Misc. Erotica ❤️ తొలి ప్రేమ ❤️

[Sunnysunnysunny]

ఉదయం 6 గంటలకు నా కళ్ళు గబగబా తెరుచుకున్నాయి. ఆరుష్ ఇంకా నన్ను విడిచి వెళ్ళలేదు. రాత్రంతా అతని వెచ్చని కౌగిలిలో ముడుచుకుని పడుకున్నాను.
 
ఇప్పుడు కూడా నా తల అతని ఛాతీపై ఆనించి ఉంది, అతను గాఢ నిద్రలో ఉన్నాడు. అతని నెమ్మది శ్వాస శబ్దం వింటూ, నా హృదయం ఆనందంతో నిండిపోయింది.


 
తర్వాత నేను నెమ్మదిగా అతని ఛాతీ మీద నుండి తల తీసి, చీర సర్దుకుని స్నానానికి వెళ్ళాను. 

స్నానం చేసి తాజాగా బయటకు వచ్చినప్పుడు, అతనితో ఉన్నప్పుడు ప్రతి ఉదయం నాకు కలిగే ప్రశాంతత లాంటిది నా హృదయంలో కొలువుదీరింది.
 
నేను వంటగదిలోకి వెళ్లి అల్పాహారం తయారు చేయడం మొదలుపెట్టాను.
 
"ఆరుష్... ఆరుష్!" (నేను వంటగదిలో నుంచే ప్రేమతో నిండిన చిన్న పట్టుదలతో అతన్ని లేపే ప్రయత్నం చేస్తున్నాను).
 
ఈ అబ్బాయికి కాలేజీ మూసివేసినప్పటి నుండి ఉదయాన్నే లేవాలనే ఆలోచన కూడా రావడం లేదు. నిద్రలో చాలా ముద్దుగా కనిపిస్తాడు, కానీ ప్రతిరోజూ ఇదే నాటకం!
 
తర్వాత నేనే వెళ్లి అతన్ని నిద్రలేపాను. అతని బుగ్గ మీద మెల్లగా ముద్దుపెట్టి స్నానానికి పంపించాను. అప్పటికే నేను మా ఇద్దరి కోసం కాఫీ తయారు చేశాను. దాని సువాసన వంటగది అంతా నిండిపోయింది.
 
అతను స్నానం చేసి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత, మేమిద్దరం అల్పాహారం చేశాము. కాఫీ తాగుతూ అతను ప్రతాప్‌కి ఫోన్ చేశాడు. నేను అతని పక్కనే కూర్చుని వింటున్నాను. అసలు ఏం జరుగుతోందోనని నా హృదయంలో కొంచెం కంగారుగా ఉంది.
 
ఆరుష్: "హలో నాన్నా, గుడ్ మార్నింగ్."
 
ప్రతాప్: "గుడ్ మార్నింగ్ రా."
 
ఆరుష్: "నాన్నా, పని ఎలా జరుగుతోంది? ఎప్పుడు వస్తున్నారు?"
 
ప్రతాప్: "రేపు మధ్యాహ్నం 12 గంటలకల్లా వస్తాను. జాన్వి ఎక్కడ?"
 
ఆరుష్: "ఇక్కడే ఉంది నాన్నా, మేమిద్దరం బ్రేక్‌ఫాస్ట్ చేస్తున్నాము. మాట్లాడతారా?"
 


(నేను ఆరుష్ వైపు చూస్తూ వద్దని తల ఊపాను, నా కళ్ళతోనే అతన్ని వద్దని ఒప్పించాను)
 
ప్రతాప్: "వద్దులే రా, నాకు ఇప్పుడు సమయం లేదు. తర్వాత మాట్లాడతాను. నువ్వు జాగ్రత్తగా ఉండు, బై."
 
ఆరుష్: "బై నాన్నా, మీరు కూడా జాగ్రత్త."
 
నేను: "మీ నాన్న ఏం చెప్పారు?"
 
ఆరుష్: "రేపు మధ్యాహ్నం 12 గంటలకల్లా వస్తానన్నారు."
 
నేను: "హ్మ్... లే, ఇక లేవరా. ఇంట్లో చాలా పని ఉంది."
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నేను ఒకసారి బయటకు వెళ్లి వస్తాను."
 
నేను: "ఎక్కడికి?" ? (నేను కొద్దిగా అనుమానంగా అడిగాను)
 
ఆరుష్: "కొద్దిసేపు మా ఫ్రెండ్ ఇంటికి వెళ్లి వస్తానమ్మా."
 
నేను: "సరే, కానీ త్వరగా రా. నాకు మళ్లీ ఫోన్ చేసే పరిస్థితి తేకు, సరేనా? లేకపోతే నేను కంగారు పడతాను."
 
ఆరుష్: "సరే, బై."
 
అని చెప్పి బయటకు వెళ్ళిపోయాడు. నేను కాసేపు దూరం నుంచే అతన్నే చూస్తూ ఉండి, తర్వాత లోపలికి వచ్చాను. 

అతను లేకపోవడంతో ఇల్లంతా నిర్మానుష్యంగా అనిపించింది.
 
నా పనుల్లో నిమగ్నమయ్యాను – ఇల్లు శుభ్రం చేశాను, వంట కూడా చేశాను. తర్వాత మా అమ్మకు ఫోన్ చేసి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాను.
 
కొన్ని రోజుల తర్వాత నేను, ఆరుష్ అక్కడికి వస్తున్నామని వాళ్లకు చెప్పాను. ఇది విని అమ్మ చాలా సంతోషపడింది. ఆమె సంతోషపు స్వరం విని నా హృదయం కూడా ఆనందంతో ఉప్పొంగింది.
 
అమ్మతో మాట్లాడుతున్నప్పుడు నేను సమయం కూడా గమనించలేదు. అప్పటికే దాదాపు ఒంటి గంట అవుతోంది, కానీ ఆరుష్ ఇంకా రాలేదు.
 
ఫోన్‌లో మాట్లాడుతూనే పదే పదే గడియారం వైపే చూస్తున్నాను. నా గుండెలో ఆందోళన పెరుగుతోంది – వీడు ఎక్కడ ఉండిపోయాడు?
 
అప్పుడు డోర్‌బెల్ మోగింది. నేను వెళ్లి తలుపు తెరిస్తే అక్కడ ఆరుష్ ఉన్నాడు. అలసిపోయినా నవ్వుతూ కనిపించాడు.
 
నేను: "నువ్వు బయటకు వెళ్ళినప్పుడల్లా ఇంటికి ఎందుకు అంత ఆలస్యంగా వస్తావు?" (కోపంగా కానీ ప్రేమగా అన్నాను)
 
ఆరుష్: "అమ్మా, కొంచెం ఆలస్యమైంది అంతే."
 
నేను: "కొంచెం ఆలస్యమా? ఆరుష్ గారూ, బయటకు వెళ్లి నాలుగు గంటలైంది!" (నడుము మీద చేయి వేసుకుని అన్నాను)
 
ఆరుష్: "సారీ అమ్మా... పద, నాకు ఇప్పుడు చాలా ఆకలిగా ఉంది. నీ కోపపు మాటలతో నా కడుపు నిండదుగా!"
 
నేను: "నువ్వు నిజంగా నన్ను ఏదో ఒకరోజు చంపేస్తావురా" (చిన్నగా నవ్వుతూ అన్నాను).
 
ఆరుష్: "సరేలే... ఇప్పుడు వెళ్లి తిందాం పద."
 
తిన్న తర్వాత మేమిద్దరం హాలులో కూర్చున్నాం. నాకు ఇప్పుడు సంతోషంగానే ఉంది, కానీ తర్వాత ఏం జరుగుతుందో తెలియని ఏదో ఆందోళన నా గుండెల్లో మెదులుతోంది.
 
నేను: "నాన్న, సాయంత్రం నాతో పాటు మార్కెట్‌కి వస్తావా?"
 
ఆరుష్: "అలాగే, అమ్మ" (ప్రేమగా చూస్తూ అన్నాడు).
 
నేను: "సరే నువ్వు కూర్చో, నేను పక్కింటి ఆంటీ వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్లి వస్తాను."
 
ఆరుష్: "అమ్మా త్వరగా రా, ఆలస్యం చేయకు. మళ్లీ నిన్ను పదే పదే పిలవడం నీకు ఇష్టం ఉండదు కదా!" (నవ్వుతూ అన్నాడు)
 
ఇది విని నేను ఆరుష్‌ను సరదాగా కొట్టడానికి అతని వైపు వెళ్ళాను. కానీ నా కాలు జారి కింద పడబోతుండగా అతను నన్ను పట్టుకున్నాడు. 

అతని బలమైన చేతుల్లో నా గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది.


 
నేను: "థ్యాంక్స్ రా, లేకపోతే ఇప్పటికి నా తల పగిలిపోయేది" (రొప్పుతూ అన్నాను).
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నిన్ను అలా పడిపోనిస్తానా? నేను ఉండగా నీకు చిన్న గీత కూడా పడనివ్వను" (నా నడుము పట్టుకుని, అతని కళ్ళలో గాఢమైన ప్రేమ, రక్షణ భావంతో అన్నాడు).
 
నేను: "నేను ఇక వెళ్తాను."
 
ఆరుష్: "ఇలాగే వెళ్ళిపోతావా?"
 
నేను: "ఏమంటున్నావు?"
 
అతను నన్ను తన దగ్గరికి లాక్కుని నా పెదవులపై ముద్దు పెట్టాడు. ఆ ముద్దు ఎంత మృదువుగా, గాఢంగా ఉందంటే నా శరీరం మొత్తం వణికిపోయింది.
 


నేను: "ఆరుష్... వదులు, నేను వెళ్లి వస్తాను" (సిగ్గుపడుతూ అన్నాను).
 
తర్వాత నేను బయలుదేరి పక్కింటికి వెళ్ళాను. ఇటు ఇంట్లో టీవీ చూస్తూ ఆరుష్ నిద్రపోయాడు.
కొద్దిసేపటి తర్వాత నేను ఇంటికి వచ్చి చూసేసరికి ఆరుష్ ఇంకా నిద్రపోతూనే ఉన్నాడు.
 
అతని అమాయకపు ముఖం చూసి నా మనసు కరిగిపోయింది. అతన్ని లేపకుండా టీవీ చూస్తూ కూర్చున్నాను. సాయంత్రం అయ్యాక ఆరుష్ లేచి స్నానానికి వెళ్ళాడు.
 
నేను కూడా కొంచెం మేకప్ వేసుకుని, మంచి డ్రెస్ వేసుకుని సిద్ధమయ్యాను.ఆరుష్ కోసం కాఫీ చేశాను. కాఫీ తాగుతూ మేమిద్దరం కాసేపు కబుర్లు చెప్పుకున్నాము.
 
అతని గొంతులోని ఆ ప్రేమను చూసి నన్ను నేను ఆపుకోలేకపోయాను. ఆ తర్వాత మేమిద్దరం మార్కెట్‌కి వెళ్ళాము.
 
నేను కూరగాయలు కొంటుంటే, అతను సంచి పట్టుకుని నా వెంటే నడుస్తున్నాడు. మార్కెట్‌లోని ఆ జనసమూహంలో కూడా అతని కళ్ళు నా మీదే ఉన్నాయి.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, ఇక్కడ అందరి దగ్గరా కూరగాయలు ఒకేలా ఉన్నాయి, నీకు నచ్చిన చోట తీసుకోరాదా?"
 
నేను: "నోరు మూయ్... వాళ్లు ఎలాంటి కూరగాయలు ఇస్తున్నారో నీకేం తెలుసు?"


 
ఆ తర్వాత నేను అతన్ని అవి ఇవి అని  చాలా దూరం తిప్పాను. పాపం ఆరుష్ అలసిపోయాడు కానీ నవ్వుతూనే ఉన్నాడు. నన్ను చూడగానే అతని కళ్ళు ప్రేమతో మెరిసిపోతున్నాయి.
 
రాత్రి సమయం కావడంతో మేము ఇంటికి బయలుదేరాము. బైక్‌పై వెనుక కూర్చుని ఆలోచిస్తున్నాను... ఈరోజు మార్కెట్‌లో ఎంతమంది అందమైన అమ్మాయిలు ఉన్నా, ఆరుష్ ఒక్కరి వైపు కూడా చూడలేదు.
 
అతని దృష్టి అంతా నా మీదే ఉంది. ఈ ఆలోచన రాగానే నా ముఖంపై చిరునవ్వు విరిసింది. 

నా హృదయంలో ఒక వెచ్చని భావన వ్యాపించింది – ఇతను నా కొడుకు, నా సర్వస్వం!
 
మేము ఇంటికి చేరుకున్నాము. నేను లోపలికి వెళ్ళగా, ఆరుష్ కూరగాయల సంచితో వెనకే వచ్చాడు. 

ఆరుష్‌కి చాలా ఆకలిగా ఉండటంతో నేను త్వరగా వంట సిద్ధం చేశాను. ఇల్లంతా వంట సువాసనతో నిండిపోయింది.
 
నేను: "ఆరుష్, త్వరగా రా భోజనం చేద్దాం."
 
ఆరుష్: "అమ్మా, త్వరగా పెట్టు, నాకు చాలా ఆకలిగా ఉంది."
 
మేమిద్దరం కలిసి భోజనం చేశాము. తింటూ ఎన్నో విషయాలు మాట్లాడుకున్నాము. నేను వంటగది పని పూర్తి చేసుకుని హాలులో కూర్చున్నాను. ఆరుష్ కూడా అక్కడే ఉన్నాడు.
 
అతను టీవీ ఆపివేసి, నా చేయి పట్టుకుని నన్ను పడకగదిలోకి తీసుకువెళ్ళాడు. నేను ఏమీ అనలేకపోయాను, అతని స్పర్శలోనే ఒక రకమైన ఆధిపత్యం ఉంది.
 
నేను: "ఆరుష్, అప్పుడే పడుకోవాలనుకుంటున్నావా? అంత నిద్ర వస్తోందా?"
 
ఆరుష్: "నాకు నిద్ర రావడం లేదమ్మా."
 
నేను: "అయితే... ఏమైనా మాట్లాడాలా?"
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నేను నీతో ఒకటి మాట్లాడాలి... రా."
 
ఆరుష్ మంచం మీద కూర్చోగా, నేను అతని ముందర వాలి కూర్చున్నాను. అతను నా రెండు చేతులను తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు.
 


అతని వేళ్లు నా చేతులపై నెమ్మదిగా కదులుతుంటే, తన ప్రేమను నాకు అనుభూతి చెందిస్తున్నట్లుగా అనిపించింది.
 
నేను: "హ్మ్మ్, చెప్పు నా బంగారం... ఏం చెప్పాలనుకుంటున్నావు?"
 
ఆరుష్: "అమ్మా... అది..."
 
నేను: "చెప్పురా, ఏంటి?"
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నేను ఎల్లప్పుడూ నీతోనే ఉండాలనుకుంటున్నాను. నువ్వు కొద్దిసేపు దూరంగా వెళ్ళినా నాకు చాలా ఒంటరిగా అనిపిస్తుంది... ఇంకా..."
 
నేను: "ఇంకా ఏంటి నాన్నా?" (అతని చేతులను ప్రేమగా నిమురుతూ అడిగాను)
 
ఆరుష్: "ఈ మధ్య నేను నిన్ను ముద్దుపెట్టుకున్నప్పుడు... నా ప్రవర్తన నీకు తప్పుగా అనిపించలేదా?"
 
నేను: "ఆరుష్, నాపై నీకున్న అమితమైన ప్రేమ అది. అందులో నాకు ఏ తప్పూ కనిపించడం లేదు."
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నేను నిన్ను చాలా ప్రేమిస్తున్నాను. ఎంతగా అంటే, దాన్ని మాటల్లో వర్ణించడం నా వల్ల కావడం లేదు."
 
నేను: "నాన్నా, నాకు తెలుసు... మన బంధం ఎంత లోతైనదో నీకు తెలుసు. నేను కూడా నిన్ను ప్రాణంగా ప్రేమిస్తున్నాను, నువ్వే నా సర్వస్వం. 

నా జీవితం నీలోనే ఉంది. అయినా, నేను నీదాన్ని అయినప్పుడు నాపై నీకే పూర్తి హక్కులు ఉంటాయి కదా!"
 
ఆరుష్: "అవునమ్మా, అది నిజమే. కానీ ......"
 
నేను ఆరుష్ చెంపపై మెల్లగా ముద్దుపెట్టాను. అతను నన్ను తన దగ్గరికి లాక్కున్నాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, మనం నానమ్మ వాళ్ళ ఇంటికి ఎప్పుడు వెళ్తున్నాం?"
 
నేను: "ఉమ్, తేదీ ఇంకా అనుకోలేదు. కొన్ని రోజుల తర్వాత బయలుదేరుదాం."
 
మేము చాలా సేపు మాట్లాడుకున్నాము. నాకు నిద్ర రావడం మొదలైంది. అలసట, ప్రశాంతత రెండూ కలిసి కళ్ళు మూతపడుతున్నాయి.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నిద్ర వస్తోందా?"
 
నేను: "హ్మ్..."
 
అతను లేచి, నిటారుగా పడుకుని నన్ను తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు. ఎప్పటిలాగే, నేను ఆరుష్ ఛాతీ మీద తల పెట్టి నిద్రపోయాను. 



అతని గుండెచప్పుడు వింటూ, అతని కౌగిలిలోనే నిద్రపోవడం నాకు అలవాటైపోయింది. అదే నా అసలైన ప్రపంచం!
 
మరుసటి ఉదయం, మేమిద్దరం తయారై టీ, అల్పాహారం తీసుకున్నాము. 

ఆ తర్వాత నేను ఇంట్లో పనిలో నిమగ్నమయ్యాను, ఆరుష్ తన ల్యాప్‌టాప్‌తో కూర్చున్నాడు.
 
అప్పటికే సమయం మధ్యాహ్నం 12 గంటలు కావస్తోంది... ఈరోజు ప్రతాప్ రాబోతున్నాడు.నాలో ఏదో తెలియని ఆందోళన మొదలైంది.
 
ఏ నిమిషంలో ఏం జరుగుతుందోనని భయం. నా గుండెల్లో దడ పెరిగిపోతోంది.కొద్దిసేపటికే ప్రతాప్ వచ్చాడు. రాగానే ఆరుష్‌తో కొద్దిసేపు మాట్లాడి, స్నానానికి వెళ్ళాడు.
 
నేను అతని కోసం టీ తయారు చేయడం మొదలుపెట్టాను. భయంతో నా చేతులు కొద్దిగా వణుకుతున్నాయి.

స్నానం చేసి వచ్చిన ప్రతాప్, వచ్చి ఆరుష్ పక్కన కూర్చున్నాడు.
 
ప్రతాప్: "ఆరుష్, ఏంటి సంగతులు? తరువాత గురించి నీ ప్లాన్స్ ఏంటి?"
 
ఆరుష్: "నాన్నా, నాకు ఒక ఐడియా వచ్చింది. ప్రస్తుతం దాని మీదనే వర్క్ చేస్తున్నాను."
 
(నేను ప్రతాప్‌కు కాఫీ ఇచ్చి, ఆరుష్ పక్కన కూర్చుని, ముఖంపై చిరునవ్వు నటిస్తూ వాళ్ళ సంభాషణ వినడం మొదలుపెట్టాను)
 
ప్రతాప్: "మంచిది, నీకు ఏమైనా హెల్ప్ కావాలంటే నన్ను అడుగు."
 
ఆరుష్: "సరే నాన్నా."
 
అలా రెండు మూడు రోజులు మామూలుగానే గడిచాయి. నేను ప్రతి క్షణం ఆరుష్‌తోనే గడిపినప్పటికీ, నాలో భయం మాత్రం రోజురోజుకీ పెరుగుతోంది.
 
ఒకరోజు నేను వంటగదిలో పని చేసుకుంటున్నాను. ఆరుష్ ఏదో పని ఉండి బయటకు వెళ్ళాడు, సాయంత్రం వరకు రాడు.
 
సరిగ్గా అదే సమయానికి డోర్ బెల్ మోగింది. తలుపు తీసి చూడగా, చేతిలో ఒక కవరు పట్టుకుని ఒక వ్యక్తి నిలబడి ఉన్నాడు.
 
వ్యక్తి: "నమస్కారం మేడమ్... ఇది ప్రతాప్ గారి ఇల్లేనా?"
 
నేను: "అవును."
 
అతను ఆ కవరు నాకు ఇచ్చి వెళ్ళిపోయాడు. నేను తలుపు మూసి, ఆ కవరును ఉత్కంఠగా చూశాను. దాని మీద ఒక ప్రముఖ నగల దుకాణం పేరు ఉంది.
 
నాకు గందరగోళంగా అనిపించింది. ప్రతాప్ పేరు మీద నగల దుకాణం నుండి ఉత్తరమా? 

దేని గురించి అయి ఉంటుంది? దాన్ని చేతిలో పట్టుకుని ఆలోచిస్తుంటే నా గుండెల్లో అశాంతి, కోపం కలగలిసి వచ్చాయి.
 
ప్రతాప్ ఏమైనా కొన్నాడా? నాకోసమా... కాదు, అది ఆడవాళ్ల నగలకు సంబంధించినది. కానీ నాకు బహుమతి ఇచ్చేంత ఉదారత అతనికి లేదు.
 
గత 5-6 ఏళ్లుగా నా రూపాయి ఖర్చు చేయని వ్యక్తి, ఇప్పుడు నాకోసం నగలు కొంటాడా? తేదీ చూస్తే అది 15 రోజుల క్రితం నాటిది!
 
అంటే... అతను నా కోసం కొని ఉంటే ఎప్పుడో ఇచ్చేవాడు. కవరు తెరిచి బిల్లు చూడగానే నాకు మైండ్ బ్లాంక్ అయింది. దాని విలువ 10.5 లక్షల రూపాయలు! ?


 
నా గుండె దడదడలాడింది. కళ్ళల్లో కోపం, తీవ్రమైన బాధ సుడులు తిరిగాయి. 

ఏం చేయాలో పాలుపోక కాసేపు నిశ్చేష్టురాలినై కూర్చుండిపోయాను.
 
చేతులు వణుకుతుంటే, వెంటనే నా స్నేహితురాలు అంజలికి ఫోన్ చేశాను. నా గొంతులో వణుకును ఆపుకోలేకపోయాను.
 
అంజలి: "హలో జాన్వి."
 
నేను: "హలో అంజు, ఒకసారి విను..."
 
అంజలి: "చెప్పు జాన్వి, ఏమైంది? గొంతు అలా ఉంది...?"
 
నేను: "నువ్వు ఇంకా ఆ బ్యాంకులోనే పనిచేస్తున్నావా?"
 
అంజలి: "లేదు జాన్వి, నేను ఆ జాబ్ వదిలేసి చాలా కాలమైంది కదా! అయినా ఇప్పుడు ఏమైంది?"
 
నేను: "నీకు అక్కడ పాత ఫ్రెండ్స్ ఎవరైనా ఉన్నారా?"
 
అంజలి: "ఉన్నారు... కానీ ఎందుకంత కంగారు పడుతున్నావు?"
 
నేను: "అంజు, నాకు త్వరగా ఒక సహాయం కావాలి."
 
అంజలి: "చెప్పు, నీకేం సహాయం కావాలన్నా చేస్తాను."
 
నేను: "ఇప్పుడే మా ఇంటికి ప్రతాప్ పేరు మీద ఒక జ్యువెలరీ షాప్ బిల్లు వచ్చింది. అది 15 రోజుల క్రితంది. 10.5 లక్షల విలువైన బంగారు లాకెట్ కొన్నట్లు ఉంది."
 
అంజలి: "ఓరి దేవుడా! 10.5 లక్షలా! కానీ అతను అకస్మాత్తుగా నీపై అంత ప్రేమ ఎందుకు కురిపిస్తున్నాడు?"
 
నేను: "అంజు, అతను అది నా కోసం కొనలేదు!"
 
అంజలి: "మరెవరి కోసం?"
 
నేను: "అతను నా కోసం కొని ఉంటే ఈపాటికే ఇచ్చేవాడు. గత 5-6 ఏళ్లుగా నాకు చిన్న వస్తువు కూడా కొనివ్వని వ్యక్తి, ఇంత ఖరీదైన హారాన్ని నాకోసం కొంటాడంటే నేను నమ్మాలా?"
 
అంజలి: "నువ్వు చెప్పేది నిజమే అనిపిస్తోంది... మరి ఇప్పుడు నేనేం చేయాలి?"
 
నేను: "నువ్వు బ్యాంకులోని నీ ఫ్రెండ్‌కి ఫోన్ చేసి, ఆ రాక్షసి (ప్రతాప్ ప్రియురాలు) మెడలో ఏమైనా కొత్త బంగారు లాకెట్ ఉందో లేదో కనుక్కో!"
 
అంజలి: "అవును సరిగ్గా సరిపోయింది! నువ్వు ఆగు, నేను వెంటనే కనుక్కుంటాను."
 
నేను: "ఇంకో విషయం... మనం దీని గురించి విచారిస్తున్నామని అతనికి అనుమానం రాకూడదు, జాగ్రత్త!"
 
అంజలి కాల్ కట్ చేసింది. నేను చేతిలో బిల్లు, ఫోన్ పట్టుకుని హాలులో అటు ఇటు తిరుగుతున్నాను. నాలో క్రోధం రగిలిపోతోంది. నేను నాతో నేనే అనుకున్నాను –
 
"ఇది గాని నిజమైతే... ఆ లంజను వదలను, ప్రతాప్‌ను అస్సలు క్షమించను!"
 
కాసేపటికి అంజలి నుండి మళ్లీ కాల్ వచ్చింది.
 
నేను: "చెప్పు అంజు, త్వరగా చెప్పు! ఏం తెలిసింది?"
 
అంజలి: (బాధాకరమైన గొంతుతో) "నువ్వు అనుమానించింది నిజమే జాన్వి... ఆమె మెడలో కొత్త బంగారు లాకెట్ ఉంది. అది సరిగ్గా 15 రోజుల క్రితమే కొన్నారట!"
 
ఆ మాట వినగానే నా కాళ్ల కింద నేల కుంగిపోయినట్లయింది. చేతిలో ఫోన్ పట్టుకుని, స్పృహ తప్పుతున్న దానిలా సోఫాలో కుప్పకూలిపోయాను. 



గుండె పగిలినట్లయింది, కళ్ళలో నీళ్లు సుడులు తిరిగాయి.
 
అంజలి: "జాన్వి.... జాన్వి... వింటున్నావా?"
 
నేను: "హ్మ్..."
 
అంజలి: "అంతగా ఆవేశపడకు. ఇంతకీ ఆరుష్ ఎక్కడ ఉన్నాడు?"
 
నేను: "అతను బయట ఉన్నాడు. నువ్వు ఫోన్ పెట్టేయ్, నాకు ఒక ముఖ్యమైన పని ఉంది."
 
అంజలి: "ఏంటి పని? జాన్వి... ఆవేశంలో ఏం చేయకు!"
 
ఆమె మాటలు పూర్తికాకముందే నేను కాల్ కట్ చేశాను. వెంటనే ఇంటికి తాళం వేసి బయటకు వచ్చేశాను.

రోడ్డుపై ఆటో కోసం తీవ్రంగా వెతకడం మొదలుపెట్టాను.
 
ఇటు అంజలి తీవ్రమైన భయంతో వణికిపోయింది. నా ఆవేదన, కోపం ఎలాంటిదో ఆమెకు బాగా తెలుసు. 

నేను ఏ తొందరపాటు నిర్ణయం తీసుకుంటానోనని భయపడి, వెంటనే ఆరుష్‌కి ఫోన్ చేసింది.
 
అంజలి: "హలో ఆరుష్, నువ్వు ప్రస్తుతం ఎక్కడున్నావురా?"
 
ఆరుష్: "ఆంటీ, నేను ఫ్రెండ్ ఇంటి దగ్గర ఉన్నాను, కొంచెం పని ఉండి వచ్చాను."
 
అంజలి: "అదంతా పక్కనబెట్టి, నువ్వు వెంటనే ఇంటికి చేరుకో!"
 
ఆరుష్: (కంగారుగా లేచి నిలబడి) "ఇంటికా? ఏమైంది ఆంటీ?"
 
అంజలి: "ఏమైందో అడక్కు, త్వరగా ఇంటికి వెళ్లు. నేను కూడా బయలుదేరుతున్నాను."
 
ఆరుష్: "ఆంటీ, అసలు ఏమైందో చెప్పండి ప్లీజ్!" (అతని గొంతులో తీవ్రమైన భయం, వణుకు)
 
అంజలి: "ఆరుష్, మీ అమ్మ ఆవేశంలో ఏదైనా తొందరపాటు నిర్ణయం తీసుకునేలా ఉంది, త్వరగా వెళ్లు!"
 
ఆరుష్: "ఏంటి??" ?
 
ఆరుష్ ఫోన్‌ను అక్కడే పడేసి, బైక్ వైపు పరుగెత్తాడు. బైక్ స్టార్ట్ చేసి అత్యంత వేగంగా ఇంటి వైపు దూసుకెళ్లాడు. 

అంజలి ఇల్లు చాలా దూరంలో ఉండటం వల్లే ఆమె ఆరుష్‌కి ఫోన్ చేసింది.
 
ఆరుష్ స్నేహితుడు ఏమైందో తెలియక వెనుక పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చినా, ఆరుష్ దేన్నీ పట్టించుకోలేదు. అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.
 
బైక్‌ను గాలివేగంతో నడుపుతున్నాడు. అతని మనస్సులో ఒకే ఒక ప్రార్థన – "అమ్మా, నీకు ఏమీ కాకూడదు!" ఆరుష్ మనసులోనే అనుకుంటున్నాడు –
 
"అమ్మా... నువ్వు గాని నీ ప్రాణానికి ఏదైనా హాని చేసుకుంటే, నీతో పాటు నా కథను కూడా ఇక్కడితో ముగించేస్తాను!"
 
ఇక్కడ నాకు కోపం నరనరాల్లోకి పాకింది. ఇన్ని రోజులుగా అనుభవిస్తున్న నరకం, దాచుకున్న వేదన అంతా ఒకేసారి అగ్నిపర్వతంలా బద్దలైంది. 

ఇక సహించేది లేదు... ఈరోజే దీనికి ఒక ముగింపు పలకాలి!
 
ఆటోలో కూర్చుని ఉండగా నా చేతిలో ఉన్న ఫోన్‌ను చూసి ఆవేశం ఆపుకోలేకపోయాను. 



దాన్ని ఆటో సీటుకేసి గట్టిగా కొట్టి బయటకు విసిరేసాను. నా రౌద్ర రూపాన్ని చూసి ఆటో డ్రైవర్ భయంతో వణికిపోయాడు.
 
డ్రైవర్: "మే... మేడమ్... ఏమైనా సమస్య ఉందా అండీ?"
 
నేను అతని వైపు తీవ్రమైన కోపంతో చూసి, "నువ్వు మాట్లాడకుండా త్వరగా పోనివ్వు!" అని గద్దించాను ?.