం ప్రయోజనం?" అన్నాను. అమీర్ వంక చిరునవ్వుతో చూసి మళ్ళీ మీరావంక చూసి నవ్వాను. ఆ పని యెట్లా వుందనుకున్నావు? రెండు మహాసముద్రాల మధ్య సన్నని తాడుమీద నడుస్తున్నట్టుంది. ఏ మాట మాట్లాడితే, ఏం మాట్లాడకుండా వూరుకుంటే, ఏ చూపు చూస్తే ఎవరికి కోపం తెప్పిస్తానో! ఏమర్థంచేసుకుంటారో? అబ్బా ఆ రోజుల యమబాధ! ప్రేమ యింత ప్రాణం తీస్తుందని అనుకోలేదు. కత్తిమీద సాములే కద!

[sweet1guy]

    అమీర్ గంభీరంగా నా జుట్టువంక చూస్తూ వూరుకున్నాడు. మీరా ఇవీ అవీ గబగబా మాట్లాడుతున్నాడు. వూళ్ళో అమీర్ రావడాన్ని గురించి అనుకుంటున్నవీ, ఆ స్టేషనులో మెయిలురైలు ఆపాలని అర్జీ పెట్టడం అన్నీ చెప్పాడు.

    అమీర్ వొదలగానే వెళ్ళి మీరా పక్కన కూచున్నాను. అమీర్ కత్తిని పదును పెడుతూ, ఆ పనిలో నిమగ్నుడై వున్నాడు. మీరా యింక దగ్గిరికి జరుగుతాడేమోనని నాకు భయంగానే వుంది ప్రతి నిమిషం. కాని అమీర్ భయంకరమైన కళ్ళు ముందు పెట్టుకుని మీరా సాహసించలేదు. నేనింక ఆ నిశ్శబ్దం భరించలేక లేచి "స్నానానికి వెడదాం" అన్నాను. ఎవరూ లేవలేదు. "మీరా, నువ్వు రా."

    మీరా చప్పున నుంచుని అమీర్ మొహంవంక చూస్తున్నాడు.

    "అమీర్ నువ్వు కదలవేం?"

    కొంచెం మాట్లాడకుండా వూరుకొని,

    "వొస్తా పదండి" అన్నాడు కత్తిమీద ధ్యాస వుంచుకుని.

    ఇంకేం మాట్లాడ్డానికీ తోచక మేమిద్దరం బైటికి నడిచాము. ఎంత దూరం పోయినా అమీర్ జాడలేదు. ఎత్తుగా పెరిగిన తంగేడుచెట్టు కింద ఆగి యెండలో మాడుతున్న గుడిశవంక చూస్తూ మాట్లాడకుండా నుంచున్నాము. చప్పున మీరా "లాభంలేదు దీదీ" అని వూరుకున్నాడు. నేనూ మాట్లాడలేదు. "అమీరక్కడ వుండగా నీతో చనువుగా వుండలేను. నా చేతకాదు" అన్నాడు, నేనేమనను?

    "పోనీ తాక్కపోతేనేం మీరా. చనువుగా వుండకపోతేనేం?"

[sweet1guy]

    మీరా కొంచెంసేపు ఆలోచించాడు.

    "అవును. తాక్కపోతేనేం? నీకేం?" అని నెమ్మదిగా అన్నాడు.

    ఆ "నీకేం!" అన్న మాటలు అతని కంఠంలో నిరాశ శూలాల వలె నాటుకున్నాయి.

    "అన్యాయం మీరా. నువ్వు నన్నలా అనడం ఇంకా తెలుసుకోలేకపోయినావు కద. నా మనసెటువంటిదో! మనకున్నటువంటి ప్రేమకి తాకడం అవసరమా?"

    మళ్ళీ ఆలోచించాడు. పాపం, ఆ చిన్నవయసులో యీ సమస్యలు అర్థంగాని యీ బాధలు యివన్నీ ఆలోచించి, చెప్పుకోవలసిన గతి పట్టింది మీరాకి. చక్కని కనుబొమ్మల్ని ముడిచి కళ్ళు మూసి, ఆలోచిస్తూ నుంచున్న నా మీరాని చూస్తే నా గుండె నీరైపోతుంది.

    "అవసరమని కాదు. అది అభ్యంతరం కావడమే మనకున్న ప్రేమ బంధాన్ని కాలుస్తోంది"

    "అమ్మా! మీరా! ఎంత ఆలోచన వుందోయ్! అతని మాటల్లోని సత్యం నన్ను గాయపరిచి సిగ్గులో ముంచింది. ఇంక జవాబు చెప్పలేక యింటివేపు మళ్ళాను. మీరా వెనకనే వొచ్చాడు. అమీర్ కత్తి నూరుతూనే వున్నాడు. కూచున్నాను. మళ్ళీ నిశ్శబ్దం. మొదట భరించలేక అన్నం తిందాం అన్నాను. తనని పొమ్మన్నా నన్నట్టు మీరా లేచాడు.

    నా తప్పు సవరించుకోవడానికి "మీరా, నువ్వు రా అన్నానికి" అన్నా.

[sweet1guy]

    అన్నానో లేదో, నా అవివేకం మనసుకి తట్టింది. ఒకటే మూకుడు, దాంట్లో నేనూ, అమీర్ తిన్నాము. తరువాత రోజుల్లో దాంట్లోనే నేనూ, మీరా తిన్నాము. ఇప్పుడు మళ్ళీ నేనూ అమీర్ తింటున్నాము. ఆ మూకుడు కన్న ఇంకేమీ లేదు యింట్లో. ఇవ్వాళేం చెయ్యను? వెర్రిగా నుంచున్నాను. ఇద్దరూ నాకేసి చూస్తున్నారు.

   "రండి ముగ్గురమూ తిందాం" అన్నాను. అమీర్ కదలడు. మీరా కదలడు. ఎంతసేపు నుంచున్నామో? నా కళ్ళు తిరుగుతున్నాయి. నా తల్లో ఒక్క ఆలోచనా లేదు. చప్పున నా స్త్రీత్వాన్ని వుపయోగించి నవ్వు చిమ్ముతూ- "మీరు యిద్దరూ పిల్లలంటూ నేను కలిపి పెడతాను, ఏం?" అని వాళ్ళ వంకన్నా చూడక వెళ్ళి అన్నమూ దోసకాయ పచ్చడీ కలిపి తీసుకొచ్చాను.

    "ముందు ముద్దనాది. తరువాత అమీర్."

    "నేను తర్వాత తింటానులే" అని, కళ్ళన్నా ఎత్తక, విసిరాడు మాటల్ని అమీర్. అపజయంతో గుటకలు మింగాను.

    "నువ్వన్నా నా మాట వినవా?" అన్నట్టు కళ్ళు మీరా మొహంకేసి ఎత్తి ముద్ద నోటిలో పెట్టాను. అతనితో మధ్య మధ్య నాలుగు ముద్దలు నేనూ తిన్నాను. తరువాత అమీర్ దగ్గిరికి వొచ్చాను.

    "అక్కడ పెట్టు" అన్నాడు కఠినంగా.

    'తింటున్నాను. చూశావా? ఎట్లాను నేను వేరే!' అన్నట్లు చూస్తున్నాయి మీరా కళ్ళు.

[sweet1guy]

మూకుడింట్లో పారేసివొచ్చి బైట కూచున్నాను. ఇంకా మీరా వెళ్ళడేమో, వాడికక్కడేమిపని. అన్నట్లు తలెత్తిచూస్తాడు అమీరప్పుడప్పుడు. మీరా కూనిరాగం తీస్తూ కూర్చున్నాడు. కూని రాగం రావడానికి ఎంత ప్రయత్నం లోపల జరుగుతుందో నాకర్థమవుతూనే వుంది. నీడలతోపాటు అమీర్ ముఖంమీద క్రోధపు నీడలు కూడా దట్టమవుతున్నాయి. "చెట్టుకింద కూచుందాం" అన్నానో లేదో మీరా తను వెడతానని లేవబోయినాడు. ఏమనుకుంటున్నాడో అనుకుని -

    "అప్పుడేనా? కూచో" అని కూచోపెట్టాను. అమీర్ తలెత్తి నావంక చూశాడు. ఏదో కనిపెట్టేవాడివలె. కాని మీరాని యింకా పిలిచి, రమ్మని ఆశపెట్టి, ఏడిపించి పంపుతున్నానని నాకు దిగులేసింది. కావలసి మీరా భుజం మీద చేయి వేశాను. పది నిమిషాలలో అమీర్ లేచి వెళ్ళాడు. మీరా నిద్రపోయినాడు. నేను అట్లానే యోచిస్తూ దిగులుగా కూచున్నాను. అట్లానే నా కళ్ళముందు రాత్రయింది. నేలమీద నాముందుపడి నిద్రపోతున్న నా బాబు, నా నవాబుని చూసి నాకు వూరికే దిగులేస్తోంది. అమీరెక్కడ వున్నాడో, ఏయే కోపాలతో మండిపోతున్నాడో, ఏయే నిశ్చయాలతో పోట్లాడుకుంటున్నాడో! పాపం, అతని మీద నాకు ప్రేమ పోయిందని యెంత బాధపడుతున్నాడో? యెట్లా అతనికి నా హృదయం అంతా అతని దేనని తెలియ చెయ్యడం? అతనిదేనా?

[sweet1guy]

    చెట్ల ఆకులు మెల్లిగా వూగుతున్నాయి, పటమట చంద్రుడుదయించి అప్పుడే అస్తమిస్తున్నాడు. రెక్కలు కొట్టుకుంటూ చిన్నపిట్టలు యెగిరి మాయమవుతున్నాయి. వాటి కర్థమవుతుందా నా బాధ, నా నిరాశ ఆ రాత్రి అనిపించింది. యీ మీరానించీ, అమీర్నించీ, యీ మైదానంనించీ తప్పించుకొని బైటపడగలిగితే? ఎక్కడ? దిక్కేది? ఒకటే శరణ్యం. ఆ నల్లని రాత్రి నా ప్రాణాలని, తల్లి నా యేరు కడుపులో దాచుకోనా?

    "దీదీ దీదీ?" కలవరిస్తున్నాడు. నా చిన్నిబాబు!

    "నా బాబూ, మీరా" నిన్నేం చేస్తానో కద! నీకేగతి రాసి వుందో నేను బతికివుంటే నీకే ఆపదో రాకమానదు, నేను కాళిని నీప్రాణం తీసుకుంటా? నన్ను వొదిలి పోరాదూ! కృతఘ్నురాలినిగా కనపడే ధైర్యం లేక నిన్ను నా వెంట యీడ్చుకొంటున్నా. నిన్ను తోసెయ్యలేక నాతో అగాధానికి నిన్నూ లాక్కుపోతున్నాను.

    "మీరా! నేను అమీరు దాన్ని, నువ్వు నా కఖ్కర్లేదని పంపితే! అప్పుడే నిజంగా నీ ప్రాణాలు రక్షించుకుంటా, నిజంగా నీ దీదీ నౌతాను! ఆ మాట అనగలనా? నా గుండె రక్తంకారి, నిన్ను పిలిచి, నామాట అబద్ధమని చెప్పదా?"

    "దీదీ" మీరా లేచాడు.

    "దీదీ, దీదీ, వున్నావా? నువ్వు చచ్చిపోయినట్లు కలవొచ్చింది."

[sweet1guy]

    నా మోకాళ్ళు కావలించుకున్నాడు. "దీదీ? నిజంగా మా యిద్దరి మధ్యా యీ బాధ పడలేక నువ్వు చచ్చిపోవు కద?"

    నా బాధ అంతా, యిద్దరినీ సంతోషపెట్టడానికి. నేను చేస్తున్న బ్రహ్మ ప్రయత్నమంతా జ్ఞాపకం వొచ్చి యేడ్చాను. గబగబ యేడ్చేశాను. నా బాబు నా మీరా ఎన్నోవిధాల నన్నోదార్చాడు.

    "నేనింక ఎన్నడూ కనబడను. వెళ్ళిపోతా. నువ్వు సుఖంగా వుండు"

    "అయ్యో! నిన్ను వొదల గలిగితే యింత క్షోభ ఎందుకు?"

    నిజంగానేనా? నిజంగానేనా? నా కోసం. నా మీద జాలిపడి కాదు. పొమ్మనక పోవడం? నీ కోసమేనా?

    "ఇంక ఏం కానీ, నా గొంతులో వూపిరి వున్నంతవరకు నిన్ను, నిన్ను వొదలను" నా మెడ కావలించుకున్నాడు.

    నక్షత్ర మొకటి కిందికి జారింది.

    వెంటనే వొస్తానని మీరా వూళ్ళోకి వెళ్ళాడు. అమీర్ వొచ్చి మాట్లాడకుండా కూచున్నాడు. పొద్దుటి అన్నమే తిన్నాం. నేను అమీర్ దగ్గిర కూచుని కబుర్లు చెబుతున్నాను. నా హృదయానికి కొంచెం విశ్రాంతి కలిగింది. మీరా రాలేదు. వొస్తాడేమోనని భయంగా వుంది. నక్క గాని, కుందేలు గాని చీకట్లో చప్పుడు చేసినప్పుడల్లా వులికిపడి చూస్తున్నాను. అమీర్ కనిపెట్టాడు గావుననుకుంటా." రా తిరుగుదాం."

[sweet1guy]

    మీరా వొచ్చి వెతుక్కుంటాడేమోనని దిగులుగానే వుందిగాని- హృదయం మాత్రం యింకా విశ్రాంతి కావాలని కోరుతోంది, బైలుదేరాము.

    చీకటి. కటిక చీకటి. అమీర్ భుజం మీద నించి, మెడమీద నించి చెయ్యివేసి, నా శరీరమంతా అతనిమీద ఆనించి, మోకాళ్ళ వరుకు రాసుకునే చెట్లలో, గడ్డిలో, రాళ్ళలో, ఇసుకలో నడుస్తున్నాము. అంతులేని ఆకాశంలో, గుర్తులేని లోకంలో, ఏమీ కనపడని అంధకార గర్భంలో యిద్దరమూ, దగ్గిరిగా మృదయాలు కొట్టుకుంటూ తిరుగుతున్నాము! ఎంతసేపో! అమీర్నానుకొని. అతని చేతికింద సమస్తమూ-నా బాధలు, నా సందేహాలు, భయాలూ అన్నీ మరిచి ఆ రాత్రిలో కలిసిపోయినాను.

ఎలాగో అతని ముందు నా హృదయాన్ని విప్పి అర్థం చేయించి నాతో సానుభూతిని చూపేట్టు చేస్తే! వెర్రి కలలు. అంత దగ్గిరిగా నడుస్తున్నాము. ఒకరికింకోరు ప్రాణతుల్యం. కాని ఒకరి సంగతి ఇంకోరం అర్థం చేసుకోము. అతని సంగతి తెలిసికూడా నేను అశక్తురాల్ని. నా సంగతి తెలుసుకోలేక అతను అశక్తుడు. ఎందుకిట్లా పుట్టామో!

    అప్రయత్నంగా, మామూలు తోవనే మాకు తెలీకుండానే మా కాళ్లు మమ్మల్ని కొండమీదికి తీసుకువెళ్ళాయి. అటు వెళ్ళి మా పాత బురుజు చివర కూచుని కాని రాము. ఎంత చీకట్లోనైనా అమీర్ కి తోవ తెలుసు. కళ్ళు కట్టుకుని ఆ పిట్టగోడమీద నడిచి వెనక్కి రాగలడు. గోడ దగ్గరగా వొచ్చామో లేదో ఏదో గోడమీదనించే కిందికి జరజర చప్పుడయింది.

[sweet1guy]

"ఏదో పశువో, లేక తోడేలో?"

    "పాపం చస్తుంది కాదూ?" అంటూ వుండగానే, నా కంఠస్వరంతో కలిసే, కెవ్వున కేక వినపడ్డది- "దీదీ!" అని.

    "మీరా! మీరా! పడ్డావా ఆ అగాధంలో"

    వొళ్ళు తెలీక పరుగెత్తాను నేను.

    "మీరా మీరా! మీరా!"

    ఇంకేం మీరా! ఎక్కడ వున్నాడు? ఎందుకు అరిచాను? లాభమేమిటి? కొండలన్నీ మీరా నా మీరా" అని వెక్కిరిస్తున్నాయి.

    కాని అద్భుతంగా ఆ అగాధంలోంచి హీనస్వరం- "దీదీ" అంది.

    నా చెవులు నన్ను మోసగించాయా, లేక ఏదన్నా భూతం నన్ను వెక్కిరిస్తోందా? లేక అతని ఆత్మ అరిచిందా? ఆ అగాధంలోకి తొంగి చూస్తున్నాను గావును. అమీర్ చెయ్యి నా కంఠాన్ని వెనక్కి లాగింది, పడతావు వొంగకు."

    అమీర్, పాపం వెనకనే వున్నాడు.

    "అమీర్! అమీర్! నా మీరా, నా మీరా, నా మీరా"

    "మళ్ళీ పిలు!"

    అది కోపమేనా! దడిపిస్తున్నాడా! పిలు. ఏం చేస్తానో అన్నాడా? నాకు ఒళ్ళు తెలీదు.

[sweet1guy]

    "అమీర్ బతికే వున్నాడు. ఎట్లా! అయ్యో మేరా౧ నేనింక బతకను. ఎట్లా బతకను, మీరా లేంది!" నాలిక కొరుక్కున్నాను. ఆమాటన్నందుకు. అమీరేం చేస్తాడు? సరే. నీ మీరా దగ్గిరికే పొమ్మని మెడపట్టుకు తోస్తాడా?

    'మళ్ళీ పిలు' 'మీరా'

    "దీదీ?"

    "వున్నాడు, బతికే వున్నాడు....అమీర్ ఏం చేస్తున్నావు!"

    "వుండు....ఎక్కడ వున్నాడో అడుగు."

    "మీరా, ఎక్కడ వున్నావు?"

    "దీదీ, శలవు. మధ్యలో చెట్టుని పట్టుకుని వేళ్ళాడుతున్నాను. నా చేతులు యింక ఆగవు. పడిపోతున్నాను, దీదీ, నువ్వు గొప్పదానివి. నిన్ను చూస్తే....నీకోసం నాప్రాణమన్నా యిచ్చేసేవాణ్ని. నువ్వు యింటిదగ్గిర లేవు అందుకని వెతుక్కుంటూ-"

    వినలేకపోయినాను. మీరాని మరచి అమీరుతో వొచ్చినందుకే? నాకోసమే! మీరా యిట్లా అయిపోయాడు. నాకోసమే! నా మీరాని చంపుకున్నాను. అయ్యో! నేను దూకి ఛస్తే మీరా! నా మీరా! నేను వొస్తాను మీరా! నేను ఛస్తా!

    ఆ అగాధాల్లోంచి ఆ చీకటిలోనించి, చెట్ల గుబుర్లోంచి ముళ్ళల్లోంచి వొచ్చింది. వస్తూంది. వుదారుడయిన నా మీరా వాణి.