[Sunnysunnysunny]

ఆ మరుక్షణమే తట్టుకోలేక , నేను అతని దగ్గరికి వెళ్లి అతని ఎర్రబడిన చెంపను నా రెండు చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను. కళ్ళవెంట ధారగా కన్నీళ్లు కార్చాను! ???

 
నేను: ( అతన్ని గట్టిగా హత్తుకుని ఏడుస్తూ) "ఏం పిచ్చి పని చేస్తున్నావురా ?? ఏం నిరూపించుకోవాలని ఇలా చేస్తున్నావు ??" ?
 


ఆరుష్: ( నా కౌగిలిలో ఏడుస్తూ) "అమ్మా... నాన్న చాలా పెద్ద తప్పు చేశాడు! నిన్ను దారుణంగా బాధపెట్టాడు... నీ అందమైన జీవితాన్ని నాశనం చేశాడు!" ?
 
నేను: " ఆయనకి నచ్చింది చేసుకోనివ్వు! నా జీవితం ఎలా పోయినా నాకు పర్వాలేదు! ఆ మనుషులతో నాకు ఎలాంటి సంబంధం లేదు...
 
నేను నా శేష జీవితాన్ని కేవలం నీతో , నీ ప్రేమతో మాత్రమే గడపాలనుకుంటున్నాను! అంతే! అర్థమైందా ??"
 
ఆరుష్: ( వెకిలిగా ఏడుస్తూ) "అమ్మా..."
 
నేను: " నువ్వు మళ్ళీ ఇలాంటి పిచ్చి పనులు చేస్తే... నేను నా ప్రాణాలు తీసుకుంటాను! నా వల్ల కావడం లేదు!"
 
ఆరుష్: ( భయపడి) "వద్దమ్మా! దయచేసి అలాంటి మాటలు అనకు... నువ్వు ఏడవడం ఆపు ప్లీజ్!" ?
 
నేను ఆరుష్‌ను మరింత గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాను. నా శరీరం వణికిపోతోంది.
 
అతను నన్ను తన చేతుల్లోకి ఎంత బలంగా తీసుకున్నాడంటే నా శ్వాస ఆగిపోతున్నంత పనైంది! కానీ అతని చేతుల్లో నాకు కొండంత ప్రశాంతత లభించింది. ❤️
 
ఆరుష్: ( మృదువుగా నా జుట్టు నిమురుతూ) "అమ్మా... నువ్వు వెళ్లి సోఫాలో కూర్చో. నేను ఈ గాజు ముక్కలను శుభ్రం చేస్తాను. నువ్వు ఏడవకు ప్లీజ్..." ?
 
నేను: ( సోఫాలో కూర్చుని కాళ్ళు ముడుచుకుంటూ) "హ్మ్..."
 


నాకు లోలోపల భయం పట్టుకుంది. గుడిలో పంతులు గారు చెప్పిన మాటలు నా గుండెల్లో మ్రోగుతున్నాయి — " నీ జీవితంలో ఒక ఊహించని కొత్త మలుపు రాబోతోంది!" ?️✨
 
ఆరుష్ గాజు ముక్కలన్నీ శుభ్రం చేసి నా దగ్గరికి వచ్చాడు. అతను నన్ను తన ఒడిలో పడుకోబెట్టుకుని ఓదార్చడం మొదలుపెట్టాడు.
 
ఈలోపు వంటగదిలో పొయ్యి మీద ఉంచిన పాలు పొంగిపోయి , కాలిపోతున్న వాసన వచ్చింది!
 
ఆరుష్: " అమ్మా , వంటగదిలో పాలు పొంగిపోతున్నట్లున్నాయి... నువ్వు గ్యాస్ ఆన్ చేసి వచ్చావు."
 


నేను ఏమీ మాట్లాడలేక అతని ఒడిలోనే తలపెట్టుకుని పడుకున్నాను. ఆరుష్ నన్ను మెల్లగా లేపి , తానే వంటగదిలోకి గ్యాస్ ఆపేసి , కింద పడిన పాలను శుభ్రం చేసి వచ్చాడు.
 
తిరిగి వచ్చి నా తలలను మళ్ళీ తన ఒడిలో పెట్టుకుని కూర్చున్నాడు. నేను నిశ్శబ్దంగా పడుకుని ఉండిపోయాను. అతని వేళ్ళు నా జుట్టులో వేళ్ళు పోనిచ్చి నిమురుతున్నాయి... ?✨
 
కొద్దిసేపటి తర్వాత నేను లేచి కూర్చున్నాను.
 
నేను: " నా దెబ్బ నీకు గట్టిగా తగిలిందా ?" ?
 
ఆరుష్: " ఏమన్నావు అమ్మ ?"
 
నేను: "నీ చెంప మీద దెబ్బ... చాలా నొప్పిగా ఉందా?"
 
ఆరుష్: (చిరునవ్వుతో) "అబ్బే! అదొక చెంపదెబ్బేనా అమ్మా? ఎంతో మెత్తగా ఉంది! కావాలంటే ఇంకోటి ఇవ్వు!" ?✨
 
(నాకు తెలుసు... నేను ఎంత గట్టిగా కొట్టానో, అతని బుగ్గ ఎంత ఎర్రబడిందో! కానీ అతను నా బాధను మర్చిపోవడానికి నవ్వుతున్నాడు) ❤️
 
నేను: "నీకు ఇంకా సరదాగా ఉందారా?"
 
ఆరుష్: "అమ్మా... నన్ను క్షమించు. నేను నిన్ను ఏడిపించాలనుకోలేదు."
 
నేను: "నీ ఈ ఆవేశపు చేష్టలు ఏదో ఒకరోజు నన్ను చంపేస్తాయి... అప్పుడు నువ్వు కూర్చొని నవ్వుకోవచ్చు!"
 
ఆరుష్: (గంభీరంగా, నా పెదవులపై చెయ్యి వేసి) "అమ్మా!! ఏం మాట్లాడుతున్నావు? అలాంటి అపశకునం మాటలు అనకు ప్లీజ్! అవి నా గుండెను కోసేస్తున్నాయి!" ??
 
నేను: "మరి నీ ప్రవర్తన నా గుండెను బాధించదా?అసలు అంత కోపం ఏంటి నీకు?"
 
ఆరుష్: "క్షమించు అమ్మా... ఇకపై అలా చేయను." ?
 
నేను: "సరే, నేను వంట చేస్తాను, నువ్వు ఈ టేబుల్ సర్దు."
 
మధ్యాహ్నం వేళ మేమిద్దరం తోటలోని చెట్టు కింద కూర్చున్నాము. చల్లని గాలి వీస్తోంది. నా జుట్టు ముంగురులు ముఖం మీద పడుతుంటే నేను చెవుల వెనుకకు నెట్టుకుంటున్నాను.
 
ఆరుష్ నన్ను కన్నులార్పకుండా చూస్తున్నాడు... అతని కళ్ళలోని ఆ అపారమైన ప్రేమ అన్నీ చెబుతోంది!
 


నేను: "బేబీ, నీ మొబైల్ పాడైపోయింది కదా... రిపేర్ చేయించుకో."
 
ఆరుష్: "హ్మ్... సాయంత్రం వెళ్తానులే అమ్మా."
 
నేను: "అప్పటి వరకు నా ఫోన్ వాడుకో."
 
ఆరుష్: "సరే అమ్మా... నన్ను ఒక విషయం చెప్తావా?"
 
నేను: "హ్మ్... అడుగురా."
 
ఆరుష్: "నువ్వు ప్రతీ చిన్న విషయానికి ఎందుకంత భయపడుతున్నావు?" ?
 
నేను: (ఆలోచిస్తూ) "నాకు తెలీదు ఆరుష్... కొన్ని రోజుల క్రితం వరకు నేను ఇలా లేను. కానీ ఇప్పుడు... నా సంతోషాన్ని ఎవరో లాక్కొంటారేమోనని భయంగా ఉంది!"
 
ఆరుష్: "నాన్న చేసిన తప్పు గురించేనా నీ ఆలోచన?"
 
నేను: "ఏమో... కానీ ఒక దేవత లాంటి భార్యను వదిలేసి, ఆ రాక్షసి వెనుక పడటానికి మీ నాన్నకు ఎలా మనసొప్పందో నాకు అర్థం కావడం లేదు!" ?
 
ఆరుష్: (నవ్వుతూ) "అదే కదమ్మా! నాన్నకు నిజంగా పిచ్చి పట్టింది! ఇంత అందమైన దేవత లాంటి భార్యను వదిలేసి ఎవరైనా ఎలా ఉంటారు?" ?✨
 
నేను: "ఆరుష్! నోరు మూయ్!" ?
 
ఆరుష్: (నా కళ్ళలోకి ఆరాటంగా చూస్తూ) "నాకు గాని నీలాంటి భార్య ఉంటేనా... ఆమెను నా కనురెప్పల కింద పెట్టుకుని పూజించేవాడిని అమ్మా!" ?️❤️✨
 
నేను: (సిగ్గుతో ఎర్రబడి) "అవునా? అయితే నువ్వు వెళ్లి త్వరగా పెళ్లి చేసుకోకూడదా?" ?
 
ఆరుష్: (అల్లరిగా, నా ముఖానికి దగ్గరగా వచ్చి) "ఈ ప్రపంచంలో నీలాంటి ముక్క ఉన్న అమ్మాయి ఇంకొకటి దొరకదు కదమ్మా... నువ్వు ఒక్కదానివే ఉన్నావు!" ??
 
నేను: (నవ్వుతూ) "ఇప్పుడు నీకు బాగా పొగరు ఎక్కువైంది!" అని అతని భుజం మీద సరదాగా గుద్దాను.
 
అతను నవ్వి వెనక్కి తగ్గినా, నా చేయిని మాత్రం వదల్లేదు! అతని వేళ్ళు నా వేళ్లతో పెనవేసుకుపోయాయి. చల్లని గాలిలో మేమిద్దరం ఆ క్షణాలను ఆస్వాదించాము. ??✨
 
సాయంత్రం కాఫీ తాగి, రాత్రి భోజనం ముగించుకుని మేమిద్దరం పడుకున్నాము. ?

మంచం మీద పడుకున్న నాకు పంతులు గారు చెప్పిన మాటలు పదే పదే గుర్తుకొస్తున్నాయి —
 
"నీ జీవితంలో ఒక కొత్త మలుపు రాబోతోంది... ఇప్పటివరకు తప్పు అని భావించిన కొన్ని సంబంధాలు, నీకు అత్యంత సరైనవిగా రుజువవుతాయి!" ?✨


 
"ఆ పంతులు గారు చెప్పిన బంధం... ఆరుష్ తో ఉన్న ఈ బంధమేనా?"
 
"ఈ అనురాగం సరైనదేనా? నాకు ఏమీ తెలియడం లేదు... కానీ నాకు తెలిసిన ఒకే ఒక నగ్నసత్యం — నేను ఆరుష్‌ను వదిలి, అతని కౌగిలిని వదిలి ఈ ప్రపంచంలో ఇంకెవరితోనూ జీవించలేను!" ?❤️✨
 
ఇలా ఆలోచిస్తూనే... అతని విశాలమైన ఛాతీపై తల ఆనించి గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నాను... ???️
 
రాత్రి గంటలు గడుస్తున్నాయి. ఇంట్లో అంతులేని నిశ్శబ్దం ఆవహించి ఉంది. గోడల నుంచి వస్తున్న చల్లని నీడలు, గుండెల చప్పుడు తప్ప మరేమీ వినిపించడం లేదు.
 


ఆరుష్ పిడికిలి గట్టిగా బిగించి మంచం మీద కూర్చుని ఉన్నాడు. 

అతని ముఖంలో కోపం, బాధ, విపరీతమైన అశాంతి స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. నేను ప్రతిరోజూ ఏడవడం అతను కళ్లారా చూశాడు.
 
నేను ప్రతిరోజూ రహస్యంగా కన్నీళ్లు తుడుచుకోవడం అతనికి తెలుసు. మరి ఈరోజు... అతని నాన్న తన ముందే అన్నీ చెప్పేశాడు — తనకి నా మీద అసలు ప్రేమే లేదని!
 
ప్రతాప్ ఇంకా ఇంటికి రాలేదు. నాకు కొంచెం నిద్ర వస్తోంది, కానీ ఎలా నిద్రపోగలను? నా గుండెలో ఏదో వింతైన అశాంతి రగిలిపోతోంది.
 
సరిగ్గా అప్పుడే తలుపు గంట (Doorbell) మోగింది. ఎవరో తమ కోపాన్నంతా ఆ తలుపు మీద వెళ్లగక్కినట్టుగా, ఆ శబ్దం చాలా గట్టిగా, భయంకరంగా వినిపించింది.
 
ఆరుష్ వేగంగా వెళ్లి తలుపు తెరిచాడు. అక్కడ ప్రతాప్ నిలబడి ఉన్నాడు.
 
నేను కూడా భయంతో లేచి బయటకు వచ్చాను. నా గుండె దడదడలాడుతోంది. ఈరోజు అసలు ఏం జరగబోతోందో నాకు అర్థం కావడం లేదు.
 
ప్రతాప్ లోపలికి వచ్చాడు. తన బ్యాగ్‌ను పక్కన పెట్టి, కళ్ళు తెరిచాడు. అతని ముఖంలో తీవ్రమైన అలసట ఉంది, కానీ ఇంకేదో కూడా స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది — 

బహుశా నిస్సహాయత, బహుశా అపరాధ భావన, లేదా తనకే అంతుబట్టని ఇంకేదో వింత భావన.
 
ప్రతాప్ (భయపడినట్టుగా, గొంతు తగ్గించి):
 
"ఇంకా కోపంగానే ఉన్నావా?" ?
 
ఆరుష్ (కళ్ళలో నీళ్ళు సుడులు తిరుగుతుండగా, వణుకుతున్న గొంతుతో):"నాన్న... మీరు తప్పు చేశారు. మీరు అమ్మ గురించి ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు. 

మీ వల్ల ఆమె ఎంతలా బాధపడుతుందో మీకు తెలుసా? ప్రతి రాత్రి ఆమె మీ కోసం ఎదురుచూస్తుంది...
 
ప్రతిరోజూ మీరు ఈరోజు వస్తారేమో అని ఆశగా అనుకుంటుంది... కానీ మీరు రారు! ఆమె ఎంత ఏడుస్తుందో మీకు కనీసం తెలియదా నాన్నా?" ?
 
ప్రతాప్ (కళ్ళు కిందకి దించుకుంటూ, నిట్టూరుస్తూ): "హ్మ్... నాకు తెలుసు. కానీ నేను కూడా నిస్సహాయంగా ఉండిపోయాను."
 
ప్రతాప్ ఏదో నిర్ణయం తీసుకున్నట్టుగా మళ్ళీ నిటారుగా నిలబడ్డాడు.
 
ప్రతాప్: "జాన్వి, నేను ఆరుష్‌తో ఒంటరిగా మాట్లాడాలి."
 
ఏం చేయాలో అడుగుతున్నట్టుగా నేను ఆరుష్ వైపు ఒక్కసారి చూశాను. అతను అంగీకారంగా తల ఊపాడు. నాకు అర్థమైంది —
 
నేను అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోవాలని అతను కోరుకుంటున్నాడు. బహుశా ఈ సంభాషణ కేవలం తండ్రీకొడుకుల మధ్య మాత్రమే ఉండాలని అతను భావిస్తున్నాడేమో.
 
నేను నా పడకగదికి తిరిగి వెళ్ళాను, కానీ తలుపు పూర్తిగా మూయలేదు. అక్కడే నిలబడిపోయాను. 

వాళ్ళు ఏం మాట్లాడుకుంటున్నారో వినాలని నా మనసు చెబుతోంది. బహుశా అది నా హక్కేమో అనిపించింది.
 
వాళ్లిద్దరూ పక్క గదిలోకి వెళ్ళిపోయారు.
 
ప్రతాప్ (కొంచెం అలసిపోయి, మృదువుగా): "ఆరుష్... మనం మాట్లాడొచ్చా? నువ్వు చాలా బాధగా, కోపంగా ఉన్నావని నాకు తెలుసు. కానీ ఒక్కసారి నా మాట విను."
 
ఆరుష్ (గొంతులో బాధ, కోపం రెండూ పగిలిపోతుండగా, కళ్ళ నుండి కన్నీళ్లు ధారగా కారుతూ):
 
"నాన్న... మీకు నిజంగా సిగ్గు లేదా? మీరు అమ్మతో ఎన్నో సంవత్సరాలు గడిపారు... ఎన్నో ఏళ్లుగా ఆమె మీ ప్రతీ కోరికను తీర్చడానికి సిద్ధంగా ఉంది.
 
మీకు జబ్బు చేసినప్పుడు, అమ్మ మిమ్మల్ని పగలు రాత్రి తేడా లేకుండా కంటికి రెప్పలా చూసుకుంది. మరి ఈ రోజు మీరు ఆమెను ప్రేమించట్లేదని ఎలా అంటారు?
 
నా గుండె పగిలిపోతోంది నాన్నా! మా నాన్న ఇంత స్వార్థపరుడు అని తలచుకుంటే నా గుండె వెయ్యి ముక్కలవుతోంది!" ?
 
ప్రతాప్ కాసేపు మౌనంగా విన్నాడు. అతని ముఖంలో ఎలాంటి భావమూ లేదు — తన భావోద్వేగాలను బలవంతంగా అణచుకున్నట్లుగా ఉంది.
 
ప్రతాప్ (మృదువైన, కానీ దృఢమైన స్వరంతో): "ప్రేమ అనేది బలవంతంగా వచ్చేది కాదు. 

నాకు శ్రావణి తో ఉన్న అనుభూతి, ఇప్పుడు జాన్వితో లేదు. బహుశా ఒకప్పుడు ఉండి ఉండొచ్చు, కానీ ఇప్పుడు లేదు.
 
నేను జాన్వికి ఇల్లు, డబ్బు, గౌరవం — ఆమెకు అర్హమైనవన్నీ ఇస్తాను. కానీ నా మనసు... నా మనసు ఇప్పుడు శ్రావణి తో ఉంది. నేను అబద్ధం చెప్పి నటించలేను."
 
ఆ మాటలు వినగానే ఆరుష్ ముఖం కోపంతో మరింత ఎర్రబడింది. అతని కళ్ళ నుండి కన్నీళ్లు కారుతున్నాయి, కానీ ఆ కళ్ళలో ఒక ప్రమాదకరమైన కోపం కనిపిస్తోంది. ?
 
ఆరుష్ (గొంతు పూడుకుపోయినట్లుగా, బిగ్గరగా అరుస్తూ): "హృదయమా? నీ హృదయం ఆ బయటి వ్యక్తితో ఉందా? మరి అమ్మ? నీ కోసం తన జీవితాన్ని త్యాగం చేసిన మా అమ్మ, జాన్వి...
 
ఆమెకు మాత్రమే నువ్వు మిగిలావా? అమ్మ ఎంత ఒంటరిగా భావిస్తుందో నీకు తెలుసా? ఆమె ఎంత అందంగా... ఎంత ముద్దుగా ఉంటుందో...
 
అయినా నువ్వు ఆమెను వదిలేసి మరో ఆడదాని వెంట పడ్డావు! నన్ను చూసినప్పుడు కూడా నీకు సిగ్గు అనిపించలేదా?
 
నేను అమ్మను చాలా ప్రేమిస్తున్నాను నాన్నా... ఎంతగా అంటే, మీరు చెప్పే ప్రతి మాట ఆమె హృదయాన్ని వెయ్యి ముక్కలుగా పగలగొడుతున్నట్లు నాకు అనిపిస్తోంది!" ?
 
అక్కడే ఉన్న ఆరుషి చేతులు వణికిపోయాయి. ఆమె తన ముఖాన్ని చేతుల్లో దాచుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె శరీరం మొత్తం కోపం, బాధతో వణికిపోతోంది.
 
ప్రతాప్ (శాంతంగానే ఉన్నా, కళ్ళలో అపరాధభావం మరియు బాధ మెరుస్తుండగా):"ఆరుష్, అర్థం చేసుకో. జీవితం కొన్నిసార్లు ఇలాంటి మలుపులు తీసుకుంటుంది... ఏది ఒప్పో, ఏది తప్పో మనకే అర్థం కాదు.
 
నేను నిన్ను, మీ అమ్మను బాధపెట్టానని నాకు తెలుసు. కానీ నేను అబద్ధం చెప్పి మీ అమ్మతో ఉండాలా? తనను నిజంగా ప్రేమించని వాడితో ఆమె సంతోషంగా ఉండగలదా?"
 
ఆరుష్ (ఏడుస్తూ, కేకలు వేస్తూ): "అర్థం చేసుకోవాలా? నేనేం అర్థం చేసుకోవాలి నాన్నా? మీరు అమ్మకు ద్రోహం చేశారన్నా? ఆమె ఏమీ కానట్టుగా ఆమె హృదయాన్ని ముక్కలు చేశారా?
 
నేను ప్రతిరోజూ అమ్మ కన్నీళ్లు తుడుస్తాను! ఆమె ముఖంలో చిరునవ్వు తీసుకురావడానికి ప్రయత్నిస్తాను! ఇక మీరేమో... మీరు కనీసం ఆమె వైపు చూడరు కూడా!" ?
 
ఆరుష్ ముందుకు అడుగు వేశాడు, అతని కళ్ళలో నిప్పులు రగులుతున్నాయి.
 
ఆరుష్: "వినండి నాన్న — నేను అమ్మని మీలాంటి నాన్న దగ్గర ఎప్పటికీ వదిలిపెట్టను... నేను ఏమి చేయాల్సి వచ్చినా సరే! మీరు అమ్మని బాధపెడితే, నేను మిమ్మల్ని ఎప్పటికీ క్షమించను... ఎప్పటికీ! ?"
 
అతని గొంతు పూడుకుపోయింది. అతను ఏడుస్తున్నాడు, కానీ కోపంతో వణికిపోతున్నాడు. ?
 
ప్రతాప్ (దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుని):"...పర్వాలేదు. నీ నిర్ణయం నువ్వు తీసుకో. నేను నా నిర్ణయం ఇప్పటికే తీసుకున్నాను."
 
ప్రతాప్ (గొంతులో తీవ్రమైన అలసటతో):"వచ్చే ఏడాది నాకు బదిలీ (Transfer) అవుతోంది."
 
ఆరుష్ (ఆశ్చర్యంతో): "ఏంటి? అయితే అమ్మకి, నాకు ఏమవుతుంది నాన్నా?" ?
 
ప్రతాప్: "నాకు ఇంకా కచ్చితంగా తెలియదు. జరగవచ్చు, జరగకపోవచ్చు. మరీ ఎక్కువగా ఆందోళన పడకు. నేను ఇక్కడ ఉన్నంత వరకు, నీకు ఎలాంటి ఇబ్బంది ఉండదు."
 
ఇప్పుడు ఆరుష్ కొంచెం శాంతించాడు. అతని కోపాగ్ని కాస్త చల్లారింది, కానీ అతని కళ్ళలో ఒక కొత్త ప్రశ్న మెరిసింది. అతను ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాడు —
 
నాన్న మన కోసం ఎంతో చేశాడు. ఇప్పుడు ఆయన జీవితం ఆయన్ని బ్రతకనిద్దాం. నేను అమ్మని చూసుకుంటాను.
 
ఆరుష్ (నిదానంగా): "నాన్న... ఏ గొడవల్లోనూ చిక్కుకోకండి. ఇది మీ సొంత జీవితం."
 
ప్రతాప్ (ఆశ్చర్యంగా, ఊరటగా):"నన్ను అర్థం చేసుకున్నందుకు థాంక్స్... కానీ జాన్వి..."
 
ఆరుష్ (గట్టి స్వరంతో): "నేను ఉన్నాను నాన్నా... అమ్మని చూసుకోవడానికి."
 
ప్రతాప్ (చిన్నగా, కష్టమైన నవ్వుతో):"హ్మ్. ఏమైనా, నువ్వు పుట్టినప్పటి నుండి, ఆమెకు నాకంటే నువ్వే ఎక్కువ కావాలి."
 
ఆరుష్: "అవును, అది నిజమే." ?
 
వాళ్లిద్దరూ బయటకు వచ్చారు. నేను హాలులో అటూ ఇటూ తిరుగుతూ, ఆలోచనల్లో మునిగిపోయాను. నా మనసు పూర్తిగా ఖాళీ అయిపోయింది.
 
ఎవరో నా భావాలన్నింటినీ, నా జ్ఞాపకాలను, నా ప్రేమను — అన్నీ ఒక్క దెబ్బతో లాగేసుకున్నట్లు ఉంది.

ప్రతాప్ వచ్చి, తన బ్యాగ్ తీసుకుని పడకగదిలోకి వెళ్ళిపోయాడు.
 
ఆరుష్ తన గదిలోకి వెళ్ళాడు. నేను అతని వెనుకే వెళ్ళాను. అతను కిటికీ దగ్గర నిలబడి ఉన్నాడు, బహుశా నా కోసం ఎదురుచూస్తున్నాడేమో.
 
చల్లని రాత్రి గాలి అతని జుట్టును కదిలిస్తోంది, అతని ముఖంలో అలసట, బాధ స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
 
నేను (నెమ్మదిగా, వణుకుతున్న స్వరంతో): "ఆరుష్... ఏమైంది? మీ నాన్న ఏం చెప్పారు?"
 
ఆరుష్ (వెనక్కి తిరిగి, చెమ్మగిల్లిన కళ్ళతో చూస్తూ): "అమ్మా... నాకు పని ఉంది. నేను మళ్ళీ వస్తాను."
 
అని చెప్పి బయటకు వెళ్ళిపోయాడు. అతన్ని ఆపాలనిపించింది, కానీ నేను చేయి ఎత్తలేకపోయాను. ఇంత రాత్రిపూట ఎక్కడికి వెళ్తున్నాడు? నాకు చాలా ఆందోళనగా ఉంది. నేనేం చేయాలి?
 
నేను నా పడకగదిలోకి వెళ్లి మంచం మీద కూర్చున్నాను. నా చేతులు వణుకుతున్నాయి, కళ్ళ నుండి కన్నీళ్లు ధారగా కారుతున్నాయి. 

నా శ్వాస భారంగా మారింది. ముఖాన్ని చేతుల్లో దాచుకుని బిగ్గరగా ఏడ్చాను. ?
 
జాన్వి (తనలో తాను ఏడుస్తూ): "ఇన్ని సంవత్సరాలుగా నేను అతని కోసం అన్నీ చేశాను. ఇంటిని చూసుకున్నాను, అతని సంతోషాన్ని నా సంతోషంగా భావించాను.
 
అతనికి జబ్బు చేసినప్పుడు రాత్రంతా  మేల్కొని చూసుకున్నాను. మరి ఈ రోజు... నన్ను ఇక ప్రేమించడం లేదని చెప్తున్నాడా? నా ప్రేమ, నా జ్ఞాపకాలన్నీ అబద్ధమా?
 
నేను కేవలం ఒక బాధ్యతనా? ఆ  శ్రావణి నా నుండి అన్నీ లాగేసుకుంది... నా ప్రేమను, నా ఇంటిని, నా గుర్తింపును!" ? నేను లేచి అద్దం ముందు నిలబడి కన్నీళ్లు తుడుచుకున్నాను.
 

"నా వైపు చూడు... నేను ఇంతగా ఏమైపోయాను ప్రతాప్? నేను ఎంత అందంగా ఉండేదాన్ని... కానీ నువ్వు ఇంకెవరిలోనైనా ప్రేమ కోసం వెతుకుతున్నావా?"
 
అప్పుడే నా కన్నీళ్ల మధ్యలో నా కొడుకు ఆరుష్ గుర్తొచ్చాడు. 'నేను అమ్మను చాలా ప్రేమిస్తున్నాను' అని వాడు అన్న మాటలు నా హృదయాన్ని తాకాయి. 

మొదటిసారిగా ఎవరో నిజంగా నా గురించి పట్టించుకుంటున్నారని అనిపించింది.
 


జాన్వి అంతరంగం:
 
"ప్రతాప్ అంతా నాశనం చేశాడు... కానీ నా కొడుకు ఆరుష్ చాలా ఎదిగాడు. ఎంత రక్షణగా ఉంటున్నాడో! ఈ రోజు అతన్ని కౌగిలించుకోవడం నాకు ఎన్నో ఏళ్లుగా లేని ప్రశాంతతను ఇచ్చింది.
 
నా వయసు, జీవితం అన్నీ మర్చిపోయి అతనితో ఉండాలనిపిస్తోంది. ఇది తప్పు... చాలా తప్పు! కానీ అతని పక్కన ముడుచుకుని పడుకోవాలనిపిస్తుంటే నాకు ఎంత హాయిగా, రొమాంటిక్‌గా ఉందో...
 
నేనేం చేస్తున్నాను? నేను అతని తల్లిని! ఇది సరికాదు... కానీ అతను లేకుండా నేను ఒంటరిగా ఎలా ఉండగలను?" ??
 
కొద్దిసేపటి తర్వాత ఆరుష్ ఇంటికి వచ్చాడు. కేవలం కళ్ళు మూసుకుని పడుకున్నాడు, ఏమీ మాట్లాడలేదు. 

నేను నిరాశతో హాలులోకి వచ్చి సోఫాలో కూర్చుని ఏకధాటిగా ఏడుస్తూనే ఉన్నాను.


 
రాత్రి ఒంటి గంటన్నర అయింది. తల విపరీతంగా నొప్పి పెడుతుంటే, లేచి మూడు నాలుగు నొప్పి నివారణ మాత్రలు వేసుకుని సోఫాలోనే పడుకున్నాను. మాత్రల ప్రభావంతో నిద్రలోకి జారుకున్నాను.
 
అటు ఆరుష్ గదిలో... అతనికి నిద్ర పట్టడం లేదు.
 
ఆరుష్ (తనలో తాను): "నాన్న చేసింది చాలా పెద్ద తప్పు. కానీ నేను పెద్దవాడినయ్యాను, నా కాళ్ళ మీద నేను నిలబడగలను. 

కానీ అమ్మ? అమ్మకి ఏమవుతుంది? నాన్న లేకపోతే అమ్మ ఒంటరిగా మిగిలిపోతుంది.


 
లేదు... నేను ఉన్నాను! అమ్మను ఒంటరిగా ఉండనివ్వను. నేను పెళ్లి కూడా చేసుకోను. నా భార్య మా అమ్మను సరిగ్గా చూస్తుందో లేదో తెలియదు. అమ్మ స్థానాన్ని ఎవరూ భర్తీ చేయలేరు.
 
అమ్మ నా కోసం ఎంతో చేసింది. ఇప్పుడు ఆమెను సంతోషపెట్టడం నా బాధ్యత. నేను అమ్మను చాలా ప్రేమిస్తున్నాను... ఒక కొడుకు ప్రేమించేదానికంటే ఎక్కువగా!" ❤️✨
 
తెల్లవారుజామున 3 గంటలకు ఆరుష్ బయటకు వచ్చాడు. సోఫాలో చిన్న పాపలా ముడుచుకుని నిద్రపోతున్న నన్ను చూశాడు. 

దగ్గరకు వచ్చి నా ముఖం మీది జుట్టును పక్కకు జరిపి, నా నుదుటిపై మృదువుగా ముద్దు పెట్టాడు.
 
ఆరుష్ (గుసగుసగా): "అమ్మా... నువ్వు చాలా ముద్దుగా ఉన్నావు... ఒక చిన్న పాపలా. ?"
 
అతను నన్ను ప్రేమగా, వెచ్చగా తన చేతుల్లోకి ఎత్తుకున్నాడు. నా తల అతని విశాలమైన ఛాతీకి ఆనుకుంది. 

అతను నన్ను తన పడకగదిలోకి తీసుకెళ్లి మంచం మీద పడుకోబెట్టాడు. నా పక్కనే కూర్చుని నన్ను మోహంగా, ఆరాధనగా చూస్తూ ఉండిపోయాడు. ?
 
ఉదయం 9 గంటలకు నేను కళ్ళు తెరిచాను. నేను ఆరుష్ చేతుల్లో ఉన్నాను! అతని బలమైన చేయి నా నడుముపై బిగుతుగా ఉంది, నా తల అతని వేడి ఛాతీ మీద ఆనుకుని ఉంది.
 
నేను (మనసులో వింత అనుభూతితో): "నేను ఇక్కడెలా ఉన్నాను? ఈ అబ్బాయే నన్ను ఇక్కడికి తెచ్చి ఉంటాడు. నేను లేకపోతే ఒక్క రోజు కూడా నిద్రపోలేడు ఈ అల్లరి పిల్లాడు ..." ?
 


ప్రతాప్ అప్పటికే బ్యాంకుకు వెళ్ళిపోయాడని అర్థమైంది. నేను మళ్ళీ ఆరుష్ బాహుబంధంలోకి జారుకుని, అతన్ని మరింత గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాను.
 
(ఈసారి ఆరుష్‌తో ఇలా ఉదయం పూట ఒంటికి ఒళ్లు తగులుతూ గడపడం నాకు చాలా రొమాంటిక్‌గా, కొంచెం సెక్సీగా అనిపించింది!) ?