Misc. Erotica ❤️ తొలి ప్రేమ ❤️

[Sunnysunnysunny]

ప్రియ: "అరె, ఇప్పుడే నాతో కూడా వీడు దురుసుగా ప్రవర్తించాడు!"
 
ఆరుష్: (కబీర్ కాలర్ పట్టుకుంటూ కోపంగా) " ఏంటిరా వెధవా? ఏదైనా సరదాగా ఉండే ఆలోచన వచ్చిందా నీకు?" ?
 
నిఖిల్: "ఆరుష్, ఏం మాట్లాడుతున్నావ్? మనం ఇప్పుడే ఆ వెధవలను చితకబాదాల్సింది!"
 
కబీర్: (తన రక్తాన్ని తుడుచుకుంటూ) "ఏయ్! నువ్వు ఎవరితో మాట్లాడుతున్నావో నీకు తెలుసా?"
 
కరణ్: "నువ్వెవరో మాకు అనవసరం. మీరు మా స్నేహితురాలిని ఎలా తాకారురా?"
 
ఆరుష్‌కు తీవ్రమైన కోపం వచ్చింది. మీకు తెలుసా—అతని కోపం... చాలా ప్రశంసనీయంగా, ఆవేశంగా ఉంటుంది.
 
కబీర్: (ఒక వంకర నవ్వుతో) "ఒక పని చెయ్యి. మీ అమ్మాయిలను ఇక్కడ ఒక గంట సేపు మాకు వదిలేయ్. అప్పుడు నేను మీతో ఒక్క మాట కూడా అనను. సరేనా, పిల్లలూ." ?
 
ఈ మాట విన్న ఆరుష్‌కు విపరీతమైన, కట్టలు తెంచుకునే కోపం వచ్చింది. అతని కళ్ళు నిప్పుల్లా ఎర్రబడ్డాయి. అతను తన ముందు పడి ఉన్న ఒక బరువైన ఇనుప గొలుసును—లేదా బహుశా ఏదో బరువైన వస్తువును—తీసుకుని కబీర్ తలపై సూటిగా, బలంగా కొట్టాడు.
 
ధమ్!⛓️?
 
కబీర్ స్పృహ కోల్పోయి కింద పడిపోయాడు. అతని తల నుండి రక్తం ధారగా కారడం మొదలైంది. ఈ భయానక దృశ్యం ఆ కేఫ్ దృశ్యం దద్దరిల్లేలా చేసింది. మిగిలిన జనం అంతా భయంతో పారిపోయారు. ఆ అమ్మాయిలు వణుకుతూ ఒక మూలకు వెళ్ళిపోయారు.
 
అప్పుడు అసలైన గొడవ మొదలైంది— కబీర్ మనుషులు కూడా ఆయుధాలతో ముందుకు వచ్చారు. ఆరుష్, నిఖిల్, కరణ్—అందరూ వాళ్లతో ప్రాణాలకు తెగించి కొట్లాడటం మొదలుపెట్టారు.
 
ఒకడు నిఖిల్‌ను బలంగా పక్కకు నెట్టాడు. మరొకడు కరణ్ను కింద పడగొట్టాడు. కానీ ఆరుష్‌కు రక్తం మరిగిపోతోంది, తీవ్రమైన కోపం వచ్చింది. అతను ఒకడిని పట్టుకుని గాలిలోకి విసిరేశాడు.
 
రెండో వాడిని అంత గట్టిగా గుద్దాడు, వాడు రక్తం కక్కుతూ కింద పడిపోయాడు. మూడోవాడు అతని మీదకు దూకాడు—ఆరుష్ అతన్ని కూడా దారుణంగా కింద పడగొట్టాడు.
 
ఆరుష్: (గర్వంగా, ఆవేశంగా) "నేను మీకు ఇప్పుడే చెప్తున్నాను—ఈ అమ్మాయిని ఇక్కడినుంచి వెళ్ళిపోండి. లేకపోతే, మీరు నడవడానికి కూడా పనికిరారు."
 
ఆ ఇద్దరు అబ్బాయిలు: (కోపంగా రొప్పుతూ) "ఇప్పుడు మేము నీకు నీ అమ్మను కూడా గుర్తు చేస్తాము,
 
అమ్మ... జాన్వి...ఈ మాట వినగానే ఆరుష్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు. అతని కళ్ళలో నిప్పులు మరింత రగిలాయి. నా పేరు వాళ్ళ నోట వినగానే వాడిలో ఒక రాక్షసుడు నిద్రలేచాడు.
 
అతను ముందుకు కదిలి పిచ్చివాడిలా వాళ్ళిద్దరినీ చావబాదడం మొదలుపెట్టాడు. ఒక గుడ్డు, మరో గుడ్డు, మూడోది - అతను అస్సలు ఆగడం లేదు. వాళ్ళ రక్తం ధారగా కారుతోంది.
 
అతను ఒక బళ్లను తీసుకుని వాళ్ళ మీదకు విసరబోతుండగా నాన్సీ, ప్రియా, సోనమ్ - ఆ ముగ్గురూ ఏడుస్తూ పరుగెత్తుకొచ్చి అతన్ని ఆపారు.
 
నాన్సీ: "ఆరుష్! ఆగు! ఇక చాలు వదిలేయ్!" ?
 
ప్రియా: "దయచేసి ఆగు, అతను చచ్చిపోతాడు! ఆగు!"
 
ఆరుష్ శ్వాస భారంగా, వేగంగా మారింది. అతని కళ్ళు రక్తంలా ఎర్రబడ్డాయి. కానీ వాళ్ళు బతిమాలడంతో అతను బళ్లను కింద పెట్టాడు.
 
ఆరుష్: (కబీర్ మరియు అతని మనుషులపై అరుస్తూ) "ఇకపై ఏ అమ్మాయి వైపు కన్నెత్తి చూసినా, మిమ్మల్ని ప్రాణాలతో వదలను చంపేస్తాను! అర్థమైందా, వెధవా? ఇక్కడి నుండి వెళ్ళిపోండి!" (గట్టిగా అరుస్తూ)
 
వాళ్ళందరూ భయంతో వణుకుతూ లేచి, స్పృహలో లేని కబీర్‌ను తమతో పాటు తీసుకుని అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోసాగారు.
 
కబీర్: (తలుపు దగ్గర నుండి వెళ్తూ) "నువ్వు చాలా పెద్ద తప్పు చేశారురా!"
 
ఆరుష్: "వెళ్ళిపోండిరా! మీలాంటి వాళ్ళను చాలా మందిని చూశాను!"
 
వాళ్ళు వెళ్ళిపోయాక, అమ్మాయిలు ఏడుస్తూ అక్కడికి వచ్చారు. నిఖిల్, కరణ్, ఆరుష్ - అందరినీ ఒక పక్కన కూర్చోబెట్టారు. వాళ్ళకు తాగడానికి నీళ్ళు ఇచ్చారు.
 
ఆ తర్వాత, ఆరుష్ కేఫ్ యజమానితో మాట్లాడి, ఎవరికీ సమస్య రాకుండా సీటీవీ ఫుటేజీని తొలగించాడు. అప్పుడు వాళ్ళు బయటకు వచ్చారు. బయటకు వచ్చాక వాళ్ళు మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టారు.
 
నాన్సీ: "వాళ్ళు ఎంత చెడ్డవాళ్ళు!"
 
ప్రియ: (ఏడుస్తూ) "ఈరోజు మీరు ఇక్కడ లేకపోతే, మాకేమై ఉండేదో నాకు భయమేస్తోంది."
 
నిఖిల్: "ఏయ్ పిచ్చిదానా! వాళ్ళు ఇలా ఏడవకూడదు!"
 
కరణ్: "అవును, చూశావా? ఆమె కూడా ఒక గ్లాసు లేదా కుర్చీ తీసుకుని వాళ్ళని కొట్టి మనకు సహాయం చేస్తుందేమో అనుకున్నాను!" వారు వాతావరణాన్ని తేలికపరచడానికి కాస్త సరదాగా జోక్స్ వేశారు.
 
కానీ ఆరుష్ మాత్రం ఎంతో ప్రశాంతంగా, తీవ్రమైన ఆలోచనలో ఉన్నాడు. అతని బట్టలు చిరిగిపోయాయి. అందరి పరిస్థితి దారుణంగా, గాయాలతో ఉంది.
 
ఆరుష్: "అబ్బాయిలూ, ఈరోజు ఏం జరిగిందో దయచేసి ఎవరికీ చెప్పకండి. కొన్ని రోజుల పాటు ఒంటరిగా ఇంటి నుండి బయటకు వెళ్లకండి."
 
నిఖిల్: "ఆరుష్, నీకు భయంగా ఉందా?"
 
ఆరుష్: "హే నిఖిల్, నా గురించి భయంగా లేదురా. మీ అందరి భద్రత గురించి నాకు ఆందోళనగా ఉంది, అందుకే చెబుతున్నాను. మీరందరూ నన్ను ఆపారు, అందుకే నేను ఆగాను – లేకపోతే ఈరోజు వాళ్ళ పని పూర్తిగా పట్టేసేవాడిని."
 
నాన్సీ: (భయపడుతూ) "హే హీరో! నువ్వు ఇంతలా అగ్రేసివ్ గా చేయకూడదు, అర్థం చేసుకో? నీకు చాలా అత్యాశ, ఆవేశం పెరిగిపోయింది! నిన్ను ఆ కోపంలో చూడగానే నాకు ప్రాణం పోయినంత భయం వేసింది."
 
ప్రియ: "అవును, నాకు కూడా."
 
ఆరుష్: "సరే, మేము కేఫ్ యజమానిని సీసీటీవీ ఫుటేజ్ డిలీట్ చేయమని అడిగాము. అయినా జాగ్రత్తగా ఉండండి. ముఖ్యంగా మీరు అమ్మాయిలు."
 
అమ్మాయిలందరూ: "సరే బాబా."
 
ప్రియ: "ఈ గాయాల గురించి మీరు ఇంట్లో ఏం చెబుతారు?"
 
ఆరుష్: "కరణ్, నిఖిల్—మీరు వాళ్లకు అది ఒక చిన్న ప్రమాదం (యాక్సిడెంట్) అని చెప్పండి."
 
కరణ్: "ఆరుష్, మేము ఇంట్లో అలాగే చెబుతాములే. మా పరిస్థితి అంత దారుణంగా ఏమీ లేదు. కానీ నిన్ను చూశాక ఏం జరిగిందో ఎవరికైనా ఇట్టే అర్థమవుతుందిరా."
 
ప్రియ: "అరే, నాకు ఇప్పుడు టెన్షన్ వస్తోంది - ఆంటీ ఆరుష్‌ను ఈ రక్తంతో చూస్తే ఏమనుకుంటుంది,?"
 
నాన్సీ: "నాకు అదే అనిపిస్తోంది... ఆంటీ మనకు కూడా పెద్ద క్లాస్ పీకుతుంది." ?
 
ఆరుష్: "అరే, మీరందరూ! ఇదంతా వదిలేయండి. ఇంటికి వెళ్దాం, చాలా ఆలస్యమైంది. ఉదయం బయలుదేరే ముందు అమ్మకు త్వరగా తిరిగి వస్తానని చెప్పాను."
 
అప్పుడు ఆరుష్ ఇంటి వైపు రావడం మొదలుపెట్టాడు. కరణ్, నిఖిల్ అమ్మాయిలను జాగ్రత్తగా ఇంటి దగ్గర దింపారు.
 
నేను చాలా సేపటి నుండి ఆరుష్ రాక కోసం పిచ్చిదానిలాగా ఉన్నాను. అప్పటికి దాదాపు నాలుగు గంటలు కావస్తోంది. నేను ఇప్పటివరకు ఏమీ తినలేదు. నా మనసంతా నా ప్రాణమైన వాడి మీదే ఉంది.
 
ఆమె (ఆరుష్) వచ్చాక, ఆమెతో కలిసి ఏదైనా తిందాం అనుకుంటున్నాను. కానీ అతన్ని వదిలి ఏది తినే మూడ్‌లో నేను లేను. నేను వంద సార్లు ఫోన్ చేసినప్పుడు, అతని ఫోన్ కలవలేదు - గొడవలో అది పగిలిపోయింది. ?❌
 
కబీర్, అతని మనుషులు ప్రాణాలతో బయటపడి ఇంటికి చేరుకున్నారు. కబీర్ తల నుండి ఇంకా రక్తం ధారగా కారుతూనే ఉంది.
 
రాకీ: (కబీర్ ను చూస్తూ షాక్ తో) "ఛోటీ! ఏ... నీకేమైందిరా ఇలా అయ్యావు?"
 
కబీర్ మనుషులు: "అన్నా, కాలేజీ దగ్గర ఒక పెద్ద గొడవ జరిగింది."
 
రాకీ: "ఏంటి?! ? నా తమ్ముడి మీద చేయి ఎత్తడానికి ఏ ఎవడికి అంత ధైర్యం వచ్చిందా? వాడి పేరు చెప్పు! రేయ్, ఈ తుపాకీ ఇక్కడికి తీసుకొచ్చా - ఈరోజు వాడిని ప్రాణాలతో, శిక్షిస్తాను..." ?
 
అప్పుడు విక్రాంత్ కూడా గదిలోంచి బయటకు వచ్చాడు. అతని భార్య కూడా వచ్చింది. తన కన్నకొడుకును ఆ నెత్తురోడుతున్న స్థితిలో చూసి, ఆమె అతన్ని కౌగిలించుకుని గుండెలు బాదుకుని ఏడవడం మొదలుపెట్టింది. అందరికీ విషయం తెలిసిపోయింది. కబీర్ జరిగిందంతా చెప్పాడు.
 
విక్రాంత్ కోపంగా ముందుకు వచ్చాడు. అతను ఆ ఇద్దరు మనుషులను ఒక్కొక్కరిగా చెంప చెళ్లుమనిపిస్తూ తిట్టాడు.
 
విక్రాంత్: (దగ్గరికి వెళ్లి క్రూరంగా మాట్లాడుతూ) "నేను మీకు స్పష్టంగా చెప్పాను కదా - ఎలక్షన్స్ (ఎన్నికలు) అయ్యేంత వరకు మళ్ళీ ఏ గొడవలు చేస్తాను. మీరిద్దరూ ఎప్పుడో ఒకరోజు నాకే ఇలా శతృవుల్లా చేస్తున్నారు."
 
తర్వాత అతను తన మనిషిని వెంటనే డాక్టర్‌ను పిలవమని చెప్పాడు.
 
విక్రాంత్: "అసలు వాళ్ళు ఎవరు?"
 
మనిషి: "నాకు వాళ్ళ గురించి పూర్తి వివరాలు ఏమీ తెలియదు అన్నా, కానీ వాళ్ళు అదే కాలేజీలో చదువుతారని మాత్రం తెలుసు."
 
విక్రాంత్: "సరే. ముందు ఆ కుర్రాళ్ళు ఎవరో మొత్తం డీటెయిల్స్ కనుక్కొండి."
 
మనిషి: "మేము మిగిలిన వాళ్ళని చితకబాదము—అంటే, వాళ్ళు పెద్దగా కొట్టుకోలేదు. కానీ వాళ్ళలో ఒకడు ఉన్నాడు అన్న—వాడు కరుడుగట్టిన వాడిలా అన్నయ్య తల మీద ఇనుప గొలుసుతో కొట్టి, మమ్మల్ని కూడా దారుణంగా కొట్టాడు."
 
రాకీ: "ఏంటి, ఒక్కడు ఉండి అదంతా చేశాడా? వెధవల్లారా, వెళ్లి చేతులకు గాజులు, గజ్జెలు వేసుకోండిరా!"
 
మనిషి: "అన్నా, నమ్మండి వాడు పిచ్చివాడు, రాక్షసుడిలా కొట్టాడు. వాడి స్నేహితులు ఆపకపోయి ఉంటే, ఈరోజు వాడు మనల్ని అక్కడే చంపేసేవాడు."
 
విక్రాంత్: "సరే... మనం వాడిని పైకి సాగనంపాలి."
 
రాకీ: "నాన్నా, ఇప్పుడు నన్ను ఆపొద్దు! వాడు నా సొంత అన్నయ్యను కొట్టాడు—నేను వాడిని ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ వదలను!"
 
విక్రాంత్: "నోరుమూయ్! ఇంకొన్ని రోజులు ఆగు. ఆ తర్వాత అందరినీ నేను చూద్దాం."
 
(ఇప్పుడు అక్కడ రాకీ మనుషులు, కబీర్ మనుషులు మాత్రమే ఉంటారు. ఆ కొట్టింది ఆరుష్, వాడు నా కొడుకు అని వాళ్ళకింకా తెలియదు.)
 
విక్రాంత్: (రాకీతో) "మరి ఆ అమ్మాయి... ఏమైంది? తన పేరేంటి?"
 
రాకీ: "ఆమె పేరు జాన్వి నాన్న."
 
విక్రాంత్: "అవును, అంతే. నువ్వు నా కూతురి మీద చేయి ఎత్తావు... ఆమెను కూడా దారికి తీసుకురావాలి, ఈ ఊరులో చాలా అల్లరిగా, పొగరుగా ప్రవర్తిస్తున్నారు. ఇప్పటి వరకు మాతో కన్నెత్తి చూసి మాట్లాడే ధైర్యం ఎవరికీ రాలేదు."
 
రాకీ: "నాన్నా, నేను వాళ్ళని అస్సలు వదిలిపెట్టను."
 
విక్రాంత్: "సరే, అలాగే చేద్దాం. కానీ ముందు ఎన్నికల మీద దృష్టి పెట్టండి. ఇప్పుడు ఎలాంటి గొడవలు సృష్టించకండి. ఇప్పుడు ఏది జరిగినా, ఎన్నికల పూర్తయ్యే వరకు దానిని మర్చిపోండి. ఆ తర్వాత వాళ్ళందరి సంగతి మేము చూసుకుంటాము. మీ ఇద్దరికీ అర్థమైందా?"
 
మా ఇల్లు... ?
 
నేను చాలా సేపటి నుండి ప్రాణం పోయినంత ఆందోళనతో ఆరుష్‌కు ఫోన్ చేయడానికి ప్రయత్నించాను. కానీ అది అస్సలు కలవడం లేదు. నాకు ఎవరితోనూ మాట్లాడే మూడ్ లేదు.
 
నాలో విపరీతమైన భయం, ఆందోళన చెలరేగుతున్నాయి. ఏమైంది నా పిల్లలకు? అతను ఎక్కడ ఉన్నాడు? ఎందుకింత ఆలస్యం అవుతోంది? ?
 
సరిగ్గా అప్పుడే బయట నుండి ఆరుష్ బైక్ శబ్దం వినిపించింది. నా ప్రాణం లేచి వచ్చినట్లయింది. నేను పరుగెత్తుకెళ్లి తలుపు తెరవడం మొదలుపెట్టాను.
 
నేను: (తలుపు తెరుస్తూ ఆతృతగా) "ఎవరు?"
 
ఆరుష్: (బాధతో, అలసిన స్వరంతో) "అమ్మా..."
 
నేను ఆమె (ఆరుష్) వైపు జాగ్రత్తగా చూశాను. అది నా ఆరుష్. కానీ... ఆమెను ఈ విధంగా రక్తపు మడుగులో చూడటం నాకు ఇదే మొదటిసారి.
 
ఆమె బట్టలు పూర్తిగా చిరిగిపోయాయి. ఒళ్లంతా రక్తపు మరకలు ఉన్నాయి. ఆమె ముఖం దెబ్బలతో ఎర్రగా ఉంది. ఆమె చేతుల మీద పచ్చి గాయాలు ఉన్నాయి. ?
 
నేను షాక్‌తో ఆమెనే అలా శిలాలా చూస్తూ ఉండిపోయాను. నా గుండె ఎంత వేగంగా, భయంతో కొట్టుకుంటుందంటే, అది ఏ క్షణంలోనైనా ఆగిపోతుందేమో అనిపించింది. నేను వెంటనే తేరుకుని ఆమె చేతిని పట్టుకుని లోపలికి లాగాను.
 
నేను: (వణుకుతున్న గొంతుతో, గుండె పగిలేలా) "ఆరుష్... ఆరుష్! ఏమైందిరా నీకు? ఎందుకిలా ఉన్నావు? నీ బట్టలు ఇలా చినిగిపోయాయేంటి... ఇంకా నీకు ఇన్ని గాయాలయ్యాయి! ఏమైంది? నాకు ఏదైనా నిజం చెబుతావా లేదా?"
 
నా కళ్ళ నుండి కన్నీళ్లు కట్టలు తెంచుకుని ధారగా కారసాగాయి.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, ప్లీజ్ కంగారు పడకు. నాకేమీ కాలేదు, అది కేవలం ఒక చిన్న యాక్సిడెంట్..."
 
నేను: (కోపంగా, గుండెను పిండేసే నొప్పితో అరుస్తూ) "ఏమి జరగలేదా?! ఆరుష్, నీకు ఏమైనా పిచ్చి పట్టిందా? ఇంత దారుణంగా జరిగిపోయింది, రక్తం కారుతోంది, అయినా ఏమీ జరగలేదని అంటున్నావా?"
 
నేను ఏడుస్తూనే వేగంగా అతని చొక్కా గుండీలు విప్పడం మొదలుపెట్టాను. నేను అతని చొక్కా తీసి పక్కన పెట్టాను—అది పూర్తిగా చిరిగిపోయి, నెత్తుటితో తడిసిపోయింది. నేను ఆరుష్ వీపు వైపు చూసి భయంతో దిగ్భ్రాంతి చెందాను. ?
 
ఆమె వీపు, ఛాతీ – అంతటా కత్తి గాయల్లా ఎర్రటి గుర్తులు ఉన్నాయి. భయంకరమైన గాయాల గుర్తులు. దెబ్బలు తగిలిన నీలి గుర్తులు (Blood clots) కూడా స్పష్టంగా ఉన్నాయి. నా ప్రాణం విలవిలలాడిపోయింది.
 
నేను: (గుండె పగిలేలా అరుస్తూ) "నేను భయంతో ఇప్పుడే ఇక్కడే స్పృహ తప్పి కోల్పోయేలోపు – నాకు జరిగినదంతా నిజం చెప్పు!"
 
ఆరుష్: (నిశ్శబ్దంగా, ఓదార్చుతూ) "అమ్మా, ప్లీజ్ ముందు నువ్వు ఇక్కడ ప్రశాంతంగా కూర్చో."
 
నేను: (కోపంతో అరుస్తూ) "నన్ను కూర్చోబెట్టొద్దురా! ముందు నువ్వే చెప్పు – అసలు ఏం జరిగింది ఇవాళ!" (చాలా గట్టిగా అరుస్తూ)
 
ఆరుష్: "అమ్మా... కాలేజీ బయట ఒక గొడవ జరిగింది."
 
నేను: (భయపడి వణికిపోతూ) "ఏంటి? ఏం చెప్పావురా? గొడవా? ఎవరితో పెట్టుకున్నావు? అదెలా జరిగింది? ఎందుకు?"
 
ఆరుష్: "అమ్మా, దయచేసి నేను చెప్పేది విను, కూర్చో - నేను అంతా చెబుతాను, దయచేసి."
 
నేను: (నా కళ్ళ నుండి కన్నీళ్లు కారుతుండగా) "నన్ను కూర్చోబెట్టొద్దని చెప్పాను కదా! ముందు నువ్వే త్వరగా ఏం జరిగిందో చెప్పు!"
 
నా కళ్ళ నుండి కన్నీళ్లు వరదలా మారుతున్నాయి. నా ప్రాణమైన ఆరుష్‌ను ఆ నెత్తురోడుతున్న స్థితిలో చూసి నాకు ప్రాణం పోయి తిరిగినట్లు అనిపించింది. నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటుంది. నా ప్రాణానికి ప్రాణమైన ఆమెను అలా గాయాలతో చూడటం నాకు నరకంలాంటి బాధను కలిగిస్తోంది. ?
 
ఆరుష్: (బాధను దిగమింగుతూ నిట్టూర్పు విడుస్తూ) "ఈరోజు కాలేజీ పని ముగించుకుని, మేమంతా కలిసి ఒక కేఫ్‌కి వెళ్ళాము అమ్మ."
 
నేను: (ఏడుస్తూ రూత్‌తో) "మీరు అంటే ఎవరున్నారు?"
 
ఆరుష్: "నేను, నాన్సీ, నిఖిల్, ప్రియ, కరణ్, అమ్మ."
 
నేను: (చేతులు వణుకుతూ) "హ్మ్... ఆ తర్వాత ఏం జరిగింది?"
 
ఆరుష్: "ఆ తర్వాత మేము బ్రేక్‌ఫాస్ట్ చేస్తున్నాము. అక్కడ ముగ్గురు అబ్బాయిలు కూడా ఉన్నారు. వాళ్ళు కావాలనే మా అమ్మాయిలతో అసభ్యంగా, బరితెగించి ప్రవర్తించడం మొదలుపెట్టారు. వాళ్ళలో ఒకడు నాన్సీ గట్టిగా పట్టుకుని లాగాడు. అందుకే మేము వాళ్ళతో గొడవపడ్డాము."
 
నేను: (భయంతో కళ్ళు పెద్దవి చేసుకుని) "నువ్వు ఎవరినైనా కొట్టావా బాబు?"
 
ఆరుష్: "అవును అమ్మా... వాళ్ళు నా స్నేహితులను కొట్టి, మన అమ్మాయిల గురించి అసభ్యకరమైన వ్యాఖ్యలు చేయడం మొదలుపెట్టారు. అందుకే నాకు కోపం ఆపుకోలేక నేను వాళ్ళను కొద్దిగా కొట్టి తరిమేశాను."
 
నేను: (నమ్మశక్యం కాక కోపంగా) "లేదు, నువ్వు నన్ను అబద్ధాలతో మోసం చేయలేవు! నీకు ఎంత రాక్షసమైన కోపం వస్తుందో నాకు తెలుసు! ఆగు నువ్వు... నేను ఇప్పుడే ఆ అమ్మాయిలకు ఫోన్ చేసి నిజం కనుక్కుంటాను."
 
నేను వెంటనే మొబైల్ తీసుకుని మొదట నాన్సీకి ఫోన్ చేశాను - ఆమె భయంతో ఫోన్ తీయలేదు. తర్వాత ప్రియకు ఫోన్ చేశాను - ఆమె కూడా తీయలేదు. తర్వాత ప్రియకి ఫోన్ చేశాను –
 
ఆమె భయపడుతూనే ఫోన్ తీసింది. నేను ఆమెను ఫోన్‌లోనే గట్టిగా తిట్టాను. అసలు ఏం జరిగిందో అంతా నిజం చెప్పమని గట్టిగా అడిగాను. అప్పుడు సోనమ్... ఆరుష్ వాళ్ళను ఎంత దారుణంగా కొట్టాడో, ఎంత రక్తపాతం జరిగిందో అంతా చెప్పింది.
 
ఇదంతా విన్న నేను ప్రాణం పోయిన ఒక శిలా బొమ్మలా అయిపోయాను.నేను ఫోన్ కాల్ కట్ చేసి కోపంగా, బాధగా ఆరుష్ వైపు తిరిగాను.
 
ఆరుష్: (భయంగా, నిదానంగా) "అమ్మా..."
 
నేను: (నా కళ్ళ నుండి నీళ్ళు ధారగా మారుతున్నాయి, నా గొంతు వణుకుతోంది) "ఆరూష్... ఎందుకురా?" నా గొంతు పూడుకుపోయింది. "ఎందుకు... ఎందుకు... ఎందుకురా నా ప్రాణం తీస్తున్నావు—ఇలా ఎందుకు చేశావు?"
 
నేను కింద కూర్చుండిపోయి గుండెలు బాదుకుంటూ గట్టిగా ఏడవడం మొదలుపెట్టాను. నా ఏడుపు ఎంత గట్టిగా ఉందంటే, ఆ ఇల్లంతా ప్రతిధ్వనించింది. ?
 
ఆరుష్: (నా దగ్గరికి పరుగెత్తుకొచ్చి కూర్చోండి) "అమ్మా, దయచేసి ఏడవకు, శాంతించు. ఒక్కసారి నేను చెప్పేది విను, అమ్మా, దయచేసి."
 
కానీ నేను అతనిని పట్టించుకోకుండా ఏడుస్తూనే ఉన్నాను. నా ముఖం మీద కప్పుకున్న చీర కొంగు కన్నీళ్లతో పూర్తిగా తడిసిపోయింది. నా కళ్ళు ఎర్రబడ్డాయి. నా శరీరం వణికిపోతోంది.
 
నేను: (ఏడుస్తూ, నా అంతా వెళ్లగక్కుతూ) "మీరెందుకదంతా బాధ? ఎందుకు? నా మాట ఎందుకు వినరు? ఎందుకు?"
 
ఆ తర్వాత నేను కోపంగా లేచి నిలబడ్డాను. నాలోని ప్రేయసి, తల్లి ఇద్దరూ కలిసి అతన్ని చాలా గట్టిగా తిట్టడం మొదలుపెట్టారు.
 
నేను: "కాలేజీకి వెళ్ళొద్దని పొద్దున నీకు వందసార్లు చెప్పాను కదా? వెళ్ళకు అన్నాను! అయినా నా మాట కాదని వెళ్తావా! నా మాట వినవా అసలు!"
 
ఆరుష్: (తప్పు చేసిన వాడిలా తల వంచుకుని) "నన్ను క్షమించు అమ్మా."
 
నేను: (ఆక్రోశంతో అరుస్తూ) "నువ్వు ఏమైనా వీధి గూండా అయిపోయావా? వాళ్ళు అసభ్యంగా ప్రవర్తిస్తే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు ఫోన్ చేయలేకపోయావా? నీ చేతులతో కొట్టాలా?"
 
ఆరుష్: "అంత సమయం నాకు లేదు అమ్మా, వాళ్ళు అమ్మాయిని లాగుతున్నారు."
 
నేను: "అవును, నువ్వు కూడా పెద్ద గూండా అవ్వాలనుకుంటున్నావు కదా? ఒకవేళ నువ్వు కొట్టిన ఆ దెబ్బలకు ఆ అబ్బాయి ఈరోజు అక్కడే చనిపోయి ఉంటే—నువ్వు జైలుకు వెళ్ళేవాడివి! ఇక నేను... నా ప్రాణమైనా నువ్వు జైలుకు వెళ్తే నేను ఎలా చచ్చిపోయేదాన్ని!" ??
 
నా మాటల్లోని తీవ్రమైన ప్రేమ, కోల్పోతానేమో అన్న భయం ఆరుష్‌ను తాకాయి.
 
ఆరుష్: (నా మాటలకు భయపడి కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటూ) "అమ్మా, ప్లీజ్ అలా అనకు, నా పరిస్థితి నీకెందుకు అర్థం కావడం లేదా?"
 
నేను: "నీకే అంతా అర్థమవుతుంది—అవునా? చెప్పు! నీకు మాత్రమే ఈ లోకంలో అంతా అర్థమవుతుంది!"
 
ఆరుష్: (నా కాళ్లు పట్టుకుని) "అమ్మా, ప్లీజ్ నన్ను క్షమించు. దయచేసి శాంతించు."
 
నేను: (మళ్ళీ వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టి) "నేను ఎలా శాంతించగలనురా ఆరుష్! నిన్ను ఈ నెత్తుటి గాయాలతో చూసి నా ప్రాణం పోతోంది!"
 
నేను ఆమె (ఆరుష్) దగ్గరికి కోపంగా జరిగింది. ఆమె వైపు వేలు చూపిస్తూ, నా గుండెలోని భయాన్ని, బాధను గట్టిగా అరిచాను:
 
"నువ్వు చెప్పేది నేను ఏమీ వినను! ఇక నాతో ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకు! నీకు నచ్చింది చెయ్యడమే నీ ఉద్దేశం! నేను చచ్చినా, బతికినా నీకు నా మీద ఏమాత్రం పట్టింపు లేదురా!"
 
నా కళ్ళ నుండి నీళ్ళు ధారగా కారుతున్నాయి. నా గుండె ముక్కలవుతోంది. నా సర్వస్వమైన ఆమెను అలా నెత్తుటి గాయాలతో చూడటం. 

నా ప్రాణానికి ప్రాణమైన ఆమె శరీరం ఈ రోజు ఇలా రక్తసిక్తంగా అయిపోయింది. ఆ భయంకరమైన స్థితిలో చూశాక నేను నన్ను ఆపుకోలేక కౌగిలించుకుని ఇంకా ఎక్కువగా ఏడ్చాను.
 
నేను ఒక్క అడుగు కూడా కదలకుండా ఒకే చోట స్థాణువులా కూర్చుండిపోయాను...