[Sunnysunnysunny]

ఉదయాన్నే ఇల్లంతా ఏదో తెలియని హడావుడి ?‍♀️. ప్రతాప్, ఆరుష్ బయలుదేరబోతుండగా నేను వంటగది లోంచి బయటకు వచ్చి నిలబడ్డాను. నా మనసులో ఒక రకమైన ఆందోళన సుడిగుండం తిరుగుతోంది ?.


నేను: "వినండి! ఈరోజు మా ఫ్రెండ్స్ పార్టీ ఉంది, అందుకే నేను నేహా వాళ్ల ఇంటికి వెళ్తున్నాను. సాయంత్రం 4 గంటల కల్లా తిరిగి వచ్చేస్తాను." ?

ప్రతాప్: (చిరాగ్గా ముఖం తిప్పుకుంటూ ?) "ఈ స్నేహితులూ, పార్టీలూ అని ప్రతిసారీ వెళ్లడం అవసరమా జాన్వి?"

(నా మనసులో నేను ?: 'నీకు బయట వేరే లోకం ఉన్నప్పుడు... నేను నా స్నేహితులతో కాసేపు ప్రశాంతంగా గడపకూడదా? ఎంత పరాయిదానిలా మాట్లాడుతున్నావు నాన్నగారూ!')

ఆరుష్: "నాన్నా... పర్వాలేదు, అమ్మను వెళ్లనివ్వండి. ఎప్పుడో ఒకసారి కదా ఫ్రెండ్స్‌ని కలిసేది!" ?

ప్రతాప్: "హ్మ్మ్... ఇప్పుడు నువ్వే చెప్పుకో. సరే, నేను వెళ్తున్నాను..." ?‍♂️ (అని చెప్పి అతను తాళాలు తీసుకుని బ్యాంకుకు బయలుదేరాడు)
ప్రతాప్ వెళ్లగానే ఆరుష్ నా వైపు వచ్చి, నా కళ్లల్లోకి చూసి ఎంతో ఆప్యాయంగా అన్నాడు ❤️:

ఆరుష్: "అమ్మా! నువ్వు ఏ ఆలోచనా పెట్టుకోకుండా వెళ్లి ప్రశాంతంగా ఎంజాయ్ చేసి రా!" ✨

నేను: "హ్మ్మ్... ఆరుష్, నువ్వు కాలేజీ నుండి తిరిగి వచ్చేటప్పుడు నన్ను నేహా ఆంటీ వాళ్ల ఇంటి దగ్గర నుంచి పికప్ చేసుకుంటావా?" ?️

ఆరుష్: "సరే అమ్మా! మీ పార్టీ అయిపోగానే నాకు ఫోన్ చెయ్యి ?, నేను కాలేజీ నుండి బయలుదేరి వస్తాను."

నేను: "సరేరా నాన్న."

ఆరుష్ కాలేజీకి బయలుదేరాడు ?. నేను ఇంటి పనులన్నీ చకచకా ముగించుకుని, అద్దం ముందు నిలబడి తయారయ్యాను ?. చీర సరిచేసుకుంటుంటే అద్దంలో నా రూపం నాకే ఒక వింతగా అనిపించింది...

(నా మనసులో ?: 'ఈ కళ్ల కింద నల్లటి వలయాలు, ఈ చిరునవ్వు వెనుక ఉన్న బాధ... ప్రతాప్‌కి కనిపించవా?').

సరిగ్గా అప్పుడే బయట కారు హారన్ శబ్దం వినబడింది ?. నేను బయటకు వచ్చి, ఇంటికి తాళం వేసి సీమ కారులో కూర్చున్నాను.

సీమ: (కారు నడుపుతూ నన్ను చూసి ?) "వావ్ జాన్వి! నువ్వు రోజురోజుకీ మరింత యంగ్ గా, అందంగా తయారవుతున్నావు... ఏంటి సంగతి? మాకేం చెప్పడం లేదు?"



నేను: "ఏం లేదు సీమా... నువ్వు ఊరికే నన్ను ఆటపట్టిస్తున్నావు!" ?

సీమ: "నేను జోక్ చేయడం లేదు జాన్వి, నిజంగానే!"

నేను: "సరేగానీ, మన గ్రూప్ ఆడవాళ్లందరూ వస్తున్నారా?"

సీమ: "నేను అందరికీ చెప్పాను, అందరూ వస్తున్నారులే."

కాసేపు గోదావరి తీరపు రోడ్డుపై ముచ్చట్లు చెప్పుకుంటూ మేము నేహా ఇంటికి చేరుకున్నాము ?. అప్పటికే కొందరు వచ్చేశారు. మా గ్రూపులోని 8 మంది స్నేహితులూ చేరడంతో పాటలు ?, భోజనాలు ?️, కబుర్లతో పార్టీ సందడిగా మారింది ?.సందడి మధ్యలో రేష్మా అంది:

రేష్మా: "అన్నట్టు అమ్మాయిలూ, మీరందరూ ఒక విషయం గమనించారా?" ?

అందరూ: "ఏ విషయం రేష్మా?"

రేష్మా: "మన జాన్వి గురించి!"

రోషని: "అవును, ఏదో తేడాగా ఉంది!"

నేను: "ఏంటి... మీరందరూ నన్ను ఆటపట్టించడం మొదలుపెట్టారా?"



రేష్మా: "హేయ్ రోషనీ, ఏదో తేడా కాదు... చాలా మారిపోయింది! జాన్వి మేడమ్ రోజురోజుకీ చాలా యంగ్‌గా, ఎంతో అందంగా కనిపిస్తున్నారు... కదా?" ✨

అందరూ: "అవును, నిజమే! మన జాన్వి ఎప్పుడూ ముద్దుగానే ఉంటుంది."

నేను: (సిగ్గుపడుతూ ?) "మీరందరూ..."

అంజలి: "హేయ్ జాన్వి, నీకు కూడా సిగ్గు వస్తోందా ఏంటి?" ?

అందరూ నవ్వుల్లో మునిగిపోగా, నేను అంజలిని మెల్లగా పక్కకు పిలిచి నేహా వాళ్ల గార్డెన్ లోకి తీసుకెళ్లాను .

నేను: (కళ్లు చెమర్చుతూ ?) "నాకు చాలా ఆందోళనగా ఉందాంజు... నేనేం చేయాలి? నాకు ఏమీ అర్థం కావడం లేదు. ఇన్ని రోజులుగా నువ్వు చెప్తున్న మాటలను ఈ వెర్రిదాన్ని నమ్మలేకపోయాను..."

అంజలి: "ఇప్పుడు మేమేం చేయగలం చెప్పు జాన్వి? నువ్వు ప్రతాప్‌తో నేరుగా మాట్లాడావా?"

నేను: "లేదు అంజు... అతను నన్ను ప్రతీసారి పట్టించుకోకుండా తప్పించుకుంటున్నాడు ?. నాకు మాట్లాడే అవకాశమే ఇవ్వడం లేదు. కొడుకు ముందు ఈ గొడవలు చేయడం నాకు ఇష్టం లేదు."

అంజలి: "హ్మ్మ్... అది నిజమే."

నేను: "నాకో సహాయం చేస్తావా అంజు?"

అంజలి: "తప్పకుండా, చెప్పు జాన్వి!"

నేను: "ప్రతాప్‌తో బ్యాంకులో తిరిగే ఆ అమ్మాయి గురించి నాకు పూర్తి సమాచారం కావాలి." ?

అంజలి: "సరే, నేను కనుక్కుంటాను. అయినా ఆ అమ్మాయి గత 3-4 రోజులుగా బ్యాంకుకు రావడం లేదు. నేను నీ స్నేహితురాలినని ఆమెకు తెలుసు, అందుకే నాతో ఎక్కువగా మాట్లాడదు.

అయినా నేను ప్రయత్నిస్తానులే. అన్నట్టు జాన్వి, నేను బ్యాంకులో చేరి నెల రోజులే అయింది, ఉద్యోగం మానేద్దామని అనుకుంటున్నాను. పిల్లలు, ఇల్లు, ఉద్యోగం అన్నీ ఒకేసారి మేనేజ్ చేయడం కష్టంగా ఉంది."



నేను: "అవును అంజు, నేను కూడా ఆరుష్ కోసమే ఆనాడు ఉద్యోగం మానేశాను." ?

అక్కడున్న మహిళలందరూ: మీరిద్దరూ మాట్లాడుకుని ఉంటే ఒక ఫోటో తీసుకోండి.

నేను: అవును అవును, వస్తున్నాను... ఇంకా అంజు, దయచేసి ఈ విషయం ఎవరికీ చెప్పకు.

అంజలి: జాన్వి, నువ్వు ఎలాంటి విషయాల గురించి మాట్లాడుతున్నావు? మేము చాలా పాత స్నేహితులం, ఇలాంటి విషయాలు ఎవరికీ చెప్పము.

నేను: హ్మ్మ్, పదండి...

తర్వాత మేమంతా కలిసి కొన్ని ఫోటోలు తీసుకున్నాము. పార్టీ ముగిసింది. అప్పటికి 3:30 అయింది. అందరూ వారి వారి ఇళ్లకు బయలుదేరారు.

సీమ: పద జాన్వి, మనం కూడా బయలుదేరుదాం.

నేను:  సీమ, కాలేజీ నుండి వచ్చేటప్పుడు నన్ను పికప్ చేసుకోమని ఆరుష్‌కు చెప్పాను?

సీమ: ఉమ్మ్, సరే, అయితే కలుద్దాం. బాయ్.

నేను: బాయ్.

(నేను, నేహా కాసేపు మాట్లాడుకుంటూనే ఉన్నాము. ఆరుష్ కూడా వచ్చాడు, దాంతో నేను కూడా అక్కడి నుండి బయలుదేరాను.)

నేనూ, ఆరుష్ బైక్‌పై బయలుదేరాము. రాజమండ్రి చల్లని గాలి మా ముఖాలను తాకుతోంది ?.

ఆరుష్: "అమ్మా! పార్టీ ఎలా జరిగింది? నీకు నచ్చిందా?"

నేను: "అవునురా, చాలా నచ్చింది! అందరినీ కలవడం చాలా సంతోషంగా అనిపించింది." ?

మా బైక్ ఒక ట్రాఫిక్ సిగ్నల్ దగ్గర ఆగింది ?. పక్కనే ఒక కాలేజ్ బస్సు వచ్చి ఆగింది ?. అందులో కిటికీ పక్కన కూర్చున్న ఒక అమ్మాయి తన పక్కనున్న అమ్మాయితో అంది:



"హేయ్... చూడు, ఆ జంట ఎంత ముద్దుగా, క్యూట్‌గా ఉన్నారో!" ?

ఈ మాట నా చెవిన పడగానే నా గుండె ఒక్కసారిగా లయ తప్పింది ?. నేను ఆశ్చర్యంతో ఆరుష్ వైపు చూశాను. వాడి దృష్టంతా రోడ్డు మీదే ఉంది
సిగ్నల్ పడటంతో ఆరుష్ బైక్ ముందుకు తీశాడు, వాడు ఆ మాట వినలేదు. నేను మౌనంగా వాడి వెనుక కూర్చుండిపోయాను.

(నా మనసులో నేను ?: అయితే, నేను ప్రేమించిన వ్యక్తి... అతను నన్ను ప్రేమించాడు. మరి నాలో ఏ లోపం ఉండి అతను నాకు ఇలా చేశాడు? లేదా అది అసలు ప్రేమే కాదా? ఒక సంవత్సరం ప్రేమ, పెళ్లి, ఆ తర్వాత ఒక బిడ్డ... 

ఆ తర్వాత, నాకు అసలు ఏ జ్ఞాపకాలూ లేవు. నేనేం చేయాలి? అమ్మతో మాట్లాడాలా? అయ్యో వద్దు వద్దు... నేను ప్రతాప్‌తో మాట్లాడే వరకు ఎవరికీ చెప్పను. అయినా, ఇది నా కుటుంబం... ఓ దేవా, దయచేసి నాకు ఒక మార్గం చూపించు ?. నేనేం చేయాలి? నాకు ఏమీ అర్థం కాలేదు.)

"ప్రతి క్షణం, ప్రతి రోజు, ఇదంతా నా మనసులో ఉంది..."

అయినా కూడా, నేను ఎవరికీ తెలియనివ్వలేదు. అది ఏమైనప్పటికీ, అదంతా నా మనసులో, నా హృదయంలోనే ఉంది. ? వదిలేయ్...

నేను: "ఆరుష్! ఈ రోడ్డు మన ఇంటికి వెళ్లే దారి కాదే? మనం ఎక్కడికి వెళ్తున్నాంరా?" ?



ఆరుష్: "అవును అమ్మా, నాకు చిన్న పని ఉంది."

నేను: "పనా? ఎలాంటి పనిరా?"

ఆరుష్: "ఆగు అమ్మా, అక్కడికి వెళ్తే నీకే తెలుస్తుంది!" ?

సాయంత్రం వేళ ఆరుష్ నన్ను సముద్ర తీరానికి (బీచ్) తీసుకెళ్లాడు ?. బైక్ పార్క్ చేసి, నా చేయి పట్టుకుని బీచ్ వైపు నడిపించాడు.
చల్లని గాలి వీస్తోంది ?️, 

సముద్రపు అలల శబ్దం మనసుకు ఎంతో హాయినిస్తోంది ?. మేమిద్దరం చెప్పులు విప్పి ఇసుకలో నడుస్తూ, ఎవరూ లేని ఒక ప్రశాంతమైన చోట కూర్చున్నాము.



మేమిద్దరం పూర్తిగా నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాము. ఎవరూ ఏమీ మాట్లాడటం లేదు. నేను కేవలం ఈ అనుభూతిని పొందుతున్నాను. ఇప్పుడు నా మనసు కొంచెం ప్రశాంతమైంది.

సడన్‌గా ఆరుష్ నా చేతిని తన రెండు చేతుల్లోకి గట్టిగా తీసుకుని ?, నా కళ్లల్లోకి తదేకంగా చూస్తూ అడిగాడు:

ఆరుష్: "అమ్మా... నాకేమైనా చెప్పాలనుకుంటున్నావా?" ?

నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. ప్రతాప్ గురించి నిజం చెప్పేద్దామని ఒక క్షణం అనుకుని, కళ్లు మూసుకున్నాను. నా కంటి నుంచి ఒక కన్నీటి చుక్క జారింది .

నేను: "ఏమీ లేదు ఆరుష్..."

ఆరుష్: "అమ్మా..."

నేను: "బాబూ ప్లీజ్... ? నేను నీకు చెప్పాను కదా, సమయం వచ్చినప్పుడు చెప్తానని!"

ఆరుష్ మౌనంగా ఉండిపోయాడు ?. నా మనసులోని బాధను అర్థం చేసుకుని, వాతావరణాన్ని తేలిక చేయడానికి నవ్వుతూ అన్నాడు:



ఆరుష్: "అమ్మా, చిన్నప్పుడు నన్ను ఇక్కడికి తీసుకువచ్చేదానివి గుర్తుందా? నేను ఎంత అల్లరి చేసేవాడినో!" ?

నేను: (చిన్నగా నవ్వుతూ ?) "అవునురా! నువ్వు ఇక్కడికి వస్తే అసలు ఇంటికి వచ్చేవాడివి కావు. నిన్ను ఇంటికి తీసుకెళ్లడానికి నాకు ప్రాణం పోయేది! ? చాల్లే కానీ, ఆలస్యమవుతోంది, ఇంటికి వెళ్దాం పదా."

ఇంటికి వచ్చాక నేను నేను స్నానం చేసి, బట్టలు మార్చుకుని వంట పనుల్లో మునిగిపోయాను ?. రాత్రి 10 అయింది. ప్రతాప్‌కు ఫోన్ చేస్తే కట్ అయింది, సరిగ్గా అప్పుడే బయట డోర్ బెల్ మోగింది . ప్రతాప్ లోపలికి వచ్చాడు.

నేను: "ఇంత ఆలస్యమైంది?"

ప్రతాప్: "అవును, ఒక స్నేహితుడికి ఒంట్లో బాగులేకపోతే చూడటానికి వెళ్లాను." ?

మనుషులకు దూరమైపోయిన మౌనంతో ముగ్గురం కలిసి భోజనం చేస్తున్నాము.

నేను: "ఆరుష్, పరీక్షలు ఎప్పుడు మొదలవుతున్నాయిరా?" ?

ఆరుష్: "వచ్చే నెల నుంచే అమ్మా."

నేను: "సరే అయితే, పూర్తిగా చదువు మీద దృష్టి పెట్టు. ఇతర విషయాల గురించి ఆలోచించకు. ప్రతి వారం నేను నీకు టెస్ట్ పెడతాను!" ?

ఆరుష్: "అలాగే అమ్మా, నేను బాగా చదువుతున్నాను."

ప్రతాప్: "అవునురా, మంచి మార్కులు రావాలి."

ఆరుష్: "కంగారు పడకండి నాన్నా, మంచి మార్కులే వస్తాయి." ?

రాత్రి అలసట, మనసులోని ఒత్తిడి వల్ల నేను త్వరగా నిద్రపోయాను ?. ప్రతాప్ టీవీ చూడటానికి కూర్చున్నాడు, ఆరుష్ పడకగదిలోకి వెళ్ళాడు.

కలత నిద్రలో ఆ సిగ్నల్ దగ్గర అమ్మాయి అన్న మాటలే పదే పదే గుర్తొచ్చాయి. "ఆ జంట చాలా ముద్దుగా ఉన్నారు" అని అన్నది .

ఉదయం లేచేసరికి నా తల భారం అయిపోయింది, ఒళ్ళు వేడిగా కాగుతోంది ?. అయినా కష్టపడి లేచి టీ, టిఫిన్ తయారు చేశాను. ప్రతాప్, ఆరుష్ హాలులోకి వచ్చారు.

ఆరుష్: "అమ్మా, ఆలస్యమవుతోంది... టిఫిన్ త్వరగా తీసుకురా!"

నేను: "తెస్తున్నానురా బాబూ..." ? అందరూ టీ, బ్రేక్‌ఫాస్ట్ చేసేశారు.
ఆరుష్: అమ్మా, నేను వెళ్తున్నాను. బాయ్
.
ప్రతాప్: నేను కూడా వెళ్తున్నాను.

నేను: బాయ్ బేబీ.

(నా గొంతు విని, ఆరుష్ ఆగి నా దగ్గరికి వచ్చింది.)

ఆరుష్: అమ్మా... (నా కళ్లలోకి చూస్తూ)

నేను: హ్మ్మ్... (నా గొంతు బొంగురుపోవడం చూసి ఆరుష్ ఆగి, కంగారుగా నా దగ్గరకు వచ్చి నా నుదుటి మీద చేయి పెట్టాడు)

ఆరుష్: (కళ్లల్లో భయంతో ?) "అమ్మా! నీకు జ్వరం కాగుతోంది! ఎప్పటి నుంచి? మరి నాకు ఎందుకు చెప్పలేదు? జ్వరం ఉంటే ఇంత పొద్దున్నే ఎందుకు లేచావు అమ్మా?"

నేను: "ఏమీ లేదురా... లేచినప్పటి నుంచి తల బరువెక్కినట్లు అనిపిస్తోంది అంతే."

ప్రతాప్: (మధ్యలో కల్పించుకుని ?) "జాన్వి, నువ్వు డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్లు. నేను డాక్టర్‌కి ఫోన్ చేసి చెప్తానులే. సరే, నాకు ఆలస్యమవుతోంది, నేను వెళ్తున్నాను." (అని బాధ్యత తీరిపోయినట్లు ప్రతాప్ వెళ్ళిపోయాడు)

నేను: "ఆరుష్, నీకు కాలేజీకి టైమ్ అవ్వడం లేదా?"

ఆరుష్: "నేను ఈరోజు కాలేజీకి వెళ్లను అమ్మా! ముందు నిన్ను క్లినిక్‌కి తీసుకెళ్తాను."క్లినిక్ కి చేరుకున్నాక, మేము వెయిటింగ్ రూమ్ లో కూర్చున్నాము.

డాక్టర్ సుమన: హే జాన్వి, వచ్చావా. నువ్వు వస్తున్నావని ప్రతాప్ ఇప్పుడే ఫోన్ చేసాడు. లోపలికి రా... ఆరుష్, ఎలా ఉన్నావు?

ఆరుష్: నేను బాగానే ఉన్నాను ఆంటీ... దయచేసి అమ్మని చూడండి. ఆమెకు జ్వరం ఉంది, కొంచెం ఎక్కువగా ఉంది.

డాక్టర్ సుమన: హ్మ్మ్... మీరు ఇక్కడే ఉండండి. నేను మిమ్మల్ని పిలుస్తాను.



ఆరుష్ నా మాట వినకుండా నన్ను డాక్టర్ సుమన క్లినిక్‌కి తీసుకెళ్లాడు. డాక్టర్ నన్ను పరీక్షించి, ఆరుష్‌ను లోపలికి పిలిచారు.

ఆరుష్: "ఆంటీ, అమ్మకి ఏమైంది?" ?

డాక్టర్ సుమన: "ఏమీ లేదు ఆరుష్, తీవ్రమైన అలసట, ఒత్తిడి వల్ల నీరసించి జ్వరం వచ్చింది. కొన్ని మందులు రాస్తున్నాను ?. జాన్వి, నీకు విశ్రాంతి చాలా అవసరం. ఏదైనా తిను, మందులు వేసుకో, ప్రశాంతంగా ఉండు. సాయంత్రానికల్లా నీకు అంతా సర్దుకుంటుంది. చింతించకు.



తర్వాత ఆరుష్ ఆమె ఫీజు కట్టాడు, మేం ఇంటికి వచ్చేశాం. వస్తూనే మందులు కూడా కొన్నాడు.

ఇంటికి చేరాక ఆరుష్ నన్ను తన పడకగదిలోకి తీసుకెళ్లాడు.!" తన పడకగదిలోకి తీసుకెళ్లి మంచం మీద పడుకోబెట్టాడు .

ఆరుష్: "ఈరోజు సాయంత్రం వరకు నువ్వు ఈ గదిలోంచి బయటకు రాకూడదు, కేవలం విశ్రాంతి తీసుకో!"

నేను: "వెర్రివాడా! మరి వంట ఎవరు చేస్తారురా?"

ఆరుష్: "నేను బయట ఆర్డర్ చేస్తాను అమ్మా."

నేను: "వద్దు వద్దు, బయటి భోజనం వద్దరా... నేను మెల్లగా వండుతానులే."

ఆరుష్: (అలకగా ?) "అమ్మా, ప్లీజ్ నీకు ఒట్టు! నేను చెప్పింది విను!"

వాడు నా మీద దుప్పటి కప్పి, తను పక్కనే కూర్చుని చదువుకోవడం మొదలుపెట్టాడు. మధ్యాహ్నం భోజనం వచ్చాక నాకు తనే తినిపించి మందులు ఇచ్చాడు. మందుల మత్తులో నేను గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నాను .



సాయంత్రం నా కళ్ళు తెరిచేసరికి నా తల ఆరుష్ భుజంపై ఉంది, వాడు నా పక్కనే పడుకుని ఉన్నాడు . వాడి  ముఖం మీద పడుతున్న జుట్టును వేళ్లతో పక్కకు జరిపి.అతని జుట్టులో నా చేతిని ఆడిస్తూ, కాసేపు అతని వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాను.

తర్వాత, అతని బుగ్గ మీద ముద్దు పెట్టి, ఫ్రెషప్ అవ్వడానికి వెళ్ళాను.ఇప్పుడు నాకు చాలా హాయిగా అనిపించింది.?.

(నా మనసులో నేను ?: 'ఇది మందు వల్ల వచ్చిన నయం కాదు... నా కొడుకు ఆరుష్ చూపించిన స్వచ్ఛమైన ప్రేమ ఇచ్చిన ఉపశమనం!')

లేచి ఫ్రెషప్ అయి హాలులోకి వచ్చి మొబైల్ చూస్తుంటే కాలెండర్ నోటిఫికేషన్ కనిపిచింది ?...

వచ్చే వారమే నా ముద్దుల కొడుకు ఆరుష్ పుట్టినరోజు! ???

నా మనసంతా బాధలను మర్చిపోయి ఒక కొత్త ఉత్సాహంతో, సంతోషంతో నిండిపోయింది! ?✨


(గమనిక : త్వరగా కలయిక కోసమే కధ చదువుతుంటే ప్లీజ్ దయచేసి మరొక కధని ఎంచుకోండి. కధ యొక్క అసలైన వారు తన గతాన్ని పంచుకుంటున్నారు

కచ్చితంగా ఉంటుంది అని మాత్రం చెప్పారు అది ఎవరు ? అనేది కధ చదువుతూ ఉంటే తెలుస్తుంది అని చెప్పారు . అలాగే ఇది జరిగిన అనంతరం వారు ఎవరు తెలియని ప్రదేశంకి వెళ్లిపోయారు అని చెప్పారు.)