[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 24.1
சமையலறைக்குள் ஓடிவந்த தேவயானி, கதவுத் தண்டுக்குப் பின்னால் மூச்சு வாங்க நின்றுகொண்டாள். அடிவயிற்றில் அடித்தது போன்ற அந்தப் பயத்தில் அவளது கைகள் நடுங்கின. தன் நெஞ்சின் மீது கையை வைத்து, படபடக்கும் இதயத்தை அடக்க முயன்றாள்.

சமையலறையின் மங்கலான வெளிச்சத்தில், அங்கிருந்த கதவுச் சந்து வழியாக வெளியே ஹாலை உற்றுப் பார்த்தாள்.
அங்கே நடந்த காட்சியைப் பார்த்ததும் தேவயானியின் ரத்தமே உறைந்து போவது போலிருந்தது. கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன்பு அவளிடம் அரக்கத்தனமாக ஒட்டிக்கொண்டு ரகசியமாகப் பேசிய சுமன், இப்போது எந்தப் பதட்டமும் இல்லாமல் மிகச் சாதாரணமாக ஹாலில் நின்று கொண்டிருந்தான். அவனது முகத்தில் லேசான திமிரும், அடக்க முடியாத ஒரு வெற்றிப் புன்னகையும் தொக்கி நிருந்தது.

"இவன் என்ன மனுஷன்டா சாமி... இவ்வளவு பயங்கரமான சிச்சுவேஷன்ல கூட, இவன் முகத்துல ஒரு சின்ன பயம் கூட இல்லையே! நிஜமாவே இவன் என்னை விட மாட்டான் போலிருக்கு... என் வாழ்க்கையை வச்சு விளையாடப் பார்க்குறான்..." என்று தேவயானி மனதுக்குள் கதறினாள்.

சுமன் அவளது பயந்த முகத்தைப் பார்த்தபடியே, தன் சட்டைக் காலரைச் சரிசெய்துகொண்டு, சாவகாசமாக டீப்பாயில் இருந்த காபிக் கோப்பையை எடுத்து ஒரு மிடிறு குடித்தான். அவனது அந்தத் திமிரான தோரணை தேவயானியின் நெஞ்சில் ஒரு புதிய வகைப் பயத்தை விதைத்தது.
அப்போது, ராஜின் அறைக்கதவு முழுமையாகத் திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. ராஜ் கையில் சில தாள்களுடன் வெளியே வந்து, ஹாலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார். அவரது காலடிச் சத்தம் மெல்ல மெல்ல சமையலறையை நெருங்குவது போல தேவயானிக்குக் கேட்டது.

"ஐயோ... அவர் அப்படியே சமையலறைப் பக்கம் வந்திட்டாருன்னா? என் முகத்துல இருக்கிற வியர்வையைப் பார்த்தாலே சந்தேகப்பட்டுடுவாரே! என்ன பண்றது இப்போது?" என்று மிரண்டுபோன தேவயானி, தன் முகத்தில் வழிந்த வியர்வையைச் சேலைத் தலைப்பால் அவசரமாகத் துடைத்துக் கொண்டாள்.
ராஜின் காலடிச் சத்தம் மிக அருகில் கேட்க ஆரம்பித்ததும், தேவயானிக்குத் தொண்டை வரை பயம் ஏறியது. வெளியில் என்ன நடக்கிறது என்று தெரியாமல், தன் பதட்டத்தை எப்படியாவது மூடி மறைத்துவிட்டு இயல்பாக இருக்க வேண்டும் என்று தன்னைத்தானே ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்ள முயன்றாள்.


ராஜின் காலடிச் சத்தம் நெருங்க நெருங்க, சமையலறை வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்த தேவயானியின் நெஞ்சு பதைபதைத்தது. அவளது மூச்சுக்காற்று கூட பலமாக வெளியே கேட்பது போல ஒரு பிரம்மை உண்டாக, தன் இரண்டு கைகளாலும் வாயை இறுக்கிப் பொத்திக்கொண்டாள்.

"கடவுளே... இந்த மனுஷன் இப்போ கரெக்டா சமையலறைப் பக்கம் வந்துட்டா, என் முகத்துல இருக்கிற பயத்தையும் வியர்வையையும் வச்சு கண்டிப்பா கண்டுபிடிச்சிடுவாரு! என்னால முடியல... இவன் பண்ணும் வேலையால நான் நடுவுல மாட்டி செத்துப்போகப் போறேன்..." என்று அவள் மனதுக்குள் கதறி அழுதாள்.

வெளியே ஹாலில்... ராஜ் கையில் சில முக்கியமான ஃபைல்களுடன் தனது தனி அறையை விட்டு வெளியே வந்தார். ஹாலின் வெளிச்சத்தில் சாவகாசமாக நின்றுகொண்டிருந்த சும அதைப் பார்த்துவிட்டு, எந்தவிதத் பதட்டமும் இல்லாமல் தன் முகத்தை இயல்புநிலைக்கு மாற்றிக்கொண்டான்.

ராஜ் (தன் கையிலிருந்த ஃபைலைத் தடவியபடியே) : "என்ன சுமன்... இன்னும் தூங்கலையா? என்ன ஹால்ல நிக்கிற?"

சுமன் (மிகவும் இயல்பாக, எங்குமே ஈரம் படாதது போலச் சிரித்துக்கொண்டே) : "இல்லப்பா... சும்மா ரூம்ல இருந்து காபி குடிக்கலாம்னு வெளிய வந்தேன். நீங்க இன்னும் முடிக்கலையா?"

ராஜ் : "இல்லப்பா, அந்த கிளைண்ட் அனுப்பின டேட்டாவில் சின்ன கன்பியூஷன். அதான் தேடிட்டு இருக்கேன். அம்மாவைக் காணோமே... உள்ள போயிட்டாங்களா?"

சுமன் (சமையலறை வாசலைப் பார்த்தபடியே, உள்நோக்கத்துடன் ஒரு பார்வை வீசிவிட்டு) : "ஆமாப்பா... அம்மா உள்ளதான் இருக்காங்க..."

சமையலறைக்குள் மறைந்து நின்றுகொண்டிருந்த தேவயானியின் காதுகளில் சுமனின் அந்தக் குரல் விழுந்ததும், அவளது முகம் பயத்தில் வெளிறிப் போய்விட்டது. "ஐயோ... இவன் என் பேரைக் குறிப்பிட்டு இவர்கிட்ட எதையாவது உளறிடப் போறானே!" என்று அவள் கால்கள் நடுங்கின.

ராஜ் தன் மனைவியின் நிலையை உணராமல், "சரி, நான் சீக்கிரமா வேலையை முடிச்சிட்டு வந்துடுறேன்..." என்று கூறிவிட்டு, மீண்டும் தன் அறைப் பக்கம் திரும்பத் தொடங்கினார்.
அவர் திரும்பிச் செல்வதைக் கண்ட பின்னர்தான் தேவயானி தன் பெருமூச்சை வெளியே விட்டாள்; ஆனால், அந்த நிம்மதி ஒரு சில வினாடிகள் கூட நீடிக்கவில்லை. ஏனென்றால், சுமன் சமையலறை வாசலை உற்றுப் பார்த்தபடியே, சத்தமில்லாமல் அவளை நோக்கி ஒரு குறும்புப் புன்னகையை வீசினான். அவன் கண்களில் இருந்த அந்தத் திமிரும் உரிமையும், 'நீ எங்கு ஓடினாலும் என்னிடமிருந்து தப்பிக்க முடியாது' என்பதைச் சொல்வது போல இருந்தது.

சமையலறைக்குள் ஒளியும் இருளுமாக இருந்த மூலையில் நின்றுகொண்டிருந்த தேவயானி, தன் முகத்தில் வழிந்த வியர்வையைச் சேலைத் தலைப்பால் துடைத்தபடியே பெருமூச்சு விட்டாள்.

"அப்பாடா... தப்பிச்சோம்! ஒரு வழியா அவர் ரூமுக்கு உள்ள போயிட்டாரு..." என்று அவள் மனசுக்குள் நினைத்துச் சமாதானம் அடைவதற்குள், சமையலறையின் கதவுத் தண்டு லேசாக அசையும் சத்தம் கேட்டது.
யாரோ உள்ளே வருவது போலத் தெரிந்து அவள் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அங்கே... சமையலறையின் கதவோரத்தில் வந்து நின்றது வேற யாருமில்லை, அதே சுமன் தான்! அவன் முகத்தில் எந்தத் பதட்டமும் இல்லாமல் ஒரு மெல்லிய, வக்கிரமான புன்னகை ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது.

தேவயானிக்குக் கால் இடுப்பெல்லாம் ஒரே நடுக்கம்! அதிர்ச்சியில் அவளது தொண்டை வரை வார்த்தைகள் அடைத்துக் கொண்டன.

தேவயானி (பயந்த குரலில், பற்களைக் கடித்தபடி) : "ஏய்... என்னத்துக்கு இங்க வந்த? உனக்கு என்னதான் ப்ராப்ளம்? உங்கப்பா இப்பதான் உள்ள ரூமுக்குப் போனாரு. இங்க வந்து நீ என்ன பண்ற? யாராவது பார்த்தா என்ன நினைப்பாங்க? உடனே வெளிய போடா!"

சுமன் அவளது மிரட்டலுக்கெல்லாம் சற்றும் அசரவில்லை. சாவகாசமாகச் சமையலறைக்குள் காலடி எடுத்து வைத்து, அவளுக்கு மிக அருகில் வந்து நின்றான். சமையலறையின் சின்ன இடத்திற்குள் அவனது நெருக்கம் தேவயானியை மூச்சு முட்டச் செய்தது.

சுமன் (சிரித்துக்கொண்டே, நமுட்டுத்தனமாக) : "தண்ணி தாமா... தொண்டை காய்ஞ்சு போச்சு, அதான் தண்ணி குடிக்க வந்தேன். அதுக்கு ஏன் இப்படி லூசு மாதிரி டென்ஷன் ஆகுற?"

தேவயானி (கோபமும் பயமும் பொங்க, கைகளை உயர்த்தித் தடுத்தபடியே) : "பொய் சொல்லாதடா! உன் கண்ணைப் பார்த்தாலே எனக்குப் புரியுது. நீ எதுக்கு இங்க வந்தன்னு எனக்குத் நல்லாவே தெரியும். ப்ளீஸ்டா... என்னை நிம்மதியா இருக்க விடு. போயிரு வெளிய!"

சுமன் (அவளது கைட்டுக் குறுகி வந்து, குசுகுசுவென்று) : "வெளிய போனா எங்கம்மா என்னை விட்டுடுவாங்களா? உன்னை விட்டுட்டு என்னால எப்படி இருக்க முடியும்னு உனக்குத் தெரியும்தானே? அன்னைக்கு பெட்ரூம்ல என் மேல நீ சாய்ஞ்சப்போ இருந்த பாசம் எங்க போச்சு?"

தேவயானி (கண்ணீர் முட்ட, கதறும் குரலில்) : "ஐயோ... அந்தப் பழசையெல்லாம் மறுபடியும் பேசாதடா! அன்னைக்கு ஏதோ என் தலைவிதி... நான் செஞ்ச பாவம்டா அது! ஆனா இன்னைக்கு அப்பாவுக்குத் தெரிஞ்சதுன்னா, என்னைக் கொன்னுடுவாரு. உன்னையும் விட்டு வைக்க மாட்டாரு. தயவுசெய்து என்னை விட்டுடுடா சுமன், காலுல வேண்டுறேன்!"

சுமன் (அவளது தாடையைத் தன் விரல்களால் லேசாகத் தூக்கியபடி) : "அப்பாவுக்கு எப்பதான் தெரியப் போகுது? நாமதான் ரொம்ப சேஃப்பா இருக்கோமே! அவர் பாட்டுக்கு லேப்டாப்பில் மூழ்கி இருக்காரு. நீயும் நானும் இங்க தனியா இருக்கோம்... இந்த சான்ஸை மிஸ் பண்ணலாமாம்மா?"

தேவயானி (அவனது கையை உதறித் தள்ளிவிட்டு, நடுங்கும் குரலில்) : "சீ... கை வைக்கிதடா! நீ மனுஷனே இல்ல... என்னைச் சித்ரவதை பண்றதுக்காகவே பிறந்த ராட்சசன் நீ! கொஞ்சம்கூட வெட்கம் மானம் சூடு சொரணை இல்லாம பேசுற... போயிருடா வெளிய!"

சுமன் (அவளது கோபத்தைக் கண்டு இன்னும் ரசித்துச் சிரித்தபடி) : "கோபப்பட்டா நீ இன்னும் அழகா இருக்க அம்மா... இன்னைக்கு ராத்திரி உங்க ரூமுக்கு நான் வரவா, இல்ல நீ என் ரூமுக்கு வரியா? சீக்கிரம் சொல்லு, அப்பா வரதுக்குள்ள நான் கிளம்பணும்..."

சமையலறைக்குள் ஓடிவந்த தேவயானி, கதவின் ஓரத்தில் சாய்ந்து தன் மார்பில் கையை வைத்து மூச்சு வாங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது உடம்பு மொத்தமாக நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது; நெற்றி முழுக்கக் கொட்டிய வியர்வையைச் சேலைத் தலைப்பால் அவசரமாகத் துடைத்தாள்.
"கடவுளே... இவன் என்ன மனுஷன்டா சாமி! என்கிட்ட அப்படிப் பேசிட்டு, கொஞ்சம்கூட பயம் இல்லாம எப்படித்தான் வெளிய நிக்குறானோ? ஒருவேளை ராஜ்க்கு ஏதாவது சந்தேகம் வந்துச்சுன்னா... ஐயோ, நினைச்சாலே நெஞ்சு வெடிச்சு செத்துருவேன் போலிருக்கே!" என்று தேவயானி மனதுக்குள் கதறித் துடித்தாள்.

வெளியே ஹாலில், ராஜின் காலடிச் சத்தம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. அவர் கையில் சில தாள்களுடன் தனது தனி அறையை விட்டு வெளியே வந்து, ஹாலைக் கடந்து நடந்து சென்றார். அப்போது சோபாவின் அருகில் சாவகாசமாக நின்று கொண்டிருந்த சுமனைப் பார்த்து அவர் லேசாகப் புன்னகைத்தார்.

ராஜ் (அலட்சியமாக) : "என்ன சுமன்... இன்னும் தூங்கப் போகலையா நீ? என்ன இங்கயே சுத்திட்டு இருக்க?"

சுமன் (எந்தவிதத் பதட்டமும் இல்லாமல், முகத்தில் ஒரு இயல்பான சிரிப்புடன்) : "இல்லப்பா... சும்மா தலைவலியா இருந்துச்சு, அப்படியே ஒரு காபி குடிக்கலாம்னு வந்தேன். நீங்க இன்னும் உங்க ஒர்க்கை முடிக்கலையா?"

ராஜ் : "இல்லப்பா, அந்த கிளைண்ட் ஃபைலில் சின்ன கரெக்‌ஷன் இருக்கு. அதை பார்த்துட்டு இருக்கேன். அம்மாவைச் சமையலறையில் பார்த்தேன், ரொம்ப டயர்டா இருக்காங்க போல... நல்லா ரெஸ்ட் எடுக்கச் சொல்லு சுமன்."

சுமன் (உள்நோக்கத்துடன் சமையலறைக் கதவைப் பார்த்தபடியே) : "கண்டிப்பாப்பா... அவங்களுக்குத் தேவையானதை நான் பாத்துக்கிறேன், நீங்க போய் உங்க வேலையைப் பாருங்க..."

ராஜின் காதுகளில் அந்த வார்த்தைகளின் உண்மையான அர்த்தம் விழவே இல்லை. அவர் தன் கணினியின் வேலையை முடிக்க வேண்டிய அவசரத்தில், "சரிப்பா, நான் சீக்கிரமா முடிச்சுட்டு வந்து படுக்குறேன்" என்று சொல்லிக்கொண்டே தன் அறைக்குள் சென்று கதவை மீண்டும் சாத்திக் கொண்டார்.

அந்தக் கதவு மூடிய சத்தம் கேட்டவுடன், ஹாலில் மீண்டும் ஒரு கனத்த நிசப்தம் கவிழ்ந்தது.
சமையலறை வாசலில் நின்று இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தேவயானிக்குக் கால்கள் தளர்ந்துபோய் அப்படியே சுவரோடு சாய்ந்து உட்கார்ந்துவிடலாமா என்று தோன்றியது. அவள் கதவின் சந்து வழியாக வெளியே பார்த்தாள். சுமன் அங்கிருந்து நகராமல், அப்படியே சமையலறை வாசலுக்கு அருகில் வந்து நின்றான்.

அவனது முகத்தில் அந்தத் திமிரும், கொடூரமான உரிமையும் கொப்பளித்தது. அவன் மெல்லிய குரலில், சமையலறைக்குள் கேட்கும் அளவுக்குக் குசுகுசுத்தான்.

சுமன் : "பாத்தியாம்மா... அப்பாவுக்கு நம்ம மேல எந்தச் சந்தேகமும் வரல. அவர் பாட்டுக்குத் தன் வேலையைப் பார்த்துட்டுப் போயிட்டாரு. அப்புறம் என்னத்துக்கு நீ இவ்வளவு பயப்படுற? இன்னைக்கு ராத்திரி நான் சொல்றபடி கேட்கலன்னா... உன்னை சும்மா விட மாட்டேன்!"

தேவயானி (கண் கலங்கி, உதடு துடிக்க, கோபமும் பயமும் பொங்க முனங்கினாள்) : "டேய்... நீ மனுஷனே கிடையாதுடா! என்னை நிம்மதியா சாக விடுடா... உங்கப்பாட்ட மாட்டிவிட்டு என்னைக் கொல்றதுக்கே நீ அலையுற... போயிருடா இங்கிருந்து!"

சுமன் (சிரித்துக்கொண்டே) : "சாகுற ஐடியால்லாம் உனக்கு இருக்கக் கூடாதும்மா... வாழ வேண்டிய வயசு இது. சீக்கிரமா என் ரூமுக்கு வா, நான் காத்துட்டு இருப்பேன்..." என்று கூறிவிட்டு, தன் அறையை நோக்கிச் சாவகாசமாக நடந்து சென்றான்.

அவன் அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்ற பிறகும், அவனது காலடிச் சத்தம் தேவயானியின் காதுகளில் ஈயத்தைக் காய்ச்ச ஊற்றியது போல ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது. அவள் சமையலறை இருட்டில் தனியாக அமர்ந்து, தன் வாழ்க்கையின் இந்த நரக வலையில் இருந்து எப்படித் தப்பிக்கப் போகிறோம் என்று தெரியாமல் கதறி அழுது கொண்டிருந்தாள்.