11-11-2026, 06:02 AM
அத்தியாயம் 25
கணவன் உள்ளே தன் அலுவலக வேலையில் மூழ்கியிருக்கிறான் என்பதை உறுதி செய்துகொண்ட தேவயானியின் நெஞ்சகம், பயத்தாலும் கோபத்தாலும் மாறி மாறி ஏறி இறங்கியது. அவளது கண்கள் கலங்கிச் சிவந்திருந்தன; உதடுகள் நடுக்கத்துடன் துடித்தன.
சற்றும் தாமதிக்காமல், தன் கோபத்தை அப்படியே ஒரு எரிமலையாக அடக்கி வைத்துக் கொண்டு, ஹாலில் சாதாரணமாகக் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு நின்றுகொண்டிருந்த சுமனின் கையைப் பற்றி பலமாக இழுத்தார் தேவயானி. அந்த திடீர் இழுவையில் சுமன் கொஞ்சம் தடுமாறினாலும், தாயின் முகத்தில் இருந்த அந்தத் தீவிரமான ஆத்திரமும் பயமும் அவனுக்கு எந்தச் சலனத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. மாறாக, அவன் உதடுகளில் ஒரு மெல்லிய, அசராத புன்னகைதான் தொக்கி நின்றது. ஆனாலும், தன் தாயின் கோபத்திற்கு மதிப்புக் கொடுப்பது போல அவளது பிடிக்கு அமைதியாக வழிவிட்டு, அவளுடன் சமையலறைப் பகுதியை நோக்கி நடந்தான்.
சமையலறையின் உச்சியில் எரிந்த மங்கலான மஞ்சள் நிற விளக்கு வெளிச்சம், அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த தேவயானியின் வியர்வை படிந்த முகத்தின் மீதும், பதறித் துடிக்கும் உடலின் மீதும் விழுந்தது. அவள் தன் மூச்சுக்காற்றை ஒழுங்குபடுத்த முயன்றாலும், அவளது நெஞ்சில் ஏற்பட்ட அடைப்பு அவளை மூச்சுத் திணறச் செய்தது. தன் இரு கைகளையும் மார்புக்குக் குறுக்கே பலமாகக் கட்டிக்கொண்டு, தன் கோபத்தை வெளியில் கத்தினால் ராஜ் கேட்டுவிடுவாரோ என்ற பயத்தில், தொண்டைக்குள்ளேயே அடக்கிக்கொண்டு சுமனை முறைத்துப் பார்த்தாள்.
ஆனால், சுமன் எந்தவிதப் பதட்டமும் இல்லாத முகத்துடன், சமையலறையின் கதவுத் தண்டைச் சாய்ந்து கொண்டு, தன் தாயின் கோபமான முகத்தைப் பார்த்தவாறே சாவகாசமாக நின்றுகொண்டிருந்தான். அந்த அமைதியான சமையலறைப் பகுதியில், தேவயானியின் நரம்புகளை ஒவ்வொன்றாக அறுப்பது போன்ற அந்தப் பதட்டமான சூழல் உச்சக்கட்டத்தை நோக்கி நகர்ந்தது. காற்று கூட வீசாத அந்த அறையில், இருவரின் மூச்சுச் சத்தம் மட்டுமே அந்த நிசப்தத்தைக் கிழித்தது.
தேவயானி தன் பார்வையைத் தாழ்த்த முடியாமல், ஆத்திரமும் இயலாமையும் தொண்டையை அடைக்க, தன் மகனைப் பார்த்துக் குசுகுசுவென்ற ஆனால் அழுத்தமான குரலில் பேசத் தொடங்கினாள்.
தேவயானி : "உனக்கு என்னதான்டா திமிரு? அப்பாவை நினைச்சுப் கொஞ்சம்கூட பயம் இல்லையா? நான் உன்னைப் பெத்த தாய்... அந்த முறையைக் கூட மறந்துட்டு இப்படித் தப்புத் தப்பா நடந்துக்கிறியே... இது எங்கு போய் முடியும்னு உனக்குத் கொஞ்சம்கூட புத்தி இருக்கா?"
சுமன் (அசால்ட்டாகத் தன் தோள்களைக் குலுக்கியபடியே) : "அம்மா... ஏன் இப்படி தேவையில்லாமல் டென்ஷன் ஆகுற? நாமதான் யாருக்கும் தெரியாமத்தானே இருக்கோம்? வீட்டுல இருக்கிற வரைக்கும் நம்ம இடையில என்ன நடக்குதுன்னு யாருக்காகிலும் தெரியுமா என்ன?"
தேவயானி (கண்கள் சிவக்க, பற்களைக் கடித்தபடி) : "யாருக்கும் தெரியாமையா? இன்னைக்கு ஹால்ல உங்கப்பா முன்னாடி நீ நடந்துகிட்ட முறையைப் பார்த்தா என் உசுரே போயிடுச்சு தெரியுமாடா? அந்த மனுஷனுக்கு ஏதாவது ஒரு சின்ன சந்தேகம் வந்துட்டா... என்ன ஆகுறதுன்னு யோசிச்சு பார்த்தியா?"
சுமன் (சற்றும் பயமில்லாமல், மிக நெருக்கமாக வந்து) : "அவருக்கு ஒன்னும் தெரியாதுமா... அவர் ஃபுல்லா ஆபீஸ் வேலையிலயும் லேப்டாப்லயும் தான் பிஸியா இருக்காரு. என் மேல அவருக்கு எப்பவும் இருக்கிற அந்த குருட்டு நம்பிக்கை உனக்குத் தெரியும்தானே? அப்புறம் என்னத்துக்கு பயம்?"
தேவயானி (உதடு துடிக்க, ஆத்திரமும் வேதனையும் பொங்க) : "நம்பிக்கையா? அந்த நம்பிக்கையை நீதான் இன்னைக்குக் காலில் போட்டுப் மிதிச்சிருக்க! என் மேல உனக்குக் கொஞ்சமாவது பாசம், மரியாதை இருந்தா இப்படிப்பட்ட வெறித்தனமான காரியங்களைச் செய்வியாடா? நான் பெத்த பாவம், இன்னைக்கு உன் வாயாலயே இப்படித் தலைகுனிய நிற்கிறேனே!"
சுமன் (கண்களில் தீவிரமான காமம் மின்ன, மெல்லிய குரலில்) : "இது வெறி இல்லம்மா... உன்னை விட்டு என்னால ஒரு நிமிஷம் கூட இருக்க முடியல, அதுதான் நிஜம். அதை உன்னால ஏன்மா புரிஞ்சுக்க மாட்டேன்ற? உன்னை எனக்கு அவ்வளவு பிடிச்சிருக்கு..."
தேவயானி (கைகளைக் உயர்த்தித் தடுத்து, எரிச்சலுடன்) : "போதும் நிறுத்து! உன் வாயால அந்த வார்த்தையை இனிமே சொல்லாத... நான் உன் அம்மாடா! இந்த வீட்டுல என்ன நடக்குதுன்னு ஒருவேளை உங்கப்பாவுக்குத் தெரிஞ்சா, என்னை உயிரோட விட மாட்டாரு, உன்னையும் சும்மா இருக்க மாட்டாரு!"
சுமன் அதற்குப் பதில் சொல்லாமல், அமைதியாக நின்றுகொண்டு தேவயானி கோபத்தில் கொதிப்பதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ஆனால், அவனது பார்வையில் இருந்த அந்தத் தீவிரமான காமமும் உரிமையும் கொஞ்சமும் குறையவில்லை; மாறாக, அவளது கோபம் அவனுக்குள் இன்னும் ஒரு வெறியைத் தான் ஏற்படுத்தியது.
தேவயானி ,தன் இரு கைகளையும் மார்புக்குக் குறுக்கே பலமாகக் கட்டிக்கொண்டு, தன் கோபத்தையும் ஆத்திரத்தையும் வெளியில் கத்தினாள் ராஜ் பக்கத்து அறையிலிருந்து கேட்டுவிடுவாரோ என்ற பயத்தில், தொண்டைக்குள்ளேயே அடக்கிக் கொண்டு சுமனை முறைத்துப் பார்த்தாள்.
அவளது கண்கள் கோபத்தால் சிவந்து நீர் கோர்த்துக் கொண்டிருந்தன. ஆனால், சுமன் எந்தவிதப் பதட்டமும் இல்லாத முகத்துடன், சமையலறையின் கதவுத் தண்டைச் சாய்ந்து கொண்டு, தன் தாயின் கோபமான முகத்தைப் பார்த்தவாறே சாவகாசமாக நின்றுகொண்டிருந்தான். அந்த அமைதியான சமையலறைப் பகுதியில், தேவயானியின் நரம்புகளை ஒவ்வொன்றாக அறுப்பது போன்ற அந்தப் பதட்டமான சூழல் உச்சக்கட்டத்தை நோக்கி நகர்ந்தது.
தேவயானி தன் பார்வையைத் தாழ்த்த முடியாமல், ஆத்திரமும் இயலாமையும் தொண்டையை அடைக்க, தன் மகனைப் பார்த்துக் குசுகுசுவென்ற ஆனால் அழுத்தமான குரலில் பேசத் தொடங்கினாள்.
தேவயானி : "உனக்கு என்னதான்டா திமிரு? அப்பாவை நினைச்சுப் கொஞ்சம்கூட பயம் இல்லையா? நான் உன்னைப் பெத்த தாய்... அந்த முறையைக் கூட மறந்துட்டு இப்படித் தப்புத் தப்பா நடந்துக்கிறியே... இது எங்கு போய் முடியும்னு உனக்குத் கொஞ்சம்கூட புத்தி இருக்கா?"
சுமன் (அசால்ட்டாகத் தன் தோள்களைக் குலுக்கியபடியே, எந்தச் சலனமும் இல்லாமல்) : "அம்மா... ஏன் இப்படி தேவையில்லாமல் டென்ஷன் ஆகுற? நாமதான் யாருக்கும் தெரியாமத்தானே இருக்கோம்? வீட்டுல இருக்கிற வரைக்கும் நம்ம இடையில என்ன நடக்குதுன்னு யாருக்காகிலும் தெரியுமா என்ன? சும்மா கற்பனை பண்ணி பயப்படாத."
தேவயானி (கண்கள் சிவக்க, பற்களைக் கடித்தபடி, தன் குரலை வெளியில் கேட்காதவாறு தாழ்த்தி) : "யாருக்கும் தெரியாமையா? இன்னைக்கு ஹால்ல உங்கப்பா முன்னாடி நீ நடந்துகிட்ட முறையைப் பார்த்தா என் உசுரே போயிடுச்சு தெரியுமாடா? அந்த மனுஷனுக்கு ஏதாவது ஒரு சின்ன சந்தேகம் வந்துட்டா... என்ன ஆகுறதுன்னு யோசிச்சு பார்த்தியா? அவர் நம்மளை என்ன செய்வாருன்னு உனக்குத் தெரியுமா?"
சுமன் (சற்றும் பயமில்லாமல், மிக நெருக்கமாக வந்து, அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தபடி) : "அவருக்கு ஒன்னும் தெரியாதுமா... அவர் ஃபுல்லா ஆபீஸ் வேலையிலயும் லேப்டாப்லயும் தான் பிஸியா இருக்காரு. என் மேல அவருக்கு எப்பவும் இருக்கிற அந்த குருட்டு நம்பிக்கை உனக்குத் தெரியும்தானே? நான் என்ன சொன்னாலும் கண்ணை மூடிக்கிட்டு நம்புவாரு. அப்புறம் என்னத்துக்கு உனக்கு இவ்வளவு நடுக்கம்?"
தேவயானி (உதடு துடிக்க, ஆத்திரமும் வேதனையும் பொங்க) : "நம்பிக்கையா? அந்த நம்பிக்கையை நீதான் இன்னைக்குக் காலில் போட்டுப் மிதிச்சிருக்க! என் மேல உனக்குக் கொஞ்சம்காவது பாசம், மரியாதை இருந்தா இப்படிப்பட்ட வெறித்தனமான காரியங்களைச் செய்வியாடா? நான் பெத்த பாவம், இன்னைக்கு உன் வாயாலயே இப்படித் தலைகுனிய நிற்கிறேனே!"
சுமன் (கண்களில் தீவிரமான காமம் மின்ன, மெல்லிய குரலில் அவளது காதுக்கு அருகில் குசுகுசுத்து) : "இது வெறி இல்லம்மா... உன்னை விட்டு என்னால ஒரு நிமிஷம் கூட இருக்க முடியல, அதுதான் நிஜம். அதை உன்னால ஏன்மா புரிஞ்சுக்க மாட்டேன்ற? உன்னை எனக்கு அவ்வளவு பிடிச்சிருக்கு... உன்னைத் தவிர வேற எதைப் பத்தியும் என்னால யோசிக்க முடியல."
தேவயானி (கைகளைக் உயர்த்தித் தடுத்து, அருவருப்போடு பின்வாங்கி) : "போதும் நிறுத்து! உன் வாயால அந்த வார்த்தையை இனிமே சொல்லாத... நான் உன் அம்மாடா! இந்த வீட்டுல என்ன நடக்குதுன்னு ஒருவேளை உங்கப்பாவுக்குத் தெரிஞ்சா, என்னை உயிரோட விட மாட்டாரு, உன்னையும் சும்மா இருக்க மாட்டாரு! என் மானம் மரியாதை எல்லாமே நடுத்தெருவுக்கு வந்துடும்."
சுமன் அதற்குப் பதில் சொல்லாமல், அமைதியாக நின்றுகொண்டு தேவயானி கோபத்தில் கொதிப்பதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ஆனால், அவனது பார்வையில் இருந்த அந்தத் தீவிரமான காமமும் உரிமையும் கொஞ்சமும் குறையவில்லை; மாறாக, அவளது கோபம் அவனுக்குள் இன்னும் ஒரு வெறியைத் தான் ஏற்படுத்தியது. அவளது கன்னத்தில் வழிந்த சூடான கண்ணீர்த்துளியை அவன் தன் பார்வையால் பின்தொடர்ந்து கவனித்தான்.
கணவன் உள்ளே தன் அலுவலக வேலையில் மூழ்கியிருக்கிறான் என்பதை உறுதி செய்துகொண்ட தேவயானியின் நெஞ்சகம், பயத்தாலும் கோபத்தாலும் மாறி மாறி ஏறி இறங்கியது. அவளது கண்கள் கலங்கிச் சிவந்திருந்தன; உதடுகள் நடுக்கத்துடன் துடித்தன.
சற்றும் தாமதிக்காமல், தன் கோபத்தை அப்படியே ஒரு எரிமலையாக அடக்கி வைத்துக் கொண்டு, ஹாலில் சாதாரணமாகக் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு நின்றுகொண்டிருந்த சுமனின் கையைப் பற்றி பலமாக இழுத்தார் தேவயானி. அந்த திடீர் இழுவையில் சுமன் கொஞ்சம் தடுமாறினாலும், தாயின் முகத்தில் இருந்த அந்தத் தீவிரமான ஆத்திரமும் பயமும் அவனுக்கு எந்தச் சலனத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. மாறாக, அவன் உதடுகளில் ஒரு மெல்லிய, அசராத புன்னகைதான் தொக்கி நின்றது. ஆனாலும், தன் தாயின் கோபத்திற்கு மதிப்புக் கொடுப்பது போல அவளது பிடிக்கு அமைதியாக வழிவிட்டு, அவளுடன் சமையலறைப் பகுதியை நோக்கி நடந்தான்.
சமையலறையின் உச்சியில் எரிந்த மங்கலான மஞ்சள் நிற விளக்கு வெளிச்சம், அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த தேவயானியின் வியர்வை படிந்த முகத்தின் மீதும், பதறித் துடிக்கும் உடலின் மீதும் விழுந்தது. அவள் தன் மூச்சுக்காற்றை ஒழுங்குபடுத்த முயன்றாலும், அவளது நெஞ்சில் ஏற்பட்ட அடைப்பு அவளை மூச்சுத் திணறச் செய்தது. தன் இரு கைகளையும் மார்புக்குக் குறுக்கே பலமாகக் கட்டிக்கொண்டு, தன் கோபத்தை வெளியில் கத்தினால் ராஜ் கேட்டுவிடுவாரோ என்ற பயத்தில், தொண்டைக்குள்ளேயே அடக்கிக்கொண்டு சுமனை முறைத்துப் பார்த்தாள்.
ஆனால், சுமன் எந்தவிதப் பதட்டமும் இல்லாத முகத்துடன், சமையலறையின் கதவுத் தண்டைச் சாய்ந்து கொண்டு, தன் தாயின் கோபமான முகத்தைப் பார்த்தவாறே சாவகாசமாக நின்றுகொண்டிருந்தான். அந்த அமைதியான சமையலறைப் பகுதியில், தேவயானியின் நரம்புகளை ஒவ்வொன்றாக அறுப்பது போன்ற அந்தப் பதட்டமான சூழல் உச்சக்கட்டத்தை நோக்கி நகர்ந்தது. காற்று கூட வீசாத அந்த அறையில், இருவரின் மூச்சுச் சத்தம் மட்டுமே அந்த நிசப்தத்தைக் கிழித்தது.
தேவயானி தன் பார்வையைத் தாழ்த்த முடியாமல், ஆத்திரமும் இயலாமையும் தொண்டையை அடைக்க, தன் மகனைப் பார்த்துக் குசுகுசுவென்ற ஆனால் அழுத்தமான குரலில் பேசத் தொடங்கினாள்.
தேவயானி : "உனக்கு என்னதான்டா திமிரு? அப்பாவை நினைச்சுப் கொஞ்சம்கூட பயம் இல்லையா? நான் உன்னைப் பெத்த தாய்... அந்த முறையைக் கூட மறந்துட்டு இப்படித் தப்புத் தப்பா நடந்துக்கிறியே... இது எங்கு போய் முடியும்னு உனக்குத் கொஞ்சம்கூட புத்தி இருக்கா?"
சுமன் (அசால்ட்டாகத் தன் தோள்களைக் குலுக்கியபடியே) : "அம்மா... ஏன் இப்படி தேவையில்லாமல் டென்ஷன் ஆகுற? நாமதான் யாருக்கும் தெரியாமத்தானே இருக்கோம்? வீட்டுல இருக்கிற வரைக்கும் நம்ம இடையில என்ன நடக்குதுன்னு யாருக்காகிலும் தெரியுமா என்ன?"
தேவயானி (கண்கள் சிவக்க, பற்களைக் கடித்தபடி) : "யாருக்கும் தெரியாமையா? இன்னைக்கு ஹால்ல உங்கப்பா முன்னாடி நீ நடந்துகிட்ட முறையைப் பார்த்தா என் உசுரே போயிடுச்சு தெரியுமாடா? அந்த மனுஷனுக்கு ஏதாவது ஒரு சின்ன சந்தேகம் வந்துட்டா... என்ன ஆகுறதுன்னு யோசிச்சு பார்த்தியா?"
சுமன் (சற்றும் பயமில்லாமல், மிக நெருக்கமாக வந்து) : "அவருக்கு ஒன்னும் தெரியாதுமா... அவர் ஃபுல்லா ஆபீஸ் வேலையிலயும் லேப்டாப்லயும் தான் பிஸியா இருக்காரு. என் மேல அவருக்கு எப்பவும் இருக்கிற அந்த குருட்டு நம்பிக்கை உனக்குத் தெரியும்தானே? அப்புறம் என்னத்துக்கு பயம்?"
தேவயானி (உதடு துடிக்க, ஆத்திரமும் வேதனையும் பொங்க) : "நம்பிக்கையா? அந்த நம்பிக்கையை நீதான் இன்னைக்குக் காலில் போட்டுப் மிதிச்சிருக்க! என் மேல உனக்குக் கொஞ்சமாவது பாசம், மரியாதை இருந்தா இப்படிப்பட்ட வெறித்தனமான காரியங்களைச் செய்வியாடா? நான் பெத்த பாவம், இன்னைக்கு உன் வாயாலயே இப்படித் தலைகுனிய நிற்கிறேனே!"
சுமன் (கண்களில் தீவிரமான காமம் மின்ன, மெல்லிய குரலில்) : "இது வெறி இல்லம்மா... உன்னை விட்டு என்னால ஒரு நிமிஷம் கூட இருக்க முடியல, அதுதான் நிஜம். அதை உன்னால ஏன்மா புரிஞ்சுக்க மாட்டேன்ற? உன்னை எனக்கு அவ்வளவு பிடிச்சிருக்கு..."
தேவயானி (கைகளைக் உயர்த்தித் தடுத்து, எரிச்சலுடன்) : "போதும் நிறுத்து! உன் வாயால அந்த வார்த்தையை இனிமே சொல்லாத... நான் உன் அம்மாடா! இந்த வீட்டுல என்ன நடக்குதுன்னு ஒருவேளை உங்கப்பாவுக்குத் தெரிஞ்சா, என்னை உயிரோட விட மாட்டாரு, உன்னையும் சும்மா இருக்க மாட்டாரு!"
சுமன் அதற்குப் பதில் சொல்லாமல், அமைதியாக நின்றுகொண்டு தேவயானி கோபத்தில் கொதிப்பதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ஆனால், அவனது பார்வையில் இருந்த அந்தத் தீவிரமான காமமும் உரிமையும் கொஞ்சமும் குறையவில்லை; மாறாக, அவளது கோபம் அவனுக்குள் இன்னும் ஒரு வெறியைத் தான் ஏற்படுத்தியது.
தேவயானி ,தன் இரு கைகளையும் மார்புக்குக் குறுக்கே பலமாகக் கட்டிக்கொண்டு, தன் கோபத்தையும் ஆத்திரத்தையும் வெளியில் கத்தினாள் ராஜ் பக்கத்து அறையிலிருந்து கேட்டுவிடுவாரோ என்ற பயத்தில், தொண்டைக்குள்ளேயே அடக்கிக் கொண்டு சுமனை முறைத்துப் பார்த்தாள்.
அவளது கண்கள் கோபத்தால் சிவந்து நீர் கோர்த்துக் கொண்டிருந்தன. ஆனால், சுமன் எந்தவிதப் பதட்டமும் இல்லாத முகத்துடன், சமையலறையின் கதவுத் தண்டைச் சாய்ந்து கொண்டு, தன் தாயின் கோபமான முகத்தைப் பார்த்தவாறே சாவகாசமாக நின்றுகொண்டிருந்தான். அந்த அமைதியான சமையலறைப் பகுதியில், தேவயானியின் நரம்புகளை ஒவ்வொன்றாக அறுப்பது போன்ற அந்தப் பதட்டமான சூழல் உச்சக்கட்டத்தை நோக்கி நகர்ந்தது.
தேவயானி தன் பார்வையைத் தாழ்த்த முடியாமல், ஆத்திரமும் இயலாமையும் தொண்டையை அடைக்க, தன் மகனைப் பார்த்துக் குசுகுசுவென்ற ஆனால் அழுத்தமான குரலில் பேசத் தொடங்கினாள்.
தேவயானி : "உனக்கு என்னதான்டா திமிரு? அப்பாவை நினைச்சுப் கொஞ்சம்கூட பயம் இல்லையா? நான் உன்னைப் பெத்த தாய்... அந்த முறையைக் கூட மறந்துட்டு இப்படித் தப்புத் தப்பா நடந்துக்கிறியே... இது எங்கு போய் முடியும்னு உனக்குத் கொஞ்சம்கூட புத்தி இருக்கா?"
சுமன் (அசால்ட்டாகத் தன் தோள்களைக் குலுக்கியபடியே, எந்தச் சலனமும் இல்லாமல்) : "அம்மா... ஏன் இப்படி தேவையில்லாமல் டென்ஷன் ஆகுற? நாமதான் யாருக்கும் தெரியாமத்தானே இருக்கோம்? வீட்டுல இருக்கிற வரைக்கும் நம்ம இடையில என்ன நடக்குதுன்னு யாருக்காகிலும் தெரியுமா என்ன? சும்மா கற்பனை பண்ணி பயப்படாத."
தேவயானி (கண்கள் சிவக்க, பற்களைக் கடித்தபடி, தன் குரலை வெளியில் கேட்காதவாறு தாழ்த்தி) : "யாருக்கும் தெரியாமையா? இன்னைக்கு ஹால்ல உங்கப்பா முன்னாடி நீ நடந்துகிட்ட முறையைப் பார்த்தா என் உசுரே போயிடுச்சு தெரியுமாடா? அந்த மனுஷனுக்கு ஏதாவது ஒரு சின்ன சந்தேகம் வந்துட்டா... என்ன ஆகுறதுன்னு யோசிச்சு பார்த்தியா? அவர் நம்மளை என்ன செய்வாருன்னு உனக்குத் தெரியுமா?"
சுமன் (சற்றும் பயமில்லாமல், மிக நெருக்கமாக வந்து, அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தபடி) : "அவருக்கு ஒன்னும் தெரியாதுமா... அவர் ஃபுல்லா ஆபீஸ் வேலையிலயும் லேப்டாப்லயும் தான் பிஸியா இருக்காரு. என் மேல அவருக்கு எப்பவும் இருக்கிற அந்த குருட்டு நம்பிக்கை உனக்குத் தெரியும்தானே? நான் என்ன சொன்னாலும் கண்ணை மூடிக்கிட்டு நம்புவாரு. அப்புறம் என்னத்துக்கு உனக்கு இவ்வளவு நடுக்கம்?"
தேவயானி (உதடு துடிக்க, ஆத்திரமும் வேதனையும் பொங்க) : "நம்பிக்கையா? அந்த நம்பிக்கையை நீதான் இன்னைக்குக் காலில் போட்டுப் மிதிச்சிருக்க! என் மேல உனக்குக் கொஞ்சம்காவது பாசம், மரியாதை இருந்தா இப்படிப்பட்ட வெறித்தனமான காரியங்களைச் செய்வியாடா? நான் பெத்த பாவம், இன்னைக்கு உன் வாயாலயே இப்படித் தலைகுனிய நிற்கிறேனே!"
சுமன் (கண்களில் தீவிரமான காமம் மின்ன, மெல்லிய குரலில் அவளது காதுக்கு அருகில் குசுகுசுத்து) : "இது வெறி இல்லம்மா... உன்னை விட்டு என்னால ஒரு நிமிஷம் கூட இருக்க முடியல, அதுதான் நிஜம். அதை உன்னால ஏன்மா புரிஞ்சுக்க மாட்டேன்ற? உன்னை எனக்கு அவ்வளவு பிடிச்சிருக்கு... உன்னைத் தவிர வேற எதைப் பத்தியும் என்னால யோசிக்க முடியல."
தேவயானி (கைகளைக் உயர்த்தித் தடுத்து, அருவருப்போடு பின்வாங்கி) : "போதும் நிறுத்து! உன் வாயால அந்த வார்த்தையை இனிமே சொல்லாத... நான் உன் அம்மாடா! இந்த வீட்டுல என்ன நடக்குதுன்னு ஒருவேளை உங்கப்பாவுக்குத் தெரிஞ்சா, என்னை உயிரோட விட மாட்டாரு, உன்னையும் சும்மா இருக்க மாட்டாரு! என் மானம் மரியாதை எல்லாமே நடுத்தெருவுக்கு வந்துடும்."
சுமன் அதற்குப் பதில் சொல்லாமல், அமைதியாக நின்றுகொண்டு தேவயானி கோபத்தில் கொதிப்பதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ஆனால், அவனது பார்வையில் இருந்த அந்தத் தீவிரமான காமமும் உரிமையும் கொஞ்சமும் குறையவில்லை; மாறாக, அவளது கோபம் அவனுக்குள் இன்னும் ஒரு வெறியைத் தான் ஏற்படுத்தியது. அவளது கன்னத்தில் வழிந்த சூடான கண்ணீர்த்துளியை அவன் தன் பார்வையால் பின்தொடர்ந்து கவனித்தான்.

![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)