[Devayani rasigan]

அன்புள்ள அம்மா

[Devayani rasigan]

[Devayani rasigan]

சென்னை நகரின் நான்காவது தள அடுக்குமாடி வீட்டின் பால்கனியில் காலை ஆறு மணி சூரிய ஒளி மெல்ல மெல்ல ஊடுருவி வந்தது. அந்த ஒளி சன்னல்களின் வழியே உள்ளே நுழைந்து, அறையின் சுவர்களில் மென்மையான மஞ்சள் நிறத்தைப் பரப்பியது. காற்றில் லேசான ஈரப்பதம் கலந்திருந்தது. சென்னையின் காலை நேரங்களில் வழக்கமாக இருக்கும் அந்த ஈரப்பதம், கடல் காற்றோடு கலந்து, உடலை மெல்ல ஈரமாக்கும் தன்மை கொண்டது. சுமன் படுக்கையில் புரண்டு படுத்திருந்தான். அவன் கண்கள் மெல்ல திறந்தன. தூக்கத்தின் மீதி எச்சம் அவன் முகத்தில் இன்னும் இருந்தது. மெல்ல உடலை நீட்டி, கைகளை மேலே தூக்கி, ஒரு பெருமூச்சுடன் எழுந்து உட்கார்ந்தான். அவன் தலைமுடி கலைந்து கிடந்தது. முகத்தில் தூக்கக் கலவையான இனிமையான புன்னகை ஒன்று மலர்ந்தது. இன்று ஞாயிறு காலை. வாரத்தின் இந்த ஒரு நாள் அவனுக்கு எப்போதும் சிறப்பானது. கால்பந்து மைதானத்தின் நினைவு அவன் மனதில் பளிச்சிட்டது. பந்தை உதைக்கும் உணர்வு, நண்பர்களின் சிரிப்பு, வியர்வை சொட்டும் உடல், எல்லாம் அவன் உள்ளத்தில் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது.

சுமன் மெல்ல படுக்கையிலிருந்து எழுந்தான். அவன் கால்கள் தரையில் ஊன்றியதும், குளிர்ந்த டைல்ஸின் உணர்வு அவன் உள்ளங்கால்களைத் தொட்டது. அந்த உணர்வு அவனை முழுமையாக எழுப்பியது. அறையின் ஒரு மூலையில் இருந்த கண்ணாடி முன் சென்றான். கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்தான். இருபத்திரண்டு வயது இளைஞனின் உடல், கொஞ்சம் தளர்ந்த தோள்கள், ஆனால் உற்சாகம் நிறைந்த கண்கள். முகத்தைத் தண்ணீரால் கழுவினான். குளிர்ந்த நீர் முகத்தில் பட்டதும் உடல் முழுவதும் சிலிர்த்தது. அந்த சிலிர்ப்பு தூக்கத்தை முழுமையாக விரட்டியது. நீர்த்துளிகள் அவன் முகத்திலிருந்து சொட்டி, கழுத்து வரை இறங்கின. அவன் கைகளால் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டான்.

"ஆஹ்... இன்று நல்ல ஆட்டம் இருக்கும்," என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக்கொண்டான். அவன் குரலில் உற்சாகம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. உடல் மொழியில் அந்த உற்சாகம் பிரகாசமாக வெளிப்பட்டது. கால்சராயையும், டி-ஷர்ட்டையும் அணிந்தான். ஷூக்களைப் பார்த்தான். அவை நேற்று இரவு சுத்தம் செய்து வைத்திருந்தன. அம்மா சொல்லும் சத்தம் வரும் என்று எதிர்பார்த்தான். வீட்டுக்குள் மெல்ல நடந்தான். அவன் காலடிகள் தரையில் மென்மையாக ஒலித்தன. சமையலறையிலிருந்து லேசான சத்தங்கள் கேட்டன. பாத்திரங்கள் மெல்ல அசையும் ஒலி, பால் கொதிக்கும் மெல்லிய சத்தம். காபி வாசனை மெல்லக் காற்றில் பரவியது. அந்த வாசனை அவன் நெஞ்சை நிறைத்தது. அது வெறும் காபி வாசனை அல்ல. அது அம்மாவின் அன்பின் வாசனை. அம்மா எப்போதும் இப்படித்தான். எழுந்த உடனே காபி தயாரித்து வைப்பாள். அந்தப் பழக்கம் அவன் வாழ்க்கையின் ஒரு அங்கமாகிவிட்டது.

தேவயானி சமையலறையில் நின்றிருந்தாள். அவள் வயது நாற்பத்தாறு. ஆனால் அவள் உடலில் இன்னும் இளமை தெரிந்தது. வெள்ளை நிற புடவை அணிந்திருந்தாள். அந்த புடவை அவள் உடலோடு நன்றாகப் பொருந்தியிருந்தது. இடுப்பில் புடவை மடிப்பு சரியாக இருந்தது. அவள் கைகள் மெல்லிய அசைவுடன் காபி பொடியை எடுத்து வைத்தன. பால் கொதிக்கும் சத்தம் அறையை நிரப்பியது. அவள் முகத்தில் அமைதியான புன்னகை ஒன்று இருந்தது. குழந்தைகள் எல்லாம் இன்னும் தூங்குகிறார்கள் என்று தெரிந்தாலும், மகன் எழுந்திருப்பான் என்ற உள்ளுணர்வு அவளுக்குள் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது. அந்த உள்ளுணர்வு தாய்மையின் ஒரு அற்புதம். காபி டம்ளரை எடுத்து ஊற்றினாள். வாசனை முழு வீட்டையும் நிறைத்தது. அந்த வாசனை அவளுக்கு சந்தோஷத்தைத் தந்தது. தன் மகன் இந்த வாசனையை விரும்புவான் என்று தெரியும்.

"சுமன்... எழுந்துட்டியா டா? வா... காபி ரெடி," என்று அழைத்தாள். அவள் குரலில் அன்பு ஊறி வழிந்தது. அந்தக் குரல் வீட்டின் ஒவ்வொரு மூலையையும் தொட்டது. சுமன் சமையலறை வாசலுக்கு வந்தான். அம்மாவைப் பார்த்ததும் அவன் முகம் மலர்ந்தது. அவள் புடவையின் மடிப்புகள், கைகளின் மெல்லிய அசைவு, முகத்தில் இருக்கும் அந்த அமைதியான புன்னகை – எல்லாம் அவனுக்கு பழக்கமான ஆறுதல். அந்தக் காட்சி அவன் உள்ளத்தில் பாதுகாப்பு உணர்வை ஏற்படுத்தியது.

"அம்மா... நல்ல வாசனை. இன்று ஞாயிறு ஆட்டம் இருக்கு. மைதானம் போறேன்," என்றான் சுமன். அவன் குரலில் உற்சாகம் தெரிந்தது. தேவயானி காபி டம்ளரை அவன் கையில் தந்தாள். அவன் கைகள் சூடாக இருந்தன. அந்த சூடு அம்மாவின் கைகளிலிருந்து வந்தது போல இருந்தது. தேவயானியின் கண்கள் அவன் முகத்தை உற்றுப் பார்த்தன. தூக்கக் கலவை, உற்சாகம், இளமை – எல்லாம் அந்தப் பார்வையில் தெரிந்தது. அவள் மனதுக்குள் பல எண்ணங்கள் ஓடின. தன் மகன் வளர்ந்து விட்டான், ஆனால் இன்னும் கவனமாகப் பார்க்க வேண்டும் என்று.

"சரி டா... ஆனா ரொம்ப நேரம் வெயில்ல நிக்காத. தண்ணி குடிக்க மறக்காது. அப்பா இன்னும் தூங்குறார். போறதுக்கு முன்னாடி சொல்லிட்டு போ," என்றாள் தேவயானி. அவள் குரலில் கவலை கலந்திருந்தது. அந்தக் கவலை தாய்மையின் இயல்பான வெளிப்பாடு. சுமன் காபியை மெல்ல உறிஞ்சினான். சூடு தொண்டை வரை இறங்கி, உடலை உள்ளுக்குள் சூடேற்றியது. அம்மாவின் புடவை லேசாக அசைந்தது. சமையலறை ஜன்னலில் வெளிச்சம் பட்டு, அறையைப் பிரகாசமாக்கியது. வெளியே சென்னை காலை சத்தங்கள் மெல்ல எழுந்தன. பறவைகளின் கீச்சுக் குரல், தொலைவில் வாகனங்களின் ஓசை, தெரு வியாபாரிகளின் மெல்லிய அழைப்புகள் – எல்லாம் கலந்து ஒரு காலை இசையை உருவாக்கின.

சுமன் தன் அம்மாவைப் பார்த்தான். "அம்மா... நீ எப்பவும் இப்படி கவலைப்படுற. நான் பார்த்துக்கறேன். அப்பாவுக்கு சொல்லிட்டு போறேன்," என்றான். அவன் கண்கள் அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தன. அந்தப் பார்வையில் ஆழமான பாசம் தெரிந்தது. தேவயானி புன்னகைத்தாள். அவள் கை அவன் தோளில் மெல்ல பட்டது. அந்தத் தொடு ஆறுதலையும், அன்பையும் ஒரே நேரத்தில் தந்தது. அந்தத் தொடு சுமனுக்கு பல வருடங்களாகப் பழக்கமானது. சிறு வயதிலிருந்து இப்படித்தான் அம்மா அவனைத் தொட்டு ஆறுதல் சொல்வாள்.

"உன் அப்பா ராஜ் எப்பவும் சொல்வார்... மகன் பொறுப்பா இருக்கணும்னு. நீ போய்ட்டு வா. ஆனா சீக்கிரம் வந்துடு. சாப்பாடு ரெடி பண்ணி வைக்கறேன்," என்றாள் தேவயானி. அவள் குரலில் பெருமிதமும், கவலையும் கலந்திருந்தன. இருவரும் சிறிது நேரம் அமைதியாக நின்றனர். காபி மணம் இன்னும் காற்றில் மிதந்தது. சமையலறையின் ஒலிகள் – பாத்திரங்கள், ஸ்டவ், ஜன்னல் வழியே வரும் காற்று – எல்லாம் ஒரு இனிமையான சூழலை உருவாக்கின. வெளியே காலை ஒளி மெல்ல பரவியது. சுமன் உள்ளே உணர்ந்தான் – இந்த வீடு, இந்த அம்மா, இந்தக் குடும்பம், எல்லாம் அவன் உலகம். இந்த உலகத்தை விட்டு வெளியே போகும் போதுகூட, இந்த உணர்வு அவனைப் பின்தொடரும்.

தேவயானி அவன் முகத்தைப் பார்த்தாள். மகன் வளர்ந்து விட்டான் என்று உள்ளுக்குள் நெகிழ்ந்தாள். ஆனால் இன்னும் குழந்தைதான் என்று தோன்றியது. அவள் மனதுக்குள் பல நினைவுகள் ஓடின. சுமன் சிறு பையனாக இருந்தபோது, அவன் எப்படி ஓடி வந்து அணைப்பான், எப்படி அம்மா என்று அழைப்பான், எல்லாம் நினைவுக்கு வந்தன. இப்போது அவன் இளைஞனாகிவிட்டான். ஆனால் அந்தப் பாசம் மாறவில்லை.

சுமன் காபியை முடித்தான். டம்ளரை சமையலறை மேசையில் வைத்துவிட்டு, அப்பாவின் அறைக்கு நடந்தான். அவன் காலடிகள் மெல்லிய ஒலியுடன் இருந்தன. கதவை மெல்ல தட்டினான். உள்ளே இருந்து ராஜின் குரல் மெல்லக் கேட்டது. அவர் எழுந்து வெளியே வந்தார். அவரது தலைமுடி சற்று கலைந்திருந்தது. முகத்தில் அமைதியான தோற்றம். அவர் பொறியாளர். குடும்பத்தின் அமைதியான தூண் அவர்.

"சுமன்... ஞாயிறு ஆட்டமா? சரி. ஆனா கவனமா இரு. வெயில் அதிகம். தண்ணி எடுத்துக்க," என்றார் ராஜ். அவர் கண்கள் மகனைப் பார்த்தன. அந்தப் பார்வையில் பெருமை கலந்திருந்தது. தந்தையின் பெருமை. தேவயானி சமையலறையிலிருந்து இந்தக் காட்சியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் உதடுகளில் மெல்லிய புன்னகை. குடும்பம் இப்படித்தான். சிறு வார்த்தைகளில், சிறு செயல்களில் பாசம் பின்னப்படும். பெரிய உரையாடல்கள் தேவையில்லை. இந்த மெல்லிய தொடுகளும், பார்வைகளும் போதும்.

சுமன் வெளியேறும் முன் அம்மாவிடம் திரும்பினான். "அம்மா... நான் போய்ட்டு வரேன். உன் காபி ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு," என்றான். அவன் குரலில் நன்றியும், பாசமும் தெரிந்தன.

"போய்ட்டு வா டா. சீக்கிரம் வா," என்றாள் தேவயானி. அவள் குரலில் அன்பு நிறைந்திருந்தது.

சுமன் கிளம்பினான். கதவு மூடும் சத்தம் மெல்ல ஒலித்தது. வீட்டுக்குள் அமைதி நிலவியது. தேவயானி சமையலறையில் நின்றபடி ஜன்னல் வழியே பார்த்தாள். மகன் போகும் பாதையைப் பார்த்தாள். உள்ளே பாசம் நிறைந்தது. அவள் மனம் மகனின் பாதுகாப்பைப் பற்றி நினைத்தது. ராஜ் அருகில் வந்தார்.

"குழந்தை வளர்ந்துட்டான்," என்றார் ராஜ் மெல்லிய குரலில்.

"ஆமா... ஆனா எனக்கு இன்னும் குழந்தைதான்," என்றாள் தேவயானி. அவள் குரலில் நெகிழ்ச்சி தெரிந்தது.

இந்தக் காலை நேரம் அவர்களின் குடும்ப வாழ்க்கையின் ஒரு சிறிய, ஆனால் ஆழமான பகுதி. சுமன் வெளியே சென்ற பிறகு, வீடு இன்னும் அமைதியாக இருந்தது. தேவயானி சமையலறையில் தன் வேலைகளைத் தொடர்ந்தாள். அவள் மனதில் மகனின் உருவம் தங்கியிருந்தது. அவன் மைதானத்தில் விளையாடும் போது, வெயில், வியர்வை, சிரிப்பு – எல்லாம் அவள் கற்பனையில் ஓடின. அவள் புடவையைச் சரி செய்துகொண்டாள். கைகளில் இருந்த மாவு துகள்களைத் தட்டிவிட்டாள். சமையலறை ஜன்னல் வழியே வரும் காற்று அவள் முகத்தைத் தொட்டது. அந்தக் காற்றில் மகனின் நினைவு கலந்திருந்தது.

ராஜ் தன் அறைக்குத் திரும்பினார். அவர் மனதில் மகனின் வளர்ச்சியைப் பற்றிய எண்ணங்கள். அவர் பொறியாளராக இருந்தாலும், குடும்பம் அவருக்கு முதன்மை. சுமன் போன்ற மகன் இருப்பது பெருமை. ஆனால் அவன் இன்னும் இளைஞன். கவனமாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தார். அவர் படுக்கையில் அமர்ந்தார். ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தார். சென்னையின் காலை வாழ்க்கை மெல்ல தொடங்கிக் கொண்டிருந்தது.

சுமன் படிகளில் இறங்கி வெளியே வந்தான். அடுக்குமாடி வீட்டின் வாசலில் நின்றான். காலை காற்று அவனை வரவேற்றது. அவன் மனதில் அம்மாவின் காபி வாசனை இன்னும் இருந்தது. அந்த வாசனை அவனை வீட்டுக்குத் திரும்பி வரச் சொல்லியது. மைதானத்தை நோக்கி நடந்தான். அவன் கால்கள் உற்சாகத்துடன் நகர்ந்தன. வழியில் தெரு மரங்கள், கடைகள், மக்கள் – எல்லாம் அவன் கண்களில் பழக்கமானவை. ஆனால் அவன் உள்ளம் வீட்டிலேயே இருந்தது.

வீட்டில் தேவயானி சமையலைத் தொடர்ந்தாள். அவள் மனதில் மகனின் சிறு சிறு நினைவுகள் ஒவ்வொன்றாக வந்தன. அவன் பிறந்தபோது, முதல் படி எடுத்தபோது, பள்ளிக்குச் சென்றபோது, எல்லாம். இப்போது அவன் இருபத்திரண்டு வயது. ஆனால் அவளுக்கு அவன் எப்போதும் சிறு குழந்தை. அந்த உணர்வு தாய்மையின் அழகு. அவள் உணவு தயாரிக்கும் போது, மகனுக்கு பிடித்த உணவுகளை நினைத்தாள். சாப்பாடு ரெடியாகும் போது அவன் வந்துவிடுவான் என்ற நம்பிக்கை.

ராஜ் அமைதியாக இருந்தார். அவர் தன் மகனின் எதிர்காலத்தைப் பற்றி யோசித்தார். பொறியாளராக இருந்த அவர், மகனும் நல்ல வழியில் செல்ல வேண்டும் என்று விரும்பினார். ஆனால் இன்று ஞாயிறு. விளையாட்டு நாள். அவன் மகிழ்ச்சியாக இருக்கட்டும் என்று நினைத்தார்.


சென்னை நகரின் குடியிருப்புப் பகுதியில் காலை ஆறு மணி முப்பது நிமிடங்கள். சுமன் வீட்டிலிருந்து படிகளில் இறங்கி வெளியே வந்தான். அவன் உடல் இன்னும் காலை உற்சாகத்தில் இருந்தது. அம்மாவின் காபி வாசனை அவன் மனதில் இன்னும் தங்கியிருந்தது. தோளில் சிறிய பை ஒன்றை மாட்டிக்கொண்டான். ஷூக்களை இறுக்கமாகக் கட்டினான். கால்கள் தரையில் லேசாக ஒலியெழுப்பின. தெருக்கள் இன்னும் அமைதியாக இருந்தன. மரங்களின் இலைகள் காலைக்காற்றில் லேசாக அசைந்து கொண்டிருந்தன. காற்றில் புதிய வாசனை கலந்திருந்தது. சென்னையின் காலை நேர ஈரப்பதம் அவன் உடலை மெல்லத் தொட்டது. அவன் மனதுக்குள் நேற்று இரவு நினைத்த ஆட்டத்தின் எண்ணங்கள் ஓடின. பந்தை உதைக்கும் உணர்வு, நண்பர்களுடன் சேர்ந்து ஓடும் சந்தோஷம், எல்லாம் அவனை உந்தித் தள்ளின.

மைதானத்தை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான். வழியில் தெரு நாய்கள் ஒன்றிரண்டு ஓடின. தொலைவில் பால் வியாபாரியின் சைக்கிள் மணி ஒலித்தது. சுமன் தன் கால்களை வேகமாக நகர்த்தினான். அவன் உள்ளே உற்சாகம் பொங்கியது. இந்த ஞாயிறு காலை அவனுக்கு எப்போதும் சிறப்பு. கல்லூரி படிப்பின் அழுத்தத்திலிருந்து ஒரு நாள் விடுதலை. நண்பர்களுடன் இருக்கும் நேரம். அவன் மனதில் அம்மாவின் கவலை கலந்த வார்த்தைகள் ஒலித்தன. வெயிலில் நிற்காதே, தண்ணி குடி என்று. அந்தக் கவலை அவனுக்கு ஆறுதலாக இருந்தது. தாயின் அன்பு எப்போதும் இப்படித்தான்.

மைதானத்தின் அருகே சென்றதும் சிரிப்பு சத்தங்கள் தொலைவில் இருந்தே கேட்டன. அவன் கண்கள் பளபளத்தன. சாச்சு, மணி, குரு, சரவணன், லட்சுமணன் எல்லோரும் ஏற்கனவே வந்திருந்தார்கள். அவர்களின் உடல் மொழியில் உற்சாகம் தெரிந்தது. சுமன் கையை உயர்த்தி அழைத்தான்.

சுமன்: "டேய்... எல்லாரும் வந்துட்டீங்களா? இன்னைக்கு நல்ல ஆட்டம் போடலாம்."

சாச்சு உடனே ஓடி வந்தான். அவன் முகத்தில் எப்போதும் இருக்கும் குறும்பு புன்னகை மலர்ந்தது. அவன் தோள்களைத் தட்டினான்.

சாச்சு: "சுமன் வந்துட்டான் டா. இன்னைக்கு நான் உன் டீம்ல இருப்பேன். பாரு எப்படி கோல் போடுவேன்னு."

மணி அமைதியாக நின்றான். அவன் கண்கள் எப்போதும் போல் சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தன. அவன் சுற்றிலும் பார்த்தான்.

மணி: "முதல்ல விளையாட்டை ஆரம்பிப்போம். வெயில் ஏறும் முன்னாடி முடிக்கணும். தண்ணி எல்லாரும் எடுத்துக்கங்க."

குரு தன் தோள்களை நீட்டினான். அவன் உடல் உறுதியாகத் தெரிந்தது. அவன் கைகளை மடக்கி நீட்டினான்.

குரு: "நான் இன்று டிஃபென்ஸ் பார்த்துக்கறேன். யாரும் என் பக்கம் வர முடியாது. பாரு."

சரவணன் சிரித்தபடி பந்தை உருட்டினான். அவன் அதிகம் பேச மாட்டான். ஆனால் செயலில் எப்போதும் முன்னிலையில் இருப்பான்.

சரவணன்: "வாங்க... ஆரம்பிக்கலாம்."

லட்சுமணன் உற்சாகமாக குதித்தான். அவன் கால்கள் தரையில் தட்டின.

லட்சுமணன்: "இன்று நான் ஸ்கோர் செய்வேன். பாருங்கடா. என் ஷாட் எப்படி இருக்கும்னு."

அவர்கள் அனைவரும் மைதானத்தில் இறங்கினார்கள். காலை சூரிய ஒளி மெல்ல உயர்ந்து கொண்டிருந்தது. புல் ஈரமாக இருந்தது. கால்கள் புல்லில் பட்டபோது மெல்லிய ஈர உணர்வு. பந்தின் ஒலி, கால்களின் ஓட்டம், நண்பர்களின் சிரிப்பு சத்தங்கள் எல்லாம் கலந்து ஒரு இனிமையான காலை இசையை உருவாக்கின. சுமன் பந்தை உதைத்தான். அது பறந்து சென்றது. அவன் உடல் வியர்வையில் மின்னியது. மூச்சு வேகமாக வந்தது. ஆனால் மனசு இலேசாக இருந்தது. நண்பர்களுடன் இருக்கும் இந்த நேரம் எப்போதும் சந்தோஷம் தரும். அவன் மனதுக்குள் சிறு வயதில் இதே மைதானத்தில் விளையாடிய நாட்கள் நினைவுக்கு வந்தன. அப்போது அம்மா வந்து அழைப்பாள். இப்போது அவன் தானாக வந்து விளையாடுகிறான்.

ஒவ்வொரு நிமிடமும் காட்சி தெளிவாகத் தெரிந்தது. மைதானத்தின் பச்சை புல், தொலைவில் குடியிருப்பு கட்டிடங்கள், காலை வெளிச்சத்தில் மின்னும் இலைகள். ஒலிகள் - பந்து உரசும் சத்தம், நண்பர்களின் குரல்கள், தொலைவில் வாகனங்கள். வாசனை - புல் மணம், வியர்வை, தொலைவில் ஏதோ மலர் வாசனை. தொடு - கால் தரையில் பட்ட உணர்வு, பந்தின் உருளை. உணர்வு - சுதந்திரம், நட்பு, உற்சாகம். நினைவு - சிறு வயதில் இதே மைதானத்தில் விளையாடிய நாட்கள். உடல் - இதயம் துடிப்பு, தசைகள் இறுக்கம், மூச்சு. நேரம் - மெதுவாக நகர்வது போல், ஆனால் வேகமாக ஓடும்.

ஆட்டம் தொடர்ந்தது. சுமன் ஒரு அழகான கோலை போட்டான். பந்து வலையில் புகுந்தபோது அவன் உள்ளம் பரபரத்தது. சாச்சு குதித்து கொண்டாடினான். அவன் கைகளை உயர்த்தினான்.

சாச்சு: "அடேங்கப்பா... என்ன கோல் டா இது."

மணி அமைதியாக திட்டம் சொன்னான். அவன் குரலில் சிந்தனை தெரிந்தது.

மணி: "இப்படி விளையாடினா நம்ம டீம் ஜெயிக்கும்."

குரு போட்டியாக ஓடினான். அவன் உடல் உறுதியாக நின்றது.

குரு: "பார்த்தியா... என் டிஃபென்ஸ் எப்படி இருக்கு."

சரவணன் அமைதியாக தடுத்தான். அவன் செயல்கள் பேச்சை விட அதிகம் பேசின.

சரவணன்: "இங்க வா... பந்தை எனக்கு கொடு."

லட்சுமணன் உணர்ச்சி வசப்பட்டு கத்தினான். அவன் முகம் சிவந்தது.

லட்சுமணன்: "அடுத்தது என் டர்ன்."

நேரம் மெல்ல நகர்ந்தது. ஒன்பது மணி ஆகியது. ஆட்டம் முடிந்தது. அனைவரும் மைதானத்தின் ஓரத்தில் அமர்ந்தார்கள். தண்ணி பாட்டில்களை எடுத்து குடித்தார்கள். உடல்கள் வியர்வையில் ஈரமாக இருந்தன. முகங்கள் சிவந்திருந்தன. சூரியன் மேலே ஏறியிருந்தான்.

சுமன்: "இன்று நல்லா இருந்துச்சு. உன் டிஃபென்ஸ் குரு ரொம்ப டைட்டா இருந்துச்சு."

குரு: "பார்த்தியா? நான் சொன்னேன்ல. யாரும் என் பக்கம் வர முடியாது."

சாச்சு சிரித்தான். அவன் கண்கள் குறும்பாக மின்னின.

சாச்சு: "டேய் லட்சுமணன்... நீ ஸ்கோர் பண்ணுவேன்னு சொன்னியே... இன்னும் ஒரு கோல் கூட இல்லையே."

லட்சுமணன் முகம் சுணக்கமாக மாறியது. பிறகு சிரித்தான்.

லட்சுமணன்: "அடுத்த தடவை பாரு. இன்று கொஞ்சம் தடுமாறிட்டேன்."

மணி அமைதியாக சொன்னான்.

மணி: "எல்லாரும் நல்லா விளையாடினீங்க. அடுத்த வாரம் இன்னும் ப்ராக்டீஸ் பண்ணலாம். வெயில் ஏறிட்டு இருக்கு. வீட்டுக்கு போகலாம்."

சரவணன் தலையசைத்தான்.

சரவணன்: "ஆமா... சாப்பாடு நேரம் ஆகுது."

அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது ரோடு அருகே சில பெண்கள் நடந்து சென்றார்கள். கல்லூரி பெண்கள் போல் தெரிந்தார்கள். சிரித்தபடி பேசிக்கொண்டு போனார்கள். நண்பர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தார்கள். சாச்சு முதலில் கிண்டல் செய்தான்.

சாச்சு: "டேய்... பாருங்கடா. அந்த சிவப்பு டாப்புல இருக்கவங்க ரொம்ப அழகா இருக்காங்க இல்ல."

குரு சிரித்தான்.

குரு: "ஆமா... ஆனா அவங்க பக்கத்துல இருக்கவங்க கொஞ்சம் உயரமா இருக்காங்க. நம்ம லட்சுமணனுக்கு பிடிச்ச மாதிரி."

லட்சுமணன் முகம் சிவந்தான்.

லட்சுமணன்: "டேய்... விடுங்கடா. நான் அப்படி எல்லாம் பார்க்கல."

சுமன் சிரித்தபடி சொன்னான்.

சுமன்: "எல்லாரும் அப்படித்தான் சொல்வீங்க. ஆனா நம்ம வீட்டுக்கு போகணும். அம்மா காத்திருப்பாங்க. சாப்பாடு ரெடி பண்ணி வச்சிருப்பாங்க."

மணி தலையசைத்தான்.

மணி: "சரி... எல்லாரும் வீட்டுக்கு போலாம். மாலைக்கு மறுபடி பார்க்கலாம்."

அவர்கள் எழுந்தார்கள். காலை ஒன்பது மணி முப்பது. சூரியன் மேலே ஏறியிருந்தான். மைதானம் இப்போது கொஞ்சம் வெப்பமாக இருந்தது. நண்பர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் வீடுகளுக்கு நடந்தார்கள். சுமன் வீட்டை நோக்கி திரும்பினான். உள்ளே அம்மாவின் முகம் நினைவுக்கு வந்தது. குடும்பம், நண்பர்கள், இந்த ஞாயிறு காலை - எல்லாம் நிறைவாக இருந்தது. அவன் உடல் சோர்வில் இருந்தாலும் மனசு உற்சாகத்தில் இருந்தது. வீட்டை நெருங்கும் போது அம்மாவின் சமையல் வாசனை வரும் என்று எதிர்பார்த்தான்.

வீட்டை நெருங்கியதும் அவன் படிகளில் ஏறினான். நான்காவது தளம். அவன் மூச்சு சற்று வேகமாக இருந்தது. கதவைத் தட்டினான். உள்ளே தேவயானியின் குரல் கேட்டது. அவள் எதிர்பார்த்திருந்தாள்.

தேவயானி: "சுமன்... வந்துட்டியா டா? உள்ள வா."

சுமன் உள்ளே நுழைந்தான். அவன் உடல் வியர்வையில் இருந்தது. அம்மா அவனைப் பார்த்ததும் புன்னகைத்தாள். அவள் புடவை இன்னும் சமையலறை வேலையில் இருந்தது. அவள் கை அவன் தோளில் பட்டது.

தேவயானி: "எப்படி ஆட்டம் இருந்துச்சு? ரொம்ப ஓடினியா? முதல்ல குளிச்சுட்டு வா. சாப்பாடு ரெடி."

சுமன் புன்னகைத்தான். அவன் மனதில் நண்பர்களின் சிரிப்பு இன்னும் ஒலித்தது. ஆனால் வீட்டின் ஆறுதல் அதை மீறியது.

சென்னை குடியிருப்பின் நான்காவது தளத்தில் உள்ள வீட்டில் காலை பத்து மணி நேரம். சுமன் மைதானத்திலிருந்து நடந்து வந்தான். அவன் உடல் முழுக்க வியர்வை சொட்டியது. கால்கள் சற்று களைப்பில் இருந்தன. ஆனால் அவன் மனசு இலேசாக இருந்தது. நண்பர்களுடன் விளையாடிய சந்தோஷம் இன்னும் அவன் உள்ளத்தில் நிறைந்திருந்தது. தெருக்களில் காலை வெயில் மெல்ல உயர்ந்து கொண்டிருந்தது. மரங்களின் இலைகள் லேசாக அசைந்தன. காற்றில் ஈரப்பதம் கலந்திருந்தது. சுமன் லிஃப்ட் பக்கம் சென்றான். லிஃப்ட் கதவு திறந்தது. உள்ளே நுழைந்தான். அவன் மனதுக்குள் அம்மாவின் முகம் தோன்றியது. அவள் எப்போதும் காத்திருப்பாள். லிஃப்ட் நான்காவது தளத்தை அடைந்தது. கதவைத் தட்டினான்.

தேவயானி: "யாரு... சுமன் வந்துட்டியா டா? வா... கதவை திறக்கறேன்."

கதவு மெல்ல திறந்தது. தேவயானி வெள்ளை நிற புடவையில் நின்றிருந்தாள். அவள் முகத்தில் அன்பு நிறைந்த புன்னகை மலர்ந்திருந்தது. கைகள் லேசாக ஈரமாக இருந்தன. சமையலறையில் இருந்து வந்திருப்பாள் என்று தெரிந்தது. அவள் புடவையின் மடிப்புகள் சரியாக இருந்தன. சுமன் உள்ளே நுழைந்தான். வீட்டுக்குள் அரிசி சாதம் வாசனை மெல்லப் பரவியது. அந்த வாசனை அவன் நெஞ்சை நிறைத்தது. ஜன்னல் வழியே வெளிச்சம் உள்ளே விழுந்து தரையில் பரவியது. வீட்டின் சுவர்கள் மெல்லிய வெப்பத்தை உணர்த்தின.

சுமன்: "அம்மா... பசிக்குது. ஆட்டம் நல்லா இருந்துச்சு."

தேவயானி அவன் தோளைத் தொட்டாள். அந்தத் தொடு சூடாகவும் ஆறுதலாகவும் இருந்தது. அவள் கண்கள் மகனின் முகத்தை ஆராய்ந்தன. வியர்வை, களைப்பு, உற்சாகத்தின் மீதி எச்சம் எல்லாம் பார்த்தாள். அவள் மனதுக்குள் பல எண்ணங்கள் ஓடின. மகன் விளையாடி வந்திருக்கிறான். உடலைப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். தாய்மையின் உள்ளுணர்வு அப்படித்தான்.

தேவயானி: "போய் முகத்தை கழுவு டா. உடம்பு வியர்த்திருக்கு. சாப்பாடு ரெடி ஆகுது. பாவனா இன்னும் தூங்குறா. இனியா பிரியங்கா ரெண்டு பேரும் அறையில பேசிட்டு இருக்காங்க."

சுமன் பாத்ரூம் பக்கம் போனான். குளிர்ந்த தண்ணீர் முகத்தில் பட்டது. அந்தக் குளிர்ச்சி உடலை முழுவதும் தழுவியது. உடல் சிலிர்த்தது. கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்தான். இருபத்திரண்டு வயது இளைஞனின் முகம். வியர்வைத் துளிகள் இன்னும் இருந்தன. நேற்று இரவு நினைத்தது நினைவுக்கு வந்தது. அம்மா எப்போதும் இப்படி காத்திருப்பாள். சாப்பாடு தயாராக இருக்கும். அந்த உணர்வு அவனை நெகிழச் செய்தது. முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தான். சோபாவில் அமர்ந்தான். தொலைவில் சகோதரிகளின் சிரிப்பு சத்தம் கேட்டது. அந்தச் சிரிப்பு வீட்டை நிறைத்தது.

இனியா: "பிரியங்கா... உன் புடவை எடுத்து கொடு. இன்று நான் போடணும்."

பிரியங்கா: "அக்கா... வேணாம். நான் முதல்ல போடுவேன். நீ பாவனா அக்கா கிட்ட கேளு."

பாவனா அறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள். அவள் சுடிதார் அணிந்திருந்தாள். முகத்தில் தூக்கக் கலவையான புன்னகை. அவள் கண்கள் சுற்றிலும் பார்த்தன.

பாவனா: "என்னடி சத்தம்? சுமன் வந்துட்டானா? அம்மா சாப்பாடு போடு."

தேவயானி சமையலறையிலிருந்து குரல் கொடுத்தாள். அவள் குரலில் அன்பு ஊறியிருந்தது.

தேவயானி: "பாவனா டி... முதல்ல எல்லாரும் கை கழுவுங்க. அப்பா இன்னும் வரல. அவர் வரட்டும். சுமன்... உன் பிடிச்ச சாம்பார் ரெடி."

சுமன் சிரித்தான். அவன் கண்கள் அம்மாவைப் பார்த்தன. அந்தப் பார்வையில் ஆழமான பாசம் தெரிந்தது. வீட்டு சூழல் மெல்ல நிறைந்தது. பத்து முப்பது ஆகியது. மதிய வெயில் ஜன்னல் வழியே உள்ளே விழுந்தது. தரையில் வெளிச்சம் பரவியது. சமையலறையில் பாத்திரங்கள் ஒலி எழுப்பின. தேவயானி புடவையின் மடிப்பை சரி செய்தாள். அவள் கைகள் வேகமாக நகர்ந்தன. அவள் மனதுக்குள் குடும்பத்தின் சந்தோஷம் நிறைந்தது. மகன் வந்துவிட்டான். மற்ற குழந்தைகளும் இருக்கிறார்கள்.

சுமன்: "அம்மா... நீ ரொம்ப கஷ்டப்படுற. நான் கொஞ்சம் உதவி பண்ணட்டுமா?"

தேவயானி திரும்பிப் பார்த்தாள். அவள் உதடுகளில் மெல்லிய புன்னகை.

தேவயானி: "வேணாம் டா. நீ உட்காரு. விளையாடி வந்திருக்க. பாவனா டி... இனியா பிரியங்கா எல்லாரும் வாங்க."

சகோதரிகள் வந்தார்கள். பாவனா அம்மாவுக்கு அருகில் நின்றாள். இனியா சுமனைப் பார்த்து கண் சிமிட்டினாள். பிரியங்கா அம்மாவின் புடவை மடிப்பைத் தொட்டாள்.

பிரியங்கா: "அம்மா... இன்று எனக்கு பிடிச்ச குழம்பு போட்டியா?"

தேவயானி: "போட்டேன் டி. எல்லாருக்கும் பிடிச்ச மாதிரி பண்ணியிருக்கேன்."

அப்போது அப்பா ராஜ் வீட்டுக்கு வந்தார். கதவைத் திறந்தார். முகத்தில் அலுவலக களைப்பு கொஞ்சம் இருந்தது. ஆனால் ஞாயிறு என்பதால் இலேசாக இருந்தது. அவர் உடல் மொழியில் அமைதி தெரிந்தது.

ராஜ்: "என்ன... எல்லாரும் சேர்ந்துட்டீங்களா? சுமன்... ஆட்டம் எப்படி இருந்துச்சு?"

சுமன்: "நல்லா இருந்துச்சு அப்பா. நண்பர்கள் எல்லாம் வந்திருந்தாங்க."

ராஜ் தலையசைத்தார். அவர் கண்கள் மகனைப் பார்த்தன. பெருமை தெரிந்தது. தந்தையின் பார்வை மகனை நிறைத்தது. தேவயானி சாப்பாட்டை மேஜையில் பரிமாறினாள். வாசனை வீட்டை நிறைத்தது. அரிசி சாதம், சாம்பார், குழம்பு, தயிர். எல்லாம் சேர்ந்து மணம் பரவியது. அந்த மணம் குடும்பத்தின் ஒற்றுமையை உணர்த்தியது.

பாவனா: "அம்மா... உன் சாப்பாடு எப்பவும் சூப்பர்."

இனியா: "ஆமா... நான் கொஞ்சம் அதிகமா எடுத்துக்கறேன்."

பிரியங்கா: "அக்கா... எனக்கும் கொஞ்சம் விடு."

சுமன் அமைதியாக சாப்பிட்டான். அவன் கண்கள் குடும்பத்தைச் சுற்றின. இந்த நேரம் எப்போதும் நிறைவு தரும். அவன் மனதுக்குள் நண்பர்களின் சிரிப்பும், அம்மாவின் அன்பும் கலந்தன. மணி பத்து ஐம்பது ஆகியது. சாப்பாடு முடிந்தது. அனைவரும் சோபாவில் அமர்ந்தார்கள். லேசான பேச்சு தொடங்கியது. வீட்டுக்குள் மெல்லிய குளிர் இருந்தது. வெளியே வெயில் உச்சத்தில் இருந்தது.

தேவயானி: "ராஜ்... இன்று வெளியே எங்கயும் போகலாமா? குழந்தைகள் எல்லாம் இருக்காங்க."

ராஜ்: "பார்க்கலாம். முதல்ல ஓய்வு எடுங்க."

சுமன் அம்மாவைப் பார்த்தான். அவன் உள்ளே நெகிழ்ச்சி. இந்த குடும்பம், இந்த பாசம், எல்லாம் அவன் உலகம். பதினொன்று மணி ஆகியது. குடும்பம் ஒன்றாக இருந்த நேரம் மெல்ல நகர்ந்தது. தேவயானி அனைவரையும் பார்த்தாள். அவள் உள்ளத்தில் திருப்தி. ராஜ் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். சகோதரிகள் சிரித்தபடி பேசினார்கள். சுமன் உள்ளே உணர்ந்தான் – இந்த வீடு அவனுக்கு எல்லாம்.

[Devayani rasigan]

மதியம் பன்னிரண்டு மணி நேரம். சாப்பாட்டுக்குப் பின் வீட்டில் அமைதி நிலவியது. தேவயானி சமையலறையை சுத்தம் செய்து முடித்தாள். அவள் வெள்ளை புடவை மடிப்புகள் லேசாக அசைந்தன. முகத்தில் சிறு சோர்வு தெரிந்தாலும், குழந்தைகள் எல்லாம் வீட்டில் இருக்கிறார்கள் என்ற நிம்மதி அவள் உள்ளத்தில் நிறைந்திருந்தது. அவள் கைகள் பாத்திரங்களை ஒழுங்காக வைத்தன. சமையலறை ஜன்னல் வழியே மதிய வெளிச்சம் உள்ளே விழுந்தது. வெளியே வெயில் உச்சத்தில் இருந்தது. ஆனால் உள்ளே வீட்டின் குளிர்ச்சி இன்னும் தங்கியிருந்தது. தேவயானி தன் புடவையை சரி செய்துகொண்டாள். மாடிக்கு துணி காயப்போட போக வேண்டும் என்று நினைத்தாள். கையில் துணி தொட்டியை எடுத்துக்கொண்டு படிகளில் மெல்ல ஏறினாள். படிகள் லேசாக ஒலித்தன. அவள் கால்கள் அலுப்பில் இருந்தாலும், தாய்மையின் பொறுப்பு அவளைத் தூண்டியது.

மாடியில் காற்று லேசாக வீசியது. அந்தக் காற்று மதிய வெப்பத்தோடு கலந்திருந்தது. துணிகளை ஒவ்வொன்றாக கயிறில் மாட்டினாள். சூரிய ஒளி துணிகளில் பட்டு மின்னியது. வெள்ளை துணிகள், வண்ண புடவைகள், சுடிதார்கள் – எல்லாம் காற்றில் லேசாக அசைந்தன. அவள் கைகள் வேகமாக நகர்ந்தன. புடவையின் ஓரம் காற்றில் அசைந்தது. அவள் மனதுக்குள் குடும்பத்தின் நினைவுகள் ஓடின. மகன் சுமன் ஓய்வெடுக்கிறான். பாவனா அறையில் இருக்கிறாள். இனியா பிரியங்கா இருவரும் பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள். ராஜ் செய்தி பார்த்துக்கொண்டிருப்பார். குடும்பம் அமைதியாக இருக்கிறது என்ற எண்ணம் அவளுக்கு ஆறுதல் தந்தது.

தேவயானி: "இன்று வெயில் நல்லா இருக்கு. துணி வேகமா காயும்."

அவள் உள்ளே நினைத்தாள். மகன் சுமன் மைதானத்தில் விளையாடி வந்து சாப்பிட்டான். அவன் முகத்தில் இருந்த சந்தோஷம் இன்னும் அவள் கண்களில் தெரிந்தது. பாவனா தன் பெரிய மகள். அவளுக்கு எல்லாம் சரியாக இருக்க வேண்டும். இனியா பிரியங்கா இருவரும் சகோதரிகளுக்கு உரிய நெருக்கத்துடன் இருக்கிறார்கள். ராஜ் குடும்பத்தின் தூண். இந்த அமைதியான மதியம் அவளுக்கு பெரிய மகிழ்ச்சி. துணியை முழுவதும் மாட்டி முடித்தாள். கீழே இறங்கும் முன் தன் புடவையை சரி செய்தாள். அவள் கைகள் மெல்ல அசைந்தன.

அப்போது அவள் போன் ஒலித்தது. அறியாத எண். தேவயானி சற்று தயங்கினாள். ஆனால் எடுத்தாள். அவள் குரலில் சாதாரண அமைதி இருந்தது.

தேவயானி: "ஹலோ... யாரு?"

மறுமுனையில் ஆண் குரல். கனமானது. சற்று மாற்றிய குரல். அந்தக் குரல் அவள் உள்ளத்தில் லேசான அசௌகரியத்தை ஏற்படுத்தியது.

மர்ம மனிதன்: "தேவயானி... நான் உன்னை தெரியும். உன் பொண்ணு பாவனா... அவளுக்கு ஒரு வீடியோ இருக்கு."

தேவயானி முகம் மாறியது. கையில் போன் நடுங்கியது. மாடியில் காற்று திடீரென குளிர்ந்தது போல் தோன்றியது. அவள் கண்கள் விரிந்தன. உடல் சிலிர்த்தது. அவள் மனதுக்குள் பல எண்ணங்கள் புயலாக ஓடின. பாவனா... என் மகள்... என்ன வீடியோ... இது என்ன பேச்சு... தாயின் உள்ளம் பயத்தால் நிறைந்தது. அவள் கால்கள் தரையில் ஊன்றின. புடவை லேசாக நடுங்கியது.

தேவயானி: "என்ன சொல்றீங்க? யாரு நீங்க? தப்பா போன் பண்றீங்க."

மர்ம மனிதன் சிரித்தான். அந்த சிரிப்பில் மிரட்டல் தெரிந்தது. அந்தச் சிரிப்பு அவள் காதுகளில் ஊசியாகத் தைத்தது.

மர்ம மனிதன்: "தப்பில்ல. உன் பொண்ணு பாவனா... நிர்வாணமா குளிக்குற வீடியோ இருக்கு. அது என்கிட்ட இருக்கு. என்ன பண்ணணும்னு சொல்லு."

தேவயானி உடல் முழுக்க நடுங்கியது. அவள் மனதில் பாவனாவின் சிரிப்பு, அவள் முகம், அவள் அப்பாவியான பார்வை எல்லாம் ஒரே நேரத்தில் ஓடின. தாயின் பாதுகாப்பு உணர்வு பெரிதாக எழுந்தது. மாடியின் சூரிய ஒளி இப்போது கொடூரமாகத் தோன்றியது. காற்று அவள் முகத்தைத் தொட்டபோது குளிர்ச்சி அதிகமாக இருந்தது. அவள் குரல் தழுதழுத்தது. ஆனால் தைரியத்தை வரவழைத்தாள்.

தேவயானி: "பொய்... இது பொய். என் பொண்ணைப் பத்தி எனக்கு தெரியும். நீங்க என்ன வேணும்னாலும் சொல்லுங்க. ஆனா இப்படி பேசாதீங்க."

மர்ம மனிதன் மீண்டும் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பு நீண்டது.

மர்ம மனிதன்: "பாரு... நான் பொய் சொல்லலை. வீடியோ உண்மை. நீ எனக்கு என்ன கொடுப்பே... அப்பதான் வீடியோ வெளியே வராது."

தேவயானி மாடியில் நின்றபடி சுவரைப் பிடித்துக்கொண்டாள். அவள் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது. ஆனால் தாய்மையின் வலிமை அதை அடக்கியது. அவள் மனதுக்குள் ராஜ், சுமன், மற்ற மகள்கள் எல்லோரும் நினைவுக்கு வந்தனர். இந்தக் குடும்பத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும். இந்த மர்மம் என்ன என்று தெரிய வேண்டும். அவள் உள்ளம் பயத்துடன் போராடியது. மதிய வெயில் மாடியில் பட்டபோது அவள் உடல் வியர்வை கொட்டியது. புடவை ஈரமானது. கைகள் நடுங்கின.

இந்தத் தருணம் தேவயானியின் வாழ்க்கையில் திடீர் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. அவள் மகளின் பாதுகாப்பு, குடும்பத்தின் அமைதி, எல்லாம் ஒரே நேரத்தில் ஆட்டம் கண்டன. அவள் மனதில் ஆயிரம் எண்ணங்கள். பாவனா என்ன செய்தாள்... இது எப்படி... யார் இந்த மனிதன்... தாயின் உள்ளம் புயலாக மாறியது. மாடியில் துணிகள் காற்றில் அசைந்தன. ஆனால் அவள் உள்ளம் அசையாமல் நின்றது.

. தேவயானி மனசு படபடத்தது. அவள் கால்கள் தள்ளாடின. மாடியில் நின்ற இடத்தில் உடல் முழுவதும் நடுங்கியது. பாவனா என்ற பெயர் கேட்டதும் உள்ளே பயம் பரவியது. அந்தப் பயம் அவள் உடலைச் சூழ்ந்து கொண்டது. அவள் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது. ஆனால் குரலை கட்டுப்படுத்தினாள். தாய்மையின் வலிமை அவளுக்குள் எழுந்தது. புடவை லேசாக நடுங்கியது. காற்று இப்போது குளிர்ச்சியாக உணரப்பட்டது. சூரிய ஒளி மாடியில் பட்டபோது அது கொடூரமாகத் தெரிந்தது. துணிகள் கயிறில் அசைந்தன. ஆனால் அவள் உள்ளம் அசையாமல் நின்றது.

தேவயானி: "பொய்... இது பொய். என் பொண்ணை விட்டுடு. என்ன வேணும்னு சொல்லு."

மர்ம மனிதன்: "வீடியோ உண்மை. பாவனா தனியா இருந்தபோது எடுத்தது. நீ என்ன கொடுக்க போற? இல்லைனா எல்லாருக்கும் அனுப்பிடுவேன்."

தேவயானி போனை இறுக்க பிடித்தாள். அவள் மூச்சு வேகமாக வந்தது. மாடியில் துணிகள் அசைந்தன. சூரிய ஒளி இப்போது கடுமையாகத் தெரிந்தது. உள்ளே பயம், கோபம், குழப்பம் எல்லாம் கலந்தன. பாவனா என்ற மகளின் முகம் நினைவுக்கு வந்தது. அவள் கண்கள் ஈரமானன. அவள் மனதுக்குள் ஆயிரம் எண்ணங்கள் புயலாக சுழன்றன. பாவனா என் பெரிய மகள். அவள் எப்போதும் அப்பாவியாக இருந்தாள். வீட்டில் சிரித்தபடி இருப்பாள். இப்படி ஒரு வீடியோ எப்படி... யார் இந்த மனிதன்... என் குடும்பத்தை ஏன் பாதிக்கிறான்... தாயின் உள்ளம் வலியால் நிறைந்தது.

தேவயானி: "தயவு செய்து... என் பொண்ணை விட்டுடு. நான் என்ன செய்யணும் சொல்லு."

மர்ம மனிதன் சிரிப்புடன் பதில் சொன்னான். அந்தச் சிரிப்பு அவள் காதுகளில் ஊசியாகத் தைத்தது. உரையாடல் தொடர்ந்தது. தேவயானி உடல் நடுங்கியபடி நின்றாள். வீட்டுக்குள் இருந்த குடும்பத்தின் அமைதி இப்போது உடைந்தது போல் தோன்றியது. அவள் மனதில் ராஜின் அமைதியான முகம், சுமனின் உற்சாகம், இனியா பிரியங்காவின் சிரிப்பு எல்லாம் ஒரே நேரத்தில் ஓடின. இந்தக் குடும்பத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும். இந்த மர்மத்தை எப்படி சமாளிப்பது என்று யோசித்தாள்.

மர்ம மனிதன்: "முதல்ல அமைதியா இரு. வீடியோவை பார்க்கணுமா? அனுப்பட்டுமா?"

தேவயானி: "வேணாம்... தயவு செய்யுங்க. என் மகளை விட்டுடுங்க. நான் என்ன வேணும்னாலும் கொடுக்கறேன்."

அவள் குரல் தழுதழுத்தது. மாடியில் நின்றபடி கீழே இறங்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஆனால் கால்கள் நகர மறுத்தன. உடல் பலவீனமாக இருந்தது. புடவையின் மடிப்புகள் காற்றில் அசைந்தன. சூரிய ஒளி அவள் முகத்தில் பட்டது. கண்ணீர் துளிகள் உருண்டன. தேவயானி தன் மகளின் பாதுகாப்புக்காக உள்ளுக்குள் போராடினாள். அவள் உள்ளம் தாயின் அன்பால் நிறைந்தது. பாவனாவின் சிறு வயது நினைவுகள், அவள் வளர்ந்து வரும் காட்சிகள், எல்லாம் மனதில் ஓடின. இந்த மர்ம மனிதன் யார்... எப்படி இந்த வீடியோ அவனிடம்... இது உண்மையா... இல்லையா... குழப்பம் அவளைச் சூழ்ந்தது.

மர்ம மனிதன்: "நீ அமைதியா இருந்தா நல்லது. நாளைக்கு என்ன செய்யணும்னு சொல்றேன். இப்போ போன் வை."

தேவயானி போனை வைத்தாள். அவள் கைகள் நடுங்கின. மாடியில் தனியாக நின்றாள். கீழே குடும்பம் இருக்கிறது. அவர்களுக்கு எப்படி சொல்வது... ராஜுக்கு... சுமனுக்கு... பாவனாவுக்கு... அவள் உள்ளம் உலுக்கப்பட்டது. இந்த நொடியில் குடும்பத்தின் வாழ்க்கை மாறத் தொடங்கியது. மர்ம மனிதனின் வார்த்தைகள் தேவயானியின் மனசை உலுக்கின. அவள் கீழே இறங்க வேண்டும். ஆனால் கால்கள் நகர மறுத்தன. அவள் புடவையை இறுக்கப் பிடித்துக்கொண்டாள். மதிய வெயில் மாடியைச் சுட்டது. ஆனால் அவள் உள்ளத்தின் வலி அதை மீறியது.

தேவயானி மெல்ல படிகளில் இறங்கினாள். ஒவ்வொரு படியும் கனமாக இருந்தது. அவள் மனதில் பாவனாவின் முகம் தங்கியிருந்தது. வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது குடும்பத்தின் அமைதி அவளுக்கு பெரிய சுமையாகத் தெரிந்தது. அவள் புன்னகைக்க முயன்றாள். ஆனால் உள்ளே பயம் கொந்தளித்தது.







தேவயானி மாடியிலிருந்து கீழே இறங்கினாள். மதியம் ஒன்று மணி நேரம். அவள் கால்கள் நடுங்கின. ஒவ்வொரு படியும் கனமாக இருந்தது. முகத்தில் புன்னகையை வரவழைத்தாள். ஆனால் உள்ளே பயம் அலை அலையாக எழுந்தது. வீட்டுக்குள் வெயில் ஜன்னல் வழியே உள்ளே விழுந்தது. சுவர்கள் மதிய ஒளியில் மின்னின. சமையலறை அருகில் பாவனா நின்றிருந்தாள். அவள் சுடிதார் அணிந்திருந்தாள். முகத்தில் அமைதி தெரிந்தது. அந்தக் காட்சி தேவயானியின் உள்ளத்தை இன்னும் வலிக்கச் செய்தது. தாயின் மனசு புயலாக சுழன்றது. மாடியில் கேட்ட மர்ம மனிதனின் வார்த்தைகள் திரும்பத் திரும்ப ஒலித்தன. பாவனா... என் மகள்... அவளுக்கு என்ன நடந்தது... எப்படி இந்த வீடியோ...
தேவயானி: "பாவனா ... கொஞ்சம் வா. அம்மா உன்னோட பேசணும்."
பாவனா திரும்பினாள். அவள் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிந்தன. அம்மா குரலில் ஏதோ வித்தியாசம் தெரிந்தது. அவள் முகம் சற்று கவலையாக மாறியது.
பாவனா: "என்ன அம்மா? முகம் ஏன் இப்படி இருக்கு? உடம்பு சரியில்லையா? மாடியில துணி மாட்டிட்டு வந்தீங்களா? ஏன் இப்படி நடுங்குற மாதிரி இருக்கு?"
தேவயானி அவள் கையைப் பிடித்தாள். அந்த பிடி இறுக்கமாக இருந்தது. உள்ளே நடுக்கம் அதிகமானது. மாடியில் கேட்ட வார்த்தைகள் மனசில் ஒலித்தன. பாவனாவின் முகத்தைப் பார்த்தாள். மகள் என்ற உணர்வு உள்ளே பலமாக அடித்தது. அவள் கண்கள் ஈரமாகின. ஆனால் புன்னகையை விட்டு விடவில்லை.
தேவயானி: "ஒண்ணுமில்ல டி. நீ எப்பவும் கவனமா இருக்கியா? யாராவது தொந்தரவு பண்றாங்களா? கல்லூரில யாராவது பேசுறாங்களா? உனக்கு ஏதாவது பிரச்சனை இருக்கா? அம்மாவுக்கு சொல்லு டி. நான் உன்னை பாதுகாக்கறேன். எல்லாத்தையும் சொல்லு. உன் முகம் எப்படி இருக்கு? சிரிப்பு எங்க போச்சு? அம்மா உன்னை பார்த்தா தெரியும். ஏதோ இருக்கு. சொல்லு டி பாவனா."
பாவனா சிரித்தாள். ஆனால் அம்மாவின் கண்களில் பயம் பார்த்தாள். அவள் கை அம்மாவின் கையை இறுக்கப் பிடித்தது.
பாவனா: "இல்ல அம்மா. கல்லூரி எல்லாம் நார்மல்தான். யாரும் தொந்தரவு பண்ணலை. நீ ஏன் இப்படி கேக்குற? முகம் ஏன் வெளிறி இருக்கு? உடம்பு சரியில்லையா? வா உக்காரு. தண்ணி கொண்டு வரேன். அப்பா எங்க? சுமன் தூங்குறானா? இனியா பிரியங்கா ரெண்டு பேரும் அறையில இருக்காங்க. அவர்களை கூப்பிடட்டுமா? அம்மா நீ பயமா இருக்கியே. என்ன ஆச்சு? சொல்லு அம்மா. நான் உனக்கு என்ன வேணும்னாலும் செய்வேன். நீ என் அம்மா. உன் முகத்தை பார்த்தா எனக்கு பயமா இருக்கு."
தேவயானி பதில் சொல்ல தயங்கினாள். உதடுகள் நடுங்கின. அவள் பாவனாவை அணைத்துக்கொண்டாள். அந்த அணைப்பில் தாயின் பயம், அன்பு, பாதுகாப்பு எல்லாம் கலந்திருந்தது. மதிய வெளிச்சம் அவர்கள் மீது பட்டது. வீட்டுக்குள் அமைதி நிலவியது. ஆனால் தேவயானியின் உள்ளம் கொந்தளித்தது.
தேவயானி: "பாவனா டி... நீ சொல்றது உண்மையா? யாரும் உன்னை பத்தி தப்பா பேசலை? போன் வரலை? யாராவது புகைப்படம் எடுத்து அனுப்பினாங்களா? அம்மா உனக்கு எதுவும் தெரியாது. ஆனா எனக்கு பயமா இருக்கு. நீ எங்கயும் தனியா போகாத. வீட்டுக்கு வந்ததும் சொல்லு. உன் அப்பா ராஜ் இருக்கார். சுமன் இருக்கான். நாங்க எல்லாரும் இருக்கோம். உன்னை யாரும் தொட முடியாது. சொல்லு டி... உனக்கு ஏதாவது நடந்ததா? அம்மா உன்னோட இருப்பேன். பயப்படாத. ஆனா எனக்கு சொல்லணும். உன் கண்கள் என்ன சொல்றது? ஏன் இப்படி பார்க்குற? அம்மா உன்னை இழக்க மாட்டேன். சொல்லு பாவனா."
பாவனா: "அம்மா... நீ ரொம்ப கவலைப்படுற. நான் நார்மல்தான். கல்லூரில நண்பர்கள் இருக்காங்க. எல்லாம் சரி. ஆனா நீ இப்படி கேட்டா எனக்கு பயமா இருக்கு. உனக்கு என்ன ஆச்சு? மாடியில என்ன நடந்துச்சு? போன் வந்ததா? யாரு அழைச்சாங்க? சொல்லு அம்மா. நான் உனக்கு உதவி பண்றேன். நீ என் அம்மா. உன் பயத்தை பார்த்தா எனக்கு தாங்க முடியலை. வா உக்காரு. தண்ணி குடி. அப்பாவை கூப்பிடட்டுமா? சுமனை எழுப்பட்டுமா? நாங்க எல்லாரும் இருக்கோம். பயப்படாத அம்மா. சொல்லு என்ன பிரச்சனை."
தேவயானி: "ஒண்ணுமில்ல டி... ஆனா நீ கவனமா இரு. உன் போன் எல்லாம் யாருக்கும் கொடுக்காத. தனியா எங்கயும் போகாத. அம்மா உன்னை பாதுகாக்கணும். உன் சிரிப்பு எனக்கு எல்லாம். உன் கண்கள் எனக்கு உலகம். ஏன் இப்படி ஒரு பயம் வருது? நீ என்ன செய்த? சொல்லு பாவனா. அம்மா உன்னோட இருப்பேன். எல்லாத்தையும் சமாளிப்போம். ராஜ் இருக்கார். சுமன் இருக்கான். உன் சகோதரிகள் இருக்காங்க. குடும்பம் ஒன்றா இருக்கும். பயப்படாத டி. ஆனா எனக்கு உண்மை சொல்லணும். உன் மனசில என்ன இருக்கு? அம்மா புரிஞ்சுக்குவேன். சொல்லு பாவனா... சொல்லு."
பாவனா: "அம்மா... நான் ஒண்ணும் செய்யலை. நார்மல்தான். ஆனா நீ இப்படி பேசுறதால எனக்கு பயமா இருக்கு. உன் கண்கள் ஈரமா இருக்கு. கண்ணீர் வருது. என்ன ஆச்சு அம்மா? மர்மமா பேசாத. உண்மையா சொல்லு. நான் உனக்கு மகள். உன் பிரச்சனை என் பிரச்சனை. சொல்லு. நான் கல்லூரி போறேன். நண்பர்கள் இருக்காங்க. ஆனா யாரும் தப்பா இல்ல. நீ ஏன் இப்படி? வா சோபாவில உக்காரு. அப்பாவை வர சொல்லட்டுமா? சுமனை எழுப்பு. நாங்க எல்லாரும் பேசலாம். அம்மா உன் பயத்தை பார்த்தா எனக்கு தாங்க முடியலை. சொல்லு என்ன நடந்துச்சு."
தேவயானி: "பாவனா டி... நான் உன்னை இழக்க மாட்டேன். உன் வாழ்க்கை என் வாழ்க்கை. யாரும் உன்னை தொட முடியாது. ஆனா எனக்கு ஒரு போன் வந்துச்சு. அதுல... இல்ல... ஒண்ணுமில்ல. நீ கவனமா இரு. தயவு செய்து சொல்லு உண்மையா. அம்மா உன்னை பாதுகாக்கணும். உன் அப்பா ராஜ் வந்தா சொல்லலாம். இப்போ நீ சொல்லு. உன் மனசில என்ன இருக்கு? நான் உன்னோட இருப்பேன். பயப்படாத

வீட்டின் மற்ற பகுதியில் இருந்த சுமனைப் பார்த்தாள். மதியம் இரண்டு மணி ஆகியது. சுமன் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தான். அவன் கண்கள் அம்மாவைப் பார்த்தன. ஏதோ சந்தேகம் வந்தது. ஆனால் வெளியே காட்டவில்லை. அமைதியாக சாப்பிட்டான். கையில் சாதம். வாயில் சுவை தெரியவில்லை. அவன் மனதுக்குள் அம்மாவின் முகத்தில் இருந்த மாற்றம் தெரிந்தது. அம்மா எப்போதும் சிரிப்புடன் இருப்பாள். இன்று ஏன் இப்படி...
சுமன்: "அம்மா... நீ சாப்பிட்டியா? முகம் ஏன் இப்படி இருக்கு? தலைவலியா? அல்லது ஏதாவது பிரச்சனையா? எனக்கு சொல்லு. நான் உனக்கு உதவி பண்றேன். நீ எப்பவும் எனக்கு கவலைப்படுற. இன்று நீ ஏன் கவலைப்படுற? சொல்லு அம்மா. நான் உன் மகன். உன் பயத்தை பார்த்தா எனக்கு தாங்க முடியலை. வா உக்காரு. சாப்பிடு. அப்பா எங்க? பாவனா எங்க? எல்லாரும் சேர்ந்து பேசலாம். அம்மா உன் கண்கள் ஈரமா இருக்கு. என்ன ஆச்சு?"
தேவயானி திரும்பி புன்னகைத்தாள். பயத்தை மறைத்தாள். அவள் உள்ளே நடுங்கினாள். ஆனால் மகனுக்கு தெரிய விடவில்லை.
தேவயானி: "ஒண்ணுமில்ல டா. தலைவலி கொஞ்சம். நீ சாப்பிடு. உன் ஆட்டம் எப்படி இருந்துச்சு? நண்பர்கள் எல்லாம் சரியா? தண்ணி குடிச்சியா? வெயில் அதிகம். உன் உடம்பு பார்த்துக்க. அம்மா உன்னை பாதுகாக்கணும். சொல்லு டா... உனக்கு ஏதாவது வேணுமா? நான் உனக்கு சாப்பாடு போடறேன். பயப்படாத. அம்மா இருக்கேன்."
சுமன்: "அம்மா... நீ மறைக்கிற. உன் முகம் சொல்றது. எனக்கு தெரியும். நீ எப்பவும் இப்படி இல்ல. ஏதாவது பிரச்சனையா? அப்பாவுக்கு சொல்லட்டுமா? பாவனா அக்காவுக்கு ஏதாவது? சொல்லு அம்மா. நான் உன் மகன். உன் பயத்தை பகிர்ந்துக்க. நாங்க எல்லாரும் இருக்கோம். குடும்பம் ஒன்று. இந்த வீடு நம்ம உலகம். சொல்லு."
தேவயானி: "ஒண்ணுமில்ல டா. நீ சாப்பிடு. அம்மா சரி பண்ணிக்கறேன். உன் சகோதரிகள் எங்க? இனியா பிரியங்கா எல்லாம் வந்து சாப்பிடு சொல்லு. ராஜ் ஹாலில் இருக்காரா? நான் அறைக்கு போறேன். கொஞ்சம் ஓய்வு எடுக்கறேன். நீ கவலைப்படாத. அம்மா உன்னை நேசிக்கறேன். உன் முகத்தை பார்த்தா எனக்கு சந்தோஷம். சொல்லு டா... உன் ஆட்டம் பத்தி. அம்மா கேக்கணும்."
இரண்டு மணி ஆகியது. வெயில் உச்சத்தில் இருந்தது. வீட்டுக்குள் மெல்லிய வெப்பம். தேவயானி அறைக்கு சென்றாள். போன் கையில் இருந்தது. மர்ம மனிதன் அடுத்த அழைப்பை எதிர்பார்த்தாள். உடல் வியர்த்தது. மனசு பாவனாவைப் பற்றி நினைத்தது. மகளின் எதிர்காலம், குடும்பம், எல்லாம் ஆபத்தில் இருப்பது போல் தோன்றியது. அவள் அறையில் அமர்ந்தாள். ஜன்னல் வழியே வெளிச்சம் உள்ளே வந்தது. அவள் கண்கள் கண்ணீரில் நனைந்தன.
போன் மறுபடி ஒலித்தது. அதே எண். தேவயானி நடுங்கும் கையால் எடுத்தாள்.
மர்ம மனிதன்: "தேவயானி... நினைச்சியா? வீடியோ உண்மை. இப்ப என்ன பண்ண போற?"
தேவயானி குரலை கட்டுப்படுத்தினாள். கண்ணீர் வழிந்தது. அவள் உள்ளம் உலுக்கியது.
தேவயானி: "தயவு செய்து... என் பொண்ணை விட்டுடு. நான் என்ன வேணும்னாலும் தரேன். பணம் வேணுமா? என்ன வேணும்? சொல்லு. ஆனா என் மகளை விட்டுடு. அவள் அப்பாவியான பொண்ணு. குடும்பத்தை கெடுக்காத. ராஜ் இருக்கார். சுமன் இருக்கான். என் மகள்களை பாதுகாக்கணும். தயவு செய்யுங்க. என்ன வேணும்னு சொல்லு."
மர்ம மனிதன்: "நல்லா இருக்கு. நீ அமைதியா இரு. நாளைக்கு விவரம் சொல்றேன். வீடியோவை வெளியே அனுப்ப வேண்டாம். நான் உன்னை பார்த்துக்கறேன்."
தேவயானி: "இல்ல... இப்பவே சொல்லு. என் மகளுக்கு என்ன ஆச்சு? யார் நீ? எப்படி இந்த வீடியோ உன்கிட்ட? தயவு செய்து... குடும்பத்தை காப்பாத்து. நான் உன் கால்ல விழறேன். சொல்லு."
வீட்டில் ராஜ் ஹாலில் இருந்தார். சுமன் சாப்பாட்டை முடித்தான். அவன் மனசில் சந்தேகம் வளர்ந்தது. அம்மா ஏதோ மறைக்கிறாள் என்று தோன்றியது. ஆனால் வெளியே கேட்கவில்லை. அவன் அம்மாவின் அறை பக்கம் பார்த்தான்.
சுமன்: "அம்மா... நீ சரியா? எனக்கு சந்தேகம் இருக்கு. வா பேசலாம். நான் உன்னோட இருப்பேன்."
தேவயானி: "டா... ஒண்ணுமில்ல. நீ ஓய்வு எடு

மூன்று மணி ஆகியது. தேவயானிக்கு பதற்றம் அதிகரித்தது. உடல் நடுங்கியது. மகளை காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற உணர்வு மட்டும் உள்ளே பலமாக இருந்தது. வீடு இப்போது வெளியே அமைதியாக இருந்தாலும் உள்ளே புயல்.


.

[Devayani rasigan]

சுமன் ஹாலில் நின்றான். மாலை மூன்று மணி. வீட்டில் மெல்லிய அமைதி நிலவியது. அவன் கண்கள் அம்மாவைத் தேடின. ஏதோ சரியில்லை என்ற சந்தேகம் மனசில் ஊசலாடியது. தேவயானி அறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள். முகத்தில் புன்னகையை வரவழைத்தாள். ஆனால் கண்கள் சிவந்திருந்தன. புடவை மடிப்புகள் லேசாக கலைந்திருந்தன. அவள் உள்ளே பதற்றம் நிறைந்திருந்தது.

சுமன்: "அம்மா... என்ன ஆச்சு? முகம் ஏன் இப்படி இருக்கு? என்ன பிரச்சினை? தலைவலியா? அல்லது வேற ஏதாவது? சொல்லு அம்மா. நான் உன் மகன். உன்னோட பிரச்சனையை பகிர்ந்துக்க. நீ எப்பவும் எனக்கு எல்லாத்தையும் சொல்வ. இன்று ஏன் மறைக்குற?

தேவயானி திடுக்கிட்டாள். உள்ளே பயம் பெருகியது. மகன் சந்தேகப்படுகிறான் என்று தெரிந்தது. ஆனால் சொல்ல முடியாது. பாவனாவின் எதிர்காலம், குடும்பம், எல்லாம் ஆபத்தில் இருக்கிறது.

தேவயானி: "ஒண்ணுமில்ல டா. தலைவலி கொஞ்சம். நீ ஓய்வு எடு. வெளிய வெயில் அதிகம். உன் ஆட்டம் பத்தி சொல்லு. நண்பர்கள் எல்லாம் சரியா? தண்ணி குடிச்சியா? அம்மா உன்னை பார்த்தா சந்தோஷம். பயப்படாத டா. நான் சரி பண்ணிக்கறேன்."

சுமன்: "அம்மா... நீங்க பொய் சொல்றீங்க. ஏதோ இருக்கு. உன் கண்கள் சிவந்திருக்கு. குரல் நடுங்குது. சொல்லு அம்மா. நான் உதவி பண்றேன். . நீ மறைக்காத. எனக்கு தெரியும். ஏதோ பிரச்சனை. சொல்லு."

தேவயானி கண்களை தவிர்த்தாள். கைகள் இறுகின. உள்ளே மர்ம மனிதனின் வார்த்தைகள் ஒலித்தன. மகளை காப்பாற்ற வேண்டும். சுமனுக்கு தெரியக்கூடாது.

தேவயானி: "உண்மையா ஒண்ணுமில்லடா. நீ போய் ரெஸ்ட் எடு. அம்மா கொஞ்சம் ஓய்வு எடுக்கறேன். உன் சகோதரிகள் எங்க? இனியா பிரியங்கா வந்து சாப்பிடு சொல்லு. ராஜ் ஹாலில் இருக்காரா? நான் சரி. பயப்படாத டா. உன் அம்மா வலிமையானவள். சொல்லு உன் ஆட்டம் பத்தி. அம்மா கேக்கணும்."

சுமன்: "அம்மா... நீ மாறிட்ட. உன் புன்னகை உண்மையில்ல. கண்கள் பொய் சொல்றது. சொல்லு. நான் உன் மகன். உன்னை பாதுகாக்கணும். பாவனா அக்காவுக்கு ஏதாவது? அல்லது வேற யாருக்காவது? அப்பாவுக்கு சொல்லட்டுமா? நாங்க எல்லாரும் இருக்கோம். குடும்பம் பலம். மறைக்காத அம்மா. எனக்கு பயமா இருக்கு."

தேவயானி: "டா... ஒண்ணுமில்ல. தலைவலி தான். மாடியில துணி மாட்டினேன். வெயில் அதிகம். நீ ஓய்வு எடு. பாவனா உள்ள இருக்கா. அவளை கூப்பிடு. எல்லாரும் சேர்ந்து இருப்போம். அம்மா உன்னை நேசிக்கறேன். பயப்படாத. ராஜ் வரட்டும். அப்புறம் பேசலாம். உன் முகம் கவலையா இருக்கு. அம்மா சரி பண்ணுவேன்."

சுமன்: "அம்மா... நீ என்னை நம்பு. ஏதோ இருக்கு. உன் உடல் நடுங்குது. கைகள் இறுக்கமா இருக்கு. சொல்லு. நான் உதவி பண்றேன். போன் வந்ததா? யாராவது தொந்தரவு? சொல்லு அம்மா. நாம சேர்ந்து சமாளிப்போம். பாவனா அக்கா... இனியா... பிரியங்கா... எல்லாரும் இருக்கோம். குடும்பம் ஒன்று."

தேவயானி: "சுமன் ... நீ ரொம்ப நல்ல பையன் . ஆனா இப்ப ஒண்ணுமில்ல. நீ ஓய்வு எடு. அம்மா கொஞ்சம் அறைக்கு போறேன். பாவனாவை அழைச்சு வா. நாம பேசலாம். உன் அப்பா ராஜ் வரட்டும். எல்லாம் சரியாகும். பயப்படாத டா. அம்மா உன்னை பாதுகாக்கறேன்."

சுமன்: "அம்மா... நான் உன்னை விட்டு போக மாட்டேன். உன் முகத்தை பார்த்தா எனக்கு தெரியும். ஏதோ பிரச்சனை. சொல்லு. நான் உன் பக்கம் இருப்பேன். குடும்பத்தை காப்பாத்துவோம். பாவனா அக்கா எங்க? அவளை கூப்பிடு. எல்லாரும் சேர்ந்து இருப்போம்."

தேவயானி அறையில் தனியாக இருந்தாள். நான்கு மணி ஆகியது. போன் கையில் இருந்தது. மர்ம மனிதன் அடுத்த அழைப்பை எதிர்பார்த்தாள். உடல் வியர்த்தது. கண்ணீர் வழிந்தது. பாவனாவின் முகம் நினைவுக்கு வந்தது. தாயின் உள்ளம் பதறியது. அவள் புடவை மடிப்புகள் கலைந்திருந்தன. ஜன்னல் வழியே வரும் ஒளி அவள் முகத்தில் பட்டது. ஆனால் அந்த ஒளி அவளுக்கு இருளாகத் தெரிந்தது. மகளின் சிரிப்பு, அவள் குழந்தைப் பருவம், வளரும் நாட்கள், பள்ளி நாட்கள், கல்லூரி நாட்கள், எல்லாம் மனதில் ஓடின. அவள் கைகள் நடுங்கின. உள்ளே பயம், கோபம், தாய்மையின் வலிமை எல்லாம் போராடின. அவள் மனதுக்குள் பல எண்ணங்கள். என் பொண்ணை யார் தொடுவது? என் குடும்பத்தை யார் அழிப்பது? நான் தாய். நான் காப்பாற்ற வேண்டும்.

போன் ஒலித்தது. அதே எண். தேவயானி எடுத்தாள். அவள் குரல் நடுங்கியது.

மர்ம மனிதன்: "தேவயானி... இரவு பத்து மணிக்கு x பிளாக் பின்னாடி வரணும். தனியா. யாருக்கும் சொல்லக்கூடாது. இல்லைனா வீடியோ எல்லாருக்கும் போகும்."

தேவயானி உடல் நடுங்கியது. x பிளாக் அந்த அபார்ட்மெண்ட் பின்னாடி தனியா இருக்கும் இடம். யாரும் போக மாட்டார்கள். இருள் நிறைந்தது. அவள் மூச்சு தடுமாறியது.

தேவயானி: "தயவு செய்து... அங்க என்ன பண்ணணும்? என் பொண்ணை விட்டுடு. நான் என்ன வேணும்னாலும் தரேன். பணம் வேணுமா? வீடு வேணுமா? சொல்லு. ஆனா என் மகளை விட்டுடு. அவள் அப்பாவி. குடும்பத்தை கெடுக்காத. ராஜ் இருக்கார். சுமன் இருக்கான். என் மகள்களை பாதுகாக்கணும். தயவு செய்யுங்க. அங்க வரேன். ஆனா என் பொண்ணுக்கு ஒண்ணும் செய்யாத. என் தாய்மையை புரிஞ்சுக்க. நீயும் ஒரு தாய் மகன் தானே. தயவு செய்யுங்க. என் குடும்பத்தை காப்பாத்து."

மர்ம மனிதன்: "வரணும். தனியா. பத்து மணிக்கு. இல்லைனா பாரு என்ன நடக்கும். வீடியோ எல்லாருக்கும் போகும். உன் குடும்பம் அழியும். உன் மகள் அழியும்."

தேவயானி: "இல்ல... தயவு செய்யுங்க. என் மகளை காப்பாத்து. நான் வரேன். தனியா வரேன். யாருக்கும் சொல்ல மாட்டேன். ஆனா என்ன வேணும் சொல்லு. என் உயிர் வேணுமா? என் உயிரை கொடுக்கறேன். ஆனா என் பொண்ணை விட்டுடு. ராஜ்... சுமன்... இனியா... பிரியங்கா... என் குழந்தைகள்... அவர்களை காப்பாத்து. தயவு செய்யுங்க."

மர்ம மனிதன்: "பேச்சு போதும். பத்து மணிக்கு வா. தனியா."

அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது. தேவயானி போனை வைத்தாள். உடல் சிலிர்த்தது. மனசு பதற்றத்தில் மூழ்கியது. ஐந்து மணி ஆகியது. வெளியே வெயில் தணிந்தது. ஆனால் உள்ளே புயல். தேவயானி தனியாக முடிவு எடுக்க முயற்சித்தாள். குடும்பத்துக்கு சொல்ல தயக்கம். மகளை காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற உணர்வு மட்டும் பலமாக இருந்தது. அவள் அறையில் அமர்ந்து நீண்ட நேரம் யோசித்தாள். பாவனாவின் குழந்தைப் பருவ நினைவுகள், அவள் முதல் படி, முதல் பேச்சு, பள்ளி நாட்கள், எல்லாம் ஓடின. என் மகள்... என் உயிர்... நான் தனியா போவேன். குடும்பத்தை காப்பாத்துவேன்.

தேவயானி: "ராஜ்... என் ராஜ்... நான் என்ன பண்ணுவேன்? சொல்லு. ஆனா சொல்ல முடியாது. பாவனா... என் பொண்ணு... நான் வருவேன். உன்னை காப்பாத்துவேன். சுமன்... என் மகன்... நீ தெரியக்கூடாது. இனியா பிரியங்கா... என் குழந்தைகள்... குடும்பம்... என் உலகம்... நான் தனியா போவேன். தாய்மை என்னை தூண்டும். என் மகளை காப்பாத்த வேண்டும்."

வீட்டில் அமைதி. ஆனால் தேவயானியின் உலகம் உலுக்கப்பட்டது. இரவு பத்து மணி நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. யாருக்கும் சொல்லக்கூடாது என்று முடிவு எடுத்தாள். அவள் உள்ளம் தாயின் அன்பால் நிறைந்தது. மகளின் எதிர்காலத்துக்காக தன்னை தியாகம் செய்ய தயாரானாள். அவள் புடவையை சரி செய்துகொண்டாள். கண்ணீரை துடைத்தாள். மகனுக்கு தெரியாமல், குடும்பத்துக்கு தெரியாமல் தனியா போக முடிவு செய்தாள்.


தேவயானி அறையில் தனியாக நின்றிருந்தாள். இரவு எட்டு மணி. வீட்டுக்குள் மெல்லிய இருள் பரவியிருந்தது. வெளியே தெரு விளக்குகள் லேசாக மின்னின. அவள் புடவை மாற்றி கருப்பு நிறத்தில் ஒன்றை அணிந்திருந்தாள். கைகள் நடுங்கின. கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்தாள். கண்கள் சிவந்திருந்தன. உள்ளே பயம், கோபம், தியாக உணர்வு எல்லாம் கலந்து புயலாக சுழன்றது. மகள் பாவனாவின் முகம் தொடர்ந்து நினைவுக்கு வந்தது. அவள் எப்படியாவது இந்த மிரட்டலை தடுக்க வேண்டும். குடும்பத்துக்கு தெரியக்கூடாது. ராஜ், சுமன், இனியா, பிரியங்கா எல்லோரும் அமைதியாக இருக்க வேண்டும். அவள் மனதுக்குள் ஆயிரம் எண்ணங்கள். என் மகளின் எதிர்காலம்... என் குடும்பத்தின் அமைதி... நான் தனியாக போக வேண்டும்... தாய்மை என்னை தூண்டுகிறது...

தேவயானி கண்ணீரை துடைத்தாள். மொபைலை எடுத்து பார்த்தாள். மர்ம மனிதன் அனுப்பிய செய்தி இன்னும் இருந்தது. x பிளாக் பின்னாடி, இரவு பத்து மணி. தனியாக வர வேண்டும். அவள் மூச்சை ஆழமாக இழுத்தாள். உடல் சிலிர்த்தது. வீட்டின் மற்ற பகுதியில் சுமன் டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். பாவனா அறையில் படித்துக்கொண்டிருந்தாள். இனியா பிரியங்கா இருவரும் சிரித்தபடி பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். ராஜ் படுக்கையில் சாய்ந்திருந்தார். எல்லோரும் அறியாமல் இருக்க வேண்டும். தேவயானி தன் புடவையை சரி செய்தாள். கைப்பையில் சிறு பணம், போன், சில மாத்திரைகள். உள்ளே தைரியத்தை வரவழைத்தாள். தாய் என்ற உணர்வு அவளுக்கு வலிமை தந்தது.

அவள் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள். கால்கள் தரையில் லேசாக ஒலி எழுப்பின. சுமன் திரும்பிப் பார்த்தான்.

சுமன்: "அம்மா... எங்க போற? இரவு நேரம். வெளிய இருட்டா இருக்கு. தலைவலியா? நான் கூட வரட்டுமா? நீ தனியா போகாத. எனக்கு பயமா இருக்கு அம்மா."

தேவயானி புன்னகைத்தாள். உள்ளே நடுக்கம்.

தேவயானி: "ஒண்ணுமில்ல டா. கொஞ்சம் கீழே இறங்கி வர்றேன். தலைவலி மருந்து வாங்கணும். நீ உள்ள இரு. சீக்கிரம் வந்துடுவேன். உன் அக்கா பாவனா எங்க? அவளை பார்த்துக்க. அப்பா ராஜ் சரியா இருக்காரா? இனியா பிரியங்கா இருவரும் சிரிக்கிறாங்களா? குடும்பம் அமைதியா இருக்கணும். நான் வர்றேன் டா."

சுமன் சந்தேகமாகப் பார்த்தான். ஆனால் அம்மாவின் முகத்தை பார்த்து விட்டான்.

சுமன்: "சரி அம்மா. சீக்கிரம் வா. நான் கூட வரட்டுமா? இருட்டா இருக்கு. நீ தனியா போகாத. எனக்கு உன் முகம் சரியில்லை தெரியுது. ஏதோ மறைக்கிற. சொல்லு அம்மா. நான் உன் மகன். உன்னோட இருப்பேன்."

தேவயானி தலையசைத்தாள்.

தேவயானி: "வேணாம் டா. நான் சீக்கிரம் வந்துடுவேன். நீ ஓய்வு எடு. பாவனாவை பார்த்துக்க. அவள் படிக்கிறாளா? இனியா பிரியங்கா இருவரும் சந்தோஷமா இருக்காங்களா? ராஜ் தூங்குறாரா? குடும்பம் சரியா இருக்கணும். அம்மா உங்களை நேசிக்கறேன். பயப்படாத டா."

அவள் கதவை திறந்து வெளியே இறங்கினாள். லிஃப்ட் இறங்கியது. உள்ளே இதயம் படபடத்தது. காற்று குளிராக இருந்தது. அபார்ட்மெண்ட் வளாகம் இருட்டில் மூழ்கியிருந்தது. x பிளாக் பின்னாடி செல்லும் பாதை தனியாக இருந்தது. யாரும் அங்கு போக மாட்டார்கள். பழைய கட்டிடம், பின்புறம் செடிகள், இருள். தேவயானி நடந்தாள். கால்கள் நடுங்கின. புடவை லேசாக அசைந்தது. தொலைவில் செக்யூரிட்டி யோகிபாபு rounds போட்டுக்கொண்டிருந்தான். அவன் 32 வயது. உடல் உறுதியாக இருந்தது. தேவயானியைப் பார்த்ததும் நின்றான்.

யோகிபாபு: "அம்மா... என்ன இந்த நேரத்துல வெளிய? கடைக்கு ஏதாவது வாங்கணுமா? நான் போய் வாங்கிட்டு வரேன். இருட்டா இருக்கு. தனியா போகாத. நான் உன்னோட வரேன். கவனமா இருங்க அம்மா."

தேவயானி திடுக்கிட்டாள். அவள் குரல் நடுங்கியது.

தேவயானி: "இல்ல பாபு... ஒண்ணுமில்ல. கொஞ்சம் நடக்கலாம்னு வந்தேன். நீ rounds பாரு. என்னை பத்தி கவலைப்படாத. நான் சீக்கிரம் வந்துடுவேன். ராஜ் வீட்டில் இருக்கார். சுமன் இருக்கான். பயப்படாத. நீ உன் வேலையை பாரு."

யோகிபாபு சந்தேகமாகப் பார்த்தான். ஆனால் வற்புறுத்தவில்லை.

யோகிபாபு: "சரி அம்மா. கவனமா இருங்க. இருட்டா இருக்கு. யாராவது தொந்தரவு பண்ணினா சொல்லுங்க. நான் இருக்கேன்."

தேவயானி தலையசைத்து நடந்தாள். x பிளாக் பின்னாடி நெருங்கினாள். இருள் அடர்த்தியாக இருந்தது. செடிகள் அசைந்தன. தொலைவில் நாய் குரைப்பு கேட்டது. அவள் இதயம் வேகமாக துடித்தது. மர்ம மனிதன் எங்கிருப்பான் என்று தெரியவில்லை. கைகள் குளிர்ந்தன. உள்ளே பாவனாவின் முகம் தெரிந்தது. தாயின் பலம் அவளை நிற்க வைத்தது.

திடீரென இருட்டிலிருந்து ஒரு உருவம் வெளிப்பட்டது. மர்ம மனிதன். முகம் மறைக்கப்பட்டிருந்தது. குரல் கனமாக இருந்தது.

மர்ம மனிதன்: "வந்துட்டியா தேவயானி. நல்லா இருக்கு. வீடியோ பார்க்கணுமா? உன் பொண்ணு பாவனா எப்படி இருக்கா? நான் சொன்னபடி வந்திருக்கியா? தனியா வந்திருக்கியா?"

தேவயானி பின்னால் நகர்ந்தாள். உடல் நடுங்கியது. ஆனால் குரலை உயர்த்தினாள்.

தேவயானி: "என் பொண்ணை விட்டுடு. என்ன வேணும்னு சொல்லு. நான் தரேன். ஆனா வீடியோவை அழி. என் மகளை தொடாத. ராஜ், சுமன், இனியா, பிரியங்கா எல்லோரும் இருக்காங்க. குடும்பத்தை கெடுக்காத. தயவு செய்யுங்க. நான் தனியா வந்திருக்கேன். உன் கோரிக்கையை சொல்லு."

மர்ம மனிதன் சிரித்தான். அந்த சிரிப்பு இருளில் எதிரொலித்தது. அவன் அருகில் வந்தான். தேவயானி தைரியத்துடன் நின்றாள்.

[Devayani rasigan]

Nice Story bro

Thank you??

[Devayani rasigan]

x பிளாக் பின்னாடி இருள் முழுவதும் அடர்த்தியாக பரவியிருந்தது. செடிகள் காற்றில் அசைந்தன. தொலைவில் நாய் குரைப்பு மெல்லக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. தேவயானி அங்கு நின்றிருந்தாள். அவள் உடல் முழுக்க நடுங்கியது. கருப்பு புடவை காற்றில் லேசாக அசைந்தது. கண்களில் கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது. அவள் கைகள் இறுகியிருந்தன. மனசு பாவனாவின் முகத்தை நினைத்து துடித்தது. தாய் என்ற உணர்வு அவளுக்கு வலிமை தந்தாலும் உள்ளே அருவருப்பு, பயம், துயரம் எல்லாம் கலந்து புயலாக சுழன்றது. மர்ம மனிதன் mask கழட்டாமல் அருகில் வந்தான். அவன் இளமை உடல் இருளில் தெரிந்தது. அவன் கண்கள் ஆசையுடன் பார்த்தன.

மர்ம மனிதன்: "அழாதே தேவயானி. நீ சம்மதிச்சா வீடியோ அழிச்சிடுவேன். உன் பொண்ணு பாவனா பாதுகாப்பா இருப்பா. நீ என்னோட வரணும். உன் உடலை எனக்கு தா. அப்பதான் உன் மகள் பாதுகாப்பா இருப்பா."

தேவயானி அழுதுகொண்டே தலையசைத்தாள். அவள் உதடுகள் நடுங்கின. கண்ணீர் புடவையில் விழுந்தது. உள்ளே தாயின் தியாக உணர்வு அவளை உந்தியது. மகளை காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற ஒரே எண்ணம் மனசை நிறைத்தது.

தேவயானி: "என் பொண்ணை விட்டுடு... நான்... நான் சம்மதிக்கிறேன்... ஆனா என் குடும்பத்தை கெடுக்காதே. ராஜ், சுமன், இனியா, பிரியங்கா... அவர்களுக்கு தெரியக்கூடாது. என் மகளை பாதுகாத்து. நான் உன் வேண்டுகோளை நிறைவேற்றறேன். தயவு செய்து... வீடியோவை அழி. என் பாவனாவை காப்பாத்து."

மர்ம மனிதன்: "நல்லா இருக்கு. இப்ப என்னோட வா. உன் உடலை எனக்கு தா. உன் தியாகம் உன் மகளை காப்பாத்தும். அழாதே. நான் உன்னை கவனித்துக்கறேன்."

அவள் குரல் உடைந்தது. கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது. மர்ம மனிதன் அருகில் வந்தான். அவன் கை தேவயானியின் தோளில் வைத்தான். அந்த தொடு சூடாக இருந்தது. தேவயானி உடல் சிலிர்த்தாள். அவள் கண்கள் மூடின. உள்ளே துயரம் பெருகியது. புடவையின் மடிப்புகள் காற்றில் அசைந்தன. இருள் அவர்களைச் சூழ்ந்தது. தேவயானியின் தியாகம் தொடங்கியது.

இந்த நொடியில் காட்சி மெதுவாக நகர்ந்தது. தேவயானியின் முகத்தில் கண்ணீர் துளிகள் லேசாக வழிந்தன. அவள் உதடுகள் நடுங்கின. மர்ம மனிதன் mask கழட்டாமல் அவள் தோளில் வைத்த கை அழுத்தினான். அந்த தொடு அவள் உடலை சிலிர்க்க வைத்தது. புடவையின் துணி அவள் தோளில் லேசாக இறுகியது. காற்றில் அவள் மூச்சு வேகமாக வந்தது. உள்ளே பாவனாவின் முகம் தெரிந்தது. தாய் என்ற பலம் அவளை தாங்கியது. ஆனால் உடல் கொடுக்கும் வலி உள்ளே துயரத்தை பெருக்கியது.

ஒலி லேசான காற்று சலசலப்பு, தொலைவில் நாய் குரைப்பு, அவள் மூச்சு ஒலி. வாசனை இருள் கலந்த மண் வாசனை, அவள் புடவை வாசனை. சுவை வாயில் உப்பு கண்ணீர் சுவை. தொடு மர்ம மனிதன் கை தோளில் பட்ட உணர்வு, குளிர் காற்று. உணர்வு துயரம், தியாகம், பயம் லேயர்கள். நினைவு பாவனா சிறு வயது நினைவுகள். உடல் involuntary இதயம் வேக துடிப்பு, உடல் நடுக்கம். நேரம் மெதுவாக நகர்வது போல் தோன்றியது.

மர்ம மனிதன் அவள் தோளை இழுத்தான். தேவயானி கண்ணை மூடியபடி நின்றாள். அவள் உள்ளம் துடித்தது. இந்த தியாகம் மகளுக்காக என்று நினைத்தாள். புடவையின் மடிப்புகள் அசைந்தன. இருள் அவர்களை முழுவதும் சூழ்ந்தது. தேவயானியின் தியாக உணர்வு அவளை வலிமையாக்கியது. அவள் மனதில் ராஜின் முகம், சுமனின் புன்னகை, பாவனாவின் அப்பாவியான பார்வை, இனியா பிரியங்காவின் சிரிப்பு எல்லாம் தெரிந்தது. என் குடும்பம்... என் உலகம்... இந்த தியாகம் அவர்களுக்காக...

மர்ம மனிதன்: "அழாதே தேவயானி. நீ சம்மதிச்சா வீடியோ அழிச்சிடுவேன். உன் பொண்ணு பாவனா பாதுகாப்பா இருப்பா. இப்ப நீ என்னோட வரணும்."
தேவயானி அழுதுகொண்டே தலையசைத்தாள். அவள் உதடுகள் நடுங்கி நடுங்கின. கண்ணீர் புடவையில் துளி துளியாக விழுந்தது. உள்ளே தாயின் தியாக உணர்வு அவளை உந்தியது. மகளை காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற ஒரே எண்ணம் மனசை நிறைத்தது. நிறைத்தது.
தேவயானி: "என் பொண்ணை விட்டுடு... நான்... நான் சம்மதிக்கிறேன்... ஆனா என் குடும்பத்தை கெடுக்காதே... தயவு செய்து..."


அவள் குரல் உடைந்து உடைந்து வந்தது. கண்ணீர் வழிந்து வழிந்து கொண்டிருந்தது. மர்ம மனிதன் அருகில் வந்தான். அவன் கை தேவயானியின் தோளில் வைத்தான். அந்த தொடு சூடாக, புதிதாக இருந்தது. தேவயானி உடல் முழுக்க சிலிர்த்தாள். சிலிர்த்தாள். அவள் கண்கள் மூடின. மூடின. உள்ளே துயரம் பெருகியது. பெருகியது. புடவையின் மடிப்புகள் காற்றில் அசைந்து அசைந்தன. இருள் அவர்களைச் சூழ்ந்தது. சூழ்ந்தது.
மர்ம மனிதன்: "நல்லா இருக்கு. இப்ப என்னோட வரு. உன் உடலை எனக்கு தா."
தேவயானி கண்ணை மூடியபடி நின்றாள். கண்ணை மூடியபடி. கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது. அவள் உள்ளம் துடித்தது. துடித்தது. தாயின் தியாக உணர்வு அவளை நிற்க வைத்தது. இரவு காற்று குளிர்ந்து குளிர்ந்து வீசியது. x பிளாக் பின்னாடி இருள் அடர்ந்து அடர்ந்து இருந்தது. தேவயானியின் தியாகம் தொடங்கியது. தொடங்கியது.
மர்ம மனிதன் அவளை பின்னால் தள்ளினான். தள்ளினான். தேவயானி பின்னால் தள்ளப்பட்டாள். அவள் புடவை தரையில் லேசாக உரசியது. உரசியது. அவள் உடல் நடுங்கியது. நடுங்கியது. உள்ளே அசிங்கம், அருவருப்பு பெருகியது. பெருகியது. இளம் வாலிபன் கூட இருப்பது அவளுக்கு மிகவும் அசிங்கமாக இருந்தது. இருந்தது. வயது வித்தியாசம், அவன் இளமை, அவள் தாய்மை, எல்லாம் அவள் மனசை உறுத்தியது. உறுத்தியது.
தேவயானி: "இது... இது அசிங்கம்... நான்... என் வயசுக்கு இது தகுதியில்ல... தயவு செய்து... வேற எதாவது கேள்..."
அவள் குரல் அழுகையில் கலந்து வந்தது. வந்தது. மர்ம மனிதன் mask கழட்டாமல் அவள் உதடுகளை நோக்கி முகத்தை நெருக்கினான். நெருக்கினான். அவன் இளமை மூச்சு அவள் முகத்தில் பட்டது. பட்டது. தேவயானி கண்ணை இறுக மூடினாள். மூடினாள். உள்ளே வேதனை பெருகியது. பெருகியது.
மர்ம மனிதன் அவள் உதட்டில் முத்தம் தந்தான். முத்தம் தந்தான். மெல்ல, பிறகு ஆழமாக. ஆழமாக. தேவயானி உடல் முழுக்க சிலிர்த்தாள். சிலிர்த்தாள். அவள் உதடுகள் நடுங்கின. நடுங்கின. கண்ணீர் வழிந்தது. வழிந்தது. அவள் கைகள் அவன் மார்பை தள்ள முயற்சித்தன. முயற்சித்தன. ஆனால் பலம் இல்லை. இல்லை



தேவயானியின் கண்கள் இறுக மூடியிருந்தன. அவள் உதடுகள் நடுங்கி நடுங்கி முத்தத்தை ஏற்றுக்கொண்டன. கொண்டன. மர்ம மனிதன் அவள் உதட்டை உறிஞ்சினான். உறிஞ்சினான். அவன் இளமை உடல் அவள் உடலோடு நெருங்கியது. நெருங்கியது. தேவயானி உள்ளே அசிங்கம், வேதனை, தியாகம் எல்லாம் கலந்து துடித்தாள். துடித்தாள். அவள் புடவையின் மடிப்புகள் அவன் கையில் சிக்கின. சிக்கின. காற்று அவர்களைச் சூழ்ந்தது. சூழ்ந்தது.





இரவு பத்து மணிக்கு மேல் x பிளாக் பின்னாடி இருள் முழுவதும் அடர்த்தியாக, அடர்த்தியாக பரவியிருந்தது. செடிகள் காற்றில் மெல்ல, அசைந்து கொண்டிருந்தன. தொலைவில் நாய் குரைப்பு மெல்ல, கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. தேவயானியின் கண்கள் இறுக இறுக மூடியிருந்தன. அவள் உதடுகள் நடுங்கி நடுங்கி, நடுங்கி நடுங்கி முத்தத்தை ஏற்றுக்கொண்டன. ஏற்றுக்கொண்டன. மர்ம மனிதன் அவள் உதட்டை மெல்ல, உறிஞ்சினான். உறிஞ்சினான். அவன் இளமை உடல் அவள் உடலோடு நெருங்கி நெருங்கி, நெருங்கி நெருங்கி இருந்தது. தேவயானி உள்ளே அசிங்கம், வேதனை, துயரம், தியாக உணர்வு எல்லாம் கலந்து கலந்து துடித்தாள். துடித்தாள். அவள் புடவையின் மடிப்புகள் அவன் கையில் சிக்கி சிக்கி, சிக்கி சிக்கி இருந்தன. காற்று அவர்களைச் சூழ்ந்து சூழ்ந்து, சூழ்ந்து சூழ்ந்து இருந்தது. இருந்தது.

தேவயானியின் உள்ளம் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. துடித்துக் கொண்டிருந்தது. அவள் கண்களில் கண்ணீர் தாரை தாரையாக, தாரை தாரையாக வழிந்து கொண்டிருந்தது. அவள் மனசு பாவனாவின் முகத்தை, பாவனாவின் எதிர்காலத்தை, குடும்பத்தின் முகத்தை, ராஜின் முகத்தை, சுமனின் முகத்தை, இனியா பிரியங்காவின் முகத்தை நினைத்து நினைத்து உலுக்கப்பட்டது. உலுக்கப்பட்டது. தாய் என்ற உணர்வு அவளுக்கு வலிமை தந்தாலும், இந்த இளம் வாலிபன் கூட இருப்பது, அவன் தொடு, அவன் முத்தம், எல்லாம் அவளுக்கு மிக மிக அசிங்கமாக, அருவருப்பாக, வேதனையாக இருந்தது. இருந்தது. அவள் உடல் முழுக்க சிலிர்த்து சிலிர்த்து, சிலிர்த்து சிலிர்த்து நடுங்கியது. நடுங்கியது.

மர்ம மனிதன் மெல்ல, அவள் புடவையின் pallu-ஐ இழுத்தான். இழுத்தான். துணியின் மெல்லிய சலசலப்பு இருளில் கேட்டது. கேட்டது. தேவயானி உடல் முழுக்க சிலிர்த்தாள். சிலிர்த்தாள். அவள் கைகள் தானாகவே புடவையை இறுக்க பிடித்தன. பிடித்தன. ஆனால் பலம் இல்லை. இல்லை. அவள் கண்கள் இறுக மூடியிருந்தன. மூடியிருந்தன. உள்ளே வேதனை அலை அலையாக, அலை அலையாக எழுந்தது. எழுந்தது.

மர்ம மனிதன்: "அழாதே... நீ சம்மதிச்சா எல்லாம் முடிஞ்சிடும்... உன் புடவையை களையணும்..."

அவன் கைகள் மெல்ல, pallu-ஐ இழுத்து இழுத்து, இழுத்து இழுத்து அவிழ்த்தான். அவிழ்த்தான். புடவையின் மடிப்புகள் ஒவ்வொன்றாக, ஒவ்வொன்றாக கீழே விழுந்தன. விழுந்தன. தேவயானியின் இடுப்பு, வயிறு வெளியே தெரிந்தன. தெரிந்தன. காற்று அந்த exposed skin-ஐ தொட்டது. தொட்டது. அவள் உடல் சிலிர்த்தது. சிலிர்த்தது. அவள் கண்ணீர் வழிந்து கொண்டிருந்தது. கொண்டிருந்தது.

தேவயானி: "தயவு செய்து... இது... இது அசிங்கம்... என் வயசுக்கு... நீ இளம் பையன்... வேணாம்..."

அவள் குரல் அழுகையில், அழுகையில் கலந்து வந்தது. வந்தது. மர்ம மனிதன் அவள் புடவையை முழுவதும் அவிழ்த்தான். அவிழ்த்தான். துணி கீழே விழும் சத்தம் இருளில் கேட்டது. கேட்டது. தேவயானி இப்போது blouse மற்றும் petticoat உடன் நின்றிருந்தாள். நின்றிருந்தாள். அவள் உடலின் வளைவுகள், இடுப்பு, வயிறு, மார்பின் ஏற்ற இறக்கம், எல்லாம் இருளில் தெரிந்தன. தெரிந்தன.

மர்ம மனிதன் அவளைப் பார்த்தான். பார்த்தான். அவன் கண்கள் ரசனையுடன், பசியுடன் அவள் உடலை ரசித்தன. ரசித்தன. அவன் mask கழட்டாமல் அருகில் நின்றான். நின்றான். தேவயானி கண்ணை இறுக மூடியிருந்தாள். மூடியிருந்தாள். உள்ளே அசிங்கம், வேதனை, தியாகம் எல்லாம் கலந்து கலந்து அவளை உலுக்கியது. உலுக்கியது. அவள் உடல் நடுங்கியது. நடுங்கியது. காற்று அவள் exposed skin-ஐ தொட்டு தொட்டு சிலிர்க்க வைத்தது. வைத்தது.


தேவயானியின் உடல் முழுக்க வியர்வை படர்ந்தது. படர்ந்தது. அவள் இதயம் படபடவென துடித்தது. துடித்தது. மர்ம மனிதன் அவள் blouse-ஐ பார்த்தான். பார்த்தான். அவன் கண்கள் ரசனையுடன் அவள் மார்பின் வளைவை, இடுப்பின் வளைவை, petticoat-ஐ ரசித்தன. ரசித்தன. தேவயானி கண்ணை மூடியபடி நின்றாள். நின்றாள். உள்ளே வேதனை அலை அலையாக எழுந்தது. எழுந்தது. அவள் கூச்சம், அருவருப்பு, தியாக உணர்வு எல்லாம் கலந்து கலந்து அவளை உலுக்கியது..
.

மர்ம மனிதன் மெல்ல அவள் அருகில் நெருங்கினான். அவன் கை ஜாக்கெட் மற்றும் உள்பாவாடைக்கு நடுவே இருந்த இடுப்பைத் தொட்டது. அந்த தொடு சூடாக, புதிதாக இருந்தது. தேவயானி உடல் முழுக்க சிலிர்த்தாள். அவள் வயிறு உள்ளே இழுபட்டது. காற்று அந்த exposed skin-ஐ தொட்டபோது அவள் உடல் லேசாக நடுங்கியது. அவன் விரல்கள் மெல்ல அந்த மென்மையான இடுப்பை அழுத்தினான். அழுத்தினான். தேவயானியின் மூச்சு தடுமாறியது. அவள் உதடுகள் நடுங்கின. கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது.

தேவயானி: "தயவு செய்து... வேணாம்... இது... இது எனக்கு பிடிக்கல..."

அவள் குரல் மெல்ல மெல்ல உடைந்தது. மர்ம மனிதன் அவள் இடுப்பை மெல்ல அழுத்தியபடி அவளை நெருக்கமாக இழுத்தான். அவன் இளமை உடல் அவள் உடலோடு ஒட்டியது. அவன் மூச்சு அவள் கழுத்தில் பட்டது. தேவயானி உள்ளே அருவருப்பு பெருகியது. ஆனால் தாய்மை அவளை நிற்க வைத்தது.

மர்ம மனிதன் அவள் பின்புறம் சென்றான். அவன் கை தேவயானியின் பின்னாடி சென்றது. உள்பாவாடையோடு சேர்த்து அவள் சூத்தை அழுத்தினான். அந்த அழுத்தம் உறுதியாக, பசியுடன் இருந்தது. தேவயானி உடல் முழுக்க சிலிர்த்தாள். அவள் கால்கள் லேசாக நடுங்கின. அவள் மூச்சு வேகமாக வந்தது. கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது.

தேவயானி: "இது... இது தப்பு... நான்... நான் முடியாது..."

அவள் குரல் கெஞ்சலாக வந்தது. மர்ம மனிதன் அவள் சூத்தை மெல்ல அழுத்தியபடி அவள் காதருகில் முணுமுணுத்தான். அவன் இளமை உடல் அவள் பின்னாடி ஒட்டியிருந்தது. இருள் அவர்களை முழுவதும் சூழ்ந்திருந்தது. தேவயானியின் உள்ளம் துடித்துக்கொண்டிருந்தது. துடித்துக்கொண்டிருந்தது.

தேவயானியின் உடல் முழுக்க வியர்வை படர்ந்திருந்தது. அவள் இதயம் படபடவென துடித்துக்கொண்டிருந்தது. மர்ம மனிதன் அவள் ஜாக்கெட்டைப் பார்த்தான். அவன் கண்கள் ரசனையுடன் அவள் மார்பின் வளைவை, இடுப்பின் மென்மையான வளைவை, உள்பாவாடையின் மடிப்புகளை ரசித்தபடி நின்றது. தேவயானி கண்ணை இறுக மூடியபடி நின்றிருந்தாள். உள்ளே வேதனை அலையாக எழுந்தது. கூச்சம், அருவருப்பு,



மர்ம மனிதன் மெல்ல அவள் அருகில் நெருங்கினான். அவன் கை ஜாக்கெட் மற்றும் உள்பாவாடைக்கு நடுவே இருந்த இடுப்பைத் தொட்டது. அந்த தொடு சூடாக, புதிதாக இருந்தது. தேவயானி உடல் முழுக்க சிலிர்த்தாள். அவள் வயிறு உள்ளே இழுபட்டது. காற்று அந்த exposed skin-ஐ தொட்டபோது அவள் உடல் லேசாக நடுங்கியது. அவன் விரல்கள் மெல்ல அந்த மென்மையான இடுப்பை அழுத்தினான். அழுத்தினான். தேவயானியின் மூச்சு தடுமாறியது. அவள் உதடுகள் நடுங்கின. கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது.

தேவயானி: "தயவு செய்து... வேணாம்... இது... இது எனக்கு பிடிக்கல... என் பொண்ணை விட்டுடு..."

அவள் குரல் மெல்ல மெல்ல உடைந்தது. மர்ம மனிதன் அவள் இடுப்பை மெல்ல அழுத்தியபடி அவளை நெருக்கமாக இழுத்தான். அவன் இளமை உடல் அவள் உடலோடு ஒட்டியது. அவன் மூச்சு அவள் கழுத்தில் பட்டது. தேவயானி உள்ளே அருவருப்பு பெருகியது. ஆனால் தாய்மை அவளை நிற்க வைத்தது.

மர்ம மனிதன் அவள் பின்புறம் சென்றான். அவன் கை தேவயானியின் பின்னாடி சென்றது. உள்பாவாடையோடு சேர்த்து அவள் சூத்தை அழுத்தினான். அந்த அழுத்தம் உறுதியாக, பசியுடன் இருந்தது. தேவயானி உடல் முழுக்க சிலிர்த்தாள். அவள் கால்கள் லேசாக நடுங்கின. அவள் மூச்சு வேகமாக வந்தது. கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது.

தேவயானி: "இது... இது தப்பு... நான்... நான் முடியாது... தயவு செய்து..."

அவள் குரல் கெஞ்சலாக வந்தது. மர்ம மனிதன் அவள் சூத்தை மெல்ல அழுத்தியபடி அவள் காதருகில் முணுமுணுத்தான். அவன் இளமை உடல் அவள் பின்னாடி ஒட்டியிருந்தது. இருள் அவர்களை முழுவதும் சூழ்ந்திருந்தது. தேவயானியின் உள்ளம் துடித்துக்கொண்டிருந்தது. துடித்துக்கொண்டிருந்தது.

மர்ம மனிதன் மெல்ல தன் பேண்ட் zip-ஐ கழற்றினான். அவன் பூலை வெளியே எடுத்தான். அது உறுதியாக, சூடாக இருந்தது. தேவயானி கண்ணை இறுக மூடியபடி நின்றாள். அவள் உடல் நடுங்கியது. அவன் அந்த பூலை அவள் தொப்புள் ஓட்டையில் வைத்தான். வைத்தான். அந்த தொடு அவளுக்கு மிகவும் அசிங்கமாக, வேதனையாக இருந்தது. இருந்தது.

தேவயானி: "வேணாம்... இது... இது அசிங்கம்... என் தொப்புள்... தயவு செய்து... விலகு..."

அவள் குரல் அழுகையில் கலந்து வந்தது. மர்ம மனிதன் அவள் தொப்புளில் மெல்ல அழுத்தினான். அழுத்தினான். அவன் இளமை உடல் அவள் உடலோடு நெருங்கியது. தேவயானி உள்ளே வேதனை பெருகியது. பெருகியது. அவள் கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது. கொண்டிருந்தது.

[Devayani rasigan]

?? நண்பர்களே உங்கள் ஆதரவுக்கு நன்றி ??
?? ஒரு கதையின் ஒரு எபிசோட் எழுத 2-3 நாட்கள் ஆகுது... ஏன்னா கதையை பத்தி எந்த ரிப்ளையும் வராம இருந்தா எழுத மனசே வராது ??
? உங்களுக்கு இந்த கதையின் அடுத்த பகுதி வேணும்னா, குறைந்தது 5 பேர் ? reply பண்ணுங்க — அப்போ தான் அடுத்த காதல் பகுதியை எழுதுவேன் ?✨
? உங்க கருத்தை சொல்லுங்க:
? நல்லா இருக்கா?
? வேற changes பண்ணணுமா?
? உங்க விருப்பத்தை சொல்லுங்க
? தொடரலாமா ?✅
? வேண்டாமா ?❌
?? உங்க love & support தான் என் கதைக்கு உயிர்! ??

[Devayani rasigan]

Super update nala erukum wating hot update bro

Thank you?

[Devayani rasigan]

Bro pls continue
Your story is fantastic

Thank you ?.

[Devayani rasigan]

இது தாய்க்கும் மகனுக்கும் நடக்கும் கதையாக இருக்கும் பட்சத்தில் அருமையாக கொண்டு போகலாம். சமீபத்தில் not a mother anymore அப்படின்னு ஒரு கதை இதேதளத்தில் ஆங்கில கதைகளில் வந்தது அது பாதி நிறுத்தப்பட்டது ஆனால் அந்த கதையில் உள்ள அருமையான ஸ்லோ மூவ் ஆக இந்த கதை அமையும் என்றால் மிக அற்புதமாக இருக்கும். வீட்டில் யாருக்கும் தெரியாமல் அம்மாவும் மகனும் ஒரு உறவில் ஈடுபடுவது என்பது அதிக போதையே தரும்

உங்கள் யோசனைக்கு நன்றி

[Devayani rasigan]

Pure incest story na nulla irukoom beautifulla irukoom, mom and son (own son)  love, romance and sex. Ippavoom onnom kaettu pogala, ippa ammava paiyan save pannra scene vachigana it will be a top notch. Build the love between mom and son, ammaku onnu na paiyan uyira kuda kudupaan antha maari build up pani Avangalukku kulla love, romance, sex kondu vantheenga na, this story will be a blockbuster.

நீங்கள் சொல்வது போல் முயற்சி செய்கிறேன்

[Devayani rasigan]

நண்பர்களே உங்கள் கோரிக்கைக்கு இணங்க கதையில் சில மாற்றங்கள் செய்திருக்குறேன்.


பூலு அவள் உள்ளங்கையில் இருந்தது. சூடு பரவியது. தேவயானியின் விரல்கள் நடுங்கின. அவள் கண் இமைகள் இறுக மூடியிருந்தன. மூச்சு இடைவெளி இல்லாமல் வந்தது. பெஞ்சின் மரப்பலகை குளிர்ச்சியாக முதுகைத் தொட்டது. காற்று அவள் வெறும் வயிற்றை அசைத்தது.

மர்ம மனிதன் அவள் மணிக்கட்டை இன்னும் இறுக்கப் பிடித்திருந்தான்.

மர்ம மனிதன்: “நகர்த்து... மேலே கீழே...”

குரல் மெல்லியதாக இருந்தாலும் உத்தரவாக ஒலித்தது. தேவயானி தலையை ஆட்டினாள். கை நகரவில்லை.

தேவயானி: “தயவு செய்து... விடுங்க... நான்... இதைச் செய்ய முடியாது... என் கை... இது தப்பு...”

குரல் கெஞ்சலாக உடைந்தது. கண்ணீர் மீண்டும் வழிந்தது. உள்ளே குமுறல் எழுந்தது.

*என் விரல்கள் இதைத் தொடக்கூடாது... ஆனால் பாவனாவின் முகம்... அவளைக் காப்பாற்ற இதைத் தாங்க வேண்டும்...*

மர்ம மனிதன் அவள் காதில் முணுமுணுத்தான்.

மர்ம மனிதன்: “நகர்த்தலன்னா உன் பொண்ணை இன்றைக்கே பார்த்துக்கிறேன்... சீக்கிரம்.”

மிரட்டல் அமைதியாக வந்தது. தேவயானியின் உடல் சிலிர்த்தது. அவள் விரல்கள் மெல்ல அசைந்தன. பூலின் மீது மேலே நகர்ந்தன. பிறகு கீழே. அசைவு மிக மெதுவாக, நடுங்கியபடி இருந்தது. சருமத்தின் சூடு அவள் உள்ளங்கையில் பதிந்தது.

அவள் கை அசைந்ததும் மர்ம மனிதன் மூச்சு வேகமாக வந்தது. அவன் உடல் மேலும் நெருங்கியது. பெஞ்சில் அவன் தொடை அவள் தொடையோடு ஒட்டியது. இருள் அவர்களை இறுக்கச் சூழ்ந்தது. செடிகள் மட்டும் சலசலத்தன.


பெஞ்சின் மரப்பலகை குளிர்ச்சியாக முதுகைத் தொட்டது. காற்று வெறும் வயிற்றை அசைத்தது. தேவயானியின் விரல்கள் பூலின் மீது மெதுவாக நகர்ந்தன. மேலே. கீழே. நடுக்கம் விடவில்லை. சருமத்தின் சூடு உள்ளங்கையில் பதிந்தது. கனமானது. துடிப்பது.

மர்ம மனிதன் மூச்சு வேகமாக வந்தது. அவன் தொடை அவள் தொடையோடு இன்னும் இறுக்கமாக ஒட்டியது. இருள் அடர்த்தியாக இருந்தது. செடிகள் மட்டும் சலசலத்தன.ூரத்தில் நாய் ஒன்று குரைத்தது. குட்டை குட்டை.

மர்ம மனிதன் : நகர்த்து. வேகமா. உன் கை நின்னுட்டா உன் பொண்ணு இன்னைக்கே வீடியோ போகும்.

தேவயானி கண்ணை இறுக மூடினாள். விரல்கள் மெல்ல வேகமடைந்தன. மேலே. கீழே. மேலே. கீழே. உதடுகள் நடுங்கின. கண்ணீர் கன்னத்தில் வழிந்தது. புடவை ஏற்கனவே கீழே கிடந்தது. ப்ளவுஸ் பாதியாக திறந்திருந்தது. பெட்டிகோட் இடுப்பில் மட்டும் தொங்கியது.

*பாவனா… என் பாவனா… இதைத் தாங்கு. இதைத் தாங்கினாள் அவளைக் காப்பாற்ற முடியும். இந்தக் கை என் கை இல்லை. இது தாயின் கை. தியாகத்தின் கை.*

மர்ம மனிதன் ஒரு கையால் அவள் மணிக்கட்டை இறுக்கப் பிடித்திருந்தான். இன்னொரு கை அவள் தோளில் இருந்தது. விரல்கள் ப்ளவுஸ் உள்ளே சென்றன. மார்பை அழுத்தின. மென்மையாக அல்ல. பசியுடன்.

மர்ம மனிதன் : ஆஹ்… நல்லா இருக்கு. உன் கை சூடா இருக்கு. தொடர்.

தேவயானி மூச்சு விட முடியவில்லை. விரல்கள் தானாகவே நகர்ந்தன. பூல் மேலும் உறுதியாயிற்று. சூடு அதிகரித்தது. அவள் உள்ளங்கை முழுவதும் ஈரமாயிற்று. வியர்வையா, வேற ஒன்றா தெரியவில்லை.

காற்று மீண்டும் வீசியது. செடிகள் சலசலத்தன. தூரத்தில் வாகன ஒலி. யாரோ போகிறார்கள். அவள் காதுகள் கூர்மையாயின. யாரும் வரக்கூடாது. யாருக்கும் தெரியக்கூடாது.

மர்ம மனிதன் அவள் தலையைப் பிடித்தான். மெல்ல தாழ்த்தினான்.

மர்ம மனிதன் : இப்ப முட்டிப்போட்டு . வாயை திற.

தேவயானி உடல் முழுக்க சிலிர்த்தது. தலை தானாகவே எதிர்த்தது. ஆனால் கை பிடிப்பு இறுகியது.

தேவயானி : தயவு செய்து… இது… இது முடியாது… என் வயசு… நீ இளம்பையன்…

மர்ம மனிதன் : வாயை திற. இல்லன்னா இன்னைக்கே போகும். சீக்கிரம்.

குரல் அமைதியாக இருந்தது. ஆனால் கத்தியைப் போல் வெட்டியது. தேவயானி கண்ணை மூடியபடி தலையைத் தாழ்த்தினாள். உதடுகள் நடுங்கின. வாயை மெல்லத் திறந்தாள்.

அவன் பூல் உதடுகளில் பட்டது. சூடு. கனம். உப்புச் சுவை. தேவயானி உள்ளே அலறினாள். ஆனால் வெளியே சத்தம் வரவில்லை. அவள் நாக்கு தானாகவே விலகியது. ஆனால் அவர் கை தலையை அழுத்தியது.

மர்ம மனிதன் : வாயை நல்லா திற. உறிஞ்சு.

தேவயானி கண்ணீர் தாரை தாரையாக வழிந்தது. உதடுகள் மெல்ல அசைந்தன. நாக்கு தயக்கத்துடன் தொட்டது. உப்பு. சூடு. அவள் தொண்டை இறுகியது. வாந்தி உணர்வு வந்தது. ஆனால் அடக்கினாள்.

*இது நான் இல்லை. இது தேவயானி இல்லை. இது ஒரு தாய். மகளைக் காப்பாற்றும் தாய். பாவனா சிரிக்குறா… பாவனா படிக்குறா… பாவனாவுக்கு எதிர்காலம் வேணும்…*

மர்ம மனிதன் மூச்சு இன்னும் வேகமாக வந்தது. அவன் இடுப்பு மெல்ல அசைந்தது. பூல் வாயில் ஆழமாகச் சென்றது. தேவயானி தொண்டை அடைத்தது. கைகள் அவன் தொடையைப் பிடித்தன. தள்ள முயன்றன. பலம் இல்லை.

மர்ம மனிதன் : ஆஆஹ்… நல்லா… தொடர்… உன் வாய் சூடா இருக்கு…

செடிகள் மீண்டும் சலசலத்தன. காற்று அவள் முதுகைத் தொட்டது. பெஞ்சின் மரம் குளிர்ந்தது. அவள் முழங்கால்கள் தரையில் ஊன்றின. பெட்டிகோட் மேலே சரிந்தது. உடல் முழுக்க வெளிப்பட்டது. இருள் மட்டும் மறைத்தது.

தேவயானி உறிஞ்சினாள். மெதுவாக. நடுங்கியபடி. ஒவ்வொரு அசைவும் உள்ளே வேதனையைப் பெருக்கியது. அவள் கண்கள் மூடியிருந்தன. கண்ணீர் தரையில் விழுந்தது. மர்ம மனிதனின் கை அவள் தலையில் இருந்தது. விரல்கள் முடியைப் பிடித்தன.

நேரம் மெதுவாக நகர்ந்தது. ஐந்து நிமிடமா, பத்தாக தெரியவில்லை. அவன் மூச்சு முறிந்தது. உடல் இறுகியது.

மர்ம மனிதன் : கஞ்சிய முழுசா வாயில எடு…

தேவயானி முடியாதுன்னு தலையை ஆட்டினாள். ஆனால் அவர் கை விடவில்லை. பூல் ஆழமாகச் சென்றது. தொண்டை அடைத்தது. கண்ணீர் வேகமாக வந்தது. அவள் கைகள் அவன் கால்களைப் பிடித்தன.


சுமன் ஹாலில் டிவி முன் அமர்ந்திருந்தான். இரவு பத்து மணிக்கு மேல். வீடு அமைதியாக இருந்தது. அம்மா வெளியே போன பிறகு அவன் மனசு அமைதியாக இல்லை. தலைவலி மருந்து வாங்கப் போனாள் என்று சொன்னாள். ஆனால் முகம் சொன்னது வேறு.

திடீரென போன் அடித்தது. யோகிபாபு எண்.

சுமன் : யாரு?

யோகிபாபு : சுமன்… நான் யோகிபாபு. உன் அம்மாவைப் பார்த்தேன். X பிளாக் பின்னாடி. முகமூடி போட்ட ஒருத்தன் கூட நின்னுட்டு. அம்மா அழுதுக்கிட்டு இருந்தாங்க . என்ன பிரச்னைன்னனு தெரியல. நீ வந்து பாருடா. நான் rounds போட்டுட்டு வர்றேன். ஆனா உடனே வா.

சுமன் எழுந்தான். உடல் முழுக்க நடுக்கம். போனை கையில் இறுக்கினான்.

சுமன் : எங்க இருக்கு அந்த இடம்?

யோகிபாபு : பின்னாடி சுவர் பக்கம். செடிகளுக்குள்ள. இருட்டா இருக்கு. கவனமா வா.

சுமன் ஓடினான். லிஃப்ட் காத்திருக்கவில்லை. படிகளில் குதித்து இறங்கினான். கால்கள் தரையில் அடித்தன. இரவு காற்று முகத்தில் அடித்தது. தெரு விளக்குகள் மங்கின. X பிளாக் பின்னாடி ஓடினான்.

இருள் அடர்த்தியாக இருந்தது. செடிகள் சலசலத்தன. தூரத்தில் நாய் குரைப்பு. அப்போது கேட்டது – மெல்லிய அழுகை ஒலி. பெண் குரல். அம்மாவின் குரல்.

சுமன் வேகமாக நடந்தான். செடிகளை விலக்கினான். அங்கே நின்றான்.

தேவயானி தரையில் உட்கார்ந்திருந்தாள். புடவை கலைந்திருந்தது. ப்ளவுஸ் இறுக்கமாக. முகம் சிவந்து, உதடுகள் வீங்கி, கண்கள் சிவப்பு. உடல் நடுங்கியது. கையில் கண்ணீர் துடைத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவளுக்கு முன்னால் மர்ம மனிதன் நின்றான். முகமூடி. கையில் மொபைல்.

சுமன் கத்தினான்.

சுமன் : அம்மா!

மர்ம மனிதன் திரும்பினான். சுமன் தாவினான். முதல் அடி முகத்தில் பட்டது. மனிதன் பின்னால் சாய்ந்தான். மொபைல் கையிலிருந்து விழுந்தது. சுமன் அதை எடுத்தான். தரையில் அடித்தான். திரை உடைந்தது. மீண்டும் அடித்தான். மெமரி கார்டை இழுத்து உடைத்தான். சிறு துண்டுகள் தரையில் சிதறின.

மர்ம மனிதன் எழுந்து ஓடினான். இருளுக்குள் மறைந்தான். சுமன் துரத்தினான். ஆனால் செடிகளுக்குள் காணாமல் போனான்.

சுமன் திரும்பினான். தேவயானி இன்னும் தரையில். தலையை தாழ்த்தி அழுதாள். உதடுகள் நடுங்கின.

சுமன் அருகில் குனிந்தான். கையை அவள் தோளில் வைத்தான்.

சுமன் : அம்மா… நான் இருக்கேன். எழுந்திருங்க.

தேவயானி தலையை ஆட்டினாள். பேசவில்லை. கண்ணீர் தொடர்ந்து வந்தது. உடல் இன்னும் நடுங்கியது.

சுமன் அவளை தூக்கினான். அவள் எடை இலேசாகத் தோன்றியது. புடவையை சரி செய்தான். ப்ளவுஸ் பட்டன் இறுக்கினான். அவள் தலையை அவர் மார்பில் சாய்த்தாள். மூச்சு வேகமாக வந்தது.

சுமன் : அம்மா… இங்க நடந்ததை யாரிடமும் சொல்லாதீங்க. அப்பாவுக்கும் சொல்லாதீங்க. பாவனாவுக்கும் சொல்லாதீங்க. நான் பார்த்துக்கறேன். அந்த ஆள் தப்பிட்டான். ஆனா நான் கண்டுபிடிக்கிறேன். நீங்க அமைதியா இருங்க.

தேவயானி எதுவும் பேசவில்லை. கண்ணை மூடினாள். சுமன் அவளை தூக்கி வீட்டை நோக்கி நடந்தான். கால்கள் மெதுவாக நகர்ந்தன. இரவு காற்று அவர்கள் முதுகைத் தொட்டது. தூரத்தில் யோகிபாபு ஓடி வந்தான்.

யோகிபாபு : சுமன்… என்ன ஆச்சு? அந்த ஆள் யாரு?

சுமன் : தெரியல . யாருக்கும் தெரியக்கூடாது . நான் பார்த்துக்கறேன்.

யோகிபாபு தலையசைத்து பின்வாங்கினான்.

வீட்டு வாசல் வந்தது. சுமன் கதவைத் திறந்தான். உள்ளே அமைதி.

சுமன் தேவயானியை அவள் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றான். கதவை மூடினான். அவளை படுக்கையில் உட்கார வைத்தான். தண்ணீர் கொண்டு வந்து கொடுத்தான். அவள் குடித்தாள். கை நடுங்கியது.

சுமன் : அம்மா… படுங்க. நான் இங்க இருக்கேன். யாரும் வர மாட்டாங்க. இங்க நடந்ததை யாரிடமும் சொல்லாதீங்க. நான் சொல்றேன்.

தேவயானி தலையை ஆட்டினாள். கண்கள் இன்னும் சிவந்திருந்தன. உதடுகள் வீங்கியிருந்தன. புடவை சரியில்லை. ப்ளவுஸ் இறுக்கமாக. உடல் நடுக்கம் குறையவில்லை. அவள் எதுவும் பேசாமல் படுக்கையில் சாய்ந்தாள். சுமன் கதவை சாத்திட்டு . வெளியே நின்றான்.

அவன் மனசு கொதித்தது. அந்த ஆள் யார்? எப்படி அம்மாவை அங்க அழைத்தான்? மொபைல் உடைச்சுட்டேன் . ஆனா அந்த ஆள் தப்பிட்டான். நாளைக்கு தேடணும்.

தேவயானி அறைக்குள் அமைதியாக இருந்தாள். கண்கள் மூடியிருந்தன. உள்ளே பாவனாவின் முகம் மட்டும் தெரிந்தது. தாய்மைக்காக செய்த தியாகம். உடல் காயம். மனசு காயம். ஆனால் குடும்பம் பாதுகாப்பாக இருக்கிறது என்ற ஒரே எண்ணம் அவளை அமைதியாக வைத்தது.

வீடு மீண்டும் அமைதியாக இருந்தது. இரவு ஆழமாகச் சென்றது.




சுமன் அறை வாசலில் நின்றான். கதவு பூட்டியிருந்தது. உள்ளே அம்மா படுக்கையில் சாய்ந்திருந்தாள். மூச்சு மெல்ல வந்தது. அவன் காலடிகளை கேட்கவில்லை. வெளியே ஹால் அமைதியாக இருந்தது. டிவி அணைந்திருந்தது. சுவர் கடிகாரம் இரண்டு மணி காட்டியது.

அவன் சுவரில் சாய்ந்து நின்றான். மெமரி கார்டு உடைந்த துகள்கள் பாக்கெட்டில் இருந்தன. மனசு அமைதியாக இல்லை. அந்த ஆள் யார்? எப்படி அம்மாவை அங்க அழைத்தான்? யோகிபாபு சொன்னது போல முகமூடி. ஆனால் உடல் இளமையாக இருந்தது.

உள்ளே சலசலப்பு. படுக்கை சத்தம். தேவயானி எழுந்தாள். கண்கள் திறந்தன. முதலில் இருள். பிறகு சுவரில் விழும் மெல்லிய வெளிச்சம். உடல் வலித்தது. தொண்டை வறண்டிருந்தது. உதடுகள் இன்னும் வீங்கியிருந்தன. அவள் கையால் முகத்தைத் துடைத்தாள். கண்ணீர் உலர்ந்திருந்தது. ஆனால் கண்கள் எரிச்சலுடன் இருந்தன.

கதவு மெல்ல திறந்தது. சுமன் உள்ளே வந்தான். கதவை மூடினான். அவள் படுக்கையில் உட்கார்ந்தாள். புடவை இன்னும் சரியில்லை. ப்ளவுஸ் இறுக்கமாக. தலைமுடி கலைந்திருந்தது.

சுமன் அருகில் நாற்காலியில் அமர்ந்தான். அவள் முகத்தைப் பார்த்தான். அவள் தலையை தாழ்த்தினாள்.

சுமன் : அம்மா… எழுந்திட்டீங்களா?

தேவயானி தலையை ஆட்டினாள். பேசவில்லை. கண்கள் தரையைப் பார்த்தன.

சுமன் : தண்ணி வேணுமா? மருந்து வேணுமா?

அவள் மீண்டும் தலையை ஆட்டினாள். கை நடுங்கியது. சுமன் எழுந்து போய் தண்ணீர் கொண்டு வந்தான். அவள் கையில் கொடுத்தான். அவள் மெல்ல குடித்தாள். தொண்டை வலித்தது. தண்ணீர் இறங்கும்போது கண்கள் மூடின.

சுமன் மீண்டும் அமர்ந்தான். இருவரும் அமைதியாக இருந்தனர். வெளியே காற்று ஜன்னல் வழியே வந்தது. திரைச்சீலை லேசாக அசைந்தது.

சுமன் : அம்மா… நான் கேக்கிறேன். அந்த ஆள் யாரு?

தேவயானி கண்களை உயர்த்தினாள். சுமனைப் பார்த்தாள். பார்வை நீண்டது. உதடுகள் அசைந்தன. ஆனால் சத்தம் வரவில்லை. கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர் திரண்டது. அவள் தலையை திருப்பினாள்.

*மகன் பார்த்துவிட்டான். அந்த நிலையில். தரையில் உட்கார்ந்திருந்தேன். உதடுகள் வீங்கி. உடல் நடுங்கி. அவன் கண்களில் என்ன தெரிந்தது? வெட்கமா? கோபமா? அருவருப்பா? தாய் என்ற முகத்தை இழந்துவிட்டேனா?*

சுமன் : சொல்லுங்க அம்மா. நான் பார்த்தேன். ஆனா எதுவும் கேக்கலை. நீங்க சொல்லுங்க.இல்லை நான் கண்டுபிடிக்கிறேன்.

தேவயானி கைகளை மடியில் பிசைந்தாள். நகம் உள்ளங்கையில் பதிந்தது. உடல் இன்னும் நடுங்கியது. அவள் மெல்ல தலையை ஆட்டினாள். பேச மறுத்தாள்.

சுமன் பெருமூச்சு விட்டான். எழுந்து ஜன்னல் பக்கம் சென்றான். வெளியே இருள். தெரு விளக்கு ஒன்று மங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அப்போது போன் அடித்தது. யோகிபாபு.

சுமன் : சொல்லுங்க அண்ணா.

யோகி பாபு: சுமன்... நான் எல்லாவற்றையும் சரிபார்த்துவிட்டேன். அந்த நபர் வளாகத்திற்குள் நுழைந்ததாகத் தெரியவில்லை; கேமராவிலும் அவர் சிக்கவில்லை. ஆனால், பழைய கட்டிடத்திற்கு அருகில் ஒரு பைக் நிறுத்தப்பட்டிருந்தது—சிவப்பு நிற பைக். அதன் நம்பர் பிளேட் சேறு பூசப்பட்டிருந்தது. நான் அந்த எண்ணை சரியாகக் குறித்து வைத்துக்கொண்டேன். நாளை காலையில் அதைப்பற்றி விசாரிக்கலாம். நீ வீட்டிற்குள்ளேயே இருந்து அம்மாவைக் கவனித்துக்கொள்.

சுமன்: "அந்த எண்ணைச் சொல்."

யோகி பாபு அந்த எண்களைச் சொன்னார். சுமன் அவற்றை நினைவில் நிறுத்திக்கொண்டான். அவன் தொலைபேசி இணைப்பைத் துண்டித்தான்.

சுமன் திரும்பிப் பார்த்தான். தேவயானி இன்னும் அதே நிலையில்தான் இருந்தாள். அவளது கண்கள் அவன் மீதே நிலைத்திருந்தன. வார்த்தைகள் இல்லை—வெறும் பார்வை மட்டுமே. அந்தப் பார்வையில் பயம், கூச்சம், நன்றியுணர்வு மற்றும் குற்ற உணர்வு ஆகியவை கலந்திருந்தன.

சுமன் அருகில் வந்து அமர்ந்தான். அவன் அவளது கையைத் தொடவில்லை.

சுமன்: "அம்மா... நான் வந்துட்டேன். நான் யார்கிட்டயும் சொல்ல மாட்டேன். நீங்களும் சொல்லாதீங்க. நாளைக்குக் காலையில நான் கிளம்பிடுவேன். அந்த ஆளைத் தேடிப் போவேன். நீங்க கொஞ்சம் ஓய்வெடுங்க."


தேவயானி அவனை மீண்டும் பார்த்தாள். அவள் பார்வை அவன் மீதே நிலைத்திருந்தது. அவள் உதடுகள் அசைந்தன, ஆனால் வார்த்தைகள் வரவில்லை. மெதுவாகத் தலையசைத்தவள், பின்னால் இருந்த கட்டிலில் சாய்ந்து கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.


சுமன் எழுந்து கதவைத் திறந்து வெளியே வந்து, அதை மூடினான். அவன் கைகளை இறுக்கமாக மூடியபடி ஹாலில் நின்றான்.


உள்ளே, தேவயானி கண்களை மூடியபடி படுத்திருந்தாள். அவள் மனம் அமைதியின்றித் தவித்தது.


*என் மகன் என்னைப் பார்த்துவிட்டான். அந்த இடத்தில்... அந்த நிலையில். என் முகம் அவன் நினைவில் பதிந்துவிட்டது. நான் ஒரு தாய்; ஆனாலும் இன்று அவனுக்கு முன்னால் வேறொருத்தியாக நின்றேன்—எல்லாம் பாவனாவைக் காப்பாற்றத்தான்... ஆனால் என் மகன் அதைப் பார்த்துவிட்டான். இந்த அவமானம் எப்படி மறையும்?*


வெளியே, சுமன் ஹாலில் அமர்ந்திருந்தான். யோகி பாபு கொடுத்திருந்த எண்ணை அவன் தன் கைப்பேசியில் பார்த்தான். விடியும் வரை காத்திருந்து, பிறகு தேடலைத் தொடங்கலாம் என்று நினைத்தான்.


வீடு அமைதியாக இருந்தது, ஆனால் இருவரின் மனதிற்குள்ளும் ஒரு புயல் வீசிக்கொண்டிருந்தது.


திங்கட்கிழமையின் விடியற்காலை நேரம் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது.

***

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 6

காலை எட்டேகால் மணி. சென்னையின் சத்தங்கள் அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் சுவர்களுக்குள்ளே அடங்கிப் போயிருந்தன. நான்காவது தளத்தின் அந்த அமைதியான கூடத்தில், திறந்த கதவருகே சுமன் நின்று கொண்டிருந்தான். அவனது வலது கை கதவின் சட்டத்தைத் தொட்டுக் கொண்டிருந்தது. அந்த மரச் சட்டத்தின் மீது அவனது விரல்கள் இறுகப் பற்றியிருந்தன. நகங்கள் வெளிறிப் போயிருந்தன. அவனுக்கு எதிரே, வீட்டின் மையப் பகுதியில், தேவயானி நின்றிருந்தாள். வெள்ளை நிறப் புடவை அவள் உடலைச் சுற்றியிருந்தது. அந்தப் புடவையின் மடிப்புகள் நேற்று இரவு மாடியிலும் அதற்குப் பின்னும் நடந்த பயங்கரமான சம்பவங்களின் போது கலைந்திருந்தன. அந்தத் கலைந்த தோற்றம் அவளது ஆன்மாவின் சிதைவை அப்படியே வெளிக்காட்டியது.
அவளது கண்கள் தரையை நோக்கியே குனிந்திருந்தன. அந்தப் பார்வையில் எந்த ஒரு அசைவும் இல்லை. உறைய வைக்கும் ஒரு அமைதி அவளது முகத்தை மூடியிருந்தது. உதடுகள் லேசாகத் திறந்து, மூச்சுக்காற்று ஒழுங்கற்ற முறையில் வெளிப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. அவளது தொண்டை பகுதி ஏதோ ஒன்றை விழுங்க முயல்வது போல் லேசாக அசந்தது. ஆனால் வார்த்தைகள் வரவில்லை. வர முடியாது. நேற்றிரவு அந்த இருண்ட மூலையில், அந்த இளம் வாலிபனின் உடலோடு தன் உடல் கலந்த அந்த நரகத்தை அவள் நினைவுகூர்ந்தாள். அந்த நினைவே அவளது ரத்த ஓட்டத்தை உறையச் செய்தது. இப்போது, அதே மனிதன் ஒரு காவல் நிலையத்தில் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறான். அவனைக் காட்டித் தர வேண்டும் என்று தன் சொந்த மகன் தன் கண்முன்னே அழைக்கிறான்.

சுமன் : அம்மா…

அவனது குரல் அந்த அறையின் காற்றை வெட்டிக் கொண்டு மெலிதாக ஒலித்தது. அது ஒரு அதட்டல் அல்ல. அல்லது அவசரமான அழைப்பும் அல்ல. அது உடைந்த ஒரு மகனின் வழிகேள். அவன் தன் தாயின் நிலையைப் பார்த்தான். அந்தப் பார்வையில் கோபம் இல்லை. வெறுமை இல்லை. மாறாக, சொல்ல முடியாத ஒரு தவிப்பும், தன் தாயை அந்த இக்கட்டான நிலையிலிருந்து எப்படி மீட்பது என்ற தெரியாமையின் தத்தளிப்பும் இருந்தது.

சுமன் : தயவுசெய்து... என்கூட வாம்மா.

அவன் யாருன்னு நீங்க காமிச்சா மட்டும்தான் அவனை சட்டத்தின் முன்னால நிறுத்த முடியும். நாம சும்மா விட முடியாது.

தேவயானி தன் தலையை மெல்ல உயர்த்தினாள். அவளது கண்கள் சுமனின் முகத்தில் நிலைத்தன. அந்தப் பார்வையில் ஒரு தாயின் பரிதவிப்பும், எல்லாவற்றையும் இழந்துவிட்டவளின் வெறுமையும் கலந்திருந்தன. அவளது இமைகளில் தங்கியிருந்த கண்ணீர் துளி ஒன்று வழியாமல் அப்படியே நின்றது. அவளது இதழ்கள் நடுங்கின.

தேவயானி : சுமன்…

அவளது குரல் ஏதோ பாதாளத்திலிருந்து எழுந்து வருவது போல் மிகக் குறைவாகக் கேட்டது. தொண்டை கரகரத்திருந்தது.
தேவயானி : நான்... நான் அங்க வர முடியாது டா... என்னை விட்டுடு...
சுமன் : அம்மா! என்ன பேசுறீங்க நீங்க? அவன் உன்னை என்ன பண்ணான்னு எனக்குத் தெரியும்! நேத்து ராத்திரி... நான் நேரில் பார்த்தேன் அம்மா! அந்த நாசமாப் போனவன் உன்னை என்னென்னவோ கஷ்டப்படுத்தியிருக்கான். அவனை சும்மா விடணும்னு சொல்றியா?
அந்த வார்த்தைகள் அந்த அறையின் சுவர்களில் மோதித் திரும்பின.

சுமனின் குரல் உயர்ந்து, அவனது மார்பு வேகமாக ஏறி இறங்கியது. அவன் வலது கை முஷ்டியாக இறுகியது. அவனது ரத்த நாளங்கள் கழுத்திலும் நெற்றியிலும் புடைத்துக் கொண்டன. நேற்றிரவு அந்த மர்ம நபரைத் தன் கைகளால் அடித்துத் துவைத்த கோபம் மீண்டும் அவனுக்குள் கொப்பளித்தது. ஆனால், அதையெல்லாம்விடத் தன் தாயின் முகத்தில் தெரியும் அந்தப் பீதி அவனை உலுக்கியது.

தேவயானி தன் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டாள். அவளது உடல் முழுவதுமாக நடுங்கத் தொடங்கியது. அந்த நடுக்கம் அவளது புடவையின் மூலையிலிருந்து அவளது கால்கள் வரை பரவியது. அவள் பின்னோக்கி இரண்டு அடிகள் வைத்து சோபாவின் ஓரத்தில் சாய்ந்தாள்.

தேவயானி : இல்ல... வேண்டாம்பா... நான் அந்த இடத்துக்குப் போனா... அங்கே இருக்கிற போலீஸ்காரங்க என்னை என்ன கேட்பாங்க? அவங்க கண்ணைப் பார்த்து நான் எப்படி ந்ப்பேன்? நேத்து நடந்ததை... அந்த நரகத்தை... நான் எப்படி இன்னொரு தடவை என் வாயால சொல்றேன்? என் மானம்... இந்த குடும்பத்தோட மானம்... வீதிக்கு வந்துடுமே டா…

சுமன் அவளது அருகில் வேகமாக நடந்து வந்தான். அவளது தோள்களைத் தன் கைகளால் மென்மையாகப் பற்றினான். அந்தத் தொடுதல் தேவயானியை மேலும் சுருங்கச் செய்தது. அவள் ஒரு சிறு குழந்தையைப் போல தன் உடலைச் சுருக்கிக் கொண்டாள்.

சுமன் : அம்மா... என்னைப் பார். என் முகத்தைப் பார்.

அவன் குரல் நடுங்கியது. அவனது கண்களிலும் நீரும் கோபமும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு எழுந்தன.

சுமன் : மானம் முக்கியமா, இல்லை நீ முக்கியமா? அந்தப் பாவி உன்னை வச்சு மிரட்டி என்னென்னவோ பண்ணியிருக்கான். இன்னைக்கு அவனுக்குத் தண்டனை கிடைக்காட்டி, நாளைக்கு அவன் வேற எதை எதையோ கேப்பான். உன்னை நான் விட்டுக் கொடுப்பேன்னு நினைக்கிறியா? யாருக்கும் ஒன்னும் தெரியாது. நான் இருக்கேன் உனக்குப் பின்னாடி. என்னை நம்பு அம்மா.

தேவயானி தன் கண்களைத் திறந்தாள். சுமனின் கண்களுக்குள் தெரிந்த அந்த உறுதியும், தாயைக் காக்க வேண்டும் என்ற வெறியும் அவளுக்கு ஒரு விசித்திரமான பாதுகாப்பை வழங்கியது. ஆனாலும் அவளது கால்கள் தரையை விட்டு நகர மறுத்தன. அந்த வீட்டில் இருந்து வெளியேறி, வெயில் அடிக்கும் அந்தத் தெருவைக் கடந்து, காவல் நிலையத்தின் படியில் கால் வைப்பது எப்படி என்ற பயம் அவளது தொண்டையை அடைத்தது.

அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் இரும்பு வாசல் கதவு திறக்கப்பட்டு மூடும் சத்தம் மெலிதாக ஒலித்தது. சுமனும் தேவயானியும் வெளியே வந்தார்கள். வீதி இன்னும் முழுமையாக விழித்துக் கொள்ளவில்லை. காலை நேரத்துச் சூரியனின் வெளிச்சம் கட்டிடங்களின் நிழல்களோடு போராடிக்கொண்டிருந்தது. காற்று சற்று குளிராக இருந்தது. ஆனால் அந்தச் சூழலின் குளிர்மை அவர்களின் மனதின் வெப்பத்தையோ அல்லது பதற்றத்தையோ குறைக்கவில்லை.

தேவயானி தன் கருப்பு நிறப் புடவையின் தலைப்பால் முகத்தின் பாதியை மறைத்துக் கொண்டாள். அவளது பார்வை எதிரே உள்ள வீடுகளின் சுவர்களையோ அல்லது தெருவில் நடமாடும் மனிதர்களையோ பார்க்கவில்லை. அவள் தன் கால்களை மட்டுமே பார்த்துக் கொண்டு மிக மெதுவாக நடந்தாள். ஒவ்வொரு அடியும் அவளுக்கு ஒரு இரும்புச் சுமையைச் சுமந்து செல்வது போல் இருந்தது. சுமன் அவளுக்கு அருகில், அவளது வலது பக்கமாகவே நடந்தான். அவன் உடல் ஒரு கேடயம் போல் தேவயானியை மறைத்துக் கொண்டது போல் இருந்தது. தெருவில் யாராவது பார்த்தால் சாதாரண தாயும் மகனும் செல்வது போல் தெரிய வேண்டும் என்பதற்காக அவன் தன் கைகளை இயல்பாக வைத்துக் கொள்ள முயன்றான், ஆனால் அவனது விரல்கள் நடுங்கிக் கொண்டுதான் இருந்தன.
வழியில் தெரு முக்கில் இருந்த மளிகைக் கடைக் காரர் அவர்களைப் பார்த்து லேசாகத் தலையசைத்தார்.

தேவயானி அதைக் கவனிக்கவே இல்லை. அவள் பார்வை கீழே பதிந்திருந்தது. அவளது மனதுக்குள் மீண்டும் அதே காட்சிகள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. அந்த மாடியின் இருள், அந்த மர்ம மனிதனின் கரடுமுரடான தொடுதல், அவளது உதடுகளில் பதிந்த அந்த அசிங்கமான முத்தம், அவளது விரல்களை அவனது உடலில் பலவந்தமாக ஓடச் சொன்ன அந்த உத்தரவு... எல்லாமே ஒரு சினிமாப் படத்தைப் போல் அவளது மண்டைக்குள் திரும்பத் திரும்ப ஓடின.

தேவயானி : சுமன்…

அவள் மெலிதாக முணுமுணுத்தாள். அவளது குரல் காற்றுடன் கலந்து கரைந்துபோனது.

சுமன் : சொல்லுங்கம்மா... பயப்படாதீங்க. நான் கூடவே இருக்கேன்ல?

தேவயானி : ஒருவேளை... அங்க இருக்கிறவங்க... அந்த போலீஸ்காரங்க... என்னை தப்பா நினைப்பாங்களா? நான் ஏன் தனியா ராத்திரி போனேன், ஏன் அவன்கிட்ட மாட்டிக்கிட்டேன்னு கேட்பாங்களா? என்னால... என்னால அந்த கேள்விகளைத் தாங்க முடியாது டா…

சுமன் நின்றுவிட்டான். அவனும் நின்றான். தெருவின் நடுவே அவர்கள் நின்றதைக் கண்டு எதிர் வீட்டு பால்கனியில் இருந்த பெண் ஒருத்தி அவர்களை விகாரமாகப் பார்த்தாள்.

சுமன் அந்தப் பார்வையைத் தாண்டி தன் தாயின் முகத்தை உற்றுப் பார்த்தான். அவன் கைகள் தேவயானியின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டன. அந்தப் பிடியில் ஒரு மகனின் பாசமும் பலமும் இருந்தது.

சுமன் : யாருமே உன்னை ஒரு வார்த்தை தப்பா கேட்க மாட்டாங்க அம்மா. அப்படி யாராவது கேட்டா, நான் இருக்கேன். நான் பாத்துக்கிறேன். நீ எதுக்கும் கவலைப்படாத. அவன்தான் தப்பு பண்ணியிருக்கான். அவனுக்குத்தான் தண்டனை. வா...

இன்னும் கொஞ்ச தூரம்தான்.
அவர்கள் இருவரும் காவல் நிலையத்தை நோக்கி மீண்டும் நடக்கத் தொடங்கினர். அந்த ஐநூறு அடி தூரம் அவர்களுக்கு ஐநூறு மைல்கள் போல் நீண்டு கொண்டே சென்றது. சூரியன் இப்போது கொஞ்சம் மேலே ஏறியிருந்தது. அதன் வெப்பம் அவர்கள் மீது படத் தொடங்கியிருந்தது. தேவயானியின் நெற்றியில் வியர்வை துளிகள் முத்து முத்தாகப் பூத்தன. ஆனால் அவள் அதைத் துடைக்கக் கூட நினைக்கவில்லை. அவளது ஒட்டுமொத்த கவனமும் அந்த காவல் நிலையத்தின் நீல நிறக் கட்டடத்தின் மீதே இருந்தது.

காவல் நிலையத்தின் உள்ளே நுழைந்ததும் ஒருவிதமான இரும்பு வாசனையும், காகிதங்களின் மணமும், மனிதர்களின் சோர்வான மூச்சுக் காற்றும் அவர்களை வரவேற்றன. அந்த அறையின் மூளையில் இருந்த மின்விசிறி சுழலும் சத்தம் 'சீர்... சீர்...' என்று எரிச்சலூட்டும் வகையில் ஒலித்தது. சுவர்களில் ஒட்டப்பட்டிருந்த குற்றவாளிகளின் புகைப்படங்களும், தேடப்படும் நபர்களின் சுவரொட்டிகளும் அந்தச் சூழலின் இறுக்கத்தை மேலும் கூட்டின.

தலைமை ஆய்வாளரின் அறைக்கு அருகில் உள்ள விசாரணைப் பகுதியில், ஒரு மர நாற்காலியில் அந்த மர்ம நபர் உட்கார வைக்கப்பட்டிருந்தான். அவனது முகத்திலிருந்த முகமூடி இப்போது அகற்றப்பட்டிருந்தது. அவன் பார்ப்பதற்கு இருபது அல்லது இருபot தொண்ணூறு வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு இளம் வாலிபன். அவனது முகம் சற்று சாதாரணமாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் அவனது கண்களில் இருந்த அந்தத் திமிரும், பயமற்ற பார்வையும் யாருக்கும் அருவருப்பைத் தரும் வகையில் இருந்தது. அவன் தன் கால்களை ஆட்டிக்கொண்டும், கைகளைக் கட்டிக்கொண்டும் சாவகாசமாக உட்கார்ந்திருந்தான்.
சுமனும் தேவயானியும் உள்ளே நுழைந்தனர். சுமன் தன் தாயின் கையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு அவளை அழைத்துச் சென்றான். தேவயானியின் கண்கள் அந்த நபரின் மீது பட்ட மாத்திரத்தில், அவளது கால்கள் மரத்துப்போனது போல் நின்றன. அவளது உடல் முழுவதுமாக ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போல் சிலிர்த்தது. தொண்டை அடைத்து, மூச்சுத் திணறியது. அவள் கண்களை மூட முயன்றாள், ஆனால் அந்தப் பார்வை அவளை ஈர்த்தது போல் இருந்தது.

அந்த வாலிபன் நிமிர்ந்து அவர்களைப் பார்த்தான். குறிப்பாகத் தேவயானியைப் பார்த்ததும் அவனது உதடுகளில் ஒரு விகாரமான, குரூரமான புன்னகை விரிந்தது. அந்தப் புன்னகை நேற்றிரவு அவன் சொன்ன அந்த மிரட்டல் வார்த்தைகளை மீண்டும் தேவயானியின் காதுகளில் ஒலிக்கச் செய்தது.

வாலிபன் : ஓ... வந்துட்டீங்களா? நான் நினைச்சேன்... நீங்க வரமாட்டீங்கன்னு. ஆனா உங்க மகன் உங்களை இழுத்துட்டு வந்துட்டான் போல இருக்கே!

அவன் சாவகாசமாகப் பேசினான். அந்தப் பேச்சில் எந்த ஒரு குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லை. மாறாக ஒருவிதமான இழிவான சந்தோஷம் இருந்தது.

சுமன் கோபத்தில் பாய்ந்து செல்ல முயன்றான். அவனது கைகள் அந்த வாலிபனின் சட்டையைப் பற்றித் இழுக்கத் தயாராகின. ஆனால் அங்கே நின்றிருந்த காவலர் ஒருவர் சுமனின் தோளில் கை வைத்துத் தடுத்தார்.
காவலர் : தம்பி... அமைதியா இருங்க. இது போலீஸ் ஸ்டேஷன். இன்ஸ்பெக்டர் வர்றதுக்குள்ள நீங்களா எதுவும் பண்ணக் கூடாது.

சுமன் தன் கைகளைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டான். அவனது பற்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று உரசிச் சத்தமிட்டன. அவன் கோபத்தால் நடுங்கினான். தன் தாயின் நிலையைப் பார்த்த அவனுக்கு அந்த ஆளை அங்கேயே கொன்றுவிட வேண்டும் போல் இருந்தது.

சுமன் : அம்மா... இவன்தான் தானா? நேத்து உன்னை மிரட்டுனது இவன்தானா? நல்லா பாத்து சொல்லுங்கம்மா.

தேவயானி நடுங்கும் உடலோடும், உறைந்துபோன பார்வையோடும் அந்த வாலிபனைப் பார்த்தாள். அவளது உதடுகள் லேசாக அசைந்தன. அவளுக்கு மூச்சு விடுவதே கடினமாக இருந்தது. அந்த அறையின் சுழலும் மின்விசிறியின் சத்தம் மட்டுமே அவர்களுக்கு இடையே ஒலித்தது.
தேவயானி தன் கையை மெல்ல உயர்த்தினாள். அவளது விரல் அந்த வாலிபனை நோக்கி நீண்டு நடுங்கியது. அவளது தொண்டை வழியாக வெளிப்பட்ட அந்த ஒரு வார்த்தை அந்த அறையின் அமைதியைக் கிழித்தது.

தேவயானி : ஆமா... இவன்தான்... இவன்தான் சார் என்னை...
அவள் வார்த்தையை முடிக்க முடியாமல் தலைகுனிந்து அழுதாள். அவளது தோள்கள் குலுங்கின.

காவல் நிலையத்தின் அந்த மூலையில் ஒரு மெல்லிய நிழல் போல் தேவயானி நின்றிருந்தாள். சுவரின் ஓரத்தில் அவள் சாய்ந்து கொண்ட விதம், அவள் எப்போது வேண்டுமானாலும் மயங்கி விழுந்துவிடுவாள் என்பதை உணர்த்தியது. சுமன் அவளுக்கு அருகில் நின்று, அவளது முதுகை மென்மையாகத் தட்டிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது கண்கள் அந்த வாலிபனின் மீதே உறுதியோடு பதிந்திருந்தன.

அந்த வாலிபன் இப்போது நாற்காலியில் இருந்து எழுந்து நின்றான். காவலர்கள் அவனைச் சுற்றி நின்றிருந்தனர். ஆனாலும் அவனது தோரணையில் எந்த ஒரு பயமும் இல்லை. அவன் தன் கழுத்தை இடப்பக்கமும் வலப்பக்கமும் திருப்பினான். பிறகு, அங்கிருந்த காவலர்களின் பார்வை சற்று விலகிய அந்த வினாடியில், தன் பார்வையை நேராகத் தேவயானியின் மீது திருப்பினான்.

அவன் தேவயானியைப் பார்த்துக் கொண்டே மிக மெதுவாக ஒரு அடியை எடுத்து வைத்தான். அவனது உதடுகள் விரிந்தன. அந்தப் புன்னகை வெறும் சிரிப்பு அல்ல; அது ஒரு மிருகத்தின் பற்கள் வெளியே தெரியும் குரூரமான பார்வை.

வாலிபன் : நீங்க என்னை காட்டிட்டீங்க... ரொம்ப சந்தோஷம். ஆனா... நீங்க என்னைக் காட்டிட்டதால மட்டும் எல்லாமும் முடிஞ்சு போச்சுனு நினைச்சிடாதீங்க, தேவயானி அம்மா…

அவன் அந்த 'அம்மா' என்ற வார்த்தையை அழுத்தி, ஒருவிதமான கேலியுடன் உச்சரித்தான்.

வாலிபன் : என்கிட்ட இருக்கிற போட்டோவும், அந்த வீடியோவும் வெறும் உங்களோடது மட்டும் இல்லை... உங்க குடும்பத்தோட மானம். இன்னைக்கு நான் உள்ள போனா என்ன? என் கூட இருக்கிற பசங்க அதை என்ன பண்ணுவாங்கனு உங்களுக்குத் தெரியாது... நினைச்சுப் பாருங்க... உங்கப் பொண்ணு பாவனா... அவ காலேஜுக்குப் போகும்போது என்ன நடக்கும்னு…

அந்தப் பெயர் அடிபட்ட மாத்திரத்தில் தேவயானி அதிர்ந்து நிமிர்ந்தாள். அவளது கண்கள் பயத்தால் கோளங்களாக விரிந்தன. அவளது தொண்டையிலிருந்து ஒரு அலறல் வெளிவர முயன்றது, ஆனால் அது வெளியே வர முடியாமல் தொண்டையிலேயே சிக்கிக் கொண்டது.

தேவயானி : வேண்டாம்... என் பொண்ணு... என் பாவனாவை ஒன்னும் பண்ணாத... நான் உன்கிட்ட என்ன வேணும்னாலும் கேட்கிறேன்... போலீஸ் கிட்ட சொல்லிட்டேன், ஆனா என் குடும்பத்தை விட்டுடு…


அவள் அவனது காலடியில் விழுவது போல் முன்நோக்கிச் சென்றாள். ஆனால் சுமன் உடனடியாகப் பாய்ந்து சென்று அவளது இடுப்பைப் பிடித்துத் தடுத்து நிறுத்தினான்.

சுமன் : அம்மா! என்ன பண்ணுறீங்க நீங்க? எமதர்மன் மாதிரி நிக்கிற இவன் சொல்றதை நம்பி ஏன் இப்படி இறங்கிப் பேசுறீங்க? இன்ஸ்பெக்டர் கிட்ட இவன் மிரட்டுறதைச் சொல்றேன், நில்லுங்க!

சுமன் கத்தினான். ஆனால் அந்த வாலிபன் அதைக் கண்டு கொள்ளவே இல்லை. அவன் கைவிலங்கு மாட்டப்பட்ட தனது கைகளைத் தூக்கி ஒரு விசித்திரமான பாவனையில் அசைத்தான். அவனது முகத்தில் இருந்த அந்த குரூரமான சிரிப்பு இன்னும் அகலமானது.

வாலிபன் : நீ என்ன பண்ணுவ தம்பி? போலீஸ் என்னை இன்னைக்கு உள்ள வைப்பாங்க... நாளைக்கு வெளிய வருவேன். அப்போ இருக்கு உனக்கும் உன் குடும்பத்துக்கும்…

காவலர்கள் அவனது தோளில் பலமாகத் தட்டி, "வாய் மூடிட்டு நடடா உள்ளே!" என்று அவனை இழுத்துச் சென்றார்கள். அந்த விசாரணை அறைக்குள் அவனது செருப்புச் சத்தம் 'டொக்... டொக்...' என்று எதிரொலித்தது.


காவல் நிலையத்தின் பெரிய மேஜைக்குப் பின்னால் அமர்ந்திருந்த ஆய்வாளர், சுமன் கொடுத்த புகாரையும் தேவயானி சொன்ன அடையாளத்தையும் பதிவு செய்துகொண்டார். அந்த மர்ம நபர் மீது சட்டப்படி வழக்குப் பதிவு செய்யப்பட்டு, அவனைத் தற்காலிகமாகச் சிறைக் கூடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றனர். ஆனால் அந்த அறையின் காற்று இன்னும் அமைதியடையவில்லை.
சுமன் தன் தாயை ஒருவாறு தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டு அந்த காவல் நிலையத்திலிருந்து வெளியே வந்தான். காவல்காரன் வீதியின் மதிய வெயில் இப்போது நன்றாகவே ஏறியிருந்தது. சுற்றிலும் வாகனங்களின் ஓசையும், கடைகளின் சத்தமும் கேட்கத் தொடங்கின.

[Devayani rasigan]

Iஅத்தியாயம் 7

சென்னையின் அந்தச் சிறிய காவல் நிலையத்தின் வெளிக்கதவு இரும்புச் சத்தத்துடன் திறந்தது. அந்தச் சத்தம் காதுகளுக்குள் ஊசியாக இறங்கியது போல் ஒரு கணம் அதிர்வு உண்டானது. அந்தச் செவ்வக வடிவக் கட்டடத்தின் சுவர்களில் ஊறியிருந்த பல ஆண்டு கால வியர்வையும், காய்ந்த காகிதங்களின் வாசனையும், மூலையில் கிடந்த இரும்புப் பெட்டிகளின் துாசியும் சேர்ந்து காற்றில் ஒருவிதமான பாரமான கனத்த தன்மையை உருவாக்கியிருந்தன. காவல் நிலையத்தின் வராண்டாவில் சிமெண்ட் தரை குளிராக இருந்தது. அந்தத் தரைக்கு மேலே இரண்டு ஜோடி கால்கள் பதிந்தன.

சுமன் முதலில் வெளியே வந்தான். அவனுக்குப் பின்னால் தேவயானி மெல்ல அடிமேல் அடி வைத்து வெளியே வந்தாள். அவளது வலது கை தன் கருப்பு நிறப் புடவையின் முந்தானையை இறுக்கமாகப் பற்றியிருந்தது. அந்த விரல்கள் வெளிறிப் போய், ரத்த ஓட்டமின்றி வெளுத்திருந்தன. அவளது கண்கள் அந்த வெளிச்சத்தைத் தாங்க முடியாமல் ஒரு கணம் சுருங்கி விரிந்தன. காலை நேரத்துச் சூரிய ஒளி அந்தச் செங்குத்தான வராண்டாவின் மீது பட்டுத் தெறித்தது. ஆனால் அந்த வெயிலின் வெப்பம் அவளது உடலின் உள்ளே உறைந்திருந்த அந்தப் பனி போன்ற நடுக்கத்தை எள்ளளவும் குறைக்கவில்லை.

நேற்று இரவு நடந்த அந்த நரகம்...
அதைத் தொடர்ந்து இந்த விடியற்காலையில் அந்த மர்ம மனிதனைச் சட்டத்தின் முன் நிறுத்திய அந்தப் பயணம்... எல்லாமே தேவயானியின் மூளையைச் சுழலச் செய்தன. அவள் காவல் நிலையத்தின் வெளிப்படிகளில் இறங்கும்போது இடது கால் லேசாகத் தள்ளாடியது. அவளது கண்கள் தரையை நோக்கியே குனிந்திருந்தன.

அப்போது அவள் அறியாமலேயே தன் பார்வையைச் சற்று உயர்த்தினாள். அவளுக்கு முன்னால் நடந்து கொண்டிருந்த சுமனின் பரந்த தோள்களையும், அவனது நிமிர்ந்த தலையையும், அந்தச் சூழ்நிலையைச் சமாளிக்க அவன் காட்டிய அந்த அசாத்தியமான உறுதியையும் அவள் பார்த்தாள். நேற்று வரை தன் கண்ணின் முன்பாகத் தன் இடுப்பளவு வளர்ந்த ஒரு சிறுவனாக, தன் மடியில் கைபோட்டுத் தூங்கும் மகனாக அவள் பார்த்த அதே சுமன், இன்று அவளுக்கு ஒரு மாபெரும் அரணாக, ஒரு ஆணாக அந்த இடத்தில் நிமிர்ந்து நின்றுகொண்டிருந்தான்.

அந்த வினாடியில் தேவயானியின் நெஞ்சுக்குள் ஒரு விவரிக்க முடியாத பதைபதைப்பு எழுந்தது. அவன் என் மகன்... என்னை விபரீதத்திலிருந்து காப்பாற்ற தன் உயிரைக் கொடுத்து நிற்கும் என் ரத்தம். ஆனால், அதே நேரத்தில், அவன் ஒரு ஆண். அவனுக்கு உலகத்தைப் பற்றியும், உடலைப் பற்றியும், ஒரு பெண்ணின் ரகசியங்களைப் பற்றியும் முழுமையாகப் புரியத் தொடங்கிய ஒரு வயது. அந்த எண்ணம் அவளது முதுகெலும்பில் ஒரு சில்லென்ற சிலிர்ப்பை ஓடச் செய்தது. அவள் தன் உதடுகளைக் பற்களால் லேசாகக் கடித்துக் கொண்டாள்.

காவல் நிலைய வளாகத்தின் மூலையில் நின்றிருந்த அந்தப் பழைய ஹோண்டா ஸ்பெண்டர் பைக்கின் அருகே இருவரும் வந்தனர். சுமன் தன் பாக்கெட்டிலிருந்து சாவியை வெளியே எடுத்தான். அந்தச் சாவியை இக்னிஷியஸ் ஓட்டலில் சொருகித் திருப்புவதற்கு முன்பு அவன் ஒரு வினாடி தயங்கினான். அவனது வலது கை லேசாக நடுங்கியது. நேற்று இரவு அந்த மர்ம நபரைத் துரத்திப் பிடித்து அடிக்கும்போது ஏற்பட்ட தசைகளின் இறுக்கம் இப்போது அவனது கைகளில் விறைப்பாக வெளிப்பட்டது.

சுமன் : அம்மா... ஏறுங்க. வீட்டுக்குப் போகலாம்.

அவனது குரல் முன்பு போல் சாதாரணமானதாக இல்லை. அதில் ஒரு கனமும், உறுதியும் கலந்திருந்தது. அந்த வார்த்தைகள் காற்றைக் கிழித்துக் கொண்டு தேவயானியின் காதுகளில் விழுந்தன.

தேவயானி எதுவும் பேசவில்லை. அவள் தலையை மட்டும் மெலிதாக அசைத்தாள். அவளது தொண்டை பகுதி ஏதோ ஒன்றை விழுங்குவதற்காகச் சுருங்கி விரிந்தது. அவள் பைக்கின் பின் இருக்கையில் ஏறி அமர்ந்தாள். அவளது வெள்ளை நிறப் புடவையும், கருப்பு முந்தானையும் அந்த இரும்பு இருக்கையில் பட்டு ஒதுங்கின. அவள் எங்கே அமர்வது என்று தெரியாமல், சுமனின் உடலோடு முழுமையாக மோதிவிடக் கூடாது என்பதற்காகத் தன் உடலை எவ்வளவு சுருக்க முடியுமோ அவ்வளவு சுருக்கிக் கொண்டு, பைக்கின் ஓரத்தில் மிகக் கவனமாக உட்கார்ந்தாள். அவளது கைகள் சுமனின் இடுப்பைப் பற்றிக் கொள்ளாமல், பைக்கின் பின்சீட்டின் இரும்புப் பிடியை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டன.

சுமன் கிக்கரை அழுத்திக் காலால் மிதித்தான். முதல் முயற்சியில் இன்ஜின் ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை. இரண்டாவது முறை மிதித்ததும், அந்தப் பழைய இன்ஜின் குறும்புக்காரத்தனமாக இருமிக் கொண்டே உறுமத் தொடங்கியது. அந்த அதிர்வு பைக்கின் உடல் முழுவதும் பரவியது. சுமன் கிட்சை மாற்றி, ஆக்சிலரேட்டரைத் திருப்பினான். பைக் முன்னோக்கி நகர்ந்து காவல் நிலையத்தின் வாயிலைக் கடந்து சென்னை நெடுஞ்சாலையில் இணைந்தது.

சென்னை நெடுஞ்சாலை. கார்களின் தொடர்ச்சியான ஹாரன் சத்தங்களும், பேருந்துகளின் பெருமூச்சுச் சத்தங்களும் அந்தப் பகுதியை அதிரச் செய்தன. வானம் திடீரென்று தன் நிறத்தை மாற்றிக் கொண்டது. காலை நேர வெயில் எங்கோ மறைந்து போய், திசைகள் அனைத்தும் திடீரென ஈயத்தைக் காய்ச்ச ஊற்றியது போன்ற கருநீல மேகங்களால் மூடப்பட்டன. காற்று திசையை மாற்றிச் சுழன்றடித்தது. மரங்களின் இலைகள் தலைகீழாகத் திரும்பிப் புயல் காற்றினில் துடித்தன.

முதல் மழைத்துளி ஒன்று தேவயானியின் நெற்றியில் வந்து விழுந்தது. அது ஒரு குளிர்ந்த தீப்பொறி போல் அவளது தோலைச் சுட்டது. அடுத்த வினாடி, வானம் உடைந்து கொட்டியது போல் பலத்த மழை கொட்டத் தொடங்கியது.

சுமன் பைக்கை வேகமாக ஓட்டினான். மழை நீரின் குளிரும், வேகமும் அவர்கள் மீது ஒரு சாட்டை போல் அடித்தன.

சுமன் : அம்மா! மழை ரொம்ப அதிகமா வருது! நல்லா பிடிச்சுக்கோங்க!
அவன் சத்தமாக கத்தினான். அந்த மழையின் இரைச்சலில் அவனது குரல் உடைந்துதான் கேட்டது.

தேவயானிக்கு வேறு வழியே இல்லை. பைக் சக்கரம் வழுக்கும் அபாயம் இருந்தது. மழையின் வேகத்தில் அவள் விழப் பார்த்தாள். வேறு வழியின்றி, தன் கைகளை முன்னோக்கி நீட்டி, சுமனின் இடுப்பைச் சுற்றிலும் இறுக்கமாகக் கட்டிக் கொண்டாள்.
அந்தத் தொடுதல்... அதுவரை இருவருக்கும் இடையே இருந்த அந்தத் தூரத்தை ஒரே வினாடியில் சுட்டெரித்தது. தேவயானியின் ஈரமான கைகள் சுமனின் இடுப்புப் பகுதியில் பட்டவுடன், அவனது உடல் மழையின் குளிர்ச்சியையும் மீறித் திடீரென ஒரு உஷ்ணத்தால் கொதித்தது. அந்தச் சூடு அவனது சட்டையைத் தாண்டி அவளது உள்ளங்கைகளில் தொட்டது.
தேவயானி அதிர்ந்து போய்விட்டாள். அவள் தன் முகத்தைச் சுமனின் முதுகில் அழுத்திக் கொண்டாள். அவளது மூக்கில் சுமனின் சட்டையில் இருந்த வியர்வையும் மழையும் கலந்த அந்த இளம் ஆணின் வாசம் மூழ்கடித்தது. அவளது மார்புப் பகுதி சுமனின் முதுகோடு முழுமையாக ஒட்டியது. பைக்கின் ஒவ்வொரு குலுக்கலுக்கும், ஒவ்வொரு பிரேக்கிற்கும் தேவயானியின் முழு உடலும் சுமனின் மீது மோதித் தள்ளاடியது.

ஒரு தாயும் மகனும் இப்படி நெருங்கிப் பயணிக்கக் கூடாது என்ற அந்த சமூகத்தின் வரையறை அவளது மண்டைக்குள் மின்சாரமாக வெடித்தது.

ஐயோ... நான் என்ன செய்கிறேன்? அவன் என் மகன்... என் ரத்தம்... ஆனால், இந்தத் தொடுதலில் ஏன் எனக்கு ஒரு பயமும் விவரிக்க முடியாத ஒரு சிலிர்ப்பும் ஏற்படுகிறது? அவளது உடல் அந்த மழையின் குளிர்ச்சியிலும் வெதும்பத் தொடங்கியது. அவளது மூச்சுக்காற்று சுமனின் முதுகைச் சுட்டது.

சுமனின் நிலைமை அதைவிடப் பரிதாபமாக இருந்தது. அவனது இளமை உடல், அந்த மழையின் குளிர்ச்சியிலும் தன் தாயின் உடல் தன் முதுகில் ஒட்டிய அந்த வினாடியில் ஒரு பயங்கரமான அதிர்வைச் சந்தித்து. அவனது நரம்புகள் அனைத்தும் ஒரு சுருக்கத்திற்குள் சென்றன. அவனது கைகள் ஸ்டீயரிங்கை இறுக்கப் பிடித்தன, ஆனால் அவனது மனம் அந்தத் தொடுதலின் பிடியில் தத்தளித்தது. அம்மா... அவங்களோட உடல் என் முதுகுல படுது... இது தப்பு... ஆனா ஏன் என் ரத்தம் இப்படித் துடிக்குது? அவனது இதயத் துடிப்பு மழையின் இடி முழக்கத்தை விட வேகமாக அடித்துக் கொண்டது.

மழையின் வேகம் குறையவில்லை; மாறாக அது புயலாக மாறியது. சாலைகளில் பார்வைத் திறன் முற்றிலும் குறைந்தது. வாகனங்கள் அனைத்தும் ஹெட்லைட்டுகளை எரியவிட்டுக் கொண்டு ஊர்ந்து சென்றன. சுமனால் பைக்கை மேலும் நகர்த்த முடியவில்லை. வழுக்கும் சாலையில் டயர்கள் பிடியை இழந்தன.
சுமன் சாலையோரம் இருந்த ஒரு பெரிய அரச மரத்தின் அடியில் பைக்கை நிறுத்தினான். அந்த மரத்தின் அடர்ந்த இலைகள் மழையின் ஒரு பகுதியைத் தடுத்தாலும், அந்தச் சுற்றியுள்ள பகுதி முழுவதும் காரிருள் சூழ்ந்தது போல இருண்டு போயிருந்தது.

மரம் சுற்றியுள்ள அந்தத் தனிமையான பகுதி. மனித நடமாட்டம் இல்லை. மழையின் சத்தம் மட்டுமே அந்த உலகத்தை ஆக்கிரமித்திருந்தது.
சுமன் பைக்கின் ஸ்டாண்டைப் போட்டுவிட்டுத் திரும்பினான். தேவயானி பின் இருக்கையிலிருந்து கீழே இறங்க முயன்றாள். ஆனால் அவளது கால்கள் நடுங்கின. மழை நீரில் நனைந்திருந்த அவள் புடவை அவளது உடலோடு முழுமையாக ஒட்டிக் கொண்டு, அவளது உடலின் ஒவ்வொரு வளைவையும் அப்பட்டமாக வெளியில் காட்டியது. அவளது ப்ளவுஸ் நனைந்து வெளிப்படையாகி, அவளது மார்பின் அமைப்பை அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில் வெளிப்படுத்தியது.
தேவயானி தன் முகத்தில் வழிந்த தண்ணீரைத் தன் கையால் துடைத்துக் கொண்டாள். அவள் தலைமுடி கலைந்து முகத்தில் ஒட்டியிருந்தது. அவள் பார்வை சுமனின் மீதும், சுமனின் பார்வை அவளது நனைந்த உடலின் மீதும் நிலைத்தது.


மரத்தின் அந்த அடர்ந்த நிழலில், மழையின் சத்தத்திற்கு நடுவே இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் மிக அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுக்கு இடையே இருந்த இடைவெளி வெறும் ஒரு இன்ச் கூட இல்லை. தேவயானியின் மூச்சுக்காற்று சுமனின் முகத்தில் சுட்டது. சுமனின் கண்கள் தேவயானியின் நனைந்த உதடுகளையும், வெட்கத்தால் நடுங்கிய அவளது இமைகளையும் பார்த்தன.
மழையின் குளிரோ அல்லது அந்தத் தனிமையின் பயமோ... எதுவென்று தெரியவில்லை, தேவயானி லேசாக நடுங்கினாள். அவளது உதடுகள் குளிிரால் நடுங்கின.

தேவயானி : சுமன்... ரொம்ப... ரொம்ப குளிருது டா…

அவள் குரல் அந்த மழையின் இரைச்சலில் ஒரு மெல்லிய முணுமுணுப்பாகக் கேட்டது.
சுமன் தன் கைகளை நீட்டி தேவயானியின் தோள்களைத் தொட்டான். அவனது விரல்கள் அவளது நனைந்த புடவைத் துணியைத் தொட்டபோது, இருவரும் மின்சாரம் தாக்கியது போல் சிலிர்த்தார்கள். அந்தத் தொடுதல் ஒரு தாயைத் தாங்கும் மகனின் தொடுதலாக மட்டும் இல்லை. அதில் ஒரு இளமையின் தவிப்பும், விவரிக்க முடியாத ஒரு ஈர்ப்பும் கலந்திருந்தது.

அந்த மரத்தடியில், அந்தப் பெருமழைக்கு நடுவே, காலம் அப்படியே உறைந்துபோனது போல் நின்றது.

[Devayani rasigan]

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 8:


, இடி மின்னலுடன் பொழிந்த பெருமழை திடீரென நின்றிருந்தன. ஆனால், அந்த மரத்தடியில் நிலவிய அமைதி, பெய்ந்த மழையை விடவும் பயங்கரமானதாக, அடர்த்தியானதாக இருந்தது.
​தேவயானியின் முதுகு மரப்பட்டையின் கரடுமுரடான மேற்பரப்பில் அழுத்தப்பட்டிருந்தது. அவள் உடல் முழுவதும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது—அது வெறும் மழையின் குளிரினால் வந்த நடுக்கம் அல்ல; தன் மகன் சுமனின் தகதகக்கும் உடல் சூடு தன் மீது பட்டு, தன் சேலை நனைந்து உடலோடு ஒட்டிக் கிடந்த அந்த நிமிடங்களில், தன் அடிவயிற்றிலும் மார்பிலும் ஊடுருவிய அந்தத் தீயினால் ஏற்பட்ட சோமாடிக் நடுக்கம் (Somatic trembling).
​சுமன் அவள் மிக அருகில் நின்றிருந்தான். அவன் மூச்சுக்காற்று தேவயானியின் ஈரம் சொட்டும் கழுத்துவளைவில், தாலிக்கொடி உரசிக்கொண்டிருந்த வெற்றுப் தோள்பட்டையில் சூடாகப் பட்டுக் கொண்டிருந்தது. இருவரின் நெஞ்சுக் கூட்டின் துடிப்புகளும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரொலித்தன.

​தேவயானியின் கண்கள் மூடியிருந்தன. அவளது கீழ்உதடு லேசாகத் துடித்தது. சேலையின் முந்தானை தோளிலிருந்து விலகி, நனைந்த பச்சை நிற ஜாக்கெட் அவளது பருத்த மார்பகங்களின் வடிவத்தை அப்பட்டமாகக் காட்டிக் கொண்டிருந்தது. சுமனின் கைகள் மரப்பட்டையின் இருபுறமும் அழுத்தப்பட்டிருந்தன. அவன் விரல்கள் மரத்தின் தோலை இறுக்கமாகப் பிடித்திருந்தன.

​சுமன் : (கனத்த, நடுங்கும் குரலில்) "அம்மா... மழை... மழை நின்னுடுச்சு..."

​அவன் வாய் வார்த்தையாக 'அம்மா' என்று அழைத்தாலும், அந்த வார்த்தையில் இருந்த மரியாதையைக் காட்டிலும், ஒரு பெண்ணின் நெருக்கத்தில் திணறும் ஓர் ஆணின் தவிப்பும் ஏக்கமுமே அதிகமாக ஒலித்தது.

​தேவயான மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்தாள். அவளது இமைகளில் தேங்கியிருந்த மழைத்துளிகள் கண்ணீர்போலக் கீழே உருண்டன. சுமனின் அகன்ற மார்பும், அவனது கண்கள் தன்னிடம் தேடும் அந்த அறியப்படாத, கட்டுப்படுத்த முடியாத தீயையும் கண்டதும் அவள் நெஞ்சு திடுக்கிட்டது. தாய்மை என்ற அரியணையில் இருந்து, தான் ஒரு கணத்தில் சறுக்கி விழுந்துவிட்டோமோ என்ற பயங்கரமான குற்ற உணர்ச்சி அவளைக் கவ்வியது.

​தேவயானி : (சுமனின் கண்களைப் பார்க்க முடியாமல், தலையைக் குனிந்தபடி, குரல் அடைக்க) "சுமன்... தூ... தள்ளி நில்லுப்பா... மழை நின்னுடுச்சுல்ல... நாம்... நாம் கிளம்பலாம்..."

​அவள் கைகள் தன் விலகிய முந்தானையைத் தேடி நடுக்கத்துடன் நகர்ந்தன. ஆனால், நனைந்த புடவை கனத்து, அவளது இடுப்பு மடிப்புகளோடு ஒட்டிக் கொண்டு அவளைச் சங்கடப்படுத்தியது.

​சுமன் தன் கரங்களை மரப்பட்டையிலிருந்து மெதுவாக எடுத்தான். ஆனால் அவன் கால்கள் அகல மறுத்தன. அவனது பார்வை தேவயானியின் நனைந்த முகத்திலிருந்து, அவளது உதடுகளின் ஈரம் வழியாக, அவளது இடை மடிப்பிலும், தொப்புள் குழிக்கு மேல் ஒட்டியிருந்த மெல்லிய புடவைச் சுருக்கத்திலும் நிலைத்து நின்றது. அவன் உடலில் எழும் நரம்புகளின் முறுக்கேற்றம் அவனுக்குள்ளேயே பெரும் புயலைக் கிளப்பியது.

​சுமன் : "அம்மா... உடம்பெல்லாம் நனைஞ்சு நடுங்குது உங்களுக்கு... பைக் சாவி ... என் பாக்கெட்ல இருக்கு... ஆனா..."

​அவன் சொற்களை முடிக்கவில்லை. அவனது கை விரல்கள் தன்னிச்சையாக அவளது ஈரமான தோள்பட்டையைத் தொட முயன்று, பின் குற்ற உணர்ச்சியால் காற்றில் உறைந்து பின்வாங்கியது.
​தேவயானி தன் கைகளால் சேலையைச் சரிசெய்து, மார்பை மறைக்க முற்பட்டாள். ஆனால் அவளது உடல் இன்னும் சுமனின் நெருக்கத்தின் வெப்பத்தை நினைவில் வைத்திருந்தது. அவளது தொடை இடுக்குகளிலும் அடிவயிற்றிலும் ஒரு புதுவிதமான கூச்சமும் உணர்ச்சிப் பெருக்கும் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது.

​தேவயானி : (நடுங்கும் உதடுகளுடன்) "எனக்கு... எனக்கு ஒன்னுமில்ல சுமன். வண்டியை எடு... வீட்டுக்கு போகலாம். யாராவது பார்த்துட போறாங்க..."

​'யாராவது பார்த்துட போறாங்க' என்ற அந்த வார்த்தையில், ஒரு தமிழ் குடும்பத்துப் பெண்ணின், கௌரவத்தையும் மானத்தையும் காப்பாற்றத் துடிக்கும் தாயின் பயம் அப்பட்டமாக வெளிப்பட்டது.

​: நெடுஞ்சாலையின் ஈரம் மாறாத தார்ச்சாலை; மரத்தடியிலிருந்து பைக் நிற்கும் இடம் வரையிலான பகுதி.
ஒலி: பைக் எஞ்சினின் சீரான கர்ஜனை, காற்றை அறுத்துச் செல்லும் சத்தம், இருவரின் உறைந்த அமைதி.
வாசம்: பைக்கின் எக்ஸாஸ்ட் புகை, ஈரமான தார்ச்சாலையின் உஷ்ணம், தேவயானியின் நனைந்த உடலின் வாசனை.

​மரத்தடியை விட்டு இருவரும் விலகி நடந்தனர். அடிமேல் அடி வைத்து நடக்கும்போது தேவயானியின் கால்கள் தளர்ந்தன. அவளது நனைந்த பாவாடையும் சேலையும் கால்களைச் சுற்றிக்கொண்டு நடக்கவிடாமல் தடுத்தன. சுமன் முன்னால் நடந்தான். அவன் தோள்கள் இறுக்கமாக இருந்தன; அவனது தாடை நரம்புகள் புடைத்துக் கொண்டிருந்தன.
​இருவருக்கும் இடையே ஒரு வார்த்தை கூடப் பரிமாறப்படவில்லை. ஆனால், அந்த மௌனத்திற்குள் ஆயிரம் உரையாடல்கள், நூற்றுக்கணக்கான குற்றச்சாட்டுகள், மற்றும் விலக்க முடியாத ஈர்ப்பின் வேதனை கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்தன.
​பைக் அருகே வந்ததும், சுமன் வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தான். எஞ்சின் சத்தம் அந்த அமைதியைக் கிழித்தது.

​சுமன் : (திரும்பிப் பார்க்காமல்) "ஏறுங்கம்மா..."

​தேவயானி பைக்கில் ஏறினாள். வழக்கமாக அவள் சுமனின் தோள்களைப் பிடித்துக்கொண்டு, இயல்பான தாய்-மகனாக அமர்வாள். ஆனால் இன்று... அவள் கை விரல்கள் சுமனின் தோளைத் தொட அஞ்சின. அவனுக்கும் தனக்கும் இடையே குறைந்தது அரை அடி இடைவெளி விட்டு, பைக்கின் பின் பக்கக் கம்பியை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டு அமர்ந்தாள்.

​ஆனால், பைக் வேகம் எடுக்கும்போதெல்லாம், பிரேக் பிடிக்கும்போதெல்லாம், தேவயானியின் நனைந்த மார்பகங்களும் உடலும் சுமனின் முதுகில் வந்து பலமாக மோதின.
​ஒவ்வொரு முறை அவளது மென்மையான, சூடான உடல் தன் முதுகில் மோதும்போதும், சுமனின் நரம்புகளில் மின்சாரம் பாய்ந்தது. அவன் பைக்கின் ஹேண்டில்பாரை கை நரம்புகள் வெடிக்கும் அளவுக்கு இறுக்கிப் பிடித்தான். அவனது அடிவயிற்றில் எரக்சன் நிலை (Erection level) உச்சத்தை நோக்கி எகிறியது.
​தேவயானி தன் உடலை பின்னுக்கு இழுக்க முயன்றாள். ஆனால் பைக்கின் வேகம் அவளை மீண்டும் மீண்டும் சுமனின் முதுகோடு கொண்டு போய் மோதியது. தன் மகனின் முதுகுச் சூடு தன் மார்பில் பதியும் ஒவ்வொரு கணமும், அவளது மனசாட்சி அவளைச் சாட்டையால் அடித்தது.

​'சீ... நான் என்ன பொம்பளை? பெற்ற மகனின் முதுகில் இப்படி உராய்ந்துகொண்டிருக்கிறேனே... கடவுளே! என்னை ஏன் இந்தச் சோதனையில் தள்ளினாய்?' என்று மனதுக்குள் கதறினாள்.

​சாலையின் இருபுறமும் இருந்த மரங்கள் பின்னோக்கி ஓடின. ஆனால் அவர்களின் மனதிற்குள் இருந்த புயல் ஓயவில்லை. யதார்த்தத்தை நோக்கி அவர்கள் பயணித்துக் கொண்டிருந்தாலும், அந்த மரத்தடியில் நிகழ்ந்த உடல் நெருக்கத்தின் சோமாடிக் தடம் இருவரின் நரம்புகளிலும் அழுத்தமாகப் பதிந்திருந்தது.

வீட்டில் காய்ச்சப்படும் சாம்பாரின் வாசனை, அகல் விளக்கின் சாம்பிராணி புகை, ஈரத் துணிகளின் உஷ்ணம்.
​பைக் வீட்டின் முன்றிலில் வந்து நின்றது. சுமன் பைக்கை ஸ்டாண்ட் போட்டான். தேவயானி அவசர அவசரமாக பைக்கிலிருந்து இறங்கினாள். அவளது முந்தானை இன்னும் சரியாக மூடப்படவில்லை, தலைமுடி பாதியளவு நனைந்து, முகத்தில் ஒட்டியிருந்தது.
​வீட்டின் கதவு திறந்தே இருந்தது. வரவேற்பறையில் தேவயானியின் கணவர் ராஜ் நாளிதழைப் படித்துக் கொண்டிருந்தார்.

​ராஜ் : (செய்தித்தாளிலிருந்து கண்ணை எடுக்காமல்) "என்ன தேவயானி... இவ்வளவு நேரமா? மழை வேற பலமா பெய்யுதேனு யோசிச்சுட்டே இருந்தேன். வழியில எங்கே யாவது ஒதுங்கிட்டீங்களா?"

​அந்தக் கேள்வி தேவயானியின் நெஞ்சில் ஈட்டியாகப் பாய்ந்தது. 'ஒதுங்கிட்டீங்களா' என்ற சாதாரண வார்த்தை, அவளுக்குள் மரத்தடி நினைவுகளை மீண்டும் கிளறிவிட்டது. அவள் முகம் வெளுத்துப் போனது.

​தேவயானி : (குரலில் நடுங்குதலை மறைக்கப் போராடியபடி, முந்தானையை இறுக்கமாகப் போர்த்திக் கொண்டு) "ஆ... ஆமாங்க... பெருமழை... போக முடியல. நெடுஞ்சாலை மரத்தடியில... ஒதுங்கி நின்னோம்..."


​அவள் 'மரத்தடியில ஒதுங்கி நின்னோம்' என்று சொல்லும்போது அவளது குரல் உடைந்தது. அதை கவனியாத ராஜ் நிமிர்ந்து பார்த்தார்.

​ராஜ் : "என்ன உடம்பெல்லாம் இவ்வளவு நனைஞ்சிருக்கு? சுமன், நீயும் நனைஞ்சுட்டையா? சீக்கிரம் போய் துணியை மாத்துங்கப்பா... காய்ச்சல் வந்துடப்போகுது. தேவயானி, எனக்கு கொஞ்சம் சுடச்சுட டீ போடு..."

​சுமன் அமைதியாகத் தலையசைத்தான். அவன் தன் தாயின் முகத்தைப் பார்க்கவே இல்லை. பார்வையைத் தரையில் பதித்தபடி, தன் அறைை நோக்கி விறுவிறுவென நடந்தான். அவனது நடையில் ஒருவிதக் குழப்பமும், தன் தந்தையை நேருக்கு நேர் பார்க்க முடியாத குற்ற உணர்வும் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது.

​தேவயானி தன் கணவன் ராஜைப் பார்த்தாள். அப்பாவித்தனமாக, எதையும் அறியாமல் நாளிதழைப் படிக்கும் தன் கணவனின் முகம் அவளுக்குள் பெரும் குற்ற உணர்ச்சியை விதைத்தது.

​தேவயானி : (உள்ளுக்குள் வெடிக்கும் புயலை மறைத்துக்கொண்டு) "இதோ... போய் துணியை மாத்திட்டு டீ போட்டுத் தர்றேங்க..."

​அவள் தன் அறையை நோக்கி நடக்கும்போது, கால்கள் பின்னின. அவளது சேலையின் ஈரமும், மனதின் பாரமும் அவளைக் கீழே தள்ளுவது போல் இருந்தது. சுமனின் அறைக்கதவு மெல்ல மூடும் சத்தம் கேட்டது. தாய்-மகன் இருவரும் தங்களின் இரட்டை அடையாளச் சிக்கலில் (Dual Identity Tension) மாட்டிக்கொண்டு, குடும்பத்தின் முன் இயல்பாக நடிக்க முயலும் அந்தத் தருணம், கொடூரமான நரகமாக மாறியிருந்தது.

.
​மதிய உணவுக்குப் பின், ராஜ் வேலை விஷயமாக வெளியே சென்றிருந்தார். வீடு முற்றிலும் அமைதியானது. சுமன் தன் அறையிலேயே முடங்கிக்கொண்டான்.

​தேவயானி தன் அறைக்குள் நுழைந்து, கதவை மெல்ல மூடினாள். தாழ்ப்பாளிடும்போது அவளது கைகள் நடுங்கின.

​அறையின் தனிமை கிடைத்த அடுத்த வினாடி, அதுவரை அவள் அணிந்திருந்த 'இயல்பான தாய்' என்ற முகமூடி கழன்று விழுந்தது. அறைக்குள் இருந்த கண்ணாடியின் முன் போய் நின்றாள்.

​கண்ணாடியில் தெரிந்த தன் உருவத்தைக் கண்டு அவளே அதிர்ந்து போனாள். கலைந்த தலைமுடி, கசங்கிய சேலை, ஆங்காங்கே நனைந்து உடலோடு ஒட்டியிருந்த ஜாக்கெட், சிவந்த கண்கள்... அவளது உதடுகள் இன்னும் சுமனின் உடலின் வெப்பத்தைச் சுமந்துகொண்டிருப்பது போலத் தோன்றியது.

​கடந்த சில மணி நேர நிகழ்வுகள் அவளது நினைவில் அலைமோதின.
​அந்த மரத்தடி... சுமன் தன் மீது சாய்ந்தது... அவனது மூச்சுக்காற்று தன் கழுத்தில் பட்டது... அவனது கைகள் தன் இடுப்பை உரசியது... அவனது ஆண்மையின் விறைப்பு தன் அடிவயிற்றில் அழுத்தியது... அதைவிடக் கொடூரம், அந்த நொடியில் தனக்குள் எழுந்த அந்தத் தடுக்க முடியாத, அசிங்கமான இச்சையின் கிளர்ச்சி!
​தேவயானி : (தன் நெஞ்சில் கையை வைத்துக்கொண்டு, சுவரில் சாய்ந்தபடி மெல்ல முனகினாள்) "கடவுளே... நான் என்ன காரியம் பண்ணிட்டேன்? அவன் என் பையன்... நான் அவனைப் பெத்த தாய்! எனக்கு போய் எப்படி அந்த உணர்ச்சி வந்துச்சு? நான் பொம்பளையா இல்ல அரக்கியா?"
​அவள் தன் தொடையை பலமாக கிள்ளி சுய வ his துன்புறுத்தலுக்கு உள்ளாக்கிக் கொண்டாள்.

​"சீ... என் உடம்பு ஏன் அப்படி சிலிர்த்தது? அவன் என் இடுப்பை தொட்டப்ப நான் ஏன் அவனை அடிச்சு தள்ளிட்டு வரல? ஏன் அமைதியா நின்னேன்? ஐயோ... என் மானம் போச்சே... என் தாலி பாழா போச்சே..."

​அவளது மனசாட்சி அவளைக் கிழித்தெறிந்தது. ஒருபுறம் ஒரு தமிழ் குடும்பத்தின் ஒழுக்கமான, பண்பாடான தாய்மை; மறுபுறம், பல வருடங்களாக அடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த, ஒரு வாலிப மகனின் தற்செயலான தொடுதலால் விழித்துக் கொண்ட ரகசிய பெண்மை உணர்ச்சி. இந்த இரண்டுக்கும் இடையேயான போராட்டம் அவளைப் பைத்தியமாக்கியது.

​அவளால் மூச்சு விட முடியாமல் திணறினாள். அறை வெப்பமாக மாறியது. அவளது நனைந்த உடலிலிருந்து வியர்வை வழிந்தோடியது. அடிவயிற்றில் மீண்டும் ஒரு புதுவிதமான கூச்சல், ஒரு குற்ற உணர்வு கலந்த சுகமான கிளர்ச்சி எட்டிப் பார்த்தது. அதை நினைக்க நினைக்க அவளுக்குத் தன் மீதே அருவருப்பு மேலிட்டது.

திடீரெனக் கேட்கும் 'டக்... டக்... டக்...' என்ற கதவு தட்டும் சத்தம்.
​தேவயானியால் தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியவிலை. அவளது முழங்கால்கள் தளர்ந்தன. படுக்கையறையின் சுவரில் அப்படியே வழுக்கிக் கொண்டு கீழே தரையில் அமர்ந்தாள்.

​தன் இரண்டு கைகளாலும் முகத்தைப் பொத்திக்கொண்டாள். தண்ணீர் அவளது விரல்களுக்கிடையே வழிந்து, அவளது சேலை முந்தானையில் நனைந்தது.

​தேவயானி : (உரக்கக் கத்த முடியாமல், தொண்டை அடைக்க, கதறி அழுதபடி) "நான் என்ன செய்துவிட்டேன்? கடவுளே... நான் என்ன செய்துவிட்டேன்? என் மகனுக்கே நான் துரோகம் பண்ணிட்டேனா? என் புருஷனுக்குத் துரோகம் பண்ணிட்டேனா? இந்த உடம்பு ஏன் இப்படி துடிச்சது? நான் இனி எப்படி சுமன் முகத்தைப் பார்ப்பேன்? அவன் என்னை என்ன நினைப்பான்?"

​அவளது கதறல் அந்த அறையின் நான்கு சுவர்களுக்குள்ளும் எதிரொலித்தது. தான் ஒரு தாயாகத் தோற்றுவிட்டதாகக் கருதி, தன் நெஞ்சில் அடித்துக் கொண்டு அழுதாள். அவளது முழு உடலும் நடுக்கத்தில் அதிரத் தொடங்கியது.

​அந்த வினாடி...
​'டக்... டக்... டக்...'

​படுக்கையறையின் கதவு தட்டப்படும் சத்தம் திடீரெனக் கேட்டது!
​தேவயானியின் அழுகை அப்படியே தொண்டையிலேயே உறைந்துபோனது. அவளது இதயத் துடிப்பு ஒரு கணம் நின்று நிதானித்து, பின் எகிறி அடித்தது.

​அவள் தன் முகத்திலிருந்து கைகளை எடுத்தாள். கண்கள் அதிர்ச்சியிலும் பயத்திலும் அகல விரிந்தன. மூச்சுப் பேச்சு இல்லாமல் உறைந்துபோனாள்.

​'யார் அது? கதவைத் தட்டுவது யார்? ராஜா? அவர் வெளியே போனாரே... ஒருவேளை திரும்பி வந்துட்டாரா? அல்லது... சுமனா?'

​சுமன் கதவின் வெளியே நிற்கிறான் என்ற எண்ணம் வந்ததும் அவளது நரம்புகள் அனைத்தும் விறைத்தன. மரத்தடி நெருக்கத்திற்குப் பிறகு, தனியாக இருக்கும் போது அவன் தன் அறைக்கதவைத் தட்டுகிறான் என்றால்... அவன் என்ன சொல்ல வரப்போகிறான்? அல்லது என்ன செய்ய வரப்போகிறான்?
​கதவு மீண்டும் மெதுவாகத் தட்டப்பட்டது.

​'டக்... டக்...'

​தேவயானி பயத்திலும், அதிர்ச்சியிலும், குற்ற உணர்ச்சியிலும் நடுங்கியபடி, சுவரில் சாய்ந்தவாறே கதவை நோக்கித் தன் பார்வையைத் திருப்பினாள். அவளது முகம் வெளுத்து, உதடுகள் 'யார்...' என்று கேட்கக்கூட முடியாமல் மௌனமாக நடுங்கின!

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 9:

கதவில் பட்ட விரல்களின் அதிர்வு, தேவயானியின் நெஞ்சுக் கூட்டிற்குள் இடியாக இறங்கியது. தரையில் சுவரோரம் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்த அவளது உடல் அப்படியே விறைத்துப் போனது.

​அவளது உதடுகள் நடுக்கத்தில் லேசாகத் திறந்தன. கண்கள் பயத்தில் அகல விரிந்து, மூடிய மரக்கதவின் தாழ்ப்பாளையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. மழையில் நனைந்த தலைமுடி கலைந்து, அவளது கன்னங்களில் ஈரமாக ஒட்டியிருந்தது. மார்பில் கிடந்த பச்சை நிறப் புடவையின் முந்தானை நெகிழ்ந்து, அவளது அடிவயிற்றின் நடுக்கத்தை அப்பட்டமாகக் காட்டிக் கொண்டிருந்தது.
​கதவுக்குப் பின்னாலிருந்து மீண்டும் அந்தச் சத்தம் கேட்டது.

​'தொக்... தொக்...'

​தேவயானி : (தொண்டை வறண்டு, மிக மெல்லிய முணுமுணுப்பாக) "யா... யாரு அங்கே? சுமன்... நீயாப்பா?"

​அவள் குரல் வெளியே கேட்காத அளவுக்கு மிகவும் பலவீனமாக, பயத்தின் உச்சத்தில் உடைந்து ஒலித்தது. கைகளால் தரையை பலமாக அழுத்திக் கொண்டு மெல்ல எழுந்து நிற்க முயன்றாள். ஆனால் அவளது முழங்கால்கள் நடுங்கி மீண்டும் தளர்ந்தன.

​கதவின் வெளிப்பக்கத்திலிருந்து ஒரு கனத்த மூச்சுக்காற்றின் சத்தம் கேட்டது. அது ராஜ் இல்லை என்பது தேவயானிக்கு நன்றாகவே புரிந்தது. ராஜ் கதவைத் தட்டினால் உரத்த குரலில் 'தேவயானி, கதவைத் திற' என்று கூப்பிடுவார். ஆனால் இந்த மெல்லிய, நாகரீகமான, அதே சமயம் அழுத்தமான தட்டுதல்... அது சுமனுடையது மட்டுமே!

​சுமன் : (கதவோரம் தன் முகத்தை வைத்து, தாழ்ந்த குரலில்) "அம்மா... கதவைத் திறங்கம்மா... நான் தான்..."
​சுமனின் குரல் கதவின் மரக்கட்டையைத் தாண்டி அவளது செவிகளில் விழுந்ததும், தேவயானியின் உடம்பில் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது.

​மரத்தடியில் தன் உடலோடு உடலாக உரசிய அதே மகனின் குரல்! பைக்கில் வரும்போது தன் மார்பின் சூட்டை தன் முதுகில் தாங்கிய அதே வாலிபனின் குரல்!

​தேவயானி தன் நெஞ்சில் கையை வைத்துக்கொண்டாள். அவளது இதயத் துடிப்பு நிமிடத்திற்கு நூறு முறைக்கு மேல் அடித்தது. தன் மகனை எப்படி நேருக்கு நேர் சந்திப்பது? அவனது கண்களை எப்படிப் பார்ப்பது? அவனிடம் என்ன பேசுவது?

​தேவயானி : (உள் குரலில் கதறியபடி) 'கடவுளே... இவன் எதுக்கு இப்போ என் அறைக்கு முன்னாடி வந்து நிக்கிறான்? அந்த மரத்தடியில நடந்ததை பத்தி பேசப் போறானா? இல்ல... இல்ல... என்னால அவன் முகத்தைப் பார்க்கவே முடியாதே!'

​சுமன் : (மீண்டும் மெதுவாக, ஆனால் உறுதியான தொனியில்) "அம்மா... கதவை லாக் பண்ணியிருக்கீங்க... கதவைத் திறங்க. உங்ககிட்ட ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும்."

​தேவயானி சுவரைப் பிடித்துக்கொண்டு மெதுவாக எழுந்து நின்றாள். அவளது சேலையை அவசர அவசரமாகச் சரிசெய்து, மார்பையும் தோளையும் இறுக்கமாகப் போர்த்திக் கொண்டாள். அவளது கைகள் நடுங்கிக் கொண்டே இருந்தன.

​அடிமேல் அடி வைத்து கதவை நோக்கி நடந்தாள். ஒவ்வொரு அடியும் அவளுக்கு நரக வேதனையாக இருந்தது. கதவின் தாழ்ப்பாளைத் தொட அவளது கை விரல்கள் தயங்கின. பித்தளைத் தாழ்ப்பாள் அவளது விரல் நுனியில் சில்லென்று பட்டது.

​தேவயானி : (கதவைத் திறக்காமல், கதவோரம் சாய்ந்தபடி) "சுமன்... எனக்கு... எனக்கு உடம்பு முடியலப்பா... கொஞ்சம் தலை வலிக்குது. அப்புறம் பேசலாமே..."

​சுமன் : (வெளியே சற்று நேரம் மௌனமாக நின்றுவிட்டு) "அம்மா... ராஜ் அப்பா ஹாலில் இல்ல... அவர் வெளியே கடைக்கு போயிருக்கார். தயவுசெஞ்சு கதவைத் திறங்க. நான் உங்ககிட்ட பேசியே ஆகணும்."

​ராஜ் வீட்டில் இல்லை என்ற வார்த்தை தேவயானியின் பயத்தை இரட்டிப்பாக்கியது. வீட்டில் வேறு யாருமில்லை! இந்தத் தனிமையில், இந்த அடைபட்ட அறைவாசலில் சுமனை எதிர்கொள்வது அவளுக்கு மிகப்பெரிய உளவியல் போராட்டமாக மாறியது.

​சுமனின் உடலில் அடிக்கும் வியர்வை மற்றும் மைல்ட் பாடி ஸ்ப்ரே வாசம், தேவயானியின் ஈரக் கூந்தலின் மல்லிகைப் பூ வாசம்.
​தேவயானி நடுங்கும் கைகளால் தாழ்ப்பாளை மெல்ல உயர்த்தினாள். 'கீச்' என்ற மெல்லிய சத்தத்துடன் கதவு லேசாகத் திறந்தது.
​அவள் கதவை முழுமையாகத் திறக்கவில்லை. கதவின் இடுக்கில் பாதி முகம் மட்டும் தெரியும்படி நின்று கொண்டு, சுமனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.
​எதிரே சுமன் நின்றிருந்தான். அவன் சட்டையின் மேல் பொத்தான்கள் இரண்டும் கழற்றப்பட்டிருந்தன. அவனது தலைமுடி இன்னும் லேசான ஈரத்துடன் கலைந்திருந்தது. அவனது கண்கள் தேவயானியின் கலங்கிய முகத்தையும், அவளது சிவந்த கண்களையும், கசங்கிய சேலையையும் ஊடுருவிப் பார்த்தன.

​தேவயானி அவனது பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் உடனே தன் பார்வையைக் கீழே திருப்பிக் கொண்டாள். அவளது தாடை நரம்புகள் துடித்தன.

​தேவயானி : (தடுமாற்றத்துடன்) "என்ன... என்னப்பா சுமன்? என்ன வேணும்? அப்பா வெளியே போயிருக்காரா?"

​சுமன் கதவின் மரச்சட்டத்தில் தன் கையை வைத்தான். அவனது விரல்கள் கதவை லேசாகத் தள்ளி அகலப்படுத்த முயன்றன. ஆனால் தேவயானி கதவைப் பிடித்துக்கொண்டு உள்ளேயே நின்றாள்.

​சுமன் : (மிகவும் தாழ்ந்த, கண்டிப்பும் பாசமும் கலந்த குரலில்) "அம்மா... முதல்ல அமைதியா இருங்க. ஏன் இப்படி நடுங்குறீங்க? கண்ணெல்லாம் சிவந்திருக்கு... அழுதுட்டு இருந்தீங்களா?"

​தேவயானி : (தலையை வேகமாக ஆட்டி) "இல்ல... இல்லப்பா... கண்ணுல தூசி விழுந்திடுச்சு... வேற ஒன்னுமில்ல... நீ... நீ ஏன் இப்போ வந்த?"

​சுமன் தன் தாயின் பொய்களை எளிதாகக் கண்டுபிடித்துவிட்டான். அவளது முகத்தில் தெரியும் குற்ற உணர்ச்சியும், மரத்தடி நினைவுகளின் தாக்கம் தந்த பயமும் அவனுக்கு நன்றாகவே புரிந்தது. அவன் சற்று முன்னால் நகர்ந்து, தேவயானியின் மிக அருகில் வந்தான்.

​அவன் உடலின் சூடும், அவனது ஆண்மை நிறைந்த வாசமும் மீண்டும் தேவயானியின் நாசியைத் தொட்டது. அவளது அடிவயிற்றில் மீண்டும் ஒரு சிறிய கூச்சமும் சிலிர்ப்பும் மின்னல் போலப் பாய்ந்தது. அவள் உடனே அரை அடி பின்னுக்கு நகர்ந்தாள்.

​சுமன் : (அவளது பயத்தைப் புரிந்து கொண்டு, குரலைக் கூர்மையாக்கி) "அம்மா... நான் சொல்றத நல்லாக் கேளுங்க. அந்த நெடுஞ்சாலை மரத்தடியில நடந்ததை பத்தியோ... இல்ல அதுக்கு முன்னாடி நடந்த அந்த மர்ம மனிதன் சம்பவத்தைப் பத்தியோ... நீங்க யாரிட்டயும் மூச்சு விடக்கூடாது. முக்கியமா ராஜ் அப்பாக்கிட்ட எதுவும் சொல்லக் கூடாது!"

​தேவயானி அதிர்ச்சியுடன் நிமிர்ந்து சுமனின் கண்களைப் பார்த்தாள். அவனது குரலில் இருந்த அந்த உறுதியும், தன்னை பாதுகாப்பதைப் போன்ற கண்டிப்பும் அவளை வியப்பில் ஆழ்த்தியது.

​தேவயானி : "சுமன்... அது... அது வந்து..."

​சுமன் : (அவள் சொற்களைத் தடுத்து) "அம்மா, நான் சொல்றதைப் புரிஞ்சுக்கோங்க. அப்பாக்கிட்ட இதைப் பத்திப் பேசினா தேவையில்லாத சந்தேகங்கள் வரும். குடும்பத்துல பெரிய பிரச்சனை ஆகும். அந்த மரத்தடியில ஒதுங்கினது தற்செயலா நடந்த மழை அசம்பாவிதம்... அவ்வளவுதான். அதை மனசுல போட்டு குழப்பிக்காதீங்க."

​அவன் 'தற்செயலா நடந்த மழை அசம்பாவிதம்' என்று சொன்னாலும், அவனது கண்கள் தேவயானியின் நனைந்த இடுப்பு மடிப்புகளையும், அவளது மார்பில் ஒட்டியிருந்த சேலையையும் ஒரு கணம் பார்த்து மீண்டன. அந்தப் பார்வையில் ஒரு ரகசிய உடன்பாடும், அடக்கப்பட்ட ஈர்ப்பும் மறைந்திருந்தது.

​தேவயானி : (உதடுகளைக் கடித்தபடி, குரல் தழுதழுக்க) "சுமன்... நாம... நாம பண்ணது தப்புப்பா... நான் உன் அம்மா... நீ என் பையன்... எனக்கு பயமா இருக்குடா..."

​சுமன் அவளது தோளைத் தொடக் கையை உயர்த்தினான். ஆனால் தேவயானி சட்டென்று பின்வாங்கியதைப் பார்த்து, கையை மெதுவாகக் கீழே இறக்கிக் கொண்டான்.

​சுமன் : (அமைதியான, திடமான குரலில்) "அம்மா! தேவையில்லாம எதையும் யோசிச்சு உடம்பைக் கெடுத்துக்காதீங்க. எது நடந்தாலும் நான் பார்த்துக்கிறேன். நீங்க இயல்பா இருங்க. இப்போ போய் முகத்தைக் கழுவிட்டு வாங்க. அப்பா வந்துடப்போறாரு."

​சுமனின் அந்த ஆளுமைமிக்க பேச்சு, தேவயானியின் குழப்பமான மனதிற்கு ஒரு சிறிய ஆறுதலைத் தந்தாலும், தாய்-மகன் இடையே உருவான அந்த புதிய ரகசியப் பிணைப்பு (Secret Bonding) அவளது மனசாட்சியை மேலும் அழுத்தத் தொடங்கியது.

​ .
​சுமன் இன்னும் தேவயானியின் அறை வாசலில் நின்று அவளிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தான். தேவயானி கதவோரம் நின்று அவனைப் பார்த்துத் தலையசைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.
​அப்போது... வீட்டின் பிரதான கதவின் தாழ்ப்பாள் திறக்கப்படும் சத்தம் கேட்டது!

​'கிரீச்... படாக்!'

​தேவயானியின் நெஞ்சு திடுக்கிட்டது. சுமன் சட்டென்று திரும்பி ஹாலைப் பார்த்தான். இருவரும் ஒரு கணம் உறைந்து போயினர்.

​ராஜ் கையிலிருந்த ஒரு பிளாஸ்டிக் பையுடன் உள்ளே நுழைந்தார். அவனது காலணிகளைக் கழற்றி ஓரமாகப் போட்டவர், ஹாலின் நடுவே நின்று தன் சட்டையின் மேல் பொத்தானைக் கழற்றினார்.

​ராஜ் : (உரத்த குரலில்) "தேவயானி! சுமன்! எங்கேப்பா இருக்கீங்க ரெண்டு பேரும்?"

​சுமன் நொடிப் பொழுதில் தன்னைச் சமாளித்துக் கொண்டான். தேவயானியைப் பார்த்து ஒரு எச்சரிக்கைப் பார்வையை வீசிவிட்டு, இயல்பாக நடப்பது போல ஹாலை நோக்கி நடந்தான்.

​சுமன் : (சாதாரணமாக) "இதோ இருக்கேன் அப்பா... அம்மாவுக்குத் தலைவலின்னு சொன்னாங்க, அதான் மாத்திரை எதுவும் வேணுமான்னு கேட்க வந்தேன்."

​தேவயானி தன் அறைக்குள் இருந்து மெதுவாக வெளியே வந்தாள். அவளது முகம் இன்னும் வெளுத்துத் தான் இருந்தது. ஆனால் தன் கணவன் முன் தன் நடுக்கத்தைக் காட்டக் கூடாது என்பதில் தீவிரமாக இருந்தாள். முந்தானையை நன்றாக இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டு ஹாலிற்கு வந்தாள்.

​ராஜ் தன் மனைவியைப் பார்த்தார். அவளது கலங்கிய கண்களும், கலைந்த தலைமுடியும் அவருக்குச் சற்று விசித்திரமாகத் தெரிந்தன.

​ராஜ் : (நெற்றியைச் சுருக்கி, தேவயானியின் அருகில் வந்து) "என்ன தேவயானி... உடம்பு சரியில்லையா? முகம் ஒரு மாதிரியா இருக்கு? மழையில நனைஞ்சதுல காய்ச்சல் எதுவும் அடிக்குதா என்ன?"

​ராஜ் தன் கையை நீட்டி தேவயானியின் நெற்றியைத் தொட்டுப் பார்க்க முயன்றார்.

​அந்த வினாடி... தேவயானி அறியாமல் ஒரு அடி பின்னுக்கு நகர்ந்தாள்!
​தன் கணவனின் கரங்கள் தன் நெற்றியைத் தொடுவதைக் கூட அவளால் தாங்க முடியவில்லை. சுமனின் தொடுதலும், அவன் உடலின் நெருக்கமும் இன்னும் தன் உடலில் பதிந்திருக்கும் போது, தன் கணவன் தன்னைத் தொடுவது அவளுக்குப் பெரும் குற்ற உணர்ச்சியைக் கொடுத்தது.

​ராஜ் வியப்புடன் தன் கையை இறக்கினார்.

​ராஜ் : "என்ன தேவயானி... என்னாச்சு? ஏன் இப்படி பயந்து விலகுற?"

​தேவயானி : (தடுமாறி, குரலைச் சரிசெய்து) "இ... இல்லங்க... ஒன்னுமில்லை. உடம்பெல்லாம் ஒரே வேர்வை... அதான் தொடாடீங்கன்னு... தலை கொஞ்சம் கனமா இருக்கு, வேற ஒன்னுமில்லைங்க..."

​சுமன் ஓரமாக நின்று தன் தந்தையின் முகத்தையும், தாயின் தடுமாற்றத்தையும் கூர்மையாகக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது தாடை நரம்புகள் இறுக்கமடைந்தன. சூழல் கைமீறிப் போய்விடுமோ என்ற ஆபத்தை அவன் உணர்ந்தான்.

​சுமன் : (குறுக்கிட்டு) "ஆமா அப்பா... மழையில நல்லா நனைஞ்சுட்டாங்கல்ல... அதான் தலைபாரம். அம்மா போய் கொஞ்சம் நேரம் தூங்கி எழுந்தா சரியாயிடும். நீங்க போய் கை கால் கழுவிட்டு வாங்க, நான் டீ போட்டுத் தர்றேன்."

​ராஜ் தன் மகனைப் பார்த்துத் தலையசைத்தார். அவனுக்குத் தன் குடும்பத்தின் மீது இருக்கும் அக்கறையைக் கண்டு மனதிற்குள் பெருமைப்பட்டுக் கொண்டார்.

​ராஜ் : "சரிப்பா சுமன்... நீயும் நனைஞ்சிருக்க, பாத்துக்கோ. தேவயானி, நீ போய் படுத்துக்கோ... சமையல் வேலையெல்லாம் அப்புறம் பாத்துக்கலாம்."

​ராஜ் சமையலறையை நோக்கி நடக்க, தேவயானி சுமனை ஒருமுறை ஏறிட்டாள். சுமனின் பார்வையில், 'நான் நிலைமையைச் சமாளித்துவிட்டேன்' என்ற ஒரு வெற்றி மிதப்பும், 'ஜாக்கிரதையாக இரு' என்ற எச்சரிக்கையும் கலந்திருந்தது.
​தேவயானி எதுவும் பேசாமல் தன் அறைக்குத் திரும்பினாள். அவளது இதயம் இன்னும் படபடவென்று அடித்துக் கொண்டிருந்தது.

​ நனைந்த துணிகளின் உஷ்ணமான ஈரம், குளியலறை ஃபினாயில் வாசம்.
​அறைக்குள் நுழைந்த தேவயானி கதவை மெல்ல மூடித் தாழ்ப்பாளிட்டாள். இம்முறை தாழ்ப்பாளிடும் போது அவளது கைகளில் ஒருவித வெறித்தனமான அழுத்தம் இருந்தது.
​வீட்டில் ராஜ் இருக்கிறார். சுமன் இருக்கிறான். ஆனால் தேவயானியின் மனதிற்குள் ஒரு பெரும் நரக நெருப்பு எரிந்து கொண்டிருந்தது.

​தன் உடலில் படிந்திருக்கும் சுமனின் தொடுதலின் தடம், அவனது வியர்வை வாசம், அவனது ஆண்மையின் சூடு... இவை அனைத்தையும் தன் உடலிலிருந்து உடனடியாக அகற்றி எறிய வேண்டும் என்ற வெறி அவளுக்குள் எழுந்தது.

​தேவயானி : (தன்னிச்சையாகத் தன் தோள்களையும் இடுப்பையும் தேய்த்தபடி) "சீ... இந்த உடம்பு அழுக்காயிடுச்சு... என் மகனோட தொடுதல் இந்த உடம்புல ஒட்டியிருக்கு... இதை நான் கழுவியே ஆகணும்! இந்த அருவருப்பை நான் போக்கியே ஆகணும்!"

​அவள் தன் சேலையின் முந்தானையைக் கழற்றிப் போட்டாள். கசங்கிய பச்சை நிறச் பட்டுச் சேலை தரையில் சுருண்டு விழுந்தது. அதைத் தொடர்ந்து அவளது பாவாடையையும், உடலோடு ஒட்டிப்போயிருந்த ஜாக்கெட் (Blouse)-ஐயும் கழற்றினாள்.

​கண்ணாடியின் முன் நின்றாள்.
​அவளது பருத்த, கனிந்த மார்பகங்கள், அகன்ற இடுப்பு மடிப்புகள், தொப்புள் குழி... எல்லாமே கண்ணாடியில் தெரிந்தன. மரத்தடியில் சுமனின் கைகள் உரசிய அந்த இடுப்புப் பகுதியில் லேசான சிவந்த தடம் இருப்பது போல அவளுக்குத் தோன்றியது.

​அவளது கண்கள் மீண்டும் கலங்கின.

​தேவயானி : (தன் இடுப்பைக் கைகளால் பலமாகக் கீறித் தேய்த்தபடி) "போயிடு... இந்தத் தடம் போயிடு... நான் ஒரு பத்தின பொம்பளை... என் புருஷனுக்கு மட்டுமே சொந்தமானவ... நான் ஏன் இப்படி ஆனேன்?"

​அவள் தன் கைகளால் தன் உடலைத் தானே தண்டித்துக் கொண்டாள். நகங்கள் பட்டு அவளது இடுப்பில் சிவப்புத் கோடுகள் விழுந்தன.
​குளியலறையின் கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்தாள். பக்கெட்டில் நீரை நிரப்பக் குழாயைத் திருப்பினாள். தண்ணீர் சலசலவென்று பக்கெட்டில் விழத் தொடங்கியது.

​சில்லென்ற அந்தத் தண்ணீர் தன் உடலின் மீதும், மனதின் மீதும் இருக்கும் கொதிப்பைக் குறைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில், தேவயானி குளிக்கத் தயாரானாள்.
.
​தேவயானி பிளாஸ்டிக் சொம்பால் சில்லென்ற தண்ணீரை மொண்டு தன் தலையில் ஊற்றினாள்.

​'சளக்!'

​சில்லென்ற நீர் அவளது தலைமுடியில் பட்டு, முகத்தின் வழியாக, கழுத்து வளைவுகளில் உருண்டு, அவளது பருத்த மார்பகங்களின் நடுவே வழிந்து கீழே இறங்கியது.

​அவள் கண்களை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டாள். ஆனால், நீர் உடலை நனைக்க நனைக்க... நினைவுகள் அவளை மீண்டும் சுட்டெரித்தன!

​மரத்தடியின் ஈரம்... சுமனின் சூடான மூச்சுக்காற்று அவளது கழுத்தில் பட்டது... அவனது அகன்ற மார்பு தன் மீது அழுந்தியது... அவளது அடிவயிற்றில் பாய்ந்த அந்தத் தடுக்க முடியாத காமக் கிளர்ச்சி!

​தண்ணீர் ஊற்ற ஊற்ற, அந்த நினைவுகள் அழியாமல் மேலும் தெளிவாகின. அவளது உடல் சில்லென்ற நீரில் நனைந்தாலும், அவளது நரம்புகளுக்குள் ஒரு புதுவிதமான சூடு கொதித்தது. அவளது காம்புகள் விறைத்தன. அடிவயிற்றில் ஒரு மெல்லிய சுகமான வலி மீண்டும் தோன்றியது.

​தேவயானி : (கண்களை மூடி, தலையை ஆட்டியபடி) "வேண்டாம்... வேண்டாம்... கடவுளே! தண்ணி ஊத்தினாலும் அந்த உணர்ச்சி போகலையே... நான் என்ன செய்வேன்?"

​அவள் சோப்பை எடுத்துத் தன் உடம்பெங்கும் வெறித்தனமாகத் தேய்த்தாள். தன் மார்பிலும், இடுப்பிலும், தொடை இடுக்குகளிலும் சோப்பு நுரையை அள்ளிப் பூசி, அழுக்கைப்போக்குவது போலத் தேய்த்தாள். ஆனால் அவளது கைகளின் தொடுதலே அவளுக்கு சுமனின் தொடுதலை நினைவூட்டியது.
​அவள் மீண்டும் ஒரு சொம்பு தண்ணீரை முகத்தில் ஊற்றிக் கொண்டாள். கண்கள் நீரால் நிறைந்திருந்தன.
​அந்த வினாடி…

​குளியலறைக் கதவுக்கு வெளியே... மிக மிக மெல்லிய காலடிச் சத்தம் கேட்டது!

​'சலக்... சலக்...'

​யாரோ குளியலறை வாசலுக்கு வந்து நிற்கும் சத்தம்!

​தேவயானியின உடம்பில் இருந்த சோப்பு நுரை உறைந்தது. அவளது மூச்சு நின்றுபோனது. தலையிலிருந்து தண்ணீர் சொட்டுச் சொட்டாக வழிந்து அவளது இமைகளில் விழுந்தது.
​அவள் கண்களை மெதுவாகத் திறந்தாள்.

​குளியலறையின் மரக்கதவின் கீழே இருக்கும் சிறிய இடைவெளி வழியே... ஒரு ஜோடி கால்களின் நிழல் தெரியத் தொடங்கியது!

​அது ராஜின் கால்களா? அல்லது... சுமனா? அல்லது கதவைத் தட்டி எச்சரித்த அந்தப் புதிய ஆபத்தா?

​தேவயானி தண்ணீர் சொட்டும் முகத்துடன், பயத்திலும் அதிர்ச்சியிலும் உறைந்துபோய், குளியலறைக் கதவையே வெறித்துப் பார்த்தாள்!

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 10:

மாலை 4:05.
​குளியலறைக் கதவின் கீழே தெரிந்த அந்த நிழலைக் கண்டு தேவயானியின் இதயம் தொண்டைக்குழி வரை எகிறி அடித்தது. ஆனால், வெளியே நின்றிருந்த காலடிகள் மெதுவாக நகர்ந்து ஹாலை நோக்கிச் செல்லும் சத்தம் கேட்ட பிறகுதான், அவளது உறைந்துபோன மூச்சு மெல்ல வெளிவந்தது.

​வெளியே சென்றது ராஜாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று அவள் மனதைத் தேற்றிக் கொண்டாள். ஆனால், அவளுக்குள் இருந்த பதற்றமும், கடந்த இரவின் மர்ம மனிதனின் அச்சமும், மதிய நேரத்தில் சுமனுடன் நெடுஞ்சாலை மரத்தடியில் நடந்த அந்தத் தடுக்க முடியாத உடல் உராய்வின் நினைவுகளும் அவளது மூளையை அடியோடு பிசைந்து கொண்டிருந்தன.

​தேவயானி தன் கலங்கிய கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டாள். உடம்பெல்லாம் நடுங்கியது.

​தேவயானி : (தன்னிச்சையாக முணுமுணுத்தபடி) "கடவுளே... என் மனசு ஏன் இப்படி அலையுது? உடம்பெல்லாம் ஒரே உஷ்ணமா எரியுதே... இந்த நினைவுகளை கழுவாம என்னால நிம்மதியா இருக்க முடியாது..."

​அவள் குழாயைத் திருப்பித் தண்ணீரைப் பக்கெட்டில் நிரப்பத் தொடங்கினாள். சலசலவென்று தண்ணீர் விழும் சத்தம் அந்தச் சிறிய குளியலறையை நிரப்பியது.
​அவளது மனக் குழப்பமும், கைகால்களில் இருந்த நடுக்கமும் அவளது கவனத்தைச் சிதறடித்தன. அவசரத்திலும், தாங்க முடியாத மன உளைச்சலிலும் குளியலறைக்குள் நுழைந்த தேவயானி, வழக்கமாகப் போடும் பித்தளைத் தாழ்ப்பாளைப் பூட்டத் தவறிவிட்டாள்!

​கதவு பூட்டப்படாமல், பிளாஸ்டிக் கதவின் ஓரம் லேசாக மரச்சட்டத்தில் உரசியபடி, அரை மில்லிமீட்டர் இடைவெளியில் சாதாரணமாக மூடி மட்டுமே இருந்தது. ஒரு சிறிய தள்ளல் பட்டால் போதும்... கதவு முற்றிலும் திறந்துவிடும் நிலையில் இருந்தது.
​அந்த ஆபத்தை உணராத தேவயானி, தன் உடலிலிருக்கும் உடைகளைக் கழற்றத் தொடங்கினாள்.

​தோளிலிருந்த நனைந்த முந்தானையை நழுவவிட்டாள். பச்சை நிறப் பட்டுச் சேலை சுருண்டு தரையில் விழுந்தது. தொடர்ந்து அவளது இறுக்கமான ஜாக்கெட் கொக்கிகளை நடுங்கும் விரல்களால் கழற்றினாள். பருத்த, கனிந்த மார் மடிப்புகள் விடுதலையாகி வெளிவந்தன. பாவாடையின் நாடாவை அவிழ்த்து, அதையும் கீழே நழுவவிட்டாள்.
​இப்போது அவள் தன் உடலில் ஒரு நூலிழை கூட இல்லாமல், முழு நிர்வாணமாகக் கண்ணாடியின் முன் நின்றாள்.

​சுமனின் கைகள் உரசிய இடுப்பு மடிப்பு, அவனது மார்பு அழுந்திய பருத்த முலைகள், உடலின் வளைவுகள்... எல்லாவற்றிலும் தண்ணீரை அள்ளி ஊற்றிக் கழுவ வேண்டும் என்ற வெறி அவளுக்குள் எழும்பியது. சொம்பை எடுத்து பக்கெட்டிலிருந்து சில்லென்ற நீரை மொண்டு, தன் தலையில் ஊற்றிக் கொண்டாள்.

​​தன் அறையில் கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டிருந்த சுமனுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. கண்ணை மூடினால் மரத்தடியில் தன் தாய் தேவயானியின் நனைந்த இடுப்பைத் தொட்ட உணர்வும், அவளது ஈரமான உடலின் வாசனையும் அவனது நரம்புகளைச் சுட வைத்தன.

​அடிவயிற்றில் எரக்சன் நிலை (Erection level) குறையாமல், ஒருவிதக் கொதிப்புடன் எழுந்து அமர்ந்தான்.

​சுமன் : (தன் நெற்றியைத் தேய்த்தபடி) "சே... என்னால கட்டுப்படுத்தவே முடியலையே... அம்மா முகத்தைப் பார்க்கவே பயமா இருக்கு, ஆனா மனசு பூரா அந்த நினைவுதான் ஓடுது..."

​முகம் கழுவி, கொஞ்சம் சில்லென்ற தண்ணீரை முகத்தில் தெளித்தால் மனசு அமைதியாகும் என்று நினைத்தான். சட்டையைக் கழற்றிப்போட்டுவிட்டு, வெறும் ட்ராக் பேண்ட்டுடன் அறையை விட்டு வெளியே வந்தான்.

​ஹாலில் ராஜ் டிவி பார்த்தபடி சோஃபாவில் சாய்ந்திருந்தார். சுமன் அமைதியாக ஹாலைக் கடந்து, தேவயானியின் அறைக்கு அருகில் இருக்கும் குளியலறையை நோக்கி நடந்தான்.

​குளியலறையின் வெளியே லைட் எரிந்து கொண்டிருந்தது. ஆனால், கதவு லேசாகச் சாய்ந்து, பூட்டப்படாமல் இருப்பதைக் கண்டான்.

​பொதுவாக யாராவது உள்ளே இருந்தால் தாழ்ப்பாள் போட்டிருக்கும். கதவு லேசாக விலகி இருப்பதைப் பார்த்ததும், உள்ளே யாரும் இல்லை, யாரோ குளித்துவிட்டு லைட்டை அணைக்காமல் விட்டுவிட்டுப் போய்விட்டார்கள் என்று சுமன் தவறாக நினைத்துக் கொண்டான்.

​அவன் எந்த யோசனையும் இல்லாமல், தன் வலது கையை நீட்டி குளியலறைக் கதவின் மரப்பிடியைப் பிடித்து மெல்லத் தள்ளினான்.

​'கிரீச்...' என்ற எந்த ஒலிக்கும் இடந்தராமல், லேசாகச் சாத்தப்பட்டிருந்த கதவு உள்நோக்கி மெதுவாக விலகியது.
​
​கதவு மெதுவாக அகலத் திறந்தது.
​சுமன் உள்ளே காலை வைக்க முயன்ற நொடி... அவனது கண்கள் கண்ட காட்சி அவனது முழு உடலையும், ஆன்மாவையும் ஒரே வினாடியில் உறைந்து போகச் செய்தது!
​குளியலறைக்குள்... தேவயானி முற்றிலும் ஆடையற்ற நிலையில் நின்றிருந்தாள்!

​அவள் சுமனின் திசையைப் பார்க்கவில்லை. கதவுக்கு எதிர் திசையில் திரும்பி நின்று, பக்கெட்டிலிருந்து தண்ணீரைச் சொம்பால் மொண்டு தன் தோள்களிலும் முதுகிலும் ஊற்றிக் கொண்டிருந்தாள்.

​அவளது ஈரம் சொட்டும் கருங்கூந்தல் பிடரியில் சுருண்டு கிடந்தது. அவளது அகன்ற, மிருதுவான வெள்ளாம்பல் போன்ற முதுகு... அதன் வழியே சில்லென்ற நீர் உருண்டு ஓடியது. அவளது குறுகிய இடுப்பு மடிப்புகளும், அதைத் தொடர்ந்து அகன்று வளைந்த பருத்த பின்புறமும் (Ass), நனைந்த தொடைகளின் பின்புறமும் சுமனின் விழிகளுக்கு எந்தவிதத் தடையும் இன்றி அப்பட்டமாகத் தெரிந்தன.
​தேவயானி தன் கைகளில் சோப்பை எடுத்துத் தன் கழுத்திலும் தோள்களிலும் தேய்த்துக் கொண்டிருந்தாள். சோப்பு நுரை அவளது முதுகிலும் இடுப்பிலும் வழியத் தொடங்கியது.

​அவள் தன் நிலையை அறியவில்லை. யாரோ கதவைத் திறந்து தன்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்ற எந்த உணர்வும் இல்லாமல், தன் மன உளைச்சலைக் கழுவி எறியும் வெறியில் தண்ணீரை ஊற்றிக் கொண்டிருந்தாள்.

​சுமன் கதவின் வாசலிலேயே உறைந்து நின்றான்.

​அவனது கால்கள் தரைக்கே பதியப்பட்டவை போல விறைத்தன. அவனது கைகள் கதவின் மரச்சட்டத்தை இறுக்கமாகப் பிடித்தன. அவனது கண்கள் அகல விரிந்து, தன் தாயின் அந்த அலாதியான, கட்டுக்கடங்காத நிர்வாணக் கோலத்தை ஊடுருவிப் பார்த்தன.

​ஒரு தாய்... தன் பெற்ற மகனின் கண்முன்னே, ஒரு நூலிழை கூட இல்லாமல், ஈரம் சொட்டச் சொட்ட நின்று கொண்டிருக்கிறாள்!

​இதுவரை தமிழ் சமூகக் குடும்பக் கட்டமைப்பில், தாய்-மகன் இடையே இருந்த அந்தப் புனிதமான எல்லைக்கோடு, ஒரு திறந்த கதவின் வழியே முற்றிலும் நொறுங்கி விழுந்த கணமது.

​உடலின் உஷ்ணத்தோடு கலந்த சோப்பு நுரையின் நறுமணம்.

​சுமனின் மூளை அவனுக்குள் எச்சரிக்கை மணி அடித்தது. 'டேய் சுமன்... இது உன் அம்மா! கதவை மூடிட்டு உடனே பின்னாடி நகர்ந்து போ!' என்று அவனது மனசாட்சி கத்தியது.
​ஆனால்... அவனது உடல் அவனது சொல்லைக் கேட்கவில்லை.

​அவனது விழிகள் தேவயானியின் இடுப்பு மடிப்புகளிலும், அவள் குனிந்து தண்ணீரை மொள்ளும் போது அசையும் அவளது பின்புறத்தின் வளைவுகளிலும் நிலைத்து நின்றன. மரத்தடியில் நனைந்த சேலை வழியே தொட்டு உணர்ந்த அதே உடலை, இப்போது நேரடியாக, முழுமையாகப் பார்க்கும் போது அவனது நரம்புகளுக்குள் தீப்பற்றி எரிந்தது.

​அவனது அடிவயிற்றில் எரக்சன் நிலை ஐத் தொட்டது. ட்ராக் பேண்ட்டின் உள்ளே அவனது ஆண்மை விறைத்து, துடிக்கத் தொடங்கியது.

​சுமனின் உதடுகள் வறண்டன. எச்சிலை விழுங்க முயன்றான், ஆனால் தொண்டை அடைத்தது. அவனது நெற்றி நரம்புகள் புடைத்தன.

​தேவயானி சோப்பை எடுத்துத் தன் தொடையிலும் பின்புறத்திலும் தேய்த்தாள். நுரை அவளது மிருதுவான தோலில் படர்ந்து, தண்ணீரோடு சேர்ந்து கீழே இறங்கியது. அவள் லேசாக முனகியபடி தன் தலையைப் பின்னுக்குச் சாய்த்த போது, அவளது பக்கவாட்டு மார்பகத்தின் (Side breast) பருத்த வளைவு சுமனின் கண்ணில் பட்டது.

​சுமன் தன் கைகளால் கதவை மூடி மறைக்க முயன்றான். ஆனால், விரல்கள் அசைய மறுத்தன.

​தான் செய்வது மாபெரும் குற்றம், பெத்த தாயை இப்படிப் பார்ப்பது நரகத்திற்குரிய பாவம் என்று அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தும்... அந்த இச்சையின் கொதிப்பு அவனது ஒழுக்கத்தை, பண்பாட்டை, பயத்தை எல்லாம் ஒரே அடியில் தள்ளிவிட்டு அவனை முழுமையாக ஆக்கிரமித்துக் கொண்டது.

​​தேவயானி தண்ணீரை மீண்டும் அள்ளித் தன் தலையில் ஊற்றினாள்.
​தண்ணீர் அவளது முகத்தில் வழிந்து, கண்களை மூடச் செய்தது. அவள் தன் கைகளால் முகத்தைத் துடைத்தபடி, சோப்பு டப்பாவை எடுப்பதற்காகக் குளியலறையின் சுவரோரம் இருந்த பிளாஸ்டிக் ரேக்கை நோக்கி மெல்லத் திரும்ப முயன்றாள்!

​அவளது உடல் லேசாகச் சுழன்றது!
​இன்னும் அரை வினாடியில்... அவள் முழுமையாகத் திரும்பி, குளியலறைக் கதவைப் பார்க்கப் போகிறாள்!

​அவள் திரும்பினால்... வாசலில் ட்ராக் பேண்ட்டுடன், விறைத்த உடலுடன், தன் நிர்வாணத்தைப் பார்த்தபடி உறைந்து நிற்கும் தன் மகனை நேருக்கு நேர் சந்திப்பாள்!

​அந்த நொடி... சுமனின் நெஞ்சு வெடித்துவிடும் போல அடித்தது.
​அவன் உடனே பின்வாங்க வேண்டும்... கதவை லேசாக மூடிவிட்டு ஓடிவிட வேண்டும். ஆனால் அவனது கால்கள் பனிபோல உறைந்துபோய் அசைவற்று நின்றன. அவனது பார்வையில் இருந்து தன் தாயின் நிர்வாண மேனியை அகற்றுவதற்கு அவனது மனம் முற்றிலும் மறுத்தது.

​தேவயானியின் முகம் மெல்ல கதவை நோக்கித் திரும்பியது. அவளது ஈரமான இமைகள் மெல்ல திறக்கத் தொடங்கின…

​குளியலறையின் கதவிடுக்கில் சுமன் திகைப்பும், கட்டுப்படுத்த முடியாத காமக் கிளர்ச்சியும் கலந்த முகத்துடன், பயத்தில் உறைந்துபோய் நின்று கொண்டிருந்தான்!

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 11:


​தேவயானி தன் முதுகிலும் தோள்களிலும் சோப்பைத் தேய்த்து முடித்துவிட்டு, பக்கவாட்டு சுவரில் இருந்த பிளாஸ்டிக் ரேக்கிலிருந்து சோப் டப்பாவை வைப்பதற்காக மெல்லத் திரும்பினாள்.

​அவளது ஈரம் சொட்டும் கருங்கூந்தல் பிடரியில் சுருண்டு கிடந்தது. முகத்தில் வழிந்த தண்ணீரைத் தன் கைகளால் துடைத்தபடி, இமைகளை மெல்லத் திறந்தாள்.

​அந்த வினாடி…

​அரை மில்லிமீட்டர் இடைவெளியில் லேசாகச் சாத்தப்பட்டிருந்த பிளாஸ்டிக் கதவு, முழுமையாக அகலத் திறந்திருக்க... கதவோரம் தன் மகன் சுமன் ட்ராக் பேண்ட்டுடன், வெறும் மார்புடன் உறைந்து நின்று கொண்டிருப்பதை தேவயானி கண்டாள்!

​தேவயானியின் கண்கள் அதிர்ச்சியில் அகல விரிந்தன. அவளது உடலின் நரம்புகள் அனைத்தும் ஒரே வினாடியில் விறைத்துப் போயின.

​அவள்... ஒரு நூலிழை ஆடை கூட இல்லாமல், முழு நிர்வாணமாக நின்று கொண்டிருந்தாள்!

​அவளது பருத்த, கனிந்த மார்பகங்கள், சோப்பு நுரை படர்ந்த அகன்ற இடுப்பு மடிப்புகள், நனைந்த தொடை வளைவுகள்... எல்லாமே சுமனின் விழிகளுக்கு அப்பட்டமாகத் தெரிந்தன.
​சுமனின் பார்வையும், தேவயானியின் விழிகளும் நேருக்கு நேர் மோதின!

​சுமனின் அகன்ற கண்கள் தேவயானியின் நிர்வாண மேனியைத் திகைப்போடும், கட்டுப்படுத்த முடியாத காமக் கிளர்ச்சியோடும் ஊடுருவிக் கொண்டிருந்தன. அவன் கதவின் மரச்சட்டத்தை இறுக்கமாகப் பிடித்திருந்த விரல்கள் நடுங்கின.

​தேவயானியின் தொண்டைக்குள் இருந்து ஒரு பெருங்கத்தல் எழ முயன்றது. 'ஐயோ!' என்று கத்த வந்த குரல், ஹாலில் கணவன் ராஜ் அமர்ந்திருக்கிறார் என்ற பயத்தில் அவளது தொண்டைக்குள்ளேயே அடைபட்டுப்போனது.

​தேவயானி : (தொண்டை அடைக்க, உடைந்த குரலில்) "சு... சுமன்...!"

​அவளது உதடுகள் நடுக்கத்தில் நடுங்கின. முகம் வெளுத்துப் போனது. உடம்பெல்லாம் நடுநடுங்கியது.
​தன் பெற்ற மகனின் கண்முன்னே, தன்னைப் பெற்ற தாயின் முழு உடலும் நிர்வாணமாக நிற்கிறது என்ற உண்மை அவளது ஆன்மாவை உலுக்கியது.

​ ​தேவயானி பதற்றத்தில் தன் இரு கைகளாலும் தன் பருத்த மார்பகங்களை அவசர அவசரமாக மறைக்க முயன்றாள். ஆனால் அவளது நடுங்கும் விரல்களால் உடலின் முழு வளைவுகளையும் மூட முடியவிலை.
​அவள் தரையிலிருந்த பிளாஸ்டிக் பக்கெட்டைத் தாண்டி, குளியலறையின் சுவரோரம் பின்வாங்கி ஒடுங்கினாள். அவளது முழங்கால்கள் ஒன்றோடு ஒன்று மோதி நடுங்கின. கண்ணீர் அவளது சொட்டுச் சொட்டான தலைநீரோடு சேர்ந்து கன்னங்களில் வழிந்தது.

​தேவயானி : (கதறிய தாழ்ந்த குரலில், அழுகையுடன்) "சுமன்... போடா வெளியே! ஐயோ... கதவை மூடுடா!"

​சுமன் அந்த நொடியில் தான் தன் கனவுலகில் இருந்து சுயநினைவுக்கு வந்தான். தன் தாய் தன் கண்முன்னே ஆடையற்று நிற்கிறாள், தான் செய்யக்கூடாத மாபெரும் பாவத்தைச் செய்துவிட்டோம் என்ற உணர்வு அவனது மூளையைத் தாக்கியது.
​அவனது நெஞ்சு எகிறி அடித்தது. உடனே கதவின் மரப்பிடியைப் பிடித்து இழுத்து, கதவை பலமாக மூடினான்!

​'படாக்...!'

​கதவு மூடிய அடுத்த வினாடி, சுமன் குளியலறை வாசலில் இருந்து அதிர்ச்சியில் அரை அடி பின்னுக்கு நகர்ந்தான். அவனது கை விரல்கள் விறைத்திருந்தன. ட்ராக் பேண்ட்டின் உள்ளே அவனது ஆண்மையின் விறைப்பு இன்னமும் அடங்காமல் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது.

​சுமன் : (தன் கைகளைப் பார்த்தபடி, நெஞ்சில் கைவைத்து) "சே... நான்... நான் என்ன பண்ணினேன்? அம்மா... அம்மாவை இப்படி..."

​அவன் தன் உதடுகளைக் கடித்துக்கொண்டு, ஹாலை நோக்கி ஒருமுறை பயத்துடன் பார்த்தான். ராஜ் டிவி பார்த்துக்கொண்டு இருந்ததால் இந்த மெல்லிய சத்தம் அவருக்குக் கேட்கவில்லை.

​சுமன் தன் அறைை நோக்கி வேகமாக ஓடினான். கால்கள் தள்ளாட, தன் அறைக்குள் நுழைந்து கதவை அடைத்தான்.

​குளியலறைக்குள் தேவயானி சுவரில் சாய்ந்தபடி அப்படியே தரையில் சரிந்து அமர்ந்தாள். தன் இரண்டு கைகளாலும் முகத்தைப் பொத்திக்கொண்டு, அலறல் வெளியே கேட்காதவாறு தன் வாயை அழுத்தி அழுது தீர்த்தாள்.

​தேவயானி : (விம்மி விம்மி அழுதபடி) "கடவுளே... என் மானமே போச்சு... என் மகன்கிட்டயே என் நிர்வாணம் தெரிஞ்சிடுச்சே... நான் இனி எப்படி அவன்கிட்ட தாயா நிப்பேன்? என்னை ஏன் உயிரோட வச்சிருக்க?"

​அவள் நடுக்கத்துடன் தரையில் கிடந்த ஈரம் தோய்ந்த துண்டை அள்ளி எடுத்து, தன் உடலைச் சுற்றி இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டாள். பித்தளைத் தாழ்ப்பாளை எடுத்து கதவில் போட்டு, இருமுறை இழுத்துப் பார்த்து உறுதி செய்துகொண்டாள்.

​​சுமன் தன் அறைக் கட்டிலில் போய் அமர்ந்தான். அவனது கைகள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன.
​கண்ணை மூடினால்... குளியலறைக்குள்ளே ஈரம் சொட்டச் சொட்ட, சோப்பு நுரையுடன் நின்ற தன் தாயின் அந்த அலாதியான, கனிந்த உடலின் தோற்றம் அவனது மனக்கண் முன் வந்து நின்றது.

​அவனது உடலின் நரம்புகள் கொதித்தன. அடிவயிற்றில் எரக்சன் நிலை தொட்டது. ட்ராக் பேண்ட்டை ஊடுருவி அவனது ஆண்மை விறைத்து நின்றது.

​சுமன் : (தன் தலையைக் கோதியபடி) "என்னால அதை மறக்கவே முடியலையே... அம்மா உடம்பு... அவ்வளவு அழகா... சீ! என்ன யோசிக்கிறேன் நான்? அது என் அம்மாடா! ஆனா... ஆனா என் மனசு கேட்கமாட்டேங்குதே..."

​அவனது மனசாட்சிக்கும், அவனது உடலின் கட்டுப்படுத்த முடியாத காமக் கிளர்ச்சிக்கும் இடையே மாபெரும் போர் நடந்தது. தாயின் நிர்வாணத்தைக் கண்டுவிட்டோம் என்ற குற்ற உணர்வு ஒருபுறம்; அந்த உடலை மீண்டும் தொட வேண்டும், அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற தணியாத ஆசை மறுபுறம் அவனைப் பித்தனாக்கியது.

​அதே நேரத்தில்... குளியலறைக்குள் தேவயானி தன் உடம்பைக் கழுவி முடித்துவிட்டு, மாற்றுச் சேலையை அள்ளி உடுத்திக்கொண்டிருந்தாள்.
​அவளது கைகள் நடுங்கின. ஜாக்கெட் கொக்கிகளைப் போடும் போது விரல்கள் தளர்ந்தன. கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்க்கவே அவளுக்கு அருவருப்பாக இருந்தது.

​தேவயானி : (தன்னிச்சையாகத் தன் மார்பகங்களை இறுக்கப் போர்த்தியபடி) "சுமன் என்னை முழுசா பாத்துட்டான்... அவன் கண்ணுல இருந்த அந்தப் பார்வை... அது வெறும் பயம் இல்ல... அதுல வேற ஏதோ இருந்துச்சு. ஐயோ... நான் என்ன செய்வேன்?"

​தன் பெற்ற மகனின் பார்வையில் தெரிந்த அந்த ரகசிய காமக் கிளர்ச்சியை தேவயானி உணர்ந்திருந்தாள். அது அவளுக்குள் ஒருபுறம் மரண பயத்தையும், மறுபுறம் தவிர்க்க முடியாத ஒரு சோமாடிக் கிளர்ச்சியையும் (Somatic dynamic) உருவாக்கியது.

​​குளியலறையை விட்டு வெளியே வந்த தேவயானி, தலைமுடியைத் துண்டால் சுற்றிக் கட்டியிருந்தாள்.
​ஹாலில் ராஜ் சோஃபாவில் அமர்ந்து செய்தி பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். சமையலறையிலிருந்து காபி வாசம் வந்தது.

​தேவயானி ஹாலைக் கடந்து தன் அறைக்குச் செல்ல முயன்றாள். ஆனால் அவளது கால்கள் விறைத்தன. தன் கணவன் முன் முகத்தை நேருக்கு நேர் பார்க்கும் தைரியம் அவளுக்கு அறவே இல்லை.

​ராஜ் : (டிவியைப் பார்த்தபடி) "என்ன தேவயானி... குளிச்சு முடிச்சுட்டியா? தலைபாரம் கொஞ்சம் குறைந்ததா?"
​தேவயானி நடுங்கும் குரலைச் சரிசெய்துகொண்டு, சுவரோரம் ஒடுங்கி நின்றாள்.

​தேவயானி : "ஆ... ஆமாங்க... கொஞ்சம் பரவாயில்லை. நான்... நான் அறைக்கு போறேன்..."

​ராஜ் அவளைத் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.

​தேவயானி அவசர அவசரமாகத் தன் அறைக்குள் நுழைந்து கதவை மூடினாள்.

​அறைக்குள் நுழைந்ததும், சுவரோரம் இருந்த பெரிய கண்ணாடியின் முன் போய் நின்றாள். தலைத்துண்டை அவிழ்த்தாள். ஈரம் சொட்டும் தலைமுடி அவளது தோள்களில் விழுந்தது.
​கண்ணாடியில் தன் பிம்பத்தைப் பார்த்தாள். அவளது கண்கள் சிவந்து, நீர் கோர்த்திருந்தன. அவளது மார்பும், இடுப்பும் இப்போதும் சுமனின் பார்வையின் வெயிலில் வெந்துபோயிருப்பது போல அவளுக்கு உணர்வு ஏற்பட்டது.

​தேவயானி : (தன் தோள்களைத் தடவியபடி) "சுமன் என்னை அப்படி பாத்துட்டான்... இனி அவன் முன்னாடி நான் எப்படி சாதாரண அம்மாவா நடமாடுவேன்? அவன்கிட்ட இதைப் பத்திப் பேசணுமா? இல்ல ஒன்னுமே நடக்காத மாதிரி அமைதியா இருக்கணுமா?"

​அவளது மனம் இரண்டு கெட்டான் நிலையில் தவித்தது. சுமனைக் கூப்பிட்டுக் கடிந்துகொள்வதா, அல்லது குடும்பக் கௌரவம் கருதி இந்த ரகசியத்தை வயிற்றுக்குள்ளேயே போட்டுப் புதைப்பதா என்ற குழப்பம் அவளது மூளையைக் குடைந்தது.

​​வீடு முற்றிலும் அமைதியானது. ராஜ் ஏதோ வேலை விஷயமாக மீண்டும் வெளியே சென்றிருந்தார். ஹாலில் டிவி அணைக்கப்பட்டிருந்தது.
​தேவயானி இன்னும் கண்ணாடியின் முன்னேயே நின்று தன் மனசாட்சியோடு போராடிக் கொண்டிருந்தாள்.

​அப்போது…

​அவளது படுக்கையறைக்கதவில் மிக மிக மெதுவாக விரல்கள் படும் சத்தம் கேட்டது.

​'தொக்... தொக்...'

​தேவயானியின் நெஞ்சு திடுக்கிட்டு எகிறியது. அவளது மூச்சுக்காற்று தொண்டையிலேயே உறைந்தது. கண்கள் பயத்தில் அகல விரிந்தன.
​கதவுக்குப் பின்னாலிருந்து ஒரு தாழ்ந்த, நடுங்கும் வாலிபக் குரல் ஒலித்தது.

​சுமன் : (கதவோரம் தன் முகத்தை வைத்து, நடுங்கும் குரலில்) "அம்மா... கதவைத் திறங்கம்மா... நான்... நான் சுமன்..."

​சுமனின் குரல் அவளது செவிகளில் விழுந்ததும், தேவயானியின் முழு உடலும் நடுங்கத் தொடங்கியது.
​குளியலறையில் தன் நிர்வாணத்தைப் பார்த்த அதே மகன்... இப்போது தனியாக இருக்கும் போது தன் அறைக்கதவைத் தட்டி 'அம்மா' என்று கூப்பிடுகிறான்!

​தேவயானி அடிமேல் அடி வைத்து கதவை நோக்கி நகர்ந்தாள். அவளது கை நடுங்கிக் கொண்டே போய் பித்தளைத் தாழ்ப்பாளைத் தொட்டது.

​தாழ்ப்பாளைத் திறப்பதா... வேண்டாமா... என்ற பயத்திலும் பதற்றத்திலும் தேவயானியின் கை தாழ்ப்பாளிலேயே உறைந்துபோய் நிற்க, கதவின் வெளிப்பக்கத்தில் சுமன் மூச்சுவாங்கியபடி நின்று கொண்டிருந்தான்!