Misc. Erotica ❤️ తొలి ప్రేమ ❤️

[Sunnysunnysunny]

ఉదయపు లేత భానుడి కిరణాలు ఇంట్లోకి ఒక వింతైన ప్రశాంతతను తీసుకువచ్చినట్లు అనిపించింది. ఈరోజు ఆదివారం.

ప్రతాప్‌కు ఆఫీస్ సెలవే, కానీ అతను ఎప్పటిలాగే ఇంటి బాధ్యతలను పట్టించుకోకుండా ఉదయాన్నే బయటకు వెళ్ళిపోయాడు. ?‍♂️ఇంటి గురించి, నా గురించి అతనికి ఏమాత్రం పట్టనట్లే ప్రవర్తిస్తున్నాడు.
 
నేను కూడా అతని వైపు కనీసం చూడలేదు... ఇప్పుడు అతని గురించి ఆలోచించి నా మానసిక ప్రశాంతతను పాడుచేసుకోవాల్సిన అవసరం నాకు లేదు! ?
 
నేను అందంగా సిద్ధమవ్వాలని అనుకున్నాను. ఎప్పటిలాగే ఆదివారాల్లో నాకు గుడికి వెళ్ళాలనిపిస్తుంది. అక్కడ స్వామివారి సన్నిధిలో నాకు కొండంత మనశ్శాంతి లభిస్తుంది. ?
 
నేను స్నానం చేసి, లేత రంగులో ఉన్న సాదాసీదా దుస్తులు వేసుకున్నాను. అది చూడటానికి ఎంతో ప్రశాంతంగా, అందంగా ఉంది. ఆరుష్ ఇంకా నిద్రపోతూనే ఉన్నాడు.
 
నేను అతని గదికి వెళ్లి చూస్తే, అతను ఏ అమ్మానాన్నా లేని చిన్నపాటి పిల్లాడిలా హాయిగా నిద్రపోతున్నాడు. ? అతన్ని లేపాలనిపించింది కానీ, లేపలేదు...
 
పాపం ఇన్నాళ్లూ తీవ్రమైన మానసిక ఒత్తిడిలో ఉన్నాడు, కొంచెం సేపు హాయిగా నిద్రపోనివ్వాలని అనుకున్నాను. ?✨
 
నేను గుడికి బయలుదేరాను. ఆటోలో కూర్చుని, "మున్ముందు నా జీవితంలో ఏం జరుగుతుందో దేవుడికే తెలియాలి" అని ఆలోచిస్తూ ఉండిపోయాను.
 
కేవలం కాలం తెచ్చే మార్పుల కోసం ఎదురుచూశాను. ఆటో గుడి ముందర ఆగడంతో నేను లోపలికి వెళ్ళాను. ??
 
గుడికి చేరుకున్నాక, పరమేశ్వరుడి దర్శనం చేసుకున్నాను. రెండు చేతులు జోడించి కళ్ళు మూసుకుని మనసారా ప్రార్థించాను — ??✨
 


"ఓ దేవా! నా కొడుకు ఆరుష్‌కి ఎలాంటి హానీ జరగనివ్వకు స్వామి. వాడు జీవితాంతం సంతోషంగా, ఆరోగ్యంగా ఉండాలి. వాడు కోరుకున్నవన్నీ వాడికి దక్కాలి! నా ప్రాణం గురించి నాకు అక్కర్లేదు... నా కొడుకు ముఖంలో నవ్వు ఉంటే చాలు!" ??
 
ప్రార్థిస్తున్నప్పుడు నా కళ్ళముందు ఆరుష్ ముఖమే మెదిలింది. అతని చిరునవ్వు, అతని వెచ్చని కళ్ళు, అతని అమితమైన ప్రేమ! నాకు ఈ ప్రపంచంలో మనశ్శాంతిని ఇచ్చేది ఒక్కటే — అది అతని సాంగత్యం!
 
వాడు ఎప్పుడూ నా పక్కనే సంతోషంగా ఉండాలని దేవుడిని వేడుకున్నాను. ✨
 
తర్వాత నేను గుడి ప్రాంగణంలో ఉన్న చిన్న పిల్లల దగ్గర కూర్చున్నాను. వారితో కొంత సమయం గడిపాను. వారి అమాయకత్వాన్ని చూస్తుంటే నా మనసంతా తేలికపడింది. ??
 
కొంతమంది పిల్లలు ముద్దుముద్దుగా — "ఆంటీ, మీరు దేవతలా చాలా బాగున్నారు!" అన్నారు. నేను సిగ్గుపడుతూ నవ్వాను. తర్వాత నేను లేచి పంతులు గారిని కలవడానికి వెళ్ళాను. ?
 
పంతులు గారు: (నా వైపు ఆప్యాయంగా చూస్తూ) "దీర్ఘాయుష్మాన్ భవ! అమ్మాయీ... నువ్వు ఏదో తీవ్రమైన మానసిక ఒత్తిడితో నలిగిపోతున్నట్లు కనిపిస్తున్నావు!"
 
నేను: "అవును పంతులు గారు... ఇంట్లో కొన్ని సమస్యలు." ?
 


పంతులు గారు: "హ్మ్... విను అమ్మ, ఇక్కడ కూర్చో. నేను నీతో ఒక ముఖ్యమైన విషయం మాట్లాడాలి.
 
చూడు జాన్వి, నువ్వు బాగా చదువుకున్న ఆధునిక యువతివి కాబట్టి నేను చెప్పే దైవిక విషయాలు నమ్ముతావో లేదో నాకు తెలియదు..."
 
నేను: "లేదు పంతులు గారు, అలాంటిదేమీ లేదు. మీరేం చెప్పాలనుకుంటున్నారో చెప్పండి."
 
పంతులు గారు: (దీర్ఘంగా శ్వాస తీసుకుంటూ) "నిజానికి, కొన్ని రోజులుగా నీ భవిష్యత్తు గురించి నాకు ఏదో వింతైన భావన కలుగుతోంది. అందుకే నేను నీ జాతకాన్ని కూడా క్షుణ్ణంగా పరిశీలించాను!"
 
నేను: (భయంగా) "ఏమిటి పంతులు గారు... ఇంకేమైనా పెద్ద సమస్యా?" ??
 
పంతులు గారు: "హ్మ్... బహుశా ఆ గండం ఇప్పటికే మొదలైనట్టుంది!"
 
నేను: "అవును పంతులు గారు, అది నాకూ మా ఆయనకూ మధ్య వేరొక స్త్రీ వల్ల వచ్చిన గొడవ."
 
పంతులు గారు: "నేను చూసింది, నా జాతక చక్రంలో అనుభూతి చెందింది కేవలం ఆరంభం మాత్రమే అని తలచుకుంటే బాధగా ఉంది అమ్మాయీ!
 
నువ్వు మున్ముందు సమాజం నుండి, కాలం నుండి ఇంకా ఎన్నో కష్టాలను, నిందలను ఎదుర్కోవాల్సి ఉంటుంది!" ?️⚡
 
నేను: (కంగారుగా) "నా కొడుకు ఆరుష్‌కి ఏమీ కాదు కదా పంతులు గారు? వాడికి ఏ సమస్యా రాదు కదా?"
 
పంతులు గారు: "లేదమ్మాయీ, నాకు ఆరుష్ ప్రాణానికి ఎలాంటి ఆపద కనిపిచడం లేదు. కేవలం..."
 
నేను: "కేవలం? కేవలం ఏమిటి పంతులు గారు? చెప్పండి!"
 
పంతులు గారు నా వైపు నిశితంగా చూశారు. ఆయన కళ్ళలో ఏదో రహస్యం ఉంది... ఏదో చెప్పాలనుకుంటున్నట్టుగా ఉంది, కానీ నోటివెంట చెప్పలేక మౌనంగా ఉండిపోయారు.
 
కొంతసేపు నిశ్శబ్దం తర్వాత ఆయన నా దగ్గరికి వచ్చి, మెల్లగా అన్నారు —
 
పంతులు గారు: "నీ జీవితంలో ఒక ఊహించని కొత్త మలుపు రాబోతోందని అర్థం చేసుకో అమ్మాయీ!
 
ఇప్పటివరకు ఈ లోకం, సమాజం తప్పు అని భావించిన కొన్ని బంధాలు... నీ జీవితంలో అత్యంత సరైనవిగా, పవిత్రమైనవిగా నిరూపించబడతాయి! కానీ దాన్ని స్వీకరించడానికి నీకు కొండంత ధైర్యం ఉండాలి." ?✨
 
నేను: (ఆందోళనగా) "ఎలాంటి బంధాలు పంతులు గారు?"
 
పంతులు గారు: "అది కాలక్రమేణా నువ్వే కనుక్కోవాలి అమ్మాయీ. నేను ఇంతవరకే చెప్పగలను — నీ కొడుకుతో నీకున్న ఈ గాఢమైన బంధమే నీకు ఆఖరి వరకు అతిపెద్ద బలం!
 
ఈ లోకం ఏమన్నా, సమాజం వేళ్ళు ఎత్తి చూపినా సరే... ఆ బంధాన్ని ఎప్పుడూ తెంచుకోకు!" ?️✨
 
నేను: "ధన్యవాదాలు పంతులు గారు..." ?
 
ఆయన మాటలు విన్న తర్వాత నా గుండె వేగంగా దడదడలాడింది! ఆయనకు మా మనసుల్లోని అనురాగం గురించి తెలుసా? నాలో నివురుగప్పిన నిప్పులా ఉన్న భావాల గురించి తెలుసా?
 
నేను ఏమీ అడగలేకపోయాను. కేవలం ఆయన పాదాలకు నమస్కరించి అక్కడి నుండి లేచి వచ్చేసాను.

కానీ నా మనసంతా అలజడి! "ఎలాంటి బంధం? ఆయన ఆరుష్ గురించి మాట్లాడుతున్నాడా?
 
 మా ఇద్దరి మధ్య చిగురిస్తున్న ఈ వింతైన అనురాగం గురించేనా?" నాకు ఏమీ తోచలేదు. కానీ ఆయన మాటలు నా హృదంతరాళాలను తీవ్రంగా కదిలించాయి. ??
 
తర్వాత నేను ఆటో ఎక్కి ఇంటికి బయలుదేరాను. మనసంతా కంగారుగా ఉండటంతో నా ఫోన్ తీసి ఆరుష్‌కు కాల్ చేశాను. ?
 
వరుసగా రెండు మూడు సార్లు కాల్ చేసినా అతను ఫోన్ ఎత్తలేదు. నా గుండె ఆగనంత పనైంది! 

ఏమైంది? అతను ఎక్కడున్నాడు? అని భయంతో వణికిపోతుండగా, కొద్దిసేపటికి అతని నుండి కాల్ వచ్చింది.
 
నేను: (భయంతో రగిలిపోతున్న గొంతుతో) "నువ్వెందుకు ఫోన్ తీయడం లేదురా? ఏం చేస్తున్నావు? ఫోన్ దగ్గర ఉంచుకోలేవా? నేను ఇక్కడ చచ్చేంత భయపడుతున్నానని నీకు తెలీదా??" ??
 
ఆరుష్: (మృదువుగా, శాంతంగా) "అమ్మా... ప్రశాంతంగా ఉండురా. నేను స్నానం చేయడానికి వెళ్లాను, మొబైల్ రూమ్‌లో ఛార్జింగ్‌లో ఉంది."
 
నేను: "ఛార్జింగ్ ఉంటే బాత్రూమ్‌లోకి పట్టుకెళ్లలేవా? నేను బయట ఉన్నప్పుడు ఫోన్ దూరంగా పెట్టకు అని చెప్పానా లేదా?!" ?
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నువ్వెందుకు అంతగా కంగారు పడుతున్నావు? ఏమైంది అసలు?"
 
నేను: "ఏమీ లేదు! నేను చెప్పింది మౌనంగా విను అంతే!"
 
ఆరుష్: "సరేలేమ్మా... గుడి నుండి బయలుదేరావు కదా?"
 
నేను: "అవును, అరగంటలో ఇంటికి వస్తాను. నువ్వు ఎక్కడికీ బయటకు వెళ్ళకూడదు, అర్థమైందా?"
 
ఆరుష్: "సరేనమ్మా."
 
నా కోపం, నా ఆందోళన గురించి ఆరుష్‌కు బాగా తెలుసు. అందుకే అతను నా మాటలకు ఎప్పుడూ ఎదురు చెప్పేవాడు కాదు. అతనికి నాపై భయం కాదు... నన్ను తన ప్రాణం కంటే ఎక్కువగా ప్రేమించేవాడు! ❤️
 
నేను కోపగించుకోవడం, బాధపడటం అతనికి అస్సలు ఇష్టం ఉండదు. నా ముఖంలో చిరునవ్వు చూడటమే అతని జీవిత లక్ష్యం! అందుకే అతను నా ముందు తన కోపాన్ని ఎప్పుడూ అణచుకునేవాడు. ✨
 
కొంతసేపటికి నేను ఇంటికి చేరుకున్నాను. ఆరుష్ హాలులో సోఫాపై కూర్చుని టీవీ చూస్తున్నాడు.
 
నేను: "మీ నాన్నగారు ఎక్కడ?"
 
ఆరుష్: "ఆయన బయటకు వెళ్ళిపోయారుమ్మా. రాత్రి ఆలస్యంగా వస్తానని చెప్పారు."
 
నేను: "ఆయన అసలు రాకపోయినా నాకు పోయేదేమీ లేదు!" ?
 
నేను వేగంగా వంటగదిలోకి వెళ్ళాను. కాసేపటికి కాఫీ చేసి, "ఆరుష్, కాఫీ తాగు!" అని పిలిచాను. ☕ఆరుష్ వంటగదిలోకి వచ్చాడు.
 
అతను గుమ్మం దగ్గరే ఆగి, నన్ను పైనుంచి కింద వరకు కన్నులార్పకుండా చూడటం మొదలుపెట్టాడు! నేను వంటగది గట్టు వద్ద పనిలో నిమగ్నమై ఉన్నాను, అతన్ని గమనించలేదు.
 
(ఆరుష్ తన మనసులో అనుకుంటున్నాడు — "వావ్! అమ్మ ఇంకా 25 ఏళ్ల నవయువతిలాగే మెరిసిపోతోంది!
 
తన అందాన్ని ఎంత బాగా కాపాడుకుంది! అందుకే బయట అందరూ నన్ను చూసి అమ్మకు తమ్ముడివా అని పొరబడతారు!") ??
 
నేను వెనక్కి తిరిగి చూసేసరికి, ఆరుష్ నా వైపే ఆరాటంగా చూస్తున్నాడు. అతని కళ్ళలో ఒక వింతైన మోహం, మెరుపు ఉన్నాయి... నన్ను తొలిసారి చూస్తున్న ప్రేమికుడిలా ప్రవర్తిస్తున్నాడు!
 
నేను కొంచెం సిగ్గుపడుతూ — "బేబీ, కాఫీ చల్లారిపోతుంది..." అన్నాను. ?
 


అతను నా దగ్గరికి వచ్చాడు. తన ఒక చేత్తో నా నడుము చుట్టూ చెయ్యి వేసి నన్ను గట్టిగా తన వైపు తిప్పుకుని కౌగిలించుకున్నాడు. నా శరీరం మొత్తం అతని విశాలమైన ఛాతీకి తాకేంతగా లాక్కున్నాడు!
 
మరో చేత్తో కాఫీ కప్పు తీసుకుని ఒక్క సిప్ తాగాడు. ?✨అతను కొంచెం తాగి, తర్వాత ఆ కాఫీ కప్పును నా పెదవుల దగ్గర పెట్టాడు.
 
 "నేను తాగిన చోటే నువ్వు కూడా తాగు" అని అతని కళ్ళు చెబుతున్నట్లుగా ఉంది!
 
నేను ఏమీ మాట్లాడకుండా, అతన్ని చూస్తూ, అతను పెదవులు ఆనించిన సరిగ్గా అదే చోట నా పెదవులు ఆనించి కాఫీ తాగాను... ఆ కాఫీ రుచి ఎంతో మధురంగా అనిపించింది!
 
అందులో అతని శ్వాస పరిమళం కలిసినట్లుగా ఉంది! ☕? నేను కొంచెం తాగాక, అతను మళ్ళీ అదే కప్పును తీసుకుని మిగిలిన కాఫీని తాగేశాడు.
 
కప్పు పక్కన పెట్టిన వెంటనే, అతను నన్ను మళ్ళీ తన రెండు చేతుల్లోకి బలంగా తీసుకున్నాడు! ఎంతగా అంటే నా వక్షోజాలు అతని ఛాతీ కింద పూర్తిగా నలిగిపోయేంతగా! నేను ఊపిరి కూడా తీసుకోలేకపోయాను.
 


కానీ నేను దానికి అభ్యంతరం చెప్పలేదు... అతని ఛాతీ వెచ్చదనం, అతని గుండెచప్పుడు, అతని పురుష పరిమళం — అన్నీ నా హృదయానికి అమితమైన ప్రశాంతతను ఇస్తున్నాయి! ?
 
నేను: (మెల్లగా అతని ఛాతీపై తల ఆనించి) "బేబీ... దయచేసి వదులు, నాకు చాలా పని ఉంది."
 
ఆరుష్: "వదలను!" ?❤️
 
నేను: "నువ్వు బయట వెళ్లి కూర్చోరా, నేను వంట ముగించి వచ్చేస్తాను."


 
అతను నా చెంపపై అత్యంత గాఢంగా ముద్దు పెట్టాడు! ?✨ ఆ క్షణాన్ని శాశ్వతంగా తన పెదవులపై బంధించాలనుకుంటున్నట్లుగా, తన పెదాలను నా చెంపపై నొక్కి ఉంచాడు.
 
అప్పుడు అతను నన్ను వదిలి హాలులోకి వెళ్ళిపోయాడు. నేను అక్కడే నిలబడి రొప్పుతూ ఊపిరి పీల్చుకోవడానికి ప్రయత్నించాను. నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది!
 
నా చెంప మీద అతని పెదవుల వెచ్చని స్పర్శ ఇంకా నన్ను మైమరిపిస్తూనే ఉంది... "ఏం జరుగుతోంది మా మధ్య?" అని ఆలోచిస్తున్నాను, కానీ నన్ను నేను ఆపుకోలేకపోతున్నాను! ??✨
 
మరోవైపు... ప్రతాప్ - శ్రావణి కలయిక: ??
 
ప్రతాప్ బయటకు వెళ్లి శ్రావణిను కలిశాడు. ఇద్దరూ ఒక ఏకాంత పార్కులో బెంచ్ మీద కూర్చుని ఉన్నారు. చల్లని గాలి వీస్తోంది.
 
ప్రతాప్: "క్షమించు శ్రావణి, ఆ రోజు బ్యాంకులో జాన్వి వల్ల నీకు చాలా అవమానం, ఇబ్బంది కలిగాయి."
 
శ్రావణి: "హ్మ్... సరే ప్రతాప్, ఇప్పుడు దానికి మనం ఏం చేయగలం? జరగాల్సింది జరిగిపోయింది. కానీ నీకు తెలుసా... నాకు చాలా భయంగా ఉంది!"
 
ప్రతాప్: "ఎందుకు శ్రావణి? ఏమైంది?"
 
శ్రావణి: "ఆ రోజు ఆరుష్ బ్యాంకుకు వచ్చి నన్ను చూసినప్పుడు అతని కళ్ళలో రగిలిన ఆ అగ్నిజ్వాలలను చూశాను!
 
నాకు వెన్నులో వణుకు పుట్టింది ప్రతాప్. అతని ముఖంలోని ఆ క్రోధాన్ని, ఆ వేదనను నేను ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను!" ?
 
ప్రతాప్: "నువ్వేమీ భయపడాల్సిన అవసరం లేదు శ్రావణి. ఆరుష్ చాలా మర్యాదస్తుడు, ఆడవాళ్ళతో తప్పుగా మాట్లాడడు. అతను నీకు ఎలాంటి హానీ చేయలేడు, ప్రశాంతంగా ఉండు."
 
శ్రావణి: "ప్రతాప్... మనం ఇలా రహస్యంగా ఇంకెన్ని సంవత్సరాలు బ్రతకాలి? గతంలో ఒక చేదు ప్రమాదం వల్ల మనం విడిపోయాం, కానీ విధి మనల్ని మళ్ళీ కలిపింది! ఇప్పుడు నేను నిన్ను వదులుకుని బ్రతకలేను!"
 
ప్రతాప్: (దీర్ఘంగా శ్వాస తీసుకుని) "శ్రావణి... ఆ రోజు జరిగిన ప్రమాదం... అది నాకు ఇప్పటికీ పీడకలలా గుర్తుంది!"
 
శ్రావణి: "నాకు కూడా. ఒకవేళ ఆ రోజు ఆ ప్రమాదం జరగకపోయి ఉంటే... మనం అసలు విడిపోయేవాళ్ళమే కాదేమో!"
 
ప్రతాప్: "కానీ విధి మనకు మళ్ళీ రెండో అవకాశం ఇచ్చింది! మనం విడిపోయాం, మళ్ళీ కలిశాం. ఇప్పుడు నేను నిన్ను వదిలిపెట్టను. నువ్వు చింతించకు శ్రావణి...
 
నేను ఒక పథకం ఆలోచించాను. త్వరలోనే మనం అధికారికంగా కలిసి జీవిస్తాం!"
 
శ్రావణి: "ఏం ఆలోచించావు ప్రతాప్? ఇంకెంత కాలం వేచి చూడాలి? మరో సంవత్సరమా?"
 
ప్రతాప్: "లేదు... ఇది మన విరహానికి ఆఖరి సంవత్సరం!" ?
 
శ్రావణి అతని వైపు చూసింది. ఆమె ముఖంలో చిరునవ్వు ఉందీ కానీ, ఆమె కళ్ళలో ఏదో తెలియని భయం నిండి ఉంది. ప్రతాప్ ఆమె చేయి పట్టుకుని ఓదార్చాడు.
 
(ఇంతకీ ప్రతాప్ ఏం చేయబోతున్నాడు? గతంలో వీళ్లిద్దరూ విడిపోవడానికి కారణమైన ఆ ప్రమాదం ఏంటి? వీళ్ళు మళ్ళీ ఎలా కలిశారో నేను ముందు ముందు మీకు వెల్లడిస్తాను!)
 
తిరిగి ఇంట్లో... ?✨
 
మధ్యాహ్న భోజనం చేశాక నేను, ఆరుష్ హాలులో టీవీ చూస్తున్నాము. సరిగ్గా అప్పుడే నా ఫోన్ మోగింది — అది అంజలి కాల్! ? నేను ఫోన్ ఎత్తి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాను.
 
ఆరుష్ తన తలను నా ఒడిలో పెట్టుకుని ప్రశాంతంగా పడుకున్నాడు. ?
 


నేను: "హలో అంజు..."
 
అంజలి: "హలో స్వీటీ! ఎలా ఉన్నావు?"
 
నేను: "నేను బాగున్నాను అంజు, నువ్వు ఎలా ఉన్నావు?"
 
అంజలి: "నేను బాగున్నాను. చెప్పు, ఆరుష్ చేయి గాయం ఎలా ఉంది ఇప్పుడు?"
 
నేను: (నా ఒడిలో ఉన్న ఆరుష్ జుట్టును ప్రేమగా నిమురుతూ) "హ్మ్... ఇప్పుడు బాగానే ఉన్నాడు అంజు. డాక్టర్ గారు ఇచ్చిన డ్రెస్సింగ్ పూర్తయింది, గాయం బాగా మాన్పుకొచ్చింది." ?
 
అంజలి: "హమ్మయ్యా! మరి ప్రతాప్ ఎక్కడ? బయటకు వెళ్ళాడా?"
 
నేను: (చల్లని గొంతుతో) "అతని గురించి మాట్లాడటం కూడా నాకు ఇష్టం లేదు అంజు. అతను ఇంట్లో ఉన్నా, బయట ఉన్నా నాకు అనవసరం."
 
అంజలి: (మౌనంగా) "హ్మ్... అర్థమైందిలే.?"
 
నేను: "నీ పిల్లల సంగతి చెప్పు?"
 
అంజలి: "వామ్మో! పిల్లల గురించి అడగనే వద్దు! రోజంతా ఇంట్లో పరుగులు తీస్తూ నన్ను పిచ్చెక్కిస్తున్నారు. దానికి తోడు వాళ్ళ నాన్న కూడా వాళ్లతో కలిసి చిన్న పిల్లాడిలా ఆడుకుంటున్నాడు!" ?
 
నేను: (చిరునవ్వుతో) "అదే కదా అసలైన అనుబంధం అంజు! పిల్లలు అల్లరి చేస్తున్నారంటే మనపై ప్రేమ చూపిస్తున్నారని అర్థం." ?
 
అంజలి: "అది సరేలే కానీ... నిజానికి నేను నిన్ను, ఆరుష్‌ను మా ఇంటికి డిన్నర్‌కు పిలవడానికే ఫోన్ చేశాను! ఆయన కూడా 'వదినను, ఆరుష్‌ను ఇంటికి పిలవవచ్చు కదా' అని అడిగారు."
 
నేను: "వద్దు అంజు... రాబోయే 4-5 రోజుల వరకు ఏ ప్లాన్ చేయకు. పరిస్థితులు నీకు తెలుసు కదా, కొంచెం సమయం గడవనివ్వు."
 
అంజలి: "సరే, అయితే 4-5 రోజుల తర్వాత ఖాయం! రద్దు చేసుకోవడం కుదరదు!"
 
నేను: "నాకు కూడా పిల్లలను చూడాలని ఉంది అంజు."
 
(అప్పుడే నా ఒడిలో ఉన్న ఆరుష్ కూడా 'వెళ్దాం' అన్నట్లు సైగ చేశాడు)
 
"చూడు, ఆరుష్ కూడా పిల్లలను కలవడానికి రెడీగా ఉన్నాడు." ?
 
అంజలి: "సరే అయితే, 4-5 రోజుల తర్వాత మన ఇంట్లోనే భోజనం. నేను మళ్ళీ కాల్ చేస్తాను, బై స్వీటీ!"
 
నేను: "బై అంజు!"
 
ఆరుష్: (నా ఒడిలోంచి తల పైకెత్తి) "అమ్మా, ఆంటీ ఏం చెప్తున్నారు?"
 
నేను: "మనల్ని భోజనానికి రమ్మంటుందిరా."
 
ఆరుష్: "అమ్మా... నాకు ఇప్పుడు బయటకు ఎక్కడికీ వెళ్ళాలనిపించడం లేదమ్మా." ?
 
నేను: "నాకు తెలుసురా బేబీ, అందుకే 4-5 రోజుల తర్వాత అని చెప్పాను. అప్పటి వరకు విశ్రాంతి తీసుకో."
 
ఆరుష్: "సరేనమ్మా." ?
 
ఆరుష్ హాలులోనే పడుకోగా, నేను అతని బెడ్‌రూమ్‌కి వెళ్ళి ల్యాప్‌టాప్‌లో కొన్ని పనులు ముగించుకున్నాను.
 
నా మనసులో ఒకటే ఆలోచన — "ఆరుష్ నన్ను వదిలి బయటి ప్రపంచంలోకి వెళ్ళడానికి ఎందుకు ఇష్టపడటం లేదు? కేవలం నాతోనే, ఈ నాలుగు గోడల మధ్యే బంధీ అయిపోవాలని అనుకుంటున్నాడా?"
 
బహుశా అతని మనసులో నాపై ఉన్న అమితమైన ప్రేమే దానికి కారణం కావచ్చు! ❤️✨
 
రాత్రి అయింది. మేము కలిసి భోజనం చేశాము, మళ్ళీ ఒకరి కౌగిలిలో ఒకరం ఒదిగిపోయి పడుకున్నాము.
 
ఉదయం నుండి రాత్రి వరకు, రాత్రి నుండి ఉదయం వరకు — మేమిద్దరం ఒకరి శరీరాలకు ఒకరం అతుక్కుపోయి జీవిస్తున్నాము!


 
ఆరుష్ పురుష పరిమళానికి, అతని వెచ్చని స్పర్శకు నేను పూర్తిగా బానిసనైపోయాను! 

అతను కూడా అంతే... నేను లేకపోతే వాడు ఉండలేడు, వాడు లేకపోతే నేను శ్వాస తీసుకోలేను! ?❤️✨
 
(ఇప్పటివరకు నా మనసులో ఆరుష్ గురించి ఎలాంటి వికృత ఆలోచనలు లేవు, ఆరుష్ మనసులో కూడా కేవలం గాఢమైన అనురాగం మాత్రమే ఉంది. కానీ ఈ ప్రేమ మమ్మల్ని ఎటు తీసుకెళ్తుందో.)
 
నిద్రలో కూడా ఆరుష్ చెయ్యి నా నడుము చుట్టూ బంధించబడి ఉంది. అతని వేళ్లు నా వీపును సున్నితంగా తాకుతున్నాయి. అతని చేతుల్లోనే నా ప్రపంచం ఉంది! ?✨
 


మరుసటి రోజు ఉదయం ప్రతాప్ బ్యాంక్‌కి బయలుదేరుతున్నాడు. ఆరుష్ కొంచెం తొందరగా లేచి హాలులో కూర్చున్నాడు. నేను వంటగదిలో ఉన్నాను. అప్పుడు హాలులోంచి మాటలు వినిపించాయి —
 
ఆరుష్: "నాన్నా... ఆగండి!" ⚡
 
ప్రతాప్: "హ్మ్, చెప్పు ఆరుష్."
 
ఆరుష్: "నేను మీతో మాట్లాడాలి!"
 
ప్రతాప్: "నాకు ఇప్పుడు టైమ్ లేదురా, తర్వాత మాట్లాడదాం."
 
ప్రతాప్ వెళ్ళబోయాడు. అతని నిర్లక్ష్యం చూసి నా చేయి ఆగిపోయింది —వంటగది గుమ్మం దగ్గర నిలబడి చూస్తున్నాను. నా గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది!
 
ఆరుష్: (తీవ్రమైన ఆవేశంతో, రగిలిపోతూ) "నాన్నా! నేను చెప్పాను కదా... నేను మీతో ఇప్పుడే మాట్లాడాలి!!" ??
 
ఆరుష్ కళ్ళు రక్తంలా ఎర్రబడ్డాయి! అతని వేళ్ళు కోపంతో వణికిపోతున్నాయి. అతను తన మొబైల్ ఫోన్‌ను చేతిలోకి తీసుకుని, ఆవేశం పట్టలేక దాన్ని టేబుల్‌పైకేసి గట్టిగా విసిరికొట్టాడు! ??
 
గాజు ముక్కలు, ఫోన్ స్పేర్ పార్ట్స్ హాల్ అంతటా చెల్లాచెదురుగా పడిపోయాయి! ఒక గాజు ముక్క వచ్చి నా కాళ్ళ దగ్గర పడింది.
 
నేను భయంతో వణికిపోతూ ఆరుష్ వైపు చూశాను. అతని కళ్ళలో కోపం, భరించలేని వేదన కొట్టొచ్చినట్లు కనిపిస్తున్నాయి!
 


నేను: (భయంతో బిగ్గరగా అరిచాను) "ఆరుష్ష్ష్ష్!!" ??
 
నేను నా రెండు చేతులను నోటికి అడ్డుపెట్టుకున్నాను. భయంతో నా గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది! ఒళ్ళంతా క్షణాల్లో చెమటలు పట్టేశాయి, శ్వాస ఆడలేదు. నేను గుమ్మం వద్దే నిశ్చేష్టురాలినై నిలబడిపోయాను.
 
ప్రతాప్: (ఆరుష్ దగ్గరికి వచ్చి, భుజం తడుతూ) "ప్రశాంతంగా ఉండు ఆరుష్. నీ కోపంలో తప్పు లేదురా.
 
నేను సాయంత్రం కొంచెం త్వరగా వస్తాను, అప్పుడు మనం కూర్చుని మాట్లాడదాం. నన్ను నిజంగా క్షమించు..."
 
ప్రతాప్ భయపడి బయటకు వెళ్ళిపోయాడు. ఆరుష్ ఇంకా అక్కడే నిశ్శబ్దంగా నిలబడి ఉన్నాడు. అతని ముఖం ఎర్రబడింది, కళ్ళల్లో నీళ్లు సుడులు తిరుగుతున్నాయి.
 
నా కొడుకు బయట ప్రపంచానికి అంత కోపదారి కానీ, నా ముందు మాత్రం ఎప్పుడూ నోరు ఎత్తడు! నేను వేగంగా అతని దగ్గరికి వెళ్ళాను. అతని ముందర నిలబడి, ఆవేశం పట్టలేక చెంప మీద లాగి ఒక్కటి ఇచ్చాను!
 


చాట్క్క్క్!!
 
అవును... నేను నా ప్రాణమైన ఆరుష్‌ను చెంపదెబ్బ కొట్టాను! ? భయంతో, ఆందోళనతో నా చెయ్యి వణికిపోయింది. అతను తన చెంపను పట్టుకున్నాడు, అతని బుగ్గ ఎర్రగా కందిపోయింది.
 
ఆ మరుక్షణమే తట్టుకోలేక, నేను అతని దగ్గరికి వెళ్లి అతని ఎర్రబడిన చెంపను నా రెండు చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను. కళ్ళవెంట ధారగా కన్నీళ్లు కార్చాను! ???