[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 24


அந்த வீட்டின் வரவேற்பறை (Hall). சுவரில் மாட்டியிருந்த பெரிய கடிகாரம் இரவு எட்டைக் கடந்துவிட்டதைக் காட்டியது. ஆனால் அந்த அறையின் ஒளியில் இருந்த நிசப்தம், வழக்கமான குடும்பச் சூழலைப் போல இல்லை; ஏதோ ஒரு சூறாவளி அடித்து ஓய்ந்ததற்கப் பிந்தைய கனத்த அமைதி அங்கே நிலவியது.

​சமையலறையிலிருந்து வெளியே வந்த தேவயானியின் கால்கள் கூர்மையான முட்களின் மேல் நடப்பது போலத் தயங்கின. அவளது வலது கையில் ஏந்தியிருந்த சில்வர் காபித் தட்டில் இருந்த இரண்டு கப்புளும், உள்ளேயிருந்த சூடான காபியுடன் லேசாக அதிர்ந்தன. ஒவ்வொரு அடியும் அவளுக்கு ஒரு யுகம் போல நகர்ந்தது. சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு படுக்கையறையில் தன் சொந்த மகனுடன் அரங்கேறிய அந்தத் தடை செய்யப்பட்ட லீலைகளின் சூடு இன்னும் அவளது உடலில் நீங்கவில்லை; அதன் குற்ற உணர்ச்சியும் பயமும் அவளது முகத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.
​ஹால் சோபாவில் தன் கணவன் ராஜ் மடிக்கணினியை மடியில் வைத்து எதையோ தீவிரமாகப் படித்துக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு அருகில்தான் சுமன் சாவகாசமாகச் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தான். அவர்களின் தோற்றத்தைப் பார்த்தால், சற்று நேரத்திற்கு முன்பு அங்கே அப்படி ஒரு பிரளயமே நடந்திருக்கிறது என்பதை யாராலும் நம்ப முடியாது.

​தேவயானி நடுங்கும் கைகளுடன் தன் கணவன் ராஜ் அமர்ந்திருந்த சோபாவின் அருகில் வந்து நின்றாள். அவளது முகம் வியர்வையில் நனைந்திருந்தது.

​"காபிங்க..." என்றவளது குரல் தொண்டைக்குள்ளேயே அடைத்தது.
​அவள் தட்டில் இருந்த காபிக் கோப்பையை ராஜிடம் நீட்டினாள். அவர் அதை வாங்குவதற்காகத் தன் கையை நீட்டிய அந்த வினாடி... தேவயானியின் விரல்கள் கட்டுப்பாட்டை மீறி கடுமையாக நடுங்கின. காபிக் கப் ராஜின் கைகளில் படும் போது, அந்த நடுக்கம் மிகவும் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

​ராஜ் சட்டென்று தன் பார்வையை லேப்டாப்பில் இருந்து விலக்கி, தன் மனைவியின் முகத்தைப் பார்த்தார். பின்னர் அவளது கைகளைப் பார்த்துவிட்டு புருவங்களைச் சுருக்கினார்.

​ராஜ் (அக்கறையான குரலில்) : "தேவயானி... என்ன இன்னைக்கு உனக்கு உடம்பு சரியில்லையா? காபி கப்பு கூட ஒழுங்கா பிடிக்க முடியலையே... என்னாச்சு கை இப்படி நடுங்குது?"

​அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டதும் தேவயானியின் நெஞ்சம் படபடக்கத் தொடங்கியது. உண்மையைச் சொன்னால் மொத்த உலகமும் தன் தலையில் இடிந்து விழுந்துவிடும் என்ற பயம் அவளைப் பற்றிக் கொண்டது. அவள் தன் பயத்தை மறைக்க உதடுகளை இறுக்கிப் பிடித்துக்கொண்டு சமாளித்தாள்.

​தேவயானி (தடுமாறிய குரலில்) : "அ... அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லங்க... சும்மா ஒரு மாதிரி அசதி அவ்வளவுதான்... ஆபீஸ் வேலையாலும் வீட்டு வேலையாலும் சரியா தூங்கல போல..."

​ராஜ் அவளது பதற்றத்தின் பின்னியிருக்கும் உண்மையை உணராமல், லேசாகப் புன்னகைத்தார்.
​"சரி உடம்பை நல்லா பாத்துக்கோ தேவயானி, தேவையில்லாம வேலை செஞ்சு கெடுத்துக்காத..." என்று கூறிக்கொண்டே காபியை வாங்கி ஒரு வாய் ருசி பார்த்தார்.

​"ம்ம்... அருமையா இருக்கு காபி, தேங்க்ஸ்" என்று கூறிவிட்டு, தன் கவனத்தை மீண்டும் தன் மடிக்கணினித் திரைக்குத் திருப்பினார்.
​ராஜின் அந்த இயல்பான பார்வை தேவயானிக்கு சற்று ஆசுவாசத்தைத் தந்தாலும், அடுத்த வினாடி அவளது பார்வை அங்கிருந்த இன்னொரு மனிதனின் மீது விழுந்தபோது, அவளது ரத்த ஓட்டமே ஸ்தம்பித்துப் போனது…


ராஜின் பார்வையில் இருந்து தற்காலிகமாகத் தப்பிய நிம்மதியுடன் தேவயானி ஒரு பெருமூச்சு விட்டாள். ஆனால், அவளது கையில் இருந்த சில்வர் தட்டின் மீது எஞ்சியிருந்த இரண்டாவது காபிக் கோப்பை அவளுக்கு ஒரு பெரிய மலையாகத் பாரமாகத் தெரிந்தது. அந்தத் தட்டை இப்போது யாரிடம் நீட்ட வேண்டும்? தன் சொந்தக் வயிற்றில் பிறந்த மகன்... அதே நேரத்தில் தன் மடிமீது விளையாடித் தன் உடலின் ரகசியங்களை மொத்தமாக உறிஞ்சிய அந்த இளைய காதலன் சுமனிடம்!
​சுமன் சோபாவில் மிகவும் சாவகாசமாக, ஒரு காலின் மீது கால் போட்டுக் கொண்டு சாய்ந்த அமர்ந்திருந்தான். அவனது முகத்தில் எந்தவிதப் பதட்டமும் இல்லை; மாறாக, ஒரு வேட்டையாடும் மிருகம் தன் இரையை நெருங்குவதற்காகக் காத்திருக்கும் அத்தகைய ஒரு மௌனக் களிப்பு அவனிடம் இருந்தது. தாயின் ஒவ்வொரு அசைவையும் அவன் தன் கூர்மையான பார்வைகளால் அலசிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

​தேவயானி நடுங்கும் கால்களுடன் மெல்ல நடந்து அவனது அருகில் சென்றாள். தன் இதயத் துடிப்பு தன் காதுகளுக்கே கேட்கும் அளவுக்கு பயம் அவளை ஆட்கொண்டிருந்தது. தட்டில் இருந்த அந்த இரண்டாவது கோப்பையை எடுத்து, தழும்பிய குரலில், "காபி..." என்று அவனிடம் நீட்டினாள்.

​சுமன் அவசரமாய் அதைப் பற்றிக் கொள்ளவில்லை. மாறாக, வேண்டுமென்றே ஒரு தாமதத்தை ஏற்படுத்திவிட்டு, காபிக் கோப்பையை வாங்குவதற்காகத் தன் கைகளை நீட்டினான். அவன் கோப்பையைப் பற்றிக் கொள்ளும் அந்தத் தருணத்தில், அவனது விரல்கள் தேவயானியின் நடுங்கும் விரல்களின் மீது பலமாக உரசிச் சென்றன.

​அந்தத் தீண்டல் சாதாரணமானதல்ல; அது தேவயானியின் மொத்த நரம்பு மண்டலத்தையும் ஒரு மின்சாரத் தாக்குதலைப் போல உலுக்கி எடுத்தது. அவள் திடுக்கிட்டு விழித்து அவனை நிமிர்ந்து பார்க்க, சுமன் தன் பார்வையைத் திருப்பாமல், நேராக அவளது கலங்கிய முகத்திலேயே தன் கண்களைப் பதித்தான்.

​சுமன் (மெல்லிய குரலில், இதழோரத்தில் வக்கிரப் புன்னகையுடன்) : "காபி ரொம்ப நல்லா இருக்குமா... குறிப்பா இந்த நேரத்துல குடிக்கிறது செமயா இருக்கு..."
​அவனது அந்த வார்த்தைகளுக்குள் பொதிந்திருந்த கொடூரமான இரட்டை அர்த்தம், தேவயானியின் காதுகளில் சூடான ஈயத்தைக் காய்ச்ச ஊற்றியது போலச் சுட்டெரித்தது. சில நிமிடங்களுக்கு முன்புதான் படுக்கையறையில் தன் மகனின் கரங்களில் சிக்கி அவள் பட்ட சித்ரவதைகளும், அவன் தந்ததுமான அந்த இன்பக் களியாட்டங்கள் அவளது கண்முன்னே நிழலாடின.

​தேவயானி தன் பலவீனமான பார்வையை உடனே வெட்கத்தோடும் பயத்தோடும் தாழ்த்திக்கொண்டாள். அவளது உதடுகள் துடிக்க, திக்கித் திணறி முனங்கினாள்.

​தேவயானி : "குடி... குடிச்சா சரி சரியாயிடும்..."

​ஆனால், சுமன் அவளது தவிப்பைக் கண்டு கொள்ளவே இல்லை. காபிக் கோப்பையை உதடுகளில் வைத்து உறிஞ்சிக் குடித்தபடியே, தன் தாயின் ஒவ்வொரு சலனத்தையும் அவன் ரசித்துக்கொண்டிருந்தான். அவனது அந்த இளைய கண்களில் எரிந்த அடங்காத காம வெறியும், உரிமைக் கொண்டாட்டமும் சிறிதும் குறைந்தபாடில்லை என்பதை உணர்ந்து தேவயானி உள்ளுக்குள் உறைந்து போனாள்.

ஹாலின் ஒரு மூலையில் சோபாவில் அமர்ந்திருந்த ராஜ், தன் மடிக்கணினித் திரையில் எதையோ மிகவும் தீவிரமாகத் தட்டச்சு செய்து கொண்டிருந்தார். அந்த அலுவலகப் பணிச் சுமை அவரது முகத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அந்த வீட்டின் ஹாலில் தாய் மற்றும் மகனுக்கு இடையே ஒரு கொந்தளிப்பான காற்று சுழன்றடித்துக் கொண்டிருந்தது; ஆனால், அதற்கும் தனக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்பது போல ராஜ் தன் உலகத்தில் மூழ்கியிருந்தார். கணவனின் அந்த நிம்மதியான அறியாமை நிலை தேவயானிக்கு ஒருபுறம் ஆறுதலாக இருந்தாலும், மறுபுறம் அதுவே ஒரு பெரிய குற்ற உணர்ச்சியின் முட்களாக அவளது நெஞ்சைக் குத்திக் கிழித்தது.

​"இவருக்குத் தெரிந்தால்... ஒருவேளை இவருக்கு இந்த உண்மை தெரிந்தால் இந்த வீடு என்னவாகும்? இவ்வளவு நல்ல மனிதருக்கு நான் செய்யும் துரோகம் நியாயமா?" என்ற எண்ணம் மின்னலென தேவயானியின் மனதில் வெடித்தது.

​அங்கே நின்றால் தன் முகத்தில் மாறும் பாவனைகளையும், கட்டுப்பாட்டை மீறும் பதட்டத்தையும் ராஜ் எங்கே பார்த்துவிடுவாரோ என்று அவள் அஞ்சினாள். ஒரு நொடி தாமதிக்காமல், அங்கிருந்து சமையலறைப் பக்கம் நழுவி ஓடிவிடலாமா என்று அவளது கால்கள் பின்னோக்கி நகர்ந்தன. ஆனால், அவளது அந்தத் தப்பிக்கும் முயற்சி நிறைவேறக் கூடியதா என்ன?
​அதே நேரத்தில், சோபாவில் சாய்ந்திருந்த சுமன் தன் அன்னையின் ஒவ்வொரு அசைவையும், அவளது முகத்தில் ஓடும் பயத்தின் ரேகைகளையும் தன் கழுகுப் பார்ளால் அளவெடுத்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவன் குடிக்கும் காபியின் ஒவ்வொரு மிடிறும் அவனுக்குள் ஒரு வக்கிரமான உற்சாகத்தைத் தந்தது.
​சரியாக அந்தத் தருணத்தில்தான், ராஜ் தன் மடிக்கணினியின் பல மணி நேரத் தொடர் வேலைக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைப்பது போல நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தார். தன் விறைத்துப்போன கழுத்தைத் திருப்பிக் கை கால்களை மெலிதாகச் சோம்பல் முறித்தார். அந்த அமைதியான ஹாலில் அவரது எலும்புகள் முறியும் சத்தம் கூட தெளிவாகக் கேட்டது.

​ராஜ் (சோர்வுடன் பெருமூச்சு விட்டபடி) : "ஆஃப்... ரொம்ப டயர்டா இருக்கு... சரி தேவயானி, இந்த முக்கியமான ரிப்போர்ட் இன்னைக்கு நைட்டுக்குள்ள கிளைண்ட்க்கு அனுப்பி ஆகணும்... ஹால்ல இருந்தா டிஸ்டர்பன்ஸா இருக்கு, நான் என் ரூமுக்குப் போய் லேப்டாப்ல பாக்குறேன்..."

​கணவன் தன் தனி அறைக்குச் செல்லப் போவதாகக் கூறிய அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட தேவயானிக்கு, அடிவயிற்றில் இருந்து ஒரு பயங்கர அலை எழும்பியது. ஒருபுறம், ராஜ் கண் பார்வையில் இருந்து விலகிச் செல்வதால் தற்காலிகமாகப் பெரிய ஆபத்து தப்பியது போன்ற ஒரு நிம்மதி அவளுக்கு ஏற்பட்டது; மறுபுறம், கணவன் தன் அறைக்குள் நுழைந்துவிட்டால், ஹாலில் அவளும் சுமனும் மட்டுமே தனியாக மாட்டிக்கொள்ளப் போகிறோம் என்ற கோரமான பயம் மின்னல் வேகத்தில் அவளைத் தொற்றிக் கொண்டது.
​அவளது முகம் வெளிறிப் போய், உதடுகள் நடுங்கின. எதைப் பேசத் தெரியாமல் அவள் அப்படியே சிலையாக நின்றிருந்தாள்.

ராஜ் சோபாவை விட்டு மெல்ல எழுந்து, மேஜை மீது இருந்த தன் மடிக்கணினியைப் பத்திரமாகத் தூக்கிக்கொண்டார். "வேகமா இந்த ரிப்போர்ட்டை முடிச்சுட்டு வந்துடுறேன் தேவயானி..." என்று ஒரு வார்த்தை சொல்லிக்கொண்டே அவர் தன் தனி அறைக்கு நடக்கத் தொடங்கினார்.

அவர் நடக்கும் ஒவ்வொரு அடியும் தேவயானியின் நெஞ்சில் பாரத்தை இறக்குவது போல இருந்தாலும், அடுத்தடுத்த வினாடிகளில் என்ன நடக்கப் போகிறது என்ற பயம் அவளது ரத்த ஓட்டத்தை உறையச் செய்தது. ராஜ் தன் அறைக்குள் நுழைந்து, கதவைச் சத்தமில்லாமல் லேசாகச் சாத்திக் கொள்ளும் அந்தச் சத்தம் கேட்டது... அந்த வினாடி, அந்த வீட்டின் ஹாலில் ஒட்டுமொத்தக் காற்றும் உறைந்து போனது போன்றதொரு விவரிக்க முடியாத தனிச் சூழல் உருவானது.
இப்போது அந்தப் பெரிய ஹாலில் ராஜும் இல்லை, வீட்டின் மற்றவர்களும் இல்லை. தேவயானியும், அவளது வயிற்றில் பிறந்து இன்று அவளது வாழ்க்கையைச் சூறையாடிக்கொண்டிருக்கும் அந்தச் சுமனும் மட்டுமே தனியாக நின்றுகொண்டிருந்தனர்! அந்த நிசப்தம் அவளது காதுகளில் ஈயத்தைக் காய்ச்ச ஊற்றியது போல வலித்தது.

சுமன் தன் கையில் இருந்த காபிக் கோப்பையை டீப்பாயின் மீது வைத்துவிட்டு, சோபாவில் இருந்து சாவகாசமாக எழுந்து நின்றான். அவனது முகத்தில் ஒரு கொடூரமான அமைதியும், உறுதியான பாவனையும் இருந்தது. அவன் மெல்ல மெல்ல தேவயானியை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான்.

அவன் ஒவ்வொரு அடியாய் எடுத்து வைத்து நெருங்க நெருங்க, தேவயானி பயந்து போய் பின்னோக்கி நகர்ந்தாள். கடைசியில் அவளது முதுகு சுவரில் மோத, மேற்கொண்டு பின்னோக்கிப் போக வழியின்றி அந்த மூலையில் அவள் மாட்டிக்கொண்டாள்.

தேவயானி (பயமும் நடுக்கமும் தொண்டையை அடைக்க, கைகளை உயர்த்தித் தடுத்தபடி) : "சுமன்... ப்ளீஸ்டா... வேண்டாம்டா... உங்கப்பா இப்பதான் உள்ள ரூமுக்குப் போனாரு... அங்கதான் இருக்காரு... வெளிய வந்துடப் போறாரு, என்னை விட்டுடு..."

ஆனால், சுமன் அவளது அந்தத் தடையையோ, எச்சரிக்கையையோ ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லை. அவனது கண்கள் தேவயானியின் பயந்த முகத்தையும், நடுங்கும் உடலையும் ஒரு வேட்டையாடும் மிருகத்தின் பார்வையோடு அளவெடுத்தன. அவன் அவளுக்கு மிக அருகில் வந்து நின்று, தன் கைகளை அவளது இடுப்புப் பகுதியை நோக்கி நீட்டினான்…


சுமனின் கரங்கள் தன் இடுப்பைச் சுற்றி வளைத்து, உடலோடு பலமாக ஒட்டிக்கொண்ட அந்த வினாடியில் தேவயானியின் மூச்சு நின்றது. ஹாலில் வீசிய மின்விசிறிக் காற்று கூட அவளுக்குச் சூடாகச் சுட்டது. சுவரில் முதுகுக் கொடுத்து மாட்டிக்கொண்ட அவள், கைகளை நடுக்கத்துடன் உயர்த்தி அவனது நெஞ்சைத் தள்ளிவிட முயன்றாள்; ஆனால் அந்தத் தள்ளலில் ஒரு துளி பலமும் இருக்கவில்லை.

தேவயானி (குரல் நடுங்க, கண்ணீரும் பயமும் கலந்த முகத்துடன்) : "டேய் சுமன்... என்னடா பண்ணிட்டு இருக்க? உனக்குக் கொஞ்சம்கூட புத்தி இல்லையா? உங்கப்பா அந்த ரூம்லதான் இருக்காரு. எப்போ வேணாலும் கதவைத் திறந்துட்டு வெளிய வரலாம். என்னை விட்டுடுடா, ப்ளீஸ்..."

சுமன் அவளது பயத்தைக் கண்டு கொள்ளவே இல்லை; மாறாக, அவளது முகத்தையே ஒரு வெறித்தனமான பார்வையோடு உற்றுப் பார்த்தான். அவனது இதழ்களில் லேசான வக்கிரப் புன்னகை தொக்கி நின்றது.

சுமன் (சற்று நெருக்கமாக, காதோரம் மெல்லிய குரலில்) : "அம்மா... எதுக்கு இப்போ இவ்ளோ டென்ஷன் ஆகுற? மாமா தான் உள்ள லேப்டாப்பில் எதையோ தேடிட்டு இருக்காருல்ல? அவருக்கு என்ன தெரியும் வெளிய என்ன நடக்குதுன்னு? சொல்லு..."

தேவயானி (கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டு, அவனது நெஞ்சில் கை வைத்துத் தடுத்தபடியே) : "சீ... வாயை மூடுடா! அந்தப் பேச்சை எடுக்காதன்னு எத்தனை தடவை சொல்றது? நான் உன்னைப் பெத்தவடா... என் வயித்துல பிறந்தவன் நீ! உன்கிட்ட போய்... நினைச்சாலே எனக்கு வாந்தியா வருதுடா, உடம்பு நடுங்குது... என்னை விட்டுடு!"

சுமன் (சின்சியராகச் சிரிப்பது போல) : "பெத்தவன்னா என்னம்மா? அது வெறும் அவுட்வேர் (Outware) ஃபார்மாலிட்டி! ஆனா பெட்ரூம்க்குள்ள நீ என்கிட்ட காட்டிய அந்தப் பாசம் இருக்கே... அப்பாடா! அதெல்லாம் ஞாபகம் இல்லையா உனக்கு? கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி என் மேல படுத்துக்கிட்டு நீ முனங்குன முனகல் இப்போ என் காதுல கேட்டுட்டே இருக்கு..."

தேவயானி (முகம் சிவந்து, வெட்கமும் பயமும் ஒருசேரப் பொங்க) : "ஐயோ... அந்தத் தீய வார்த்தையைச் சொல்லாதடா! அப்போ ஏதோ ஒரு மாதிரி சூழ்நிலை... நான் தெரியாம பண்ணிட்டேன். அதை வச்சுக்கிட்டு என்னை இப்படி சித்ரவதை பண்ணாதடா பாவி... நான் என்னத்தப் போய் சொல்வேன்? ராஜ் கண்ணுல முழிக்கவே எனக்குக் கூச்சமா இருக்குடா..."

சுமன் (அவளது கன்னத்தைத் தன் விரலால் செல்லமாகத் தட்டியபடி) : "கூச்சமெல்லாம் எதுக்கும்மா? உனக்குத்தான் என் கூட இருக்கப் பிடிச்சிருக்குல்ல? அப்புறம் ஏன் இந்த நாடகம்? உன்னோட அந்த வெண்மையான தொடைல நான் கை வச்சப்போ உன் முழங்கால் எப்படி நடுங்குச்சுன்னு எனக்குத் தெரியும்... நீயும் தானா என் கூட ஒத்துழைச்ச?"

தேவயானி (கதறும் குரலில்) : "பொய் சொல்லாதடா! நீதான் என்னை வலுக்கட்டாயமா... இல்லை இல்ல, நான் தடுமாறிட்டேன்... உங்கப்பாவுக்குத் தெரிஞ்சா இந்த வீடு என்னவாகும் தெரியுமா? நிமிஷத்துல ரத்தக் களறி ஆயிடும்டா!"

சுமன் (கொஞ்சம் சீரியஸான முகத்துடன்) : "அப்பாவுக்குத் தெரியாதும்மா! நாமே சொல்லலைன்னா யாருக்குத் தெரியப் போகுது? அவர் எப்பவும் அந்த லேப்டாப், ஆபிஸ் ஃபைல்னுதான் இருக்காரே தவிர, உன்னை ஒழுங்கா கவனிக்கிறாரா? ஆனா நான் உன்னை கண்ணுக்குள்ள வச்சு தாங்குறேன்ல... அப்புறம் என்ன உனக்கு பயம்?"

தேவயானி (தலையை ஆட்டி) : "இல்லை சுமன்... இதுக்கு மேல என்னால முடியாதுடா. நான் செத்துடுறேன்... என்னை நிம்மதியா இருக்க விடு. நீ போ... உன் ரூமுக்குப் போடா..."

சுமன் அவளது முகத்திற்கு மிக அருகில் தன் முகத்தைக் கொண்டு வந்து, அவளது மூச்சுக்காற்றைச் சுவாசித்தபடியே கோபமும் காதலும் கலந்த குரலில் சொன்னான்:

சுமன் : "போக மாட்டேன்! உன்னை விட்டுட்டு நான் எங்கேயும் போக மாட்டேன்ம்மா... இன்னைக்கு ராத்திரி உன் ரூமுக்கு நான் வருவேன், இல்ல நீ என் ரூமுக்கு வரணும்... என்ன சொல்ற?"

சுமன் சொன்ன அந்த வார்த்தை தேவயானியின் காதுகளில் ஈயத்தைக் காய்ச்ச ஊற்றியது போலச் சுட்டது. அவளது முகம் பயத்தில் வெளிறிப் போய், கண்கள் கலங்கின.
தேவயானி (உதடு துடிக்க, ஆத்திரமும் பயமும் கலந்த குரலில்) : "டேய்! என்ன திமிரு உனக்கு? என்னைப் பத்தி என்ன நினைச்சிட்டு இருக்க நீ? ராத்திரி என் ரூமுக்கு வரணுமா? பைத்தியம் பிடிச்சிருக்கா உனக்கு? பெத்த தாய்கிட்ட இப்படியெல்லாம் பேசுறதுக்கு உனக்குக் கொஞ்சம்கூட கூச்சமா இல்லையாடா?"

சுமன் (அவளது கன்னத்தைத் தொட்டபடியே, அசால்ட்டாகச் சிரித்துக்கொண்டே) : "கூச்சமெல்லாம் கல்யாணம் ஆன புதுசுல உனக்கு இருந்திருக்கும்மா... இப்போ என்கிட்ட வந்து மாட்டிட்ட, அப்புறம் என்ன கூச்சம்? அன்னைக்கு பெட்ரூம்ல என் மேல நீ விழுந்து புரண்டப்போ உனக்குத் தெரியாதா நான் யாருன்னு? இப்போ வந்து அம்மாவா லெக்சர் குடுக்காதம்மா... செம கடுப்பா இருக்கு!"

தேவயானி (அவனது கையைத் தட்டி விட்டபடியே, மிரண்ட கண்களுடன்) : "ஐயோ... வாய் மூடுடா பாவி! அந்தப் பழசையெல்லாம் ஞாபகப்படுத்தி என் உயிரை எடுக்காத! நான் அன்னைக்கு ஏதோ மாயையில... மயக்கத்துல பண்ணிட்டேன்டா. ஆனா இன்னைக்கு அப்படி இல்ல! உனக்கு புத்தி கெட்டுப் போச்சு, போடா அங்கிருந்து!"

சுமன் (அவளது இடுப்பை இன்னும் இறுக்கிப் பிடித்தபடி, காதருகே குசுகுசுவென்று) : "மயக்கமோ மாயையோ... அந்த சுகம் என்னவோ ஒரிஜினல் தான்மா! உன் தொப்புள்ல நான் விட்ட முத்தத்தின் சூடு இன்னும் அடங்கலனு சொன்னேனே, அது பொய்யா என்ன? உனக்குத்தான் என் தொடுறது நல்லா பிடிச்சிருக்குல, அப்புறம் ஏன் இந்த நடிக்கிற வேலை?"

தேவயானி (கதறும் குரலில், கைகளைக் கூப்பியபடி) : "கடவுளே... இவன் கிட்ட மாட்டிக்கிட்டு நான் என்ன பாடுபடப் போறேனோ! டேய் சுமன், காலுல வேண்டுறேன்டா... என்னை விட்டுடுடா. உங்கப்பா இப்போ உள்ளேருந்து வெளிய வந்தாருன்னா, இந்த வீட்ல இருக்கிற மானம் மரியாதை எல்லாமே செத்துடும். அப்புறம் நான் உயிரோடவே இருக்க மாட்டேன்!"

சுமன் (சற்றும் பயமில்லாமல், அலட்சியமாக) : "ஏம்மா சும்மா டென்ஷன் ஆகுற? மாமா தான் உள்ளே லேப்டாப்பில் மூழ்கி இருக்காரே! அவர் எப்படியும் ஒரு மணி நேரத்துக்கு வெளியே வரப் போறதில்லை. அதுக்குள்ள உன்னை..."

அவன் தன் பேச்சை முழுமையாக முடிப்பதற்குள்... திடீரென்று உள்ளே ராஜின் தனி அறையிலிருந்து ஒரு சத்தம் கேட்டது. ராஜ் ஏதோ ஒரு முக்கியமான ஃபைலைத் தேடுவதற்காக மேஜையைத் தட்டும் சத்தமும், நாற்காலி பின்னால் நகரும் தடதடவென்ற அரவமும் காதில் விழுந்தது. அடுத்த வினாடி, அவர் கதவைத் திறக்க முயல்வது போல ஒரு சலசலப்பு ஹால் வரை எதிரொலித்தது!
அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்ட மாத்திரத்தில், தேவயானிக்கு ஏதோ மின்னல் வெட்டியது போல ஒரு அதிர்ச்சி உண்டானது.

தேவயானி (அதிர்ந்து போய், அலறியடித்துக்கொண்டு) : "ஐயோ! உங்கப்பா கதவைத் திறக்கிறாருடா! வராரு பாரு!"

பயத்தின் உச்சத்தில் இருந்த அவள், சுமனின் பிடியில் இருந்து ஒரே வினாடியில் திமிறி விலகி, பலமாக அவனைத் தள்ளிவிட்டாள்!