[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 25.1
.
"இவன் என்ன இவ்வளவு கொடூரமா இருக்கான்? நான் பெற்றெடுத்த பிள்ளைதானே இவன்? என் ரத்தத்தை ஊட்டி வளர்த்தவன் தானே என் கையை இப்படிப் பிடித்து மிரட்டுறான்?" என்று நினைத்தவள், தன் கையால் முகத்தைப் பொத்திக்கொண்டு விசும்பினாள்.

தேவயானி (உடைந்த குரலில், ஆத்திரமும் அழுகையும் தொண்டையை அடைக்க) : "நீ பேசுற ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என் நெஞ்சில் ஈட்டியால குத்துற மாதிரி இருக்குடா... உனக்குச் கொஞ்சம் கூடப் பயம் இல்லையா? நான் உன் அம்மாடி! என்னைச் பெத்த தாயா நினைக்காம, உனக்கு என்ன தோணுதோ அப்படிப் பேசிட்டு இருக்கியே... உனக்குத் தன்மானம், வெட்கம் இதெல்லாம் எதுவுமே கிடையாதா?"

சுமன் (சற்றும் சலனமில்லாமல், தன் பார்வையை மாற்றாமல் மிக அமைதியாக) : "மானம், வெட்கமெல்லாம் நாலு பேர் இருக்கிற சமுதாயத்துக்குமா... நம்ம வீட்டுக்குள்ள, அதுவும் நமக்குள்ள இருக்கிற இந்த உறவை வெளிய யார் வந்து கேள்வி கேட்கப் போறா? அம்மா... நீ ஏன் எல்லாத்தையும் தப்பாவே யோசிக்கிற?"

தேவயானி (கோபத்தால் ஆவேசம் கொண்டு, தன் கையை உயர்த்தி எச்சரிக்கும் குரலில்) : "தப்பா யோசிக்கிறேனா? நான் தப்பா யோசிக்கிறேனாடா பாவி! நீ பண்றதுதான் உலகத்திலேயே மிகப் பெரிய பாவம்! அப்பாவுக்குத் தெரிந்தால் இந்த வீடு என்னாகும்னு உனக்குத் தெரியுமா? அவர் உன்னை உயிரோட விடுவாரா? என்னை நடுரோட்ல தூக்கி எறிஞ்சிடுவாருடா!"

சுமன் (அவளது கோபத்தைக் கண்டு கொஞ்சமும் பின்வாங்காமல், இன்னும் ஒரு அடி அருகில் வந்து) : "அப்பாவுக்குத் தெரியாதுன்னு நான் எத்தனை தடவை சொல்றது? அவர் வேலை, லேப்டாப், ஃபைல்னு தன் உலகத்துல இருக்காரு. அவருக்கு நம்ம மேல இருக்கிற நம்பிக்கையே நம்மளுக்குப் பலம் தான். அதை விட்டுட்டு நீ ஏன் தேவையில்லாம நடுங்குற?"

தேவயானி (கதறும் குரலில், கைகளைக் கூப்பியபடி) : "அந்த நம்பிக்கையைத் தானே நீ இன்னைக்குக் காலில் போட்டு மிதிச்சிருக்க! என் மேல உனக்குக் கொஞ்சமாவது பாசம் இருந்தா, இப்படிப்பட்ட வெறித்தனமான காரியங்களைச் செய்வியாடா? நான் பெத்த பாவம், இன்னைக்கு உன் வாயாலயே இப்படித் தலைகுனிந்து நிற்கிறேனே!"

சுமன் (அவளது கைகளைக் கைப்பற்றி, தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக்கொண்டே உருக்கமாக) : "இது வெறி இல்லம்மா... உன்னை விட்டு என்னால இருக்க முடியல, அதுதான் நிஜம். உன்னை எனக்கு அவ்வளவு பிடிச்சிருக்கு. அந்தச் சுகத்தை அனுபவிச்சதுக்குப் அப்புறம், உன்னை விட்டுட்டு என்னால நார்மலா இருக்கவே முடியல..."

தேவயானி (அதிர்ந்து போய், அவனது கையை உதறித் தள்ளிவிட்டபடியே) : "சீ... வாயை மூடுடா! அந்த வார்த்தையை இனிமே என் முன்னாடி சொல்லாத! நான் பெத்த தாய்டா... உன்கிட்ட போய் இப்படிப்பட்ட பேச்சைக் கேட்க வேண்டிய நிலைமை எனக்கு வந்துருச்சே! கடவுளே, என்னை ஏன் உயிரோடு வச்சிருக்க?"

சுமன் (அவளது கோபத்தைப் பொருட்படுத்தாமல், அவளது தோள்களை மென்மையாகத் தொட்டபடி) : "நீ அழாதம்மா... உன் கண்ணீரைப் பார்க்கும்போது எனக்குள்ள ஏதோ ஒன்னு வலிக்குது. ஆனா, நான் உன்னை விட்டு விலக மாட்டேன். அது மட்டும் சத்தியம்."


"உன் கண்களில் தெரியும் அந்த வெறி என்னை என்ன செய்யப் போகுது?"

சுவரில் சாய்ந்து நின்றுகொண்டிருந்த தேவயானியின் முகம் முழுவதும் வியர்வை முத்துக்கள் பூத்திருந்தன. அவள் தன் இரு கைகளையும் சேர்த்து இறுகப் பிடித்துக் கொண்டு, தன் மகனின் முகத்தையே ஒருவிதப் பயத்தோடும் அருவருப்போடும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது உதடுகள் நடுக்கத்தால் துடிக்க, வார்த்தைகள் தொண்டைக்குள்ளேயே அடைத்துக்கொண்டு வெளியே வர மறுத்தன.

சுமன் சற்றும் பதட்டமின்றி, தன் தாயின் கோபத்தையும் தவிப்பையும் ஒரு வேட்டையாடும் மிருகம் தன் இரையின் சிறுசலனத்தைக் கவனிப்பது போலக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது பார்வையில் இருந்த அந்தத் தீயும் உறுதியும் தேவயானியின் நரம்புகளைப் பலவீனப்படுத்தின.

தேவயானி (உடைந்த குரலில், ஆத்திரமும் அழுகையும் சரிசமமாகப் பொங்க) : "உனக்குக் கொஞ்சம்கூட மனசாட்சியே இல்லையாடா? நீ பேசுற ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என்னை உயிரோட எரிய வைக்குதுடா... அப்பா அந்த ரூம்ல இருக்காரு, அவருக்குக் கேட்கப் போகுதுன்னு கூடவா உனக்குத் பயம் இல்ல?"

சுமன் (அமைதியான, ஆனால் அழுத்தமான குரலில்) : "அம்மா... உனக்கு எத்தனை தடவை சொல்றது? அப்பாவுக்கு ஒன்னும் தெரியாது. அவர் தன் வேலையைப் பார்த்துட்டு இருக்காரு. நீ ஏன் தேவையில்லாம கற்பனை பண்ணிப் பயப்படுற? நான் உன்னை ஏமாத்தல, உன்கிட்ட என் மனசுல இருக்கிறதைத்தான் சொல்றேன்."

தேவயானி (தன் தலையில் அடித்துக்கொண்டு, ஆவேசமாக) : "மனசுல இருக்கிறதா? நீ சொல்றது காதலா, இல்ல என்னைக் கெடுக்குற வெறியாடா? ஒரு தாயைப் பார்த்து இப்படிப் பேசுறதுக்கு உனக்கு எப்படிடா வாய் வருது? என்னைச் செத்துப்போன்னு சொல்றதை விட, நீ இப்படிப் பேசுறதுதான் என்னைச் சுக்குநூறா உடைக்குது!"

சுமன் (அவளது மிக அருகில் நகர்ந்து, மெல்லிய குரலில்) : "இது வெறியோ காதலோ... எனக்குத் தெரியாதுமா. ஆனா உன்னை விட்டுட்டு என்னால ஒரு நிமிஷம் கூட இருக்க முடியல. இன்னைக்கு அந்தப் பெட்ரூம்ல நீ என் மேல சாய்ஞ்சு முனங்குனியே... அந்த ஞாபகம் என் ரத்தத்துல கலந்திருக்கு. அதை எப்படிம்மா என்னால மறக்க முடியும்?"

தேவயானி (காதுகளைப் பொத்திக்கொண்டு, அலறும் குரலில்) : "போதும்டா! அந்த வார்த்தையை இனிமே என் முன்னாடி சொல்லாதன்னு எத்தனை தடவை சொல்றது? அது ஒரு பலவீனத்தால நடந்த தப்பு! அதை வச்சு நீ என்னை உன் அடிமை மாதிரி நடத்தப் பார்க்கிறியா? நான் செத்துப்போறது எவ்வளவோ மேல்!"

சுமன் (அவளது கைகளைப் பலமாகப் பற்றிக்கொண்டு, உறுதியான குரலில்) : "சாகுற பேச்செல்லாம் பேசாதம்மா! நீ செத்தா, இந்த உலகத்துல நானும் இருக்க மாட்டேன். உனக்கு நான் வேணும், எனக்கு நீ வேணும். இதுதான் நிஜம்."

அந்தச் சமையலறையின் இருட்டில் தாயும் மகனும் பரஸ்பரம் மோதிக்கொண்ட அந்த வார்த்தைகள், அந்த இரவின் அமைதியைக் குலைத்துக்கொண்டிருந்தன. தேவயானியின் தடுமாற்றமும், சுமனின் விடாப்பிடியான வெறியும் அந்தச் சூழலை மேலும் சூடாக்கியது.

தேவயானியின் முகம் வியர்வையிலும் கண்ணீரிலும் நனைந்திருந்தது. அவளது உடலின் நடுக்கம் கொஞ்சம் கூடக் குறையவில்லை என்றாலும், அவள் சுமனிடம் காட்டிய அந்தத் தீவிரமான கோபமும் எதிர்ப்பும் இப்போது கொஞ்சம் தளரத் தொடங்கியிருந்தது. அவளது தொண்டை அடைத்துக்கொள்ள, கண்களில் வழியும் நீரைச் சேலைத் தலைப்பால் துடைத்தபடியே அவனை முறைத்துப் பார்த்தாள்.


தேவயானி (உடைந்த குரலில், ஆத்திரமும் இயலாமையும் கலந்தபடி) : "உனக்கு எப்பதான்புத்தி வரப்போகுது சுமன்? நீ பண்றது தப்புன்னு உனக்குத் தெரிஞ்சும் ஏன் இப்படிப் பண்ணிட்டு இருக்க? என் கண்ணீரைப் பார்த்தும் உனக்குக் கொஞ்சம்கூட மனம் இறங்க மாட்டேங்குதா?"

சுமன் (அவளது முகத்திற்கு மிக அருகில் குனிந்து, மிக மென்மையான ஆனால் அழுத்தமான குரலில்) : "அம்மா... உன்னை அழ வைக்கிறதுக்காக நான் இதெல்லாம் பண்ணல. உன்னை நினைக்கும் போதே எனக்குள்ள ஒரு தவிப்பு வருது... அதை உன்னால புரிஞ்சுக்க முடியலையா?"

தேவயானி (அவனது கையை விலக்க முயன்றபடியே, சினத்துடன்) : "என்னத்தைப் புரிஞ்சிக்கிறது? என்னைச் சித்ரவதை பண்றதைத்தான் நீ பாசம்னு சொல்றியா? உன்னைப் பெத்த பாவத்துக்கு என்னை நீ நரகத்துல தள்ளுறடா!"

சுமன் (அவளது கரங்களை இன்னும் தன் கைகளுக்குள் பலமாகப் பற்றிக்கொண்டு) : "நரகமா? நான் உன்னை நரகத்துக்கா கூட்டிட்டுப் போறேன்? யோசிச்சுப் பார்... என் கூட இருக்கும்போது உனக்குக் கிடைச்ச சுகம் இந்த உலகத்துல வேற யாருக்கிட்டயும் கிடைக்குமா சொல்லு? அப்பா உன்னை எப்படிவச்சிருக்காரு? உன்னோட தேவைகளைப் புரிஞ்சுக்காம லேப்டாப், ஆபீஸ்னுதானே இருக்காரு? ஆனா நான் உன்னை என் உயிரோட கல வச்சிருக்கேன்!"

தேவயானி (அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோய், கண்கள் அகல விரிய) : "சீ... வாயை மூடுடா பாவி! உங்கப்பாவைப் பத்தியே பேசுறதுக்கு உனக்கு எப்படிடா வாய் வருது? அவர் மனுஷன்... என்னை எந்த அளவுக்குக் கவனிச்சுக்கிறாருன்னு எனக்குத் தெரியும். உன்னைப் மாதிரி ஒரு கெட்ட எண்ணம் அவருக்கு வருமா? இதெல்லாம் ரொம்பப் பெரிய பாவம்டா... கடவுள் நம்மைச் சும்மா விட மாட்டாரு!"

சுமன் (சற்றும் பயமில்லாமல், புன்னகையுடன்) : "கடவுள் பார்த்துட்டுதான் இருக்காருமா... தப்புன்னா ரெண்டு பேருமே செஞ்சோம், அப்புறம் ஏன் நான் மட்டும் குற்றவாளி? இன்னைக்கு பெட்ரூம்ல என் மேல விழுந்து நீயும் ரசிச்சத்தானே? இப்போ மட்டும் என்ன புதுசா நாடகம் ஆடுற?"

தேவயானி (கோபமும் வெட்கமும் ஒருசேரப் பொங்க, அவளது கை நடுங்க) : "அது... அது ஒரு பலவீனமான சூழ்நிலை அப்படி அமைஞ்சிருச்சு... அதை வச்சு நீ என்னை உன் இஷ்டத்துக்கு ஆட்டப் பார்க்கக் கூடாது. இன்னையோட இந்த நினைப்பை உன் மனசுல இருந்து தூக்கி எறிஞ்சிடு... இல்லன்னா நான் என் உயிருக்கே ஆபத்து பண்ணிப்பேன்!"

சுமன் (அவளது மிரட்டலைக் கண்டு கொஞ்சமும் கலங்காமல், அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தபடி ஒரு ஆழமான மூச்சை வெளியிட்டான்) : "உயிரை விடுற பேச்செல்லாம் பேசாதம்மா... நீ இல்லாம எனக்கு இந்த உலகத்துல யாரு இருக்கா?


சுமன் அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தபடியே, சற்றும் பதட்டமின்றி, தன் கரங்களை அவளது தோள்களில் இருந்து விலக்காமல் இன்னும் கொஞ்சம் நெருங்கி நின்றான். அவனது மூச்சுக்காற்று தேவயானியின் முகத்தில் படும் அளவுக்கு அந்த இடைவெளி மிகக் குறைவாக இருந்தது.

சுமன் (மிகவும் மென்மையான, ஆனால் ஆழமான குரலில்) : "அம்மா... ப்ளீஸ்மா... இந்த ஒரு ராத்திரி மட்டும்... ராத்திரி எல்லாரும் தூங்குனதுக்கு அப்புறம் என் ரூமுக்குப் வா..."

தேவயானி (அதிர்ச்சியிலும் பயத்திலும் மூச்சு அடைக்க, கண்கள் அகல விரிய) : "என்னது? உன் ரூமுக்கா? நீ... நீ என்ன பைத்தியக்காரத்தனமா பேசிட்டு இருக்க சுமன்? கொஞ்சம் கூட யோசிக்காம இப்படி ஒரு வார்த்தையை எப்படி உன்னால் சொல்ல முடியுது?"

சுமன் (அசால்ட்டாகச் சிரித்தபடியே, சற்றும் தயக்கமில்லாமல்) : "நான் ஒன்னும் பைத்தியம் பிடிச்சுப் பேசலைம்மா, ரொம்பத் தெளிவாவாதான் பேசிட்டு இருக்கேன். ஆமாம், என் ரூமுக்கு வா. உன்கிட்ட நான் தனியா பேசணும், உன்னை என் நெஞ்சோடு அணைச்சுக்கணும்... அந்த நிமிஷத்துக்காகத்தான் நான் காத்துட்டு இருக்கேன்."

தேவயானி (உதடு துடிக்க, கோபமும் அருவருப்பும் ஒருசேரப் பொங்க அவளது கையை உதறித் தள்ளியபடி) : "முடியாது! நான் வரமாட்டேன்! நீ என்னைக் கேவலமானவளா நினைக்கிறியா? பெத்த தாயை இடியட் மாதிரி இப்படி ஒரு இடத்துக்கு வரச் சொல்ல உனக்கு எப்படிடா மனசு வருது? சீ... வாயை மூடு!"

சுமன் சொன்ன அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட தேவயானி அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள். அவளது உடல் ஒரு மின்சாரம் தாக்கியது போல நடுங்கியது. தாய்மைக்கும், தன் சொந்த மகனின் அந்த விபரீதமான, எல்லை மீறிய காதலுக்கும் இடையே அவளது மனம் ஒரு பயங்கரமான போர்க்களத்தைச் சந்தித்துத் தவித்தது. அவளது மூளை 'இது தவறு' என்று கத்தியது, ஆனால் அவளது இதயத்தின் ஒரு மூலையில் இருந்த பலவீனம் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு சிலிர்த்தது. அந்த முரண்பாடு அவளை உள்ளுக்குள் கொன்றது.

தேவயானி (கதறும் குரலில், கண்களில் நீ வழிந்தோடுவதைக் கூடக் கவனிக்காமல்) : "நான்... நான் உங்கம்மாடா! உன்னைச் சுமந்து பெத்து, என் பால் கொடுத்து வளர்த்தவள் நான். உன்கிட்ட போய்... இப்படி ஒரு நிலைமையில... இல்ல இல்ல, என்னால கற்பனை கூட பண்ண முடியல! என் உயிரை வாங்குறதுல உனக்கு என்ன அப்படி ஒரு சந்தோஷம்?"

சுமன் (சற்றும் சலனமில்லாமல், அவளது கைகளைப் பிடிப்பதற்கு முயன்றுகொண்டே) : "உன்னை நான் சாகடிக்க நினைக்கலைம்மா, உயிரோட வச்சு அழகு பார்க்க நினைக்கிறேன். உன்னால முடியும்... உன் மனசுக்குள்ளயும் நான் இருக்கேன்றது எனக்கு நல்லாவே தெரியும். இல்லைன்னா, நீ இன்னைக்கு பெட்ரூம்ல இருந்து இதுவரைக்கும் என் கூட இப்படிப் பழகியிருப்பியா? யோசிச்சுப்பார்!"

தேவயானி (திகைத்துப் போய், அதிர்ச்சியில் உறைந்த குரலில்) : "அது... அது ஒரு தப்புடா! இன்னைக்கு சூழ்நிலை அப்படி அமைஞ்சது, என்னோட ஒரு பலவீனத்தால நடந்துச்சு! அதைப் போய் நீ இப்போ நியாயப்படுத்தக் கூடாது. அதை வச்சு நீ என்னை உன் இஷ்டத்துக்கு ஆட்டப் பார்க்காத... இன்னையோட அந்த நினைப்பை உன் மனசுல இருந்து தூக்கி எறிஞ்சிடு!"

சுமன் (அவளது கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தபடியே, உறுதியான குரலில்) : "இது பலவீனமில்லைமா, இதுதான் உண்மையான காதல். உலகத்துல உன்னை என்னை விட வேற யாருமே அப்படிப் பார்த்திருக்க மாட்டாங்க. உனக்குத் தெரியும், நான் சொல்றதுதான் நிஜம்."

தேவயானியின் குரலில் இருந்த அந்த உறுதியும் எதிர்ப்பும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கரைந்து வருவதை சுமன் நன்றாகவே புரிந்து கொண்டான். அவளது கண்கள் சொல்லும் தவிப்பும், உதடுகளின் நடுக்கமும் அவளது மனதின் ஓசையை அவனுக்குத் தெளிவாக உணர்த்தின.

அந்தச் சமையலறை இருட்டில் தாயும் மகனும் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொண்ட அந்த வார்த்தைகள் வீட்டின் அமைதியை மேலும் உலுக்கின.
சுமன் தேவயானியின் காதுக்கு மிக அருகில் குனிந்து, தன் சூடான மூச்சுக்காற்று அவள் மீது படுமாறு மிகவும் தாழ்ந்த, ரகசியமான குரலில் பேசத் தொடங்கினான். அவனது அந்தப் பேச்சு தேவயானியின் மொத்த நரம்பு மண்டலத்தையும் உலுக்கியது.

சுமன் (மெல்லிய குரலில், காதோரம் குசுகுசுவென்று) : "நான் உனக்காகக் காத்திருப்பேன் அம்மா... நடுராத்திரியில என் ரூம் கதவு திறந்திருக்கும்... நீ கண்டிப்பா வருவன்னு எனக்கு முழு நம்பிக்கை இருக்கு..."

சுமன் பேசிய அந்த வார்த்தைகள் தேவயானியின் நெஞ்சில் ஒரு பெருந்தீயை மூட்டிவிட்டதை அவளது முக மாற்றமே காட்டிக் கொடுத்தது. அவள் எதையோ சொல்ல வாயைத் திறந்தாள், ஆனால் வார்த்தைகள் வெளியே வரவில்லை.

சுமன் சாவகாசமாகத் தன் கைகளை எடுத்துவிட்டு, முகத்தில் எந்தவிதப் பதட்டமும் இல்லாமல், ஒரு வெற்றி பெற்றவனின் தோணையோடு தன் அறைப் பக்கம் நடந்து சென்றான். அவன் தன் அறைக்குள் நுழைந்து, கதவைச் சத்தமில்லாமல் சாத்திக் கொள்ளும் அந்தச் சத்தம் அந்த அமைதியான இரவின் தொடக்கத்தில் ஹாலில் எதிரொலித்தது.

தேவயானி சமையலறை வாசலிலேயே அசையாமல் கல்லு மாதிரி உறைந்து நின்று, அவன் சென்ற திசையையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் நின்ற நற்படியே கால்கள் தளர்ந்து போனாள்.


அத்தியாயம் 25. 2

வீட்டு ஹாலில் சுமன் தன் அறைக்குள் சென்று கதவைச் சாத்திக் கொண்ட அந்தச் சத்தம் நின்ற பின்னும், அந்த வீட்டின் காற்றமசையாத நிசப்தத்தில் அதன் எதிரொலி தேவயானியின் காதுகளில் சுற்றிக்கொண்டே இருந்தது. சமையலறையின் இருட்டில், சுவரைக் கட்டியணைத்தபடி அப்படியே தரையில் சரிந்துவிடக் கூடாதென்று கால்களைப் பலமாக ஊன்றி நின்றுகொண்டிருந்தாள் தேவயானி. அவளது உடல் முழுவதும் ஒரு பயங்கரமான குளிர் ஜுரம் அடித்தது போல நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. நெற்றியிலும் கழுத்திலும் வழிந்த வியர்வை சொட்டச் சொட்ட, அவளது சேலை முந்தானை ஈரமாகிப் போயிருந்தது.

"இவன் என்ன சாதாரணமாவா பேசிட்டுப் போறான்? நடுராத்திரியில என் ரூம் கதவு திறந்திருக்கும்னு எவ்வளவு திமிரா சொல்றான்? நான் என்ன இவனோட பொண்டாட்டியா? இல்ல இவன் வச்சக்கிற வப்பாட்டி மாதிரி இவன் பின்னாடி ஓடறதுக்கு? பெற்ற தாய்ங்கிற உன்னதமான வார்த்தைக்கு இவன் வச்சிருக்கிற அர்த்தம் இதுதானா? கடவுளே... நான் உயிரோடு இருக்கிறேனா இல்ல நரகத்துல எரிஞ்சுட்டு இருக்கேனான்னு கூட எனக்குப் புரியலையே!" என்று அவள் தன் மனசுக்குள் அடித்துக்கொண்டு கதறினாள்.

அவளது கால்கள் அவளை அறியாமலேயே சமையலறையை விட்டு வெளியே வந்து, ஹாலின் மூலையைக் கடந்து தனது படுக்கையறையை நோக்கி நகர்ந்தன. ஒவ்வொரு அடியும் ஒரு இரும்புச் செருப்பைத் தூக்கி வைப்பது போல அவ்வளவு பாரமாக இருந்தது. அறைக்குள் நுழைந்தவள், சத்து தீர்ந்தவள் போல மெத்தையின் ஓரத்தில் அப்படியே அமர்ந்துவிட்டாள்.

சுவரில் மாட்டியிருந்த பெரிய சுவர்க்கடிகாரம் 'டிக்... டிக்...' என்று ஓடும் சத்தம் மட்டும் அந்த அமைதியான இரவில் சுத்தியலால் அடிப்பது போல அவளது செவிகளில் ஒலித்தது. நேரத்தைக் குறிக்கும் அந்த முட்கள் நகர்வது போல, அவளது ஆயுளும் ஒவ்வொரு வினாடியும் கரைந்து கொண்டிருப்பதை அவளால் உணர முடிந்தது.

அவளது படுக்கையறையின் மங்கலான விளக்கு வெளிச்சத்தில், அவளது முகம் கண்ணீரும் கோபமும் மாறி மாறிப் பூத்து ஒரு கோரமான வடிவத்தை அடைந்திருந்தது. அவளது விரல்கள் ஒன்றை ஒன்று இறுகப் பிடித்துக் கொண்டு, அந்த நடுக்கத்தை அடக்க முயன்றன.

"இல்லை... நான் போகக் கூடாது. இது ரொம்பப் பெரிய பாவம். ராஜ் இப்பதான் அந்தப் பக்கத்து அறையில் நிம்மதியா தூங்கிட்டு இருக்காரு. அவருக்குத் தெரிந்தால் இந்த வீடு என்னாகும்? என் மானம் என்னாகும்? ஊருக்கு மத்தியில் நான் எப்படித் தலை நிமிர்ந்து நிற்பேன்? என் பிள்ளை... நான் பாலும் சோறும் ஊட்டி வளர்த்த அந்தப் பையன் என் வாழ்க்கையை இப்படிப் பகடையாக்கி விளையாடுறானே... இவனை என்ன பண்றது?" என்று அவள் தனக்குத்தானே முனங்கிக் கொண்டாள்.

ஆனால், அந்த ஆத்திரத்தின் மறுமுனையில், அவளது மனதின் ஆழத்தில் ஒரு விபரீதமான தவிப்பு அரும்பத் தொடங்கியது. சுமன் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள்... "உன்னை விட்டுட்டு என்னால இருக்க முடியல... அந்தச் சுகம்..." என்ற அந்த ஞாபகங்கள் அவளது கட்டுப்பாட்டைச் மெல்ல மெல்லத் தளர்த்தின. இன்னைக்கு அந்தப் படுக்கையறையில் நிகழ்ந்த அந்தத் தடை செய்யப்பட்ட தீண்டல்கள், அவளது உடலின் இரகசியங்களை அவன் தன் கரங்களால் வருடிய அந்தத் தருணங்கள் எல்லாமே ஒரு போதை போல அவளது ரத்த நாளங்களில் ஊடுருவின.

"கடவுளே... ஏன் எனக்கு இப்படி ஒரு சோதனை? நான் என்ன தப்பு பண்ணேன்? ஏன் இந்த வலியை என் தலையில் எழுதினாய்?" என்று அவள் தலையில் கை வைத்துப் படுக்கையில் அப்படியே சாய்ந்து அழுதாள்.

சுவர் கடிகாரம் இரவு பதினொன்றைக் கடந்து பன்னிரண்டை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு நிமிடமும் அவளது நெஞ்சில் ஒரு பெருந்தீயை அள்ளி வீசுவது போல இருந்தது. சுமன் தன் அறையில் தனக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறான் என்ற எண்ணம் அவளது இதயத் துடிப்பை நூறு மடங்காக அதிகரித்தது. அவள் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து, அறைக்கதவின் தாழ்ப்பாளைப் பார்ப்பதும், பின் பயந்து பின்வாங்குவதுமாக அந்த இரவின் நிசப்தத்தோடு போராடிக்கொண்டிருந்தாள்.


ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.
ராஜின் படுக்கையறைக் கதவு இறுக்கமாகச் சாத்தப்பட்டிருந்தது; அந்த அறைக்குள் இருந்து அவரது சீரான, மெலிதான குறட்டைச் சத்தம் ஹால் வரை லேசாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. அந்தச் சத்தம் தேவயானியின் நெஞ்சில் ஒரு குற்ற உணர்ச்சியின் சுமையைத் தூக்கி வைப்பது போல இருந்தது. ஆனால், அதே நேரத்தில், அந்தச் சத்தம்தான் அவளுக்கு ஒரு பாதுகாப்பான அனுமதியைப் போலவும் தோன்றியது — 'அவர் நன்றாகத் தூங்கிவிட்டார்... இப்போது வீட்டின் மற்ற பகுதிகள் நமக்கே சொந்தம்' என்ற எண்ணம் அவளது மூளையின் ஒரு மூலையில் மின்னலாய் வெட்டியது.


"கடவுளே... நான் என்ன செய்யப் போறேன்? என் புத்தி என்னைக் எங்கே கொண்டு போய் நிறுத்தப் போகுது?" என்று தேவயானி தனக்குத்தானே முனங்கிக் கொண்டாள். அவளது உதடுகள் நடுக்கத்துடன் துடித்தன.
சுமன் சொன்ன அந்த நள்ளிரவு வார்த்தைகள் அவளது காதுகளில் தேன் தடவிய விஷம் போலச் சுற்றிக்கொண்டிருந்தன. 'நடுராத்திரியில என் ரூம் கதவு திறந்திருக்கும்... நீ கண்டிப்பா வருவன்னு எனக்கு முழு நம்பிக்கை இருக்கு...' - அந்த வார்த்தைகள் அவளது மனதின் அனைத்துக் கோட்டைகளையும் அடித்து நொறுக்கியிருந்தன.

அவள் தன் மனதுடன் ஒரு பயங்கரமான போர்க்களத்தைச் சந்தித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது மனசாட்சி அவளைக் கண்டித்து எழும்பியது:
தேவயானி (தன் மனதுக்குள்ளேயே பேசிக்கொண்டது) : "இது தப்பு... மகா பாவம்! நான் ஒரு தாய்... இவன் என் வயிற்றில் பிறந்தவன். இவனுக்கும் எனக்கும் இடையில் இருக்க வேண்டியது பாசம், பந்தம்... இது என்ன மாதிரியான கேவலமான உறவு? ராஜ் என்னைக் எவ்வளவு நம்பிக்கையோட இந்த வீட்டுல வச்சிருக்காரு? அவருக்குத் தெரிஞ்சதுன்னா இந்த வீடு ரத்தக் களறி ஆயிடும், என் மானம் சூடு சொரணை எல்லாமே மண்குடிசை மாதிரி சரிஞ்சு விழுந்துடும்! நான் எப்படி இந்தத் தப்பச் செய்வேன்?"

ஆனால், அந்த நியாயமான குரலைச் சதி செய்வது போல, அவளது உடலின் நரம்புகள் அவளுக்கு வேறு ஒரு செய்தியைச் சொன்னன. இன்னைக்கு அந்தப் படுக்கையறையில் சுமனின் கரங்கள் அவளது உடலைத் தீண்டியபோது கிடைத்த அந்த விபரீதமான சுகமும், அவளது தொப்புளில் அவன் பதித்த முத்தத்தின் சூடும் அவளது ரத்த நாளங்களில் ஒரு மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சின. அந்த நினைவுகள் அவளது எதிர்ப்புக் கோட்டையைத் தகர்த்து, அவளை அறியாமலேயே ஒரு புதிய தாகத்தை அவளுக்குள் உருவாக்கின.

நேரம் வேகமாக நகர்ந்தது. கடிகாரத்தின் முட்கள் பதினைந்து நிமிடங்களைக் கடந்து பன்னிரண்டரை நெருங்கின. அந்தச் சீறிப் பாயும் காலத்தின் ஓட்டம் தேவயானியின் இதயத் துடிப்பை மேலும் கூட்டியது.
"அவன் காத்துட்டு இருப்பான்... என் ரூம் கதவு திறந்திருக்கும்னு சொன்னானே... ஒரு தடவை போய்ப் பார்த்தா என்ன? சும்மா பேசத்தானேப் போறோம்?" என்ற ஒரு பலவீனமான எண்ணம் அவளது மூளையில் உதித்தது. அந்த எண்ணம் உதித்த அடுத்த நொடியே அவளது உடல் சிலிர்த்து அடங்கியது.

தேவயானி படுக்கையிலிருந்து மெல்ல எந்திரிக்க முயன்றாள். அவளது கால்கள் நடுங்கின; ஆனாலும், ஒரு காந்த சக்தி அவளை இழுப்பது போல அவள் கட்டிலை விட்டுப் கீழே இறங்கினாள். , அவள் அறைக்கதவை நோக்கி மெல்ல நடந்து சென்றாள்.
அவளது கைகள் நடுங்கும் விரல்களுடன் அறைக்கதவின் பிடியைத் தொட்டன. கதவு லேசாகச் சாத்தப்பட்டிருந்தது. அதைத் திறந்தால் ஹால் தெரியும்; ஹாலnைக் கடந்தால் சுமனின் அறை!

அவள் தன் இதயத்தை இரு கைகளால் இறுகப் பிடித்துக்கொண்டு, ஒரு பெருமூச்சு விட்டாள். அவளது விரல்கள் கதவின் தாழ்ப்பாளை நோக்கி நகர்ந்தன. கதவை திறக்கலாமா வேண்டாமா என்ற அந்தத் தவிப்பு உச்சக்கட்டத்தை எட்டியது.

அவளது முகம் வியர்வையாலும் தீராத தவிப்பாலும் ஒரு விவரிக்க முடியாத கோலத்தை அடைந்திருந்தது.
கட்டிலின் ஓரத்தில் கால்களை நிலத்தில் ஊன்றி அமர்ந்திருந்தவளது விரல்கள் இன்னும் கதவின் தாழ்ப்பாளை நோக்கியே நீண்டு கொண்டிருந்தன. மனசு ஒரு பக்கம், "வேண்டாம்... இது மாபெரும் பாவம், உன்னைக் கரைத்துக் கொல்லும் நெருப்பு" என்று மாறி மாறி எச்சரித்துக் கத்தியது. ஆனால், அவளது உடலின் ஒவ்வொரு நரம்பும், சுமன் விட்டுச் சென்ற அந்தச் சூடான வார்த்தைகளின் ஞாபகமும் அவளை ஒரு கண்ணிவெடி போல ஈர்த்துக் கொண்டிருந்தன.

தேவயானி (தனக்குத்தானே முனங்கியபடி, தொண்டை அடைக்க) : "கடவுளே... நான் என்ன செய்யப் போறேன்? என் வாழ்க்கையை நானே இப்படி ஒரு நரகத்துக்குள்ள தூக்கிப் போடலாமா? ஒரு தாயா நான் இருக்க வேண்டிய இடத்திலிருந்து இப்படித் தறிக்கெட்டு ஓடுறேனே... நாளைக்கு விடிஞ்சா நான் எந்த முகத்தை வச்சு அந்த மனுஷன் முழிக்கப் போறேன்?"

அவளது கண்கள் ராஜ்ஜை பார்த்தது அவரது மெலிதான குறட்டைச் சத்தம் மட்டும் வெளிவந்து அந்த இரவின் அமைதியைக் கிழித்தது. அந்தச் சத்தம் அவளுக்கு ஒருபுறம் பாதுகாப்பைக் கொடுத்தாலும், மறுபுறம் அவர் விழித்துக்கொண்டால் என்னாவது என்ற பயத்தையும் கூட்டியது.

ஆனாலும், அந்தப் பயத்தை விடவும் ஒரு விபரீதமான ஈர்ப்பு அவளது கால்களைக் கீழிறங்கச் செய்தது. அவளது விரல்கள் மெல்ல நடுங்க, படுக்கையறைக் கதவின் தாழ்ப்பாளைச் சத்தமில்லாமல் விலக்கின. 'கிட்... கிட்...' என்ற அந்தச் சிறிய சத்தம் கூட அவளுக்கு ஒரு இடி முழக்கம் போலக் கேட்டது. அவள் மூச்சை அடக்கிப் பிடித்துக்கொண்டு, கதவைச் சாதாரணமாகத் திறந்து வெளியே ஹாலுக்கு வந்தாள்.

ஹாலின் இருள் அவளைப் போர்வை போல மூடிக்கொண்டது. ஜன்னல் வழியே நிலவொளி மங்கலாக ஹால் தரையில் விழுந்திருந்தது. தேவயானி தன் காலடிச் சத்தம் வெளியே கேட்காதவாறு வெறும் கால்களுடன் ஹாலைக் கடந்தாள். அவளது இதயம் தொண்டை குழியைத் தாண்டி வெளியே வந்துவிடுவது போலப் பலமாகத் துடித்தது.

அவளது கண்கள் நேராகச் சுமனின் அறையை நோக்கின. அவனது அறைக்கதவு முழுமையாக மூடப்படாமல், ஒரு சிறு சந்து போல லேசாகத் திறந்திருந்தது; உள்ளிருந்து ஒரு மெல்லிய வெளிச்சம் அந்த இருளில் ஊடுருவிக் கொண்டிருந்தது. அவன் சொன்னது போலவே, தன் வருகைக்காக அவன் கதவைத் திறந்து காத்துக்கொண்டிருக்கிறான் என்பதை அந்தச் சந்து அவளுக்குப் பறைசாற்றியது.

தேவயானியின் கால்கள் அங்கே அப்படியே சிலையாக நின்றன. அவள் அந்தக் கதவின் அருகில் வந்து நின்றபோது, அவளது மூச்சுக்காற்று நின்றுவிட்டது போல இருந்தது. அவள் தன் நடுங்கும் கைகளால் அந்தக் கதவை மெல்லத் தள்ளினாள்.

கதவு சத்தமில்லாமல் திறந்தது.
அறையின் உள்ளே கட்டிலில் சாய்ந்தபடி, தன் பார்வை முழுவதையும் கதவையே நோக்கிச் செலுத்தியிருந்த சுமன் அமர்ந்திருந்தான். அவனது முகத்தில் எந்தவித ஆச்சரியமும் இல்லை; மாறாக, அவளது வருகையைத் தான் ஏற்கனவே கணித்திருந்தது போல ஒரு ஆழ்ந்த, வெற்றிகரமான புன்னகைதான் அவளது கண்களில் பட்டது. அவன் சட்டையைத் தளர்த்தியபடி, மெல்லிய குரலில் அவளை வரவேற்றான்.

சுமன் (மெல்லிய, வசீகரிக்கும் குரலில்) : "எனக்குத் தெரியும் அம்மா... நீ கண்டிப்பா வருவன்னு நம்பித் தான் நான் காத்துட்டு இருந்தேன். வா உள்ள..."

தேவயானி (உதடு துடிக்க, கண்களில் நீர் கோர்க்க, திக்கித் திணறிய குரலில்) : "சுமன்... நான்... நான் வராம இருந்திருக்கணும்டா... ஆனா என் கால்கள் என்னை மீறி இங்க வந்துருச்சு... நாம பண்றது ரொம்பத் தப்புடா, என்னை விட்டுடு..."

சுமன் (அவளது கையைப் பற்றி மெல்ல இழுத்தபடியே, தன் அருகில் அமர வைத்து) : "தப்புன்னு நெனைக்கிற வரைக்கும் தான் அம்மா பயம்; ஆனா அதுல இருக்கிற உண்மையை உணர்ந்திட்டா, அப்புறம் பயம் பறந்துடும். வா... இங்க உக்காரு..."

அந்த நள்ளிரவின் நிசப்தத்தில், தாயும் மகனும் அந்த அறைக்குள் தனியாகச் சந்தித்துக்கொண்ட அந்த வினாடி, அவளது வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான, எல்லையை மீறிய ஒரு புதிய அத்தியாயத்தின் தொடக்கமாக மாறியது. அவளது கடைசி எதிர்ப்பும் அந்த அறையின் வெளிச்சத்தில் கரைந்துபோனது.