Misc. Erotica ❤️ తొలి ప్రేమ ❤️

[Sunnysunnysunny]

ఉదయాన్నే ప్రతాప్ బ్యాంక్ పని ఉందంటూ బయటకు వెళ్ళిపోయాడు. ఆరుష్ కూడా తన బ్యాగ్ సర్దుకుని కాలేజీకి బయలుదేరాడు. వాళ్ళిద్దరూ వెళ్లాక నా ఇంటి పనులు మొదలయ్యాయి.

 
వంట పూర్తి చేసి, గోదావరి గాలికి ఇంట్లోకి వచ్చిన దిబ్బను తుడిచి ఇల్లంతా శుభ్రం చేసేసరికి మధ్యాహ్నం ఒంటి గంట దాటింది.
 
ఇంతవరకు నేను చుక్క నీళ్లు కూడా నోట్లో వేసుకోలేదు. గోడ గడియారం వైపు చూశాను...
 
"ఇంకో రెండు గంటలేగా! ఆరుష్ కాలేజీ నుంచి రాగానే, ఇద్దరం ఒకే పళ్లెంలో కూర్చుని తింటే ఆ తృప్తే వేరు" అని మనసులో అనుకున్నాను.
 
అలసటగా ఉండటంతో కాసేపు టీవీ చూద్దామని దివాన్ మీద కూర్చున్నాను. చల్లటి పిల్లగాలి నన్ను పలకరిస్తుంటే, టీవీ శబ్దాల మధ్య నేను ఎప్పుడు కన్నుమూశానో నాకే తెలియలేదు.
 


ఇంటి బయట డోర్ బెల్ రెండు మూడు సార్లు వరుసగా మోగేసరికి సడన్‌గా మేల్కొన్నాను. గడియారంలో సమయం అప్పటికే మూడు దాటింది! త్వరత్వరగా లేచి, చీర కొంగు సరిచేసుకుంటూ వెళ్లి తలుపు తెరిచాను.
 
ఎదురుగా నా కొడుకు ఆరుష్ ముఖంలో చిరునవ్వుతో నిలబడి ఉన్నాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా..."
 
నేను: "అయ్యో.క్షమించు ఆరుష్! అలసటగా ఉండి కొంచెం కునుకు తీశాను, తలుపు తీయడం ఆలస్యమైంది."
 
ఆరుష్ నా భుజం మీద ఎంతో ఆప్యాయంగా చేయి వేసి, నన్ను లోపలికి తీసుకెళ్తూ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.
 
ఆరుష్: "పర్వాలేదులే అమ్మా! ఇంతకీ ఈరోజు మధ్యాహ్నం ఎలా పడుకున్నావు వింతగా?"
 
నేను: (నవ్వుతూ) "నువ్వు ఎలా పడుకున్నావు అని అడుగుతున్నావా? అంటే మీ అమ్మకి మధ్యాహ్నం నిద్ర పట్టకూడదా ఏంటి? మ్మ్..."
 
ఆరుష్: "హాహా... అది కాదు అమ్మా! నువ్వు మధ్యాహ్నం వేళ అస్సలు నిద్రపోవు కదా, అందుకే వింతగా అనిపించి అడిగాను."
 
నేను: "సరే కానీ, నువ్వు త్వరగా వెళ్లి స్నానం చేసి రా, ఇద్దరం కలిసి భోజనం చేద్దాం."
 
ఆరుష్: (కంగారుగా) "ఏంటి...! అమ్మా... నువ్వు ఇంకా తినలేదా? సమయం ఎంతైందో చూడు! నా కోసం ఇంకా ఆకలితో ఉన్నావా? త్వరగా రా ముందు నువ్వు తిను."
 
నేను: "ఓహ్... పెద్ద మనిషి వచ్చి చెప్తున్నాడు! ఇల్లు శుభ్రం చేసేసరికి సమయం అయిపోయిందిరా.
 
నువ్వు వచ్చాక నీతో కలిసి తింటే ఆ ఆకలి తీరే అమృతానికి ఒక అర్థం ఉంటుంది. అయినా నువ్వు ఇలా మాట్లాడుతూనే ఉంటే నా ఆకలి ఆగదురా బాబూ!"
 
ఆరుష్: (ఆప్యాయంగా నవ్వుతూ) "అవునా! మాట్లాడుతూనే ఉంటాను అమ్మా... నీ గొంతు వింటూ తింటే నా కడుపే కాదు, మనసు కూడా నిండిపోతుంది!"
 
మేమిద్దరం కలసి వంటగదిలో కూర్చుని, ఒకరికొకరం వడ్డించుకుంటూ తింటున్నాము. నా కొడుకు నా పక్కన ఉంటే ఈ లోకంలో నాకు ఏ బాధా గుర్తుండదు.
 
మేమిద్దరం తింటుండగా నా ఫోన్ మోగింది. చూస్తే నా ప్రాణస్నేహితురాలు సీమ.
 
నేను: "హలో సీమ!"
 
సీమ: "హేయ్ జాన్వి! ఇన్ని రోజుల తర్వాత ఈరోజు నన్ను ఎలా గుర్తుపట్టావు మహారాణి?"
 
నేను: "అబ్బో... సర్లే సీమ! నేనే నిన్ను మరచిపోయానా? సరే గానీ, ఎలా ఉన్నావు?"
 


 సీమ: "నేను చాలా బాగున్నాను. నువ్వే ఈ మధ్య ఫోన్ చేయడం లేదు... ఇంతకీ నువ్వు ఎలా ఉన్నావు?"
 
నేను: "నేను కూడా బాగున్నాను సీమా..." మేము మాట్లాడుకుంటుండగానే ఆరుష్ నా సంభాషణను మధ్యలోనే ఆపి...
 
ఆరుష్: "అమ్మా! సీమ ఆంటీనా మాట్లాడేది? ఆంటీ వస్తున్నారా మన ఇంటికి?"
 
నేను: "అవునురా."
 
ఆరుష్: "నా తరపున ఆంటీకి ఒక పెద్ద హలో చెప్పు అమ్మా!"
 
నేను: (ఫోన్లో) "సీమా, ఆరుష్ నిన్ను ఎలా ఉన్నావని అడుగుతున్నాడు. ప్రస్తుతం ఇంట్లో నేను, వాడు మాత్రమే ఉన్నాము."
 
సీమ: "అవునా! ఆరుష్ ఎలా ఉన్నాడు జాన్వి? వాడి చదువులు ఎలా సాగుతున్నాయి?"
 
నేను: "వాడు చాలా బాగున్నాడు సీమా. చదువు కూడా బాగానే సాగుతోంది, ఇది వాడికి డిగ్రీ చివరి సంవత్సరం కదా."
 
సీమ: "అవును జాన్వి... అన్నట్టు వచ్చే వారం మన ఫ్రెండ్స్ అందరి కిట్టీ పార్టీ ఉంది. అందరం
కలవబోతున్నాం, నువ్వు ఖచ్చితంగా రావాలి. వేదిక ఎక్కడో నేను తర్వాత ఫోన్ చేసి చెప్తాను."
 
నేను: "సరే సీమా! తప్పకుండా!"
 
సీమ: "హ్మ్... సరే ఉంటాను జాన్వి, బాయ్! నా తరపున ఆరుష్‌కి నా ప్రేమను, ఆశీస్సులను అందించు."
ఫోన్ పెట్టేసాక ఆరుష్ నా వైపు చూస్తూ...
 
ఆరుష్: "ఏం చెప్తోంది ఆంటీ?"
 
నేను సీమ చెప్పిన కబుర్లన్నీ ఆరుష్‌కి చెప్పాను. ఈ లోపు మా భోజనాలు కూడా పూర్తయ్యాయి. ఆరుష్ తన గదిలోకి వెళ్లి చదువుకోవడం మొదలుపెట్టాడు.
 
నేను హాలులోకి వచ్చి టీవీ ఆన్ చేసుకున్నాను. నా కొడుకు నవ్వుతూ నా కళ్లముందు తిరుగుతుంటే నా హృదయానికి ఎంతటి ప్రశాంతత లభిస్తుందో నా మాటల్లో చెప్పలేను.
 
రాత్రి అయింది. ప్రతాప్ ఇంకా ఇంటికి రాలేదు. ఒకసారి ఫోన్ చేసి అడుగుదామని నా ఫోన్ చేతిలోకి తీసుకున్నాను. నేను డయల్ చేయబోయే లోపే ప్రతాప్ కాల్ వచ్చింది.
 
ప్రతాప్: "హ్మ్మ్... చెప్పు."
 
నేను: "ఎప్పుడు వస్తున్నారు? అని ఆరుష్ అడుగుతున్నాడు."
 
ప్రతాప్: "కొద్దిసేపట్లో వస్తాను. నాకు ఇక్కడ కొంచెం పని ఉంది, అది పూర్తి చేసుకుని వస్తాను."
 
ఇది వినగానే నేను కాల్ కట్ చేశాను. 'కొద్దిసేపు' అంటే ప్రతాప్ మాటల్లో రెండు మూడు గంటలని నాకు తెలుసు. అందుకే ఆరుష్ గదికి వెళ్లి అతన్ని భోజనానికి పిలిచాను. మేమిద్దరం కలిసి రాత్రి భోజనం చేసి, పనులన్నీ పూర్తి చేసుకున్నాము.
 
పడకగదిలోకి వెళ్లాక నాకు ఎంతకీ నిద్ర పట్టలేదు. మెల్లగా లేచి నా అబ్బాయి గది తలుపు తెరిచి లోపలికి వెళ్లాను. ఆరుష్ టేబుల్ ల్యాంప్ వెలుగులో తీవ్రంగా చదువుకుంటూనే ఉన్నాడు.
 
నేను: "బేబీ..."
 
ఆరుష్: (వెనక్కి తిరిగి చూస్తూ) " అమ్మా... నువ్వు ఇంకా నిద్రపోలేదా?"
 
నేను: "నాకు నిద్ర రావడం లేదురా..."
 
ఆరుష్: "నాకు కూడా నిద్ర రావడం లేదు అమ్మా, అందుకే ఇంకా చదువుకుంటున్నాను."
 
నేను మెల్లగా వెళ్లి వాడి మంచం మీద కూర్చున్నాను. వాడి దిండును ఒడిలో పెట్టుకుని, నా మొబైల్ చూస్తూ కూర్చున్నాను. ఆరుష్ చదువుకుంటూనే నాతో ముచ్చట్లు చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు.
 


గది కిటికీ తెరిచి ఉంది. బయట రాజమండ్రి రాత్రి వాతావరణం ఎంతో ప్రశాంతంగా ఉంది.
 
గోదావరి వైపు నుంచి వస్తున్న చల్లని పిల్లగాలులు కిటికీ తెరలను తాకుతూ లోపలికి వస్తున్నాయి. చీకటి నిశ్శబ్దంలో నేనూ, ఆరుష్ మాత్రమే చాలా మెల్లగా, మధురంగా మాట్లాడుకుంటున్నాము.
 
మాట్లాడుతూ మాట్లాడుతూ ఆరుష్ ఒక క్షణం నా వైపు తిరిగి నన్ను తదేకంగా చూడటం మొదలుపెట్టాడు. కిటికీలోంచి వస్తున్న గాలులకు నా జుట్టు పదే పదే నా ముఖం మీద పడుతోంది. నేను నా వేళ్లతో ఆ జుట్టును సరిచేసుకుంటున్నాను. ఆరుష్ చూపులన్నీ నా మీదే ఉన్నాయి.
 
ఆరుష్: "అమ్మా…" (చాలా ప్రేమగా, మృదువైన గొంతుతో పిలిచి, నవ్వుతూ నా వైపు చూశాడు)
నేను నా కళ్లతోనే 'ఏంటిరా?' అన్నట్లు అడిగాను. వాడు తన తలను అడ్డంగా ఊపి, చిన్నగా నవ్వి, మళ్లీ పుస్తకాల వైపు తిరిగాడు.


 
మొబైల్ చూస్తూ నేను ఎప్పుడు నిద్రపోయానో నాకే తెలియలేదు. ఆరుష్ తన చదువు పూర్తయ్యాక, నా వైపు చూశాడు.
 
ఆరుష్: (తనలో తాను నవ్వుకుంటూ) "అమ్మ కూడా ఒక్కోసారి చిన్నపిల్లలాగే పడుకుండిపోతుంది

ఆరుష్ ఎంతో జాగ్రత్తగా నన్ను నిటారుగా పడుకోబెట్టి, నా మీద దుప్పటి కప్పి, నా పక్కనే పడుకున్నాడు.
 
కొద్దిసేపటికి ఇంటి బయట డోర్ బెల్ మోగింది. ఆ శబ్దానికి నేను లేవకూడదని, ఆరుష్ త్వరగా లేచి తలుపు తెరవడానికి వెళ్లాడు.
 
ఆరుష్: "నాన్న! ఎంతసేపటికైనా నిద్రపోరా మీరు?ఇంటికి రారా?"
 
ప్రతాప్: " కొంచెం పని వల్ల ఆలస్యమైంది. నువ్వు భోజనం చేశావా? మరి జాన్వి తిన్నదా?"
 
ఆరుష్: "అమ్మ నా గదిలోనే కూర్చుని నిద్రపోయింది నాన్నా."
 
ప్రతాప్: "సరే అయితే, నేను కూడా వెళ్లి పడుకుంటాను."
 
ఆరుష్: "గుడ్ నైట్ నాన్న."
 
ఆరుష్ తిరిగి తన గదిలోకి వచ్చి మంచం ఎక్కి నా పక్కన పడుకున్నాడు. రాత్రి మసక వెలుగులో మేమిద్దరం ఒకే దుప్పటి కింద ఉన్నాము.
 
వాడికి చాలా సేపటి వరకు నిద్రపట్టలేదు. మెల్లగా తిరిగి, నా వెనుక నుండి నన్ను ఆప్యాయంగా కౌగిలించుకున్నాడు.
 


కొంతసేపటికి నేను కూడా నిద్రలోనే వాడి వైపు తిరిగి, నా తలను వాడి భుజం మీద పెట్టి, వాడిని నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను. ఉదయం నేను కళ్ళు తెరిచేసరికి నా తల ఆరుష్ ఛాతీ మీద ఉంది.
 
నేను లేచి కూర్చున్నాను... 'ఎన్ని రోజుల తర్వాత నా మనసుకు ఇంత ప్రశాంతమైన నిద్ర దొరికింది!' అని నాలో నేను అనుకున్నాను.
 
ఆదివారం ఉదయం అయింది. నేను త్వరగా లేచి గుడికి సిద్ధమయ్యాను. అనుకున్నట్టుగానే నా కొడుకు ఇంకా లేవలేదు. నేను వాడి గదికి వెళ్లి లేపాను.
 
నేను: "ఓయ్ ముసలాయన! నిన్న రాత్రి గుడికి వస్తానని చెప్పావు... ఇంకా నిద్రపోతున్నావా?"
 
ఆరుష్: (కళ్ళు నలుపుకుంటూ) "గుడ్ మార్నింగ్ అమ్మా... అప్పుడే సిద్ధమయ్యావా?"
 
నేను: "సిద్ధమయ్యాను బాబూ! త్వరగా లే, మాట్లాడకుండా ముఖం కడుక్కో."
 
ఆరుష్: "అమ్మా... ఒక్క 10 నిమిషాలు ఇవ్వు, వచ్చేస్తాను!"
 
కొంతసేపటికి ఆరుష్ సిద్ధమై వచ్చాడు. ప్రతాప్ ఇంట్లోనే ఉన్నాడు కాబట్టి మేము కారు తీసుకుని గుడికి బయలుదేరాము. కారు ఆరుష్ డ్రైవ్ చేస్తున్నాడు, నేను వాడి పక్కన కూర్చున్నాను.
 
గోదావరి గాలిని ఆస్వాదిస్తూ మేము గుడికి చేరుకున్నాము. పంతులు గారు పూజ పూర్తి చేసుకుని నా దగ్గరకు వచ్చారు.
 


పంతులు గారు: "ఓహ్ జాన్వీ ! ఇతనేనా మీ అబ్బాయి ఆరుష్?"
 
నేను: "అవును పంతులు గారు."
 
ఆరుష్ ఎంతో సంస్కారంతో పంతులు గారు పాదాలకు నమస్కరించాడు.
 
పంతులు గారు: "దీర్ఘాయుష్మాన్ భవ బాబూ! నిన్ను ఇంతగా ప్రేమించే తల్లి దొరకడం నీ అదృష్టం!"
నేను ఎంతో గర్వంగా, ప్రేమగా నవ్వి, ఒక కవరు తీసి పంతులు గారుకి ఇచ్చాను.
 
పంతులు గారు: "చాలా సంతోషం తల్లి! ప్రతి నెలా ఈ సత్కార్యం చేయడం నువ్వు మర్చిపోవు."
 
ఆరుష్: (ఆశ్చర్యంగా) "అమ్మా! ఏంటిది?"
 
పంతులు గారు: "ఆరుష్! మీ అమ్మ ప్రతి నెలా నీ పేరు మీద ఈ గుడిలోని పేద వాళ్ళకి అన్నదానానికి విరాళం ఇస్తుంది."
 
ఇది విన్న ఆరుష్ నా వైపు ఎంతో భావోద్వేగంతో చూడటం మొదలుపెట్టాడు. తల ఊపుతూ కళ్లల్లో నీళ్లతో నా వైపు చూశాడు. మేము అక్కడి నుండి బయలుదేరి కారులో కూర్చున్నాము.
 
ఆరుష్: "అమ్మా... నువ్వు నన్ను ఎంతగానో ప్రేమిస్తున్నావు. నువ్వే ఈ ప్రపంచంలోనే బెస్ట్ మమ్మీవి! నీ కళ్లల్లో ఎప్పుడూ కన్నీరు రానివ్వను అమ్మా!"
 


నేను కేవలం అతని వైపు చూస్తూ నవ్వుతున్నాను
 
కారులోంచి దిగి, ఇంట్లోకి అడుగుపెడుతున్న క్షణంలో ఆరుష్ ఎంతో ఆప్యాయంగా అన్నాడు...
 
ఆరుష్: "అమ్మా... నిన్ను చాలా ప్రేమిస్తున్నాను!"
 
నేను: (వాడి మృదువైన బుగ్గలను నిమురుతూ) "నేను కూడా నిన్ను చాలా ప్రేమిస్తున్నానురా బాబూ! ♥️"
 
కొద్దిసేపటికే మేమిద్దరం ఇంట్లోకి చేరుకున్నాము. ఇల్లంతా ప్రశాంతంగా ఉంది.
 
నేను: "ఆరుష్... మీ నాన్న ఇంకా నిద్రపోతున్నట్టున్నాడురా. నువ్వు వెళ్లి హాలులో కూర్చో, నేను మనకి కాఫీ తీసుకొస్తాను."
 
ఆరుష్ సరేనంటూ వెళ్లి హాలులోని సోఫాలో టీవీ ఆన్ చేసుకుని కూర్చున్నాడు. నేను వంటగదిలోకి వెళ్లి ఎంతో ఇష్టంగా కాఫీ తయారు చేసి, రెండు కప్పుల్లో తీసుకువచ్చాను. కాఫీ కప్పు ఆరుష్‌కి అందిస్తూ మెల్లగా అడిగాను...
 
నేను: "ఆరుష్... రాత్రి భోజనానికి ఏం వండమంటావురా?"



ఆరుష్: (కాఫీ సిప్ చేస్తూ) "అమ్మా... నేను కూడా ఈరోజు నీతో పాటు ఉపవాసం ఉండాలా?"
 
నేను: "నువ్వా... వద్దులేరా బాబూ! నువ్వు ఆకలిని తట్టుకోలేవు. మీ ఇద్దరికీ నేను వంట చేస్తానులే, ఏం వండమంటావో చెప్పు?"
 
ఆరుష్: "నీకు ఏది నచ్చితే అది వండు అమ్మా!"
 
నేను: "హ్మ్మ్... సరే!"
 
ఇంతలో గది తలుపు తెరుచుకుని ప్రతాప్ బయటకు వచ్చాడు. మేమిద్దరం హాలులో కూర్చుని ఉండటం చూసి...
 
ప్రతాప్: "ఓహో... మీరిద్దరూ వచ్చేశారా! ఏంటి ఆరుష్, చాలా త్వరగా వచ్చేసారు గుడి నుంచి?"
 
ఆరుష్: "నాన్నా... ఒకసారి మీ వాచ్ చూడండి!"
 
ప్రతాప్: "అరే... ఎంత సమయం గడిచిపోయిందో నాకు తెలియనే లేదు! ఫ్రెషప్ అయి వస్తాను. ఏయ్ జాన్వి... నాకు ఒక కప్పు టీ పెట్టు."
 
నేను: (వంటగది వైపు వెళ్తూ) "సరే..."
 
కొద్దిసేపటికి ప్రతాప్ తయారై వచ్చి హాలులో కూర్చుని ఆరుష్‌తో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.
 
ప్రతాప్: "ఏయ్ జాన్వి... టీ తీసుకురా!"
 
నేను కాగుతున్న టీని కప్పులోకి వడకట్టి తీసుకువచ్చి అతనికి ఇచ్చాను. టీ కప్పు ఇస్తూ నా మనసులోని అనుమానపు చూపులతో అతని వైపు చూశాను... ?
 
నేను: "ఈరోజు మధ్యాహ్నం ఇక్కడే తింటున్నారా?"
 
ప్రతాప్: (టీ గుటకలేస్తూ) "కొంచెం పని తక్కువగా ఉంది... మధ్యాహ్నానికి బయటకు వెళ్తున్నాను.
 
ఆరుష్... నేను నీ బైక్ తీసుకువెళ్తున్నాను. నీకేమైనా బయట పని ఉంటే, తప్పనిసరి అయితే కారు తీసుకుని వెళ్ళు, సరేనా?"
 
ఆరుష్: "సరే నాన్నా!"
 
ప్రతాప్: "పద, నేను బయలుదేరతాను."
 
నేను: "ఏవండీ... వినండి, నువ్వు రాత్రి భోజన సమయానికైనా ఇంటికి వచ్చేస్తావు కదా?"
 
ప్రతాప్: "అమ్మ్మ్... నేనేమీ ఖచ్చితంగా చెప్పలేను! బాబూ... నువ్వు తినేసి పడుకో, సరే బాయ్!"
 
అతను బైక్ తాళాలు తీసుకుని బయటకు వెళ్ళిపోతుంటే... నేను నిస్సహాయంగా నా రెండు చేతుల మధ్య చీర కొంగును చుట్టుకుంటూ తిప్పుతూ ఉండిపోయాను ?...?
 
ప్రతాప్ వెళ్లాక నేను తిరిగి వంటగదిలోకి వెళ్లి వంట చేయడంలో మునిగిపోయాను. ఇంతలో ఆరుష్ మెల్లగా వంటగదిలోకి వచ్చి, వెనుక నుండి నన్ను ఆప్యాయంగా కౌగిలించుకుని అక్కడే నిలబడ్డాడు. వాడి స్పర్శ నా మనసులోని భారమంతా మాయం చేసింది.
 
ఆరుష్: "అమ్మా... నేను వెళ్లి కరణ్‌ని (తన స్నేహితుడు) కలిసి వస్తాను."
 
నేను: "ఎందుకురా?"
 
ఆరుష్: "నేను కొన్ని కాలేజీ నోట్స్ తీసుకోవాలి అమ్మా."
 
నేను: "ముందు భోజనం చేసి వెళ్లరాదుగా?"
 
ఆరుష్: "వద్దు అమ్మా, ఇప్పుడే వెళ్లి వచ్చేస్తాను. వచ్చి తింటానులే!"
 
నేను: "సరే... త్వరగా రా!"
 
ఆరుష్ నన్ను మరింత గట్టిగా కౌగిలించుకుని, నా బుగ్గ మీద ముద్దుపెట్టి బయటకు వెళ్ళిపోయాడు.వాడు వెళ్లాక నేను వంట పనులన్నీ త్వరగా ముగించుకున్నాను.
 


ఇల్లంతా సర్దేసి, ప్రశాంతంగా టీవీ ముందు కూర్చున్నాను. కానీ నా మనసులో ఏదో తెలియని అలజడి... కాసేపు తీవ్రంగా ఆలోచించాక, నా మొబైల్ తీసి ఒక నంబర్‌కు డయల్ చేసి కాల్ చేశాను.
 
ఫోన్ రింగ్ అయింది... అవతలి వైపు నుండి కాల్ ఎత్తారు.
 
నేను: "హలో..."
 
అవతలి వ్యక్తి: "హలో... నువ్వు జాన్వివా? ఎలా ఉన్నావు?"
 


నేను: "ఉమ్మ్... నేను బాగానే ఉన్నాను. కానీ... మీరు చెప్పినదంతా నిజమే అనిపిస్తోంది! నాకు చాలా టెన్షన్‌గా ఉంది... ఈ విషయం ఎవరికైనా తెలిస్తే ఏమవుతుందో అని భయంగా ఉంది!" ?
 
(అవతలి వ్యక్తి ఎవరు? నా మనసును ఇంతలా కలవరపెడుతున్న ఆ రహస్యమేమిటి? ఆ నిజం తెలిస్తే నా కుటుంబం, నా కొడుకు ఆరుష్ పరిస్థితి ఏమిటి?... తర్వాతి భాగంలో చూద్దాం!)
 
---------------------------- నెక్స్ట్ అప్డేట్ లో కలుద్దాం --------------------------------------
[మరికొంత సమాచారం పంపారు కానీ నాకు పూర్తిగా సమాచారం లేకపోవడం వాళ్ళ ఇంత వరకు రాసి పోస్ట్ చేస్తున్నాను]
 
లైక్స్ అండ్ కామెంట్స్ రూపంలో మీ అభిప్రాయాన్ని పంచుకోవచ్చు. మన అపరిచిత వ్యక్తి కోసం అయిన చేయండి..
 
థాంక్స్ .....నేను బాగనే రాస్తున్నాను అని అనుకుంటున్నా “జాన్వి గారు “...