Incest அன்புள்ள அம்மா

[Devayani rasigan]

அன்புள்ள அம்மா

[Devayani rasigan]

[Devayani rasigan]

சென்னை நகரின் நான்காவது தள அடுக்குமாடி வீட்டின் பால்கனியில் காலை ஆறு மணி சூரிய ஒளி மெல்ல மெல்ல ஊடுருவி வந்தது. அந்த ஒளி சன்னல்களின் வழியே உள்ளே நுழைந்து, அறையின் சுவர்களில் மென்மையான மஞ்சள் நிறத்தைப் பரப்பியது. காற்றில் லேசான ஈரப்பதம் கலந்திருந்தது. சென்னையின் காலை நேரங்களில் வழக்கமாக இருக்கும் அந்த ஈரப்பதம், கடல் காற்றோடு கலந்து, உடலை மெல்ல ஈரமாக்கும் தன்மை கொண்டது. சுமன் படுக்கையில் புரண்டு படுத்திருந்தான். அவன் கண்கள் மெல்ல திறந்தன. தூக்கத்தின் மீதி எச்சம் அவன் முகத்தில் இன்னும் இருந்தது. மெல்ல உடலை நீட்டி, கைகளை மேலே தூக்கி, ஒரு பெருமூச்சுடன் எழுந்து உட்கார்ந்தான். அவன் தலைமுடி கலைந்து கிடந்தது. முகத்தில் தூக்கக் கலவையான இனிமையான புன்னகை ஒன்று மலர்ந்தது. இன்று ஞாயிறு காலை. வாரத்தின் இந்த ஒரு நாள் அவனுக்கு எப்போதும் சிறப்பானது. கால்பந்து மைதானத்தின் நினைவு அவன் மனதில் பளிச்சிட்டது. பந்தை உதைக்கும் உணர்வு, நண்பர்களின் சிரிப்பு, வியர்வை சொட்டும் உடல், எல்லாம் அவன் உள்ளத்தில் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது.

சுமன் மெல்ல படுக்கையிலிருந்து எழுந்தான். அவன் கால்கள் தரையில் ஊன்றியதும், குளிர்ந்த டைல்ஸின் உணர்வு அவன் உள்ளங்கால்களைத் தொட்டது. அந்த உணர்வு அவனை முழுமையாக எழுப்பியது. அறையின் ஒரு மூலையில் இருந்த கண்ணாடி முன் சென்றான். கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்தான். இருபத்திரண்டு வயது இளைஞனின் உடல், கொஞ்சம் தளர்ந்த தோள்கள், ஆனால் உற்சாகம் நிறைந்த கண்கள். முகத்தைத் தண்ணீரால் கழுவினான். குளிர்ந்த நீர் முகத்தில் பட்டதும் உடல் முழுவதும் சிலிர்த்தது. அந்த சிலிர்ப்பு தூக்கத்தை முழுமையாக விரட்டியது. நீர்த்துளிகள் அவன் முகத்திலிருந்து சொட்டி, கழுத்து வரை இறங்கின. அவன் கைகளால் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டான்.

"ஆஹ்... இன்று நல்ல ஆட்டம் இருக்கும்," என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக்கொண்டான். அவன் குரலில் உற்சாகம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. உடல் மொழியில் அந்த உற்சாகம் பிரகாசமாக வெளிப்பட்டது. கால்சராயையும், டி-ஷர்ட்டையும் அணிந்தான். ஷூக்களைப் பார்த்தான். அவை நேற்று இரவு சுத்தம் செய்து வைத்திருந்தன. அம்மா சொல்லும் சத்தம் வரும் என்று எதிர்பார்த்தான். வீட்டுக்குள் மெல்ல நடந்தான். அவன் காலடிகள் தரையில் மென்மையாக ஒலித்தன. சமையலறையிலிருந்து லேசான சத்தங்கள் கேட்டன. பாத்திரங்கள் மெல்ல அசையும் ஒலி, பால் கொதிக்கும் மெல்லிய சத்தம். காபி வாசனை மெல்லக் காற்றில் பரவியது. அந்த வாசனை அவன் நெஞ்சை நிறைத்தது. அது வெறும் காபி வாசனை அல்ல. அது அம்மாவின் அன்பின் வாசனை. அம்மா எப்போதும் இப்படித்தான். எழுந்த உடனே காபி தயாரித்து வைப்பாள். அந்தப் பழக்கம் அவன் வாழ்க்கையின் ஒரு அங்கமாகிவிட்டது.

தேவயானி சமையலறையில் நின்றிருந்தாள். அவள் வயது நாற்பத்தாறு. ஆனால் அவள் உடலில் இன்னும் இளமை தெரிந்தது. வெள்ளை நிற புடவை அணிந்திருந்தாள். அந்த புடவை அவள் உடலோடு நன்றாகப் பொருந்தியிருந்தது. இடுப்பில் புடவை மடிப்பு சரியாக இருந்தது. அவள் கைகள் மெல்லிய அசைவுடன் காபி பொடியை எடுத்து வைத்தன. பால் கொதிக்கும் சத்தம் அறையை நிரப்பியது. அவள் முகத்தில் அமைதியான புன்னகை ஒன்று இருந்தது. குழந்தைகள் எல்லாம் இன்னும் தூங்குகிறார்கள் என்று தெரிந்தாலும், மகன் எழுந்திருப்பான் என்ற உள்ளுணர்வு அவளுக்குள் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது. அந்த உள்ளுணர்வு தாய்மையின் ஒரு அற்புதம். காபி டம்ளரை எடுத்து ஊற்றினாள். வாசனை முழு வீட்டையும் நிறைத்தது. அந்த வாசனை அவளுக்கு சந்தோஷத்தைத் தந்தது. தன் மகன் இந்த வாசனையை விரும்புவான் என்று தெரியும்.

"சுமன்... எழுந்துட்டியா டா? வா... காபி ரெடி," என்று அழைத்தாள். அவள் குரலில் அன்பு ஊறி வழிந்தது. அந்தக் குரல் வீட்டின் ஒவ்வொரு மூலையையும் தொட்டது. சுமன் சமையலறை வாசலுக்கு வந்தான். அம்மாவைப் பார்த்ததும் அவன் முகம் மலர்ந்தது. அவள் புடவையின் மடிப்புகள், கைகளின் மெல்லிய அசைவு, முகத்தில் இருக்கும் அந்த அமைதியான புன்னகை – எல்லாம் அவனுக்கு பழக்கமான ஆறுதல். அந்தக் காட்சி அவன் உள்ளத்தில் பாதுகாப்பு உணர்வை ஏற்படுத்தியது.

"அம்மா... நல்ல வாசனை. இன்று ஞாயிறு ஆட்டம் இருக்கு. மைதானம் போறேன்," என்றான் சுமன். அவன் குரலில் உற்சாகம் தெரிந்தது. தேவயானி காபி டம்ளரை அவன் கையில் தந்தாள். அவன் கைகள் சூடாக இருந்தன. அந்த சூடு அம்மாவின் கைகளிலிருந்து வந்தது போல இருந்தது. தேவயானியின் கண்கள் அவன் முகத்தை உற்றுப் பார்த்தன. தூக்கக் கலவை, உற்சாகம், இளமை – எல்லாம் அந்தப் பார்வையில் தெரிந்தது. அவள் மனதுக்குள் பல எண்ணங்கள் ஓடின. தன் மகன் வளர்ந்து விட்டான், ஆனால் இன்னும் கவனமாகப் பார்க்க வேண்டும் என்று.

"சரி டா... ஆனா ரொம்ப நேரம் வெயில்ல நிக்காத. தண்ணி குடிக்க மறக்காது. அப்பா இன்னும் தூங்குறார். போறதுக்கு முன்னாடி சொல்லிட்டு போ," என்றாள் தேவயானி. அவள் குரலில் கவலை கலந்திருந்தது. அந்தக் கவலை தாய்மையின் இயல்பான வெளிப்பாடு. சுமன் காபியை மெல்ல உறிஞ்சினான். சூடு தொண்டை வரை இறங்கி, உடலை உள்ளுக்குள் சூடேற்றியது. அம்மாவின் புடவை லேசாக அசைந்தது. சமையலறை ஜன்னலில் வெளிச்சம் பட்டு, அறையைப் பிரகாசமாக்கியது. வெளியே சென்னை காலை சத்தங்கள் மெல்ல எழுந்தன. பறவைகளின் கீச்சுக் குரல், தொலைவில் வாகனங்களின் ஓசை, தெரு வியாபாரிகளின் மெல்லிய அழைப்புகள் – எல்லாம் கலந்து ஒரு காலை இசையை உருவாக்கின.

சுமன் தன் அம்மாவைப் பார்த்தான். "அம்மா... நீ எப்பவும் இப்படி கவலைப்படுற. நான் பார்த்துக்கறேன். அப்பாவுக்கு சொல்லிட்டு போறேன்," என்றான். அவன் கண்கள் அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தன. அந்தப் பார்வையில் ஆழமான பாசம் தெரிந்தது. தேவயானி புன்னகைத்தாள். அவள் கை அவன் தோளில் மெல்ல பட்டது. அந்தத் தொடு ஆறுதலையும், அன்பையும் ஒரே நேரத்தில் தந்தது. அந்தத் தொடு சுமனுக்கு பல வருடங்களாகப் பழக்கமானது. சிறு வயதிலிருந்து இப்படித்தான் அம்மா அவனைத் தொட்டு ஆறுதல் சொல்வாள்.

"உன் அப்பா ராஜ் எப்பவும் சொல்வார்... மகன் பொறுப்பா இருக்கணும்னு. நீ போய்ட்டு வா. ஆனா சீக்கிரம் வந்துடு. சாப்பாடு ரெடி பண்ணி வைக்கறேன்," என்றாள் தேவயானி. அவள் குரலில் பெருமிதமும், கவலையும் கலந்திருந்தன. இருவரும் சிறிது நேரம் அமைதியாக நின்றனர். காபி மணம் இன்னும் காற்றில் மிதந்தது. சமையலறையின் ஒலிகள் – பாத்திரங்கள், ஸ்டவ், ஜன்னல் வழியே வரும் காற்று – எல்லாம் ஒரு இனிமையான சூழலை உருவாக்கின. வெளியே காலை ஒளி மெல்ல பரவியது. சுமன் உள்ளே உணர்ந்தான் – இந்த வீடு, இந்த அம்மா, இந்தக் குடும்பம், எல்லாம் அவன் உலகம். இந்த உலகத்தை விட்டு வெளியே போகும் போதுகூட, இந்த உணர்வு அவனைப் பின்தொடரும்.

தேவயானி அவன் முகத்தைப் பார்த்தாள். மகன் வளர்ந்து விட்டான் என்று உள்ளுக்குள் நெகிழ்ந்தாள். ஆனால் இன்னும் குழந்தைதான் என்று தோன்றியது. அவள் மனதுக்குள் பல நினைவுகள் ஓடின. சுமன் சிறு பையனாக இருந்தபோது, அவன் எப்படி ஓடி வந்து அணைப்பான், எப்படி அம்மா என்று அழைப்பான், எல்லாம் நினைவுக்கு வந்தன. இப்போது அவன் இளைஞனாகிவிட்டான். ஆனால் அந்தப் பாசம் மாறவில்லை.

சுமன் காபியை முடித்தான். டம்ளரை சமையலறை மேசையில் வைத்துவிட்டு, அப்பாவின் அறைக்கு நடந்தான். அவன் காலடிகள் மெல்லிய ஒலியுடன் இருந்தன. கதவை மெல்ல தட்டினான். உள்ளே இருந்து ராஜின் குரல் மெல்லக் கேட்டது. அவர் எழுந்து வெளியே வந்தார். அவரது தலைமுடி சற்று கலைந்திருந்தது. முகத்தில் அமைதியான தோற்றம். அவர் பொறியாளர். குடும்பத்தின் அமைதியான தூண் அவர்.

"சுமன்... ஞாயிறு ஆட்டமா? சரி. ஆனா கவனமா இரு. வெயில் அதிகம். தண்ணி எடுத்துக்க," என்றார் ராஜ். அவர் கண்கள் மகனைப் பார்த்தன. அந்தப் பார்வையில் பெருமை கலந்திருந்தது. தந்தையின் பெருமை. தேவயானி சமையலறையிலிருந்து இந்தக் காட்சியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் உதடுகளில் மெல்லிய புன்னகை. குடும்பம் இப்படித்தான். சிறு வார்த்தைகளில், சிறு செயல்களில் பாசம் பின்னப்படும். பெரிய உரையாடல்கள் தேவையில்லை. இந்த மெல்லிய தொடுகளும், பார்வைகளும் போதும்.

சுமன் வெளியேறும் முன் அம்மாவிடம் திரும்பினான். "அம்மா... நான் போய்ட்டு வரேன். உன் காபி ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு," என்றான். அவன் குரலில் நன்றியும், பாசமும் தெரிந்தன.

"போய்ட்டு வா டா. சீக்கிரம் வா," என்றாள் தேவயானி. அவள் குரலில் அன்பு நிறைந்திருந்தது.

சுமன் கிளம்பினான். கதவு மூடும் சத்தம் மெல்ல ஒலித்தது. வீட்டுக்குள் அமைதி நிலவியது. தேவயானி சமையலறையில் நின்றபடி ஜன்னல் வழியே பார்த்தாள். மகன் போகும் பாதையைப் பார்த்தாள். உள்ளே பாசம் நிறைந்தது. அவள் மனம் மகனின் பாதுகாப்பைப் பற்றி நினைத்தது. ராஜ் அருகில் வந்தார்.

"குழந்தை வளர்ந்துட்டான்," என்றார் ராஜ் மெல்லிய குரலில்.

"ஆமா... ஆனா எனக்கு இன்னும் குழந்தைதான்," என்றாள் தேவயானி. அவள் குரலில் நெகிழ்ச்சி தெரிந்தது.

இந்தக் காலை நேரம் அவர்களின் குடும்ப வாழ்க்கையின் ஒரு சிறிய, ஆனால் ஆழமான பகுதி. சுமன் வெளியே சென்ற பிறகு, வீடு இன்னும் அமைதியாக இருந்தது. தேவயானி சமையலறையில் தன் வேலைகளைத் தொடர்ந்தாள். அவள் மனதில் மகனின் உருவம் தங்கியிருந்தது. அவன் மைதானத்தில் விளையாடும் போது, வெயில், வியர்வை, சிரிப்பு – எல்லாம் அவள் கற்பனையில் ஓடின. அவள் புடவையைச் சரி செய்துகொண்டாள். கைகளில் இருந்த மாவு துகள்களைத் தட்டிவிட்டாள். சமையலறை ஜன்னல் வழியே வரும் காற்று அவள் முகத்தைத் தொட்டது. அந்தக் காற்றில் மகனின் நினைவு கலந்திருந்தது.

ராஜ் தன் அறைக்குத் திரும்பினார். அவர் மனதில் மகனின் வளர்ச்சியைப் பற்றிய எண்ணங்கள். அவர் பொறியாளராக இருந்தாலும், குடும்பம் அவருக்கு முதன்மை. சுமன் போன்ற மகன் இருப்பது பெருமை. ஆனால் அவன் இன்னும் இளைஞன். கவனமாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தார். அவர் படுக்கையில் அமர்ந்தார். ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தார். சென்னையின் காலை வாழ்க்கை மெல்ல தொடங்கிக் கொண்டிருந்தது.

சுமன் படிகளில் இறங்கி வெளியே வந்தான். அடுக்குமாடி வீட்டின் வாசலில் நின்றான். காலை காற்று அவனை வரவேற்றது. அவன் மனதில் அம்மாவின் காபி வாசனை இன்னும் இருந்தது. அந்த வாசனை அவனை வீட்டுக்குத் திரும்பி வரச் சொல்லியது. மைதானத்தை நோக்கி நடந்தான். அவன் கால்கள் உற்சாகத்துடன் நகர்ந்தன. வழியில் தெரு மரங்கள், கடைகள், மக்கள் – எல்லாம் அவன் கண்களில் பழக்கமானவை. ஆனால் அவன் உள்ளம் வீட்டிலேயே இருந்தது.

வீட்டில் தேவயானி சமையலைத் தொடர்ந்தாள். அவள் மனதில் மகனின் சிறு சிறு நினைவுகள் ஒவ்வொன்றாக வந்தன. அவன் பிறந்தபோது, முதல் படி எடுத்தபோது, பள்ளிக்குச் சென்றபோது, எல்லாம். இப்போது அவன் இருபத்திரண்டு வயது. ஆனால் அவளுக்கு அவன் எப்போதும் சிறு குழந்தை. அந்த உணர்வு தாய்மையின் அழகு. அவள் உணவு தயாரிக்கும் போது, மகனுக்கு பிடித்த உணவுகளை நினைத்தாள். சாப்பாடு ரெடியாகும் போது அவன் வந்துவிடுவான் என்ற நம்பிக்கை.

ராஜ் அமைதியாக இருந்தார். அவர் தன் மகனின் எதிர்காலத்தைப் பற்றி யோசித்தார். பொறியாளராக இருந்த அவர், மகனும் நல்ல வழியில் செல்ல வேண்டும் என்று விரும்பினார். ஆனால் இன்று ஞாயிறு. விளையாட்டு நாள். அவன் மகிழ்ச்சியாக இருக்கட்டும் என்று நினைத்தார்.


சென்னை நகரின் குடியிருப்புப் பகுதியில் காலை ஆறு மணி முப்பது நிமிடங்கள். சுமன் வீட்டிலிருந்து படிகளில் இறங்கி வெளியே வந்தான். அவன் உடல் இன்னும் காலை உற்சாகத்தில் இருந்தது. அம்மாவின் காபி வாசனை அவன் மனதில் இன்னும் தங்கியிருந்தது. தோளில் சிறிய பை ஒன்றை மாட்டிக்கொண்டான். ஷூக்களை இறுக்கமாகக் கட்டினான். கால்கள் தரையில் லேசாக ஒலியெழுப்பின. தெருக்கள் இன்னும் அமைதியாக இருந்தன. மரங்களின் இலைகள் காலைக்காற்றில் லேசாக அசைந்து கொண்டிருந்தன. காற்றில் புதிய வாசனை கலந்திருந்தது. சென்னையின் காலை நேர ஈரப்பதம் அவன் உடலை மெல்லத் தொட்டது. அவன் மனதுக்குள் நேற்று இரவு நினைத்த ஆட்டத்தின் எண்ணங்கள் ஓடின. பந்தை உதைக்கும் உணர்வு, நண்பர்களுடன் சேர்ந்து ஓடும் சந்தோஷம், எல்லாம் அவனை உந்தித் தள்ளின.

மைதானத்தை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான். வழியில் தெரு நாய்கள் ஒன்றிரண்டு ஓடின. தொலைவில் பால் வியாபாரியின் சைக்கிள் மணி ஒலித்தது. சுமன் தன் கால்களை வேகமாக நகர்த்தினான். அவன் உள்ளே உற்சாகம் பொங்கியது. இந்த ஞாயிறு காலை அவனுக்கு எப்போதும் சிறப்பு. கல்லூரி படிப்பின் அழுத்தத்திலிருந்து ஒரு நாள் விடுதலை. நண்பர்களுடன் இருக்கும் நேரம். அவன் மனதில் அம்மாவின் கவலை கலந்த வார்த்தைகள் ஒலித்தன. வெயிலில் நிற்காதே, தண்ணி குடி என்று. அந்தக் கவலை அவனுக்கு ஆறுதலாக இருந்தது. தாயின் அன்பு எப்போதும் இப்படித்தான்.

மைதானத்தின் அருகே சென்றதும் சிரிப்பு சத்தங்கள் தொலைவில் இருந்தே கேட்டன. அவன் கண்கள் பளபளத்தன. சாச்சு, மணி, குரு, சரவணன், லட்சுமணன் எல்லோரும் ஏற்கனவே வந்திருந்தார்கள். அவர்களின் உடல் மொழியில் உற்சாகம் தெரிந்தது. சுமன் கையை உயர்த்தி அழைத்தான்.

சுமன்: "டேய்... எல்லாரும் வந்துட்டீங்களா? இன்னைக்கு நல்ல ஆட்டம் போடலாம்."

சாச்சு உடனே ஓடி வந்தான். அவன் முகத்தில் எப்போதும் இருக்கும் குறும்பு புன்னகை மலர்ந்தது. அவன் தோள்களைத் தட்டினான்.

சாச்சு: "சுமன் வந்துட்டான் டா. இன்னைக்கு நான் உன் டீம்ல இருப்பேன். பாரு எப்படி கோல் போடுவேன்னு."

மணி அமைதியாக நின்றான். அவன் கண்கள் எப்போதும் போல் சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தன. அவன் சுற்றிலும் பார்த்தான்.

மணி: "முதல்ல விளையாட்டை ஆரம்பிப்போம். வெயில் ஏறும் முன்னாடி முடிக்கணும். தண்ணி எல்லாரும் எடுத்துக்கங்க."

குரு தன் தோள்களை நீட்டினான். அவன் உடல் உறுதியாகத் தெரிந்தது. அவன் கைகளை மடக்கி நீட்டினான்.

குரு: "நான் இன்று டிஃபென்ஸ் பார்த்துக்கறேன். யாரும் என் பக்கம் வர முடியாது. பாரு."

சரவணன் சிரித்தபடி பந்தை உருட்டினான். அவன் அதிகம் பேச மாட்டான். ஆனால் செயலில் எப்போதும் முன்னிலையில் இருப்பான்.

சரவணன்: "வாங்க... ஆரம்பிக்கலாம்."

லட்சுமணன் உற்சாகமாக குதித்தான். அவன் கால்கள் தரையில் தட்டின.

லட்சுமணன்: "இன்று நான் ஸ்கோர் செய்வேன். பாருங்கடா. என் ஷாட் எப்படி இருக்கும்னு."

அவர்கள் அனைவரும் மைதானத்தில் இறங்கினார்கள். காலை சூரிய ஒளி மெல்ல உயர்ந்து கொண்டிருந்தது. புல் ஈரமாக இருந்தது. கால்கள் புல்லில் பட்டபோது மெல்லிய ஈர உணர்வு. பந்தின் ஒலி, கால்களின் ஓட்டம், நண்பர்களின் சிரிப்பு சத்தங்கள் எல்லாம் கலந்து ஒரு இனிமையான காலை இசையை உருவாக்கின. சுமன் பந்தை உதைத்தான். அது பறந்து சென்றது. அவன் உடல் வியர்வையில் மின்னியது. மூச்சு வேகமாக வந்தது. ஆனால் மனசு இலேசாக இருந்தது. நண்பர்களுடன் இருக்கும் இந்த நேரம் எப்போதும் சந்தோஷம் தரும். அவன் மனதுக்குள் சிறு வயதில் இதே மைதானத்தில் விளையாடிய நாட்கள் நினைவுக்கு வந்தன. அப்போது அம்மா வந்து அழைப்பாள். இப்போது அவன் தானாக வந்து விளையாடுகிறான்.

ஒவ்வொரு நிமிடமும் காட்சி தெளிவாகத் தெரிந்தது. மைதானத்தின் பச்சை புல், தொலைவில் குடியிருப்பு கட்டிடங்கள், காலை வெளிச்சத்தில் மின்னும் இலைகள். ஒலிகள் - பந்து உரசும் சத்தம், நண்பர்களின் குரல்கள், தொலைவில் வாகனங்கள். வாசனை - புல் மணம், வியர்வை, தொலைவில் ஏதோ மலர் வாசனை. தொடு - கால் தரையில் பட்ட உணர்வு, பந்தின் உருளை. உணர்வு - சுதந்திரம், நட்பு, உற்சாகம். நினைவு - சிறு வயதில் இதே மைதானத்தில் விளையாடிய நாட்கள். உடல் - இதயம் துடிப்பு, தசைகள் இறுக்கம், மூச்சு. நேரம் - மெதுவாக நகர்வது போல், ஆனால் வேகமாக ஓடும்.

ஆட்டம் தொடர்ந்தது. சுமன் ஒரு அழகான கோலை போட்டான். பந்து வலையில் புகுந்தபோது அவன் உள்ளம் பரபரத்தது. சாச்சு குதித்து கொண்டாடினான். அவன் கைகளை உயர்த்தினான்.

சாச்சு: "அடேங்கப்பா... என்ன கோல் டா இது."

மணி அமைதியாக திட்டம் சொன்னான். அவன் குரலில் சிந்தனை தெரிந்தது.

மணி: "இப்படி விளையாடினா நம்ம டீம் ஜெயிக்கும்."

குரு போட்டியாக ஓடினான். அவன் உடல் உறுதியாக நின்றது.

குரு: "பார்த்தியா... என் டிஃபென்ஸ் எப்படி இருக்கு."

சரவணன் அமைதியாக தடுத்தான். அவன் செயல்கள் பேச்சை விட அதிகம் பேசின.

சரவணன்: "இங்க வா... பந்தை எனக்கு கொடு."

லட்சுமணன் உணர்ச்சி வசப்பட்டு கத்தினான். அவன் முகம் சிவந்தது.

லட்சுமணன்: "அடுத்தது என் டர்ன்."

நேரம் மெல்ல நகர்ந்தது. ஒன்பது மணி ஆகியது. ஆட்டம் முடிந்தது. அனைவரும் மைதானத்தின் ஓரத்தில் அமர்ந்தார்கள். தண்ணி பாட்டில்களை எடுத்து குடித்தார்கள். உடல்கள் வியர்வையில் ஈரமாக இருந்தன. முகங்கள் சிவந்திருந்தன. சூரியன் மேலே ஏறியிருந்தான்.

சுமன்: "இன்று நல்லா இருந்துச்சு. உன் டிஃபென்ஸ் குரு ரொம்ப டைட்டா இருந்துச்சு."

குரு: "பார்த்தியா? நான் சொன்னேன்ல. யாரும் என் பக்கம் வர முடியாது."

சாச்சு சிரித்தான். அவன் கண்கள் குறும்பாக மின்னின.

சாச்சு: "டேய் லட்சுமணன்... நீ ஸ்கோர் பண்ணுவேன்னு சொன்னியே... இன்னும் ஒரு கோல் கூட இல்லையே."

லட்சுமணன் முகம் சுணக்கமாக மாறியது. பிறகு சிரித்தான்.

லட்சுமணன்: "அடுத்த தடவை பாரு. இன்று கொஞ்சம் தடுமாறிட்டேன்."

மணி அமைதியாக சொன்னான்.

மணி: "எல்லாரும் நல்லா விளையாடினீங்க. அடுத்த வாரம் இன்னும் ப்ராக்டீஸ் பண்ணலாம். வெயில் ஏறிட்டு இருக்கு. வீட்டுக்கு போகலாம்."

சரவணன் தலையசைத்தான்.

சரவணன்: "ஆமா... சாப்பாடு நேரம் ஆகுது."

அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது ரோடு அருகே சில பெண்கள் நடந்து சென்றார்கள். கல்லூரி பெண்கள் போல் தெரிந்தார்கள். சிரித்தபடி பேசிக்கொண்டு போனார்கள். நண்பர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தார்கள். சாச்சு முதலில் கிண்டல் செய்தான்.

சாச்சு: "டேய்... பாருங்கடா. அந்த சிவப்பு டாப்புல இருக்கவங்க ரொம்ப அழகா இருக்காங்க இல்ல."

குரு சிரித்தான்.

குரு: "ஆமா... ஆனா அவங்க பக்கத்துல இருக்கவங்க கொஞ்சம் உயரமா இருக்காங்க. நம்ம லட்சுமணனுக்கு பிடிச்ச மாதிரி."

லட்சுமணன் முகம் சிவந்தான்.

லட்சுமணன்: "டேய்... விடுங்கடா. நான் அப்படி எல்லாம் பார்க்கல."

சுமன் சிரித்தபடி சொன்னான்.

சுமன்: "எல்லாரும் அப்படித்தான் சொல்வீங்க. ஆனா நம்ம வீட்டுக்கு போகணும். அம்மா காத்திருப்பாங்க. சாப்பாடு ரெடி பண்ணி வச்சிருப்பாங்க."

மணி தலையசைத்தான்.

மணி: "சரி... எல்லாரும் வீட்டுக்கு போலாம். மாலைக்கு மறுபடி பார்க்கலாம்."

அவர்கள் எழுந்தார்கள். காலை ஒன்பது மணி முப்பது. சூரியன் மேலே ஏறியிருந்தான். மைதானம் இப்போது கொஞ்சம் வெப்பமாக இருந்தது. நண்பர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் வீடுகளுக்கு நடந்தார்கள். சுமன் வீட்டை நோக்கி திரும்பினான். உள்ளே அம்மாவின் முகம் நினைவுக்கு வந்தது. குடும்பம், நண்பர்கள், இந்த ஞாயிறு காலை - எல்லாம் நிறைவாக இருந்தது. அவன் உடல் சோர்வில் இருந்தாலும் மனசு உற்சாகத்தில் இருந்தது. வீட்டை நெருங்கும் போது அம்மாவின் சமையல் வாசனை வரும் என்று எதிர்பார்த்தான்.

வீட்டை நெருங்கியதும் அவன் படிகளில் ஏறினான். நான்காவது தளம். அவன் மூச்சு சற்று வேகமாக இருந்தது. கதவைத் தட்டினான். உள்ளே தேவயானியின் குரல் கேட்டது. அவள் எதிர்பார்த்திருந்தாள்.

தேவயானி: "சுமன்... வந்துட்டியா டா? உள்ள வா."

சுமன் உள்ளே நுழைந்தான். அவன் உடல் வியர்வையில் இருந்தது. அம்மா அவனைப் பார்த்ததும் புன்னகைத்தாள். அவள் புடவை இன்னும் சமையலறை வேலையில் இருந்தது. அவள் கை அவன் தோளில் பட்டது.

தேவயானி: "எப்படி ஆட்டம் இருந்துச்சு? ரொம்ப ஓடினியா? முதல்ல குளிச்சுட்டு வா. சாப்பாடு ரெடி."

சுமன் புன்னகைத்தான். அவன் மனதில் நண்பர்களின் சிரிப்பு இன்னும் ஒலித்தது. ஆனால் வீட்டின் ஆறுதல் அதை மீறியது.

சென்னை குடியிருப்பின் நான்காவது தளத்தில் உள்ள வீட்டில் காலை பத்து மணி நேரம். சுமன் மைதானத்திலிருந்து நடந்து வந்தான். அவன் உடல் முழுக்க வியர்வை சொட்டியது. கால்கள் சற்று களைப்பில் இருந்தன. ஆனால் அவன் மனசு இலேசாக இருந்தது. நண்பர்களுடன் விளையாடிய சந்தோஷம் இன்னும் அவன் உள்ளத்தில் நிறைந்திருந்தது. தெருக்களில் காலை வெயில் மெல்ல உயர்ந்து கொண்டிருந்தது. மரங்களின் இலைகள் லேசாக அசைந்தன. காற்றில் ஈரப்பதம் கலந்திருந்தது. சுமன் லிஃப்ட் பக்கம் சென்றான். லிஃப்ட் கதவு திறந்தது. உள்ளே நுழைந்தான். அவன் மனதுக்குள் அம்மாவின் முகம் தோன்றியது. அவள் எப்போதும் காத்திருப்பாள். லிஃப்ட் நான்காவது தளத்தை அடைந்தது. கதவைத் தட்டினான்.

தேவயானி: "யாரு... சுமன் வந்துட்டியா டா? வா... கதவை திறக்கறேன்."

கதவு மெல்ல திறந்தது. தேவயானி வெள்ளை நிற புடவையில் நின்றிருந்தாள். அவள் முகத்தில் அன்பு நிறைந்த புன்னகை மலர்ந்திருந்தது. கைகள் லேசாக ஈரமாக இருந்தன. சமையலறையில் இருந்து வந்திருப்பாள் என்று தெரிந்தது. அவள் புடவையின் மடிப்புகள் சரியாக இருந்தன. சுமன் உள்ளே நுழைந்தான். வீட்டுக்குள் அரிசி சாதம் வாசனை மெல்லப் பரவியது. அந்த வாசனை அவன் நெஞ்சை நிறைத்தது. ஜன்னல் வழியே வெளிச்சம் உள்ளே விழுந்து தரையில் பரவியது. வீட்டின் சுவர்கள் மெல்லிய வெப்பத்தை உணர்த்தின.

சுமன்: "அம்மா... பசிக்குது. ஆட்டம் நல்லா இருந்துச்சு."

தேவயானி அவன் தோளைத் தொட்டாள். அந்தத் தொடு சூடாகவும் ஆறுதலாகவும் இருந்தது. அவள் கண்கள் மகனின் முகத்தை ஆராய்ந்தன. வியர்வை, களைப்பு, உற்சாகத்தின் மீதி எச்சம் எல்லாம் பார்த்தாள். அவள் மனதுக்குள் பல எண்ணங்கள் ஓடின. மகன் விளையாடி வந்திருக்கிறான். உடலைப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். தாய்மையின் உள்ளுணர்வு அப்படித்தான்.

தேவயானி: "போய் முகத்தை கழுவு டா. உடம்பு வியர்த்திருக்கு. சாப்பாடு ரெடி ஆகுது. பாவனா இன்னும் தூங்குறா. இனியா பிரியங்கா ரெண்டு பேரும் அறையில பேசிட்டு இருக்காங்க."

சுமன் பாத்ரூம் பக்கம் போனான். குளிர்ந்த தண்ணீர் முகத்தில் பட்டது. அந்தக் குளிர்ச்சி உடலை முழுவதும் தழுவியது. உடல் சிலிர்த்தது. கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்தான். இருபத்திரண்டு வயது இளைஞனின் முகம். வியர்வைத் துளிகள் இன்னும் இருந்தன. நேற்று இரவு நினைத்தது நினைவுக்கு வந்தது. அம்மா எப்போதும் இப்படி காத்திருப்பாள். சாப்பாடு தயாராக இருக்கும். அந்த உணர்வு அவனை நெகிழச் செய்தது. முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தான். சோபாவில் அமர்ந்தான். தொலைவில் சகோதரிகளின் சிரிப்பு சத்தம் கேட்டது. அந்தச் சிரிப்பு வீட்டை நிறைத்தது.

இனியா: "பிரியங்கா... உன் புடவை எடுத்து கொடு. இன்று நான் போடணும்."

பிரியங்கா: "அக்கா... வேணாம். நான் முதல்ல போடுவேன். நீ பாவனா அக்கா கிட்ட கேளு."

பாவனா அறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள். அவள் சுடிதார் அணிந்திருந்தாள். முகத்தில் தூக்கக் கலவையான புன்னகை. அவள் கண்கள் சுற்றிலும் பார்த்தன.

பாவனா: "என்னடி சத்தம்? சுமன் வந்துட்டானா? அம்மா சாப்பாடு போடு."

தேவயானி சமையலறையிலிருந்து குரல் கொடுத்தாள். அவள் குரலில் அன்பு ஊறியிருந்தது.

தேவயானி: "பாவனா டி... முதல்ல எல்லாரும் கை கழுவுங்க. அப்பா இன்னும் வரல. அவர் வரட்டும். சுமன்... உன் பிடிச்ச சாம்பார் ரெடி."

சுமன் சிரித்தான். அவன் கண்கள் அம்மாவைப் பார்த்தன. அந்தப் பார்வையில் ஆழமான பாசம் தெரிந்தது. வீட்டு சூழல் மெல்ல நிறைந்தது. பத்து முப்பது ஆகியது. மதிய வெயில் ஜன்னல் வழியே உள்ளே விழுந்தது. தரையில் வெளிச்சம் பரவியது. சமையலறையில் பாத்திரங்கள் ஒலி எழுப்பின. தேவயானி புடவையின் மடிப்பை சரி செய்தாள். அவள் கைகள் வேகமாக நகர்ந்தன. அவள் மனதுக்குள் குடும்பத்தின் சந்தோஷம் நிறைந்தது. மகன் வந்துவிட்டான். மற்ற குழந்தைகளும் இருக்கிறார்கள்.

சுமன்: "அம்மா... நீ ரொம்ப கஷ்டப்படுற. நான் கொஞ்சம் உதவி பண்ணட்டுமா?"

தேவயானி திரும்பிப் பார்த்தாள். அவள் உதடுகளில் மெல்லிய புன்னகை.

தேவயானி: "வேணாம் டா. நீ உட்காரு. விளையாடி வந்திருக்க. பாவனா டி... இனியா பிரியங்கா எல்லாரும் வாங்க."

சகோதரிகள் வந்தார்கள். பாவனா அம்மாவுக்கு அருகில் நின்றாள். இனியா சுமனைப் பார்த்து கண் சிமிட்டினாள். பிரியங்கா அம்மாவின் புடவை மடிப்பைத் தொட்டாள்.

பிரியங்கா: "அம்மா... இன்று எனக்கு பிடிச்ச குழம்பு போட்டியா?"

தேவயானி: "போட்டேன் டி. எல்லாருக்கும் பிடிச்ச மாதிரி பண்ணியிருக்கேன்."

அப்போது அப்பா ராஜ் வீட்டுக்கு வந்தார். கதவைத் திறந்தார். முகத்தில் அலுவலக களைப்பு கொஞ்சம் இருந்தது. ஆனால் ஞாயிறு என்பதால் இலேசாக இருந்தது. அவர் உடல் மொழியில் அமைதி தெரிந்தது.

ராஜ்: "என்ன... எல்லாரும் சேர்ந்துட்டீங்களா? சுமன்... ஆட்டம் எப்படி இருந்துச்சு?"

சுமன்: "நல்லா இருந்துச்சு அப்பா. நண்பர்கள் எல்லாம் வந்திருந்தாங்க."

ராஜ் தலையசைத்தார். அவர் கண்கள் மகனைப் பார்த்தன. பெருமை தெரிந்தது. தந்தையின் பார்வை மகனை நிறைத்தது. தேவயானி சாப்பாட்டை மேஜையில் பரிமாறினாள். வாசனை வீட்டை நிறைத்தது. அரிசி சாதம், சாம்பார், குழம்பு, தயிர். எல்லாம் சேர்ந்து மணம் பரவியது. அந்த மணம் குடும்பத்தின் ஒற்றுமையை உணர்த்தியது.

பாவனா: "அம்மா... உன் சாப்பாடு எப்பவும் சூப்பர்."

இனியா: "ஆமா... நான் கொஞ்சம் அதிகமா எடுத்துக்கறேன்."

பிரியங்கா: "அக்கா... எனக்கும் கொஞ்சம் விடு."

சுமன் அமைதியாக சாப்பிட்டான். அவன் கண்கள் குடும்பத்தைச் சுற்றின. இந்த நேரம் எப்போதும் நிறைவு தரும். அவன் மனதுக்குள் நண்பர்களின் சிரிப்பும், அம்மாவின் அன்பும் கலந்தன. மணி பத்து ஐம்பது ஆகியது. சாப்பாடு முடிந்தது. அனைவரும் சோபாவில் அமர்ந்தார்கள். லேசான பேச்சு தொடங்கியது. வீட்டுக்குள் மெல்லிய குளிர் இருந்தது. வெளியே வெயில் உச்சத்தில் இருந்தது.

தேவயானி: "ராஜ்... இன்று வெளியே எங்கயும் போகலாமா? குழந்தைகள் எல்லாம் இருக்காங்க."

ராஜ்: "பார்க்கலாம். முதல்ல ஓய்வு எடுங்க."

சுமன் அம்மாவைப் பார்த்தான். அவன் உள்ளே நெகிழ்ச்சி. இந்த குடும்பம், இந்த பாசம், எல்லாம் அவன் உலகம். பதினொன்று மணி ஆகியது. குடும்பம் ஒன்றாக இருந்த நேரம் மெல்ல நகர்ந்தது. தேவயானி அனைவரையும் பார்த்தாள். அவள் உள்ளத்தில் திருப்தி. ராஜ் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். சகோதரிகள் சிரித்தபடி பேசினார்கள். சுமன் உள்ளே உணர்ந்தான் – இந்த வீடு அவனுக்கு எல்லாம்.

[Devayani rasigan]

மதியம் பன்னிரண்டு மணி நேரம். சாப்பாட்டுக்குப் பின் வீட்டில் அமைதி நிலவியது. தேவயானி சமையலறையை சுத்தம் செய்து முடித்தாள். அவள் வெள்ளை புடவை மடிப்புகள் லேசாக அசைந்தன. முகத்தில் சிறு சோர்வு தெரிந்தாலும், குழந்தைகள் எல்லாம் வீட்டில் இருக்கிறார்கள் என்ற நிம்மதி அவள் உள்ளத்தில் நிறைந்திருந்தது. அவள் கைகள் பாத்திரங்களை ஒழுங்காக வைத்தன. சமையலறை ஜன்னல் வழியே மதிய வெளிச்சம் உள்ளே விழுந்தது. வெளியே வெயில் உச்சத்தில் இருந்தது. ஆனால் உள்ளே வீட்டின் குளிர்ச்சி இன்னும் தங்கியிருந்தது. தேவயானி தன் புடவையை சரி செய்துகொண்டாள். மாடிக்கு துணி காயப்போட போக வேண்டும் என்று நினைத்தாள். கையில் துணி தொட்டியை எடுத்துக்கொண்டு படிகளில் மெல்ல ஏறினாள். படிகள் லேசாக ஒலித்தன. அவள் கால்கள் அலுப்பில் இருந்தாலும், தாய்மையின் பொறுப்பு அவளைத் தூண்டியது.

மாடியில் காற்று லேசாக வீசியது. அந்தக் காற்று மதிய வெப்பத்தோடு கலந்திருந்தது. துணிகளை ஒவ்வொன்றாக கயிறில் மாட்டினாள். சூரிய ஒளி துணிகளில் பட்டு மின்னியது. வெள்ளை துணிகள், வண்ண புடவைகள், சுடிதார்கள் – எல்லாம் காற்றில் லேசாக அசைந்தன. அவள் கைகள் வேகமாக நகர்ந்தன. புடவையின் ஓரம் காற்றில் அசைந்தது. அவள் மனதுக்குள் குடும்பத்தின் நினைவுகள் ஓடின. மகன் சுமன் ஓய்வெடுக்கிறான். பாவனா அறையில் இருக்கிறாள். இனியா பிரியங்கா இருவரும் பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள். ராஜ் செய்தி பார்த்துக்கொண்டிருப்பார். குடும்பம் அமைதியாக இருக்கிறது என்ற எண்ணம் அவளுக்கு ஆறுதல் தந்தது.

தேவயானி: "இன்று வெயில் நல்லா இருக்கு. துணி வேகமா காயும்."

அவள் உள்ளே நினைத்தாள். மகன் சுமன் மைதானத்தில் விளையாடி வந்து சாப்பிட்டான். அவன் முகத்தில் இருந்த சந்தோஷம் இன்னும் அவள் கண்களில் தெரிந்தது. பாவனா தன் பெரிய மகள். அவளுக்கு எல்லாம் சரியாக இருக்க வேண்டும். இனியா பிரியங்கா இருவரும் சகோதரிகளுக்கு உரிய நெருக்கத்துடன் இருக்கிறார்கள். ராஜ் குடும்பத்தின் தூண். இந்த அமைதியான மதியம் அவளுக்கு பெரிய மகிழ்ச்சி. துணியை முழுவதும் மாட்டி முடித்தாள். கீழே இறங்கும் முன் தன் புடவையை சரி செய்தாள். அவள் கைகள் மெல்ல அசைந்தன.

அப்போது அவள் போன் ஒலித்தது. அறியாத எண். தேவயானி சற்று தயங்கினாள். ஆனால் எடுத்தாள். அவள் குரலில் சாதாரண அமைதி இருந்தது.

தேவயானி: "ஹலோ... யாரு?"

மறுமுனையில் ஆண் குரல். கனமானது. சற்று மாற்றிய குரல். அந்தக் குரல் அவள் உள்ளத்தில் லேசான அசௌகரியத்தை ஏற்படுத்தியது.

மர்ம மனிதன்: "தேவயானி... நான் உன்னை தெரியும். உன் பொண்ணு பாவனா... அவளுக்கு ஒரு வீடியோ இருக்கு."

தேவயானி முகம் மாறியது. கையில் போன் நடுங்கியது. மாடியில் காற்று திடீரென குளிர்ந்தது போல் தோன்றியது. அவள் கண்கள் விரிந்தன. உடல் சிலிர்த்தது. அவள் மனதுக்குள் பல எண்ணங்கள் புயலாக ஓடின. பாவனா... என் மகள்... என்ன வீடியோ... இது என்ன பேச்சு... தாயின் உள்ளம் பயத்தால் நிறைந்தது. அவள் கால்கள் தரையில் ஊன்றின. புடவை லேசாக நடுங்கியது.

தேவயானி: "என்ன சொல்றீங்க? யாரு நீங்க? தப்பா போன் பண்றீங்க."

மர்ம மனிதன் சிரித்தான். அந்த சிரிப்பில் மிரட்டல் தெரிந்தது. அந்தச் சிரிப்பு அவள் காதுகளில் ஊசியாகத் தைத்தது.

மர்ம மனிதன்: "தப்பில்ல. உன் பொண்ணு பாவனா... நிர்வாணமா குளிக்குற வீடியோ இருக்கு. அது என்கிட்ட இருக்கு. என்ன பண்ணணும்னு சொல்லு."

தேவயானி உடல் முழுக்க நடுங்கியது. அவள் மனதில் பாவனாவின் சிரிப்பு, அவள் முகம், அவள் அப்பாவியான பார்வை எல்லாம் ஒரே நேரத்தில் ஓடின. தாயின் பாதுகாப்பு உணர்வு பெரிதாக எழுந்தது. மாடியின் சூரிய ஒளி இப்போது கொடூரமாகத் தோன்றியது. காற்று அவள் முகத்தைத் தொட்டபோது குளிர்ச்சி அதிகமாக இருந்தது. அவள் குரல் தழுதழுத்தது. ஆனால் தைரியத்தை வரவழைத்தாள்.

தேவயானி: "பொய்... இது பொய். என் பொண்ணைப் பத்தி எனக்கு தெரியும். நீங்க என்ன வேணும்னாலும் சொல்லுங்க. ஆனா இப்படி பேசாதீங்க."

மர்ம மனிதன் மீண்டும் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பு நீண்டது.

மர்ம மனிதன்: "பாரு... நான் பொய் சொல்லலை. வீடியோ உண்மை. நீ எனக்கு என்ன கொடுப்பே... அப்பதான் வீடியோ வெளியே வராது."

தேவயானி மாடியில் நின்றபடி சுவரைப் பிடித்துக்கொண்டாள். அவள் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது. ஆனால் தாய்மையின் வலிமை அதை அடக்கியது. அவள் மனதுக்குள் ராஜ், சுமன், மற்ற மகள்கள் எல்லோரும் நினைவுக்கு வந்தனர். இந்தக் குடும்பத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும். இந்த மர்மம் என்ன என்று தெரிய வேண்டும். அவள் உள்ளம் பயத்துடன் போராடியது. மதிய வெயில் மாடியில் பட்டபோது அவள் உடல் வியர்வை கொட்டியது. புடவை ஈரமானது. கைகள் நடுங்கின.

இந்தத் தருணம் தேவயானியின் வாழ்க்கையில் திடீர் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. அவள் மகளின் பாதுகாப்பு, குடும்பத்தின் அமைதி, எல்லாம் ஒரே நேரத்தில் ஆட்டம் கண்டன. அவள் மனதில் ஆயிரம் எண்ணங்கள். பாவனா என்ன செய்தாள்... இது எப்படி... யார் இந்த மனிதன்... தாயின் உள்ளம் புயலாக மாறியது. மாடியில் துணிகள் காற்றில் அசைந்தன. ஆனால் அவள் உள்ளம் அசையாமல் நின்றது.

. தேவயானி மனசு படபடத்தது. அவள் கால்கள் தள்ளாடின. மாடியில் நின்ற இடத்தில் உடல் முழுவதும் நடுங்கியது. பாவனா என்ற பெயர் கேட்டதும் உள்ளே பயம் பரவியது. அந்தப் பயம் அவள் உடலைச் சூழ்ந்து கொண்டது. அவள் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது. ஆனால் குரலை கட்டுப்படுத்தினாள். தாய்மையின் வலிமை அவளுக்குள் எழுந்தது. புடவை லேசாக நடுங்கியது. காற்று இப்போது குளிர்ச்சியாக உணரப்பட்டது. சூரிய ஒளி மாடியில் பட்டபோது அது கொடூரமாகத் தெரிந்தது. துணிகள் கயிறில் அசைந்தன. ஆனால் அவள் உள்ளம் அசையாமல் நின்றது.

தேவயானி: "பொய்... இது பொய். என் பொண்ணை விட்டுடு. என்ன வேணும்னு சொல்லு."

மர்ம மனிதன்: "வீடியோ உண்மை. பாவனா தனியா இருந்தபோது எடுத்தது. நீ என்ன கொடுக்க போற? இல்லைனா எல்லாருக்கும் அனுப்பிடுவேன்."

தேவயானி போனை இறுக்க பிடித்தாள். அவள் மூச்சு வேகமாக வந்தது. மாடியில் துணிகள் அசைந்தன. சூரிய ஒளி இப்போது கடுமையாகத் தெரிந்தது. உள்ளே பயம், கோபம், குழப்பம் எல்லாம் கலந்தன. பாவனா என்ற மகளின் முகம் நினைவுக்கு வந்தது. அவள் கண்கள் ஈரமானன. அவள் மனதுக்குள் ஆயிரம் எண்ணங்கள் புயலாக சுழன்றன. பாவனா என் பெரிய மகள். அவள் எப்போதும் அப்பாவியாக இருந்தாள். வீட்டில் சிரித்தபடி இருப்பாள். இப்படி ஒரு வீடியோ எப்படி... யார் இந்த மனிதன்... என் குடும்பத்தை ஏன் பாதிக்கிறான்... தாயின் உள்ளம் வலியால் நிறைந்தது.

தேவயானி: "தயவு செய்து... என் பொண்ணை விட்டுடு. நான் என்ன செய்யணும் சொல்லு."

மர்ம மனிதன் சிரிப்புடன் பதில் சொன்னான். அந்தச் சிரிப்பு அவள் காதுகளில் ஊசியாகத் தைத்தது. உரையாடல் தொடர்ந்தது. தேவயானி உடல் நடுங்கியபடி நின்றாள். வீட்டுக்குள் இருந்த குடும்பத்தின் அமைதி இப்போது உடைந்தது போல் தோன்றியது. அவள் மனதில் ராஜின் அமைதியான முகம், சுமனின் உற்சாகம், இனியா பிரியங்காவின் சிரிப்பு எல்லாம் ஒரே நேரத்தில் ஓடின. இந்தக் குடும்பத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும். இந்த மர்மத்தை எப்படி சமாளிப்பது என்று யோசித்தாள்.

மர்ம மனிதன்: "முதல்ல அமைதியா இரு. வீடியோவை பார்க்கணுமா? அனுப்பட்டுமா?"

தேவயானி: "வேணாம்... தயவு செய்யுங்க. என் மகளை விட்டுடுங்க. நான் என்ன வேணும்னாலும் கொடுக்கறேன்."

அவள் குரல் தழுதழுத்தது. மாடியில் நின்றபடி கீழே இறங்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஆனால் கால்கள் நகர மறுத்தன. உடல் பலவீனமாக இருந்தது. புடவையின் மடிப்புகள் காற்றில் அசைந்தன. சூரிய ஒளி அவள் முகத்தில் பட்டது. கண்ணீர் துளிகள் உருண்டன. தேவயானி தன் மகளின் பாதுகாப்புக்காக உள்ளுக்குள் போராடினாள். அவள் உள்ளம் தாயின் அன்பால் நிறைந்தது. பாவனாவின் சிறு வயது நினைவுகள், அவள் வளர்ந்து வரும் காட்சிகள், எல்லாம் மனதில் ஓடின. இந்த மர்ம மனிதன் யார்... எப்படி இந்த வீடியோ அவனிடம்... இது உண்மையா... இல்லையா... குழப்பம் அவளைச் சூழ்ந்தது.

மர்ம மனிதன்: "நீ அமைதியா இருந்தா நல்லது. நாளைக்கு என்ன செய்யணும்னு சொல்றேன். இப்போ போன் வை."

தேவயானி போனை வைத்தாள். அவள் கைகள் நடுங்கின. மாடியில் தனியாக நின்றாள். கீழே குடும்பம் இருக்கிறது. அவர்களுக்கு எப்படி சொல்வது... ராஜுக்கு... சுமனுக்கு... பாவனாவுக்கு... அவள் உள்ளம் உலுக்கப்பட்டது. இந்த நொடியில் குடும்பத்தின் வாழ்க்கை மாறத் தொடங்கியது. மர்ம மனிதனின் வார்த்தைகள் தேவயானியின் மனசை உலுக்கின. அவள் கீழே இறங்க வேண்டும். ஆனால் கால்கள் நகர மறுத்தன. அவள் புடவையை இறுக்கப் பிடித்துக்கொண்டாள். மதிய வெயில் மாடியைச் சுட்டது. ஆனால் அவள் உள்ளத்தின் வலி அதை மீறியது.

தேவயானி மெல்ல படிகளில் இறங்கினாள். ஒவ்வொரு படியும் கனமாக இருந்தது. அவள் மனதில் பாவனாவின் முகம் தங்கியிருந்தது. வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது குடும்பத்தின் அமைதி அவளுக்கு பெரிய சுமையாகத் தெரிந்தது. அவள் புன்னகைக்க முயன்றாள். ஆனால் உள்ளே பயம் கொந்தளித்தது.







தேவயானி மாடியிலிருந்து கீழே இறங்கினாள். மதியம் ஒன்று மணி நேரம். அவள் கால்கள் நடுங்கின. ஒவ்வொரு படியும் கனமாக இருந்தது. முகத்தில் புன்னகையை வரவழைத்தாள். ஆனால் உள்ளே பயம் அலை அலையாக எழுந்தது. வீட்டுக்குள் வெயில் ஜன்னல் வழியே உள்ளே விழுந்தது. சுவர்கள் மதிய ஒளியில் மின்னின. சமையலறை அருகில் பாவனா நின்றிருந்தாள். அவள் சுடிதார் அணிந்திருந்தாள். முகத்தில் அமைதி தெரிந்தது. அந்தக் காட்சி தேவயானியின் உள்ளத்தை இன்னும் வலிக்கச் செய்தது. தாயின் மனசு புயலாக சுழன்றது. மாடியில் கேட்ட மர்ம மனிதனின் வார்த்தைகள் திரும்பத் திரும்ப ஒலித்தன. பாவனா... என் மகள்... அவளுக்கு என்ன நடந்தது... எப்படி இந்த வீடியோ...
தேவயானி: "பாவனா ... கொஞ்சம் வா. அம்மா உன்னோட பேசணும்."
பாவனா திரும்பினாள். அவள் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிந்தன. அம்மா குரலில் ஏதோ வித்தியாசம் தெரிந்தது. அவள் முகம் சற்று கவலையாக மாறியது.
பாவனா: "என்ன அம்மா? முகம் ஏன் இப்படி இருக்கு? உடம்பு சரியில்லையா? மாடியில துணி மாட்டிட்டு வந்தீங்களா? ஏன் இப்படி நடுங்குற மாதிரி இருக்கு?"
தேவயானி அவள் கையைப் பிடித்தாள். அந்த பிடி இறுக்கமாக இருந்தது. உள்ளே நடுக்கம் அதிகமானது. மாடியில் கேட்ட வார்த்தைகள் மனசில் ஒலித்தன. பாவனாவின் முகத்தைப் பார்த்தாள். மகள் என்ற உணர்வு உள்ளே பலமாக அடித்தது. அவள் கண்கள் ஈரமாகின. ஆனால் புன்னகையை விட்டு விடவில்லை.
தேவயானி: "ஒண்ணுமில்ல டி. நீ எப்பவும் கவனமா இருக்கியா? யாராவது தொந்தரவு பண்றாங்களா? கல்லூரில யாராவது பேசுறாங்களா? உனக்கு ஏதாவது பிரச்சனை இருக்கா? அம்மாவுக்கு சொல்லு டி. நான் உன்னை பாதுகாக்கறேன். எல்லாத்தையும் சொல்லு. உன் முகம் எப்படி இருக்கு? சிரிப்பு எங்க போச்சு? அம்மா உன்னை பார்த்தா தெரியும். ஏதோ இருக்கு. சொல்லு டி பாவனா."
பாவனா சிரித்தாள். ஆனால் அம்மாவின் கண்களில் பயம் பார்த்தாள். அவள் கை அம்மாவின் கையை இறுக்கப் பிடித்தது.
பாவனா: "இல்ல அம்மா. கல்லூரி எல்லாம் நார்மல்தான். யாரும் தொந்தரவு பண்ணலை. நீ ஏன் இப்படி கேக்குற? முகம் ஏன் வெளிறி இருக்கு? உடம்பு சரியில்லையா? வா உக்காரு. தண்ணி கொண்டு வரேன். அப்பா எங்க? சுமன் தூங்குறானா? இனியா பிரியங்கா ரெண்டு பேரும் அறையில இருக்காங்க. அவர்களை கூப்பிடட்டுமா? அம்மா நீ பயமா இருக்கியே. என்ன ஆச்சு? சொல்லு அம்மா. நான் உனக்கு என்ன வேணும்னாலும் செய்வேன். நீ என் அம்மா. உன் முகத்தை பார்த்தா எனக்கு பயமா இருக்கு."
தேவயானி பதில் சொல்ல தயங்கினாள். உதடுகள் நடுங்கின. அவள் பாவனாவை அணைத்துக்கொண்டாள். அந்த அணைப்பில் தாயின் பயம், அன்பு, பாதுகாப்பு எல்லாம் கலந்திருந்தது. மதிய வெளிச்சம் அவர்கள் மீது பட்டது. வீட்டுக்குள் அமைதி நிலவியது. ஆனால் தேவயானியின் உள்ளம் கொந்தளித்தது.
தேவயானி: "பாவனா டி... நீ சொல்றது உண்மையா? யாரும் உன்னை பத்தி தப்பா பேசலை? போன் வரலை? யாராவது புகைப்படம் எடுத்து அனுப்பினாங்களா? அம்மா உனக்கு எதுவும் தெரியாது. ஆனா எனக்கு பயமா இருக்கு. நீ எங்கயும் தனியா போகாத. வீட்டுக்கு வந்ததும் சொல்லு. உன் அப்பா ராஜ் இருக்கார். சுமன் இருக்கான். நாங்க எல்லாரும் இருக்கோம். உன்னை யாரும் தொட முடியாது. சொல்லு டி... உனக்கு ஏதாவது நடந்ததா? அம்மா உன்னோட இருப்பேன். பயப்படாத. ஆனா எனக்கு சொல்லணும். உன் கண்கள் என்ன சொல்றது? ஏன் இப்படி பார்க்குற? அம்மா உன்னை இழக்க மாட்டேன். சொல்லு பாவனா."
பாவனா: "அம்மா... நீ ரொம்ப கவலைப்படுற. நான் நார்மல்தான். கல்லூரில நண்பர்கள் இருக்காங்க. எல்லாம் சரி. ஆனா நீ இப்படி கேட்டா எனக்கு பயமா இருக்கு. உனக்கு என்ன ஆச்சு? மாடியில என்ன நடந்துச்சு? போன் வந்ததா? யாரு அழைச்சாங்க? சொல்லு அம்மா. நான் உனக்கு உதவி பண்றேன். நீ என் அம்மா. உன் பயத்தை பார்த்தா எனக்கு தாங்க முடியலை. வா உக்காரு. தண்ணி குடி. அப்பாவை கூப்பிடட்டுமா? சுமனை எழுப்பட்டுமா? நாங்க எல்லாரும் இருக்கோம். பயப்படாத அம்மா. சொல்லு என்ன பிரச்சனை."
தேவயானி: "ஒண்ணுமில்ல டி... ஆனா நீ கவனமா இரு. உன் போன் எல்லாம் யாருக்கும் கொடுக்காத. தனியா எங்கயும் போகாத. அம்மா உன்னை பாதுகாக்கணும். உன் சிரிப்பு எனக்கு எல்லாம். உன் கண்கள் எனக்கு உலகம். ஏன் இப்படி ஒரு பயம் வருது? நீ என்ன செய்த? சொல்லு பாவனா. அம்மா உன்னோட இருப்பேன். எல்லாத்தையும் சமாளிப்போம். ராஜ் இருக்கார். சுமன் இருக்கான். உன் சகோதரிகள் இருக்காங்க. குடும்பம் ஒன்றா இருக்கும். பயப்படாத டி. ஆனா எனக்கு உண்மை சொல்லணும். உன் மனசில என்ன இருக்கு? அம்மா புரிஞ்சுக்குவேன். சொல்லு பாவனா... சொல்லு."
பாவனா: "அம்மா... நான் ஒண்ணும் செய்யலை. நார்மல்தான். ஆனா நீ இப்படி பேசுறதால எனக்கு பயமா இருக்கு. உன் கண்கள் ஈரமா இருக்கு. கண்ணீர் வருது. என்ன ஆச்சு அம்மா? மர்மமா பேசாத. உண்மையா சொல்லு. நான் உனக்கு மகள். உன் பிரச்சனை என் பிரச்சனை. சொல்லு. நான் கல்லூரி போறேன். நண்பர்கள் இருக்காங்க. ஆனா யாரும் தப்பா இல்ல. நீ ஏன் இப்படி? வா சோபாவில உக்காரு. அப்பாவை வர சொல்லட்டுமா? சுமனை எழுப்பு. நாங்க எல்லாரும் பேசலாம். அம்மா உன் பயத்தை பார்த்தா எனக்கு தாங்க முடியலை. சொல்லு என்ன நடந்துச்சு."
தேவயானி: "பாவனா டி... நான் உன்னை இழக்க மாட்டேன். உன் வாழ்க்கை என் வாழ்க்கை. யாரும் உன்னை தொட முடியாது. ஆனா எனக்கு ஒரு போன் வந்துச்சு. அதுல... இல்ல... ஒண்ணுமில்ல. நீ கவனமா இரு. தயவு செய்து சொல்லு உண்மையா. அம்மா உன்னை பாதுகாக்கணும். உன் அப்பா ராஜ் வந்தா சொல்லலாம். இப்போ நீ சொல்லு. உன் மனசில என்ன இருக்கு? நான் உன்னோட இருப்பேன். பயப்படாத

வீட்டின் மற்ற பகுதியில் இருந்த சுமனைப் பார்த்தாள். மதியம் இரண்டு மணி ஆகியது. சுமன் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தான். அவன் கண்கள் அம்மாவைப் பார்த்தன. ஏதோ சந்தேகம் வந்தது. ஆனால் வெளியே காட்டவில்லை. அமைதியாக சாப்பிட்டான். கையில் சாதம். வாயில் சுவை தெரியவில்லை. அவன் மனதுக்குள் அம்மாவின் முகத்தில் இருந்த மாற்றம் தெரிந்தது. அம்மா எப்போதும் சிரிப்புடன் இருப்பாள். இன்று ஏன் இப்படி...
சுமன்: "அம்மா... நீ சாப்பிட்டியா? முகம் ஏன் இப்படி இருக்கு? தலைவலியா? அல்லது ஏதாவது பிரச்சனையா? எனக்கு சொல்லு. நான் உனக்கு உதவி பண்றேன். நீ எப்பவும் எனக்கு கவலைப்படுற. இன்று நீ ஏன் கவலைப்படுற? சொல்லு அம்மா. நான் உன் மகன். உன் பயத்தை பார்த்தா எனக்கு தாங்க முடியலை. வா உக்காரு. சாப்பிடு. அப்பா எங்க? பாவனா எங்க? எல்லாரும் சேர்ந்து பேசலாம். அம்மா உன் கண்கள் ஈரமா இருக்கு. என்ன ஆச்சு?"
தேவயானி திரும்பி புன்னகைத்தாள். பயத்தை மறைத்தாள். அவள் உள்ளே நடுங்கினாள். ஆனால் மகனுக்கு தெரிய விடவில்லை.
தேவயானி: "ஒண்ணுமில்ல டா. தலைவலி கொஞ்சம். நீ சாப்பிடு. உன் ஆட்டம் எப்படி இருந்துச்சு? நண்பர்கள் எல்லாம் சரியா? தண்ணி குடிச்சியா? வெயில் அதிகம். உன் உடம்பு பார்த்துக்க. அம்மா உன்னை பாதுகாக்கணும். சொல்லு டா... உனக்கு ஏதாவது வேணுமா? நான் உனக்கு சாப்பாடு போடறேன். பயப்படாத. அம்மா இருக்கேன்."
சுமன்: "அம்மா... நீ மறைக்கிற. உன் முகம் சொல்றது. எனக்கு தெரியும். நீ எப்பவும் இப்படி இல்ல. ஏதாவது பிரச்சனையா? அப்பாவுக்கு சொல்லட்டுமா? பாவனா அக்காவுக்கு ஏதாவது? சொல்லு அம்மா. நான் உன் மகன். உன் பயத்தை பகிர்ந்துக்க. நாங்க எல்லாரும் இருக்கோம். குடும்பம் ஒன்று. இந்த வீடு நம்ம உலகம். சொல்லு."
தேவயானி: "ஒண்ணுமில்ல டா. நீ சாப்பிடு. அம்மா சரி பண்ணிக்கறேன். உன் சகோதரிகள் எங்க? இனியா பிரியங்கா எல்லாம் வந்து சாப்பிடு சொல்லு. ராஜ் ஹாலில் இருக்காரா? நான் அறைக்கு போறேன். கொஞ்சம் ஓய்வு எடுக்கறேன். நீ கவலைப்படாத. அம்மா உன்னை நேசிக்கறேன். உன் முகத்தை பார்த்தா எனக்கு சந்தோஷம். சொல்லு டா... உன் ஆட்டம் பத்தி. அம்மா கேக்கணும்."
இரண்டு மணி ஆகியது. வெயில் உச்சத்தில் இருந்தது. வீட்டுக்குள் மெல்லிய வெப்பம். தேவயானி அறைக்கு சென்றாள். போன் கையில் இருந்தது. மர்ம மனிதன் அடுத்த அழைப்பை எதிர்பார்த்தாள். உடல் வியர்த்தது. மனசு பாவனாவைப் பற்றி நினைத்தது. மகளின் எதிர்காலம், குடும்பம், எல்லாம் ஆபத்தில் இருப்பது போல் தோன்றியது. அவள் அறையில் அமர்ந்தாள். ஜன்னல் வழியே வெளிச்சம் உள்ளே வந்தது. அவள் கண்கள் கண்ணீரில் நனைந்தன.
போன் மறுபடி ஒலித்தது. அதே எண். தேவயானி நடுங்கும் கையால் எடுத்தாள்.
மர்ம மனிதன்: "தேவயானி... நினைச்சியா? வீடியோ உண்மை. இப்ப என்ன பண்ண போற?"
தேவயானி குரலை கட்டுப்படுத்தினாள். கண்ணீர் வழிந்தது. அவள் உள்ளம் உலுக்கியது.
தேவயானி: "தயவு செய்து... என் பொண்ணை விட்டுடு. நான் என்ன வேணும்னாலும் தரேன். பணம் வேணுமா? என்ன வேணும்? சொல்லு. ஆனா என் மகளை விட்டுடு. அவள் அப்பாவியான பொண்ணு. குடும்பத்தை கெடுக்காத. ராஜ் இருக்கார். சுமன் இருக்கான். என் மகள்களை பாதுகாக்கணும். தயவு செய்யுங்க. என்ன வேணும்னு சொல்லு."
மர்ம மனிதன்: "நல்லா இருக்கு. நீ அமைதியா இரு. நாளைக்கு விவரம் சொல்றேன். வீடியோவை வெளியே அனுப்ப வேண்டாம். நான் உன்னை பார்த்துக்கறேன்."
தேவயானி: "இல்ல... இப்பவே சொல்லு. என் மகளுக்கு என்ன ஆச்சு? யார் நீ? எப்படி இந்த வீடியோ உன்கிட்ட? தயவு செய்து... குடும்பத்தை காப்பாத்து. நான் உன் கால்ல விழறேன். சொல்லு."
வீட்டில் ராஜ் ஹாலில் இருந்தார். சுமன் சாப்பாட்டை முடித்தான். அவன் மனசில் சந்தேகம் வளர்ந்தது. அம்மா ஏதோ மறைக்கிறாள் என்று தோன்றியது. ஆனால் வெளியே கேட்கவில்லை. அவன் அம்மாவின் அறை பக்கம் பார்த்தான்.
சுமன்: "அம்மா... நீ சரியா? எனக்கு சந்தேகம் இருக்கு. வா பேசலாம். நான் உன்னோட இருப்பேன்."
தேவயானி: "டா... ஒண்ணுமில்ல. நீ ஓய்வு எடு

மூன்று மணி ஆகியது. தேவயானிக்கு பதற்றம் அதிகரித்தது. உடல் நடுங்கியது. மகளை காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற உணர்வு மட்டும் உள்ளே பலமாக இருந்தது. வீடு இப்போது வெளியே அமைதியாக இருந்தாலும் உள்ளே புயல்.


.

[supererode]

சுமன் அம்மாவை தனியாக இருக்க விடாதே, அம்மாவை அன்பாக கேட்டால் சொல்லிவிடுவா

[Devayani rasigan]

சுமன் ஹாலில் நின்றான். மாலை மூன்று மணி. வீட்டில் மெல்லிய அமைதி நிலவியது. அவன் கண்கள் அம்மாவைத் தேடின. ஏதோ சரியில்லை என்ற சந்தேகம் மனசில் ஊசலாடியது. தேவயானி அறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள். முகத்தில் புன்னகையை வரவழைத்தாள். ஆனால் கண்கள் சிவந்திருந்தன. புடவை மடிப்புகள் லேசாக கலைந்திருந்தன. அவள் உள்ளே பதற்றம் நிறைந்திருந்தது.

சுமன்: "அம்மா... என்ன ஆச்சு? முகம் ஏன் இப்படி இருக்கு? என்ன பிரச்சினை? தலைவலியா? அல்லது வேற ஏதாவது? சொல்லு அம்மா. நான் உன் மகன். உன்னோட பிரச்சனையை பகிர்ந்துக்க. நீ எப்பவும் எனக்கு எல்லாத்தையும் சொல்வ. இன்று ஏன் மறைக்குற?

தேவயானி திடுக்கிட்டாள். உள்ளே பயம் பெருகியது. மகன் சந்தேகப்படுகிறான் என்று தெரிந்தது. ஆனால் சொல்ல முடியாது. பாவனாவின் எதிர்காலம், குடும்பம், எல்லாம் ஆபத்தில் இருக்கிறது.

தேவயானி: "ஒண்ணுமில்ல டா. தலைவலி கொஞ்சம். நீ ஓய்வு எடு. வெளிய வெயில் அதிகம். உன் ஆட்டம் பத்தி சொல்லு. நண்பர்கள் எல்லாம் சரியா? தண்ணி குடிச்சியா? அம்மா உன்னை பார்த்தா சந்தோஷம். பயப்படாத டா. நான் சரி பண்ணிக்கறேன்."

சுமன்: "அம்மா... நீங்க பொய் சொல்றீங்க. ஏதோ இருக்கு. உன் கண்கள் சிவந்திருக்கு. குரல் நடுங்குது. சொல்லு அம்மா. நான் உதவி பண்றேன். . நீ மறைக்காத. எனக்கு தெரியும். ஏதோ பிரச்சனை. சொல்லு."

தேவயானி கண்களை தவிர்த்தாள். கைகள் இறுகின. உள்ளே மர்ம மனிதனின் வார்த்தைகள் ஒலித்தன. மகளை காப்பாற்ற வேண்டும். சுமனுக்கு தெரியக்கூடாது.

தேவயானி: "உண்மையா ஒண்ணுமில்லடா. நீ போய் ரெஸ்ட் எடு. அம்மா கொஞ்சம் ஓய்வு எடுக்கறேன். உன் சகோதரிகள் எங்க? இனியா பிரியங்கா வந்து சாப்பிடு சொல்லு. ராஜ் ஹாலில் இருக்காரா? நான் சரி. பயப்படாத டா. உன் அம்மா வலிமையானவள். சொல்லு உன் ஆட்டம் பத்தி. அம்மா கேக்கணும்."

சுமன்: "அம்மா... நீ மாறிட்ட. உன் புன்னகை உண்மையில்ல. கண்கள் பொய் சொல்றது. சொல்லு. நான் உன் மகன். உன்னை பாதுகாக்கணும். பாவனா அக்காவுக்கு ஏதாவது? அல்லது வேற யாருக்காவது? அப்பாவுக்கு சொல்லட்டுமா? நாங்க எல்லாரும் இருக்கோம். குடும்பம் பலம். மறைக்காத அம்மா. எனக்கு பயமா இருக்கு."

தேவயானி: "டா... ஒண்ணுமில்ல. தலைவலி தான். மாடியில துணி மாட்டினேன். வெயில் அதிகம். நீ ஓய்வு எடு. பாவனா உள்ள இருக்கா. அவளை கூப்பிடு. எல்லாரும் சேர்ந்து இருப்போம். அம்மா உன்னை நேசிக்கறேன். பயப்படாத. ராஜ் வரட்டும். அப்புறம் பேசலாம். உன் முகம் கவலையா இருக்கு. அம்மா சரி பண்ணுவேன்."

சுமன்: "அம்மா... நீ என்னை நம்பு. ஏதோ இருக்கு. உன் உடல் நடுங்குது. கைகள் இறுக்கமா இருக்கு. சொல்லு. நான் உதவி பண்றேன். போன் வந்ததா? யாராவது தொந்தரவு? சொல்லு அம்மா. நாம சேர்ந்து சமாளிப்போம். பாவனா அக்கா... இனியா... பிரியங்கா... எல்லாரும் இருக்கோம். குடும்பம் ஒன்று."

தேவயானி: "சுமன் ... நீ ரொம்ப நல்ல பையன் . ஆனா இப்ப ஒண்ணுமில்ல. நீ ஓய்வு எடு. அம்மா கொஞ்சம் அறைக்கு போறேன். பாவனாவை அழைச்சு வா. நாம பேசலாம். உன் அப்பா ராஜ் வரட்டும். எல்லாம் சரியாகும். பயப்படாத டா. அம்மா உன்னை பாதுகாக்கறேன்."

சுமன்: "அம்மா... நான் உன்னை விட்டு போக மாட்டேன். உன் முகத்தை பார்த்தா எனக்கு தெரியும். ஏதோ பிரச்சனை. சொல்லு. நான் உன் பக்கம் இருப்பேன். குடும்பத்தை காப்பாத்துவோம். பாவனா அக்கா எங்க? அவளை கூப்பிடு. எல்லாரும் சேர்ந்து இருப்போம்."

தேவயானி அறையில் தனியாக இருந்தாள். நான்கு மணி ஆகியது. போன் கையில் இருந்தது. மர்ம மனிதன் அடுத்த அழைப்பை எதிர்பார்த்தாள். உடல் வியர்த்தது. கண்ணீர் வழிந்தது. பாவனாவின் முகம் நினைவுக்கு வந்தது. தாயின் உள்ளம் பதறியது. அவள் புடவை மடிப்புகள் கலைந்திருந்தன. ஜன்னல் வழியே வரும் ஒளி அவள் முகத்தில் பட்டது. ஆனால் அந்த ஒளி அவளுக்கு இருளாகத் தெரிந்தது. மகளின் சிரிப்பு, அவள் குழந்தைப் பருவம், வளரும் நாட்கள், பள்ளி நாட்கள், கல்லூரி நாட்கள், எல்லாம் மனதில் ஓடின. அவள் கைகள் நடுங்கின. உள்ளே பயம், கோபம், தாய்மையின் வலிமை எல்லாம் போராடின. அவள் மனதுக்குள் பல எண்ணங்கள். என் பொண்ணை யார் தொடுவது? என் குடும்பத்தை யார் அழிப்பது? நான் தாய். நான் காப்பாற்ற வேண்டும்.

போன் ஒலித்தது. அதே எண். தேவயானி எடுத்தாள். அவள் குரல் நடுங்கியது.

மர்ம மனிதன்: "தேவயானி... இரவு பத்து மணிக்கு x பிளாக் பின்னாடி வரணும். தனியா. யாருக்கும் சொல்லக்கூடாது. இல்லைனா வீடியோ எல்லாருக்கும் போகும்."

தேவயானி உடல் நடுங்கியது. x பிளாக் அந்த அபார்ட்மெண்ட் பின்னாடி தனியா இருக்கும் இடம். யாரும் போக மாட்டார்கள். இருள் நிறைந்தது. அவள் மூச்சு தடுமாறியது.

தேவயானி: "தயவு செய்து... அங்க என்ன பண்ணணும்? என் பொண்ணை விட்டுடு. நான் என்ன வேணும்னாலும் தரேன். பணம் வேணுமா? வீடு வேணுமா? சொல்லு. ஆனா என் மகளை விட்டுடு. அவள் அப்பாவி. குடும்பத்தை கெடுக்காத. ராஜ் இருக்கார். சுமன் இருக்கான். என் மகள்களை பாதுகாக்கணும். தயவு செய்யுங்க. அங்க வரேன். ஆனா என் பொண்ணுக்கு ஒண்ணும் செய்யாத. என் தாய்மையை புரிஞ்சுக்க. நீயும் ஒரு தாய் மகன் தானே. தயவு செய்யுங்க. என் குடும்பத்தை காப்பாத்து."

மர்ம மனிதன்: "வரணும். தனியா. பத்து மணிக்கு. இல்லைனா பாரு என்ன நடக்கும். வீடியோ எல்லாருக்கும் போகும். உன் குடும்பம் அழியும். உன் மகள் அழியும்."

தேவயானி: "இல்ல... தயவு செய்யுங்க. என் மகளை காப்பாத்து. நான் வரேன். தனியா வரேன். யாருக்கும் சொல்ல மாட்டேன். ஆனா என்ன வேணும் சொல்லு. என் உயிர் வேணுமா? என் உயிரை கொடுக்கறேன். ஆனா என் பொண்ணை விட்டுடு. ராஜ்... சுமன்... இனியா... பிரியங்கா... என் குழந்தைகள்... அவர்களை காப்பாத்து. தயவு செய்யுங்க."

மர்ம மனிதன்: "பேச்சு போதும். பத்து மணிக்கு வா. தனியா."

அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது. தேவயானி போனை வைத்தாள். உடல் சிலிர்த்தது. மனசு பதற்றத்தில் மூழ்கியது. ஐந்து மணி ஆகியது. வெளியே வெயில் தணிந்தது. ஆனால் உள்ளே புயல். தேவயானி தனியாக முடிவு எடுக்க முயற்சித்தாள். குடும்பத்துக்கு சொல்ல தயக்கம். மகளை காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற உணர்வு மட்டும் பலமாக இருந்தது. அவள் அறையில் அமர்ந்து நீண்ட நேரம் யோசித்தாள். பாவனாவின் குழந்தைப் பருவ நினைவுகள், அவள் முதல் படி, முதல் பேச்சு, பள்ளி நாட்கள், எல்லாம் ஓடின. என் மகள்... என் உயிர்... நான் தனியா போவேன். குடும்பத்தை காப்பாத்துவேன்.

தேவயானி: "ராஜ்... என் ராஜ்... நான் என்ன பண்ணுவேன்? சொல்லு. ஆனா சொல்ல முடியாது. பாவனா... என் பொண்ணு... நான் வருவேன். உன்னை காப்பாத்துவேன். சுமன்... என் மகன்... நீ தெரியக்கூடாது. இனியா பிரியங்கா... என் குழந்தைகள்... குடும்பம்... என் உலகம்... நான் தனியா போவேன். தாய்மை என்னை தூண்டும். என் மகளை காப்பாத்த வேண்டும்."

வீட்டில் அமைதி. ஆனால் தேவயானியின் உலகம் உலுக்கப்பட்டது. இரவு பத்து மணி நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. யாருக்கும் சொல்லக்கூடாது என்று முடிவு எடுத்தாள். அவள் உள்ளம் தாயின் அன்பால் நிறைந்தது. மகளின் எதிர்காலத்துக்காக தன்னை தியாகம் செய்ய தயாரானாள். அவள் புடவையை சரி செய்துகொண்டாள். கண்ணீரை துடைத்தாள். மகனுக்கு தெரியாமல், குடும்பத்துக்கு தெரியாமல் தனியா போக முடிவு செய்தாள்.


தேவயானி அறையில் தனியாக நின்றிருந்தாள். இரவு எட்டு மணி. வீட்டுக்குள் மெல்லிய இருள் பரவியிருந்தது. வெளியே தெரு விளக்குகள் லேசாக மின்னின. அவள் புடவை மாற்றி கருப்பு நிறத்தில் ஒன்றை அணிந்திருந்தாள். கைகள் நடுங்கின. கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்தாள். கண்கள் சிவந்திருந்தன. உள்ளே பயம், கோபம், தியாக உணர்வு எல்லாம் கலந்து புயலாக சுழன்றது. மகள் பாவனாவின் முகம் தொடர்ந்து நினைவுக்கு வந்தது. அவள் எப்படியாவது இந்த மிரட்டலை தடுக்க வேண்டும். குடும்பத்துக்கு தெரியக்கூடாது. ராஜ், சுமன், இனியா, பிரியங்கா எல்லோரும் அமைதியாக இருக்க வேண்டும். அவள் மனதுக்குள் ஆயிரம் எண்ணங்கள். என் மகளின் எதிர்காலம்... என் குடும்பத்தின் அமைதி... நான் தனியாக போக வேண்டும்... தாய்மை என்னை தூண்டுகிறது...

தேவயானி கண்ணீரை துடைத்தாள். மொபைலை எடுத்து பார்த்தாள். மர்ம மனிதன் அனுப்பிய செய்தி இன்னும் இருந்தது. x பிளாக் பின்னாடி, இரவு பத்து மணி. தனியாக வர வேண்டும். அவள் மூச்சை ஆழமாக இழுத்தாள். உடல் சிலிர்த்தது. வீட்டின் மற்ற பகுதியில் சுமன் டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். பாவனா அறையில் படித்துக்கொண்டிருந்தாள். இனியா பிரியங்கா இருவரும் சிரித்தபடி பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். ராஜ் படுக்கையில் சாய்ந்திருந்தார். எல்லோரும் அறியாமல் இருக்க வேண்டும். தேவயானி தன் புடவையை சரி செய்தாள். கைப்பையில் சிறு பணம், போன், சில மாத்திரைகள். உள்ளே தைரியத்தை வரவழைத்தாள். தாய் என்ற உணர்வு அவளுக்கு வலிமை தந்தது.

அவள் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள். கால்கள் தரையில் லேசாக ஒலி எழுப்பின. சுமன் திரும்பிப் பார்த்தான்.

சுமன்: "அம்மா... எங்க போற? இரவு நேரம். வெளிய இருட்டா இருக்கு. தலைவலியா? நான் கூட வரட்டுமா? நீ தனியா போகாத. எனக்கு பயமா இருக்கு அம்மா."

தேவயானி புன்னகைத்தாள். உள்ளே நடுக்கம்.

தேவயானி: "ஒண்ணுமில்ல டா. கொஞ்சம் கீழே இறங்கி வர்றேன். தலைவலி மருந்து வாங்கணும். நீ உள்ள இரு. சீக்கிரம் வந்துடுவேன். உன் அக்கா பாவனா எங்க? அவளை பார்த்துக்க. அப்பா ராஜ் சரியா இருக்காரா? இனியா பிரியங்கா இருவரும் சிரிக்கிறாங்களா? குடும்பம் அமைதியா இருக்கணும். நான் வர்றேன் டா."

சுமன் சந்தேகமாகப் பார்த்தான். ஆனால் அம்மாவின் முகத்தை பார்த்து விட்டான்.

சுமன்: "சரி அம்மா. சீக்கிரம் வா. நான் கூட வரட்டுமா? இருட்டா இருக்கு. நீ தனியா போகாத. எனக்கு உன் முகம் சரியில்லை தெரியுது. ஏதோ மறைக்கிற. சொல்லு அம்மா. நான் உன் மகன். உன்னோட இருப்பேன்."

தேவயானி தலையசைத்தாள்.

தேவயானி: "வேணாம் டா. நான் சீக்கிரம் வந்துடுவேன். நீ ஓய்வு எடு. பாவனாவை பார்த்துக்க. அவள் படிக்கிறாளா? இனியா பிரியங்கா இருவரும் சந்தோஷமா இருக்காங்களா? ராஜ் தூங்குறாரா? குடும்பம் சரியா இருக்கணும். அம்மா உங்களை நேசிக்கறேன். பயப்படாத டா."

அவள் கதவை திறந்து வெளியே இறங்கினாள். லிஃப்ட் இறங்கியது. உள்ளே இதயம் படபடத்தது. காற்று குளிராக இருந்தது. அபார்ட்மெண்ட் வளாகம் இருட்டில் மூழ்கியிருந்தது. x பிளாக் பின்னாடி செல்லும் பாதை தனியாக இருந்தது. யாரும் அங்கு போக மாட்டார்கள். பழைய கட்டிடம், பின்புறம் செடிகள், இருள். தேவயானி நடந்தாள். கால்கள் நடுங்கின. புடவை லேசாக அசைந்தது. தொலைவில் செக்யூரிட்டி யோகிபாபு rounds போட்டுக்கொண்டிருந்தான். அவன் 32 வயது. உடல் உறுதியாக இருந்தது. தேவயானியைப் பார்த்ததும் நின்றான்.

யோகிபாபு: "அம்மா... என்ன இந்த நேரத்துல வெளிய? கடைக்கு ஏதாவது வாங்கணுமா? நான் போய் வாங்கிட்டு வரேன். இருட்டா இருக்கு. தனியா போகாத. நான் உன்னோட வரேன். கவனமா இருங்க அம்மா."

தேவயானி திடுக்கிட்டாள். அவள் குரல் நடுங்கியது.

தேவயானி: "இல்ல பாபு... ஒண்ணுமில்ல. கொஞ்சம் நடக்கலாம்னு வந்தேன். நீ rounds பாரு. என்னை பத்தி கவலைப்படாத. நான் சீக்கிரம் வந்துடுவேன். ராஜ் வீட்டில் இருக்கார். சுமன் இருக்கான். பயப்படாத. நீ உன் வேலையை பாரு."

யோகிபாபு சந்தேகமாகப் பார்த்தான். ஆனால் வற்புறுத்தவில்லை.

யோகிபாபு: "சரி அம்மா. கவனமா இருங்க. இருட்டா இருக்கு. யாராவது தொந்தரவு பண்ணினா சொல்லுங்க. நான் இருக்கேன்."

தேவயானி தலையசைத்து நடந்தாள். x பிளாக் பின்னாடி நெருங்கினாள். இருள் அடர்த்தியாக இருந்தது. செடிகள் அசைந்தன. தொலைவில் நாய் குரைப்பு கேட்டது. அவள் இதயம் வேகமாக துடித்தது. மர்ம மனிதன் எங்கிருப்பான் என்று தெரியவில்லை. கைகள் குளிர்ந்தன. உள்ளே பாவனாவின் முகம் தெரிந்தது. தாயின் பலம் அவளை நிற்க வைத்தது.

திடீரென இருட்டிலிருந்து ஒரு உருவம் வெளிப்பட்டது. மர்ம மனிதன். முகம் மறைக்கப்பட்டிருந்தது. குரல் கனமாக இருந்தது.

மர்ம மனிதன்: "வந்துட்டியா தேவயானி. நல்லா இருக்கு. வீடியோ பார்க்கணுமா? உன் பொண்ணு பாவனா எப்படி இருக்கா? நான் சொன்னபடி வந்திருக்கியா? தனியா வந்திருக்கியா?"

தேவயானி பின்னால் நகர்ந்தாள். உடல் நடுங்கியது. ஆனால் குரலை உயர்த்தினாள்.

தேவயானி: "என் பொண்ணை விட்டுடு. என்ன வேணும்னு சொல்லு. நான் தரேன். ஆனா வீடியோவை அழி. என் மகளை தொடாத. ராஜ், சுமன், இனியா, பிரியங்கா எல்லோரும் இருக்காங்க. குடும்பத்தை கெடுக்காத. தயவு செய்யுங்க. நான் தனியா வந்திருக்கேன். உன் கோரிக்கையை சொல்லு."

மர்ம மனிதன் சிரித்தான். அந்த சிரிப்பு இருளில் எதிரொலித்தது. அவன் அருகில் வந்தான். தேவயானி தைரியத்துடன் நின்றாள்.

[Sparo]

Nice Story bro

[Devayani rasigan]

Nice Story bro

Thank you??

[Devayani rasigan]

x பிளாக் பின்னாடி இருள் முழுவதும் அடர்த்தியாக பரவியிருந்தது. செடிகள் காற்றில் அசைந்தன. தொலைவில் நாய் குரைப்பு மெல்லக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. தேவயானி அங்கு நின்றிருந்தாள். அவள் உடல் முழுக்க நடுங்கியது. கருப்பு புடவை காற்றில் லேசாக அசைந்தது. கண்களில் கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது. அவள் கைகள் இறுகியிருந்தன. மனசு பாவனாவின் முகத்தை நினைத்து துடித்தது. தாய் என்ற உணர்வு அவளுக்கு வலிமை தந்தாலும் உள்ளே அருவருப்பு, பயம், துயரம் எல்லாம் கலந்து புயலாக சுழன்றது. மர்ம மனிதன் mask கழட்டாமல் அருகில் வந்தான். அவன் இளமை உடல் இருளில் தெரிந்தது. அவன் கண்கள் ஆசையுடன் பார்த்தன.

மர்ம மனிதன்: "அழாதே தேவயானி. நீ சம்மதிச்சா வீடியோ அழிச்சிடுவேன். உன் பொண்ணு பாவனா பாதுகாப்பா இருப்பா. நீ என்னோட வரணும். உன் உடலை எனக்கு தா. அப்பதான் உன் மகள் பாதுகாப்பா இருப்பா."

தேவயானி அழுதுகொண்டே தலையசைத்தாள். அவள் உதடுகள் நடுங்கின. கண்ணீர் புடவையில் விழுந்தது. உள்ளே தாயின் தியாக உணர்வு அவளை உந்தியது. மகளை காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற ஒரே எண்ணம் மனசை நிறைத்தது.

தேவயானி: "என் பொண்ணை விட்டுடு... நான்... நான் சம்மதிக்கிறேன்... ஆனா என் குடும்பத்தை கெடுக்காதே. ராஜ், சுமன், இனியா, பிரியங்கா... அவர்களுக்கு தெரியக்கூடாது. என் மகளை பாதுகாத்து. நான் உன் வேண்டுகோளை நிறைவேற்றறேன். தயவு செய்து... வீடியோவை அழி. என் பாவனாவை காப்பாத்து."

மர்ம மனிதன்: "நல்லா இருக்கு. இப்ப என்னோட வா. உன் உடலை எனக்கு தா. உன் தியாகம் உன் மகளை காப்பாத்தும். அழாதே. நான் உன்னை கவனித்துக்கறேன்."

அவள் குரல் உடைந்தது. கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது. மர்ம மனிதன் அருகில் வந்தான். அவன் கை தேவயானியின் தோளில் வைத்தான். அந்த தொடு சூடாக இருந்தது. தேவயானி உடல் சிலிர்த்தாள். அவள் கண்கள் மூடின. உள்ளே துயரம் பெருகியது. புடவையின் மடிப்புகள் காற்றில் அசைந்தன. இருள் அவர்களைச் சூழ்ந்தது. தேவயானியின் தியாகம் தொடங்கியது.

இந்த நொடியில் காட்சி மெதுவாக நகர்ந்தது. தேவயானியின் முகத்தில் கண்ணீர் துளிகள் லேசாக வழிந்தன. அவள் உதடுகள் நடுங்கின. மர்ம மனிதன் mask கழட்டாமல் அவள் தோளில் வைத்த கை அழுத்தினான். அந்த தொடு அவள் உடலை சிலிர்க்க வைத்தது. புடவையின் துணி அவள் தோளில் லேசாக இறுகியது. காற்றில் அவள் மூச்சு வேகமாக வந்தது. உள்ளே பாவனாவின் முகம் தெரிந்தது. தாய் என்ற பலம் அவளை தாங்கியது. ஆனால் உடல் கொடுக்கும் வலி உள்ளே துயரத்தை பெருக்கியது.

ஒலி லேசான காற்று சலசலப்பு, தொலைவில் நாய் குரைப்பு, அவள் மூச்சு ஒலி. வாசனை இருள் கலந்த மண் வாசனை, அவள் புடவை வாசனை. சுவை வாயில் உப்பு கண்ணீர் சுவை. தொடு மர்ம மனிதன் கை தோளில் பட்ட உணர்வு, குளிர் காற்று. உணர்வு துயரம், தியாகம், பயம் லேயர்கள். நினைவு பாவனா சிறு வயது நினைவுகள். உடல் involuntary இதயம் வேக துடிப்பு, உடல் நடுக்கம். நேரம் மெதுவாக நகர்வது போல் தோன்றியது.

மர்ம மனிதன் அவள் தோளை இழுத்தான். தேவயானி கண்ணை மூடியபடி நின்றாள். அவள் உள்ளம் துடித்தது. இந்த தியாகம் மகளுக்காக என்று நினைத்தாள். புடவையின் மடிப்புகள் அசைந்தன. இருள் அவர்களை முழுவதும் சூழ்ந்தது. தேவயானியின் தியாக உணர்வு அவளை வலிமையாக்கியது. அவள் மனதில் ராஜின் முகம், சுமனின் புன்னகை, பாவனாவின் அப்பாவியான பார்வை, இனியா பிரியங்காவின் சிரிப்பு எல்லாம் தெரிந்தது. என் குடும்பம்... என் உலகம்... இந்த தியாகம் அவர்களுக்காக...

மர்ம மனிதன்: "அழாதே தேவயானி. நீ சம்மதிச்சா வீடியோ அழிச்சிடுவேன். உன் பொண்ணு பாவனா பாதுகாப்பா இருப்பா. இப்ப நீ என்னோட வரணும்."
தேவயானி அழுதுகொண்டே தலையசைத்தாள். அவள் உதடுகள் நடுங்கி நடுங்கின. கண்ணீர் புடவையில் துளி துளியாக விழுந்தது. உள்ளே தாயின் தியாக உணர்வு அவளை உந்தியது. மகளை காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற ஒரே எண்ணம் மனசை நிறைத்தது. நிறைத்தது.
தேவயானி: "என் பொண்ணை விட்டுடு... நான்... நான் சம்மதிக்கிறேன்... ஆனா என் குடும்பத்தை கெடுக்காதே... தயவு செய்து..."


அவள் குரல் உடைந்து உடைந்து வந்தது. கண்ணீர் வழிந்து வழிந்து கொண்டிருந்தது. மர்ம மனிதன் அருகில் வந்தான். அவன் கை தேவயானியின் தோளில் வைத்தான். அந்த தொடு சூடாக, புதிதாக இருந்தது. தேவயானி உடல் முழுக்க சிலிர்த்தாள். சிலிர்த்தாள். அவள் கண்கள் மூடின. மூடின. உள்ளே துயரம் பெருகியது. பெருகியது. புடவையின் மடிப்புகள் காற்றில் அசைந்து அசைந்தன. இருள் அவர்களைச் சூழ்ந்தது. சூழ்ந்தது.
மர்ம மனிதன்: "நல்லா இருக்கு. இப்ப என்னோட வரு. உன் உடலை எனக்கு தா."
தேவயானி கண்ணை மூடியபடி நின்றாள். கண்ணை மூடியபடி. கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது. அவள் உள்ளம் துடித்தது. துடித்தது. தாயின் தியாக உணர்வு அவளை நிற்க வைத்தது. இரவு காற்று குளிர்ந்து குளிர்ந்து வீசியது. x பிளாக் பின்னாடி இருள் அடர்ந்து அடர்ந்து இருந்தது. தேவயானியின் தியாகம் தொடங்கியது. தொடங்கியது.
மர்ம மனிதன் அவளை பின்னால் தள்ளினான். தள்ளினான். தேவயானி பின்னால் தள்ளப்பட்டாள். அவள் புடவை தரையில் லேசாக உரசியது. உரசியது. அவள் உடல் நடுங்கியது. நடுங்கியது. உள்ளே அசிங்கம், அருவருப்பு பெருகியது. பெருகியது. இளம் வாலிபன் கூட இருப்பது அவளுக்கு மிகவும் அசிங்கமாக இருந்தது. இருந்தது. வயது வித்தியாசம், அவன் இளமை, அவள் தாய்மை, எல்லாம் அவள் மனசை உறுத்தியது. உறுத்தியது.
தேவயானி: "இது... இது அசிங்கம்... நான்... என் வயசுக்கு இது தகுதியில்ல... தயவு செய்து... வேற எதாவது கேள்..."
அவள் குரல் அழுகையில் கலந்து வந்தது. வந்தது. மர்ம மனிதன் mask கழட்டாமல் அவள் உதடுகளை நோக்கி முகத்தை நெருக்கினான். நெருக்கினான். அவன் இளமை மூச்சு அவள் முகத்தில் பட்டது. பட்டது. தேவயானி கண்ணை இறுக மூடினாள். மூடினாள். உள்ளே வேதனை பெருகியது. பெருகியது.
மர்ம மனிதன் அவள் உதட்டில் முத்தம் தந்தான். முத்தம் தந்தான். மெல்ல, பிறகு ஆழமாக. ஆழமாக. தேவயானி உடல் முழுக்க சிலிர்த்தாள். சிலிர்த்தாள். அவள் உதடுகள் நடுங்கின. நடுங்கின. கண்ணீர் வழிந்தது. வழிந்தது. அவள் கைகள் அவன் மார்பை தள்ள முயற்சித்தன. முயற்சித்தன. ஆனால் பலம் இல்லை. இல்லை



தேவயானியின் கண்கள் இறுக மூடியிருந்தன. அவள் உதடுகள் நடுங்கி நடுங்கி முத்தத்தை ஏற்றுக்கொண்டன. கொண்டன. மர்ம மனிதன் அவள் உதட்டை உறிஞ்சினான். உறிஞ்சினான். அவன் இளமை உடல் அவள் உடலோடு நெருங்கியது. நெருங்கியது. தேவயானி உள்ளே அசிங்கம், வேதனை, தியாகம் எல்லாம் கலந்து துடித்தாள். துடித்தாள். அவள் புடவையின் மடிப்புகள் அவன் கையில் சிக்கின. சிக்கின. காற்று அவர்களைச் சூழ்ந்தது. சூழ்ந்தது.





இரவு பத்து மணிக்கு மேல் x பிளாக் பின்னாடி இருள் முழுவதும் அடர்த்தியாக, அடர்த்தியாக பரவியிருந்தது. செடிகள் காற்றில் மெல்ல, அசைந்து கொண்டிருந்தன. தொலைவில் நாய் குரைப்பு மெல்ல, கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. தேவயானியின் கண்கள் இறுக இறுக மூடியிருந்தன. அவள் உதடுகள் நடுங்கி நடுங்கி, நடுங்கி நடுங்கி முத்தத்தை ஏற்றுக்கொண்டன. ஏற்றுக்கொண்டன. மர்ம மனிதன் அவள் உதட்டை மெல்ல, உறிஞ்சினான். உறிஞ்சினான். அவன் இளமை உடல் அவள் உடலோடு நெருங்கி நெருங்கி, நெருங்கி நெருங்கி இருந்தது. தேவயானி உள்ளே அசிங்கம், வேதனை, துயரம், தியாக உணர்வு எல்லாம் கலந்து கலந்து துடித்தாள். துடித்தாள். அவள் புடவையின் மடிப்புகள் அவன் கையில் சிக்கி சிக்கி, சிக்கி சிக்கி இருந்தன. காற்று அவர்களைச் சூழ்ந்து சூழ்ந்து, சூழ்ந்து சூழ்ந்து இருந்தது. இருந்தது.

தேவயானியின் உள்ளம் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. துடித்துக் கொண்டிருந்தது. அவள் கண்களில் கண்ணீர் தாரை தாரையாக, தாரை தாரையாக வழிந்து கொண்டிருந்தது. அவள் மனசு பாவனாவின் முகத்தை, பாவனாவின் எதிர்காலத்தை, குடும்பத்தின் முகத்தை, ராஜின் முகத்தை, சுமனின் முகத்தை, இனியா பிரியங்காவின் முகத்தை நினைத்து நினைத்து உலுக்கப்பட்டது. உலுக்கப்பட்டது. தாய் என்ற உணர்வு அவளுக்கு வலிமை தந்தாலும், இந்த இளம் வாலிபன் கூட இருப்பது, அவன் தொடு, அவன் முத்தம், எல்லாம் அவளுக்கு மிக மிக அசிங்கமாக, அருவருப்பாக, வேதனையாக இருந்தது. இருந்தது. அவள் உடல் முழுக்க சிலிர்த்து சிலிர்த்து, சிலிர்த்து சிலிர்த்து நடுங்கியது. நடுங்கியது.

மர்ம மனிதன் மெல்ல, அவள் புடவையின் pallu-ஐ இழுத்தான். இழுத்தான். துணியின் மெல்லிய சலசலப்பு இருளில் கேட்டது. கேட்டது. தேவயானி உடல் முழுக்க சிலிர்த்தாள். சிலிர்த்தாள். அவள் கைகள் தானாகவே புடவையை இறுக்க பிடித்தன. பிடித்தன. ஆனால் பலம் இல்லை. இல்லை. அவள் கண்கள் இறுக மூடியிருந்தன. மூடியிருந்தன. உள்ளே வேதனை அலை அலையாக, அலை அலையாக எழுந்தது. எழுந்தது.

மர்ம மனிதன்: "அழாதே... நீ சம்மதிச்சா எல்லாம் முடிஞ்சிடும்... உன் புடவையை களையணும்..."

அவன் கைகள் மெல்ல, pallu-ஐ இழுத்து இழுத்து, இழுத்து இழுத்து அவிழ்த்தான். அவிழ்த்தான். புடவையின் மடிப்புகள் ஒவ்வொன்றாக, ஒவ்வொன்றாக கீழே விழுந்தன. விழுந்தன. தேவயானியின் இடுப்பு, வயிறு வெளியே தெரிந்தன. தெரிந்தன. காற்று அந்த exposed skin-ஐ தொட்டது. தொட்டது. அவள் உடல் சிலிர்த்தது. சிலிர்த்தது. அவள் கண்ணீர் வழிந்து கொண்டிருந்தது. கொண்டிருந்தது.

தேவயானி: "தயவு செய்து... இது... இது அசிங்கம்... என் வயசுக்கு... நீ இளம் பையன்... வேணாம்..."

அவள் குரல் அழுகையில், அழுகையில் கலந்து வந்தது. வந்தது. மர்ம மனிதன் அவள் புடவையை முழுவதும் அவிழ்த்தான். அவிழ்த்தான். துணி கீழே விழும் சத்தம் இருளில் கேட்டது. கேட்டது. தேவயானி இப்போது blouse மற்றும் petticoat உடன் நின்றிருந்தாள். நின்றிருந்தாள். அவள் உடலின் வளைவுகள், இடுப்பு, வயிறு, மார்பின் ஏற்ற இறக்கம், எல்லாம் இருளில் தெரிந்தன. தெரிந்தன.

மர்ம மனிதன் அவளைப் பார்த்தான். பார்த்தான். அவன் கண்கள் ரசனையுடன், பசியுடன் அவள் உடலை ரசித்தன. ரசித்தன. அவன் mask கழட்டாமல் அருகில் நின்றான். நின்றான். தேவயானி கண்ணை இறுக மூடியிருந்தாள். மூடியிருந்தாள். உள்ளே அசிங்கம், வேதனை, தியாகம் எல்லாம் கலந்து கலந்து அவளை உலுக்கியது. உலுக்கியது. அவள் உடல் நடுங்கியது. நடுங்கியது. காற்று அவள் exposed skin-ஐ தொட்டு தொட்டு சிலிர்க்க வைத்தது. வைத்தது.


தேவயானியின் உடல் முழுக்க வியர்வை படர்ந்தது. படர்ந்தது. அவள் இதயம் படபடவென துடித்தது. துடித்தது. மர்ம மனிதன் அவள் blouse-ஐ பார்த்தான். பார்த்தான். அவன் கண்கள் ரசனையுடன் அவள் மார்பின் வளைவை, இடுப்பின் வளைவை, petticoat-ஐ ரசித்தன. ரசித்தன. தேவயானி கண்ணை மூடியபடி நின்றாள். நின்றாள். உள்ளே வேதனை அலை அலையாக எழுந்தது. எழுந்தது. அவள் கூச்சம், அருவருப்பு, தியாக உணர்வு எல்லாம் கலந்து கலந்து அவளை உலுக்கியது..
.

மர்ம மனிதன் மெல்ல அவள் அருகில் நெருங்கினான். அவன் கை ஜாக்கெட் மற்றும் உள்பாவாடைக்கு நடுவே இருந்த இடுப்பைத் தொட்டது. அந்த தொடு சூடாக, புதிதாக இருந்தது. தேவயானி உடல் முழுக்க சிலிர்த்தாள். அவள் வயிறு உள்ளே இழுபட்டது. காற்று அந்த exposed skin-ஐ தொட்டபோது அவள் உடல் லேசாக நடுங்கியது. அவன் விரல்கள் மெல்ல அந்த மென்மையான இடுப்பை அழுத்தினான். அழுத்தினான். தேவயானியின் மூச்சு தடுமாறியது. அவள் உதடுகள் நடுங்கின. கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது.

தேவயானி: "தயவு செய்து... வேணாம்... இது... இது எனக்கு பிடிக்கல..."

அவள் குரல் மெல்ல மெல்ல உடைந்தது. மர்ம மனிதன் அவள் இடுப்பை மெல்ல அழுத்தியபடி அவளை நெருக்கமாக இழுத்தான். அவன் இளமை உடல் அவள் உடலோடு ஒட்டியது. அவன் மூச்சு அவள் கழுத்தில் பட்டது. தேவயானி உள்ளே அருவருப்பு பெருகியது. ஆனால் தாய்மை அவளை நிற்க வைத்தது.

மர்ம மனிதன் அவள் பின்புறம் சென்றான். அவன் கை தேவயானியின் பின்னாடி சென்றது. உள்பாவாடையோடு சேர்த்து அவள் சூத்தை அழுத்தினான். அந்த அழுத்தம் உறுதியாக, பசியுடன் இருந்தது. தேவயானி உடல் முழுக்க சிலிர்த்தாள். அவள் கால்கள் லேசாக நடுங்கின. அவள் மூச்சு வேகமாக வந்தது. கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது.

தேவயானி: "இது... இது தப்பு... நான்... நான் முடியாது..."

அவள் குரல் கெஞ்சலாக வந்தது. மர்ம மனிதன் அவள் சூத்தை மெல்ல அழுத்தியபடி அவள் காதருகில் முணுமுணுத்தான். அவன் இளமை உடல் அவள் பின்னாடி ஒட்டியிருந்தது. இருள் அவர்களை முழுவதும் சூழ்ந்திருந்தது. தேவயானியின் உள்ளம் துடித்துக்கொண்டிருந்தது. துடித்துக்கொண்டிருந்தது.

தேவயானியின் உடல் முழுக்க வியர்வை படர்ந்திருந்தது. அவள் இதயம் படபடவென துடித்துக்கொண்டிருந்தது. மர்ம மனிதன் அவள் ஜாக்கெட்டைப் பார்த்தான். அவன் கண்கள் ரசனையுடன் அவள் மார்பின் வளைவை, இடுப்பின் மென்மையான வளைவை, உள்பாவாடையின் மடிப்புகளை ரசித்தபடி நின்றது. தேவயானி கண்ணை இறுக மூடியபடி நின்றிருந்தாள். உள்ளே வேதனை அலையாக எழுந்தது. கூச்சம், அருவருப்பு,



மர்ம மனிதன் மெல்ல அவள் அருகில் நெருங்கினான். அவன் கை ஜாக்கெட் மற்றும் உள்பாவாடைக்கு நடுவே இருந்த இடுப்பைத் தொட்டது. அந்த தொடு சூடாக, புதிதாக இருந்தது. தேவயானி உடல் முழுக்க சிலிர்த்தாள். அவள் வயிறு உள்ளே இழுபட்டது. காற்று அந்த exposed skin-ஐ தொட்டபோது அவள் உடல் லேசாக நடுங்கியது. அவன் விரல்கள் மெல்ல அந்த மென்மையான இடுப்பை அழுத்தினான். அழுத்தினான். தேவயானியின் மூச்சு தடுமாறியது. அவள் உதடுகள் நடுங்கின. கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது.

தேவயானி: "தயவு செய்து... வேணாம்... இது... இது எனக்கு பிடிக்கல... என் பொண்ணை விட்டுடு..."

அவள் குரல் மெல்ல மெல்ல உடைந்தது. மர்ம மனிதன் அவள் இடுப்பை மெல்ல அழுத்தியபடி அவளை நெருக்கமாக இழுத்தான். அவன் இளமை உடல் அவள் உடலோடு ஒட்டியது. அவன் மூச்சு அவள் கழுத்தில் பட்டது. தேவயானி உள்ளே அருவருப்பு பெருகியது. ஆனால் தாய்மை அவளை நிற்க வைத்தது.

மர்ம மனிதன் அவள் பின்புறம் சென்றான். அவன் கை தேவயானியின் பின்னாடி சென்றது. உள்பாவாடையோடு சேர்த்து அவள் சூத்தை அழுத்தினான். அந்த அழுத்தம் உறுதியாக, பசியுடன் இருந்தது. தேவயானி உடல் முழுக்க சிலிர்த்தாள். அவள் கால்கள் லேசாக நடுங்கின. அவள் மூச்சு வேகமாக வந்தது. கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது.

தேவயானி: "இது... இது தப்பு... நான்... நான் முடியாது... தயவு செய்து..."

அவள் குரல் கெஞ்சலாக வந்தது. மர்ம மனிதன் அவள் சூத்தை மெல்ல அழுத்தியபடி அவள் காதருகில் முணுமுணுத்தான். அவன் இளமை உடல் அவள் பின்னாடி ஒட்டியிருந்தது. இருள் அவர்களை முழுவதும் சூழ்ந்திருந்தது. தேவயானியின் உள்ளம் துடித்துக்கொண்டிருந்தது. துடித்துக்கொண்டிருந்தது.

மர்ம மனிதன் மெல்ல தன் பேண்ட் zip-ஐ கழற்றினான். அவன் பூலை வெளியே எடுத்தான். அது உறுதியாக, சூடாக இருந்தது. தேவயானி கண்ணை இறுக மூடியபடி நின்றாள். அவள் உடல் நடுங்கியது. அவன் அந்த பூலை அவள் தொப்புள் ஓட்டையில் வைத்தான். வைத்தான். அந்த தொடு அவளுக்கு மிகவும் அசிங்கமாக, வேதனையாக இருந்தது. இருந்தது.

தேவயானி: "வேணாம்... இது... இது அசிங்கம்... என் தொப்புள்... தயவு செய்து... விலகு..."

அவள் குரல் அழுகையில் கலந்து வந்தது. மர்ம மனிதன் அவள் தொப்புளில் மெல்ல அழுத்தினான். அழுத்தினான். அவன் இளமை உடல் அவள் உடலோடு நெருங்கியது. தேவயானி உள்ளே வேதனை பெருகியது. பெருகியது. அவள் கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது. கொண்டிருந்தது.