ప్రదేశం: భావన ఇల్లు (పడకగది)
సమయం: రాత్రి 10:30 గంటలు
వాతావరణం: కిటికీ బయట వర్షం వెలిసింది. నిశ్శబ్దమైన గదిలో డిమ్ లైట్ వెలుగుతోంది. మంచం మీద భావన, విజయ్ ఒకరికొకరు అత్యంత సమీపంగా కూర్చుని ఉన్నాడు.
విజయ్ భావన బుగ్గలను తన చేతుల్లోకి తీసుకుని ప్రేమగా చూస్తుంటాడు. భావన సిగ్గుతో కళ్లు వంచుకుంది.
అమ్మ : (మెల్లగా తల పైకెత్తి) "ఏం ఆలోచిస్తున్నావు విజయ్?"
నేను : "నా కాబోయే భార్యను ఎలా ప్రేమించాలో, ఏ క్షణంలోనూ ఆ ప్రేమ తగ్గకుండా ఎలా చూసుకోవాలో ఆలోచిస్తున్నాను భావన."
అమ్మ: (సిగ్గుతో ఎర్రబడుతూ, గుసగుసగా) "విజయ్... నువ్వు ఇప్పుడే అది చేయాలనుకుంటున్నావా... ఆ బంధంలోకి అడుగుపెట్టాలా?"
నేను: "నీకు ఏ అభ్యంతరం లేకపోతే... అవును."
అమ్మ: (నా చేతులు పట్టుకుని తన గుండెలకు హత్తుకుంటూ) "నేను నీకు ఒకటి చెప్పాలనుకుంటున్నాను విజయ్... ఇప్పుడు నా శరీరం, నా ప్రాణం అంతా నీ ఆధీనంలోనే ఉన్నాయి. నీకు ఎప్పుడు కావాలంటే అప్పుడు నన్ను పూర్తిగా నీదానిగా చేసుకో. నేను ఎప్పటికీ కాదనను."
విజయ్ ముందుకు వంగి భావన పెదవులపై మృదువుగా ముద్దు పెడతాడు. ఆ స్పర్శకు భావన శరీరం ఒక్కసారిగా వణుకుతుంది. విజయ్ ఆమె కళ్లలోకి చూస్తాడు.
నేను: "నిజానికి నాదీ చాలా మంచి ఆలోచనే భావన... కానీ పెళ్లి కాకుండా నువ్వు గర్భవతి అయితే ఈ సమాజం నిన్ను తప్పుగా అనుకుంటుంది. నిన్ను వేలెత్తి చూపడం నాకు ఇష్టం లేదు."
అమ్మ: (సిగ్గుతో తల దించుకుంటూ) "నేను అవుతాను ... కానీ నాకు 37 ఏళ్ళు."
నేను: (ఆమె గడ్డం పట్టుకుని ముఖం పైకి తిప్పుతూ) "ఇప్పుడు వయసు గురించి చెప్పాల్సిన అవసరం ఉందా భావన? మీరు కూడా..."
అమ్మ: (చిలిపిగా నవ్వుతూ) "నేను ఊరికే అలా అంటున్నాను బాబా... ఏమైనా, నా వయసుతో నీకు ఏ సమస్యా లేనప్పుడు, నాకు కూడా ఇతరులతో ఏ సమస్యా లేదు... లోకం ఏమనుకుంటుందో నాకు అనవసరం."
నేను: "సరే, అలాగే చేస్తాను... గర్భం రాకుండా జాగ్రత్త పడతాను."
అమ్మ: "నిజం చెప్పు విజయ్... నాకు కనీసం నలుగురు పిల్లలు కావాలి."
నేను: (ఆశ్చర్యంతో కళ్లు పెద్దవి చేస్తూ) "నలుగురు పిల్లలా? అది కూడా ఇప్పుడేనా?"
అమ్మ: (నవ్వుతూ నా గుండెలపై కొడుతూ) "ఎందుకంత ఆశ్చర్యపోతున్నావు... నా గర్భాన్ని నింపలేవా?"
నేను: "భావన... నేను నీ గర్భాన్ని నాలుగు సార్లే కాదు, పది సార్లు నింపగలను. కానీ నీకు కూడా ఏ సమస్యా ఉండకూడదు కదా."
అమ్మ: "ఒకవేళ ఉన్నా, నేను భరిస్తాను... దాని గురించి నువ్వేం బాధపడకు."
నేను: "అంటే దీని ప్రకారం, నేను ప్రతి సంవత్సరం నిన్ను ప్రెగ్నెంట్ చేయాలన్నమాట."
అమ్మ: (తీవ్రమైన సిగ్గుతో ముఖం దాచుకుంటూ) "బహుశా అవును..."
నేను: "అంటే నువ్వు ఒకేసారి ఇద్దరు పిల్లలకి పాలు తాగించాలి... సిద్ధమేనా?"
అమ్మ: "విజయ్... అబ్బా .. ఇప్పుడు ఆపుతావా..."
నేను: "ఓయ్, నేను నిజం చెబుతున్నాను..."
అమ్మ: (నా కళ్లలోకి ఆరాధనగా చూస్తూ) "అవును... నేను నీ పిల్లలకి తినిపిస్తాను, నా ప్రాణం కంటే ఎక్కువగా పెంచుతాను. ఇప్పుడు సంతోషంగా ఉందా."
భావన తన చీర చెంగును పక్కకు జరుపుతూ విజయ్ చేతిని తీసుకుని తన గుండెలపై ఉంచుతుంది.
నేను: "ఇప్పుడు నాకు సైజు పేరుకే తెలుసు భావన... అంటే, నేను దాన్ని కొంచెం చూశాను, అది 34 అవునో కాదో అనిపించింది."
అమ్మ: (విజయ్ బుగ్గ మీద గట్టిగా ముద్దు పెడుతూ) "అది 34 మాత్రమే... కానీ నా భర్త దాన్ని అంతగా ప్రేమించాలి అంటే అది 36 అవ్వాలి."
నేను: "సరే... నేను దానికి ఇంకా ఎక్కువ ప్రేమ చూపిస్తే అది 38 అయితే?"
అమ్మ: (కిలకిలా నవ్వుతూ) "అప్పుడు నేను మళ్ళీ కొత్త బ్రా కొనాలా ఏంటి?"
విజయ్ నవ్వుతూ భావనను మంచం మీద వెల్లకిలా పడుకోబెడతాడు. ఆమె కంటి రెప్పలు వణుకుతుంటాయి. విజయ్ ఆమె మీదకు వంగి ఆమె మెడను, పెదాలను ముద్దులతో ముంచెత్తుతాడు.
అమ్మ: (గట్టిగా శ్వాస పీల్చుకుంటూ) "ఆహ్... స్స్స్... విజయ్..."
విజయ్ భావన శారీరక సౌందర్యాన్ని ఆస్వాదిస్తూ, ఆమె బ్లౌజ్ పైనుంచే రొమ్ములను గట్టిగా నొక్కుతాడు. ఆమె నాభి దగ్గరకు వెళ్లి ముద్దు పెట్టుకుంటూ కామాన్ని రెచ్చగొడతాడు.
ఇద్దరూ నియంత్రణ కోల్పోయే సమయానికి విజయ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తగ్గుతాడు. ఎందుకంటే, పెళ్లికి ముందే తొందరపడితే ఆమెను మోసం చేసినట్లు అవుతుందని అతని మనస్సాక్షి అడ్డుకుంటుంది.
అమ్మ: (ఆశ్చర్యంతో కళ్లు తెరిచి) "ఎందుకు ఆగావు విజయ్? ఇప్పుడు నీకేమైంది?"
నేను: "లేదు భావన... నాకేమీ కాలేదు. నిజానికి, నాకే చాలా జరుగుతోంది. నిన్ను ఇలా కాసేపు ముద్దుపెట్టుకుంటూ ఉంటే నేనే మైమరచిపోతాను. ఏమో, బహుశా ఏమీ వేసుకోకుండా నీతో చేసేస్తే అది తప్పు అవుతుందేమోనని భయం."
అమ్మ: (క్షణకాలం ఆలోచించి, అతని పట్ల గౌరవం పెరగగా) "ఏమైందిలే... నీకు ఇలా అనిపిస్తే సరేలే. అయితే ఇప్పుడు పద పడుకుందాం. రేపు ఉదయాన్నే మన పనులకు వెళ్ళాలి కదా."
నేను: "అవును, రేపు సెలవు లేదు కదా."
అమ్మ: "నాకు కూడా కోచింగ్ సెంటర్ ఉంది."
నేను: "అయితే సెలవు తీసుకో రాకూడదా?"
అమ్మ: "నేను తీసుకోలేను విజయ్. నేను ఇప్పటికే చాలా సెలవులు తీసుకున్నాను. నేను ఇలాగే సెలవులు తీసుకుంటూ ఉంటే పిల్లలకు ఎవరు పాఠాలు చెబుతారు?"
నేను: "కనీసం ఒక్కటైనా చెయ్యి... మధ్యాహ్నం క్లాసులు ఉదయాన్నే ముగించుకుని వచ్చేయ్."
అమ్మ: "అవును, అలా చేస్తే బాగుంటుంది."
నేను: (ఆమెను గట్టిగా కౌగిలించుకుని పక్కకు లాక్కుంటూ) "ఆ తర్వాత... మనం మన కొత్త బంధాన్ని ప్రారంభిద్దాం."
అమ్మ: "ఉమ్... ఇప్పుడు పక్కకు జరుగు, నన్ను పడుకోనివ్వు... దుర్మార్గుడా."
ప్రదేశం: ఐటీ ఆఫీస్ బేస్
సమయం: మరుసటి రోజు మధ్యాహ్నం 1:30 గంటలు
ఆఫీస్ లో విజయ్ ఒక రెస్పాన్సిబుల్ టీమ్ మెంబర్ . తన సిస్టమ్ ముందు చాలా సీరియస్ గా కోడింగ్ ప్రాజెక్ట్ చూస్తున్నాడు. అతనికి కొత్తగా జాయిన్ అయిన అలేఖ్య ను ప్రాజెక్టు గురించి చెప్పమని చెప్పారు
అలేఖ్య తన ఫైల్స్ పట్టుకుని అతని డెస్క్ దగ్గరకు వస్తుంది. ఆమె కళ్లు అతని గాయపడిన చేతిని, అతని గంభీరమైన ముఖాన్ని ఆరాధనగా చూస్తుంటాయి.
అలేఖ్య: (గుండె వేగం పెరుగుతుండగా, గొంతు సవరించుకుని) "విజయ్... నువ్వు నేను అడిగిన మార్కెటింగ్ కోడ్స్ అండ్ డాక్యుమెంటేషన్ కంప్లీట్ చేశావా. ఒకసారి చెక్ చేయాలి ?"
నేను (విజయ్): (సిస్టమ్ నుండి తల పైకెత్తి, ప్రొఫెషనల్ గా నవ్వుతూ) "యా, షూర్ అలేఖ్య గారు. ఇక్కడ కూర్చోండి."
అలేఖ్య అతని పక్కన ఉన్న చైర్ లో కూర్చుంటుంది. విజయ్ సిస్టమ్ లో ఫైల్స్ ఓపెన్ చేసి చూపిస్తుంటే, అతని శరీరం నుండి వచ్చే ఒక మగతనం కూడిన సువాసన ఆమెను మత్తులోకి నెడుతుంది.
ఆమె చూపులు సిస్టమ్ స్క్రీన్ పై కాకుండా, విజయ్ పెదవుల మీద, అతని షార్ప్ కళ్ల మీద నిలిచిపోతాయి.
అలేఖ్య: (అతని కళ్లలోకి చూస్తూ, మంత్రముగ్ధురాలై మెల్లగా) "గ్రేట్ వర్క్ విజయ్ గారు. మీరు కొత్తగా జాయిన్ అయినా చాలా త్వరగా వర్క్ క్యాచ్ అప్ చేశారు. ఐ యామ్ రియల్లీ ఇంప్రెస్డ్."
నేను : థాంక్ యు అలేఖ్య గారు
అలేఖ్య : "నా ప్రాణాలు కాపాడిన దేవుడి తో వర్క్ చేయడం నా అదృష్టం విజయ్."
నేను: (ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ) "ఏమన్నారు?"
అలేఖ్య: (వెంటనే కంగారుగా తడబడుతూ) "ఆ... ఏం లేదు... నా టీమ్ లో మీరు వర్క్ చేయడం చాలా హ్యాపీగా ఉంది అంటున్నాను."
నేను: (నవ్వుతూ) "థాంక్యూ. బట్ ఈ వర్క్ లో ఏదో మ్యాజిక్ ఉంది. బై ది వే, మీ చేతికి ఇక్కడ చిన్న గాయం అయినట్టుంది? ఏమైంది?"
(విజయ్ అడగ్గానే అలేఖ్య కంగారుగా తన చేతిని దాచుకుంటుంది.అది నిన్న రాత్రి RAW ట్రైనింగ్ లో పడ్డ దెబ్బ)
అలేఖ్య: (కళ్లు తిప్పుకుంటూ) "అది... ఏమీ లేదు విజయ్ , చిన్న స్క్రాచ్ అంతే. మీరు మీ గాయాన్ని జాగ్రత్తగా చూసుకోండి."
విజయ్ ఆమె కళ్లలోని ఆరాధనను, తపనను చూడగలుగుతాడు కానీ ఏమీ అర్థం కాక మౌనంగా ఉండిపోతాడు. అలేఖ్య తన ఫైల్స్ తీసుకుని వెనుదిరుగుతుంది. 'నువ్వు నా టీమ్ మెంబర్ వి మాత్రమే కాదు విజయ్... నా జీవితానికి తోడు వి కూడా' అని మనసులోనే అనుకుంటూ తన సీట్ లోకి వెళ్తుంది.
ప్రదేశం: అలేఖ్య గది
సమయం: రాత్రి 9:00 గంటలు
అలేఖ్య అలసటతో, విజయ్ జ్ఞాపకాలతో మంచం మీద వాలింది. సరిగ్గా అదే సమయంలో ఫోన్ రింగ్ అవుతుంది. స్క్రీన్ పై ప్రాణ స్నేహితురాలు 'అల్కా' పేరు చూసి ఎంతో సంతోషంగా ఫోన్ లిఫ్ట్ చేస్తుంది.
అలేఖ్య: "హలో అల్కా! ఏంటే పిచ్చిదానా, కలుస్తాను అని చెప్పావు?"
అల్కా: (గొంతు చాలా బరువుగా, కన్నీళ్లు ఆపుకుంటూ) "అలేఖ్య... నేను... నేను వైజాగ్ వెళ్ళిపోతున్నానే."
అలేఖ్య: (షాక్ తో మంచం మీద నుండి లేచి నిలబడి) "ఏంటి!! వైజాగ్ వెళ్ళిపోతున్నావా?"
అల్కా: (ఏడుస్తూ) "అవునమ్మా... వర్ష అక్క నన్ను వైజాగ్ బ్రాంచ్ కి ట్రాన్స్ఫర్ తీసుకుని వెళ్ళమని చెప్తుంది. రేపు పొద్దున్నే ఫ్లైట్. మరికొన్ని రోజుల్లో వర్ష అక్క కూడా షిఫ్ట్ అయిపోతుంది ."
అలేఖ్య: (కళ్లల్లో నీళ్లు తిరుగుతుండగా, గొంతు వణుకుతూ) "అల్కా... నన్ను వదిలేసి ఎలా వెళ్తావే?! దయచేసి వెళ్ళొద్దని వర్ష అక్కకి చెప్పొచ్చు కదా?"
అల్కా: (తీవ్రమైన వేదనతో) "నేను మాత్రం నిన్ను వదిలి ఎలా ఉండగలను అలేఖ్య? కానీ నాన్న, అన్నయ్యల నరకం నీకు తెలిసిందే కదా... ఈ సిటీలో అక్క లేకుండా నేను ఒక్కదాన్నే ఉండలేను. నాకు ఇక్కడ ఏదైనా అవుతుందేమో అని అక్క చాలా భయపడుతోంది. అందుకే తప్పడం లేదు."
(అలేఖ్య మౌనంగా ఏడుస్తూ ఉండిపోతుంది. ఒకవైపు విజయ్ ను రోజు ఆఫీస్ లో చూస్తూ కూడా తన మనసులోని ప్రేమను చెప్పలేక లోపల రగిలిపోతున్న బాధ... మరోవైపు తనకున్న ఏకైక ప్రాణ స్నేహితురాలు దూరం అయిపోతోందన్న నిస్సహాయత... ఆ రెండు ఎమోషన్స్ అలేఖ్యను నలిపేస్తుంటాయి.)
అల్కా: (కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ) "సరే ఏడవకు అలేఖ్య... నా బాధలు పక్కన పెట్టు. అసలు విషయం చెప్పు... నీ లవ్ స్టోరీ ఏమైంది? ఆఫీస్ లో నీ విజయ్ ఎలా ఉన్నాడు?"
అలేఖ్య: (కళ్లల్లో కన్నీళ్లు వస్తూనే, విజయ్ పేరు వినగానే పెదవులపై చిన్న చిరునవ్వు తెచ్చుకుంటూ) "అతను నా టీమ్ లో మెంబర్ అల్కా... రోజు నా కళ్ల ముందే ఉంటాడు. నన్ను చాలా కేరింగ్ గా పలకరిస్తాడు.
కానీ... అతని కళ్లలోకి చూస్తే నా మనసులోని మాట బయటకు రావడం లేదు. నేను చెప్పలేక చచ్చిపోతున్నాను. పైగా నిన్న అతనితో ఎవరో స్కూటీ మీద తీసుకువస్తాడు ... ఆమె ఎవరో, అతనితో ఆమెకున్న సంబంధం ఏంటో తెలీక నా గుండె తరుక్కుపోతోంది."
అల్కా: "బాధపడకు అలేఖ్య... నీ ప్రేమ చాలా స్వచ్ఛమైనది. నువ్వు ఆఫీస్ లో ఉన్నా, నేను వైజాగ్ లో ఉన్నా... మన స్నేహం ఎప్పటికీ మారదు. నీ లవ్ అప్డేట్స్ నాకు రోజూ ఇస్తూనే ఉండాలి."
అలేఖ్య: "తప్పకుండా అల్కా... నువ్వు వైజాగ్ వెళ్లినా నా గుండెల్లోనే ఉంటావు. నేను నిన్ను కలవడానికి వైజాగ్ వస్తాను. ప్రామిస్."
అల్కా: "ప్రామిస్!"
ఇద్దరూ ఫోన్ కట్ చేస్తారు. అలేఖ్య ఫోన్ ను గుండెలకు హత్తుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తుంది. అటు ఫ్రెండ్ దూరం కావడం, ఇటు విజయ్ కి తన ప్రేమ చెప్పలేకపోవడం ఆమెను అగాధంలోకి నెట్టేస్తాయి.
ప్రదేశం: భావన ఇల్లు (హాల్)
సమయం: మరుసటి రోజు రాత్రి 9:30 గంటలు
(రాత్రి భోజనం ముగిసింది. ఇద్దరూ హాల్లో కూర్చుని ఉన్నారు. విజయ్ భావన చేతులను తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు.
నేను: "అయితే నీకేమనిపిస్తుంది భావన... నిన్నటి పెళ్లి గురించి ఏం ఆలోచించావు?"
అమ్మ: (సిగ్గుపడుతూ) "ఏంటి..."
నేను: "నీకేమీ తెలియదన్నట్టు నటిస్తున్నావు... చెప్పు భావన."
అమ్మ: (గంభీరంగా మారి, నా కళ్లలోకి చూస్తూ) "విజయ్... ఈ విషయం మీ కుటుంబ సభ్యులకు తెలిస్తే నువ్వేం చేస్తావు? వాళ్లు మన పెళ్లిని ఒప్పుకుంటారా?"
(విజయ్ మనసు ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైంది. ఆమె కన్న కొడుకుననే నిజాన్ని దాచి, భర్తగా మారాలనుకుంటున్న అతని నిర్ణయం సమాజానికి తెలిస్తే జరిగే ఘోరం అతని కళ్లముందు కదలాడింది.)
నేను: "సరే, నాకు తెలుసు భావన... మన బంధంతో మా కుటుంబ సభ్యులు ఎప్పటికీ సంతోషంగా ఉండలేరు. అందుకే నేను ఒక నిర్ణయానికి వచ్చాను."
అమ్మ: "ఏం నిర్ణయం విజయ్?"
నేను: "మన బంధం గురించి నేను వాళ్లకు ఎప్పటికీ చెప్పను."
అమ్మ: (కళ్లలో కన్నీళ్లతో) "ఏం మాట్లాడుతున్నావ్ విజయ్... పెళ్లి సమయంలో కనీసం నీ కుటుంబ సభ్యులైనా నన్ను కోడలిగా స్వీకరించి ఆశీర్వదించడానికి ఉండాలని నేను కోరుకుంటున్నాను. ఇప్పుడు నాకు నువ్వు తప్ప ఎవరూ లేరు. నాకంటూ ఒక కుటుంబం కావాలి విజయ్."
నేను: (బాధను దిగమింగుకుంటూ) "నాకు తెలుసు భావన... కానీ వారికి చెప్పకపోవడమే అందరికీ మంచిది."
అమ్మ: "నా వయసు పెద్దది కాబట్టే నువ్వు ఇంట్లో చెప్పడానికి భయపడుతున్నావా విజయ్?"
నేను: "క్షమించు భావన... అలా కాదు..." (తన మనసులో: అసలు కారణం నా కన్నతల్లివి నువ్వు అనే నిజం ఎలా చెప్పను భావన?)
అమ్మ: "ఏదైతేనేం... కానీ మన పెళ్లికి కనీసం నీ తరఫున నానమ్మ అయినా ఉండాలని నేను కోరుకుంటున్నాను. మెల్లగా నా గురించి ఆమెకు చెప్పడం మొదలుపెట్టు... బహుశా ఎప్పటికైనా ఆమె నమ్ముతుందేమో."
నేను: (ఆమెను ఓదార్చడానికి దగ్గరకు తీసుకుంటూ) "సరే... నువ్వు చెప్పినట్లే చేస్తాను. నానమ్మకు, అత్తయ్యకు కూడా మెల్లగా చెబుతాను."
అమ్మ: (నా గుండెలపై వాలిపోతూ) "విజయ్... నీకు తెలియకపోవచ్చు కానీ గడిచే ప్రతి క్షణం నాకు చాలా ప్రత్యేకమైనది. నీ చేతుల్లో నేను సురక్షితంగా ఉన్నాననిపిస్తోంది."
వాతావరణాన్ని తేలిక చేయడానికి విజయ్ ఆమెను గట్టిగా కౌగిలించుకుని కిలికిలిగా నవ్విస్తాడు.
నేను: "ఏదేమైనా... నేను నిన్నటి రాత్రి గురించి ఆలోచిస్తున్నాను. పెళ్లి తర్వాత మన ఫస్ట్ నైట్ ఎలా ఉంటుందో తెలుసా?"
అమ్మ: (సిగ్గుపడుతూ) "ఛ... నువ్వు అప్పుడే చాలా అసహనంగా ఉంటున్నావు... పెళ్లి తర్వాత నువ్వు నన్ను మంచం దిగనిచ్చేలా లేవు."
నేను: "అవును... ఆ రోజు నీ ఒంటి మీద ఒక్క బట్ట కూడా ఉండదు. ఉదయం నుండి రాత్రి వరకు నిన్ను నా ప్రేమతో ముంచెత్తుతాను."
అమ్మ: "ఒకవేళ నువ్వు అలసిపోతే?"
నేను: "నువ్వు వండిన కమ్మటి వంట తిని మళ్లీ నా శక్తిని పుంజుకుంటాను."
అమ్మ: "సరే ఇప్పుడు ఎక్కువగా కలలు కనకు... నాకు ఆలస్యం అవుతోంది... నన్ను ఇప్పుడు పడుకోనివ్వు."
భావన నవ్వుతూ నిద్రపోవడానికి సిద్ధమవుతుంది. విజయ్ వెనుక నుండి ఆమెను హత్తుకుని పడుకుంటాడు. ఆమె శ్వాస నిలకడగా మారడం చూసి ఆమె నిద్రపోయిందని అర్థం చేసుకుంటాడు.
నచ్చిన వ్యక్తి గుండెలపై చేయి వేసి ఒక పక్క తన బుజం పై తల పెట్టి నిద్రపోయే సుఖం . శృంగారంలో కూడా ఉండదు ఏమో భావన అంత ప్రశాంతంగా విజయ్ గుండె చప్పుడు వింటూ నిద్రలోకి జారుకుంది.
విజయ్ ఆలోచనలు: విజయ్ కిటికీ గుండా నల్లటి ఆకాశాన్ని చూస్తుంటాడు. అతని మనసులో భయం, ఉత్కంఠ. ఇప్పటివరకు తను ఏ అమ్మాయితోనూ శారీరక బంధంలో లేడు.
కేవలం వీడియోల్లో చూసిందే తప్ప రేపు భావనతో జరగబోయే ఆ అనుభూతిని తలచుకుని అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటుంది.
ఒకవైపు అలేఖ్య తన కోసం ఆఫీసులో మౌనంగా తపిస్తుంటే...
ఇటు భావన తనను భర్తగా అంగీకరించి సిద్ధంగా ఉంది. కథ ఏ మలుపు తిరుగుతుందో తెలియని ఆ సందిగ్ధతతో విజయ్ కళ్లు మూసుకుంటాడు.
ప్రదేశం: విజయ్ ఇల్లు (పడకగది)
సమయం: ఉదయం 8:30 గంటలు
ఉదయం కిటికీల గుండా సూర్యరశ్మి గదిలోకి ప్రసరిస్తోంది. విజయ్ నెమ్మదిగా కళ్లు తెరిచాడు. పక్కన బెడ్ వైపు చూశాడు. అక్కడ భావన లేదు. అప్పుడే ఆమె కోచింగ్ సెంటర్ ట్యూషన్‌కి వెళ్లి ఉంటుందని అతనికి అర్థమైంది.
కానీ బెడ్ పక్కనే ఒక చిన్న కాగితం మడతపెట్టి ఉంది. విజయ్ దాన్ని తెరిచి చదివాడు.
భావన రాసిన చీటీ:
"నా కోసం ఆగు... నేను త్వరగా వస్తాను..."
ఆ చీటీని చూడగానే విజయ్ పెదవులపై ఒక అందమైన నవ్వు విరిసింది. అతను ఆ కాగితాన్ని గట్టిగా ముద్దాడి పక్కన పెట్టాడు. వెంటనే స్నానానికి వెళ్లాడు.
కొద్దిసేపటికి స్నానం ముగించి, ఫ్రెషప్ అయి కిందకి వచ్చాడు. డైనింగ్ టేబుల్ మీద భావన అప్పటికే టిఫిన్ సిద్ధం చేసి ఉంచింది. విజయ్ తింటూ గడియారం వైపు చూశాడు.
సమయం అప్పుడే 9:00 అయింది. ఆమె రావడానికి ఇంకా చాలా సమయం ఉంది.
విజయ్ (తనలో తాను): 'అమ్మ 1 గంటకు వస్తుంది... కాబట్టి నాకు ఇంకా చాలా సమయం ఉంది. బహుశా నేను ఉదయం నుంచే ఆ మూడ్‌లో ఉన్నాను.
ఇప్పుడు ఆ సమయం ఎట్టకేలకు వచ్చింది. మేమిద్దరం ఈ కొత్త బంధాన్ని ఏర్పరచుకోబోతున్నాము. అమ్మకి, నాకు మధ్య ఉన్న బంధం శాశ్వతంగా తెగిపోబోతోంది...
ఇప్పుడు మా మధ్య ఒక కొత్త బంధం ఏర్పడబోతోంది. నేను నా నిజం దాచుకున్నాను... అందుకే తర్వాత ఏం జరుగుతుందో అని ఆలోచించడానికి కూడా ఇష్టపడలేదు.
ఇప్పుడు నేను నా కాబోయే భార్య అయిన మా అమ్మ గురించి మాత్రమే పట్టించుకుంటున్నాను, మరే విషయం గురించి కాదు.'
విజయ్ సోఫాలో కూర్చుని ఆలోచనల్లో మునిగిపోయాడు. మొదటిసారి సెక్స్ చేయబోతున్నందున తనలో ఏదో తెలియని ఉత్సాహం, ఆందోళన ఉన్నాయి.
విజయ్ (తనలో తాను): 'ఇప్పుడు నేను కండోమ్ కూడా తీసుకురావాలి. ఎందుకంటే మేమిద్దరం అది లేకుండా చేయబోవడం లేదు. ఏదేమైనా నాకు సెక్స్ లోని ఇతర విషయాలు తెలియవు...
అందుకే ఇంటర్నెట్ తెరిచి చూడాలి. నా కాలేజీ రోజుల్లో నా స్నేహితులు మొదటిసారి ఎక్కువ సేపు సెక్స్ చేయలేరని తరచుగా చెప్పేవారు.
నేను ఇంతకుముందు కూడా చాలా పోర్న్ వీడియోలు చూసేవాడిని, అందులో ఏమేమి చేస్తారో, ఎలా చేయాలో... భంగిమలు మొదలైనవి నాకు తెలుసు.
కానీ వీడియోలకు, నిజ జీవితానికి చాలా తేడా ఉంటుంది. ఇంటర్నెట్‌లో పోర్న్ తప్ప నాకు మరేమీ కనిపించలేదు.'
విజయ్ కిటికీలోంచి బయటకు చూశాడు. ఇంకా చాలా సమయం మిగిలి ఉండటంతో, బయటకు వెళ్లి కండోమ్ కొనాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.
ప్రదేశం: ముంబై వీధులు – ఒక చిన్న మెడికల్ షాప్
సమయం: ఉదయం 10:30 గంటలు
విజయ్ రోడ్డుపై నడుస్తూ మెడికల్ షాపు వైపు వెళ్లాడు. ఒక మెడికల్ షాపు దగ్గర ఆగాడు. తను చాలాసార్లు మెడికల్ షాపుకు వెళ్లాడు కానీ కండోమ్ కొనడానికి ఎప్పుడూ వెళ్లలేదు.
అందుకే కండోమ్‌లు కొనడానికి అతనికి చాలా సిగ్గుగా అనిపించింది. నెమ్మదిగా షాపు దగ్గరికి వెళ్లాడు. అక్కడ ఒక అంకుల్ కూర్చుని ఉన్నారు. ఆయనతో ఏం చెప్పాలో విజయ్ కి అర్థం కాలేదు.
నేను (విజయ్): " నాకు అది కావాలి... అది..."
దుకాణదారుడు: "అవును నీకు ఏమి కావాలో చెప్పు నాయనా..."
ఆయన ముందు నేరుగా చెప్పడానికి విజయ్ కి చాలా సిగ్గుగా అనిపించింది. కళ్లు తిప్పి షాప్ మూలలో చూశాడు. అక్కడ కండోమ్ పెట్టెలు కనిపించాయి. విజయ్ మెల్లగా తన వేలితో వాటి వైపు చూపించాడు.
నేను: "అదిగో నాకు అది కావాలి..."
దుకాణదారుడు: (నవ్వుతూ) "అయితే నీకు కండోమ్‌లు కావాలని స్పష్టంగా చెప్పు నాయనా... ఇందులో సిగ్గుపడటానికి ఏముంది?"
నేను: (నకిలీ నవ్వు నవ్వుతూ, లోపల చాలా సిగ్గుపడుతూ) "ఆ... అవును."
(దుకాణదారుడు కండోమ్ ప్యాకెట్ తీసి విజయ్ చేతిలో పెట్టాడు.)
దుకాణదారుడు: "ఇది తీసుకో... దీనికి 120 రూపాయలు అవుతుంది..."
(విజయ్ డబ్బులు ఇచ్చి వెంటనే అక్కడి నుండి వెళ్ళబోయాడు. అప్పుడే దుకాణదారుడు అతనిని ఆపాడు.)
దుకాణదారుడు: "ఆగు..."
నేను: (వెనక్కి తిరిగి, అర్థం కాక) " దయచేసి చెప్పండి."
దుకాణదారుడు: (కౌంటర్ కింద నుండి ఒక ప్యాకెట్ తీసి) "ఓయ్, ఇది కూడా తీసుకో..."
నేను: "ఇదేంటి..."
దుకాణదారుడు: "ఇది వయాగ్రా.... దీనితో నువ్వు ఎక్కువ సమయం ఆదా చేసుకోవచ్చు... ఎదుటి వ్యక్తిని కూడా సంతోషంగా ఉంచాలి కదా..."
నేను: (తీవ్రమైన ఇబ్బందిగా ఫీలవుతూ) "సరే.... దీని ధర ఎంత..."
దుకాణదారుడు: " రూపాయలు..."
(విజయ్ జేబులోంచి డబ్బులు తీసి దుకాణదారుడికి ఇచ్చాడు.)
దుకాణదారుడు: (చిలిపిగా కంటి సైగ చేస్తూ) "నేను కూడా నా యవ్వనంలో చాలా మంది అమ్మాయిలతో ఇలా చేసేవాడిని... అప్పుడు ఇది చాలా ఉపయోగపడింది, ఈ రోజు నీకు కూడా ఉపయోగపడుతుంది..."
నేను: " నేను ప్రేమించేది ఒకే అమ్మాయిని. త్వరలోనే ఆమెనే పెళ్లి చేసుకోబోతున్నాను..."
దుకాణదారుడు: "సరే, మంచిది..."
విజయ్ ఇక అక్కడ ఆగకుండా వెంటనే వెళ్ళిపోయాడు.
ఇట్లు,
✿SUNNY ✿
1. https://xossipy.com/thread-73126.html అందని జాబిలి. అమ్మ❤️❤️?
2. https://xossipy.com/thread-73637.html కన్నతల్లి కన్నీటి సాక్షిగా.రక్త కదనరంగం
3. https://xossipy.com/thread-73769.html అమ్మ తో అపరిచిత బంధం
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)
