[Sunnysunnysunny]

మరుసటి రోజు ఉదయం... నేను చాలా త్వరగా మేల్కొన్నాను. కళ్ళు తెరిచి చూస్తే—ఆరుష్ ఇంకా నా పక్కనే ప్రశాంతంగా గాఢ నిద్రలో ఉన్నాడు. అతని ఒక చేయి అప్పటికి కూడా నా నడుముపైనే వేసి ఉంది. అతను కలలో ఏదో అద్భుతమైన లోకం చూస్తున్నట్లుగా అతని ముఖం ఎంత ప్రశాంతంగా, కళగా ఉందో!

 
నేను నెమ్మదిగా అతని చేయిని నా ఒంటిపై నుండి తొలగించి, మెల్లగా మంచం దిగి లేచి నిలబడ్డాను. ఇన్ని సంవత్సరాల తర్వాత, నాకు నా శరీరం చాలా తాజాగా, ఎంతో చురుకుగా, సజీవంగా అనిపించింది!
 
అదంతా కేవలం ఆరుష్ వల్లే సాధ్యమైంది. అతని కౌగిలిలో గడిపిన ఆ ఒక్క రాత్రి నాకు ఒక సరికొత్త పునర్జన్మను ఇచ్చింది. ✨
 
నేను ఉత్సాహంగా ఇళ్ల పనుల్లో నిమగ్నమయ్యాను. ఇళ్లు శుభ్రం చేయడం, అందరి కోసం వేడి వేడి టీ పెట్టడం—అన్నీ చేశాను. ఇన్ని రోజుల తర్వాత మొదటిసారిగా, ఏ పనైనా సంతోషంగా చేయాలనిపించింది.
 
కొద్దిసేపటికి, నేను వెళ్లి ఆరుష్‌ను కూడా ఎంతో ప్రేమగా నిద్రలేపాను.
 
"బేబీ, లేమ్మా. ఆలస్యం అవుతోంది."
 
అతను కళ్ళు తెరిచి నా వైపు చూశాడు. అతను చిరునవ్వు నమ్మాడు—ఆ నవ్వు ఎలా ఉందంటే, అతను కలలో చూసిన ఆ అందమైన కల నిజంగానే తన కళ్ల ముందు సాక్షాత్కరించినట్లుగా!
 
అతను త్వరగా తయారై హాలులోకి వచ్చాడు. ప్రతాప్ కూడా అప్పటికే హాలులోనే కూర్చుని ఉన్నాడు. నేను ఆరుష్‌కు ఇష్టమైన వేడి వేడి కాఫీ ఇచ్చాను. ప్రతాప్ కోసం టీని మాత్రం టేబుల్ మీద అలానే పెట్టాను;
 
నేను ఆయన వైపు కనీసం తల ఎత్తి కూడా చూడలేదు. ఎందుకంటే ఇప్పుడు నేను ఆయన వైపు చూడాలని ఏమాత్రం కోరుకోవడం లేదు—నన్ను దారుణంగా తిరస్కరించిన ఆ వ్యక్తి వైపు కాదు! నా భావాలను, నా ఆకలిని ఇన్ని ఏళ్లూ ఎన్నడూ అర్థం చేసుకోని ఆ మొండి వ్యక్తి వైపు కాదు! ?
 
ప్రతాప్ నిశ్శబ్దంగా టీ తాగి, నాతో ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా వెళ్లిపోయాడు. నేను ఏమాత్రం పట్టించుకోకుండా నా వంటగది పనుల్లో బిజీ అయిపోయాను. అప్పుడే ఆరుష్ నా వెనుక వంటగదిలోకి వచ్చాడు. అతను ఎవరికీ కనిపించకుండా వెనుక నుండి వచ్చి నన్ను గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు!
 
అతని శరీరం నా ఒంటికి అతుక్కుపోయింది. అతని చేయి నా నడుముపై అలానే ఉంది, అతని వేడెక్కిన శ్వాస నేరుగా నా మెడ మీద పడుతోంది. నా చేతిలో ఉన్న వంటపని ఒక్కక్షణం ఆగిపోయింది, నా గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది. ?
 
ఆరుష్: "అమ్మా... నాకు ఈరోజు కాలేజీలో కొంచెం ఇంపార్టెంట్ పని ఉంది. కాలేజీకి వెళ్లి రిజల్ట్స్ చూసుకొని వెంటనే వచ్చేస్తాను."
 
అది వినగానే నేను నా పని ఆపి, వెనక్కి తిరిగి ఆరుష్ కళ్లలోకి చూస్తూ అన్నాను:
 
నేను: "వద్దు బేబీ, నువ్వు ఈరోజు కాలేజీకి వెళ్లొద్దు."
 
ఆరుష్: "అమ్మా, అది చాలా ముఖ్యమైన పని. నా ఫలితాల తేదీ, మార్కులు చూసుకోవాలి. వెళ్లి త్వరగా వచ్చేస్తానుగా."
 
నేను: "వద్దు అంటున్నాను కదా. నువ్వు కాలేజీకి వెళ్తే అక్కడ చాలా సమయం తీసుకుంటావు. ఒక్క చిన్న పని చెయ్యి—నీ స్నేహితులకు ఫోన్ చేసి వాళ్ళని కనుక్కోమని చెప్పు."
 
ఆరుష్: "లేదు అమ్మా, నేను స్వయంగా వెళ్లాలి. తప్పకుండా త్వరగా వచ్చేస్తాను."
 
నేను: "హ్మ్... సరే, నువ్వు ఎంత త్వరగా వస్తావో నేను చూస్తాను మరి."
 
అతను నవ్వుతూ నా పెదవులపై తన పెదవులను తేలికగా ఆనించి ఒక చిన్న ముద్దు పెట్టాడు. ?
 
నేను కళ్ళు మూసుకున్నాను—అది కేవలం ముద్దు కాదు, అంతులేని ప్రేమతో నిండిన ఒక అనుభూతి. ఆ తర్వాత అతను కాలేజీకి వెళ్ళడానికి బయలుదేరాడు.


నేను: (కోపంగా నటించి) “విను... నీకు కనుక అక్కడ ఆలస్యం అయితే, నాతో అస్సలు మాట్లాడకు సుమా!”
 
ఆరుష్ పెద్దగా నవ్వుకుంటూ అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయాడు.
 
నేను నా ఇంటి పనుల్లో, వంట పనుల్లో పూర్తిగా నిమగ్నమయ్యాను. కానీ నా మనసంతా మాత్రం అదే ఆలోచనలో ఉంది—ఆరుష్ గురించే! అతని మాటలు, అతని చూపులు, అతని ప్రేమ, ఆ ఉదయం ఇచ్చిన ఆ చిన్న ముద్దు...
 
నా మనసు నన్ను తానే ప్రశ్నించుకుంది: “అసలు నాకే ఇదంతా ఎందుకు జరుగుతోంది? నేను ఆరుష్‌తో ఎందుకు ఇలా ఒక భార్యలా ప్రవర్తిస్తున్నాను? ఇది అసలు తల్లి-కొడుకుల మధ్య ఉండే సాధారణ బంధమేనా?!”
 
అప్పుడే నాకు పండిట్‌జీ చెప్పిన ఆ మాట గుర్తుకొచ్చింది: "కొన్ని బంధాలు... ఈ లోకపు లెక్కలకు అందవు..." ఆరుష్‌తో నాకున్న బంధం కూడా అలాంటిదేనా? ఆ ఆలోచన నా పెదవులపై ఒక మధురమైన చిరునవ్వును పూయించింది. ?
 
పనులన్నీ హడావిడిగా ముగించి, రుచికరమైన భోజనం సిద్ధం చేశాక... ఆరుష్ ఎప్పుడు ఇంటికి వస్తాడా అని ఎదురుచూస్తూ హాలులో కూర్చున్నాను. అతను ఎప్పుడు వస్తాడు? ఎప్పుడు వచ్చి నా పక్కన కూర్చుంటాడు? నేను అతనితో కలిసి ఎప్పుడు భోజనం చేస్తాను? అని మనసంతా ఆత్రుతగా ఉంది.
 
కొద్దిసేపటికి అనుకున్నదానికంటే త్వరగానే ఆరుష్ ఇంటికి వచ్చేశాడు!ఈరోజు నేను ఆలస్యంగా వస్తానేమో అనుకున్నాను, కానీ నా కోసం అతను పనులన్నీ త్వరగా ముగించుకుని వచ్చేశాడు. కేవలం నా కోసమే!
 
అతను వెళ్లి త్వరగా స్నానం చేసి ఫ్రెష్‌గా తిరిగి వచ్చాడు. ఆ తర్వాత మేమిద్దరం కలిసి ఎదురుగా కూర్చుని భోజనం చేయడం ప్రారంభించాము.
 
నేను: “ఏమైంది? నీ కాలేజీ రిసల్ట్స్ ఎప్పుడు వస్తుందట?”
 
ఆరుష్: “ఈ నెల 23వ తేదీన వస్తుందట అమ్మా.”
 
నేను: “అంటే సరిగ్గా మరో 10 రోజుల తర్వాత అన్నమాట?”
 
ఆరుష్: “హ్మ్... అవును.”
 
నేను: “నువ్వు మొదటి నుండి చాలా కంగారుగా, టెన్షన్‌లో ఉన్నట్లున్నావు. ఏమైంది?”
 
ఆరుష్: “లేదు అమ్మా, ఊరికే అలా కొంచెం టెన్షన్ అంతే.” (అంటూ భోజనం చేస్తున్నాడు)
 
నేను: “ఆరుష్, ఒకసారి ఇటు చూడు నా వైపు. హ్మ్... ఇప్పుడు చెప్పు అసలు ఎందుకు అంత టెన్షన్?”
 
ఆరుష్: “అమ్మా, ఆ రిజల్ట్ గురించి నాకు లోపల కొంచెం భయంగా, టెన్షన్‌గా ఉంది.”
 
నేను: “సరే, అదన్నమాట సంగతి. చూడు బాబూ, నీ పరీక్ష ఫలితం గురించి నీకంటే ఎక్కువగా నాకు టెన్షన్‌గా ఉంది. కానీ నువ్వు బాగా చదివావు, నీకు తప్పకుండా మంచి మార్కులు వస్తాయని నాకు నమ్మకం ఉంది.”
 
ఆరుష్: “అమ్మా, నీకు తెలుసా ఈరోజు నేను కాలేజీకి వెళ్ళినప్పుడు, నా స్నేహితులందరూ కూడా వచ్చారు. మేమందరం కలిసి బాగా మాట్లాడుకున్నాము. ఇంకా అక్కడ ఆ నాన్సీ అయితే మా రిజల్ట్ తలచుకుని భయంతో ఏడుస్తోంది.”
 
నేను: “సరేలే, అదంతా కామన్.”
 
ఆరుష్: “అసలు ఏం జరుగుతుందో నాకు తెలియదు అమ్మా, ఫలితాలు చేతికి వచ్చే వరకు నా గొంతులో ముద్ద కూడా దిగేలా లేదు.”
 
నేను: “అవునులే, నీ టెన్షన్ చూస్తుంటే నాకు కూడా ఏదీ సరిగ్గా పట్టడం లేదు.”
 
మేము అలా మాట్లాడుకుంటూ భోజనం ముగించాము. ఆ తర్వాత ఆరుష్ తన ల్యాప్‌టాప్ ఓపెన్ చేసి టేబుల్ మీద కూర్చున్నాడు. నేను నా ఫోన్ తీసుకుని మా అమ్మతో చాలాసేపు ఫోన్లో మాట్లాడుతుండిపోయాను.
 
మాకు కాలాన్ని గమనించే తీరిక లేకుండా అలా 3-4 రోజులు ఇట్టే గడిచిపోయాయి. నేను, ఆరుష్ ఇద్దరం ఆ కాలేజీ ఫలితాల గురించే టెన్షన్‌తో గడుపుతున్నాము.
 
ఒకరోజు సాయంత్రం అయింది. నేను ఆరుష్‌కు ఇంట్లో విషయాలు చెప్పి, మా పక్కింటి రేఖాతో కలిసి స్థానిక మార్కెట్‌కు వెళ్ళాను. నేను మార్కెట్లో కూరగాయలు, ఇళ్ల సామగ్రి కొనుగోలు చేస్తున్నాను.
 
మార్కెట్లో అలా జనాల మధ్య తిరుగుతుండగా... నా వెనుక ఇద్దరు వింతగా ఉన్న మగవాళ్ళు నన్ను అనుసరిస్తున్నట్లుగా నాకు ఒక అనుమానం తట్టింది! ?
 
మేము మార్కెట్లో ఉన్నంతసేపూ ఆ వ్యక్తులు ఎక్కడ చూసినా నా చుట్టూనే తిరుగుతున్నారు. నేను ఎక్కడైనా కూరగాయల కొరకు ఆగితే, వాళ్ళు కూడా అక్కడే ఆగుతున్నారు. నేను ఏ సందులోకి వెళ్ళినా, వాళ్ళు కూడా అదే దారిలో వస్తున్నారు.ఇప్పుడు నాకు గుండెల్లో చిన్నగా భయం, అనుమానం మొదలైంది.


నేను: “రేఖా ... ఒకసారి ఆ వెనుక చూడండి, ఆ ఇద్దరు మగవాళ్ళు మనల్ని గమనిస్తూ అనుసరిస్తున్నట్లు మీకు అనిపించడం లేదా?”
 
రేఖ: (అలక్ష్యంగా చుట్టూ చూస్తూ) “ఎవరు జాన్వి ? ఎవరిని అంటున్నావు?”
 
నేను: “అదిగో ఆ పక్కన ఉన్న వాళ్ళను చూడండి.” (నేను కేవలం కళ్ళతో సైగ చేసి చూపించాను, వాళ్ళు వెంటనే అప్రమత్తమై చూపు తిప్పుకున్నారు.)
 
రేఖ: “అయ్యో జాన్వి , ఇది రద్దీగా ఉండే సంత/మార్కెట్, కాబట్టి జనాలు ఎప్పుడూ తిరుగుతూనే ఉంటారు. అయినా, ఆ వ్యక్తులు మనల్ని ఎందుకు అసలు అనుసరిస్తారు చెప్పు?”
 
నేను: “కాదు రేఖా ... ఆ వ్యక్తులను చూస్తుంటే ఎవరో నాకు ముందే తెలిసినట్లు, ఎక్కడో చూసినట్లు అనిపిస్తోంది.”
 
రేఖ: “అవునులే జాన్వి , నువ్వు ఇంత అందంగా ఉంటే ఎవరైనా నీ వైపు అలా ఆకర్షితులవుతారు కదా, దాంట్లో పెద్ద విశేషం ఏముంది.” ?
 
నేను: “మీరు కూడా నాతో జోక్ చేస్తున్నారా ? పదండి, ఇక పైకి వెళ్దాం. నేను ఇంకా కొనాలి.”
 
(నిజానికి ఆ వ్యక్తులు ఎవరో మీకు ఇపాటికే స్పష్టంగా అర్థమై ఉండాలి! కొన్ని రోజుల క్రితం మా ఇంటి బయట నేను రాత్రి పూట చూసిన అదే రాకీ భాయ్ మనుషులు వీళ్ళు! వాళ్ళు మళ్లీ నన్ను పట్టుకోవడానికి లేదా నాపై నిఘా పెట్టడానికి నా వెంటే కన్నేసి తిరుగుతున్నారు.) ?
 
నేను మార్కెట్ నుండి ఇంటికి చేరేసరికి బాగా చీకటి పడిపోయింది.
 
ఆరుష్ అప్పటికే చాలా సేపటి నుండి హాలులో కూర్చుని నా రాక కోసం ఆతృతగా ఎదురుచూస్తున్నాడు. నేను తొందరపాటులో నా మొబైల్ ఫోన్‌ను కూడా ఇంట్లోనే మర్చిపోయి వెళ్ళాను,
 
దాంతో అతను మరింత కంగారు పడ్డాడు.నేను ఇంటి ప్రధాన తలుపు తెరిచి లోపలికి రాగానే, ఆరుష్ ఒక్కసారిగా సోఫాలో నుండి ఉలిక్కిపడి లేచాడు.


ఆరుష్: (కంగారుగా, విసుగ్గా) “అమ్మా, ఎప్పుడేళ్లవు మార్కెట్‌కి?! నీకు ఎంత ఆలస్యం అయిందో తెలుసా, నాకు టెన్షన్ వచ్చింది!”
 
నేను: “ఇప్పుడే కదా వెళ్ళివచ్చాను, మరీ అంతలా ముసలాయనలా అరిస్తే ఎలా.”
 
ఆరుష్: “సరే సరే ఏది ఏమైనా నాకు ముందు కాఫీ త్వరగా పెట్టు!”
 
నేను: “ఓహో... అందుకేనా నువ్వు ఇన్ని గంటలుగా నా రాక కోసం ఎదురుచూస్తున్నావు?”
 
ఆరుష్: “అమ్మా, ఇక కూర్చొని కబుర్లు చెప్పకు. ముందు నాకోసం కాఫీ పట్టుకురా.”
 
నేను: “సరే, ఇప్పుడే ఇస్తానులే. నువ్వు కాసేపు కూర్చోవచ్చు కదా.”
 
నేను త్వరగా వెళ్లి అతనికి వేడి వేడి కాఫీ చేసి ఇచ్చి, రాత్రి భోజనానికి ఏర్పాట్లు చేయడం మొదలుపెట్టాను. కొద్దిసేపటికి ప్రతాప్ కూడా ఆఫీస్ నుండి ఇంటికి వచ్చాడు.
 
ఆయన వచ్చి ఎవరితోనూ మాట్లాడకుండా వెళ్లి స్నానం చేసి బట్టలు మార్చుకుని వచ్చారు. ఆ తర్వాత హాలులో వచ్చి ఆరుష్ పక్కనే సోఫాలో కూర్చున్నారు.
 
ఆయన రాగానే మళ్ళీ తన మొబైల్ ఫోన్ తీసుకుని ఆ వేరే మహిళతో చాటింగ్ చేస్తూ కబుర్లు చెప్పడంలో నిమగ్నమయ్యారు. ??


నేను: (వంటగది నుండి కొంచెం గట్టిగా పిలుస్తూ) “ఆరుష్... ఒక్క క్షణం ఇటు రావా!”
 
ఆరుష్: “అమ్మా, నేను ఇక్కడే హాలులోనే ఉన్నానుగా.”
 
నేను: “చూడు బాబు, ఈ ఫ్యాన్ ఎందుకో అసలు తిరగడం లేదు, పనిచేయడం లేదు చూడు.” (నా ఒంటికి వేడిగా చెమట పట్టడంతో అలా అడిగాను)
 
ఆరుష్: “హ్మ్... చూస్తాను అమ్మా.”
 
ఆరుష్ వెంటనే లేచి వంటగదిలోకి వచ్చి ఫ్యాన్ వైరింగ్ చెక్ చేయడం మొదలుపెట్టాడు. నేను అప్పుడు పొయ్యి
మీద కుక్కర్ పెట్టి వంట చేస్తూ, పక్కనే రొట్టెలు ఒత్తుతున్నాను. ?
 
ఆరుష్: “అమ్మా, ఈ ఫ్యాన్ వైరింగ్‌లో ఏదో పెద్ద సమస్య ఉన్నట్లుంది. రేపు ఉదయాన్నే ఒక ఎలక్ట్రీషియన్‌ని పిలిచి దీన్ని సరిగ్గా బాగు చేయిస్తాను లే.”
 
నేను: “హ్మ్... అలాగే.” (అని చెప్పుకుంటూ నా ముఖం మీద పడిన చెమటనుంగును కొంగుతో తుడుచుకున్నాను)
 
ఆరుష్ నా శ్రమను చూసి, బయట నుండి ఒక చేతి విసనకర్ర (Fan) తెచ్చి నా దగ్గరకు వచ్చి దానితో నాకు గాలి విసరడం మొదలుపెట్టాడు! ?
 
నేను: “ఆహ్... థాంక్స్ బేబీ , ఇప్పుడు నాకు కొంచెం గాలి తగిలి ప్రశాంతంగా ఉంది.”
 
ఆరుష్: “అమ్మా?”
 
నేను: “నువ్వు నా మీద ఇన్ని చిన్న చిన్న విషయాల్లో కూడా శ్రద్ధ తీసుకుంటావు కదా... అందుకే నువ్వు నాకు బంగారం.”
 
ఆరుష్: “తప్పకుండా చూసుకుంటాను అమ్మా... ఉమ్మ్మ్!”
 
అని గొణుక్కుంటూ, అతను అకస్మాత్తుగా నా బుగ్గపై ఒక ముద్దు పెట్టి, నా చెవిని తన పెదవులతో మెల్లగా కొరికాడు! ?


నేను: (ఉలిక్కిపడి) “అవ్వ్! బేబీ, నువ్వు నిజంగా నన్ను ఒకరోజు గుండె ఆగిపోయేలా చంపేస్తావురా!” అన్నాను.
 
ఆరుష్: “నేను నిన్ను ఇప్పుడు నా చేతులతో కడుపు నిండా తినిపించాలనుకుంటున్నాను అమ్మా.” (అని నా చెవి దగ్గరకు వచ్చి రహస్యంగా ముద్దుగా అన్నాడు)
 
నేను: “అసలు ఏం చేస్తున్నావు వెధవ నువ్వు? కొంచెం కూడా బుద్ధి లేదా? మీ నాన్న సరిగ్గా బయట హాలులోనే కూర్చుని ఉన్నాడు!”
 
ఆరుష్: “అయితే ఏంటి?”
 
నేను: “అయితే ఏంటా ఆరూష్, అదేంటి అలా మాట్లాడుతున్నావు? ఒకవేళ ఆ మాట గనుక ఆయన చెవిలో పడితే ఆయన ఏమనుకుంటాడు అనుకుంటున్నావు?”
 
ఆరూష్: (కొంచెం కోపంగా, గంభీరంగా) “అమ్మా, అతను ఏమనుకున్నా అనుకోకపోయినా దానివల్ల మన జీవితంలో ఏమాత్రం తేడా రాదు! అసలు అతను మాత్రమే కాదు... ఈ ప్రపంచంలో ఇంకెవరైనా సరే ఏమనుకున్నా నాకు ఎలాంటి పరవా లేదు. నీకు ఆ విషయం అర్థం కావట్లేదా అమ్మా?”
 
నేను: “సరే బాబా, నువ్వు ఊరుకో. ఇప్పుడు వెళ్లి అక్కడ కూర్చో ,  భోజనం అన్నీ సిద్ధంగా ఉన్నాయి.”
 
ఆరుష్ అక్కడి నుండి బయటకు వెళ్ళిపోయాక... నేను ఒంటరిగా వంటగదిలో నిలబడి తీవ్రంగా ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాను...
 
అతను నిజంగానే ఇప్పుడే యవ్వనంలోకి అడుగుపెట్టాడు, అన్నీ అర్థం చేసుకునే వయసు వచ్చింది. అతనికి మంచి చెడుల విచక్షణ తెలుసని నాకు బాగా తెలుసు. అతను నన్ను ప్రాణంగా ప్రేమిస్తున్నాడని కూడా నేను నమ్ముతాను.
 
కానీ... కానీ అతను బయట ఎవరి ముందైనా ఇలాగే నాతో మాట్లాడితే, లేదా ఎవరి ఎదురుడైనా ఇలాంటి పనులు చేస్తే... అప్పుడు ఈ సమాజం, బంధువులు ఏమనుకుంటారు? నన్ను చూసి ఛీ కొడతారు!
 
లేదు, లేదు. నేను ఈ విషయంపై ఆరుష్‌తో ఖచ్చితంగా ఒకసారి స్పష్టంగా మాట్లాడాలి.
 
రాత్రి భోజన సమయం అయింది. ఇంట్లో అందరూ నిశ్శబ్దంగా ఎవరి పళ్ళెల్లో వారు భోజనం చేస్తున్నారు.
 
నేను ఆరుష్ పక్కనే కూర్చున్నాను; ప్రతాప్ మాకు ఎదురుగా కూర్చున్నారు. ఒకవేళ ఆరుష్ నాతో ఏదైనా మాట్లాడాల్సి వస్తే, అతను ఎవరికీ వినపడకుండా నాతో చాలా మెల్లగా గుసగుసలాడుతూ మాట్లాడతాడు. ప్రతాప్ మాత్రం తనకు కావలసిన కూరను ఎవరి సహాయం లేకుండా చేతులతో పళ్ళెంలో వేసుకుంటున్నాడు.
 
నేను ఆరుష్ ప్లేట్‌లోకి బలవంతంగా ఎక్కువ తినిపించి, నా వైపు మాత్రం చాలా తక్కువగా వడ్డించుకుని తింటున్నాను. ఏం చేయాలి, అసలు నాకే అస్సలు ఆకలిగా అనిపించడం లేదు!
 
రాత్రి భోజనాలు అన్నీ పూర్తయ్యాక, ప్రతాప్ నిశ్శబ్దంగా లేచి తన గదిలోకి వెళ్లిపోయాడు. నేను తిన్న ప్లేట్లు అన్నీ తీసుకుని వంటగదిలోకి వెళ్లి కడిగాను. ఆరుష్ మాత్రం తన కాలేజీ స్నేహితులతో కలిసి రాత్రి పూట సరదాగా వాకింగ్‌కి బయటకు వెళ్ళాడు. ?‍♂️
 
నేను ఇంట్లోని పనులన్నీ పూర్తిగా ముగించుకుని నేరుగా బెడ్‌రూమ్‌లోకి వచ్చాను. మంచం మీద కూర్చుని చేతిలోకి ఒక పుస్తకం తీసుకుని పేజీలు తిప్పడం మొదలుపెట్టాను. నేను మనసంతా ఆరుష్ రాక కోసమే ఎదురుచూస్తున్నాను.
 
కొద్దిసేపటికి, అతను వాకింగ్ ముగించుకుని ఇంటికి వచ్చేశాడు. ప్రధాన తలుపు గడియ పెట్టేసి, నేరుగా వచ్చి నా మంచం దగ్గర నిలబడ్డాడు.
 
ఆరుష్: “అమ్మా, ఇంత రాత్రి నువ్వు చేతిలో పుస్తకం పట్టుకుని ఏం చదువుతున్నావు అసలు?”
 
నేను: “నీలాంటి చెడ్డ కొడుకుని తిట్టడానికి వేలకొద్దీ కొత్త మార్గాలను అన్వేషిస్తున్నాను.”
 
ఆరుష్: “నిజంగానా అమ్మా?”
 
అని నవ్వుతూ నా చేతిలోని పుస్తకాన్ని లాక్కుని పక్కన పడేశాడు.
 
నేను: “బేబీ... నేను నీతో ఈరోజు చాలా సీరియస్‌గా మాట్లాడాలి, కూర్చో.”
 
ఆరుష్: (నవ్వుతూ) “నువ్వు ఎప్పుడూ ఇలాగే అంటావ్, సరే చెప్పు వింటున్నాను.”
 
నేను అతని కుడి చేతిని నా చేతుల్లోకి తీసుకుని గట్టిగా పట్టుకున్నాను.
 
నేను: “బేబీ, నేను చెప్పేది ఈసారి కొంచెం శ్రద్ధగా విను.”
 
ఆరుష్: “హ్మ్, చెప్పు అమ్మా.”
 
నేను: “చూడు... నువ్వు నాతో చేసే ఈ పనులన్నింటితో... నాకు నిజంగా ఏ సమస్యా లేదు, భయమూ లేదు. నువ్వు నన్ను మనసారా ప్రేమిస్తున్నావు, నన్ను ఒక స్త్రీగా కోరుకుంటున్నావు...
 
దానితో కూడా నాకు ఎలాంటి అభ్యంతరం లేదు. నిజానికి, నేను కూడా నిన్ను అంతే మొత్తంలో... లేదా నీకంటే వేల రెట్లు ఎక్కువగా ప్రేమిస్తున్నాను.”
 
ఆరుష్: “మరి ఇప్పుడెందుకు కంగారు పడుతున్నావు, ‘కానీ’ ఏమిటి అమ్మా?”
 
నేను: “అవును... కానీ అసలు సమస్య అక్కడే ఉంది బేబీ.”
 
ఆరుష్: “కానీ ఏంటి అమ్మా, తొందరగా చెప్పు?”
 
నేను: “కానీ... నాకు ఆల్రెడీ పెళ్లైంది! సమాజంలో నాకు ఒక భార్యగా గుర్తింపు ఉంది. కానీ నువ్వు...”
 
ఆరుష్ వెంటనే నా చేతి నుండి తన చెయ్యిని విపరీతమైన కోపంతో వెనక్కి లాగేసుకున్నాడు! ?
 
నేను మళ్ళీ అతని చేతిని నా చేతుల్లోకి తీసుకుని బతిమలాడుతూ అన్నాను:
 
నేను: “బేబీ, నేను చెప్పేది పూర్తి అయ్యే వరకు విను. నాకు తెలుసు, ఈ విషయాలన్నింటితో—నా పాత గుర్తింపుతో, నా పెళ్లితో—నాకు నిజంగా ఏ సంబంధమూ లేదని. కానీ నేను చెప్పేదేంటంటే...
 
తెలిసిగానీ, తెలియకగానీ నేను నీతో ఇలాంటి చనువు మాటలన్నా, లేదా అందరి ముందు ఇలాంటి పిచ్చి పనులు ఏవైనా చేసినా... అప్పుడు ఈ సమాజం, నలుగురు జనాలు నా గురించి ఏమనుకుంటారు చెప్పు? నన్ను ఒక తల్లిగా కాకుండా ఒక వ్యభిచారిణిలా చూస్తారు!”
 
ఆరుష్ ఒక్క క్షణం పూర్తిగా మౌనంగా ఉండిపోయాడు. అతను ఏమీ మాట్లాడకుండా కేవలం కళ్ళు పెద్దవి చేసి నన్నే రెప్ప వాల్చకుండా చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
 
నేను: “నా ఈ ప్రేమ గురించి, నీతో నాకు ఉన్న ఈ బంధం గురించి ఎవరైనా ఒక్క చెడ్డ మాట మాట్లాడినా... నేను ఆ మాటను నా జీవితంలో ఎప్పటికీ సహించలేను, ఆరుష్!” ??
 
అని చెప్పి నేను ఏడవడం మొదలుపెట్టాను. ఆరుష్ వెంటనే కరిగిపోయి, నన్ను తన చేతుల్లోకి తీసుకుని గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు.

ఆరుష్: “అమ్మా, నాకు నీ భయం పూర్తిగా అర్థమైంది. నువ్వు ఏమాత్రం టెన్షన్ పడకు, ఇదంతా ఎలా మేనేజ్ చేయాలో నేను చూసుకుంటాను.”
 
నేను ఆరుష్‌ను మరింత గట్టిగా హత్తుకుని వెక్కివెక్కి ఏడ్చాను.
 
నేను: “బేబీ... బేబీ... నిజంగా మనం చేస్తున్న ఇదంతా తప్పేం కాదు కదా? నాకు లోపల ఎక్కడో చాలా భయంగా ఉంది బాబు.”