[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 22

அந்த பெட்ரூம்ல, படுக்கையில மல்லாக்கப் படுத்துக்கிட்டு தன் ரெண்டு வெண்மையான கால்களையும் எவ்ளோ முடியுமோ அவ்ளோ அகலமா விரிச்சு வச்சுட்டு, ஒரு விபச்சாரி மாதிரி காத்துக்கிட்டு இருந்தா தேவயானி.
​அவளோட அந்த விரிஞ்ச தொடைகளுக்கு நடுவுல, ஏற்கனவே அவனோட இடியை வாங்கி செக்கச்செவேல்னு வீங்கிப் போய், காம நீர் கொட்டி வழியுற அவளோட சூடான புண்டை மொத்தமா சுமனோட பார்வைக்கு விருந்தா காத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

​சுமன் அவளுக்கு நடுவுல முழங்கால் போட்டுக்கிட்டு, வெளிய உருவி அடக்கி வச்சிருந்த தன் இரும்புப் பாளம் மாதிரி விறைச்ச பூலை கையில பிடிச்சுக்கிட்டு ஒரு வெறி பிடிச்ச மிருகம் மாதிரி அவளைப் பாத்தான்.

​அந்த ஆறு அங்குலத் தடிமனான பூலு உச்சக்கட்ட உஷ்ணத்துல லப்-லப் னு துடிச்சுக்கிட்டு இருக்க, அதோட நுனியில இருந்து கசிஞ்ச கஞ்சித் துளிகள் பளபளன்னு மின்னிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

​ஒரு செகண்ட் கூட வெயிட் பண்ணாம, சுமன் தன் இடுப்பை அப்படியே முன்னாடி தள்ளி, அவளோட அந்த ஈரமான புண்டை வாசல்ல தன் பூலு நுனியை வச்சு, தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி ஒரே அழுத்தமா உள்ளே இடிச்சு இறக்கினான்.

​எந்த ஒரு முன்னறிவிப்பும் இல்லாம, அந்த தடிமனான நரம்புகள் புடைச்ச பூலு மொத்தமா அவளோட குறுகலான புண்டைச் சுவர்களைக் கிழிச்சுக்கிட்டு ஆழமா உள்ள பாய்ஞ்சது.

​தேவயானிக்கு உசுரே போன மாதிரி ஒரு அதிர்ச்சி, அவளோட கண்கள் ரெண்டும் பெருசா விரிஞ்சு, பெட்ல அவளோட உடம்பு மொத்தமா விறைச்சுப் போய் ஒரு பெரிய வில்லு மாதிரி வளைஞ்சது.

​சுமன்: "அம்மா... ஆஆ... எம்மா... என்ன டைட்டு..."

​அவன் அந்த முழு நீளத்தையும் அவளுக்குள்ள இறக்குன வேகத்துல, அவனோட அடிவயிறு அவளோட வெண்மையான தொடைகளோட பலமா மோதி 'சடக்' னு ஒரு பெரிய சத்தத்தை உண்டாக்குச்சு.

​அந்த அசுரத்தனமான இடியில, தேவயானியோட கசங்கின ஜாக்கெட்டுக்குள்ள இருந்து அவளோட ரெண்டு பெரிய முலை களும் எந்த சப்போர்ட்டும் இல்லாம ததும்பி எகிறி குதிச்சு அடங்குச்சு.

​தேவயானிக்கு அந்த செகண்ட் வலியும் சுகமும் ஒன்னா சேர்ந்து மூளையைத் தாக்க, அவளோட புண்டை சதைங்க உள்ள போன அவனோட சுடுநீர்க் குழாயை விடாம டைட்டா கவ்வி உறிஞ்சுச்சு.

​சுமன் தன் ரெண்டு கைகளாலயும் அவளோட வேர்த்துப் போன இடுப்பு சதைகளை சும்மா இறுகப் பிடிச்சுக்கிட்டு, உள்ளே போன தன் சாமானை அப்படியே அசையாம ஒரு நிமிஷம் அழுத்தி நிறுத்தினான்.
​அவனோட கொதிக்குற பூலு அவளோட கர்ப்பப்பை வாய் வரைக்கும் முட்டி நிக்க, அந்த உஷ்ணம் அவளோட அடிவயிறு வரைக்கும் பரவி அவளைப் பைத்தியமாக்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
​தேவயானி தன் ரெண்டு கை களையும் விரிச்சு, படுக்கை விரிப்பை சும்மா வெறித்தனமா கசக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டு, உள்ள நடக்குற அந்த வித்தையைத் தாங்க முடியாம தவிச்சா.

​சுமன் மெதுவா தன் இடுப்பை பின்னாடி இழுத்து, அந்த வழுவழுப்பான ஈரத்துல தன் பூலை முக்கால்வாசி வெளிய கொண்டு வந்து, மறுபடியும் சடாரென உள்ள விட்டு இடிக்க ஆரம்பிச்சான்.

​தேவயானி: "ஆஹ்... ஸ்ஸ்... ... ஆஆஆ..."

​ஒவ்வொரு தடவையும் அவன் உள்ள தள்ளும்போதும், அவனோட அந்த நரம்புகள் அவளோட உள்சதைகளை உரசி தேய்க்குற அந்த ஃபீல் அவளை உச்சக்கட்ட சுகத்துல மிதக்க விட்டுச்சு.
​அந்த நேரத்துல, வெளிய ஹால்ல இருந்து ராஜ் போன்ல பேசிக்கிட்டு இருக்குற சத்தம் ரொம்பத் தெளிவா கேட்டுச்சு.

​ராஜ் வெளிய இருமுவதும், யார்கிட்டயோ பிசினஸ் பத்தி சத்தமா பேசுறதும், இந்த பெட்ரூம்ல நடக்குற விபரீதத்துக்கு செம்ம பேக்ரவுண்ட் மியூசிக் மாதிரி இருந்துச்சு.
​புருஷன் வெளிய முழிச்சுக்கிட்டு இருக்கான் ங்கிற அந்த ஆபத்தான சூழ்நிலை, தேவயானியோட நரம்புகள்ல ஒரு புதுவிதமான அட்ரினலினை பாய்ச்சி அவளோட மூடை இன்னும் பீக்-ல ஏத்துச்சு.

​அவ தன் சத்தம் வெளிய கேட்டுடக் கூடாதுன்னு, தன் கீழ் உதடு ரெண்டையும் பல்லால வெறித்தனமா கடிச்சுக்கிட்டு, தொண்டைக்குள்ளயே முனகிக்கிட்டு சுகத்துல நெளிஞ்சா.
​சுமனுக்கு வெளிய அப்பன் இருக்குறது ஒரு பொருட்டாவே தெரியல, மாறாக அந்த த்ரில் அவனுக்குள்ள இருந்த மிருகத்தை இன்னும் உசுப்பேத்தி, அவனோட இடுப்பு வேகத்தை டபுள் மடங்காக்குச்சு.

​'சப்... சப்... சப்...' னு அவனோட உடம்பும் அவளோட தொடைகளும் மோதி அடிச்சுக்கிற சத்தம் அந்த ரூம்ல செம்ம ஹாட்டா எதிரொலிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

​சுமன் அவளோட ரெண்டு கால்களையும் தூக்கித் தன் தோள்பட்டையில போட்டுக்கிட்டு, அவளோட கனமான சூத்து சதையைத் தன் ரெண்டு கைகளாலயும் தூக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டான்.

​இப்போ அவளோட புண்டை மொத்தமா ஓபன் ஆகி அவனுக்கு நேரடியா ஒரு டார்கெட் மாதிரி அமைய, அவன் எதையும் யோசிக்காம வெறித்தனமா குத்த ஆரம்பிச்சான்.

​சுமன்: "ம்ம்ம்... ஹ்ஹ்... எவ்ளோ ஆழமா போகுது பாருமா... ஸ்ஸ்ஸப்பா..."

​அவன் இடிக்கிற இடியில அவளோட உடம்பே பெட்ல மேலயும் கீழயும் குலுங்க, அவளோட வெண்மையான வயிறு வேர்வையில பிசுபிசுன்னு பளபளன்னு மின்னுச்சு.

​அவளோட புண்டையில இருந்து சுரந்த காம நீர் அவனோட பூலுவோட உரசல்ல நுரைச்சுப் போய், ஒரு வழுவழுப்பான பேஸ்ட் மாதிரி அவளோட தொடை வழியா வழிஞ்சு பெட்ல சொட்டுச்சு.
​சுமனோட வேர்வை துளிகள் அவனோட நெஞ்சுல இருந்து சொட்டி, அவளோட ஆழமான தொப்புள் குழிக்குள்ள விழுந்து ஒரு சின்ன குளம் மாதிரி தேங்கி நின்னுச்சு.

​தேவயானி இப்போ ஒரு தாய் ங்கிற சுயநினைவை மொத்தமா இழந்துட்டா, அவளுக்கு இப்போ அந்த தடிமனான பூலு குடுக்குற சுகம் மட்டும்தான் உலகமாவே தெரிஞ்சுது.

​தேவயானி: "ஸ்ஸ்... ஆஆ... வேகமா... குத்துடா... ஆஹாஹா..."

​அவளோட முனங்கல் கொஞ்சம் கொஞ்சமா சத்தமாக ஆரம்பிக்க, அவ தன் விரல் நகங்களால சுமனோட வியர்வை வழியுற முதுகை அப்படியே பிராண்டிக் கிழிச்சா.

​அவனோட ஒவ்வொரு இடியும் அவளோட அடிவயித்தை கிழிச்சுக்கிட்டுப் போற மாதிரி ஒரு கொடூரமான வலியைக் கொடுத்தாலும், அதை மீறின ஒரு திவ்யமான சுகம் அவளை ஆட்கொண்டுச்சு.

​சுமனோட கொட்டைங்க ரெண்டும் வேர்வையில நனைஞ்சு, ஒவ்வொரு குத்துக்கும் அவளோட சூத்து சதையில பலமா 'பளார் பளார்' னு அறையுற சத்தம் வெறித்தனமா கேட்டுச்சு.

​சுமன் தன் உடம்பை முழுசா அவ மேல சாய்த்து, தன் கழுத்தை அவளோட கழுத்துப் பகுதியில புதைச்சுக்கிட்டு, அவளோட காது மடலை ஆவேசமா கடிச்சு இழுத்தான்.

​அவனோட மூச்சு காத்து செம்ம சூடா அவளோட முகத்துல பட, அவளோட நாக்கு வறண்டு போய் அவ காமப் போதையில கண்கள் சொருகிக் கிடந்தா.

​தேவயானியோட உள்சதைகள் ஒவ்வொரு குத்துக்கும் அவனோட சாமானை ஒரு ரப்பர் மாதிரி டைட்டா கவ்வி இழுக்க, சுமனால இனி விந்தை அடக்க முடியாதுங்கிற நிலைமை வந்துச்சு.

​அவனோட பூலு இரும்பு மாதிரி விறைச்சு, அதோட நுனியில விந்து வெடிச்சு வர்றதுக்கான அந்த பிரஷர் அவனோட இடுப்பு நரம்புகளைத் துடிக்க வச்சுது.

​வெளிய எடுத்து அடிக்கலாம்னு அவன் முதல்ல நெனச்சாலும், அவளோட புண்டை குடுக்குற அந்த சூடான டைட்னஸ் அவனை உள்ளயே விடச் சொல்லி கெஞ்சுச்சு.

​சுமன்: "ஆஹ்... அம்மா... முடியலம்மா... உள்ளயே விட்றேன்... ஆஆ..."

​அந்த வார்த்தையை கேட்டதும் தேவயானிக்கு கரண்ட் அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு, தன் பெத்த பையனோட கஞ்சி தன் புண்டைக்குள்ள பாயப் போகுதுங்கிற நெனப்பே அவளை பைத்தியமாக்கிச்சு.

​தேவயானி: "ம்ம்... விடுடா... முழுசா உள்ள ஊத்துடா... ஸ்ஸ்ஸப்பா..."

​அவ எந்த எதிர்ப்பும் காட்டாம தன் கால்களை இன்னும் அகலமா விரிச்சுக்கிட்டு, அவனோட விந்தை முழுசா உள்வாங்க தன் இடுப்பை லேசா தூக்கிக் கொடுத்தா.

​சுமன் தன் கைகளால அவளோட முலை களைச் சும்மா கசக்கிப் பிழிஞ்சுக்கிட்டு, தன்னோட இடுப்பு வேகத்தை ஒரு மிஷின் மாதிரி உச்சக்கட்ட ஸ்பீடுக்கு மாத்தினான்.

​பத்து... பதினஞ்சு... இருபதுன்னு அவன் நான்-ஸ்டாப்பா அடிக்கிற அந்த முரட்டு இடியில, தேவயானியோட உடம்பு இன்பத்தின் விளிம்புக்கே போய் தொங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

​சுமனோட உடம்பு மொத்தமா விறைச்சுப் போய், அவனோட முதுகு நரம்புகள் எல்லாம் புடைச்சு நிக்க, அந்த ஃபைனல் செகண்ட் வந்துச்சு.

​அவன் தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி, தன் இடுப்பை மொத்தமா முன்னாடி தள்ளி, அவளோட புண்டைக்குள்ள தன் பூலை ஆழமா, ஒரு இன்ச் கூட கேப் இல்லாம முழுசாப் புதைச்சான்.

​தேவயானியோட கர்ப்பப்பையை முட்டிக்கிட்டு நிக்கிற அவனோட கொதிக்குற சாமான், அடுத்த செகண்ட் சுடச்சுட அவனோட தடிமனான கஞ்சிய பீய்ச்சியடிக்க ரெடியானது.

​சுமன் தன் உடம்பை அவ மேல முழுசா பாரமாப் போட்டு, அவளோட இடுப்பைத் தன் இடுப்போட சேர்த்து லாக் பண்ணி இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டான்.

​அந்த ரூம்ல, கணவன் வெளிய போன் பேசிட்டு இருக்க, பெத்த தாயோட புண்டைக்குள்ள மகன் தன் விந்தை பாய்ச்சுற அந்த அதிபயங்கரமான, வெறித்தனமான அதிரடித் தருணத்துக்கு ​அவனது ஆறு அங்குலத் தடித்த பூலின் நுனிப் பகுதி விந்துவை வெளியேற்றத் துடித்து, ஒவ்வொரு துடிப்பிலும் நரம்புகள் புடைத்து வெடிக்கிற நிலைமைக்கு அதிரத் தொடங்கிற்று.

​தேவயானி தன் முழங்கால்களை அகல விரித்து, படுக்கையில் மல்லாந்து கிடந்து தன் பெத்த மகனின் விந்துக் கஞ்சியைத் தன் கருப்பைக்குள் வாங்குவதற்காகத் தன் முழு உடலையும் தளர்த்திச் சமர்ப்பித்திருந்தாள்.

​வெளியே ஹாலில் ராஜ் போனில் சத்தமில்லாமல் பேசிக்கொண்டிருக்கும் மந்தமான குரல் எதிரொலிக்க, அறைக்குள் தாய்-மகன் இடையேயான இந்தத் தடை மீறிய காமக் களம் உச்சக்கட்ட விநாடியை அடைந்தது.

​சுமன் தன் கட்டுப்பாட்டை முற்றிலுமாக இழந்து, தன் முகத்தை தேவயானியின் கழுத்தில் புதைத்துக்கொண்டு ஒரு மிருகத்தனமான முனங்கலோடு தன் விந்தைப் பீய்ச்சியடிக்கத் தொடங்கினான்.

​சுமன் : "அம்மா... விடுறேன்... ஆஹ்... ..."

​அவனது கொதிக்கும் சூடான விந்துக் கஞ்சி தேவயானியின் திறந்த புண்டையின் வழியே உள்ளே துடித்துப் பாய்ந்து, அவளது புண்டைச் சுவர்களில் சூடாகப் பீய்ச்சியடித்தது.

​தேவயானி தன் கண்களை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டு, சுகத்தின் உச்சத்தில் தன் சுயநினைவை இழந்து தன் உதடுகளைக் கடித்து முனங்கினாள்.
​அவளது அடிவயிற்றுக்குள் சுடச்சுடப் பாய்ந்த அந்த விந்தின் வெப்பம் அவளது மொத்த நரம்புகளையும் மின்சாரம் பாய்ந்தது போல உலுக்கி எடுத்தது.

​வெளியே ராஜ் போனில் பிசினஸ் விஷயமாகப் பேசும் சத்தம் மந்தமாகக் கேட்க, அறைக்குள் சுமனின் பூலிலிருந்து விந்து பாய்ந்து வழியும் சொடசொட சத்தம் தெளிவாகக் கேட்டது.

​வெளியே கணவன் இருக்கும் போதே, பெத்த மகனின் விந்து தன் தாயின் உடலில் பாயும் அந்தத் தடை மீறிய தவிப்பு தேவயானியின் ரத்த ஓட்டத்தை வேகமாக்கியது.

​தேவயானி உடல் சிலிர்த்துப் போய் சுமனின் வியர்வை நனைந்த முதுகைக் கைகளால் கெட்டியாகக் கட்டிக்கொண்டு தன் முனங்கலைத் தொண்டைக்குள்ளேயே அடக்கிக் கொண்டாள்.

​சுமனின் உறுப்பிலிருந்து விந்து பீய்ச்சியடிக்கும் ஒவ்வொரு துடிப்பும் தேவயானியின் அடிவயிற்றில் தெளிவாக உணரப்பட்டு அவளைப் பைத்தியமாக்கியது.

​சுமனின் மொத்தக் கஞ்சியும் தேவயானியின் புண்டைக்குள் முழுமையாகத் தேங்கி வழிந்து, அவளது தொடைகளின் சந்துகளுக்கு இடையே சிந்திப் பாய்ந்தது.

​உடல் தாங்கும் எல்லையைத் தாண்டிய காம இன்ப வெள்ளம் அவளை ஆட்கொள்ள, தேவயானி கண்கள் சொருகி, உதடுகள் நடுங்கக் கட்டிலில் விறைத்துப் போனாள்.

​சுமன் தன் விந்தின் கடைசித் துளி வரை தேவயானியின் உள்ளே இறக்கி, அவளது புண்டைச் சுவர்களைத் தன் விந்தால் நிரப்பினான்.

​தேவயானியின் புண்டைக்குள்ளிருந்து விந்து லேசாக வெளியே வழிந்து அவளது வெண்மையான தொடைகளில் பளபளவென்று மின்னியது.


​சூடான விந்து தேவயானியின் உள்ளே தங்கி அவளது உடல் வெப்பத்தை மேலும் அதிகரித்து அவளைச் சுகத்தில் மிதக்க வைத்தது.

​உறவின் முடிவில் எழும் குற்ற உணர்ச்சியும், அதைத் தாண்டிய காம சுகத்தின் மிச்சமும் அவளது நெஞ்சை கனக்கச் செய்தது.
​தேவயானி மூச்சு வாங்கத் தன் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டு, தன் உடலுக்குள் நடக்கும் அந்த மாற்றத்தை அமைதியாக அனுபவித்தாள்.
​தாய்-மகன் இடையேயான உறவு விந்து பரிமாற்றத்துடன் ஒரு புதிய மற்றும் மீள முடியாத தளத்தை அடைந்தது.


​பாய்ச்சப்பட்ட விந்து தேவயானிக்குள் ஆழமாகப் பயணித்து அவளது கருப்பையை நோக்கி மெதுவாக நகர்ந்து சென்றது.

​உள்ளே சென்ற கஞ்சி சூடாகச் சுழன்று உள்ளே இறங்கும் விவரிக்க முடியாத காம உணர்வு தேவயானியை உடல் ரீதியாக முழுமையாக மாற்றி அமைத்தது.

​சுமன் தன் இயக்கத்தை நிறுத்திவிட்டு, தேவயானியின் மேல் அப்படியே பாரமாகச் சாய்ந்து மூச்சு வாங்கிக் கிடந்தான்.அறையின் அமைதியில் இருவரின் இதயத் துடிப்பும் ஒன்றாகக் கலந்து எதிரொலித்தது.

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 23.

அத்தியாயத்தின் உச்சக்கட்டத்திற்குப் பின் இருவரின் உடல்களும் வியர்வையில் நனைந்து ஒன்றோடு ஒன்று ஒட்டிக்கொள்ள, கனத்த மூச்சுக்காற்று மட்டுமே அந்த அறையின் அமைதியைக் கிழித்துச் சென்றது.

​தேவயானி தன் மேல் பாரமாகப் படுத்திருக்கும் சுமனின் கலைந்த தலைமுடியை மென்மையாகக் கோதிவிட்டபடியே, படுக்கையில் அசைவின்றி அமைதியாகக் கிடந்தாள்.

​தேவயானி: (மெல்லிய முனங்கலோடு, தவிப்புடன்) "சுமன்... எந்திரிடா... உடனே எழுந்துரு... வெளியே உங்கப்பா யாராவது வராம பாரு... பயமா இருக்குடா..."

​அவளது திறந்த மார்பகங்களும் விலகிய ஜாக்கெட்டும் சுமனின் முகத்தில் பலமாக அழுத்த, அவளது அடிவயிற்றுக்குள் சுமனின் விந்து சூடாகத் தங்கியிருக்கும் உணர்வு அவளை ஒருவித சிலிர்ப்புக்குள்ளாக்கியது.

​சுமன் தன் மேனியைச் சற்று விலக்கி, தேவயானியின் மேலிருந்து எழத் தொடங்கினான்; அந்த நேரத்தில் அவளது புண்டைக்குள்ளிருந்து அவனது விறைத்த பூலை வெளியே எடுக்கும் போது ஒரு சின்ன சத்தம் எழுந்தது.

​பூல் வெளியே வந்துவிட்டாலும், அந்த ஆழமான உறவுக்குப் பின்னும் சுமனின் ஆண்மை சற்றும் தணியாமல், முன்பு போல இரும்புப் பாளம் போல் விறைத்து நின்றுகொண்டிருந்தது.

​தேவயானி தன் கண்களை விரித்து, விந்து நனைந்த நிலையிலும் சற்றும் குறையாமல் திமிறி நிற்கும் மகனின் விறைத்த ஆண்மையைப் பார்த்து அதிர்ச்சியுடன் விழித்தாள்.
​சுமன் தன் கைகளால் அந்த விந்து நனைந்த பூலைப்பற்றி, அதில் மிஞ்சியிருந்த கஞ்சியூற்றுத் துளிகளைத் தன் விரலால் தொட்டு எடுத்தான்.

​தேவயானி அவனது அந்த விபரீதமான செய்கையைப் பார்த்துக் கொண்டே, "என்னடா பண்ணப் போற?" என்பது போல் திகைப்புடன் உறைந்து போனாள்.

​வெளியே ஹாலில் ராஜ் ஏதோ நாளிதழைப் புரட்டிக்கொண்டே நடமாடும் சத்தம் கேட்க, அறைக்குள் பதட்டமும் காம வெறியும் ஒரே நேரத்தில் உச்சத்தை அடைந்தன.
​சுமன் தன் விரலில் ஒட்டியிருந்த அந்த வெதுவெதுப்பான விந்துக் கஞ்சியைப் பார்த்துவிட்டு, மெல்லக் குனிந்து தேவயானியின் வெண்மையான வயிற்றுப் பகுதியை நோக்கினான்.

​தேவயானி தன் உடலை லேசாகப் பின்னிழுக்க முயன்றாலும், சுமனின் அந்த வெறித்தனமான பார்வை அவளது தற்காப்பை முழுமையாகச் செயலிழக்கச் செய்தது.

​சுமன் தன் விரலில் இருந்த விந்துக் கஞ்சியைத் தேவயானியின் ஆழமான வெண்மையான தொப்புளில் வைத்து, அதை வட்டமாக மென்மையாகத் தடவி விட்டான்.

​மங்கலான வெளிச்சத்தில் தேவயானியின் தொப்புள் குழியில் சுமன் தன் விந்தைத் தடவிவிடுகிறான்



படுக்கையறையில் பரவியிருந்த காம வெறியின் சூடு இன்னும் அடங்காத நிலையில், சுமன் தன் கலைந்த உடைகளைச் சீராக அணியத் தொடங்கினான்.

​அவனது உடலில் வழிந்த வியர்வையைத் துடைத்துக்கொண்டே, தன் ட்ராக் பேண்டைச் சரியாக மாட்டி மேலாடையை மாட்டிக்கொண்டான்.
​படுக்கையில் சோர்வாகவும் அதே சமயம் ஒருவித மயக்கத்துடனும் கிடந்த தேவயானியை ஒரு பார்வை பார்த்தான்.

​அவள் தன் சேலையைச் சரியாகப் போர்த்திக்கொள்ள முயன்றாலும், அவளது உடல் இன்னும் அந்த சுகத்தின் அதிர்ச்சியிலிருந்து முழுமையாக மீளவில்லை.

​சுமன் மெதுவாகக் கதவைத் திறந்து, வெளியே ஹாலின் சூழ்நிலையை உற்றுப் பார்த்தான்.

​ஹாலில் சோபாவில் அமர்ந்திருந்த ராஜ், தனது மடிக்கணினியைப் பார்த்துக் கொண்டே தொலைபேசியில் மும்முரமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தான்.
​சுமன் எந்தவித பதட்டமும் தன் முகத்தில் தெரியாதவாறு இயல்பாக நடிக்கத் தன் முகத்தை மாற்றிக்கொண்டான்.

​தன் அறைக்குச் செல்வதற்காக அவன் படுக்கையறையை விட்டு வெளியே வந்து தாழ்வாரத்தைக் கடந்தான்.
​ஹாலில் பேசிக்கொண்டிருந்த ராஜின் அருகில் அவன் நடந்து செல்லும் போது, ராஜின் குரல் போனில் தெளிவாகக் கேட்டது.

​ராஜ் : "இல்ல சார், அந்த டாக்குமெண்ட் நான் நாளைக்கு காலைல அனுப்பிடுறேன்... நீங்க ஒன்னும் வொரி பண்ணாதீங்க..."

​தந்தையின் அந்த இயல்பான குரலைக் கேட்கும் போது சுமனுக்கு உள்ளுக்குள் ஒரு சின்ன சிலிர்ப்பும் அதே நேரம் எச்சரிக்கை உணணர்வும் ஏற்பட்டது.
​தன் சொந்தத் தந்தைக்குத் தெரியாமல் அவரது மனைவியுடன் தான் செய்த விபரீதச் செயல் அவன் மனதுக்குள் ஒரு குற்ற உணர்ச்சியைத் தந்தாலும், அந்த சுகத்தின் போதை அவனை விடாமல் பிடித்து ஆட்டியது.

​சுமன் ராஜைப் பார்த்து லேசாகத் தலையை அசைத்துவிட்டு, தன் அறையை நோக்கி வேகமாக நடந்து சென்றான்.

​ராஜ் போனில் பேசிக்கொண்டே தலையை உயர்த்தி மகனைப் பார்த்துவிட்டு, மீண்டும் தன் வேலையில் கவனம் செலுத்தினார்.
​சுமன் தன் அறைக்குள் நுழைந்து, பின்னால் கதவை மென்மையாகச் சாத்திவிட்டுத் தாழிட்டுக் கொண்டான்.
​அறைக்குள் வந்ததும் அவன் தன் கட்டிலில் சோர்வாக அமர்ந்து, தன் கைகளில் படிந்திருந்த அந்தத் தடத்தைப் பார்த்து யோசனையில் ஆழ்ந்தான்.

​சற்று முன்பு வரை தன் தாயின் உடலைத் தொட்டுத் தடவிய அவனது விரல் நுனிகளில் இன்னும் அந்த ஈரப்பதமும் காம வாசனையும் ஒட்டிக்கொண்டிருப்பது போல அவனுக்குத் தோன்றியது.
​அவன் தன் உள்ளங்கையைப் பார்த்துக் கொண்டே, அந்தத் தடித்த பூலால் அவள் அடைந்த உச்சக்கட்ட இன்பத்தை நினைத்து ஒரு வக்கிரமான புன்னகையைச் சிந்தினான். ​அறைக்குள் அமைதி நிலவ, அவன் படுக்கையில் சாய்ந்து கண்களை மூடிக்கொண்டான்.

​இதற்கிடையில், படுக்கையறையில் தனியாக இருந்த தேவயானியின் நிலை மிகவும் பரிதாபமாகவும் குழப்பமாகவும் இருந்தது.
​அவள் படுக்கையில் எழுந்து அமர்ந்து, தன் கலைந்த சேலையைச் சரிசெய்துகொண்டு தன் உடலை ஒருமுறை தொட்டுப் பார்த்தாள்.
​அவளது இடுப்புப் பகுதி முழுவதும் சுமனின் விந்தும் காம நீரும் கலந்து ஒரு மாதிரி பிசுபிசுப்பாக இருந்தது.
​தேவயானி தன் விரல்களால் தனது தொப்புள் பகுதியைத் தொட்டுப் பார்த்தாள்; அங்கே சுமன் தன் விந்தைத் தடவிவிட்ட அந்தச் சூடு இன்னும் அவளுக்குள் சுட்டது.

​அவளது கர்ப்பப்பை வாசலில் தங்கியிருந்த அந்தச் சூடான கஞ்சி அவளுக்குள் ஏதோ ஒரு விபரீத மாற்றத்தை உண்டாக்குவதை அவள் உணர்ந்தாள்.

​தேவயானி : "கடவுளே... நான் என்ன காரியம் பண்ணிட்டேன்... என் பையன் கூட... ஐயோ என்னால முடியலையே..."

​அவளது கண்கள் வழியத் தொடங்கிய கண்ணீர் அவளது கன்னம் வழியே வழிந்து கீழே விழுந்தது, அவளது உதடு துடித்தது.

​தன் மகனின் பூலு தன் உடலுக்குள் செய்த அந்த வெறித்தனமான வேலை அவளது நரம்புகளில் இன்னும் அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தது.
​அவளது வெண்மையான தொடை பகுதிகள் சிவந்து போய், அந்த ஊடுருவலின் வலியை லேசாக ஞாபகப்படுத்தின.

​அவளது மார்பகங்களை மூடியிருந்த ஜாக்கெட்டின் கொக்கிகள் அறுபட்டு, முலைகள் இரண்டும் இன்னும் விறைப்பான நிலையிலேயே துடித்துக் கொண்டிருந்தன.

​தேவயானி தன் கைகளால் தன் முகத்தைப் பொத்திக்கொண்டு, அந்த அறை முழுவதும் நிரம்பியிருந்த காம வாசனையைச் சுவாசித்தார்.
​தன் புண்டைக்குள் தேங்கியிருந்த சுமனின் விந்து வெளியே வந்துவிடக் கூடாது என்று அவள் தன் கால்களை இறுக்கிப் பிடித்துக்கொண்டார், அவரது சூத்து பகுதி மெத்தையில் அழுத்தமாய் பதிந்தது.

​இந்த விபரீத உறவு எங்கு போய் முடியப் போகிறது என்ற பயம் அவரது நெஞ்சை அடைத்தது. ​ஆனால் அதே நேரம், அந்த சுகத்தை மீண்டும் அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற ஒரு வெறித்தனமான ஆசையும் அவருக்குள் ஊசலாடியது.
​தேவயானி மெதுவாகப் படுக்கையிலிருந்து கால்களைக் கீழே இறக்கி, தளர்ந்த நடையுடன் குளியலறையை நோக்கிச் செல்லத் தயாரானார்.

​அவளது கால்கள் நடுங்கினாலும், தன் உடலைச் சுத்தப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு இருந்தது.

​அவள் தன் சேலையைச் சரியாக இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டு, படுக்கையறைக் கதவை மென்மையாகத் திறந்தார்.
​தாழ்வாரத்தைக் கடந்து ஹாலை நோக்கி அவள் வரும்போது, அவரது இதயம் பயத்தில் படபடவென்று அடித்துக்கொண்டது.

​ஹாலில் சோபாவில் அமர்ந்திருந்த ராஜ், அப்போதுதான் போன் அழைப்பை முடித்துவிட்டுத் தன் போனை டேபிளில் வச்சார்.
​தேவயானி அங்கே வருவதைக் கண்ட ராஜ், தன் பார்வையை அவள் மேல் திருப்பினான்.

​தேவயானியின் கலைந்த தலைமுடியும், சற்று மாறிய முகத்தோற்றமும் ராஜின் கண்களுக்கு லேசாகத் தென்பட்டது.

​ராஜ் : "என்ன தேவயானி... ரொம்ப நேரமா பெட்ரூம்லயே இருக்க... உடம்பு ஏதாவது சரியில்லையா?"

​ராஜின் அந்த அக்கறையான கேள்வி தேவயானியை மேலும் பதட்டமடையச் செய்தது; அவள் தன் முகத்தை உடனடியாகச் சரிசெய்துகொண்டாள்.

​தேவயானி : "இல்லங்க... சும்மா தலைவலி மாதிரி இருந்துச்சு... இப்போ பரவால்ல..."

​ராஜ் தன் மடிக்கணினியை மூடி வைத்துவிட்டு, தன் கழுத்தைத் திருப்பிக் குனிந்து சோபாவில் நிமிர்ந்து உக்காந்தான்.
​ராஜ் அலுவலக வேலையின் சோர்வுடன் தன் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டே தேவயானியிடம் பேசத் தொடங்கினான்.

​ராஜ் : "சரி பரவால்ல, இன்னைக்கு ரொம்ப டயர்டா இருக்கு... எனக்கு ஒரு கப் காபி போட்டுத் தர முடியுமா?"

​கணவனின் அந்த வழக்கமான கோரிக்கையைக் கேட்ட தேவயானி, தன் பதட்டத்தை வெளியே காட்டாமல் சமாளிக்க முயன்றாள்.

​தேவயானி : "சரிங்க... இப்போவே கொண்டு வந்து தர்றேன்..."

​அவள் தன் இதயத் துடிப்பை அடக்கிக்கொண்டு சமையலறையை நோக்கி வேகமாக நடையைக்ட்டினாள்.
​ராஜ் சோபாவில் அமர்ந்துகொண்டு மடிக்கணினியைத் திறக்கத் தயாராகும் சூழ்நிலை

[karthikhse12]

நண்பா மிகவும் அருமையான பதிவு அதிலும் தேவயானி மற்றும் சுமன் இணைந்து செய்யும் கூடல் நிகழ்வு படிக்கும் போது நிஜத்தில் பார்த்து போல் நன்றாக இருக்கிறது.

[Don31]

Super ji super jiii semma semma .....

[Amma Pasam]

Good Update Bro
Keep Rocking
Continue Your Own Way
No Words To Say Your Writing Skills

[Chinna raja]

இப்படி பாதியில் நிறுத்தலாமா ? அவர்கள் முதல் ஓழை முழுசா முடிக்கட்டும். கதையே சீக்கிரம் பதிவிடவும்

[Dick123]

சூடான பதிவு.

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 24


அந்த வீட்டின் வரவேற்பறை (Hall). சுவரில் மாட்டியிருந்த பெரிய கடிகாரம் இரவு எட்டைக் கடந்துவிட்டதைக் காட்டியது. ஆனால் அந்த அறையின் ஒளியில் இருந்த நிசப்தம், வழக்கமான குடும்பச் சூழலைப் போல இல்லை; ஏதோ ஒரு சூறாவளி அடித்து ஓய்ந்ததற்கப் பிந்தைய கனத்த அமைதி அங்கே நிலவியது.

​சமையலறையிலிருந்து வெளியே வந்த தேவயானியின் கால்கள் கூர்மையான முட்களின் மேல் நடப்பது போலத் தயங்கின. அவளது வலது கையில் ஏந்தியிருந்த சில்வர் காபித் தட்டில் இருந்த இரண்டு கப்புளும், உள்ளேயிருந்த சூடான காபியுடன் லேசாக அதிர்ந்தன. ஒவ்வொரு அடியும் அவளுக்கு ஒரு யுகம் போல நகர்ந்தது. சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு படுக்கையறையில் தன் சொந்த மகனுடன் அரங்கேறிய அந்தத் தடை செய்யப்பட்ட லீலைகளின் சூடு இன்னும் அவளது உடலில் நீங்கவில்லை; அதன் குற்ற உணர்ச்சியும் பயமும் அவளது முகத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.
​ஹால் சோபாவில் தன் கணவன் ராஜ் மடிக்கணினியை மடியில் வைத்து எதையோ தீவிரமாகப் படித்துக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு அருகில்தான் சுமன் சாவகாசமாகச் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தான். அவர்களின் தோற்றத்தைப் பார்த்தால், சற்று நேரத்திற்கு முன்பு அங்கே அப்படி ஒரு பிரளயமே நடந்திருக்கிறது என்பதை யாராலும் நம்ப முடியாது.

​தேவயானி நடுங்கும் கைகளுடன் தன் கணவன் ராஜ் அமர்ந்திருந்த சோபாவின் அருகில் வந்து நின்றாள். அவளது முகம் வியர்வையில் நனைந்திருந்தது.

​"காபிங்க..." என்றவளது குரல் தொண்டைக்குள்ளேயே அடைத்தது.
​அவள் தட்டில் இருந்த காபிக் கோப்பையை ராஜிடம் நீட்டினாள். அவர் அதை வாங்குவதற்காகத் தன் கையை நீட்டிய அந்த வினாடி... தேவயானியின் விரல்கள் கட்டுப்பாட்டை மீறி கடுமையாக நடுங்கின. காபிக் கப் ராஜின் கைகளில் படும் போது, அந்த நடுக்கம் மிகவும் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

​ராஜ் சட்டென்று தன் பார்வையை லேப்டாப்பில் இருந்து விலக்கி, தன் மனைவியின் முகத்தைப் பார்த்தார். பின்னர் அவளது கைகளைப் பார்த்துவிட்டு புருவங்களைச் சுருக்கினார்.

​ராஜ் (அக்கறையான குரலில்) : "தேவயானி... என்ன இன்னைக்கு உனக்கு உடம்பு சரியில்லையா? காபி கப்பு கூட ஒழுங்கா பிடிக்க முடியலையே... என்னாச்சு கை இப்படி நடுங்குது?"

​அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டதும் தேவயானியின் நெஞ்சம் படபடக்கத் தொடங்கியது. உண்மையைச் சொன்னால் மொத்த உலகமும் தன் தலையில் இடிந்து விழுந்துவிடும் என்ற பயம் அவளைப் பற்றிக் கொண்டது. அவள் தன் பயத்தை மறைக்க உதடுகளை இறுக்கிப் பிடித்துக்கொண்டு சமாளித்தாள்.

​தேவயானி (தடுமாறிய குரலில்) : "அ... அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லங்க... சும்மா ஒரு மாதிரி அசதி அவ்வளவுதான்... ஆபீஸ் வேலையாலும் வீட்டு வேலையாலும் சரியா தூங்கல போல..."

​ராஜ் அவளது பதற்றத்தின் பின்னியிருக்கும் உண்மையை உணராமல், லேசாகப் புன்னகைத்தார்.
​"சரி உடம்பை நல்லா பாத்துக்கோ தேவயானி, தேவையில்லாம வேலை செஞ்சு கெடுத்துக்காத..." என்று கூறிக்கொண்டே காபியை வாங்கி ஒரு வாய் ருசி பார்த்தார்.

​"ம்ம்... அருமையா இருக்கு காபி, தேங்க்ஸ்" என்று கூறிவிட்டு, தன் கவனத்தை மீண்டும் தன் மடிக்கணினித் திரைக்குத் திருப்பினார்.
​ராஜின் அந்த இயல்பான பார்வை தேவயானிக்கு சற்று ஆசுவாசத்தைத் தந்தாலும், அடுத்த வினாடி அவளது பார்வை அங்கிருந்த இன்னொரு மனிதனின் மீது விழுந்தபோது, அவளது ரத்த ஓட்டமே ஸ்தம்பித்துப் போனது…


ராஜின் பார்வையில் இருந்து தற்காலிகமாகத் தப்பிய நிம்மதியுடன் தேவயானி ஒரு பெருமூச்சு விட்டாள். ஆனால், அவளது கையில் இருந்த சில்வர் தட்டின் மீது எஞ்சியிருந்த இரண்டாவது காபிக் கோப்பை அவளுக்கு ஒரு பெரிய மலையாகத் பாரமாகத் தெரிந்தது. அந்தத் தட்டை இப்போது யாரிடம் நீட்ட வேண்டும்? தன் சொந்தக் வயிற்றில் பிறந்த மகன்... அதே நேரத்தில் தன் மடிமீது விளையாடித் தன் உடலின் ரகசியங்களை மொத்தமாக உறிஞ்சிய அந்த இளைய காதலன் சுமனிடம்!
​சுமன் சோபாவில் மிகவும் சாவகாசமாக, ஒரு காலின் மீது கால் போட்டுக் கொண்டு சாய்ந்த அமர்ந்திருந்தான். அவனது முகத்தில் எந்தவிதப் பதட்டமும் இல்லை; மாறாக, ஒரு வேட்டையாடும் மிருகம் தன் இரையை நெருங்குவதற்காகக் காத்திருக்கும் அத்தகைய ஒரு மௌனக் களிப்பு அவனிடம் இருந்தது. தாயின் ஒவ்வொரு அசைவையும் அவன் தன் கூர்மையான பார்வைகளால் அலசிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

​தேவயானி நடுங்கும் கால்களுடன் மெல்ல நடந்து அவனது அருகில் சென்றாள். தன் இதயத் துடிப்பு தன் காதுகளுக்கே கேட்கும் அளவுக்கு பயம் அவளை ஆட்கொண்டிருந்தது. தட்டில் இருந்த அந்த இரண்டாவது கோப்பையை எடுத்து, தழும்பிய குரலில், "காபி..." என்று அவனிடம் நீட்டினாள்.

​சுமன் அவசரமாய் அதைப் பற்றிக் கொள்ளவில்லை. மாறாக, வேண்டுமென்றே ஒரு தாமதத்தை ஏற்படுத்திவிட்டு, காபிக் கோப்பையை வாங்குவதற்காகத் தன் கைகளை நீட்டினான். அவன் கோப்பையைப் பற்றிக் கொள்ளும் அந்தத் தருணத்தில், அவனது விரல்கள் தேவயானியின் நடுங்கும் விரல்களின் மீது பலமாக உரசிச் சென்றன.

​அந்தத் தீண்டல் சாதாரணமானதல்ல; அது தேவயானியின் மொத்த நரம்பு மண்டலத்தையும் ஒரு மின்சாரத் தாக்குதலைப் போல உலுக்கி எடுத்தது. அவள் திடுக்கிட்டு விழித்து அவனை நிமிர்ந்து பார்க்க, சுமன் தன் பார்வையைத் திருப்பாமல், நேராக அவளது கலங்கிய முகத்திலேயே தன் கண்களைப் பதித்தான்.

​சுமன் (மெல்லிய குரலில், இதழோரத்தில் வக்கிரப் புன்னகையுடன்) : "காபி ரொம்ப நல்லா இருக்குமா... குறிப்பா இந்த நேரத்துல குடிக்கிறது செமயா இருக்கு..."
​அவனது அந்த வார்த்தைகளுக்குள் பொதிந்திருந்த கொடூரமான இரட்டை அர்த்தம், தேவயானியின் காதுகளில் சூடான ஈயத்தைக் காய்ச்ச ஊற்றியது போலச் சுட்டெரித்தது. சில நிமிடங்களுக்கு முன்புதான் படுக்கையறையில் தன் மகனின் கரங்களில் சிக்கி அவள் பட்ட சித்ரவதைகளும், அவன் தந்ததுமான அந்த இன்பக் களியாட்டங்கள் அவளது கண்முன்னே நிழலாடின.

​தேவயானி தன் பலவீனமான பார்வையை உடனே வெட்கத்தோடும் பயத்தோடும் தாழ்த்திக்கொண்டாள். அவளது உதடுகள் துடிக்க, திக்கித் திணறி முனங்கினாள்.

​தேவயானி : "குடி... குடிச்சா சரி சரியாயிடும்..."

​ஆனால், சுமன் அவளது தவிப்பைக் கண்டு கொள்ளவே இல்லை. காபிக் கோப்பையை உதடுகளில் வைத்து உறிஞ்சிக் குடித்தபடியே, தன் தாயின் ஒவ்வொரு சலனத்தையும் அவன் ரசித்துக்கொண்டிருந்தான். அவனது அந்த இளைய கண்களில் எரிந்த அடங்காத காம வெறியும், உரிமைக் கொண்டாட்டமும் சிறிதும் குறைந்தபாடில்லை என்பதை உணர்ந்து தேவயானி உள்ளுக்குள் உறைந்து போனாள்.

ஹாலின் ஒரு மூலையில் சோபாவில் அமர்ந்திருந்த ராஜ், தன் மடிக்கணினித் திரையில் எதையோ மிகவும் தீவிரமாகத் தட்டச்சு செய்து கொண்டிருந்தார். அந்த அலுவலகப் பணிச் சுமை அவரது முகத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அந்த வீட்டின் ஹாலில் தாய் மற்றும் மகனுக்கு இடையே ஒரு கொந்தளிப்பான காற்று சுழன்றடித்துக் கொண்டிருந்தது; ஆனால், அதற்கும் தனக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்பது போல ராஜ் தன் உலகத்தில் மூழ்கியிருந்தார். கணவனின் அந்த நிம்மதியான அறியாமை நிலை தேவயானிக்கு ஒருபுறம் ஆறுதலாக இருந்தாலும், மறுபுறம் அதுவே ஒரு பெரிய குற்ற உணர்ச்சியின் முட்களாக அவளது நெஞ்சைக் குத்திக் கிழித்தது.

​"இவருக்குத் தெரிந்தால்... ஒருவேளை இவருக்கு இந்த உண்மை தெரிந்தால் இந்த வீடு என்னவாகும்? இவ்வளவு நல்ல மனிதருக்கு நான் செய்யும் துரோகம் நியாயமா?" என்ற எண்ணம் மின்னலென தேவயானியின் மனதில் வெடித்தது.

​அங்கே நின்றால் தன் முகத்தில் மாறும் பாவனைகளையும், கட்டுப்பாட்டை மீறும் பதட்டத்தையும் ராஜ் எங்கே பார்த்துவிடுவாரோ என்று அவள் அஞ்சினாள். ஒரு நொடி தாமதிக்காமல், அங்கிருந்து சமையலறைப் பக்கம் நழுவி ஓடிவிடலாமா என்று அவளது கால்கள் பின்னோக்கி நகர்ந்தன. ஆனால், அவளது அந்தத் தப்பிக்கும் முயற்சி நிறைவேறக் கூடியதா என்ன?
​அதே நேரத்தில், சோபாவில் சாய்ந்திருந்த சுமன் தன் அன்னையின் ஒவ்வொரு அசைவையும், அவளது முகத்தில் ஓடும் பயத்தின் ரேகைகளையும் தன் கழுகுப் பார்ளால் அளவெடுத்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவன் குடிக்கும் காபியின் ஒவ்வொரு மிடிறும் அவனுக்குள் ஒரு வக்கிரமான உற்சாகத்தைத் தந்தது.
​சரியாக அந்தத் தருணத்தில்தான், ராஜ் தன் மடிக்கணினியின் பல மணி நேரத் தொடர் வேலைக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைப்பது போல நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தார். தன் விறைத்துப்போன கழுத்தைத் திருப்பிக் கை கால்களை மெலிதாகச் சோம்பல் முறித்தார். அந்த அமைதியான ஹாலில் அவரது எலும்புகள் முறியும் சத்தம் கூட தெளிவாகக் கேட்டது.

​ராஜ் (சோர்வுடன் பெருமூச்சு விட்டபடி) : "ஆஃப்... ரொம்ப டயர்டா இருக்கு... சரி தேவயானி, இந்த முக்கியமான ரிப்போர்ட் இன்னைக்கு நைட்டுக்குள்ள கிளைண்ட்க்கு அனுப்பி ஆகணும்... ஹால்ல இருந்தா டிஸ்டர்பன்ஸா இருக்கு, நான் என் ரூமுக்குப் போய் லேப்டாப்ல பாக்குறேன்..."

​கணவன் தன் தனி அறைக்குச் செல்லப் போவதாகக் கூறிய அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட தேவயானிக்கு, அடிவயிற்றில் இருந்து ஒரு பயங்கர அலை எழும்பியது. ஒருபுறம், ராஜ் கண் பார்வையில் இருந்து விலகிச் செல்வதால் தற்காலிகமாகப் பெரிய ஆபத்து தப்பியது போன்ற ஒரு நிம்மதி அவளுக்கு ஏற்பட்டது; மறுபுறம், கணவன் தன் அறைக்குள் நுழைந்துவிட்டால், ஹாலில் அவளும் சுமனும் மட்டுமே தனியாக மாட்டிக்கொள்ளப் போகிறோம் என்ற கோரமான பயம் மின்னல் வேகத்தில் அவளைத் தொற்றிக் கொண்டது.
​அவளது முகம் வெளிறிப் போய், உதடுகள் நடுங்கின. எதைப் பேசத் தெரியாமல் அவள் அப்படியே சிலையாக நின்றிருந்தாள்.

ராஜ் சோபாவை விட்டு மெல்ல எழுந்து, மேஜை மீது இருந்த தன் மடிக்கணினியைப் பத்திரமாகத் தூக்கிக்கொண்டார். "வேகமா இந்த ரிப்போர்ட்டை முடிச்சுட்டு வந்துடுறேன் தேவயானி..." என்று ஒரு வார்த்தை சொல்லிக்கொண்டே அவர் தன் தனி அறைக்கு நடக்கத் தொடங்கினார்.

அவர் நடக்கும் ஒவ்வொரு அடியும் தேவயானியின் நெஞ்சில் பாரத்தை இறக்குவது போல இருந்தாலும், அடுத்தடுத்த வினாடிகளில் என்ன நடக்கப் போகிறது என்ற பயம் அவளது ரத்த ஓட்டத்தை உறையச் செய்தது. ராஜ் தன் அறைக்குள் நுழைந்து, கதவைச் சத்தமில்லாமல் லேசாகச் சாத்திக் கொள்ளும் அந்தச் சத்தம் கேட்டது... அந்த வினாடி, அந்த வீட்டின் ஹாலில் ஒட்டுமொத்தக் காற்றும் உறைந்து போனது போன்றதொரு விவரிக்க முடியாத தனிச் சூழல் உருவானது.
இப்போது அந்தப் பெரிய ஹாலில் ராஜும் இல்லை, வீட்டின் மற்றவர்களும் இல்லை. தேவயானியும், அவளது வயிற்றில் பிறந்து இன்று அவளது வாழ்க்கையைச் சூறையாடிக்கொண்டிருக்கும் அந்தச் சுமனும் மட்டுமே தனியாக நின்றுகொண்டிருந்தனர்! அந்த நிசப்தம் அவளது காதுகளில் ஈயத்தைக் காய்ச்ச ஊற்றியது போல வலித்தது.

சுமன் தன் கையில் இருந்த காபிக் கோப்பையை டீப்பாயின் மீது வைத்துவிட்டு, சோபாவில் இருந்து சாவகாசமாக எழுந்து நின்றான். அவனது முகத்தில் ஒரு கொடூரமான அமைதியும், உறுதியான பாவனையும் இருந்தது. அவன் மெல்ல மெல்ல தேவயானியை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான்.

அவன் ஒவ்வொரு அடியாய் எடுத்து வைத்து நெருங்க நெருங்க, தேவயானி பயந்து போய் பின்னோக்கி நகர்ந்தாள். கடைசியில் அவளது முதுகு சுவரில் மோத, மேற்கொண்டு பின்னோக்கிப் போக வழியின்றி அந்த மூலையில் அவள் மாட்டிக்கொண்டாள்.

தேவயானி (பயமும் நடுக்கமும் தொண்டையை அடைக்க, கைகளை உயர்த்தித் தடுத்தபடி) : "சுமன்... ப்ளீஸ்டா... வேண்டாம்டா... உங்கப்பா இப்பதான் உள்ள ரூமுக்குப் போனாரு... அங்கதான் இருக்காரு... வெளிய வந்துடப் போறாரு, என்னை விட்டுடு..."

ஆனால், சுமன் அவளது அந்தத் தடையையோ, எச்சரிக்கையையோ ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லை. அவனது கண்கள் தேவயானியின் பயந்த முகத்தையும், நடுங்கும் உடலையும் ஒரு வேட்டையாடும் மிருகத்தின் பார்வையோடு அளவெடுத்தன. அவன் அவளுக்கு மிக அருகில் வந்து நின்று, தன் கைகளை அவளது இடுப்புப் பகுதியை நோக்கி நீட்டினான்…


சுமனின் கரங்கள் தன் இடுப்பைச் சுற்றி வளைத்து, உடலோடு பலமாக ஒட்டிக்கொண்ட அந்த வினாடியில் தேவயானியின் மூச்சு நின்றது. ஹாலில் வீசிய மின்விசிறிக் காற்று கூட அவளுக்குச் சூடாகச் சுட்டது. சுவரில் முதுகுக் கொடுத்து மாட்டிக்கொண்ட அவள், கைகளை நடுக்கத்துடன் உயர்த்தி அவனது நெஞ்சைத் தள்ளிவிட முயன்றாள்; ஆனால் அந்தத் தள்ளலில் ஒரு துளி பலமும் இருக்கவில்லை.

தேவயானி (குரல் நடுங்க, கண்ணீரும் பயமும் கலந்த முகத்துடன்) : "டேய் சுமன்... என்னடா பண்ணிட்டு இருக்க? உனக்குக் கொஞ்சம்கூட புத்தி இல்லையா? உங்கப்பா அந்த ரூம்லதான் இருக்காரு. எப்போ வேணாலும் கதவைத் திறந்துட்டு வெளிய வரலாம். என்னை விட்டுடுடா, ப்ளீஸ்..."

சுமன் அவளது பயத்தைக் கண்டு கொள்ளவே இல்லை; மாறாக, அவளது முகத்தையே ஒரு வெறித்தனமான பார்வையோடு உற்றுப் பார்த்தான். அவனது இதழ்களில் லேசான வக்கிரப் புன்னகை தொக்கி நின்றது.

சுமன் (சற்று நெருக்கமாக, காதோரம் மெல்லிய குரலில்) : "அம்மா... எதுக்கு இப்போ இவ்ளோ டென்ஷன் ஆகுற? மாமா தான் உள்ள லேப்டாப்பில் எதையோ தேடிட்டு இருக்காருல்ல? அவருக்கு என்ன தெரியும் வெளிய என்ன நடக்குதுன்னு? சொல்லு..."

தேவயானி (கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டு, அவனது நெஞ்சில் கை வைத்துத் தடுத்தபடியே) : "சீ... வாயை மூடுடா! அந்தப் பேச்சை எடுக்காதன்னு எத்தனை தடவை சொல்றது? நான் உன்னைப் பெத்தவடா... என் வயித்துல பிறந்தவன் நீ! உன்கிட்ட போய்... நினைச்சாலே எனக்கு வாந்தியா வருதுடா, உடம்பு நடுங்குது... என்னை விட்டுடு!"

சுமன் (சின்சியராகச் சிரிப்பது போல) : "பெத்தவன்னா என்னம்மா? அது வெறும் அவுட்வேர் (Outware) ஃபார்மாலிட்டி! ஆனா பெட்ரூம்க்குள்ள நீ என்கிட்ட காட்டிய அந்தப் பாசம் இருக்கே... அப்பாடா! அதெல்லாம் ஞாபகம் இல்லையா உனக்கு? கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி என் மேல படுத்துக்கிட்டு நீ முனங்குன முனகல் இப்போ என் காதுல கேட்டுட்டே இருக்கு..."

தேவயானி (முகம் சிவந்து, வெட்கமும் பயமும் ஒருசேரப் பொங்க) : "ஐயோ... அந்தத் தீய வார்த்தையைச் சொல்லாதடா! அப்போ ஏதோ ஒரு மாதிரி சூழ்நிலை... நான் தெரியாம பண்ணிட்டேன். அதை வச்சுக்கிட்டு என்னை இப்படி சித்ரவதை பண்ணாதடா பாவி... நான் என்னத்தப் போய் சொல்வேன்? ராஜ் கண்ணுல முழிக்கவே எனக்குக் கூச்சமா இருக்குடா..."

சுமன் (அவளது கன்னத்தைத் தன் விரலால் செல்லமாகத் தட்டியபடி) : "கூச்சமெல்லாம் எதுக்கும்மா? உனக்குத்தான் என் கூட இருக்கப் பிடிச்சிருக்குல்ல? அப்புறம் ஏன் இந்த நாடகம்? உன்னோட அந்த வெண்மையான தொடைல நான் கை வச்சப்போ உன் முழங்கால் எப்படி நடுங்குச்சுன்னு எனக்குத் தெரியும்... நீயும் தானா என் கூட ஒத்துழைச்ச?"

தேவயானி (கதறும் குரலில்) : "பொய் சொல்லாதடா! நீதான் என்னை வலுக்கட்டாயமா... இல்லை இல்ல, நான் தடுமாறிட்டேன்... உங்கப்பாவுக்குத் தெரிஞ்சா இந்த வீடு என்னவாகும் தெரியுமா? நிமிஷத்துல ரத்தக் களறி ஆயிடும்டா!"

சுமன் (கொஞ்சம் சீரியஸான முகத்துடன்) : "அப்பாவுக்குத் தெரியாதும்மா! நாமே சொல்லலைன்னா யாருக்குத் தெரியப் போகுது? அவர் எப்பவும் அந்த லேப்டாப், ஆபிஸ் ஃபைல்னுதான் இருக்காரே தவிர, உன்னை ஒழுங்கா கவனிக்கிறாரா? ஆனா நான் உன்னை கண்ணுக்குள்ள வச்சு தாங்குறேன்ல... அப்புறம் என்ன உனக்கு பயம்?"

தேவயானி (தலையை ஆட்டி) : "இல்லை சுமன்... இதுக்கு மேல என்னால முடியாதுடா. நான் செத்துடுறேன்... என்னை நிம்மதியா இருக்க விடு. நீ போ... உன் ரூமுக்குப் போடா..."

சுமன் அவளது முகத்திற்கு மிக அருகில் தன் முகத்தைக் கொண்டு வந்து, அவளது மூச்சுக்காற்றைச் சுவாசித்தபடியே கோபமும் காதலும் கலந்த குரலில் சொன்னான்:

சுமன் : "போக மாட்டேன்! உன்னை விட்டுட்டு நான் எங்கேயும் போக மாட்டேன்ம்மா... இன்னைக்கு ராத்திரி உன் ரூமுக்கு நான் வருவேன், இல்ல நீ என் ரூமுக்கு வரணும்... என்ன சொல்ற?"

சுமன் சொன்ன அந்த வார்த்தை தேவயானியின் காதுகளில் ஈயத்தைக் காய்ச்ச ஊற்றியது போலச் சுட்டது. அவளது முகம் பயத்தில் வெளிறிப் போய், கண்கள் கலங்கின.
தேவயானி (உதடு துடிக்க, ஆத்திரமும் பயமும் கலந்த குரலில்) : "டேய்! என்ன திமிரு உனக்கு? என்னைப் பத்தி என்ன நினைச்சிட்டு இருக்க நீ? ராத்திரி என் ரூமுக்கு வரணுமா? பைத்தியம் பிடிச்சிருக்கா உனக்கு? பெத்த தாய்கிட்ட இப்படியெல்லாம் பேசுறதுக்கு உனக்குக் கொஞ்சம்கூட கூச்சமா இல்லையாடா?"

சுமன் (அவளது கன்னத்தைத் தொட்டபடியே, அசால்ட்டாகச் சிரித்துக்கொண்டே) : "கூச்சமெல்லாம் கல்யாணம் ஆன புதுசுல உனக்கு இருந்திருக்கும்மா... இப்போ என்கிட்ட வந்து மாட்டிட்ட, அப்புறம் என்ன கூச்சம்? அன்னைக்கு பெட்ரூம்ல என் மேல நீ விழுந்து புரண்டப்போ உனக்குத் தெரியாதா நான் யாருன்னு? இப்போ வந்து அம்மாவா லெக்சர் குடுக்காதம்மா... செம கடுப்பா இருக்கு!"

தேவயானி (அவனது கையைத் தட்டி விட்டபடியே, மிரண்ட கண்களுடன்) : "ஐயோ... வாய் மூடுடா பாவி! அந்தப் பழசையெல்லாம் ஞாபகப்படுத்தி என் உயிரை எடுக்காத! நான் அன்னைக்கு ஏதோ மாயையில... மயக்கத்துல பண்ணிட்டேன்டா. ஆனா இன்னைக்கு அப்படி இல்ல! உனக்கு புத்தி கெட்டுப் போச்சு, போடா அங்கிருந்து!"

சுமன் (அவளது இடுப்பை இன்னும் இறுக்கிப் பிடித்தபடி, காதருகே குசுகுசுவென்று) : "மயக்கமோ மாயையோ... அந்த சுகம் என்னவோ ஒரிஜினல் தான்மா! உன் தொப்புள்ல நான் விட்ட முத்தத்தின் சூடு இன்னும் அடங்கலனு சொன்னேனே, அது பொய்யா என்ன? உனக்குத்தான் என் தொடுறது நல்லா பிடிச்சிருக்குல, அப்புறம் ஏன் இந்த நடிக்கிற வேலை?"

தேவயானி (கதறும் குரலில், கைகளைக் கூப்பியபடி) : "கடவுளே... இவன் கிட்ட மாட்டிக்கிட்டு நான் என்ன பாடுபடப் போறேனோ! டேய் சுமன், காலுல வேண்டுறேன்டா... என்னை விட்டுடுடா. உங்கப்பா இப்போ உள்ளேருந்து வெளிய வந்தாருன்னா, இந்த வீட்ல இருக்கிற மானம் மரியாதை எல்லாமே செத்துடும். அப்புறம் நான் உயிரோடவே இருக்க மாட்டேன்!"

சுமன் (சற்றும் பயமில்லாமல், அலட்சியமாக) : "ஏம்மா சும்மா டென்ஷன் ஆகுற? மாமா தான் உள்ளே லேப்டாப்பில் மூழ்கி இருக்காரே! அவர் எப்படியும் ஒரு மணி நேரத்துக்கு வெளியே வரப் போறதில்லை. அதுக்குள்ள உன்னை..."

அவன் தன் பேச்சை முழுமையாக முடிப்பதற்குள்... திடீரென்று உள்ளே ராஜின் தனி அறையிலிருந்து ஒரு சத்தம் கேட்டது. ராஜ் ஏதோ ஒரு முக்கியமான ஃபைலைத் தேடுவதற்காக மேஜையைத் தட்டும் சத்தமும், நாற்காலி பின்னால் நகரும் தடதடவென்ற அரவமும் காதில் விழுந்தது. அடுத்த வினாடி, அவர் கதவைத் திறக்க முயல்வது போல ஒரு சலசலப்பு ஹால் வரை எதிரொலித்தது!
அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்ட மாத்திரத்தில், தேவயானிக்கு ஏதோ மின்னல் வெட்டியது போல ஒரு அதிர்ச்சி உண்டானது.

தேவயானி (அதிர்ந்து போய், அலறியடித்துக்கொண்டு) : "ஐயோ! உங்கப்பா கதவைத் திறக்கிறாருடா! வராரு பாரு!"

பயத்தின் உச்சத்தில் இருந்த அவள், சுமனின் பிடியில் இருந்து ஒரே வினாடியில் திமிறி விலகி, பலமாக அவனைத் தள்ளிவிட்டாள்!

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 24.1
சமையலறைக்குள் ஓடிவந்த தேவயானி, கதவுத் தண்டுக்குப் பின்னால் மூச்சு வாங்க நின்றுகொண்டாள். அடிவயிற்றில் அடித்தது போன்ற அந்தப் பயத்தில் அவளது கைகள் நடுங்கின. தன் நெஞ்சின் மீது கையை வைத்து, படபடக்கும் இதயத்தை அடக்க முயன்றாள்.

சமையலறையின் மங்கலான வெளிச்சத்தில், அங்கிருந்த கதவுச் சந்து வழியாக வெளியே ஹாலை உற்றுப் பார்த்தாள்.
அங்கே நடந்த காட்சியைப் பார்த்ததும் தேவயானியின் ரத்தமே உறைந்து போவது போலிருந்தது. கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன்பு அவளிடம் அரக்கத்தனமாக ஒட்டிக்கொண்டு ரகசியமாகப் பேசிய சுமன், இப்போது எந்தப் பதட்டமும் இல்லாமல் மிகச் சாதாரணமாக ஹாலில் நின்று கொண்டிருந்தான். அவனது முகத்தில் லேசான திமிரும், அடக்க முடியாத ஒரு வெற்றிப் புன்னகையும் தொக்கி நிருந்தது.

"இவன் என்ன மனுஷன்டா சாமி... இவ்வளவு பயங்கரமான சிச்சுவேஷன்ல கூட, இவன் முகத்துல ஒரு சின்ன பயம் கூட இல்லையே! நிஜமாவே இவன் என்னை விட மாட்டான் போலிருக்கு... என் வாழ்க்கையை வச்சு விளையாடப் பார்க்குறான்..." என்று தேவயானி மனதுக்குள் கதறினாள்.

சுமன் அவளது பயந்த முகத்தைப் பார்த்தபடியே, தன் சட்டைக் காலரைச் சரிசெய்துகொண்டு, சாவகாசமாக டீப்பாயில் இருந்த காபிக் கோப்பையை எடுத்து ஒரு மிடிறு குடித்தான். அவனது அந்தத் திமிரான தோரணை தேவயானியின் நெஞ்சில் ஒரு புதிய வகைப் பயத்தை விதைத்தது.
அப்போது, ராஜின் அறைக்கதவு முழுமையாகத் திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. ராஜ் கையில் சில தாள்களுடன் வெளியே வந்து, ஹாலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார். அவரது காலடிச் சத்தம் மெல்ல மெல்ல சமையலறையை நெருங்குவது போல தேவயானிக்குக் கேட்டது.

"ஐயோ... அவர் அப்படியே சமையலறைப் பக்கம் வந்திட்டாருன்னா? என் முகத்துல இருக்கிற வியர்வையைப் பார்த்தாலே சந்தேகப்பட்டுடுவாரே! என்ன பண்றது இப்போது?" என்று மிரண்டுபோன தேவயானி, தன் முகத்தில் வழிந்த வியர்வையைச் சேலைத் தலைப்பால் அவசரமாகத் துடைத்துக் கொண்டாள்.
ராஜின் காலடிச் சத்தம் மிக அருகில் கேட்க ஆரம்பித்ததும், தேவயானிக்குத் தொண்டை வரை பயம் ஏறியது. வெளியில் என்ன நடக்கிறது என்று தெரியாமல், தன் பதட்டத்தை எப்படியாவது மூடி மறைத்துவிட்டு இயல்பாக இருக்க வேண்டும் என்று தன்னைத்தானே ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்ள முயன்றாள்.


ராஜின் காலடிச் சத்தம் நெருங்க நெருங்க, சமையலறை வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்த தேவயானியின் நெஞ்சு பதைபதைத்தது. அவளது மூச்சுக்காற்று கூட பலமாக வெளியே கேட்பது போல ஒரு பிரம்மை உண்டாக, தன் இரண்டு கைகளாலும் வாயை இறுக்கிப் பொத்திக்கொண்டாள்.

"கடவுளே... இந்த மனுஷன் இப்போ கரெக்டா சமையலறைப் பக்கம் வந்துட்டா, என் முகத்துல இருக்கிற பயத்தையும் வியர்வையையும் வச்சு கண்டிப்பா கண்டுபிடிச்சிடுவாரு! என்னால முடியல... இவன் பண்ணும் வேலையால நான் நடுவுல மாட்டி செத்துப்போகப் போறேன்..." என்று அவள் மனதுக்குள் கதறி அழுதாள்.

வெளியே ஹாலில்... ராஜ் கையில் சில முக்கியமான ஃபைல்களுடன் தனது தனி அறையை விட்டு வெளியே வந்தார். ஹாலின் வெளிச்சத்தில் சாவகாசமாக நின்றுகொண்டிருந்த சும அதைப் பார்த்துவிட்டு, எந்தவிதத் பதட்டமும் இல்லாமல் தன் முகத்தை இயல்புநிலைக்கு மாற்றிக்கொண்டான்.

ராஜ் (தன் கையிலிருந்த ஃபைலைத் தடவியபடியே) : "என்ன சுமன்... இன்னும் தூங்கலையா? என்ன ஹால்ல நிக்கிற?"

சுமன் (மிகவும் இயல்பாக, எங்குமே ஈரம் படாதது போலச் சிரித்துக்கொண்டே) : "இல்லப்பா... சும்மா ரூம்ல இருந்து காபி குடிக்கலாம்னு வெளிய வந்தேன். நீங்க இன்னும் முடிக்கலையா?"

ராஜ் : "இல்லப்பா, அந்த கிளைண்ட் அனுப்பின டேட்டாவில் சின்ன கன்பியூஷன். அதான் தேடிட்டு இருக்கேன். அம்மாவைக் காணோமே... உள்ள போயிட்டாங்களா?"

சுமன் (சமையலறை வாசலைப் பார்த்தபடியே, உள்நோக்கத்துடன் ஒரு பார்வை வீசிவிட்டு) : "ஆமாப்பா... அம்மா உள்ளதான் இருக்காங்க..."

சமையலறைக்குள் மறைந்து நின்றுகொண்டிருந்த தேவயானியின் காதுகளில் சுமனின் அந்தக் குரல் விழுந்ததும், அவளது முகம் பயத்தில் வெளிறிப் போய்விட்டது. "ஐயோ... இவன் என் பேரைக் குறிப்பிட்டு இவர்கிட்ட எதையாவது உளறிடப் போறானே!" என்று அவள் கால்கள் நடுங்கின.

ராஜ் தன் மனைவியின் நிலையை உணராமல், "சரி, நான் சீக்கிரமா வேலையை முடிச்சிட்டு வந்துடுறேன்..." என்று கூறிவிட்டு, மீண்டும் தன் அறைப் பக்கம் திரும்பத் தொடங்கினார்.
அவர் திரும்பிச் செல்வதைக் கண்ட பின்னர்தான் தேவயானி தன் பெருமூச்சை வெளியே விட்டாள்; ஆனால், அந்த நிம்மதி ஒரு சில வினாடிகள் கூட நீடிக்கவில்லை. ஏனென்றால், சுமன் சமையலறை வாசலை உற்றுப் பார்த்தபடியே, சத்தமில்லாமல் அவளை நோக்கி ஒரு குறும்புப் புன்னகையை வீசினான். அவன் கண்களில் இருந்த அந்தத் திமிரும் உரிமையும், 'நீ எங்கு ஓடினாலும் என்னிடமிருந்து தப்பிக்க முடியாது' என்பதைச் சொல்வது போல இருந்தது.

சமையலறைக்குள் ஒளியும் இருளுமாக இருந்த மூலையில் நின்றுகொண்டிருந்த தேவயானி, தன் முகத்தில் வழிந்த வியர்வையைச் சேலைத் தலைப்பால் துடைத்தபடியே பெருமூச்சு விட்டாள்.

"அப்பாடா... தப்பிச்சோம்! ஒரு வழியா அவர் ரூமுக்கு உள்ள போயிட்டாரு..." என்று அவள் மனசுக்குள் நினைத்துச் சமாதானம் அடைவதற்குள், சமையலறையின் கதவுத் தண்டு லேசாக அசையும் சத்தம் கேட்டது.
யாரோ உள்ளே வருவது போலத் தெரிந்து அவள் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அங்கே... சமையலறையின் கதவோரத்தில் வந்து நின்றது வேற யாருமில்லை, அதே சுமன் தான்! அவன் முகத்தில் எந்தத் பதட்டமும் இல்லாமல் ஒரு மெல்லிய, வக்கிரமான புன்னகை ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது.

தேவயானிக்குக் கால் இடுப்பெல்லாம் ஒரே நடுக்கம்! அதிர்ச்சியில் அவளது தொண்டை வரை வார்த்தைகள் அடைத்துக் கொண்டன.

தேவயானி (பயந்த குரலில், பற்களைக் கடித்தபடி) : "ஏய்... என்னத்துக்கு இங்க வந்த? உனக்கு என்னதான் ப்ராப்ளம்? உங்கப்பா இப்பதான் உள்ள ரூமுக்குப் போனாரு. இங்க வந்து நீ என்ன பண்ற? யாராவது பார்த்தா என்ன நினைப்பாங்க? உடனே வெளிய போடா!"

சுமன் அவளது மிரட்டலுக்கெல்லாம் சற்றும் அசரவில்லை. சாவகாசமாகச் சமையலறைக்குள் காலடி எடுத்து வைத்து, அவளுக்கு மிக அருகில் வந்து நின்றான். சமையலறையின் சின்ன இடத்திற்குள் அவனது நெருக்கம் தேவயானியை மூச்சு முட்டச் செய்தது.

சுமன் (சிரித்துக்கொண்டே, நமுட்டுத்தனமாக) : "தண்ணி தாமா... தொண்டை காய்ஞ்சு போச்சு, அதான் தண்ணி குடிக்க வந்தேன். அதுக்கு ஏன் இப்படி லூசு மாதிரி டென்ஷன் ஆகுற?"

தேவயானி (கோபமும் பயமும் பொங்க, கைகளை உயர்த்தித் தடுத்தபடியே) : "பொய் சொல்லாதடா! உன் கண்ணைப் பார்த்தாலே எனக்குப் புரியுது. நீ எதுக்கு இங்க வந்தன்னு எனக்குத் நல்லாவே தெரியும். ப்ளீஸ்டா... என்னை நிம்மதியா இருக்க விடு. போயிரு வெளிய!"

சுமன் (அவளது கைட்டுக் குறுகி வந்து, குசுகுசுவென்று) : "வெளிய போனா எங்கம்மா என்னை விட்டுடுவாங்களா? உன்னை விட்டுட்டு என்னால எப்படி இருக்க முடியும்னு உனக்குத் தெரியும்தானே? அன்னைக்கு பெட்ரூம்ல என் மேல நீ சாய்ஞ்சப்போ இருந்த பாசம் எங்க போச்சு?"

தேவயானி (கண்ணீர் முட்ட, கதறும் குரலில்) : "ஐயோ... அந்தப் பழசையெல்லாம் மறுபடியும் பேசாதடா! அன்னைக்கு ஏதோ என் தலைவிதி... நான் செஞ்ச பாவம்டா அது! ஆனா இன்னைக்கு அப்பாவுக்குத் தெரிஞ்சதுன்னா, என்னைக் கொன்னுடுவாரு. உன்னையும் விட்டு வைக்க மாட்டாரு. தயவுசெய்து என்னை விட்டுடுடா சுமன், காலுல வேண்டுறேன்!"

சுமன் (அவளது தாடையைத் தன் விரல்களால் லேசாகத் தூக்கியபடி) : "அப்பாவுக்கு எப்பதான் தெரியப் போகுது? நாமதான் ரொம்ப சேஃப்பா இருக்கோமே! அவர் பாட்டுக்கு லேப்டாப்பில் மூழ்கி இருக்காரு. நீயும் நானும் இங்க தனியா இருக்கோம்... இந்த சான்ஸை மிஸ் பண்ணலாமாம்மா?"

தேவயானி (அவனது கையை உதறித் தள்ளிவிட்டு, நடுங்கும் குரலில்) : "சீ... கை வைக்கிதடா! நீ மனுஷனே இல்ல... என்னைச் சித்ரவதை பண்றதுக்காகவே பிறந்த ராட்சசன் நீ! கொஞ்சம்கூட வெட்கம் மானம் சூடு சொரணை இல்லாம பேசுற... போயிருடா வெளிய!"

சுமன் (அவளது கோபத்தைக் கண்டு இன்னும் ரசித்துச் சிரித்தபடி) : "கோபப்பட்டா நீ இன்னும் அழகா இருக்க அம்மா... இன்னைக்கு ராத்திரி உங்க ரூமுக்கு நான் வரவா, இல்ல நீ என் ரூமுக்கு வரியா? சீக்கிரம் சொல்லு, அப்பா வரதுக்குள்ள நான் கிளம்பணும்..."

சமையலறைக்குள் ஓடிவந்த தேவயானி, கதவின் ஓரத்தில் சாய்ந்து தன் மார்பில் கையை வைத்து மூச்சு வாங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது உடம்பு மொத்தமாக நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது; நெற்றி முழுக்கக் கொட்டிய வியர்வையைச் சேலைத் தலைப்பால் அவசரமாகத் துடைத்தாள்.
"கடவுளே... இவன் என்ன மனுஷன்டா சாமி! என்கிட்ட அப்படிப் பேசிட்டு, கொஞ்சம்கூட பயம் இல்லாம எப்படித்தான் வெளிய நிக்குறானோ? ஒருவேளை ராஜ்க்கு ஏதாவது சந்தேகம் வந்துச்சுன்னா... ஐயோ, நினைச்சாலே நெஞ்சு வெடிச்சு செத்துருவேன் போலிருக்கே!" என்று தேவயானி மனதுக்குள் கதறித் துடித்தாள்.

வெளியே ஹாலில், ராஜின் காலடிச் சத்தம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. அவர் கையில் சில தாள்களுடன் தனது தனி அறையை விட்டு வெளியே வந்து, ஹாலைக் கடந்து நடந்து சென்றார். அப்போது சோபாவின் அருகில் சாவகாசமாக நின்று கொண்டிருந்த சுமனைப் பார்த்து அவர் லேசாகப் புன்னகைத்தார்.

ராஜ் (அலட்சியமாக) : "என்ன சுமன்... இன்னும் தூங்கப் போகலையா நீ? என்ன இங்கயே சுத்திட்டு இருக்க?"

சுமன் (எந்தவிதத் பதட்டமும் இல்லாமல், முகத்தில் ஒரு இயல்பான சிரிப்புடன்) : "இல்லப்பா... சும்மா தலைவலியா இருந்துச்சு, அப்படியே ஒரு காபி குடிக்கலாம்னு வந்தேன். நீங்க இன்னும் உங்க ஒர்க்கை முடிக்கலையா?"

ராஜ் : "இல்லப்பா, அந்த கிளைண்ட் ஃபைலில் சின்ன கரெக்‌ஷன் இருக்கு. அதை பார்த்துட்டு இருக்கேன். அம்மாவைச் சமையலறையில் பார்த்தேன், ரொம்ப டயர்டா இருக்காங்க போல... நல்லா ரெஸ்ட் எடுக்கச் சொல்லு சுமன்."

சுமன் (உள்நோக்கத்துடன் சமையலறைக் கதவைப் பார்த்தபடியே) : "கண்டிப்பாப்பா... அவங்களுக்குத் தேவையானதை நான் பாத்துக்கிறேன், நீங்க போய் உங்க வேலையைப் பாருங்க..."

ராஜின் காதுகளில் அந்த வார்த்தைகளின் உண்மையான அர்த்தம் விழவே இல்லை. அவர் தன் கணினியின் வேலையை முடிக்க வேண்டிய அவசரத்தில், "சரிப்பா, நான் சீக்கிரமா முடிச்சுட்டு வந்து படுக்குறேன்" என்று சொல்லிக்கொண்டே தன் அறைக்குள் சென்று கதவை மீண்டும் சாத்திக் கொண்டார்.

அந்தக் கதவு மூடிய சத்தம் கேட்டவுடன், ஹாலில் மீண்டும் ஒரு கனத்த நிசப்தம் கவிழ்ந்தது.
சமையலறை வாசலில் நின்று இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தேவயானிக்குக் கால்கள் தளர்ந்துபோய் அப்படியே சுவரோடு சாய்ந்து உட்கார்ந்துவிடலாமா என்று தோன்றியது. அவள் கதவின் சந்து வழியாக வெளியே பார்த்தாள். சுமன் அங்கிருந்து நகராமல், அப்படியே சமையலறை வாசலுக்கு அருகில் வந்து நின்றான்.

அவனது முகத்தில் அந்தத் திமிரும், கொடூரமான உரிமையும் கொப்பளித்தது. அவன் மெல்லிய குரலில், சமையலறைக்குள் கேட்கும் அளவுக்குக் குசுகுசுத்தான்.

சுமன் : "பாத்தியாம்மா... அப்பாவுக்கு நம்ம மேல எந்தச் சந்தேகமும் வரல. அவர் பாட்டுக்குத் தன் வேலையைப் பார்த்துட்டுப் போயிட்டாரு. அப்புறம் என்னத்துக்கு நீ இவ்வளவு பயப்படுற? இன்னைக்கு ராத்திரி நான் சொல்றபடி கேட்கலன்னா... உன்னை சும்மா விட மாட்டேன்!"

தேவயானி (கண் கலங்கி, உதடு துடிக்க, கோபமும் பயமும் பொங்க முனங்கினாள்) : "டேய்... நீ மனுஷனே கிடையாதுடா! என்னை நிம்மதியா சாக விடுடா... உங்கப்பாட்ட மாட்டிவிட்டு என்னைக் கொல்றதுக்கே நீ அலையுற... போயிருடா இங்கிருந்து!"

சுமன் (சிரித்துக்கொண்டே) : "சாகுற ஐடியால்லாம் உனக்கு இருக்கக் கூடாதும்மா... வாழ வேண்டிய வயசு இது. சீக்கிரமா என் ரூமுக்கு வா, நான் காத்துட்டு இருப்பேன்..." என்று கூறிவிட்டு, தன் அறையை நோக்கிச் சாவகாசமாக நடந்து சென்றான்.

அவன் அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்ற பிறகும், அவனது காலடிச் சத்தம் தேவயானியின் காதுகளில் ஈயத்தைக் காய்ச்ச ஊற்றியது போல ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது. அவள் சமையலறை இருட்டில் தனியாக அமர்ந்து, தன் வாழ்க்கையின் இந்த நரக வலையில் இருந்து எப்படித் தப்பிக்கப் போகிறோம் என்று தெரியாமல் கதறி அழுது கொண்டிருந்தாள்.

[Ganesh22Aravind]

Bro semma story and makes me more feel and realistic. 

MMom son rendu perum innum niraya sex vachu kittu finally mom pregnant agura mari story ah kondu ponga. 

Mom son ah thedi pogura mari emotional ah kondu ponga. 

Please daily update kodunga.

[Devayani rasigan]

Bro semma story and makes me more feel and realistic. 

MMom son rendu perum innum niraya sex vachu kittu finally mom pregnant agura mari story ah kondu ponga. 

Mom son ah thedi pogura mari emotional ah kondu ponga. 

Please daily update kodunga.

ம்ம் சரி உங்கள் யோசனைக்கு நன்றி

[manithanhere]

அருமையான எழுத்துநடை.

குழப்பத்தில் இருக்கும் அம்மாவை மகனின் அக்கறை, கட்டுமஸ்தான உடல், தைரியம் இதெல்லாம் ஈர்க்குதுனு வச்சுக்கலாம்.

கணவனின் வேலைப் பளு, தொப்பை, உறவில் ஆர்வம் இல்லாம இருப்பது இதெல்லாம் அவளுக்கு ஏமாற்றம் அளித்து மகன் மீதான ஏக்கத்தைக் கூட்டுது..

இதெல்லாம் என்னோட கருத்துக்கள்.. உங்க விருப்பப்படி எழுதுங்க

[supererode]

பாவம் அம்மா மகனுடன் இருப்பதா கணவனுடன் இருப்பதா என்ற குழப்பம்

[Amma Pasam]

Good Update Bro
Keep Rocking
Continue Your Own Way
Thanks For Your Regular Update

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 25
கணவன் உள்ளே தன் அலுவலக வேலையில் மூழ்கியிருக்கிறான் என்பதை உறுதி செய்துகொண்ட தேவயானியின் நெஞ்சகம், பயத்தாலும் கோபத்தாலும் மாறி மாறி ஏறி இறங்கியது. அவளது கண்கள் கலங்கிச் சிவந்திருந்தன; உதடுகள் நடுக்கத்துடன் துடித்தன.
​சற்றும் தாமதிக்காமல், தன் கோபத்தை அப்படியே ஒரு எரிமலையாக அடக்கி வைத்துக் கொண்டு, ஹாலில் சாதாரணமாகக் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு நின்றுகொண்டிருந்த சுமனின் கையைப் பற்றி பலமாக இழுத்தார் தேவயானி. அந்த திடீர் இழுவையில் சுமன் கொஞ்சம் தடுமாறினாலும், தாயின் முகத்தில் இருந்த அந்தத் தீவிரமான ஆத்திரமும் பயமும் அவனுக்கு எந்தச் சலனத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. மாறாக, அவன் உதடுகளில் ஒரு மெல்லிய, அசராத புன்னகைதான் தொக்கி நின்றது. ஆனாலும், தன் தாயின் கோபத்திற்கு மதிப்புக் கொடுப்பது போல அவளது பிடிக்கு அமைதியாக வழிவிட்டு, அவளுடன் சமையலறைப் பகுதியை நோக்கி நடந்தான்.
​சமையலறையின் உச்சியில் எரிந்த மங்கலான மஞ்சள் நிற விளக்கு வெளிச்சம், அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த தேவயானியின் வியர்வை படிந்த முகத்தின் மீதும், பதறித் துடிக்கும் உடலின் மீதும் விழுந்தது. அவள் தன் மூச்சுக்காற்றை ஒழுங்குபடுத்த முயன்றாலும், அவளது நெஞ்சில் ஏற்பட்ட அடைப்பு அவளை மூச்சுத் திணறச் செய்தது. தன் இரு கைகளையும் மார்புக்குக் குறுக்கே பலமாகக் கட்டிக்கொண்டு, தன் கோபத்தை வெளியில் கத்தினால் ராஜ் கேட்டுவிடுவாரோ என்ற பயத்தில், தொண்டைக்குள்ளேயே அடக்கிக்கொண்டு சுமனை முறைத்துப் பார்த்தாள்.
​ஆனால், சுமன் எந்தவிதப் பதட்டமும் இல்லாத முகத்துடன், சமையலறையின் கதவுத் தண்டைச் சாய்ந்து கொண்டு, தன் தாயின் கோபமான முகத்தைப் பார்த்தவாறே சாவகாசமாக நின்றுகொண்டிருந்தான். அந்த அமைதியான சமையலறைப் பகுதியில், தேவயானியின் நரம்புகளை ஒவ்வொன்றாக அறுப்பது போன்ற அந்தப் பதட்டமான சூழல் உச்சக்கட்டத்தை நோக்கி நகர்ந்தது. காற்று கூட வீசாத அந்த அறையில், இருவரின் மூச்சுச் சத்தம் மட்டுமே அந்த நிசப்தத்தைக் கிழித்தது.
​தேவயானி தன் பார்வையைத் தாழ்த்த முடியாமல், ஆத்திரமும் இயலாமையும் தொண்டையை அடைக்க, தன் மகனைப் பார்த்துக் குசுகுசுவென்ற ஆனால் அழுத்தமான குரலில் பேசத் தொடங்கினாள்.
​தேவயானி : "உனக்கு என்னதான்டா திமிரு? அப்பாவை நினைச்சுப் கொஞ்சம்கூட பயம் இல்லையா? நான் உன்னைப் பெத்த தாய்... அந்த முறையைக் கூட மறந்துட்டு இப்படித் தப்புத் தப்பா நடந்துக்கிறியே... இது எங்கு போய் முடியும்னு உனக்குத் கொஞ்சம்கூட புத்தி இருக்கா?"
​சுமன் (அசால்ட்டாகத் தன் தோள்களைக் குலுக்கியபடியே) : "அம்மா... ஏன் இப்படி தேவையில்லாமல் டென்ஷன் ஆகுற? நாமதான் யாருக்கும் தெரியாமத்தானே இருக்கோம்? வீட்டுல இருக்கிற வரைக்கும் நம்ம இடையில என்ன நடக்குதுன்னு யாருக்காகிலும் தெரியுமா என்ன?"
​தேவயானி (கண்கள் சிவக்க, பற்களைக் கடித்தபடி) : "யாருக்கும் தெரியாமையா? இன்னைக்கு ஹால்ல உங்கப்பா முன்னாடி நீ நடந்துகிட்ட முறையைப் பார்த்தா என் உசுரே போயிடுச்சு தெரியுமாடா? அந்த மனுஷனுக்கு ஏதாவது ஒரு சின்ன சந்தேகம் வந்துட்டா... என்ன ஆகுறதுன்னு யோசிச்சு பார்த்தியா?"
​சுமன் (சற்றும் பயமில்லாமல், மிக நெருக்கமாக வந்து) : "அவருக்கு ஒன்னும் தெரியாதுமா... அவர் ஃபுல்லா ஆபீஸ் வேலையிலயும் லேப்டாப்லயும் தான் பிஸியா இருக்காரு. என் மேல அவருக்கு எப்பவும் இருக்கிற அந்த குருட்டு நம்பிக்கை உனக்குத் தெரியும்தானே? அப்புறம் என்னத்துக்கு பயம்?"
​தேவயானி (உதடு துடிக்க, ஆத்திரமும் வேதனையும் பொங்க) : "நம்பிக்கையா? அந்த நம்பிக்கையை நீதான் இன்னைக்குக் காலில் போட்டுப் மிதிச்சிருக்க! என் மேல உனக்குக் கொஞ்சமாவது பாசம், மரியாதை இருந்தா இப்படிப்பட்ட வெறித்தனமான காரியங்களைச் செய்வியாடா? நான் பெத்த பாவம், இன்னைக்கு உன் வாயாலயே இப்படித் தலைகுனிய நிற்கிறேனே!"
​சுமன் (கண்களில் தீவிரமான காமம் மின்ன, மெல்லிய குரலில்) : "இது வெறி இல்லம்மா... உன்னை விட்டு என்னால ஒரு நிமிஷம் கூட இருக்க முடியல, அதுதான் நிஜம். அதை உன்னால ஏன்மா புரிஞ்சுக்க மாட்டேன்ற? உன்னை எனக்கு அவ்வளவு பிடிச்சிருக்கு..."
​தேவயானி (கைகளைக் உயர்த்தித் தடுத்து, எரிச்சலுடன்) : "போதும் நிறுத்து! உன் வாயால அந்த வார்த்தையை இனிமே சொல்லாத... நான் உன் அம்மாடா! இந்த வீட்டுல என்ன நடக்குதுன்னு ஒருவேளை உங்கப்பாவுக்குத் தெரிஞ்சா, என்னை உயிரோட விட மாட்டாரு, உன்னையும் சும்மா இருக்க மாட்டாரு!"
​சுமன் அதற்குப் பதில் சொல்லாமல், அமைதியாக நின்றுகொண்டு தேவயானி கோபத்தில் கொதிப்பதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ஆனால், அவனது பார்வையில் இருந்த அந்தத் தீவிரமான காமமும் உரிமையும் கொஞ்சமும் குறையவில்லை; மாறாக, அவளது கோபம் அவனுக்குள் இன்னும் ஒரு வெறியைத் தான் ஏற்படுத்தியது.

தேவயானி ,தன் இரு கைகளையும் மார்புக்குக் குறுக்கே பலமாகக் கட்டிக்கொண்டு, தன் கோபத்தையும் ஆத்திரத்தையும் வெளியில் கத்தினாள் ராஜ் பக்கத்து அறையிலிருந்து கேட்டுவிடுவாரோ என்ற பயத்தில், தொண்டைக்குள்ளேயே அடக்கிக் கொண்டு சுமனை முறைத்துப் பார்த்தாள்.

அவளது கண்கள் கோபத்தால் சிவந்து நீர் கோர்த்துக் கொண்டிருந்தன. ஆனால், சுமன் எந்தவிதப் பதட்டமும் இல்லாத முகத்துடன், சமையலறையின் கதவுத் தண்டைச் சாய்ந்து கொண்டு, தன் தாயின் கோபமான முகத்தைப் பார்த்தவாறே சாவகாசமாக நின்றுகொண்டிருந்தான். அந்த அமைதியான சமையலறைப் பகுதியில், தேவயானியின் நரம்புகளை ஒவ்வொன்றாக அறுப்பது போன்ற அந்தப் பதட்டமான சூழல் உச்சக்கட்டத்தை நோக்கி நகர்ந்தது.

தேவயானி தன் பார்வையைத் தாழ்த்த முடியாமல், ஆத்திரமும் இயலாமையும் தொண்டையை அடைக்க, தன் மகனைப் பார்த்துக் குசுகுசுவென்ற ஆனால் அழுத்தமான குரலில் பேசத் தொடங்கினாள்.

தேவயானி : "உனக்கு என்னதான்டா திமிரு? அப்பாவை நினைச்சுப் கொஞ்சம்கூட பயம் இல்லையா? நான் உன்னைப் பெத்த தாய்... அந்த முறையைக் கூட மறந்துட்டு இப்படித் தப்புத் தப்பா நடந்துக்கிறியே... இது எங்கு போய் முடியும்னு உனக்குத் கொஞ்சம்கூட புத்தி இருக்கா?"

சுமன் (அசால்ட்டாகத் தன் தோள்களைக் குலுக்கியபடியே, எந்தச் சலனமும் இல்லாமல்) : "அம்மா... ஏன் இப்படி தேவையில்லாமல் டென்ஷன் ஆகுற? நாமதான் யாருக்கும் தெரியாமத்தானே இருக்கோம்? வீட்டுல இருக்கிற வரைக்கும் நம்ம இடையில என்ன நடக்குதுன்னு யாருக்காகிலும் தெரியுமா என்ன? சும்மா கற்பனை பண்ணி பயப்படாத."

தேவயானி (கண்கள் சிவக்க, பற்களைக் கடித்தபடி, தன் குரலை வெளியில் கேட்காதவாறு தாழ்த்தி) : "யாருக்கும் தெரியாமையா? இன்னைக்கு ஹால்ல உங்கப்பா முன்னாடி நீ நடந்துகிட்ட முறையைப் பார்த்தா என் உசுரே போயிடுச்சு தெரியுமாடா? அந்த மனுஷனுக்கு ஏதாவது ஒரு சின்ன சந்தேகம் வந்துட்டா... என்ன ஆகுறதுன்னு யோசிச்சு பார்த்தியா? அவர் நம்மளை என்ன செய்வாருன்னு உனக்குத் தெரியுமா?"

சுமன் (சற்றும் பயமில்லாமல், மிக நெருக்கமாக வந்து, அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தபடி) : "அவருக்கு ஒன்னும் தெரியாதுமா... அவர் ஃபுல்லா ஆபீஸ் வேலையிலயும் லேப்டாப்லயும் தான் பிஸியா இருக்காரு. என் மேல அவருக்கு எப்பவும் இருக்கிற அந்த குருட்டு நம்பிக்கை உனக்குத் தெரியும்தானே? நான் என்ன சொன்னாலும் கண்ணை மூடிக்கிட்டு நம்புவாரு. அப்புறம் என்னத்துக்கு உனக்கு இவ்வளவு நடுக்கம்?"

தேவயானி (உதடு துடிக்க, ஆத்திரமும் வேதனையும் பொங்க) : "நம்பிக்கையா? அந்த நம்பிக்கையை நீதான் இன்னைக்குக் காலில் போட்டுப் மிதிச்சிருக்க! என் மேல உனக்குக் கொஞ்சம்காவது பாசம், மரியாதை இருந்தா இப்படிப்பட்ட வெறித்தனமான காரியங்களைச் செய்வியாடா? நான் பெத்த பாவம், இன்னைக்கு உன் வாயாலயே இப்படித் தலைகுனிய நிற்கிறேனே!"

சுமன் (கண்களில் தீவிரமான காமம் மின்ன, மெல்லிய குரலில் அவளது காதுக்கு அருகில் குசுகுசுத்து) : "இது வெறி இல்லம்மா... உன்னை விட்டு என்னால ஒரு நிமிஷம் கூட இருக்க முடியல, அதுதான் நிஜம். அதை உன்னால ஏன்மா புரிஞ்சுக்க மாட்டேன்ற? உன்னை எனக்கு அவ்வளவு பிடிச்சிருக்கு... உன்னைத் தவிர வேற எதைப் பத்தியும் என்னால யோசிக்க முடியல."

தேவயானி (கைகளைக் உயர்த்தித் தடுத்து, அருவருப்போடு பின்வாங்கி) : "போதும் நிறுத்து! உன் வாயால அந்த வார்த்தையை இனிமே சொல்லாத... நான் உன் அம்மாடா! இந்த வீட்டுல என்ன நடக்குதுன்னு ஒருவேளை உங்கப்பாவுக்குத் தெரிஞ்சா, என்னை உயிரோட விட மாட்டாரு, உன்னையும் சும்மா இருக்க மாட்டாரு! என் மானம் மரியாதை எல்லாமே நடுத்தெருவுக்கு வந்துடும்."

சுமன் அதற்குப் பதில் சொல்லாமல், அமைதியாக நின்றுகொண்டு தேவயானி கோபத்தில் கொதிப்பதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ஆனால், அவனது பார்வையில் இருந்த அந்தத் தீவிரமான காமமும் உரிமையும் கொஞ்சமும் குறையவில்லை; மாறாக, அவளது கோபம் அவனுக்குள் இன்னும் ஒரு வெறியைத் தான் ஏற்படுத்தியது. அவளது கன்னத்தில் வழிந்த சூடான கண்ணீர்த்துளியை அவன் தன் பார்வையால் பின்தொடர்ந்து கவனித்தான்.

[Amma Pasam]

Good Update Bro
Keep Rocking
Continue Your Own Way

[supererode]

தேவயானியின் கண்ணீர் துளிகள் எப்ப காம துளிகளாக மாறும் காத்திருக்கலாம்

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 25.1
.
"இவன் என்ன இவ்வளவு கொடூரமா இருக்கான்? நான் பெற்றெடுத்த பிள்ளைதானே இவன்? என் ரத்தத்தை ஊட்டி வளர்த்தவன் தானே என் கையை இப்படிப் பிடித்து மிரட்டுறான்?" என்று நினைத்தவள், தன் கையால் முகத்தைப் பொத்திக்கொண்டு விசும்பினாள்.

தேவயானி (உடைந்த குரலில், ஆத்திரமும் அழுகையும் தொண்டையை அடைக்க) : "நீ பேசுற ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என் நெஞ்சில் ஈட்டியால குத்துற மாதிரி இருக்குடா... உனக்குச் கொஞ்சம் கூடப் பயம் இல்லையா? நான் உன் அம்மாடி! என்னைச் பெத்த தாயா நினைக்காம, உனக்கு என்ன தோணுதோ அப்படிப் பேசிட்டு இருக்கியே... உனக்குத் தன்மானம், வெட்கம் இதெல்லாம் எதுவுமே கிடையாதா?"

சுமன் (சற்றும் சலனமில்லாமல், தன் பார்வையை மாற்றாமல் மிக அமைதியாக) : "மானம், வெட்கமெல்லாம் நாலு பேர் இருக்கிற சமுதாயத்துக்குமா... நம்ம வீட்டுக்குள்ள, அதுவும் நமக்குள்ள இருக்கிற இந்த உறவை வெளிய யார் வந்து கேள்வி கேட்கப் போறா? அம்மா... நீ ஏன் எல்லாத்தையும் தப்பாவே யோசிக்கிற?"

தேவயானி (கோபத்தால் ஆவேசம் கொண்டு, தன் கையை உயர்த்தி எச்சரிக்கும் குரலில்) : "தப்பா யோசிக்கிறேனா? நான் தப்பா யோசிக்கிறேனாடா பாவி! நீ பண்றதுதான் உலகத்திலேயே மிகப் பெரிய பாவம்! அப்பாவுக்குத் தெரிந்தால் இந்த வீடு என்னாகும்னு உனக்குத் தெரியுமா? அவர் உன்னை உயிரோட விடுவாரா? என்னை நடுரோட்ல தூக்கி எறிஞ்சிடுவாருடா!"

சுமன் (அவளது கோபத்தைக் கண்டு கொஞ்சமும் பின்வாங்காமல், இன்னும் ஒரு அடி அருகில் வந்து) : "அப்பாவுக்குத் தெரியாதுன்னு நான் எத்தனை தடவை சொல்றது? அவர் வேலை, லேப்டாப், ஃபைல்னு தன் உலகத்துல இருக்காரு. அவருக்கு நம்ம மேல இருக்கிற நம்பிக்கையே நம்மளுக்குப் பலம் தான். அதை விட்டுட்டு நீ ஏன் தேவையில்லாம நடுங்குற?"

தேவயானி (கதறும் குரலில், கைகளைக் கூப்பியபடி) : "அந்த நம்பிக்கையைத் தானே நீ இன்னைக்குக் காலில் போட்டு மிதிச்சிருக்க! என் மேல உனக்குக் கொஞ்சமாவது பாசம் இருந்தா, இப்படிப்பட்ட வெறித்தனமான காரியங்களைச் செய்வியாடா? நான் பெத்த பாவம், இன்னைக்கு உன் வாயாலயே இப்படித் தலைகுனிந்து நிற்கிறேனே!"

சுமன் (அவளது கைகளைக் கைப்பற்றி, தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக்கொண்டே உருக்கமாக) : "இது வெறி இல்லம்மா... உன்னை விட்டு என்னால இருக்க முடியல, அதுதான் நிஜம். உன்னை எனக்கு அவ்வளவு பிடிச்சிருக்கு. அந்தச் சுகத்தை அனுபவிச்சதுக்குப் அப்புறம், உன்னை விட்டுட்டு என்னால நார்மலா இருக்கவே முடியல..."

தேவயானி (அதிர்ந்து போய், அவனது கையை உதறித் தள்ளிவிட்டபடியே) : "சீ... வாயை மூடுடா! அந்த வார்த்தையை இனிமே என் முன்னாடி சொல்லாத! நான் பெத்த தாய்டா... உன்கிட்ட போய் இப்படிப்பட்ட பேச்சைக் கேட்க வேண்டிய நிலைமை எனக்கு வந்துருச்சே! கடவுளே, என்னை ஏன் உயிரோடு வச்சிருக்க?"

சுமன் (அவளது கோபத்தைப் பொருட்படுத்தாமல், அவளது தோள்களை மென்மையாகத் தொட்டபடி) : "நீ அழாதம்மா... உன் கண்ணீரைப் பார்க்கும்போது எனக்குள்ள ஏதோ ஒன்னு வலிக்குது. ஆனா, நான் உன்னை விட்டு விலக மாட்டேன். அது மட்டும் சத்தியம்."


"உன் கண்களில் தெரியும் அந்த வெறி என்னை என்ன செய்யப் போகுது?"

சுவரில் சாய்ந்து நின்றுகொண்டிருந்த தேவயானியின் முகம் முழுவதும் வியர்வை முத்துக்கள் பூத்திருந்தன. அவள் தன் இரு கைகளையும் சேர்த்து இறுகப் பிடித்துக் கொண்டு, தன் மகனின் முகத்தையே ஒருவிதப் பயத்தோடும் அருவருப்போடும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது உதடுகள் நடுக்கத்தால் துடிக்க, வார்த்தைகள் தொண்டைக்குள்ளேயே அடைத்துக்கொண்டு வெளியே வர மறுத்தன.

சுமன் சற்றும் பதட்டமின்றி, தன் தாயின் கோபத்தையும் தவிப்பையும் ஒரு வேட்டையாடும் மிருகம் தன் இரையின் சிறுசலனத்தைக் கவனிப்பது போலக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது பார்வையில் இருந்த அந்தத் தீயும் உறுதியும் தேவயானியின் நரம்புகளைப் பலவீனப்படுத்தின.

தேவயானி (உடைந்த குரலில், ஆத்திரமும் அழுகையும் சரிசமமாகப் பொங்க) : "உனக்குக் கொஞ்சம்கூட மனசாட்சியே இல்லையாடா? நீ பேசுற ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என்னை உயிரோட எரிய வைக்குதுடா... அப்பா அந்த ரூம்ல இருக்காரு, அவருக்குக் கேட்கப் போகுதுன்னு கூடவா உனக்குத் பயம் இல்ல?"

சுமன் (அமைதியான, ஆனால் அழுத்தமான குரலில்) : "அம்மா... உனக்கு எத்தனை தடவை சொல்றது? அப்பாவுக்கு ஒன்னும் தெரியாது. அவர் தன் வேலையைப் பார்த்துட்டு இருக்காரு. நீ ஏன் தேவையில்லாம கற்பனை பண்ணிப் பயப்படுற? நான் உன்னை ஏமாத்தல, உன்கிட்ட என் மனசுல இருக்கிறதைத்தான் சொல்றேன்."

தேவயானி (தன் தலையில் அடித்துக்கொண்டு, ஆவேசமாக) : "மனசுல இருக்கிறதா? நீ சொல்றது காதலா, இல்ல என்னைக் கெடுக்குற வெறியாடா? ஒரு தாயைப் பார்த்து இப்படிப் பேசுறதுக்கு உனக்கு எப்படிடா வாய் வருது? என்னைச் செத்துப்போன்னு சொல்றதை விட, நீ இப்படிப் பேசுறதுதான் என்னைச் சுக்குநூறா உடைக்குது!"

சுமன் (அவளது மிக அருகில் நகர்ந்து, மெல்லிய குரலில்) : "இது வெறியோ காதலோ... எனக்குத் தெரியாதுமா. ஆனா உன்னை விட்டுட்டு என்னால ஒரு நிமிஷம் கூட இருக்க முடியல. இன்னைக்கு அந்தப் பெட்ரூம்ல நீ என் மேல சாய்ஞ்சு முனங்குனியே... அந்த ஞாபகம் என் ரத்தத்துல கலந்திருக்கு. அதை எப்படிம்மா என்னால மறக்க முடியும்?"

தேவயானி (காதுகளைப் பொத்திக்கொண்டு, அலறும் குரலில்) : "போதும்டா! அந்த வார்த்தையை இனிமே என் முன்னாடி சொல்லாதன்னு எத்தனை தடவை சொல்றது? அது ஒரு பலவீனத்தால நடந்த தப்பு! அதை வச்சு நீ என்னை உன் அடிமை மாதிரி நடத்தப் பார்க்கிறியா? நான் செத்துப்போறது எவ்வளவோ மேல்!"

சுமன் (அவளது கைகளைப் பலமாகப் பற்றிக்கொண்டு, உறுதியான குரலில்) : "சாகுற பேச்செல்லாம் பேசாதம்மா! நீ செத்தா, இந்த உலகத்துல நானும் இருக்க மாட்டேன். உனக்கு நான் வேணும், எனக்கு நீ வேணும். இதுதான் நிஜம்."

அந்தச் சமையலறையின் இருட்டில் தாயும் மகனும் பரஸ்பரம் மோதிக்கொண்ட அந்த வார்த்தைகள், அந்த இரவின் அமைதியைக் குலைத்துக்கொண்டிருந்தன. தேவயானியின் தடுமாற்றமும், சுமனின் விடாப்பிடியான வெறியும் அந்தச் சூழலை மேலும் சூடாக்கியது.

தேவயானியின் முகம் வியர்வையிலும் கண்ணீரிலும் நனைந்திருந்தது. அவளது உடலின் நடுக்கம் கொஞ்சம் கூடக் குறையவில்லை என்றாலும், அவள் சுமனிடம் காட்டிய அந்தத் தீவிரமான கோபமும் எதிர்ப்பும் இப்போது கொஞ்சம் தளரத் தொடங்கியிருந்தது. அவளது தொண்டை அடைத்துக்கொள்ள, கண்களில் வழியும் நீரைச் சேலைத் தலைப்பால் துடைத்தபடியே அவனை முறைத்துப் பார்த்தாள்.


தேவயானி (உடைந்த குரலில், ஆத்திரமும் இயலாமையும் கலந்தபடி) : "உனக்கு எப்பதான்புத்தி வரப்போகுது சுமன்? நீ பண்றது தப்புன்னு உனக்குத் தெரிஞ்சும் ஏன் இப்படிப் பண்ணிட்டு இருக்க? என் கண்ணீரைப் பார்த்தும் உனக்குக் கொஞ்சம்கூட மனம் இறங்க மாட்டேங்குதா?"

சுமன் (அவளது முகத்திற்கு மிக அருகில் குனிந்து, மிக மென்மையான ஆனால் அழுத்தமான குரலில்) : "அம்மா... உன்னை அழ வைக்கிறதுக்காக நான் இதெல்லாம் பண்ணல. உன்னை நினைக்கும் போதே எனக்குள்ள ஒரு தவிப்பு வருது... அதை உன்னால புரிஞ்சுக்க முடியலையா?"

தேவயானி (அவனது கையை விலக்க முயன்றபடியே, சினத்துடன்) : "என்னத்தைப் புரிஞ்சிக்கிறது? என்னைச் சித்ரவதை பண்றதைத்தான் நீ பாசம்னு சொல்றியா? உன்னைப் பெத்த பாவத்துக்கு என்னை நீ நரகத்துல தள்ளுறடா!"

சுமன் (அவளது கரங்களை இன்னும் தன் கைகளுக்குள் பலமாகப் பற்றிக்கொண்டு) : "நரகமா? நான் உன்னை நரகத்துக்கா கூட்டிட்டுப் போறேன்? யோசிச்சுப் பார்... என் கூட இருக்கும்போது உனக்குக் கிடைச்ச சுகம் இந்த உலகத்துல வேற யாருக்கிட்டயும் கிடைக்குமா சொல்லு? அப்பா உன்னை எப்படிவச்சிருக்காரு? உன்னோட தேவைகளைப் புரிஞ்சுக்காம லேப்டாப், ஆபீஸ்னுதானே இருக்காரு? ஆனா நான் உன்னை என் உயிரோட கல வச்சிருக்கேன்!"

தேவயானி (அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோய், கண்கள் அகல விரிய) : "சீ... வாயை மூடுடா பாவி! உங்கப்பாவைப் பத்தியே பேசுறதுக்கு உனக்கு எப்படிடா வாய் வருது? அவர் மனுஷன்... என்னை எந்த அளவுக்குக் கவனிச்சுக்கிறாருன்னு எனக்குத் தெரியும். உன்னைப் மாதிரி ஒரு கெட்ட எண்ணம் அவருக்கு வருமா? இதெல்லாம் ரொம்பப் பெரிய பாவம்டா... கடவுள் நம்மைச் சும்மா விட மாட்டாரு!"

சுமன் (சற்றும் பயமில்லாமல், புன்னகையுடன்) : "கடவுள் பார்த்துட்டுதான் இருக்காருமா... தப்புன்னா ரெண்டு பேருமே செஞ்சோம், அப்புறம் ஏன் நான் மட்டும் குற்றவாளி? இன்னைக்கு பெட்ரூம்ல என் மேல விழுந்து நீயும் ரசிச்சத்தானே? இப்போ மட்டும் என்ன புதுசா நாடகம் ஆடுற?"

தேவயானி (கோபமும் வெட்கமும் ஒருசேரப் பொங்க, அவளது கை நடுங்க) : "அது... அது ஒரு பலவீனமான சூழ்நிலை அப்படி அமைஞ்சிருச்சு... அதை வச்சு நீ என்னை உன் இஷ்டத்துக்கு ஆட்டப் பார்க்கக் கூடாது. இன்னையோட இந்த நினைப்பை உன் மனசுல இருந்து தூக்கி எறிஞ்சிடு... இல்லன்னா நான் என் உயிருக்கே ஆபத்து பண்ணிப்பேன்!"

சுமன் (அவளது மிரட்டலைக் கண்டு கொஞ்சமும் கலங்காமல், அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தபடி ஒரு ஆழமான மூச்சை வெளியிட்டான்) : "உயிரை விடுற பேச்செல்லாம் பேசாதம்மா... நீ இல்லாம எனக்கு இந்த உலகத்துல யாரு இருக்கா?


சுமன் அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தபடியே, சற்றும் பதட்டமின்றி, தன் கரங்களை அவளது தோள்களில் இருந்து விலக்காமல் இன்னும் கொஞ்சம் நெருங்கி நின்றான். அவனது மூச்சுக்காற்று தேவயானியின் முகத்தில் படும் அளவுக்கு அந்த இடைவெளி மிகக் குறைவாக இருந்தது.

சுமன் (மிகவும் மென்மையான, ஆனால் ஆழமான குரலில்) : "அம்மா... ப்ளீஸ்மா... இந்த ஒரு ராத்திரி மட்டும்... ராத்திரி எல்லாரும் தூங்குனதுக்கு அப்புறம் என் ரூமுக்குப் வா..."

தேவயானி (அதிர்ச்சியிலும் பயத்திலும் மூச்சு அடைக்க, கண்கள் அகல விரிய) : "என்னது? உன் ரூமுக்கா? நீ... நீ என்ன பைத்தியக்காரத்தனமா பேசிட்டு இருக்க சுமன்? கொஞ்சம் கூட யோசிக்காம இப்படி ஒரு வார்த்தையை எப்படி உன்னால் சொல்ல முடியுது?"

சுமன் (அசால்ட்டாகச் சிரித்தபடியே, சற்றும் தயக்கமில்லாமல்) : "நான் ஒன்னும் பைத்தியம் பிடிச்சுப் பேசலைம்மா, ரொம்பத் தெளிவாவாதான் பேசிட்டு இருக்கேன். ஆமாம், என் ரூமுக்கு வா. உன்கிட்ட நான் தனியா பேசணும், உன்னை என் நெஞ்சோடு அணைச்சுக்கணும்... அந்த நிமிஷத்துக்காகத்தான் நான் காத்துட்டு இருக்கேன்."

தேவயானி (உதடு துடிக்க, கோபமும் அருவருப்பும் ஒருசேரப் பொங்க அவளது கையை உதறித் தள்ளியபடி) : "முடியாது! நான் வரமாட்டேன்! நீ என்னைக் கேவலமானவளா நினைக்கிறியா? பெத்த தாயை இடியட் மாதிரி இப்படி ஒரு இடத்துக்கு வரச் சொல்ல உனக்கு எப்படிடா மனசு வருது? சீ... வாயை மூடு!"

சுமன் சொன்ன அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட தேவயானி அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள். அவளது உடல் ஒரு மின்சாரம் தாக்கியது போல நடுங்கியது. தாய்மைக்கும், தன் சொந்த மகனின் அந்த விபரீதமான, எல்லை மீறிய காதலுக்கும் இடையே அவளது மனம் ஒரு பயங்கரமான போர்க்களத்தைச் சந்தித்துத் தவித்தது. அவளது மூளை 'இது தவறு' என்று கத்தியது, ஆனால் அவளது இதயத்தின் ஒரு மூலையில் இருந்த பலவீனம் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு சிலிர்த்தது. அந்த முரண்பாடு அவளை உள்ளுக்குள் கொன்றது.

தேவயானி (கதறும் குரலில், கண்களில் நீ வழிந்தோடுவதைக் கூடக் கவனிக்காமல்) : "நான்... நான் உங்கம்மாடா! உன்னைச் சுமந்து பெத்து, என் பால் கொடுத்து வளர்த்தவள் நான். உன்கிட்ட போய்... இப்படி ஒரு நிலைமையில... இல்ல இல்ல, என்னால கற்பனை கூட பண்ண முடியல! என் உயிரை வாங்குறதுல உனக்கு என்ன அப்படி ஒரு சந்தோஷம்?"

சுமன் (சற்றும் சலனமில்லாமல், அவளது கைகளைப் பிடிப்பதற்கு முயன்றுகொண்டே) : "உன்னை நான் சாகடிக்க நினைக்கலைம்மா, உயிரோட வச்சு அழகு பார்க்க நினைக்கிறேன். உன்னால முடியும்... உன் மனசுக்குள்ளயும் நான் இருக்கேன்றது எனக்கு நல்லாவே தெரியும். இல்லைன்னா, நீ இன்னைக்கு பெட்ரூம்ல இருந்து இதுவரைக்கும் என் கூட இப்படிப் பழகியிருப்பியா? யோசிச்சுப்பார்!"

தேவயானி (திகைத்துப் போய், அதிர்ச்சியில் உறைந்த குரலில்) : "அது... அது ஒரு தப்புடா! இன்னைக்கு சூழ்நிலை அப்படி அமைஞ்சது, என்னோட ஒரு பலவீனத்தால நடந்துச்சு! அதைப் போய் நீ இப்போ நியாயப்படுத்தக் கூடாது. அதை வச்சு நீ என்னை உன் இஷ்டத்துக்கு ஆட்டப் பார்க்காத... இன்னையோட அந்த நினைப்பை உன் மனசுல இருந்து தூக்கி எறிஞ்சிடு!"

சுமன் (அவளது கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தபடியே, உறுதியான குரலில்) : "இது பலவீனமில்லைமா, இதுதான் உண்மையான காதல். உலகத்துல உன்னை என்னை விட வேற யாருமே அப்படிப் பார்த்திருக்க மாட்டாங்க. உனக்குத் தெரியும், நான் சொல்றதுதான் நிஜம்."

தேவயானியின் குரலில் இருந்த அந்த உறுதியும் எதிர்ப்பும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கரைந்து வருவதை சுமன் நன்றாகவே புரிந்து கொண்டான். அவளது கண்கள் சொல்லும் தவிப்பும், உதடுகளின் நடுக்கமும் அவளது மனதின் ஓசையை அவனுக்குத் தெளிவாக உணர்த்தின.

அந்தச் சமையலறை இருட்டில் தாயும் மகனும் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொண்ட அந்த வார்த்தைகள் வீட்டின் அமைதியை மேலும் உலுக்கின.
சுமன் தேவயானியின் காதுக்கு மிக அருகில் குனிந்து, தன் சூடான மூச்சுக்காற்று அவள் மீது படுமாறு மிகவும் தாழ்ந்த, ரகசியமான குரலில் பேசத் தொடங்கினான். அவனது அந்தப் பேச்சு தேவயானியின் மொத்த நரம்பு மண்டலத்தையும் உலுக்கியது.

சுமன் (மெல்லிய குரலில், காதோரம் குசுகுசுவென்று) : "நான் உனக்காகக் காத்திருப்பேன் அம்மா... நடுராத்திரியில என் ரூம் கதவு திறந்திருக்கும்... நீ கண்டிப்பா வருவன்னு எனக்கு முழு நம்பிக்கை இருக்கு..."

சுமன் பேசிய அந்த வார்த்தைகள் தேவயானியின் நெஞ்சில் ஒரு பெருந்தீயை மூட்டிவிட்டதை அவளது முக மாற்றமே காட்டிக் கொடுத்தது. அவள் எதையோ சொல்ல வாயைத் திறந்தாள், ஆனால் வார்த்தைகள் வெளியே வரவில்லை.

சுமன் சாவகாசமாகத் தன் கைகளை எடுத்துவிட்டு, முகத்தில் எந்தவிதப் பதட்டமும் இல்லாமல், ஒரு வெற்றி பெற்றவனின் தோணையோடு தன் அறைப் பக்கம் நடந்து சென்றான். அவன் தன் அறைக்குள் நுழைந்து, கதவைச் சத்தமில்லாமல் சாத்திக் கொள்ளும் அந்தச் சத்தம் அந்த அமைதியான இரவின் தொடக்கத்தில் ஹாலில் எதிரொலித்தது.

தேவயானி சமையலறை வாசலிலேயே அசையாமல் கல்லு மாதிரி உறைந்து நின்று, அவன் சென்ற திசையையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் நின்ற நற்படியே கால்கள் தளர்ந்து போனாள்.

[Amma Pasam]

Good Update Bro
Keep Rocking
Continue Your Own Way
Day By Day Your Writing Skills Improved Lot Bro

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 25.1
.
"இவன் என்ன இவ்வளவு கொடூரமா இருக்கான்? நான் பெற்றெடுத்த பிள்ளைதானே இவன்? என் ரத்தத்தை ஊட்டி வளர்த்தவன் தானே என் கையை இப்படிப் பிடித்து மிரட்டுறான்?" என்று நினைத்தவள், தன் கையால் முகத்தைப் பொத்திக்கொண்டு விசும்பினாள்.

தேவயானி (உடைந்த குரலில், ஆத்திரமும் அழுகையும் தொண்டையை அடைக்க) : "நீ பேசுற ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என் நெஞ்சில் ஈட்டியால குத்துற மாதிரி இருக்குடா... உனக்குச் கொஞ்சம் கூடப் பயம் இல்லையா? நான் உன் அம்மாடி! என்னைச் பெத்த தாயா நினைக்காம, உனக்கு என்ன தோணுதோ அப்படிப் பேசிட்டு இருக்கியே... உனக்குத் தன்மானம், வெட்கம் இதெல்லாம் எதுவுமே கிடையாதா?"

சுமன் (சற்றும் சலனமில்லாமல், தன் பார்வையை மாற்றாமல் மிக அமைதியாக) : "மானம், வெட்கமெல்லாம் நாலு பேர் இருக்கிற சமுதாயத்துக்குமா... நம்ம வீட்டுக்குள்ள, அதுவும் நமக்குள்ள இருக்கிற இந்த உறவை வெளிய யார் வந்து கேள்வி கேட்கப் போறா? அம்மா... நீ ஏன் எல்லாத்தையும் தப்பாவே யோசிக்கிற?"

தேவயானி (கோபத்தால் ஆவேசம் கொண்டு, தன் கையை உயர்த்தி எச்சரிக்கும் குரலில்) : "தப்பா யோசிக்கிறேனா? நான் தப்பா யோசிக்கிறேனாடா பாவி! நீ பண்றதுதான் உலகத்திலேயே மிகப் பெரிய பாவம்! அப்பாவுக்குத் தெரிந்தால் இந்த வீடு என்னாகும்னு உனக்குத் தெரியுமா? அவர் உன்னை உயிரோட விடுவாரா? என்னை நடுரோட்ல தூக்கி எறிஞ்சிடுவாருடா!"

சுமன் (அவளது கோபத்தைக் கண்டு கொஞ்சமும் பின்வாங்காமல், இன்னும் ஒரு அடி அருகில் வந்து) : "அப்பாவுக்குத் தெரியாதுன்னு நான் எத்தனை தடவை சொல்றது? அவர் வேலை, லேப்டாப், ஃபைல்னு தன் உலகத்துல இருக்காரு. அவருக்கு நம்ம மேல இருக்கிற நம்பிக்கையே நம்மளுக்குப் பலம் தான். அதை விட்டுட்டு நீ ஏன் தேவையில்லாம நடுங்குற?"

தேவயானி (கதறும் குரலில், கைகளைக் கூப்பியபடி) : "அந்த நம்பிக்கையைத் தானே நீ இன்னைக்குக் காலில் போட்டு மிதிச்சிருக்க! என் மேல உனக்குக் கொஞ்சமாவது பாசம் இருந்தா, இப்படிப்பட்ட வெறித்தனமான காரியங்களைச் செய்வியாடா? நான் பெத்த பாவம், இன்னைக்கு உன் வாயாலயே இப்படித் தலைகுனிந்து நிற்கிறேனே!"

சுமன் (அவளது கைகளைக் கைப்பற்றி, தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக்கொண்டே உருக்கமாக) : "இது வெறி இல்லம்மா... உன்னை விட்டு என்னால இருக்க முடியல, அதுதான் நிஜம். உன்னை எனக்கு அவ்வளவு பிடிச்சிருக்கு. அந்தச் சுகத்தை அனுபவிச்சதுக்குப் அப்புறம், உன்னை விட்டுட்டு என்னால நார்மலா இருக்கவே முடியல..."

தேவயானி (அதிர்ந்து போய், அவனது கையை உதறித் தள்ளிவிட்டபடியே) : "சீ... வாயை மூடுடா! அந்த வார்த்தையை இனிமே என் முன்னாடி சொல்லாத! நான் பெத்த தாய்டா... உன்கிட்ட போய் இப்படிப்பட்ட பேச்சைக் கேட்க வேண்டிய நிலைமை எனக்கு வந்துருச்சே! கடவுளே, என்னை ஏன் உயிரோடு வச்சிருக்க?"

சுமன் (அவளது கோபத்தைப் பொருட்படுத்தாமல், அவளது தோள்களை மென்மையாகத் தொட்டபடி) : "நீ அழாதம்மா... உன் கண்ணீரைப் பார்க்கும்போது எனக்குள்ள ஏதோ ஒன்னு வலிக்குது. ஆனா, நான் உன்னை விட்டு விலக மாட்டேன். அது மட்டும் சத்தியம்."


"உன் கண்களில் தெரியும் அந்த வெறி என்னை என்ன செய்யப் போகுது?"

சுவரில் சாய்ந்து நின்றுகொண்டிருந்த தேவயானியின் முகம் முழுவதும் வியர்வை முத்துக்கள் பூத்திருந்தன. அவள் தன் இரு கைகளையும் சேர்த்து இறுகப் பிடித்துக் கொண்டு, தன் மகனின் முகத்தையே ஒருவிதப் பயத்தோடும் அருவருப்போடும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது உதடுகள் நடுக்கத்தால் துடிக்க, வார்த்தைகள் தொண்டைக்குள்ளேயே அடைத்துக்கொண்டு வெளியே வர மறுத்தன.

சுமன் சற்றும் பதட்டமின்றி, தன் தாயின் கோபத்தையும் தவிப்பையும் ஒரு வேட்டையாடும் மிருகம் தன் இரையின் சிறுசலனத்தைக் கவனிப்பது போலக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது பார்வையில் இருந்த அந்தத் தீயும் உறுதியும் தேவயானியின் நரம்புகளைப் பலவீனப்படுத்தின.

தேவயானி (உடைந்த குரலில், ஆத்திரமும் அழுகையும் சரிசமமாகப் பொங்க) : "உனக்குக் கொஞ்சம்கூட மனசாட்சியே இல்லையாடா? நீ பேசுற ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என்னை உயிரோட எரிய வைக்குதுடா... அப்பா அந்த ரூம்ல இருக்காரு, அவருக்குக் கேட்கப் போகுதுன்னு கூடவா உனக்குத் பயம் இல்ல?"

சுமன் (அமைதியான, ஆனால் அழுத்தமான குரலில்) : "அம்மா... உனக்கு எத்தனை தடவை சொல்றது? அப்பாவுக்கு ஒன்னும் தெரியாது. அவர் தன் வேலையைப் பார்த்துட்டு இருக்காரு. நீ ஏன் தேவையில்லாம கற்பனை பண்ணிப் பயப்படுற? நான் உன்னை ஏமாத்தல, உன்கிட்ட என் மனசுல இருக்கிறதைத்தான் சொல்றேன்."

தேவயானி (தன் தலையில் அடித்துக்கொண்டு, ஆவேசமாக) : "மனசுல இருக்கிறதா? நீ சொல்றது காதலா, இல்ல என்னைக் கெடுக்குற வெறியாடா? ஒரு தாயைப் பார்த்து இப்படிப் பேசுறதுக்கு உனக்கு எப்படிடா வாய் வருது? என்னைச் செத்துப்போன்னு சொல்றதை விட, நீ இப்படிப் பேசுறதுதான் என்னைச் சுக்குநூறா உடைக்குது!"

சுமன் (அவளது மிக அருகில் நகர்ந்து, மெல்லிய குரலில்) : "இது வெறியோ காதலோ... எனக்குத் தெரியாதுமா. ஆனா உன்னை விட்டுட்டு என்னால ஒரு நிமிஷம் கூட இருக்க முடியல. இன்னைக்கு அந்தப் பெட்ரூம்ல நீ என் மேல சாய்ஞ்சு முனங்குனியே... அந்த ஞாபகம் என் ரத்தத்துல கலந்திருக்கு. அதை எப்படிம்மா என்னால மறக்க முடியும்?"

தேவயானி (காதுகளைப் பொத்திக்கொண்டு, அலறும் குரலில்) : "போதும்டா! அந்த வார்த்தையை இனிமே என் முன்னாடி சொல்லாதன்னு எத்தனை தடவை சொல்றது? அது ஒரு பலவீனத்தால நடந்த தப்பு! அதை வச்சு நீ என்னை உன் அடிமை மாதிரி நடத்தப் பார்க்கிறியா? நான் செத்துப்போறது எவ்வளவோ மேல்!"

சுமன் (அவளது கைகளைப் பலமாகப் பற்றிக்கொண்டு, உறுதியான குரலில்) : "சாகுற பேச்செல்லாம் பேசாதம்மா! நீ செத்தா, இந்த உலகத்துல நானும் இருக்க மாட்டேன். உனக்கு நான் வேணும், எனக்கு நீ வேணும். இதுதான் நிஜம்."

அந்தச் சமையலறையின் இருட்டில் தாயும் மகனும் பரஸ்பரம் மோதிக்கொண்ட அந்த வார்த்தைகள், அந்த இரவின் அமைதியைக் குலைத்துக்கொண்டிருந்தன. தேவயானியின் தடுமாற்றமும், சுமனின் விடாப்பிடியான வெறியும் அந்தச் சூழலை மேலும் சூடாக்கியது.

தேவயானியின் முகம் வியர்வையிலும் கண்ணீரிலும் நனைந்திருந்தது. அவளது உடலின் நடுக்கம் கொஞ்சம் கூடக் குறையவில்லை என்றாலும், அவள் சுமனிடம் காட்டிய அந்தத் தீவிரமான கோபமும் எதிர்ப்பும் இப்போது கொஞ்சம் தளரத் தொடங்கியிருந்தது. அவளது தொண்டை அடைத்துக்கொள்ள, கண்களில் வழியும் நீரைச் சேலைத் தலைப்பால் துடைத்தபடியே அவனை முறைத்துப் பார்த்தாள்.


தேவயானி (உடைந்த குரலில், ஆத்திரமும் இயலாமையும் கலந்தபடி) : "உனக்கு எப்பதான்புத்தி வரப்போகுது சுமன்? நீ பண்றது தப்புன்னு உனக்குத் தெரிஞ்சும் ஏன் இப்படிப் பண்ணிட்டு இருக்க? என் கண்ணீரைப் பார்த்தும் உனக்குக் கொஞ்சம்கூட மனம் இறங்க மாட்டேங்குதா?"

சுமன் (அவளது முகத்திற்கு மிக அருகில் குனிந்து, மிக மென்மையான ஆனால் அழுத்தமான குரலில்) : "அம்மா... உன்னை அழ வைக்கிறதுக்காக நான் இதெல்லாம் பண்ணல. உன்னை நினைக்கும் போதே எனக்குள்ள ஒரு தவிப்பு வருது... அதை உன்னால புரிஞ்சுக்க முடியலையா?"

தேவயானி (அவனது கையை விலக்க முயன்றபடியே, சினத்துடன்) : "என்னத்தைப் புரிஞ்சிக்கிறது? என்னைச் சித்ரவதை பண்றதைத்தான் நீ பாசம்னு சொல்றியா? உன்னைப் பெத்த பாவத்துக்கு என்னை நீ நரகத்துல தள்ளுறடா!"

சுமன் (அவளது கரங்களை இன்னும் தன் கைகளுக்குள் பலமாகப் பற்றிக்கொண்டு) : "நரகமா? நான் உன்னை நரகத்துக்கா கூட்டிட்டுப் போறேன்? யோசிச்சுப் பார்... என் கூட இருக்கும்போது உனக்குக் கிடைச்ச சுகம் இந்த உலகத்துல வேற யாருக்கிட்டயும் கிடைக்குமா சொல்லு? அப்பா உன்னை எப்படிவச்சிருக்காரு? உன்னோட தேவைகளைப் புரிஞ்சுக்காம லேப்டாப், ஆபீஸ்னுதானே இருக்காரு? ஆனா நான் உன்னை என் உயிரோட கல வச்சிருக்கேன்!"

தேவயானி (அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோய், கண்கள் அகல விரிய) : "சீ... வாயை மூடுடா பாவி! உங்கப்பாவைப் பத்தியே பேசுறதுக்கு உனக்கு எப்படிடா வாய் வருது? அவர் மனுஷன்... என்னை எந்த அளவுக்குக் கவனிச்சுக்கிறாருன்னு எனக்குத் தெரியும். உன்னைப் மாதிரி ஒரு கெட்ட எண்ணம் அவருக்கு வருமா? இதெல்லாம் ரொம்பப் பெரிய பாவம்டா... கடவுள் நம்மைச் சும்மா விட மாட்டாரு!"

சுமன் (சற்றும் பயமில்லாமல், புன்னகையுடன்) : "கடவுள் பார்த்துட்டுதான் இருக்காருமா... தப்புன்னா ரெண்டு பேருமே செஞ்சோம், அப்புறம் ஏன் நான் மட்டும் குற்றவாளி? இன்னைக்கு பெட்ரூம்ல என் மேல விழுந்து நீயும் ரசிச்சத்தானே? இப்போ மட்டும் என்ன புதுசா நாடகம் ஆடுற?"

தேவயானி (கோபமும் வெட்கமும் ஒருசேரப் பொங்க, அவளது கை நடுங்க) : "அது... அது ஒரு பலவீனமான சூழ்நிலை அப்படி அமைஞ்சிருச்சு... அதை வச்சு நீ என்னை உன் இஷ்டத்துக்கு ஆட்டப் பார்க்கக் கூடாது. இன்னையோட இந்த நினைப்பை உன் மனசுல இருந்து தூக்கி எறிஞ்சிடு... இல்லன்னா நான் என் உயிருக்கே ஆபத்து பண்ணிப்பேன்!"

சுமன் (அவளது மிரட்டலைக் கண்டு கொஞ்சமும் கலங்காமல், அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தபடி ஒரு ஆழமான மூச்சை வெளியிட்டான்) : "உயிரை விடுற பேச்செல்லாம் பேசாதம்மா... நீ இல்லாம எனக்கு இந்த உலகத்துல யாரு இருக்கா?


சுமன் அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தபடியே, சற்றும் பதட்டமின்றி, தன் கரங்களை அவளது தோள்களில் இருந்து விலக்காமல் இன்னும் கொஞ்சம் நெருங்கி நின்றான். அவனது மூச்சுக்காற்று தேவயானியின் முகத்தில் படும் அளவுக்கு அந்த இடைவெளி மிகக் குறைவாக இருந்தது.

சுமன் (மிகவும் மென்மையான, ஆனால் ஆழமான குரலில்) : "அம்மா... ப்ளீஸ்மா... இந்த ஒரு ராத்திரி மட்டும்... ராத்திரி எல்லாரும் தூங்குனதுக்கு அப்புறம் என் ரூமுக்குப் வா..."

தேவயானி (அதிர்ச்சியிலும் பயத்திலும் மூச்சு அடைக்க, கண்கள் அகல விரிய) : "என்னது? உன் ரூமுக்கா? நீ... நீ என்ன பைத்தியக்காரத்தனமா பேசிட்டு இருக்க சுமன்? கொஞ்சம் கூட யோசிக்காம இப்படி ஒரு வார்த்தையை எப்படி உன்னால் சொல்ல முடியுது?"

சுமன் (அசால்ட்டாகச் சிரித்தபடியே, சற்றும் தயக்கமில்லாமல்) : "நான் ஒன்னும் பைத்தியம் பிடிச்சுப் பேசலைம்மா, ரொம்பத் தெளிவாவாதான் பேசிட்டு இருக்கேன். ஆமாம், என் ரூமுக்கு வா. உன்கிட்ட நான் தனியா பேசணும், உன்னை என் நெஞ்சோடு அணைச்சுக்கணும்... அந்த நிமிஷத்துக்காகத்தான் நான் காத்துட்டு இருக்கேன்."

தேவயானி (உதடு துடிக்க, கோபமும் அருவருப்பும் ஒருசேரப் பொங்க அவளது கையை உதறித் தள்ளியபடி) : "முடியாது! நான் வரமாட்டேன்! நீ என்னைக் கேவலமானவளா நினைக்கிறியா? பெத்த தாயை இடியட் மாதிரி இப்படி ஒரு இடத்துக்கு வரச் சொல்ல உனக்கு எப்படிடா மனசு வருது? சீ... வாயை மூடு!"

சுமன் சொன்ன அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட தேவயானி அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள். அவளது உடல் ஒரு மின்சாரம் தாக்கியது போல நடுங்கியது. தாய்மைக்கும், தன் சொந்த மகனின் அந்த விபரீதமான, எல்லை மீறிய காதலுக்கும் இடையே அவளது மனம் ஒரு பயங்கரமான போர்க்களத்தைச் சந்தித்துத் தவித்தது. அவளது மூளை 'இது தவறு' என்று கத்தியது, ஆனால் அவளது இதயத்தின் ஒரு மூலையில் இருந்த பலவீனம் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு சிலிர்த்தது. அந்த முரண்பாடு அவளை உள்ளுக்குள் கொன்றது.

தேவயானி (கதறும் குரலில், கண்களில் நீ வழிந்தோடுவதைக் கூடக் கவனிக்காமல்) : "நான்... நான் உங்கம்மாடா! உன்னைச் சுமந்து பெத்து, என் பால் கொடுத்து வளர்த்தவள் நான். உன்கிட்ட போய்... இப்படி ஒரு நிலைமையில... இல்ல இல்ல, என்னால கற்பனை கூட பண்ண முடியல! என் உயிரை வாங்குறதுல உனக்கு என்ன அப்படி ஒரு சந்தோஷம்?"

சுமன் (சற்றும் சலனமில்லாமல், அவளது கைகளைப் பிடிப்பதற்கு முயன்றுகொண்டே) : "உன்னை நான் சாகடிக்க நினைக்கலைம்மா, உயிரோட வச்சு அழகு பார்க்க நினைக்கிறேன். உன்னால முடியும்... உன் மனசுக்குள்ளயும் நான் இருக்கேன்றது எனக்கு நல்லாவே தெரியும். இல்லைன்னா, நீ இன்னைக்கு பெட்ரூம்ல இருந்து இதுவரைக்கும் என் கூட இப்படிப் பழகியிருப்பியா? யோசிச்சுப்பார்!"

தேவயானி (திகைத்துப் போய், அதிர்ச்சியில் உறைந்த குரலில்) : "அது... அது ஒரு தப்புடா! இன்னைக்கு சூழ்நிலை அப்படி அமைஞ்சது, என்னோட ஒரு பலவீனத்தால நடந்துச்சு! அதைப் போய் நீ இப்போ நியாயப்படுத்தக் கூடாது. அதை வச்சு நீ என்னை உன் இஷ்டத்துக்கு ஆட்டப் பார்க்காத... இன்னையோட அந்த நினைப்பை உன் மனசுல இருந்து தூக்கி எறிஞ்சிடு!"

சுமன் (அவளது கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தபடியே, உறுதியான குரலில்) : "இது பலவீனமில்லைமா, இதுதான் உண்மையான காதல். உலகத்துல உன்னை என்னை விட வேற யாருமே அப்படிப் பார்த்திருக்க மாட்டாங்க. உனக்குத் தெரியும், நான் சொல்றதுதான் நிஜம்."

தேவயானியின் குரலில் இருந்த அந்த உறுதியும் எதிர்ப்பும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கரைந்து வருவதை சுமன் நன்றாகவே புரிந்து கொண்டான். அவளது கண்கள் சொல்லும் தவிப்பும், உதடுகளின் நடுக்கமும் அவளது மனதின் ஓசையை அவனுக்குத் தெளிவாக உணர்த்தின.

அந்தச் சமையலறை இருட்டில் தாயும் மகனும் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொண்ட அந்த வார்த்தைகள் வீட்டின் அமைதியை மேலும் உலுக்கின.
சுமன் தேவயானியின் காதுக்கு மிக அருகில் குனிந்து, தன் சூடான மூச்சுக்காற்று அவள் மீது படுமாறு மிகவும் தாழ்ந்த, ரகசியமான குரலில் பேசத் தொடங்கினான். அவனது அந்தப் பேச்சு தேவயானியின் மொத்த நரம்பு மண்டலத்தையும் உலுக்கியது.

சுமன் (மெல்லிய குரலில், காதோரம் குசுகுசுவென்று) : "நான் உனக்காகக் காத்திருப்பேன் அம்மா... நடுராத்திரியில என் ரூம் கதவு திறந்திருக்கும்... நீ கண்டிப்பா வருவன்னு எனக்கு முழு நம்பிக்கை இருக்கு..."

சுமன் பேசிய அந்த வார்த்தைகள் தேவயானியின் நெஞ்சில் ஒரு பெருந்தீயை மூட்டிவிட்டதை அவளது முக மாற்றமே காட்டிக் கொடுத்தது. அவள் எதையோ சொல்ல வாயைத் திறந்தாள், ஆனால் வார்த்தைகள் வெளியே வரவில்லை.

சுமன் சாவகாசமாகத் தன் கைகளை எடுத்துவிட்டு, முகத்தில் எந்தவிதப் பதட்டமும் இல்லாமல், ஒரு வெற்றி பெற்றவனின் தோணையோடு தன் அறைப் பக்கம் நடந்து சென்றான். அவன் தன் அறைக்குள் நுழைந்து, கதவைச் சத்தமில்லாமல் சாத்திக் கொள்ளும் அந்தச் சத்தம் அந்த அமைதியான இரவின் தொடக்கத்தில் ஹாலில் எதிரொலித்தது.

தேவயானி சமையலறை வாசலிலேயே அசையாமல் கல்லு மாதிரி உறைந்து நின்று, அவன் சென்ற திசையையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் நின்ற நற்படியே கால்கள் தளர்ந்து போனாள்.


அத்தியாயம் 25. 2

வீட்டு ஹாலில் சுமன் தன் அறைக்குள் சென்று கதவைச் சாத்திக் கொண்ட அந்தச் சத்தம் நின்ற பின்னும், அந்த வீட்டின் காற்றமசையாத நிசப்தத்தில் அதன் எதிரொலி தேவயானியின் காதுகளில் சுற்றிக்கொண்டே இருந்தது. சமையலறையின் இருட்டில், சுவரைக் கட்டியணைத்தபடி அப்படியே தரையில் சரிந்துவிடக் கூடாதென்று கால்களைப் பலமாக ஊன்றி நின்றுகொண்டிருந்தாள் தேவயானி. அவளது உடல் முழுவதும் ஒரு பயங்கரமான குளிர் ஜுரம் அடித்தது போல நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. நெற்றியிலும் கழுத்திலும் வழிந்த வியர்வை சொட்டச் சொட்ட, அவளது சேலை முந்தானை ஈரமாகிப் போயிருந்தது.

"இவன் என்ன சாதாரணமாவா பேசிட்டுப் போறான்? நடுராத்திரியில என் ரூம் கதவு திறந்திருக்கும்னு எவ்வளவு திமிரா சொல்றான்? நான் என்ன இவனோட பொண்டாட்டியா? இல்ல இவன் வச்சக்கிற வப்பாட்டி மாதிரி இவன் பின்னாடி ஓடறதுக்கு? பெற்ற தாய்ங்கிற உன்னதமான வார்த்தைக்கு இவன் வச்சிருக்கிற அர்த்தம் இதுதானா? கடவுளே... நான் உயிரோடு இருக்கிறேனா இல்ல நரகத்துல எரிஞ்சுட்டு இருக்கேனான்னு கூட எனக்குப் புரியலையே!" என்று அவள் தன் மனசுக்குள் அடித்துக்கொண்டு கதறினாள்.

அவளது கால்கள் அவளை அறியாமலேயே சமையலறையை விட்டு வெளியே வந்து, ஹாலின் மூலையைக் கடந்து தனது படுக்கையறையை நோக்கி நகர்ந்தன. ஒவ்வொரு அடியும் ஒரு இரும்புச் செருப்பைத் தூக்கி வைப்பது போல அவ்வளவு பாரமாக இருந்தது. அறைக்குள் நுழைந்தவள், சத்து தீர்ந்தவள் போல மெத்தையின் ஓரத்தில் அப்படியே அமர்ந்துவிட்டாள்.

சுவரில் மாட்டியிருந்த பெரிய சுவர்க்கடிகாரம் 'டிக்... டிக்...' என்று ஓடும் சத்தம் மட்டும் அந்த அமைதியான இரவில் சுத்தியலால் அடிப்பது போல அவளது செவிகளில் ஒலித்தது. நேரத்தைக் குறிக்கும் அந்த முட்கள் நகர்வது போல, அவளது ஆயுளும் ஒவ்வொரு வினாடியும் கரைந்து கொண்டிருப்பதை அவளால் உணர முடிந்தது.

அவளது படுக்கையறையின் மங்கலான விளக்கு வெளிச்சத்தில், அவளது முகம் கண்ணீரும் கோபமும் மாறி மாறிப் பூத்து ஒரு கோரமான வடிவத்தை அடைந்திருந்தது. அவளது விரல்கள் ஒன்றை ஒன்று இறுகப் பிடித்துக் கொண்டு, அந்த நடுக்கத்தை அடக்க முயன்றன.

"இல்லை... நான் போகக் கூடாது. இது ரொம்பப் பெரிய பாவம். ராஜ் இப்பதான் அந்தப் பக்கத்து அறையில் நிம்மதியா தூங்கிட்டு இருக்காரு. அவருக்குத் தெரிந்தால் இந்த வீடு என்னாகும்? என் மானம் என்னாகும்? ஊருக்கு மத்தியில் நான் எப்படித் தலை நிமிர்ந்து நிற்பேன்? என் பிள்ளை... நான் பாலும் சோறும் ஊட்டி வளர்த்த அந்தப் பையன் என் வாழ்க்கையை இப்படிப் பகடையாக்கி விளையாடுறானே... இவனை என்ன பண்றது?" என்று அவள் தனக்குத்தானே முனங்கிக் கொண்டாள்.

ஆனால், அந்த ஆத்திரத்தின் மறுமுனையில், அவளது மனதின் ஆழத்தில் ஒரு விபரீதமான தவிப்பு அரும்பத் தொடங்கியது. சுமன் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள்... "உன்னை விட்டுட்டு என்னால இருக்க முடியல... அந்தச் சுகம்..." என்ற அந்த ஞாபகங்கள் அவளது கட்டுப்பாட்டைச் மெல்ல மெல்லத் தளர்த்தின. இன்னைக்கு அந்தப் படுக்கையறையில் நிகழ்ந்த அந்தத் தடை செய்யப்பட்ட தீண்டல்கள், அவளது உடலின் இரகசியங்களை அவன் தன் கரங்களால் வருடிய அந்தத் தருணங்கள் எல்லாமே ஒரு போதை போல அவளது ரத்த நாளங்களில் ஊடுருவின.

"கடவுளே... ஏன் எனக்கு இப்படி ஒரு சோதனை? நான் என்ன தப்பு பண்ணேன்? ஏன் இந்த வலியை என் தலையில் எழுதினாய்?" என்று அவள் தலையில் கை வைத்துப் படுக்கையில் அப்படியே சாய்ந்து அழுதாள்.

சுவர் கடிகாரம் இரவு பதினொன்றைக் கடந்து பன்னிரண்டை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு நிமிடமும் அவளது நெஞ்சில் ஒரு பெருந்தீயை அள்ளி வீசுவது போல இருந்தது. சுமன் தன் அறையில் தனக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறான் என்ற எண்ணம் அவளது இதயத் துடிப்பை நூறு மடங்காக அதிகரித்தது. அவள் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து, அறைக்கதவின் தாழ்ப்பாளைப் பார்ப்பதும், பின் பயந்து பின்வாங்குவதுமாக அந்த இரவின் நிசப்தத்தோடு போராடிக்கொண்டிருந்தாள்.


ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.
ராஜின் படுக்கையறைக் கதவு இறுக்கமாகச் சாத்தப்பட்டிருந்தது; அந்த அறைக்குள் இருந்து அவரது சீரான, மெலிதான குறட்டைச் சத்தம் ஹால் வரை லேசாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. அந்தச் சத்தம் தேவயானியின் நெஞ்சில் ஒரு குற்ற உணர்ச்சியின் சுமையைத் தூக்கி வைப்பது போல இருந்தது. ஆனால், அதே நேரத்தில், அந்தச் சத்தம்தான் அவளுக்கு ஒரு பாதுகாப்பான அனுமதியைப் போலவும் தோன்றியது — 'அவர் நன்றாகத் தூங்கிவிட்டார்... இப்போது வீட்டின் மற்ற பகுதிகள் நமக்கே சொந்தம்' என்ற எண்ணம் அவளது மூளையின் ஒரு மூலையில் மின்னலாய் வெட்டியது.


"கடவுளே... நான் என்ன செய்யப் போறேன்? என் புத்தி என்னைக் எங்கே கொண்டு போய் நிறுத்தப் போகுது?" என்று தேவயானி தனக்குத்தானே முனங்கிக் கொண்டாள். அவளது உதடுகள் நடுக்கத்துடன் துடித்தன.
சுமன் சொன்ன அந்த நள்ளிரவு வார்த்தைகள் அவளது காதுகளில் தேன் தடவிய விஷம் போலச் சுற்றிக்கொண்டிருந்தன. 'நடுராத்திரியில என் ரூம் கதவு திறந்திருக்கும்... நீ கண்டிப்பா வருவன்னு எனக்கு முழு நம்பிக்கை இருக்கு...' - அந்த வார்த்தைகள் அவளது மனதின் அனைத்துக் கோட்டைகளையும் அடித்து நொறுக்கியிருந்தன.

அவள் தன் மனதுடன் ஒரு பயங்கரமான போர்க்களத்தைச் சந்தித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது மனசாட்சி அவளைக் கண்டித்து எழும்பியது:
தேவயானி (தன் மனதுக்குள்ளேயே பேசிக்கொண்டது) : "இது தப்பு... மகா பாவம்! நான் ஒரு தாய்... இவன் என் வயிற்றில் பிறந்தவன். இவனுக்கும் எனக்கும் இடையில் இருக்க வேண்டியது பாசம், பந்தம்... இது என்ன மாதிரியான கேவலமான உறவு? ராஜ் என்னைக் எவ்வளவு நம்பிக்கையோட இந்த வீட்டுல வச்சிருக்காரு? அவருக்குத் தெரிஞ்சதுன்னா இந்த வீடு ரத்தக் களறி ஆயிடும், என் மானம் சூடு சொரணை எல்லாமே மண்குடிசை மாதிரி சரிஞ்சு விழுந்துடும்! நான் எப்படி இந்தத் தப்பச் செய்வேன்?"

ஆனால், அந்த நியாயமான குரலைச் சதி செய்வது போல, அவளது உடலின் நரம்புகள் அவளுக்கு வேறு ஒரு செய்தியைச் சொன்னன. இன்னைக்கு அந்தப் படுக்கையறையில் சுமனின் கரங்கள் அவளது உடலைத் தீண்டியபோது கிடைத்த அந்த விபரீதமான சுகமும், அவளது தொப்புளில் அவன் பதித்த முத்தத்தின் சூடும் அவளது ரத்த நாளங்களில் ஒரு மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சின. அந்த நினைவுகள் அவளது எதிர்ப்புக் கோட்டையைத் தகர்த்து, அவளை அறியாமலேயே ஒரு புதிய தாகத்தை அவளுக்குள் உருவாக்கின.

நேரம் வேகமாக நகர்ந்தது. கடிகாரத்தின் முட்கள் பதினைந்து நிமிடங்களைக் கடந்து பன்னிரண்டரை நெருங்கின. அந்தச் சீறிப் பாயும் காலத்தின் ஓட்டம் தேவயானியின் இதயத் துடிப்பை மேலும் கூட்டியது.
"அவன் காத்துட்டு இருப்பான்... என் ரூம் கதவு திறந்திருக்கும்னு சொன்னானே... ஒரு தடவை போய்ப் பார்த்தா என்ன? சும்மா பேசத்தானேப் போறோம்?" என்ற ஒரு பலவீனமான எண்ணம் அவளது மூளையில் உதித்தது. அந்த எண்ணம் உதித்த அடுத்த நொடியே அவளது உடல் சிலிர்த்து அடங்கியது.

தேவயானி படுக்கையிலிருந்து மெல்ல எந்திரிக்க முயன்றாள். அவளது கால்கள் நடுங்கின; ஆனாலும், ஒரு காந்த சக்தி அவளை இழுப்பது போல அவள் கட்டிலை விட்டுப் கீழே இறங்கினாள். , அவள் அறைக்கதவை நோக்கி மெல்ல நடந்து சென்றாள்.
அவளது கைகள் நடுங்கும் விரல்களுடன் அறைக்கதவின் பிடியைத் தொட்டன. கதவு லேசாகச் சாத்தப்பட்டிருந்தது. அதைத் திறந்தால் ஹால் தெரியும்; ஹாலnைக் கடந்தால் சுமனின் அறை!

அவள் தன் இதயத்தை இரு கைகளால் இறுகப் பிடித்துக்கொண்டு, ஒரு பெருமூச்சு விட்டாள். அவளது விரல்கள் கதவின் தாழ்ப்பாளை நோக்கி நகர்ந்தன. கதவை திறக்கலாமா வேண்டாமா என்ற அந்தத் தவிப்பு உச்சக்கட்டத்தை எட்டியது.

அவளது முகம் வியர்வையாலும் தீராத தவிப்பாலும் ஒரு விவரிக்க முடியாத கோலத்தை அடைந்திருந்தது.
கட்டிலின் ஓரத்தில் கால்களை நிலத்தில் ஊன்றி அமர்ந்திருந்தவளது விரல்கள் இன்னும் கதவின் தாழ்ப்பாளை நோக்கியே நீண்டு கொண்டிருந்தன. மனசு ஒரு பக்கம், "வேண்டாம்... இது மாபெரும் பாவம், உன்னைக் கரைத்துக் கொல்லும் நெருப்பு" என்று மாறி மாறி எச்சரித்துக் கத்தியது. ஆனால், அவளது உடலின் ஒவ்வொரு நரம்பும், சுமன் விட்டுச் சென்ற அந்தச் சூடான வார்த்தைகளின் ஞாபகமும் அவளை ஒரு கண்ணிவெடி போல ஈர்த்துக் கொண்டிருந்தன.

தேவயானி (தனக்குத்தானே முனங்கியபடி, தொண்டை அடைக்க) : "கடவுளே... நான் என்ன செய்யப் போறேன்? என் வாழ்க்கையை நானே இப்படி ஒரு நரகத்துக்குள்ள தூக்கிப் போடலாமா? ஒரு தாயா நான் இருக்க வேண்டிய இடத்திலிருந்து இப்படித் தறிக்கெட்டு ஓடுறேனே... நாளைக்கு விடிஞ்சா நான் எந்த முகத்தை வச்சு அந்த மனுஷன் முழிக்கப் போறேன்?"

அவளது கண்கள் ராஜ்ஜை பார்த்தது அவரது மெலிதான குறட்டைச் சத்தம் மட்டும் வெளிவந்து அந்த இரவின் அமைதியைக் கிழித்தது. அந்தச் சத்தம் அவளுக்கு ஒருபுறம் பாதுகாப்பைக் கொடுத்தாலும், மறுபுறம் அவர் விழித்துக்கொண்டால் என்னாவது என்ற பயத்தையும் கூட்டியது.

ஆனாலும், அந்தப் பயத்தை விடவும் ஒரு விபரீதமான ஈர்ப்பு அவளது கால்களைக் கீழிறங்கச் செய்தது. அவளது விரல்கள் மெல்ல நடுங்க, படுக்கையறைக் கதவின் தாழ்ப்பாளைச் சத்தமில்லாமல் விலக்கின. 'கிட்... கிட்...' என்ற அந்தச் சிறிய சத்தம் கூட அவளுக்கு ஒரு இடி முழக்கம் போலக் கேட்டது. அவள் மூச்சை அடக்கிப் பிடித்துக்கொண்டு, கதவைச் சாதாரணமாகத் திறந்து வெளியே ஹாலுக்கு வந்தாள்.

ஹாலின் இருள் அவளைப் போர்வை போல மூடிக்கொண்டது. ஜன்னல் வழியே நிலவொளி மங்கலாக ஹால் தரையில் விழுந்திருந்தது. தேவயானி தன் காலடிச் சத்தம் வெளியே கேட்காதவாறு வெறும் கால்களுடன் ஹாலைக் கடந்தாள். அவளது இதயம் தொண்டை குழியைத் தாண்டி வெளியே வந்துவிடுவது போலப் பலமாகத் துடித்தது.

அவளது கண்கள் நேராகச் சுமனின் அறையை நோக்கின. அவனது அறைக்கதவு முழுமையாக மூடப்படாமல், ஒரு சிறு சந்து போல லேசாகத் திறந்திருந்தது; உள்ளிருந்து ஒரு மெல்லிய வெளிச்சம் அந்த இருளில் ஊடுருவிக் கொண்டிருந்தது. அவன் சொன்னது போலவே, தன் வருகைக்காக அவன் கதவைத் திறந்து காத்துக்கொண்டிருக்கிறான் என்பதை அந்தச் சந்து அவளுக்குப் பறைசாற்றியது.

தேவயானியின் கால்கள் அங்கே அப்படியே சிலையாக நின்றன. அவள் அந்தக் கதவின் அருகில் வந்து நின்றபோது, அவளது மூச்சுக்காற்று நின்றுவிட்டது போல இருந்தது. அவள் தன் நடுங்கும் கைகளால் அந்தக் கதவை மெல்லத் தள்ளினாள்.

கதவு சத்தமில்லாமல் திறந்தது.
அறையின் உள்ளே கட்டிலில் சாய்ந்தபடி, தன் பார்வை முழுவதையும் கதவையே நோக்கிச் செலுத்தியிருந்த சுமன் அமர்ந்திருந்தான். அவனது முகத்தில் எந்தவித ஆச்சரியமும் இல்லை; மாறாக, அவளது வருகையைத் தான் ஏற்கனவே கணித்திருந்தது போல ஒரு ஆழ்ந்த, வெற்றிகரமான புன்னகைதான் அவளது கண்களில் பட்டது. அவன் சட்டையைத் தளர்த்தியபடி, மெல்லிய குரலில் அவளை வரவேற்றான்.

சுமன் (மெல்லிய, வசீகரிக்கும் குரலில்) : "எனக்குத் தெரியும் அம்மா... நீ கண்டிப்பா வருவன்னு நம்பித் தான் நான் காத்துட்டு இருந்தேன். வா உள்ள..."

தேவயானி (உதடு துடிக்க, கண்களில் நீர் கோர்க்க, திக்கித் திணறிய குரலில்) : "சுமன்... நான்... நான் வராம இருந்திருக்கணும்டா... ஆனா என் கால்கள் என்னை மீறி இங்க வந்துருச்சு... நாம பண்றது ரொம்பத் தப்புடா, என்னை விட்டுடு..."

சுமன் (அவளது கையைப் பற்றி மெல்ல இழுத்தபடியே, தன் அருகில் அமர வைத்து) : "தப்புன்னு நெனைக்கிற வரைக்கும் தான் அம்மா பயம்; ஆனா அதுல இருக்கிற உண்மையை உணர்ந்திட்டா, அப்புறம் பயம் பறந்துடும். வா... இங்க உக்காரு..."

அந்த நள்ளிரவின் நிசப்தத்தில், தாயும் மகனும் அந்த அறைக்குள் தனியாகச் சந்தித்துக்கொண்ட அந்த வினாடி, அவளது வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான, எல்லையை மீறிய ஒரு புதிய அத்தியாயத்தின் தொடக்கமாக மாறியது. அவளது கடைசி எதிர்ப்பும் அந்த அறையின் வெளிச்சத்தில் கரைந்துபோனது.