Misc. Erotica ❤️ తొలి ప్రేమ ❤️

[Sunnysunnysunny]

అసలు ముందుగా, ఈ రోజు నేను ఈ దుస్థితిలో ఉండటానికి కారణమైన ఆ స్త్రీ గురించి మీకు చెబుతాను.

ఆమె పేరు శ్రావణి. ఒక పెద్ద కుటుంబానికి చెందిన అమ్మాయి. వాళ్ళ ఇంట్లో ఆరుగురు ఉంటారు:
 
·      నిర్మల: శ్రావణి తల్లి. చాలా సాధారణమైన, అమాయకత్వంతో కూడిన తెలివైన స్త్రీ. ఆమె భర్త చాలా కాలం క్రితమే చనిపోయాడు.
 
·      విక్రాంత్: శ్రావణి మామయ్య. రాజకీయాల్లో చక్రం తిప్పే ఒక పెద్ద మనిషి... నిజానికి పట్టణంలో ఒక రౌడీ/గూండా.
 
·      మమత: విక్రాంత్ భార్య. ఆమెకు ఇద్దరు కొడుకులు. వారిపై ప్రాణాలు ఇస్తుంది. అందుకే భర్త ఏ తప్పు చేసినా, తన కొడుకుల ముందు ఏమీ తెలియనట్లే నటిస్తూ సంతోషంగా ఉన్నట్లు కనిపిస్తుంది.
 
·      రాకీ: విక్రాంత్ పెద్ద కొడుకు. చాలా చెడ్డ తిరుగుబోతు, గొడవలు పడే తత్వం, అమ్మాయిలను వేధించడం ఇతని నైజం. ఇంట్లో బాగా గారాబం చేసిన అబ్బాయి కావడంతో ఎక్కడ పడితే అక్కడ తన మాటే చెల్లాలనుకుంటాడు.
 
·      కబీర్: చిన్న కొడుకు. అన్న పోలికలే వచ్చాయి. ఇద్దరూ కలిసి ప్రతీ పని చేస్తారు.
 
శ్రావణి మంచి అమ్మాయే. ఆమెకు ముందే పెళ్ళయింది, కానీ పెళ్ళయిన కొద్ది రోజులకే ఆమె భర్త ఒక ప్రమాదంలో చనిపోయాడు.
 
ఆ తర్వాత ఆమె అత్తగారింటికి తిరిగి వెళ్లకుండా తన తల్లి, మామయ్య, అత్తయ్యలతో కలిసి జీవించడం మొదలుపెట్టింది. ఇంట్లో అందరూ ఆమెను చాలా ఇష్టపడతారు.
 
ఆమె మన నగరంలో ఉండదు, ఆమె ఉండే నగరం వేరు. ఇంకొక విశేషం ఏంటంటే – వాళ్ళ ఇంట్లో అందరికీ ప్రతాప్, శ్రావణిల అక్రమ సంబంధం గురించి తెలుసు. దానితో ఎవరికీ ఎలాంటి అభ్యంతరం లేదు!
 
ఇదంతా నాకు తర్వాత తెలిసింది, కానీ ఇప్పుడే మీకు చెబుతున్నాను. ఆ సమయంలో మాత్రం నాకు ఆ అమ్మాయి గురించి ఏమీ తెలియదు.
 
తీవ్రమైన ఆవేశం...
 
నాకు తీవ్రమైన కోపం వస్తోంది. ఇన్ని రోజులుగా నేను భరిస్తూ దాచుకున్నదంతా ఇప్పుడు అగ్నిపర్వతంలా బద్దలవుతోంది. నా గుండెలో నిప్పులు రగులుతున్నాయి, నా శ్వాస వేగంగా సాగుతోంది.
 
కోపం, దుఃఖంతో నా కళ్ళు చెమ్మగిల్లుతున్నాయి. ఇక నేను దీన్ని ఎంతమాత్రమూ భరించలేను. ఈరోజే వీటన్నింటికీ ఒక ముగింపు పలకాలి!
 
నా చేతిలో ఫోన్ ఉంది. ఆటోలో కూర్చుని ఉండగానే, తీవ్రమైన ఆవేశంతో దాన్ని ఆటో సీటుకేసి గట్టిగా కొట్టి ముక్కలు చేసి బయటకు విసిరేసాను.
 


నా రౌద్ర రూపాన్ని చూసి ఆటో డ్రైవర్ నిశ్చేష్టుడయ్యాడు, భయంతో అతని కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
 
ఆటో డ్రైవర్: "అమ్మా... మీకు ... నాకేమైనా సమస్య వస్తుందా?"
 
నేను అతని వైపు కోపంగా చూస్తూ, "నువ్వు మాట్లాడకుండా త్వరగా నడుపు!" అని గద్దించాను.
 
మరోవైపు ఆరుష్ ఇంటికి చేరుకున్నాడు. తలుపుకు డోర్ తాళం వేసి ఉంది, కానీ గడియ పెట్టలేదు. అతను అటూ ఇటూ చూసి, వెనక్కి తిరిగి తలుపును బలంగా తన్నాడు!
 
దాంతో ఆ తలుపు లోపలికి పడిపోయింది. అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది, ఆందోళనతో ముఖం ఎర్రబడింది.
 
ఆరుష్ ఇంట్లోకి పరుగెత్తాడు – ముందు హాలు, తర్వాత వంటగది, పడకగదులు, బాత్రూమ్... చివరకు స్టడీ రూమ్ వరకు నన్ను పిలుస్తూ ప్రతిచోటా వెతకడం మొదలుపెట్టాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా! అమ్మా!"
 
అన్ని చోట్లా వెతికాక, అతను వెంటనే అంజలికి ఫోన్ చేశాడు.
 
అంజలి: "చెప్పు ఆరుష్, నువ్వు ఇంటికి చేరుకున్నావా?"
 
ఆరుష్: "అవును ఆంటీ, కానీ అమ్మ ఇంట్లో లేదు!"
 
అంజలి: "లేదా?... నువ్వు ప్రతిచోటా సరిగ్గా వెతికావా?"
 
ఆరుష్: "అవును ఆంటీ, అంతా వెతికాను. అమ్మ ఎక్కడా లేదు!"
 
అంజలి: "నువ్వు అక్కడే ఉండు, నేను ఇప్పుడే వస్తున్నాను!"
 
ఆరుష్ నా గురించి తీవ్రమైన ఆందోళన చెందుతున్నాడు. అతను నాకు పదే పదే ఫోన్ చేస్తున్నాడు, కానీ కాల్ ఎలా కనెక్ట్ అవుతుంది? నేను నా ఫోన్‌ను ముక్కలు చేసి పారేశాను కదా!
 
సరిగ్గా అప్పుడే అంజలి కూడా ఇంటికి చేరుకుంది.
 
అంజలి: "ఆరుష్, ఏమైంది? ఆమె ఇంకా రాలేదా?"
 
ఆరుష్: "లేదు ఆంటీ."
 
అంజలి: "నువ్వు ఆమెకు ఫోన్ చేశావా?"
 
ఆరుష్: "చాలాసార్లు ప్రయత్నించాను ఆంటీ, కానీ ఫోన్ స్విచ్ ఆఫ్ వస్తోంది. నాకు చాలా టెన్షన్‌గా ఉంది!"
 
అంజలి: "ఏమీ కాదురా, కంగారు పడకు."
 
ఆరుష్: "ఆంటీ, అసలు అమ్మ ఎందుకు ఇలా ప్రవర్తిస్తోంది? మీకు ఎలా తెలిసింది? మీరు కూడా అమ్మలాగే నా నుండి ఏదైనా దాస్తున్నారా?"
 
అంజలి: "ఆరుష్, ఇవన్నీ మాట్లాడే సమయం ఇది కాదు... నన్ను కొంచెం ఆలోచించనివ్వు!"
అంజలి ఆలోచనలో పడింది.
 
ఈలోపు నేను నేరుగా ఆటోలో బ్యాంకు వద్దకు చేరుకున్నాను. ఆటో డ్రైవర్‌కు 500 రూపాయల నోటు ఇచ్చి లోపలికి నడవసాగాను.
 
ఆటో డ్రైవర్: "మేడమ్, దయచేసి చిల్లర తీసుకోండి!"
 
కానీ ఆ మాటలు పట్టించుకునే స్థితిలో నేను లేను. తీవ్రమైన ఆవేశంతో లోపలికి వెళ్ళిపోయాను.
 
ఆటో డ్రైవర్ మనసులోనే అనుకున్నాడు – "పాపం మేడమ్‌కి ఏదో పెద్ద ఆపద లేదా ఘోరం జరిగినట్లుంది, అందుకే అంత కోపంగా ఉన్నారు!"
 
నేను నేరుగా లోపలికి వెళ్ళాను. అక్కడ ఉన్న సెక్యూరిటీ గార్డు నన్ను గుర్తుపట్టాడు.
 


గార్డు: "జాన్వి మేడమ్! ఇన్ని సంవత్సరాల తర్వాత ఈరోజు ఇక్కడికి వచ్చారు?"
 
నేను: "అతను లోపలే ఉన్నాడా?"
 
గార్డు: "అయ్యో మేడమ్, సర్ కొద్దిసేపటి క్రితమే ఏదో పని మీద బయటకు వెళ్ళారు."
 
నేను: "హ్మ్."
 
ఆ తర్వాత నేను లోపలికి అడుగుపెట్టాను. నా కళ్ళు కోపంతో చుట్టూ వెతికాయి. అందరూ తమ పనుల్లో నిమగ్నమై ఉన్నారు, బయట కూడా జనాలు ఉన్నారు. బ్యాంకు అంతా చాలా సందడిగా ఉంది.
 
సరిగ్గా అప్పుడే నా కళ్ళు ఆ మంత్రగత్తె (శ్రావణి) మీద పడ్డాయి! ఆమె తన పక్కన కూర్చున్న ఆవిడతో ముచ్చట్లేడుతూ నవ్వుతోంది (నా జీవితాన్ని నాశనం చేసినందుకు తనలో తనే నవ్వుకుంటున్నట్లు అనిపించింది).
 
నేను నేరుగా ఆమె వైపు నడిచాను. అంతమందిలో నా కంటికి కనిపిస్తున్న ఏకైక వ్యక్తి ఆమె మాత్రమే! నేను వెళ్లి ఆమె ముందు నిలబడిన వ్యక్తిని పక్కకు నెట్టి, ఆమె ముందు నిలబడ్డాను. నన్ను చూసేసరికి ఆమె నిశ్చేష్టురాలైంది.
 


ఆమె కుర్చీలోంచి లేచి నిలబడింది. నా కళ్ళలోని తీవ్రమైన క్రోధాన్ని ఆమె స్పష్టంగా చూడగలిగింది (నా కళ్ళు రక్తంలా ఎర్రబడ్డాయి). నన్ను చూడగానే ఆమె శ్వాస వేగవంతమైంది.
 
నేను కోపంగా ఆమె వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాను.
 
చాటాక్క్క్క్...!!
 
నేను ఆమె చెంప మీద లాగి ఒక్కటి ఇచ్చాను! ఆ దెబ్బకు ఆమె పక్కకు పడిపోయింది. అందరూ నా వైపు చూడటం మొదలుపెట్టారు.
 


బ్యాంకులో ఒక్కసారిగా పూర్తి నిశ్శబ్దం నెలకొంది. కుర్చీల్లో కూర్చున్న వాళ్లు నిలబడిపోయారు. కొంతమంది స్త్రీలు ఆశ్చర్యంతో నోళ్ళు మూసుకున్నారు.
 
శ్రావణి ఏదో చెప్పబోతుంటే...
 
నేను: (ఆమె మాటను మధ్యలోనే ఆపి, కన్నీళ్లతో గట్టిగా నిలదీశాను) "నోరు మూయ్! రాత్రి 11 గంటలకు ఫోన్లు చేయడం, 'నిన్ను మిస్ అవుతున్నాను' అని సందేశాలు పంపడం,
 
అర్ధరాత్రి దొంగ సమావేశాలు జరపడం... నాకు అన్నీ తెలుసు! నేను ఎవరో నీకు తెలుసా? 15 సంవత్సరాలుగా అతని కలలను తనవిగా మార్చుకున్న స్త్రీని నేను!
 
అతని ఇంటిని నందనవనంగా తీర్చిదిద్దిన దాన్ని! అతని కొడుకును నా ప్రాణం కంటే ఎక్కువగా ప్రేమించిన దాన్ని! మరి నువ్వేంటి? వేరొకరి భర్తను లాక్కోవాలని చూస్తున్న నీచమైన దానివి!
 
నా కుటుంబాన్ని విచ్ఛిన్నం చేయడానికి నీకెంత ధైర్యం? నా జీవితంలోని సంతోషాన్ని దూరం చేయడానికి చూస్తున్నావు... నిన్ను ఇకపై ఇదంతా చేయనివ్వను!"
 
జనం గుమిగూడటం మొదలుపెట్టారు. బ్యాంకు మేనేజర్ కూడా బయటకు వచ్చాడు.
 
నేను: (మేనేజర్ వైపు కన్నీళ్లతో) "మీరందరూ ఇక్కడ కూర్చుని ఈ వింత దృశ్యాన్ని చూస్తున్నారా? ఈ స్త్రీ నా సంసారాన్ని కూల్చడానికి ప్రయత్నించింది!"
 
శ్రావణి: (ఏడుస్తూ) "దయచేసి... ఇక్కడ గొడవ చేయకండి... అందరూ చూస్తున్నారు..."
 
నేను: (తీవ్రమైన బాధతో ఆమె వైపు అడుగు వేస్తూ) "అందరూ చూడాలి! అందరికీ నీ అసలు రూపం తెలియాలి!" అని అరిచాను.
 
మరోవైపు అంజలి ఆలోచించి...
 
అంజలి: "ఆరుష్, త్వరగా రా! జాన్వి బ్యాంకుకే వెళ్ళి ఉంటుంది!"
 
ఆరుష్: "మీకెలా తెలుసు ఆంటీ?"
 
అంజలి: "అన్నీ వదిలేసి త్వరగా కారు ఎక్కు!"
 
వాళ్లిద్దరూ వేగంగా బ్యాంకుకు వచ్చారు. అక్కడ పూర్తి నిశ్శబ్దం, నా ఆక్రోశం మాత్రమే వినిపిస్తోంది. ఆరుష్ లోపలికి వచ్చి నన్ను చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు.
 
నా పరిస్థితి ఘోరంగా ఉంది – జుట్టు చెదిరిపోయి, కళ్ళ నుండి ధారగా కన్నీళ్లు కారుతున్నాయి.
 
ఆరుష్: "అమ్మా!" (గట్టిగా పిలుస్తూ పరుగెత్తుకొచ్చాడు)
 
నా వైపు వచ్చి నన్ను గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు. నేను కూడా అతన్ని పట్టుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టాను ?.
 


అందరూ మా ఇద్దరి వైపే చూస్తున్నారు. నేను ఏడుస్తూ, నా వేలితో ఆ లగ్జరీ షాండిలియర్ (లైట్) కింద నిలబడి ఉన్న ఆమెను చూపించాను.
 
నేను: "ఆరుష్, నన్ను నాశనం చేసి, నా అందమైన ప్రపంచాన్ని ధ్వంసం చేసిన రాక్షసి ఈమేరా!"
 
ఆరుష్ ఆ స్త్రీ వైపు అత్యంత కోపంగా చూస్తూ ఉండిపోయాడు. ఇక్కడ ఏం జరుగుతుందో అతనికి పూర్తి వివరాలు తెలియకపోయినా, ఒక్క విషయం మాత్రం స్పష్టంగా అర్థమైంది – అది తన తల్లి పొందుతున్న వేదన!
 
శ్రావణి ఏడుస్తూ అక్కడి నుండి లోపలి గదిలోకి వెళ్ళిపోయింది. నా గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటున్నా, నా మనసులోని భారం కొంత తగ్గినట్లయి చాలా తేలికగా అనిపించింది.
 
బ్యాంక్ హెడ్: "జాన్వి గారూ, ఇదంతా ఏంటి? బ్యాంకులో ఇంత గొడవ..."
 
అంజలి: " క్షమించండి సార్, పరిస్థితి తర్వాత వివరిస్తాను..."
 
అంజలి: "ఆరుష్, జాన్విని ఇంటికి తీసుకువెళ్ళు."
 
ఆరుష్: "అందరికీ సారీ సార్..."
 
అంజలి నన్ను పట్టుకుని కారులో కూర్చోబెట్టింది. అంజలి కారు నడుపుతుండగా, ఆరుష్ నా పక్కనే కూర్చున్నాడు. నా తల ఆరుష్ భుజం మీద ఆనించి ఉంది.
 
ఎవరూ ఏమీ మాట్లాడటం లేదు. నా వెక్కి వెక్కి ఏడుపు, ఆరుష్ బరువైన శ్వాస మాత్రమే ఆ కారులో వినిపిస్తున్నాయి.
 


కానీ నాకు ఒక రహస్యం తెలియదు – నేను బ్యాంకులో ఆ శ్రావణితో గొడవపడుతున్నప్పుడు, అక్కడ నిలబడి చూస్తున్న జనంలో శ్రావణి వదిన (సోదరుడి భార్య) కూడా ఉంది!
 
ఆమె ఏదో పని మీద బ్యాంకుకు వచ్చి, జరిగినదంతా చూసి శ్రావణి అన్నయ్యకు చెప్పింది. మరోవైపు మేము అక్కడి నుండి ఇంటికి బయలుదేరగానే, శ్రావణి ప్రతాప్‌కు ఫోన్ చేసి జరిగిన రచ్చ అంతా ఏడుస్తూ చెప్పేసింది.
 
మేము ఇంటికి చేరుకున్నాము. హాలులోని సోఫాలో కూర్చున్నాము. కొంతసేపు అక్కడ శ్మశాన నిశ్శబ్దం నెలకొంది. అప్పుడు ఆరుష్ లేచి వంటగదిలోకి వెళ్లి రెండు గ్లాసుల నీళ్లు తెచ్చాడు.
 
ఒక గ్లాసు అంజలికి, మరొకటి నాకు ఇచ్చాడు. నేను అతని కళ్లలోకి చూస్తూ ఉండిపోయాను. అతని లోపల ఎలాంటి తుఫాను రేగుతుందో నాకు మాత్రమే తెలుసు –
 
కోపం, బాధ, ప్రేమ కలగలిసిన అపరిమితమైన ఆవేశం! నేను గ్లాసులో సగం నీళ్లు తాగి మిగిలినవి ఆరుష్‌కు ఇచ్చాను. అతను నా పక్కన కూర్చుని నేను మిగిల్చిన నీళ్లను తాగాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, ఇప్పుడు నాకు అంతా చెప్పు."
 
నేను ఏమీ మాట్లాడలేక అతని వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాను.
 
అంజలి: "జాన్వి, ఇక దాచకు... ఆరుష్‌కు నిజం అంతా చెప్పేయ్."
 
నేను ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచాను. అతని చేయి నా చేతిలోకి తీసుకుని, నిజం చెప్పడం మొదలుపెట్టాను.
 
నేను: "ఆరుష్... ఈ విషయం నువ్వు చిన్న పిల్లాడిగా ఉన్నప్పుడు మొదలైంది. ఈరోజు నేను ఎవరితో అయితే గొడవపడ్డానో...
 
నీ మాటల్లో చెప్పాలంటే మీ నాన్నగారి ప్రియురాలు! అంటే వాళ్లిద్దరూ అక్రమ సంబంధంలో ఉన్నారు."
 
ఆరుష్: "ఏంటి??" ? (అతను ఆఘాతంతో ఒక్కసారిగా లేచి నిలబడ్డాడు)
 
నేను అతని చేయి పట్టుకుని మళ్ళీ కూర్చోబెట్టాను.
 
నేను: "ఆరుష్, దయచేసి విను నాన్నా..." (నా కళ్ళ నుండి కన్నీళ్లు కారుతుండగా) "కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం అంజలి బ్యాంకులో పనిచేస్తున్నప్పుడు ఈ విషయం నా దృష్టికి తెచ్చింది.
 
కానీ అప్పుడు నేను నమ్మలేదు. మీ నాన్నగారు అలాంటి పని ఎప్పటికీ చేయరని నా గుడ్డి నమ్మకం! కానీ ఆ తర్వాత నెమ్మదిగా విషయాలు ముదరడం మొదలయ్యాయి. నాకు అనుమానం రావడం స్టార్ట్ అయింది.
 
ఆయన ఇంట్లో ఉండకపోవడం, రాత్రిపూట ఆలస్యంగా రావడం, ఫోన్ కాల్స్‌తో బిజీగా ఉండటం—ఇవన్నీ ఎక్కువైపోయాయి. పైగా మీ నాన్నగారు నాకు దూరమవ్వడం మొదలుపెట్టారు,
 
నా మీద ఏమాత్రం శ్రద్ధ లేకుండా పోయింది. ఏదో ఒకరోజు అంతా సర్దుకుంటుందని నేను మౌనంగా భరించాను. కానీ నన్ను పూర్తిగా పక్కన పెట్టేశారని గ్రహించలేకపోయాను ?.


 
నేను దీని గురించి మీ నాన్నతో మాట్లాడటానికి ప్రయత్నించినప్పుడల్లా ఆయన దాన్ని దాటవేసేవారు."
"ఆ రోజు... నీ పుట్టినరోజున కూడా ఆ ఆడది మన ఇంటికి వచ్చింది. మీ నాన్న ఆమెతోనే మునిగి తేలాడు.
 
ఆ తర్వాత నేను ఆయన్ని నిలదీస్తే, నా మీద అబద్ధపు ప్రమాణం కూడా చేశాడు! ఇక ఈ రోజు నాకు ఆఖరి ఆధారం దొరికింది..."
 
(నేను ఆ బంగారు లాకెట్టు బిల్లును ఆరుష్‌కు ఇచ్చాను. అతను దాన్ని నిశితంగా చూశాడు)
 
ఆరుష్: "అమ్మా... ఆయన నీకు ఎప్పుడైనా ఇంత ఖరీదైనది ఇచ్చాడా?"
 
నేను: "లేదురా... ఈ 5-6 సంవత్సరాలలో మీ నాన్న నాకు ఒక్క చిన్న బహుమతి కూడా ఇవ్వలేదు. అలాంటిది ఇంత ఖరీదైనది ఇచ్చే ప్రసక్తే లేదు!"
 
ఆరుష్: "అయితే ఇది ఎవరికి కొన్నాడు?"
 
నేను: "ఆ ఆడదానికే కొనిచ్చాడు! ఈ రోజు ఈ బిల్లు మన ఇంటికి రాకపోయి ఉంటే నాకు ఈ నిజం తెలిసేదే కాదు. పైగా నీకు పరీక్షలు ఉన్నాయి, నిన్ను ఒత్తిడికి గురిచేయడం ఇష్టం లేక ఇన్నాళ్లూ దాచాను."
 
ఆరుష్: "అమ్మా... నువ్వు ఇన్ని సంవత్సరాలుగా ఇదంతా నీలోనే దాచుకుని కుమిలిపోయావా? ? ఎవరికీ తెలియనివ్వలేదా?"
 
నేను అతన్ని గట్టిగా కౌగిలించుకుని బిగ్గరగా ఏడవడం మొదలుపెట్టాను ?. అంజలి కూడా అక్కడ ఉందనే విషయాన్నే నేను మరచిపోయాను.
 


ఆరుష్: "అమ్మా, జరిగింది చాలా తప్పు! నాన్న ఇలా చేసి ఉండకూడదు. దీనికి నేను అతనితో ఖచ్చితంగా సమాధానం చెప్పిస్తాను!"
 
అలా చెబుతూనే... ఆరుష్ తీవ్రమైన ఆవేశంతో తన చేతిలో ఉన్న గాజు గ్లాసును పిడికిలితో గట్టిగా నొక్కి పగలగొట్టాడు! నేనూ, అంజలి భయంతో వణికిపోయాము ?.
 
వె వెంటనే అతని చేతి నుండి రక్తం ధారగా కారడం మొదలైంది. ఆ రక్తాన్ని చూసి నాకు స్పృహ తప్పుతున్నంత పనైంది.
 
నేను వెంటనే లేచి అతని కాళ్ళ దగ్గర కూర్చుని, నా చీర కొంగుతో అతని చేతి గాయాన్ని గట్టిగా కప్పాను.
 
అంజలి: "ఆరుష్! నీకేమైనా పిచ్చి పట్టిందా? ఎంత కోపమైతే మాత్రం ఇలా చేస్తావా?"
 
నేను: "అంజలి, ఫస్ట్ ఎయిడ్ బాక్స్ పైన ఉంది, త్వరగా పట్టుకురా!"
 
నేను అతని వైపే చూస్తూ రక్తస్రావాన్ని ఆపడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను. నా నోటివెంట మాటలు రావడం లేదు, ఆరుష్ కూడా నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాడు. అతను కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తున్నాడు,
 
అతని కళ్ళలో రగిలే క్రోధం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. నా బాధను చూసి అతని గుండె పగిలిపోతోందని నాకు అర్థమైంది. అంజలి ప్రథమ చికిత్స పెట్టెను తీసుకువచ్చింది.
 
నేను: "అంజు, వంటగదిలోంచి నీళ్లు తీసుకురా, రక్తాన్ని శుభ్రం చేయాలి."
 
ఆమె నీళ్లు తెచ్చింది. అంజలి, నేను కలిసి అతని చేతిని శుభ్రం చేసి కట్టు కట్టాము. ఆరుష్ ఒక్కసారి కూడా మా వైపు చూడలేదు, శూన్యంలోకి చూస్తూనే ఉన్నాడు.
 


అంజలి: "ఆరుష్, ఇటు చూడు!" ?
 
ఆరుష్: "హ్మ్."
 
అంజలి: "నీకు అంత కోపం వచ్చి నిన్ను నువ్వే గాయపరుచుకుంటే ఏం వస్తుందిరా? బాధపడేది నువ్వే... పోనీ నీ సంగతి దేవుడెరుగు, నిన్ను ఇలా చూసి జాన్వి ఎంత నరకం అనుభవిస్తుందో ఆలోచించావా?"
 
ఆరుష్: "ఆంటీ! మరి అమ్మ అనుభవించిన బాధ సంగతేంటి?? ఇన్నేళ్లుగా ఆమె ఆ నరకాన్ని మౌనంగా భరించింది! ఇది తెలిశాక కూడా నేను ముడుచుకుని కూర్చోవాలా? చెప్పండి ఆంటీ!"
 
అంజలి: "అయితే ఇప్పుడు నీకేం కావాలి?"
 
ఆరుష్: "ఆంటీ, నాన్న చేసింది అక్షరాలా తప్పు! ముందు నేను ఆయన్ని నిలదీసి సమాధానం రాబడతాను, ఆ తర్వాత ఏం చేయాలో చూస్తాను!"
 
నేను మౌనంగా వింటూ ఉండిపోయాను, మాట్లాడే శక్తి నాలో పూర్తిగా నశించింది.
 
ఆరుష్: "అమ్మా!!" (అతను ఒక్కసారిగా లేచి గట్టిగా అరిచాడు)
 
"ఇదంతా నాకు ముందే ఎందుకు చెప్పలేదు?? నువ్వు నాకు అన్నీ ముందే చెప్పి ఉంటే ఏం చేయాలో నేను ఆలోచించేవాడిని కదా!
 
అమ్మా, ఇదంతా నా దగ్గర దాచి నువ్వు కూడా పెద్ద తప్పు చేశావు... ఇన్ని సంవత్సరాలు ఈ విషయాన్ని నా దగ్గర దాచావంటే నేను జీర్ణించుకోలేకపోతున్నాను!
 
నేను అడిగినప్పుడల్లా నువ్వు విషయాన్ని ఎందుకు దాటవేశావు? చెప్పు అమ్మా! చెప్పు!!" (అతను పిచ్చివాడిలా అరిచాడు).
 
అతని ఆక్రోశానికి నేను పూర్తిగా వణికిపోయాను. నాకు చాలా భయమేసింది, గుండె మళ్ళీ వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది. ఏమీ మాట్లాడలేక కళ్ళవెంట నీళ్ళు కారుతుండగా ఉండిపోయాను.
 
నేను దీనంగా అంజలి వైపు చూడగా, ఆమె "నువ్వు ఆగు, నేను మాట్లాడతాను" అని సైగ చేసింది.
అంజలి ఆరుష్ దగ్గరకు వెళ్లి, అతన్ని శాంతంగా కూర్చోబెట్టి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది.
 


అంజలి: "ఆరుష్, దయచేసి ముందు ప్రశాంతంగా ఉండురా."
 
ఆరుష్: "ఏంటి ఆంటీ ప్రశాంతంగా ఉండేది? నాన్న ద్రోహం చేశాడు సరే... కానీ అమ్మ నా దగ్గర ఎందుకు దాచింది?"
 
అంజలి: "అవును, ఆమె నీకు చెప్పకుండా తప్పు చేసిందని నేను ఒప్పుకుంటున్నాను, కానీ..."
 
ఆరుష్: (మధ్యలోనే అడ్డుపడుతూ) "ఆమె నాతో ప్రతీ చిన్న విషయాన్ని పంచుకుంటుంది కదా! అలాంటిది ఇంత పెద్ద నిజాన్ని నా నుండి ఎలా దాచగలిగింది?
 
ఇది తెలిసి నాకు ఎంత బాధగా ఉంటుందో ఆమె ఆలోచించలేదా??" ఆరుష్ ఆవేశంలో ఏమీ వినే స్థితిలో లేడు!
 

I HOPE EVERYONE WILL RESPOND AND SUPPORT FOR ORIGINAL UNKNOWN PERSON