Misc. Erotica ❤️ తొలి ప్రేమ ❤️

[Sunnysunnysunny]

నేను ఏ పేరొందిన ప్రొఫెషనల్ రచయిత్రినీ కాకపోవచ్చు, కానీ నా గుండెల్లో దాచుకున్న భావోద్వేగాల అలజడిని, జీవితం నాకు నేర్పిన అనుభవాలను మీతో పంచుకోవాలని ఇక్కడ రాస్తున్నాను.

 
చదవడానికి ఇది కొంత వింతగా లేదా భావోద్వేగాల సుడిగుండంలా అనిపించవచ్చు... కానీ నా మనసులోని ప్రతీ మాటను ఉన్నది ఉన్నట్లుగా మీ ముందు ఉంచడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను.
 


గోదావరి గలగలలు, చుట్టూ పచ్చని కొబ్బరి తోటల ప్రశాంతత నిండిన రాజమండ్రి పరిసర ప్రాంతాల్లో మా నివాసం. నా పేరు జాన్వి. ఒకప్పుడు బ్యాంకు ఉద్యోగినిగా పనిచేసేదాన్ని.
 
కానీ నా కొడుకు నా గర్భాన పడినప్పుడు, కుటుంబ బాధ్యతల కోసం ఆ ఉద్యోగానికి స్వస్తి చెప్పాల్సి వచ్చింది.
 
కళ్లకు కాటుక, నల్లని ఒత్తైన సుదీర్ఘమైన జుట్టు, సాంప్రదాయ దుస్తుల్లో ప్రశాంతంగా ఉండే గృహిణిగా నన్ను అందరూ గుర్తుపడతారు. నా ప్రపంచం, నా ఊపిరి అంతా నా కుటుంబమే.
 


మా చిన్న ఇంట్లో మొదట్లో ముగ్గురం ఉండేవాళ్లం:
 
ప్రతాప్ (నా భర్త): స్థానిక బ్యాంకులో మేనేజర్. బాధ్యతగల భర్తగా మొదట్లో ఎంతో ఆప్యాయంగా ఉండేవాడు, నన్ను ఎంతో ప్రేమించేవాడు. కానీ పెళ్లయిన ఐదేళ్ల తర్వాత అతని ప్రవర్తనలో మబ్బులు కమ్మడం మొదలయ్యాయి.
 
ఆరుష్ (నా కొడుకు): నా కంటిపాప, నా సర్వస్వం. పరిణతి చెందిన ఆలోచనలతో, తల్లి మనసును అర్థం చేసుకునే చతురత ఉన్న అందగాడు. ప్రస్తుతం డిగ్రీ చివరి సంవత్సరం చదువుతున్నాడు. వాడి ప్రాణం నాలోనే ఉంది.
 
? గుండెల్లో దాచుకున్న గాయం
 
మా అబ్బాయి చిన్నగా ఉన్నప్పుడే నా జీవితంలో ఒక పెద్ద తుఫాను వచ్చింది. ప్రతాప్ పనిచేసే బ్యాంకులోనే ఉన్న ఒక ఉద్యోగినితో అతనికి అక్రమ సంబంధం ఉందనే నిజం నా ముందు కొండంత నిజామై నిలబడింది.
 
ఆ క్షణం నా కాళ్ల కింద భూమి కుంగిపోయినట్లయింది. గది తలుపులు వేసుకుని ఎంతగా ఏడ్చానో ఆ గోదావరి తల్లికే తెలుసు.
 
అతనిలో ఏదో తేడా ఉందని కొద్దిగా అనుమానం ఉన్నప్పటికీ, అసలు విషయం తెలిశాక అంతా ముగిసిపోయినట్లనిపించింది.
 
ఆ రోజు నేను చాలా ఏడ్చాను. ప్రతాప్ కూడా ఇంటికి రాలేదు. ఒకటి రెండు సార్లు ఫోన్ చేసినా అతను ఎత్తలేదు. అప్పటికి సమయం మధ్యాహ్నం సుమారు మూడు కావస్తోంది.
 
రాజమండ్రి ఎండ తీవ్రత తగ్గి, చల్లని గోదావరి గాలి పలకరించే సమయం. ఆరుష్ కాలేజీ నుండి ఇంటికి వచ్చే వేళయింది. అందుకే నేను లేచి ముఖం కడుక్కుని ఫ్రెషప్ అయి బయటకు వచ్చాను.
 
నా కొడుకు ముందు బలహీనంగా, ఏడుస్తున్నట్లు కనిపించడం నాకు ఇష్టం లేదు. పైగా, నేను దేని గురించో ఏడుస్తున్నానని వానికి ఇంకేమని చెప్పగలను?
 
బెల్ మోగింది. అప్పుడు నేను వంటగదిలో ఉన్నాను. వెళ్లి తలుపు తీసి చూస్తే ఆరుష్ నిలబడి ఉన్నాడు.
 


ఆరుష్: "అమ్మా, నాకు చాలా ఆకలిగా ఉంది, త్వరగా భోజనం పెట్టు!"
 
నేను: "సరే బేబీ, వెళ్లి నీ బ్యాగ్ అక్కడ పెట్టు. అలాగే, ఫ్రెషప్ అయ్యాక రా. అప్పటిలోగా నేను భోజనం సిద్ధం చేస్తాను."
 
అతను తన గదిలోకి వెళ్లాడు. నేను వంటగదిలో కూర్చున్నాను. అతనికి భోజనం వడ్డిస్తూ... 'ఇప్పుడు ఏం జరుగుతుంది? ఎలా జరుగుతుంది? నేనేం చేయాలి?' అని తీవ్రంగా ఆలోచిస్తున్నాను. నా మదిలో ఎన్నో ప్రశ్నలు మెదిలాయి.
 
ఆరుష్ స్నానం చేసి వచ్చినప్పుడు, అతను నా వైపే చూస్తున్నాడు. అతను నన్ను రెండు మూడు సార్లు పిలిచాడు, కానీ నేను పట్టించుకోలేదు. తర్వాత అతను నా తల పట్టుకుని ఊపినప్పుడు, నాకు తేరుకుంది.
 
నేను: "హా.. హా.. ఆరుష్ నువ్వేదో అంటున్నావు?"
 
ఆరుష్: "అమ్మా! నువ్వేం ఆలోచిస్తున్నావు? అసలు ఎక్కడ ఉన్నావు?"
 
నేను: "ఏమీ లేదురా! నీ రోజు ఎలా గడిచిందో చెప్పు."
 
ఆరుష్: "బాగానే గడిచింది."
 
నేను: "క్షమించు బేబీ, ఉదయం నీకు టిఫిన్ కూడా సరిగ్గా ఇవ్వలేకపోయాను."
 
(నేను నా కొడుకుని ప్రేమగా 'బేబీ' అని పిలుస్తాను. వాళ్ళు చాలా ముద్దుగా ఉంటారు, నేనేం చేయగలను... నా ప్రాణం వాడిలోనే ఉంది.
 
అతను నా గర్భంలో ఉన్నప్పటి నుండి, అతనితో నాకు ఒక ప్రత్యేకమైన అనుభూతి ఉంది. ఈ ప్రపంచంలో నా కొడుకు తప్ప విలువైనది ఏదీ లేదనిపిస్తుంది. అతనే నా గుండెచప్పుడు.)
 
ఆరుష్: "పర్వాలేదు అమ్మా, కానీ...?"
 
నేను: "కానీ? ఏమైంది రా?"
 
ఆరుష్: "అమ్మా, ఏమైనా జరిగిందా?"
 
ఇది వినగానే నాకు చాలా భయమేసింది. ఏం చెప్పాలో తెలియలేదు, నాకేమీ అర్థం కాలేదు. అతనికి ఏమీ తెలిసింది... లేదు లేదు అతనికి ఎలా తెలుస్తుంది అనుకున్నాను. నా గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది.
 
ఆరుష్: "అమ్మా... అమ్మా..."
 
నేను: (తేరుకుంటూ) "హ్హ ఆరుష్, చెప్పు." "ఏమీ లేదు ఆరుష్, నాకు కొంచెం తలనొప్పి అంతే, ఇంకేమీ లేదు." (అతనికి అనుమానం రాకూడదని చిన్నగా నవ్వుతూ చెప్పాను)
 
ఆరుష్: "ఎప్పుడు? ఎందుకు చెప్పలేదు? మందులు  వేసుకున్నావా?"
 
నేను: "లేదు, ఇంకా వేసుకోలేదు."
 
ఆరుష్: "ఏంటి, నువ్వు ఇంకా మందులు  వేసుకోలేదా! అయితే భోజనం కూడా చేసి ఉండవు కదా?"
 
నేను: "హ్మ్మ్..."
 
ఇప్పుడు ఏం చెప్పాలి, నేను ఏమీ చెప్పకముందే అతనికి అంతా అర్థమయ్యేలా ఉంది. అతను నా వైపే చూస్తూ ఏదో ఆలోచిస్తున్నాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా ముందు భోజనం చేద్దాం, నేను తర్వాత మాట్లాడతాను. నువ్వు ఇప్పుడే నాతో పాటు కూర్చుని భోజనం చెయ్యి!"


 
నేను అతన్ని ఒప్పించలేకపోయాను. ఒకవేళ ఒప్పించినా, అతనికి కోపం వచ్చి భోజనం చేసేవాడు కాదు. మేమిద్దరం కలిసి భోజనం చేశాం.
 
తర్వాత అతను లేచి హాలులోకి వెళ్లి టీవీ చూడటానికి కూర్చున్నాడు. నేను కూడా వంటగదిలో పనులన్నీ పూర్తి చేసి హాలులోకి వెళ్లి అతని పక్కన కూర్చున్నాను.
 
నేను అతని పక్కన కూర్చోగానే, అతను లేచి గదిలోకి వెళ్లి, మళ్లీ వంటగదిలోకి వెళ్లి నీళ్లు తీసుకువచ్చి నా దగ్గరకు వచ్చి టాబ్లెట్ ఇచ్చాడు. ఏమీ మాట్లాడకుండా, కేవలం కళ్లతోనే "తీసుకో, మింగు" అని చెప్పాడు.
 
నేను తీసుకుని, గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాను. ‘దీనితో తో ఏం జరుగుతుందిలే బేబీ... ఇప్పుడు నా మనసులో ఉన్న ఈ టెన్షన్‌కి మందు లేదు' అని నాలో నేను అనుకోవడం మొదలుపెట్టాను.
 
అతను నా దగ్గరకు వచ్చి, తన తలను నా ఒడిలో పెట్టుకుని పడుకున్నాడు. నేను నా వేళ్లతో అతని జుట్టును సరిచేస్తుండగా... నా కళ్లు టీవీ మీదే ఉన్నాయి, కానీ నా ఆలోచనలు ఎక్కడికో వెళ్లిపోయాయి.
 
నా కొడుకు కళ్లు నా ముఖం మీదే ఉన్నాయి. అప్పుడే వాడు నా చేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని నాతో అన్నాడు:
 
ఆరుష్: "అమ్మా... నాకేమైనా చెప్పాలనుకుంటున్నావా?"
 
నేను కాసేపు వాడి కళ్లలోకి చూస్తూ తల కదపకుండా ఉండిపోయాను. "నిజంగానా......?" అప్పుడు నేను కొంచెం వంగి వాడి నుదుటిపై ముద్దు పెట్టి అన్నాను:
 
నేను: "బేబీ, ఇప్పుడు నేనేం చెప్పాలి? నాకేమీ అర్థం కావడం లేదు. నన్ను నమ్ము, సమయం వచ్చినప్పుడు నీకు అన్నీ చెబుతాను. దయచేసి దీని గురించి నన్ను ఇంకేమీ అడగకు."
 
(నేను ఒట్టు వేసి చెప్తున్నాను, నా కొడుకు నన్ను బాగా అర్థం చేసుకున్నాడు, అందుకే ప్రతిసారీ నా మాట వింటాడు.)
 
ఆరుష్: "పర్వాలేదు అమ్మా, నీకు ఏది సరైనదనిపిస్తే అది చేయి. నాకు నీ మీద పూర్తి నమ్మకం ఉంది. కానీ అమ్మా... నిన్ను ఇంత బాధలో చూడలేను."
 
నేను: " నాకు అంతా తెలుసు. నువ్వు నన్ను బాధలో చూడలేవు, అలాగే ఇంత ఒత్తిడిలో కూడా చూడలేవు."
అన్నట్టు, మా అబ్బాయి నన్నే తన ప్రపంచంగా భావిస్తాడు.
 
ఇప్పటి వరకు వాడు నేను లేకుండా ఒక్క రోజు కూడా ఉండలేదు. నేను చెప్పే ప్రతీ మాట వింటాడు, నా విలువలన్నీ నేర్చుకున్నాడు.
 
ఆ తర్వాత వాడు నా ఒడిలోనే నిద్రపోయాడు, నేను టీవీ చూడటం మొదలుపెట్టాను. నేను సమయం మరిచిపోయి, నా కొడుకుని మెల్లగా పక్కకు జరిపి, స్నానం చేయడానికి వెళ్లాను.

స్నానం చేసి వచ్చాక మళ్లీ ప్రతాప్‌కి ఫోన్ చేద్దామని అనుకున్నాను, కానీ ఆయన ఫోన్ ఎత్తలేదు. కొంతసేపటికి అతని నుండి నాకు ఒక సందేశం వచ్చింది. నేను వెంటనే ఫోన్ చూశాను.
 


ప్రతాప్ (మెసేజ్): "డిస్టర్బ్ చేయకు! ?"
 
నాకు  ఏం చెప్పాలో తెలియక నాకు చాలా కోపం వచ్చింది. ఫోన్ పగలగొట్టేయాలనిపించింది. తర్వాత నన్ను నేను నియంత్రించుకుని టీ పెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాను.
 
కొంతసేపటికి ఆరుష్ కూడా లేచి నా దగ్గరికి వచ్చి వెనుక నుండి నన్ను ఆప్యాయంగా కౌగిలించుకున్నాడు. అతను నా దగ్గర ఉన్నప్పుడల్లా నాకు కొంచెం ప్రశాంతంగా అనిపిస్తుంది. కొంతసేపు అతను అలాగే నిలబడి మాట్లాడుతూ ఉన్నాడు.


 
ఆరుష్: "అమ్మా, ఇప్పుడు ఎలా ఉన్నావు? తలనొప్పి తగ్గిందా?"
 
నేను: "హా... ఇప్పుడు నేను బాగున్నాను. అయినా నీ ప్రేమ వల్లే నా బాధంతా పోయింది."
 
నేను అతన్ని నా వైపు తిప్పి, బుగ్గ మీద ముద్దుపెట్టి, వెళ్లి స్నానం చేసిరామని, నేను టీ తీసుకువస్తానని చెప్పాను. మేము ప్రతి చిన్న విషయం గురించి మాట్లాడుకుంటూ ఆ రోజంతా గడిపేశాము.
 
రాత్రి భోజనం కూడా సిద్ధం చేశాను. సమయం దాదాపు 11 గంటలు కావస్తుండగా, ఆరుష్ నా గదిలోకి వచ్చాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నాన్న ఇంకా రాలేదా?"
 
నేను: "లేదురా, నువ్వు వెళ్లి పడుకో, ఆయన వస్తారులే."
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నాకు చాలా భయంగా ఉంది. నాన్న ఈ రోజు కూడా ఇంటికి రారేమో అనిపిస్తోంది. ఆయనకు మన గురించి అస్సలు పట్టింపు లేదు . అమ్మా, ఇది ఇంకెన్ని రోజులు ఇలాగే కొనసాగుతుంది? నువ్వేం చెప్పవా ఆయనతో?"
 
నేను తల దించుకుని కూర్చుండిపోయాను. వాళ్ల నాన్న బయట ఏం చేస్తున్నాడో నేను అతనికి చెప్పలేకపోయానె.
 
నేను: "బేబీ, నువ్వు వెళ్లి పడుకో."
 
ఆరుష్: "అమ్మా..." (అతను ఏదో చెప్పబోయాడు, నేను మధ్యలోనే ఆపాను)
 
నేను: "ప్లీజ్ రా... ?"
 
అతను ఏమీ చెప్పకుండా అక్కడి నుండి వెళ్లిపోయాడు. అతను చాలా కోపంగా ఉన్నాడని నాకు తెలుసు. అతను నా బాధను చూడలేకపోతున్నాడు.
 
'ఓ దేవుడా, ఈ విషయం నా కొడుకుకి తెలిస్తే ఏమవుతుంది? అతను ఏమనుకుంటాడు? నేను ఏం చేయాలి?' ఇవన్నీ ఆలోచిస్తూ, ఏడుస్తూ నేను ఎప్పుడు నిద్రపోయానో నాకే తెలియలేదు.
 
ఉదయం కళ్లు తెరిచేసరికి ఏడు గంటలు అయింది. నేను త్వరగా సిద్ధమై మా అబ్బాయి గదికి వెళ్లాను. వాడు ఇంకా నిద్రపోతూనే ఉన్నాడు.
 
నేను వెళ్లి వాడి పక్కన కూర్చున్నాను. వాడి జుట్టును నిమిరాను. వాడి నుదుటిపై గాఢంగా ముద్దు పెట్టి నిద్రలేపాను.
 
నేను: "గుడ్ మార్నింగ్ బేబీ."
 
ఆరుష్: "గుడ్ మార్నింగ్ అమ్మ."
 
నేను: "లే, త్వరగా లేచి సిద్ధమవ్వు. నీకు కాలేజీకి టైమ్ అవుతోంది. నువ్వు సిద్ధమవ్వు, నేను నీ కోసం టిఫిన్ తయారు చేస్తాను."
 
కొద్దిసేపటి తర్వాత, వాడు సిద్ధమై కాలేజీకి బయలుదేరాడు. నేను నా ఇంటి పనుల్లో నిమగ్నమయ్యాను.
 
ఇలా ఐదేళ్లు గడిచిపోయాయి. మా ఆయన అలవాట్లు ప్రతిరోజూ ఇలాగే కొనసాగుతూనే ఉన్నాయి — కొన్నిసార్లు ఇంటికి రావడం, కొన్నిసార్లు రాకపోవడం, ఫోన్ చేయకపోవడం.
 
నాతో సరిగ్గా మాట్లాడకుండా, నన్ను పట్టించుకోకుండా ఉండేవాడు. ఈ ఐదేళ్లలో అతను తన కొడుకుతో కూడా సరిగ్గా మాట్లాడలేదు. నేను అతని చదువుల గురించి అడిగినా పట్టించుకునేవాడు కాదు.
 
మా మధ్య ఏ బంధమూ లేనట్లుగా నాతో ఉండేవాడు. ఎక్కడికీ బయటకు తీసుకువెళ్లేవాడు కాదు, నన్ను ఏ శుభకార్యానికి తీసుకువెళ్లేవాడు కాదు.
 
ఇంకా చెప్పాలంటే... ఈ ఐదేళ్లలో మా మధ్య ఎటువంటి శారీరక అనుబంధం, శృంగారం లేవు. అతను అన్నీ మర్చిపోయాడు.
 
ఇప్పుడు అతని ప్రవర్తనతో నాకు కూడా చాలా విసుగు వచ్చింది. అన్నీ ఆలోచించి, ఇకపై నేను కూడా అతన్ని పట్టించుకోకూడదని ప్రతిజ్ఞ చేశాను.
 
అతను నన్ను గౌరవించనప్పుడు నేను ఎందుకు గౌరవించాలి? "ఏమైపోయినా నాకు అనవసరం" అనుకున్నాను.
 
అప్పుడు నేను ఒక దృఢమైన నిర్ణయం తీసుకున్నాను — ఇప్పటి నుండి నేను నా కొడుకు ఆరుష్ కోసం మాత్రమే జీవిస్తానని, నా చనిపోయే వరకు ప్రతాప్‌ను క్షమించనని నిర్ణయించుకున్నాను.
 
✨ మూడో భాగం: ఒక కొత్త ఆరంభం
 
రెండు రోజుల తర్వాత ప్రతాప్ ఇంటికి వచ్చాడు. నేను అతనితో మాట్లాడటానికి ప్రయత్నించినప్పుడు, ప్రతాప్ అస్సలు మాట్లాడలేదు. అతను ప్రతిసారీ నన్ను పట్టించుకోనట్లు నటిస్తూ పక్కకు వెళ్లిపోయేవాడు.
 
అది రాత్రి సమయం. నేను, ఆరుష్ హాలులో కూర్చుని టీవీ చూస్తున్నాము. ఆరుష్ నన్ను మెల్లగా అడిగాడు:
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నువ్వు నాన్నతో మాట్లాడావా?"
 
నేను: "లేదురా..." (నేను తల అడ్డంగా ఊపాను)
 
ఆరుష్: "అమ్మా నాకు ఆకలిగా ఉంది, పద భోజనం చేద్దాం."
 
నేను: "ఆగు, నేను ఆయన్ని పిలుస్తాను." మేడపైన ప్రతాప్ ఫోన్‌లో చాటింగ్ చేస్తూ కనిపించాడు.
 
నేను: "విను..."
 
ప్రతాప్: (ఫోన్ చూస్తూనే) "హ్మ్... చెప్పు."
 
నేను: "ఆరుష్‌కు ఆకలిగా ఉంది, నువ్వు కిందకి వస్తున్నావా?"
 
ప్రతాప్: "హ్మ్... నువ్వు కూర్చో, నేను వస్తాను."
 
నేను అక్కడి నుండి కిందకి వచ్చాను. గొణుగుతూ ఆరుష్‌తో అన్నాను — "ఆరుష్ రా, కూర్చో."
మేము భోజనం చేస్తున్నాము. కొద్దిసేపటి తర్వాత ప్రతాప్ కూడా వచ్చి మాతో కలిశాడు.
 
భోజనం చేస్తున్నంత సేపు అక్కడ ఒక వింతైన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. ఆరుష్ నా వైపు చూస్తున్నాడు, నేను ఆరుష్ ప్లేట్ వైపే చూస్తున్నాను. అప్పుడు ఆరుష్ నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదిస్తూ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.
 
ఆరుష్: "నాన్న, మీరు రెండు రోజులుగా చాలా బిజీగా ఉన్నారు."
 
ప్రతాప్: " అయ్యో ఆరుష్ , పని మీద బయటకు వెళ్లాను. ఇప్పుడు నాకు ఎంత పని ఒత్తిడి ఉంటుందో నీకు తెలుసు కదా."
 
(ఇది విని నాకు మనసులో చాలా కోపం వచ్చింది... నువ్వు ఎలాంటి పని ఒత్తిడిలో ఉన్నావో నాకు తెలియదా ఏంటి! ?)
 
నేను: "బేబీ, నేను నీకు ఇంకేమైనా వడ్డించనా?"
 
ఆరుష్: "వద్దులే అమ్మా... అన్నట్టు నాన్న, మీ పని ఎలా సాగుతోంది? ఈ సంవత్సరం మనం ఎక్కడికైనా ట్రిప్ కి వెళ్తున్నాం కదా?"
 
ప్రతాప్: "ఉమ్మ్... చూద్దాం, నేను నా వంతు ప్రయత్నం చేస్తాను. నువ్వు చింతించకు."
 
ఆరుష్: "సరే నాన్న."
 
భోజనాలు పూర్తయ్యాయి. నేను ప్లేట్లు తీసుకుని వంటగదిలోకి వెళ్లాను. ప్రతాప్ హాలులోకి వెళ్లిపోగా, ఆరుష్ తన గదిలోకి వెళ్లాడు.
 
నేను వంటగదిలో గిన్నెలు సర్దుతూ నాలో నేనే మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టాను — "ఒత్తిడి ఉందంట ఒత్తిడి! నా ముందర నాటకాలు ఆడటానికి సమయం ఉంది కానీ కుటుంబంతో ఉండటానికి సమయం లేదు... ఉండు, నీ సంగతి తర్వాత చూస్తాను."
 
ఇంతలో ఆరుష్ వచ్చి వంటగది తలుపు దగ్గర నిలబడ్డాడు.
 


ఆరుష్: "అమ్మా, నేను నీకు కొంచెం సహాయం చేయనా?"
 
నేను: "లేదు బేబీ, పనంతా అయిపోయింది."
 
తర్వాత నేనూ, ఆరుష్ కలిసి హాలులో కూర్చుని టీవీ చూడటం మొదలుపెట్టాము. కొంతసేపటికి ప్రతాప్ వచ్చి తన గదిలోకి వెళ్లి పడుకున్నాడు. ఆరుష్ తన గదిలోకి వెళ్లిపోయాడు. నేను కూడా మా గదిలోకి వెళ్లాను.
 
నేను లోపలికి వెళ్లగానే ప్రతాప్ మంచం మీద అవతలికి తిరిగి పడుకుని ఉన్నాడు. అతనితో కాసేపు మాట్లాడదామని అనుకున్నాను...
 
నేను: "విను..."
 
ప్రతాప్: "నాకు చాలా నిద్ర వస్తోంది, ఉదయాన్నే త్వరగా బయలుదేరాలి. గుడ్ నైట్!"
 
నేను: "హ్మ్మ్మ్... ?"
 
నేను కూడా అతని పక్కన పడుకుని, అవతలి వైపు చూసి నవ్వుకుంటూ నాలో నేను అనుకున్నాను — "నా జీవితం ఇకపై ఇలాగే ఉంటుందా?"
 
అప్పుడు అకస్మాత్తుగా నాకు ఆరుష్ ముఖం గుర్తొచ్చింది. ఆలోచించకుండా, సమయం చూడకుండా నేను లేచి ఆరుష్ గదిలోకి వెళ్లాను.
 
గోదావరి నుంచి వస్తున్న చల్లని పిల్లగాలి కిటికీ గుండా వస్తూ వాడి జుట్టును నిమురుతోంది. ఆరుష్ గాఢ నిద్రలో ఉన్నాడు. అతన్ని చూడగానే నా ముఖం మీద దానంతట అదే ఒక తీయని చిరునవ్వు విరిసింది ☺️.
 


'నా కొడుకు ఎంత ముద్దుగా ఉన్నాడు... దేవుడు నాకిచ్చిన అత్యంత అమూల్యమైన బహుమతి వీడే!' అనిపించింది.
 
తర్వాత నేను మెల్లగా అతని దగ్గరికి వెళ్లి, అతని జుట్టు నిమిరి, నుదుటిపై అమితమైన వాత్సల్యంతో గాఢంగా ముద్దుపెట్టుకున్నాను. అతని దుప్పటి సరిచేసి, మనసులో ఒక రకమైన ప్రశాంతతతో తిరిగి నా గదిలోకి వచ్చి పడుకున్నాను.
 
ఇది నా జీవితానికి సంబంధించి జరుగుతోంది, ఇప్పుడు నేను ఇలా నేరుగా శృంగారాన్ని కొనసాగించలేను. కానీ శృంగారం ఉంటుంది, దాని కోసం ఇద్దరు ప్రేమికులు ఎలా కలిశారో మరియు అంతా ఎలా మారిపోయిందో అర్థం చేసుకోవడం ముఖ్యం

ప్రస్తుతానికి, నా గతం కథ మాత్రమే ఉంటుంది

మీ అందరికీ ఇది నచ్చుతుందని, మరియు మీ అందరికీ ముఖ్యంగా కధ యొక్క నిజమైన వారికి నచ్చేలా ఉంటుందని నేను ఆశిస్తున్నాను.

అలాగే తన గతం పంచుకున్న రీడర్ కోసం కచ్చితంగా లైక్ మరియు మీ అభిప్రాయం తెలియచేయండి. 

ఎందుకంటే ఇది ఆమె వ్యక్తిగత కధ సరైన స్పందన లేకపోతే మిగిలిన ఏ విషయం కూడా నాకు చెప్పకపోవచ్చు. 

అది తెలియకపోతే కధ మధ్యలోనే ఆగిపోతుంది. నేను రాస్తున్న నా సొంత కధలకు నేను ఏ రోజు ఇలాంటివి కోరుకోలేదు. 

ఇది నా కోసం కాదు. ధైర్యంగా ముందుకు వచ్చి నమ్మి తన గతాన్ని పంచుకుంటున్న వారికోసం మాత్రమే ....