[Thimmappa]

కథ ఫస్ట్ టైం రాస్తున్న బ్రో కొన్ని తప్పులు ఉంటే క్షమించండి
[/quote]

నేను ఆమెను గట్టిగా కౌగలించుకుని లోపలికి నెట్టాను.
ప్రతి కుదుపు లోతుగా వెళ్తోంది.
స్వాతి నా వీపు పట్టుకుని మూలుగుతూ
“ఇంకా లోతుగా… ఆగకు…” అని అన్నది.
నేను వేగం పెంచి గట్టిగా దెంగాను.
ఆమె శరీరం వణికి వచ్చేసింది.
నేను కూడా లోపలే కార్చేశాను. అక్కడినుండి ఇది కంటిన్యూ స్టోరీ

[Thimmappa]

ఇద్దరం ఇంకా మంచం మీదనే ఉన్నాం. ఆమె నా ఛాతీ మీద తల పెట్టుకొని మెల్లగా నా ఛాతీ మీద వేళ్లతో రాస్తూ ఉంది. గది పూర్తిగా నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
ఆమె మెల్లగా అన్నది:
“రాహుల్… ఇంకొసారి చేద్దాం…”
నేను ఆమెను తిప్పి ముద్దు పెట్టాను. ఆమె కూడా గట్టిగా స్పందించింది. మేము మళ్లీ కలిసిపోయాం. ఈసారి మరింత ఆరాటంగా, మరింత లోతుగా.నేను ఆమెను గట్టిగా కౌగలించుకుని లోపలికి నెట్టాను.
ప్రతి కుదుపు లోతుగా వెళ్తోంది.
స్వాతి నా వీపు పట్టుకుని మూలుగుతూ
“ఇంకా లోతుగా… ఆగకు…” అని అన్నది.
నేను వేగం పెంచి గట్టిగా దెంగాను.
ఆమె శరీరం వణికి వచ్చేసింది.
నేను కూడా లోపలే కార్చేశాను.
తర్వాత ఇద్దరం అలసిపోయి పక్కపక్కన పడుకున్నాం. ఆమె నా చేయి పట్టుకొని నిద్రపోయింది. నేను కూడా కొంతసేపు తర్వాత నిద్రలోకి జారిపోయాను.
ఉదయం 7:15.
బయట తలుపు బెల్ మోగింది.
డింగ్ డాంగ్…
నేను కళ్లు తెరిచాను. వదిన కూడా లేచింది. ఇద్దరం త్వరగా దుస్తులు వేసుకోవడం మొదలుపెట్టాం.
మళ్లీ బెల్ మోగింది.
బయట నుంచి ఒక ఆడబంతి గొంతు వినిపించింది.
“అక్కా…! స్వాతి అక్కా…! నేను మేఘన. తలుపు తెరవండి!”
వదిన ముఖం మారిపోయింది.
“మేఘనా…? నా చెల్లెలు… ఇప్పుడే?”
ఆమె త్వరగా సారీ సరిచేసుకొని బయటకు వెళ్లింది. నేను నా గదిలోకి వెళ్లి తలుపు మూసుకున్నాను.
వదిన తలుపు తెరిచింది.
“మేఘనా! ఎప్పుడు వచ్చావ్? ముందుగా చెప్పలేదు కదా!”
చెల్లెలి గొంతు:
“సర్‌ప్రైజ్ అక్కా! కాలేజీ హాలిడే. డైరెక్ట్‌గా వచ్చాను. లాగేజ్ ఉంది, లోపలికి రా!”
వదిన ఆమెను లోపలికి తీసుకెళ్లింది.
“అన్నయ్య ఇంకా రాలేదు… రాహుల్ బావ గదిలోనే ఉన్నారు.”
చెల్లెలు నవ్వుతూ అన్నది:
“అయితే ఇప్పుడు కలుస్తా. నేను కొన్ని రోజులు ఉంటాను అక్కా.”
నేను గదిలో నిలబడి విన్నాను.
ఇప్పుడు ఇంట్లో మరోకత్తె ఉంది – వదిన చెల్లెలు మేఘన.
ప్రశాంతంగా సాగుతున్న రోజులకు ఒక బ్రేక్ పడింది.ఉదయం 7:40.
నేను గది నుంచి బయటకు వచ్చాను. వదిన హాలులో నిలబడి ఉంది. ఆమె పక్కన ఒక అమ్మాయి నిలబడి ఉంది – మేఘన.
వయసు దాదాపు 20-21 ఉండాలి. స్వాతి కంటే కొంచెం పొడవు. జుట్టు చిన్నగా కట్టుకుంది. జీన్స్, టాప్ వేసుకుంది. ముఖం చూస్తే స్వాతితో కొంత పోలిక ఉంది, కానీ కళ్లు మరింత చురుకుగా ఉన్నాయి.
వదిన నన్ను చూసి అన్నది:
“రాహుల్… ఇది నా చెల్లెలు మేఘన. కాలేజీ హాలిడేకి వచ్చింది.”
మేఘన నన్ను చూసి నవ్వింది.
“హాయ్ బావ… నేను మేఘన.”
నేను కూడా నవ్వి అన్నాను:
“హాయ్… స్వాగతం.”
వదిన మెల్లగా అన్నది:
“ఇవాళ నుంచి కొన్ని రోజులు ఇక్కడే ఉంటుంది. నా గదిలోనే పడుకుంటుంది.”
నేను తల ఊపాను. లోపల ఏదో భారంగా అనిపించింది.
మేఘన లాగేజ్ తీసుకొని వదిన గదిలోకి వెళ్లింది. వదిన నా వైపు చూసింది. కళ్లలో ఏదో చెప్పలేని భావం ఉంది. నేను కూడా చూశాను. ఇద్దరం ఏమీ మాట్లాడలేదు.
కొద్దిసేపటికి అన్నయ్య వచ్చాడు. మేఘనను చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు.
“ఏంటి ఇది? మేఘనా? ఎప్పుడు వచ్చావ్?”
అందరూ కలిసి కూర్చుని టీ తాగారు. మేఘన చాలా మాట్లాడుతోంది. కాలేజీ గురించి, స్నేహితుల గురించి చెప్తోంది. వదిన అప్పుడప్పుడు నా వైపు చూస్తోంది. నేను కూడా చూస్తున్నాను. కానీ ఇప్పుడు ఏమీ చేయలేం.
మధ్యాహ్నం అన్నయ్య నిద్రపోయాడు. మేఘన టీవీ చూస్తోంది. వదిన వంటగదిలోకి వెళ్లింది. నేను కూడా వెళ్లాను.
వదిన నన్ను చూసి మెల్లగా అన్నది:
“రాహుల్… ఇప్పుడు కష్టం అయ్యింది. ఆమె ఇక్కడ ఉన్నంత వరకు… మనం జాగ్రత్తగా ఉండాలి.”
నేను తల ఊపాను.
“ఎన్ని రోజులు ఉంటుంది?”
“చెప్పలేదు. కనీసం ఒక వారం ఉండొచ్చు.”
ఆమె నా చేయి మెల్లగా తాకి, త్వరగా తీసేసుకుంది.
“ఇప్పుడు కాదు… తర్వాత చూద్దాం” అని చెప్పి బయటకు వెళ్లిపోయింది.
నేను వంటగదిలోనే నిలబడి ఉన్నాను.
ఇప్పుడు ఇంట్లో మరో జంట కళ్లు ఉన్నాయి.
ప్రశాంతంగా సాగిన రోజులు మారిపోయాయి.

[Thimmappa]

సాయంత్రం 6:15.
అన్నయ్య గదిలో ఫోన్‌లో మాట్లాడుతున్నాడు. మేఘన టీవీ చూస్తోంది. వదిన వంటగదిలో ఉంది. నేను కూడా అక్కడికి వెళ్లాను.
వదిన నన్ను చూసి మెల్లగా అన్నది:
“రాహుల్… కాసేపు ఇక్కడే ఉండు. మేఘన బయటే ఉంది.”
నేను ఆమె వెనకాలికి వెళ్లి, నడుము పట్టుకున్నాను. ఆమె కాస్త ఉలిక్కిపడి, తిరిగి చూసింది.
“ఇప్పుడు కాదు…” అని మెల్లగా చెప్పినా, నా చేయి తీసేయలేదు.
నేను ఆమెను గోడకు ఆనించి ముద్దు పెట్టాను. ఆమె కూడా కొన్ని సెకన్లు స్పందించింది. నా చేయి ఆమె సళ్ళ మీదకు వెళ్లింది.
అప్పుడు…
వంటగది దగ్గర తలుపు దగ్గర కాస్త శబ్దం వినిపించింది.
మేము తొందరగా దూరం జరిగాం.
మేఘన అక్కడే నిలబడి ఉంది.
చేతిలో గ్లాస్. మా వైపు చూస్తోంది.
కళ్లు కాస్త వెరిగి ఉన్నాయి.
కొన్ని సెకన్లు ఏమీ మాట్లాడలేదు.
తర్వాత మెల్లగా అన్నది:
“అక్కా… నీళ్లు కావాలని వచ్చాను…”
వదిన తొందరగా నవ్వి,
“ఓ… తీసుకో… ఇదిగో” అని గ్లాస్ ఇచ్చింది.
మేఘన గ్లాస్ తీసుకొని, నన్ను ఒకసారి చూసింది.
ఆ చూపులో ఏదో ఉంది.
అర్థం కాని చూపు.
ఆమె తిరిగి హాలులోకి వెళ్లిపోయింది.
వదిన నా వైపు చూసి, మెల్లగా అన్నది:
“రాహుల్… ఆమె చూసింది. ఖచ్చితంగా చూసింది.”
నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.సాయంత్రం 6:40.
మేఘన హాలులోనే కూర్చొని టీవీ చూస్తోంది. కానీ ఆమె కళ్లు అప్పుడప్పుడు వంటగది వైపు వెళ్తున్నాయి. నేను బయటకు వచ్చి సోఫా మీద కూర్చున్నాను. వదిన కూడా వచ్చి కూర్చుంది.
మేఘన మెల్లగా అడిగింది:
“అక్కా… మీరు ఇద్దరూ వంటగదిలో ఎంతసేపు ఉన్నారు?”
వదిన కాస్త ఆగి నవ్వింది.
“ఏంటి… సామాన్ సరిచేస్తున్నాం. ఎందుకు?”
మేఘన భుజం ఎగరేసింది.
“ఏమీ లేదు. నాకు అనిపించింది… మీరు ఏదో మాట్లాడుకుంటున్నారని.”
ఆమె నన్ను చూసింది. ఈసారి నేరుగా.
నేను కళ్లు తప్పించుకున్నాను.
కొద్దిసేపు మౌనం.
తర్వాత మేఘన లేచి తన గదిలోకి వెళ్లిపోయింది.
వదిన నా వైపు చూసి మెల్లగా అన్నది:
“రాహుల్… ఆమెకి అనుమానం వచ్చింది. ఖచ్చితంగా.”
నేను తల ఊపాను.
“ఇప్పుడు ఏం చేయాలి?”
“ఏమీ చేయకు. సాధారణంగా ఉండు. ఆమె దగ్గరకు వెళ్లి ఎక్కువ మాట్లాడకు.”
రాత్రి 9:30.
అన్నయ్య బయలుదేరాడు. మేఘన వదిన గదిలోనే ఉంది. నేను నా గదిలో కూర్చొని ఉన్నాను.
కొంతసేపటికి వదిన నా గది తలుపు తట్టింది. నేను తెరిచాను. ఆమె లోపలికి వచ్చి తలుపు మూసింది.
“మేఘన నిద్రపోయింది. కానీ నాకు నమ్మకం లేదు” అని మెల్లగా చెప్పింది.
నేను ఆమెను దగ్గరగా లాగుకున్నాను.
“ఇప్పుడు కాసేపు…”
ఆమె నా ఛాతీ మీద చేయి పెట్టి అడ్డుకుంది.
“లేదు రాహుల్. ఇవాళ కాదు. ఆమె ఏమైనా లేచి చూస్తే… ప్రమాదం.”
ఆమె నా పెదాల మీద మెల్లగా ముద్దు పెట్టి, త్వరగా బయటకు వెళ్లిపోయింది.
నేను గదిలోనే నిలబడి ఉన్నాను.
మేఘన చూపు, ఆమె ప్రశ్న… అన్నీ మనసులో తిరుగుతున్నాయి.
ఏదో మొదలైంది.
కానీ ఎలా ముగుస్తుందో తెలియడం లేదు.

[Thimmappa]

మరుసటి రోజు ఉదయం.
అన్నయ్య నిద్రపోతున్నాడు. మేఘన హాలులో కూర్చొని ఫోన్ చూస్తోంది. వదిన వంటగదిలో ఉంది. నేను టీ తీసుకోవడానికి బయటకు వచ్చాను.
మేఘన నన్ను చూసి నవ్వింది.
“గుడ్ మార్నింగ్ బావ…”
“గుడ్ మార్నింగ్” అన్నాను.
ఆమె ఫోన్ పక్కన పెట్టి నా వైపు తిరిగింది.
“బావ… నేను ఒకటి అడగవచ్చా?”
నేను కూర్చున్నాను.
“అడుగు.”
“మీరు అక్కని చాలా జాగ్రత్తగా చూసుకుంటున్నారు. ఎప్పుడూ సహాయం చేస్తున్నారు. అక్క కూడా మీతో ఎక్కువగా మాట్లాడుతుంది… నాకు అనిపిస్తోంది మీరిద్దరూ చాలా దగ్గరగా ఉన్నారని.”
నా ముఖం కాస్త మారింది.
“అందరం కలిసి ఉంటున్నాం కాబట్టి…” అని తప్పించుకున్నాను.
మేఘన నవ్వి తల ఊపింది.
“సరే… నేను అనుకున్నాను.”
ఆమె లేచి వెళ్తూ ఒకసారి వెనక్కి తిరిగి చూసింది.
ఆ చూపులో మళ్లీ అదే విషయం ఉంది – అనుమానం + ఏదో ఆసక్తి.
మధ్యాహ్నం.
వదిన నన్ను వంటగదిలోకి పిలిచింది.
“రాహుల్… మేఘన నిన్ను ఏమైనా అడిగిందా?”
నేను జరిగింది చెప్పాను.
వదిన ముఖం చిరుచిరుమనిపించింది.
“ఆమె కేవలం అనుమానంతో ఆపుకోదు. ఇంకా గమనిస్తుంది. ఇవాళ రాత్రి నుంచి నువ్వు నా దగ్గరకు రాకు. ఏమీ ప్రయత్నం చేయకు.”
నేను నిరాశగా తల ఊపాను.
“ఎన్ని రోజులు ఇలా?”
“తెలియదు… ఆమె ఎప్పుడు వెళ్లిపోతుందో.”
ఆమె నా చేయి పట్టుకొని మెల్లగా నొక్కింది.
“జాగ్రత్తగా ఉండు. దయచేసి.”
అప్పుడు మేఘన వంటగది దగ్గర నిలబడి ఉంది.
మళ్లీ.
ఈసారి ఆమె నవ్వలేదు.
కేవలం చూసింది.
వదిన త్వరగా చేయి తీసేసుకుంది.
మేఘన మెల్లగా అన్నది:
“నేను ఏమీ వినలేదు… మీరు మాట్లాడుకోండి.”
ఆమె తిరిగి వెళ్లిపోయింది.
వదిన నా వైపు చూసింది.
కళ్లలో భయం స్పష్టంగా కనిపించింది.
“రాహుల్… ఇప్పుడు ప్రమాదం దగ్గరలో ఉంది.”మరుసటి రోజు ఉదయం.
అన్నయ్య నిద్రపోతున్నాడు. మేఘన హాలులో కూర్చొని ఫోన్ చూస్తోంది. వదిన వంటగదిలో ఉంది. నేను టీ తీసుకోవడానికి బయటకు వచ్చాను.
మేఘన నన్ను చూసి నవ్వింది.
“గుడ్ మార్నింగ్ బావ…”
“గుడ్ మార్నింగ్” అన్నాను.
ఆమె ఫోన్ పక్కన పెట్టి నా వైపు తిరిగింది.
“బావ… నేను ఒకటి అడగవచ్చా?”
నేను కూర్చున్నాను.
“అడుగు.”
“మీరు అక్కని చాలా జాగ్రత్తగా చూసుకుంటున్నారు. ఎప్పుడూ సహాయం చేస్తున్నారు. అక్క కూడా మీతో ఎక్కువగా మాట్లాడుతుంది… నాకు అనిపిస్తోంది మీరిద్దరూ చాలా దగ్గరగా ఉన్నారని.”
నా ముఖం కాస్త మారింది.
“అందరం కలిసి ఉంటున్నాం కాబట్టి…” అని తప్పించుకున్నాను.
మేఘన నవ్వి తల ఊపింది.
“సరే… నేను అనుకున్నాను.”
ఆమె లేచి వెళ్తూ ఒకసారి వెనక్కి తిరిగి చూసింది.
ఆ చూపులో మళ్లీ అదే విషయం ఉంది – అనుమానం + ఏదో ఆసక్తి.
మధ్యాహ్నం.
వదిన నన్ను వంటగదిలోకి పిలిచింది.
“రాహుల్… మేఘన నిన్ను ఏమైనా అడిగిందా?”
నేను జరిగింది చెప్పాను.
వదిన ముఖం చిరుచిరుమనిపించింది.
“ఆమె కేవలం అనుమానంతో ఆపుకోదు. ఇంకా గమనిస్తుంది. ఇవాళ రాత్రి నుంచి నువ్వు నా దగ్గరకు రాకు. ఏమీ ప్రయత్నం చేయకు.”
నేను నిరాశగా తల ఊపాను.
“ఎన్ని రోజులు ఇలా?”
“తెలియదు… ఆమె ఎప్పుడు వెళ్లిపోతుందో.”
ఆమె నా చేయి పట్టుకొని మెల్లగా నొక్కింది.
“జాగ్రత్తగా ఉండు. దయచేసి.”
అప్పుడు మేఘన వంటగది దగ్గర నిలబడి ఉంది.
మళ్లీ.
ఈసారి ఆమె నవ్వలేదు.
కేవలం చూసింది.
వదిన త్వరగా చేయి తీసేసుకుంది.
మేఘన మెల్లగా అన్నది:
“నేను ఏమీ వినలేదు… మీరు మాట్లాడుకోండి.”
ఆమె తిరిగి వెళ్లిపోయింది.
వదిన నా వైపు చూసింది.
కళ్లలో భయం స్పష్టంగా కనిపించింది.
“రాహుల్… ఇప్పుడు ప్రమాదం దగ్గరలో ఉంది.”

[Thimmappa]

రాత్రి 10:45.
అన్నయ్య వెళ్లిపోయాడు. మేఘన వదిన గదిలోనే ఉందని అనుకున్నాం. నేను నా గదిలో పడుకుని ఉన్నాను.
అకస్మాత్తుగా నా గది తలుపు మెల్లగా తెరుచుకుంది.
వదిన లోపలికి వచ్చింది. ముఖం పూర్తిగా తెల్లబడి ఉంది.
“రాహుల్… లేవ్. త్వరగా” అని మెల్లగా అన్నది.
నేను లేచి కూర్చున్నాను.
“ఏమైంది?”
“మేఘన… మేఘన మనల్ని చూసింది. నిన్న రాత్రి కాదు… ఈ ఉదయం కూడా. ఆమె నాతో మాట్లాడింది.”
నా గుండె ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది.
“ఏమి చెప్పింది?”
వదిన గొంతు మారిపోయింది.
“ఆమె చెప్పింది… ‘అక్కా, నేను చూశాను. మీరిద్దరూ వంటగదిలో… ఇంకా ఇంకోసారి కూడా. నాకు అర్థమైంది.’ ”
నేను నిలబడిపోయాను.
వదిన కొనసాగించింది:
“ఆమె ఇంకా చెప్పింది… ‘నేను ఎవరితోనూ చెప్పను. కానీ… నాకు కూడా ఒక షరతు ఉంది.’ ”
“ఏ షరతు?” అని అడిగాను.
వదిన కళ్లు నా కళ్లలోకి చూస్తూ అన్నది:
“మేఘన చెప్పింది… ‘రాహుల్ బావని నేను కూడా కావాలి. ఒక్కసారి కాదు… మీలాగే. లేదంటే అన్నయ్యకి చెప్తాను.’ ”
గదిలో పూర్తి నిశ్శబ్దం పరిచయమైంది.
నేను నమ్మలేకపోయాను.
“ఆమె… అలా చెప్పిందా?”
వదిన తల ఊపింది.
“అవును. ఆమె ఇప్పుడు నా గదిలోనే ఉంది. నిన్ను రమ్మని చెప్పమన్నది. ఇప్పుడే.”
నేను ఆమె ముఖం చూశాను.
భయం, కోపం, నిస్సహాయత… అన్నీ కనిపించాయి.
“రాహుల్… ఏం చేయాలో నాకు అర్థం కావడం లేదు. కానీ ఆమె నిజంగానే చెప్తుంది. నాకు తెలుసు.”
బయట నుంచి మేఘన గొంతు మెల్లగా వినిపించింది:
“బావ… రండి. నేను వేచి ఉన్నాను.”గదిలో నిశ్శబ్దం మరింత పెరిగింది. మేఘన నా ముఖం చూస్తూనే ఉంది. వదిన తలుపు దగ్గర నిలబడి, ఏమీ మాట్లాడకుండా వింటోంది.
నేను ఊపిరి పీల్చుకున్నాను.
“మేఘన… నువ్వు ఇలా చేయకు. ఇది అంతా తప్పు దారిలోకి వెళ్తుంది.”
మేఘన నవ్వింది. కానీ ఆ నవ్వులో కాస్త కాఠిన్యం ఉంది.
“బావ, మీరు అక్కతో చేస్తున్నది తప్పు కాదా? నేను కూడా అదే కోరుకుంటున్నాను. తేడా ఏముంది?”
ఆమె మరింత దగ్గరకు వచ్చి నిలబడింది.
“ఒక్కసారి ఆలోచించండి. నేను నోరు మూసుకుంటాను. అన్నయ్యకి ఏమీ తెలియదు. కానీ దానికి బదులు… మీరు నన్ను కూడా కావాలి.”
వదిన లోపలికి వచ్చింది.
“మేఘన… దయచేసి ఆపు. నువ్వు ఇలా చేయకు” అని మెల్లగా అన్నది.
మేఘన తల తిప్పి స్వాతిని చూసింది.
“అక్కా, మీరు నన్ను ఆపలేరు. నేను చూశాను. ఇప్పుడు నాకు కావాలంటే కావాలి. లేదంటే రేపు ఉదయం అన్నయ్యకి వీడియో కాల్ చేసి చెప్తాను. నా ఫోన్‌లో రుజువు ఉంది.”
వదిన ముఖం పూర్తిగా తెల్లబడిపోయింది.
“వీడియో…?”
మేఘన తల ఊపింది.
“అవును. వంటగదిలో మీరిద్దరినీ నేను రికార్డ్ చేశాను. కాస్త భాగం. అన్నయ్యకి పంపితే చాలు.”
నేను లేచి నిలబడ్డాను.
“మేఘన… ఫోన్ ఇవ్వ్.”
ఆమె వెనక్కి జరిగింది.
“ఇవ్వను. ముందు మీరు ఒప్పుకోండి. లేదంటే ఈ రాత్రే పంపేస్తాను.”
వదిన నా చేయి పట్టుకుంది.
కళ్లు తడిగా ఉన్నాయి.
“రాహుల్… ఏం చేయాలో నాకు అర్థం కావడం లేదు. కానీ ఆమె నిజంగానే చేస్తుంది.”
మేఘన మంచం మీద కూర్చుని, కాళ్లు మడతపెట్టుకుంది.
“నేను వేచి ఉన్నాను బావ. ఒప్పుకుంటారా… లేదా అన్నయ్యకి వీడియో పంపమంటారా?”
గదిలో ముగ్గురం.
ఒకరి నిర్ణయం ముగ్గురి జీవితాలను మార్చబోతోందిగదిలో గడియారం మాత్రమే మోగుతోంది. మేఘన మంచం మీద కూర్చొని మా ఇద్దరి ముఖాలు చూస్తోంది. వదిన నా చేయి గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆమె చేయి వణుకుతోంది.
నేను ఊపిరి పీల్చుకున్నాను.
“మేఘన… వీడియోని తొలగించు. ఏమీ జరగనివ్వు.”
మేఘన నవ్వి తల ఊపింది.
“అలా జరగదు బావ. ముందు మీరు ఒప్పుకోండి. నాకు కావాలి. అక్కకి ఇచ్చినది నాకు కూడా ఇవ్వండి. అప్పుడే వీడియో పోతుంది.”
వదిన మెల్లగా నా వైపు చూసింది.
కళ్లలో కన్నీళ్లు.
“రాహుల్… దయచేసి. అన్నయ్యకి తెలిస్తే… మనం అయిపోతాం. నేను ఏమీ అనను. నువ్వు… నువ్వు నిర్ణయం తీసుకో.”
ఆమె మాటలు విన్నాక నా లోపల ఏదో విరిగిపోయినట్టు అనిపించింది.
నేను మేఘన వైపు చూశాను.
“ఒక్క షరతు” అన్నాను.
మేఘన కన్నులు వెరిగించింది.
“చెప్పండి.”
“వీడియోని ఇప్పుడే నా ముందు తొలగించు. ఇంకెప్పుడూ రికార్డ్ చేయకు. అప్పుడే నేను ఒప్పుకుంటాను.”
మేఘన కాస్త ఆలోచించింది. తర్వాత ఫోన్ తీసి, వీడియోని చూపించింది. నిజంగానే వంటగది సీన్ ఉంది. కొన్ని సెకన్లు మాత్రమే. కానీ సరిపోతుంది.
ఆమె డిలీట్ నొక్కింది.
“పోయింది. ఇప్పుడు మీ మాట ప్రకారం.”
వదిన గోడకు ఆనుకొని నిలబడిపోయింది. ముఖం పూర్తిగా భావరహితంగా మారింది.
మేఘన లేచి నా దగ్గరకు వచ్చింది.
“ఇప్పుడు… నేను మీది బావ. అక్క చూస్తూ ఉండనివ్వండి. లేదా ఆమె గది నుంచి వెళ్లిపోనివ్వండి. మీ ఇష్టం.”
నేను వదిన వైపు చూశాను.
ఆమె కళ్లు మూసుకుంది. తల ఊపింది.
“నేను… బయట ఉంటాను” అని మెల్లగా అన్నది.
ఆమె తలుపు దగ్గరకు వెళ్లి, ఒకసారి వెనక్కి చూసి, బయటకు వెళ్లిపోయింది. తలుపు మూసేసింది.
గదిలో నేను, మేఘన మాత్రమే మిగిలాం.
మేఘన నా చేయి పట్టుకుంది.
“ఇప్పుడు… నన్ను చూడండి బావ.”గదిలో నేను, మేఘన మాత్రమే మిగిలాం. తలుపు మూసి ఉంది. బయట వదిన ఎక్కడున్నదో తెలియదు.
మేఘన నా చేయి పట్టుకున్నప్పుడు నా శరీరం గడ్డకట్టినట్టు అయింది. ఆమె మెల్లగా నా వైపు చూసింది.
“భయపడకండి బావ… నేను బలవంతం చేయడం లేదు. మీరు ఒప్పుకున్నారు కదా” అని మెల్లగా అన్నది.
నేను ఏమీ మాట్లాడలేదు.
ఆమె నా టీ-షర్ట్ అంచు పట్టుకొని పైకి లేపసాగింది. నేను ఆమె చేతులు ఆపలేదు. టీ-షర్ట్ తీసేసింది. తర్వాత నా ప్యాంటు బటన్ విప్పింది.
“మీరు కూడా నన్ను తాకండి” అని చెప్పింది.
నేను ఆమె నడుము పట్టుకున్నాను. ఆమె టాప్ లోపలికి చేయి పెట్టి, సళ్ళు తాకాను. బ్రా పైనుంచే. ఆమె ఊపిరి పెరిగింది.
మేఘన తన టాప్ తీసేసింది. బ్రా కూడా. తెల్లని సళ్ళు బయటపడ్డాయి. నిప్పుల్స్ గట్టిగా ఉబికి ఉన్నాయి. నేను వాటిని చేతిలోకి తీసుకొని పిసికాను. ఆమె కళ్లు మూసుకుంది.
“ఇంకా…” అని మెల్లగా అన్నది.
నేను ఆమెను మంచం మీద పడుకోబెట్టాను. జీన్స్ విప్పి కిందకు లాగాను. పాంటీతో సహా. ఆమె పూర్తిగా నగ్నంగా పడుకుంది. నేను కూడా మిగతా దుస్తులు తీసేశాను.
మేఘన నా మొడ్డను చేతితో పట్టుకుంది. మెల్లగా ఊపసాగింది.
“పెద్దగా ఉంది…” అని చెప్పింది.
నేను ఆమె కాళ్లు తెరిచి, మధ్యలోకి వెళ్లాను. మొడ్డను ఆమె పూకు దగ్గరికి తీసుకెళ్లి, మెల్లగా లోపలికి నెట్టాను. ఆమె చాలా ఇరుకుగా ఉంది. పూర్తిగా లోపలికి వెళ్లేసరికి ఆమె గట్టిగా పట్టుకుంది.
“ఆహ్… నెమ్మదిగా…” అని అన్నది.
నేను మెల్లగా కదపడం మొదలుపెట్టాను. ఆమె నా వీపు పట్టుకుంది. కాళ్లు నా నడుము చుట్టూ చుట్టుకుంది. వేగం కాస్త పెరిగింది. ఆమె అరుపులు మెల్లగా బయటకు వస్తున్నాయి.
నేను ఆమె సళ్ళు పిసుకుతూ, నొక్కుతూ దెంగసాగాను. ఆమె కళ్లు మూసుకొని, నా పేరు మెల్లగా పిలుస్తోంది.
కొన్ని నిమిషాల తర్వాత ఆమె శరీరం వణకడం మొదలుపెట్టింది.
“బావ… వస్తున్నాను…” అని అరిచింది. ఆమె పూకు గట్టిగా పిండుతూ నీరు కార్చింది.
నేను కూడా ఇక ఆగలేక, లోపలే కార్చేశాను.
ఇద్దరం ఊపిరి పాస్తూ పడుకున్నాం.
మేఘన నా ఛాతీ మీద తల పెట్టుకొని మెల్లగా అన్నది:
“ఇది మొదలు మాత్రమే బావ… నేను ఇంకా చాలా రోజులు ఉంటాను.”
బయట తలుపు దగ్గర ఏదో శబ్దం వినిపించింది.
వదిన ఇంకా దగ్గరలోనే ఉందేమో అనిపించింది.కొంతసేపు తర్వాత మేఘన లేచి దుస్తులు వేసుకుంది. నేను కూడా లేచి దుస్తులు వేసుకున్నాను. ఆమె నా వైపు చూసి నవ్వింది.
“ఇప్పుడు నేను అక్క గదిలోకి వెళ్తాను. మీరు కూడా వెళ్లండి. రేపు మళ్లీ మాట్లాడుకుందాం” అని చెప్పి బయటకు వెళ్లిపోయింది.
నేను కాసేపు గదిలోనే నిలబడి ఉన్నాను. తర్వాత తలుపు తెరిచి బయటకు వచ్చాను.
వదిన హాలులో సోఫా మీద కూర్చొని ఉంది. లైట్ ఆఫ్ చేసి, చీకటిలోనే ఉంది. నన్ను చూసి ఏమీ అనలేదు. కేవలం చూసింది.
నేను ఆమె దగ్గరకు వెళ్లి కూర్చున్నాను.
“స్వాతి…”
ఆమె చేయి ఎత్తి ఆపింది.
“ఏమీ చెప్పకు రాహుల్. నేను విన్నాను. అంతా విన్నాను.”
ఆమె గొంతు మెల్లగా, కానీ గట్టిగా వణుకుతోంది.
“నువ్వు ఆమెతో… నా గదిలోనే…”
నేను ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాను.
ఆమె లేచి నిలబడింది.
“నేను పడుకుంటాను. నువ్వు కూడా వెళ్లు. ఇప్పుడు ఏమీ మాట్లాడాలని అనిపించడం లేదు.”
ఆమె తన గదిలోకి వెళ్లిపోయింది. తలుపు మూసేసింది. ఈసారి లాక్ కూడా వేసింది.
నేను సోఫా మీదనే కూర్చొని ఉన్నాను.
మేఘన మాటలు, ఆమె స్పర్శ, వదిన కన్నీళ్లు… అన్నీ కలిసి మనసును కలవరిస్తున్నాయి.

[Thimmappa]

మరుసటి రోజు ఉదయం.
అన్నయ్య లేచి టీ తాగుతున్నాడు. మేఘన సాధారణంగానే మాట్లాడుతోంది. నవ్వుతోంది. వదిన మాత్రం పూర్తిగా మౌనంగా ఉంది. నా వైపు కూడా చూడటం లేదు.
మేఘన నన్ను చూసి మెల్లగా నవ్వింది.
ఆ నవ్వులో ఏదో గర్వం కనిపించింది.
వదిన వంటగదిలోకి వెళ్లింది. నేను కూడా వెళ్లాను.
ఆమె నన్ను చూసి మెల్లగా అన్నది:
“రాహుల్… ఇప్పుడు మనం ఇద్దరం కాదు. ముగ్గురం. ఆమె కోరిక తీరే వరకు… మనం దాస్యం చేయాలి.”
ఆమె కళ్లు తడిగా ఉన్నాయి.
“నేను నిన్ను నిందించడం లేదు. కానీ… నాకు చాలా బాధగా ఉంది.”
నేను ఆమె చేయి పట్టుకోబోయాను. ఆమె తీసేసుకుంది.
“ఇప్పుడు కాదు. ఆమె చూస్తుంది.”
మేఘన వంటగది దగ్గర నిలబడి ఉంది.
మళ్లీ.
మా ఇద్దరినీ చూస్తూ నవ్వుతోంది.మధ్యాహ్నం 1:00.
అన్నయ్య నిద్రపోతున్నాడు. లంచ్ అయిన తర్వాత మేఘన నన్ను చూసి సైగ చేసింది. తన గది వైపు. వదిన అది చూసింది. ముఖం మార్చుకుంది కానీ ఏమీ అనలేదు.
నేను లేచి మేఘన గదిలోకి వెళ్లాను. ఆమె తలుపు మూసేసింది.
“బావ… నిన్న రాత్రి నాకు నచ్చింది. ఇవాళ మధ్యాహ్నం కూడా కావాలి” అని మెల్లగా అన్నది.
నేను నిలబడి ఉన్నాను.
“మేఘన… వదిన…”
“అక్కకి తెలుసు. ఆమె ఏమీ అనదు. నేను చెప్పాను కదా” అని ఆమె నా టీ-షర్ట్ పట్టుకుంది.
నేను ఆమెను ఆపలేదు.
మేఘన తన బట్టలు తీసేసి మంచం మీద పడుకుంది. నన్ను లాగుకుంది. మేము మళ్లీ కలిసిపోయాం. ఈసారి ఆమె ఎక్కువగా నడిపించింది. పైన ఎక్కి కూర్చుని, తన ఇష్టం వచ్చినట్టు కదిలింది. ఆమె అరుపులు కాస్త గట్టిగా వచ్చాయి. నేను ఆమె నోరు మూసాను.
కొంతసేపు తర్వాత ఇద్దరం అలసిపోయి పడుకున్నాం.
మేఘన నా ఛాతీ మీద చేయి పెట్టి అన్నది:
“రోజూ ఇలా కావాలి బావ. నేను ఉన్నంత వరకు.”
నేను ఏమీ మాట్లాడలేదు.సాయంత్రం.
వదిన వంటగదిలో ఒంటరిగా ఉంది. నేను వెళ్లాను.
ఆమె నన్ను చూసి మెల్లగా అడిగింది:
“మళ్లీ చేశావా?”
నేను తల ఊపాను.
ఆమె నవ్వు నవ్వలేదు. కేవలం తల ఊపింది.
“సరే. ఆమె కోరిక తీర్చు. లేదంటే మనం అయిపోతాం.”
ఆమె నా చేయి పట్టుకుని, ఈసారి తీసేయలేదు.
“రాహుల్… నాకు నువ్వు కావాలి. కానీ ఇప్పుడు… ఆమె ముందు నేను ఏమీ చేయలేను. నువ్వు ఆమెను చూసుకో. నన్ను కూడా మరిచిపోకు.”
ఆమె కళ్లు తడిగా ఉన్నాయి.
నేను ఆమెను కౌగలించుకున్నాను. ఆమె కూడా పట్టుకుంది. కొన్ని సెకన్లు మాత్రమే.
అప్పుడు మేఘన వంటగది దగ్గర నిలబడి ఉంది.
మా ఇద్దరినీ చూస్తూ నవ్వింది.
“అక్కా… బావ… మీరు ఇంకా దగ్గరగా ఉన్నారు కదా. నాకు ఇష్టమే. కానీ రాత్రి నా వంతు మరిచిపోకండి” అని చెప్పి వెళ్లిపోయింది.
వదిన నా ఛాతీ మీద నుంచి తల ఎత్తింది.
“ఇప్పుడు మనం ఆమె చేతిలో ఉన్నాం రాహుల్.”సాయంత్రం 6:00.
అన్నయ్య టీ తాగుతూ కూర్చొని ఉన్నాడు. మేఘన టీవీ చూస్తోంది. స్వాతి అతని దగ్గరకు వచ్చి కూర్చుంది.
“విక్రం…” అని మెల్లగా పిలిచింది.
“ఏమిటి?” అని అన్నయ్య అడిగాడు.
స్వాతి అన్నది:
“మేఘన ఇంకా కొన్ని రోజులు ఉండాలనుకుంటోంది. ఆమె మా పిన్ని కూతురు కదా… నేను ఒప్పుకున్నాను. నీకు ఇబ్బంది లేదు కదా?”
అన్నయ్య తల ఊపాడు.
“ఇబ్బంది ఏముంది. నా చిన్న అత్తయ్య కూతురు కదా. ఉండనివ్వు. ఎన్ని రోజులైనా ఉండవచ్చు.”
మేఘన అక్కడే ఉంది. ఆ మాటలు విని నవ్వింది.
“థాంక్స్ మామయ్య.”
స్వాతి నా వైపు ఒకసారి చూసింది.
నేను కూడా చూశాను.
అన్నయ్య లేచి గదిలోకి వెళ్లాడు.
మేఘన నన్ను చూసి మెల్లగా నవ్వింది.
స్వాతి వంటగదిలోకి వెళ్లింది. నేను కూడా వెళ్లాను.
“రాహుల్… ఇప్పుడు అధికారికంగా ఆమె ఇంకా ఉంటుంది” అని మెల్లగా అన్నది.

[Thimmappa]

అన్నయ్య వెళ్లిపోయాడు. మేఘన స్వాతి గదిలోనే ఉంది. నేను నా గదిలో కూర్చొని ఉన్నాను.
కొంతసేపటికి తలుపు తట్టింది. స్వాతి లోపలికి వచ్చింది. తలుపు మూసింది.
“రాహుల్… మేఘన నిద్రపోయింది అనుకుంటా. కానీ నాకు నమ్మకం లేదు” అని మెల్లగా అన్నది.
నేను ఆమెను చూశాను. ఆమె ముఖం అలసటగా ఉంది.
“నువ్వు ఆమెతో ఎలా ఉన్నావ్?” అని అడిగింది.
నేను సమాధానం చెప్పలేదు.
స్వాతి నా దగ్గరకు వచ్చి కూర్చుంది.
“నాకు తెలుసు. నువ్వు ఆమెను నిరాకరించలేకపోయావ్. నేను నిన్ను నిందించడం లేదు. కానీ… నాకు చాలా ఒంటరిగా అనిపిస్తోంది.”
ఆమె నా చేయి పట్టుకుంది.
“ఇప్పుడు కాసేపు నా దగ్గర ఉండు. ఏమీ చేయకుండా. కేవలం ఉండు.”
నేను ఆమెను కౌగలించుకున్నాను. ఆమె నా ఛాతీ మీద తల పెట్టుకుంది. కొన్ని నిమిషాలు అలాగే ఉన్నాం.
అప్పుడు బయట నుంచి మేఘన గొంతు వినిపించింది:
“అక్కా… మీరు ఎక్కడున్నారు?”
స్వాతి త్వరగా లేచింది.
“వస్తున్నాను మేఘన…” అని చెప్పి బయటకు వెళ్లిపోయింది.
నేను గదిలోనే నిలబడి ఉన్నాను.
ఇప్పుడు ఇంట్లో ప్రతి రాత్రి ఇలాగే గడవబోతోంది.స్వాతి మేఘనతో మాట్లాడుతూ గదిలోకి వెళ్లింది. నేను హాలులోనే కూర్చొని ఉన్నాను. ఇల్లు అసాధారణంగా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. గడియారపు చిమ్ము మాత్రమే వినిపిస్తోంది.
కొంతసేపు తర్వాత స్వాతి గది తలుపు మెల్లగా తెరుచుకుంది. ఆమె బయటకు వచ్చి నా వైపు చూసింది. కళ్లలో అలసట, భయం, ఇంకా ఏదో దాచుకున్న బాధ కనిపించాయి.
“రాహుల్… కాసేపు రా” అని మెల్లగా అన్నది.
నేను లేచి ఆమె గది దగ్గరకు వెళ్లాను. మేఘన మంచం మీద పక్కకు తిరిగి పడుకుని ఉంది. నిద్రపోతున్నట్టు కనిపిస్తోంది. స్వాతి నన్ను లోపలికి లాగి, తలుపు కొంచెం మూసింది.
“ఆమె నిద్రపోయిందని అనుకుంటున్నాను. కానీ నాకు ఏదో అనిపిస్తోంది” అని చెప్పింది.
నేను ఆమెను చూశాను.
“ఏమైంది?”
స్వాతి నా చేయి పట్టుకుంది. ఈసారి గట్టిగా.
“నాకు నువ్వు కావాలి రాహుల్. ఆమె ఎంత దగ్గరికి వచ్చినా, నువ్వు నాది. అది మారదు. కానీ ఇప్పుడు… ఆమె మనల్ని శాసిస్తోంది. ప్రతిసారి ఆమె పిలిచినప్పుడు నువ్వు వెళ్తున్నావ్. అది చూస్తుంటే నాకు ఊపిరి ఆగుతోంది.”
ఆమె మాటలు మెల్లగా, కానీ లోతుగా గాయపరుస్తున్నాయి.
నేను ఆమెను కౌగలించుకున్నాను. ఆమె నా ఛాతీ మీద తల పెట్టుకుంది. కొన్ని క్షణాలు ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఆమె గుండె నా ఛాతీ మీద కొట్టుకుంటూ ఉంది.
అప్పుడు మంచం వైపు నుంచి మేఘన మెల్లగా కదిలింది.
కళ్లు తెరిచి మా ఇద్దరినీ చూసింది.
“అక్కా… బావ… మీరు ఇంకా మాట్లాడుకుంటున్నారా?” అని మెల్లగా అడిగింది.
స్వాతి త్వరగా నా నుంచి దూరం జరిగింది.
“ఏమీ లేదు మేఘన… నువ్వు నిద్రపో.”
మేఘన లేచి కూర్చుంది. నవ్వు నవ్వింది.
“నాకు నిద్ర రావడం లేదు. బావ… మీరు కాసేపు ఇక్కడే ఉండండి.”
స్వాతి ముఖం మారిపోయింది.
మేఘన మా ఇద్దరినీ చూస్తూ, మెల్లగా అన్నది:
“ఇప్పుడు ముగ్గురం ఉన్నాం. దాచుకోవాల్సిన అవసరం లేదు.”మేఘన మంచం మీద కూర్చొని మా ఇద్దరినీ చూస్తోంది. నవ్వు మాత్రం మాయం అయింది. ఆమె మాటలు నెమ్మదిగా, కానీ స్పష్టంగా వచ్చాయి.
“అక్కా… బావ… ఇంకా ఎంతసేపు దాచుకుంటారు? నేను చూశాను, నేను విన్నాను, నేను అనుభవించాను. ఇప్పుడు ముగ్గురం ఒకే చోట ఉన్నాం. దాచుకోవాల్సిన అవసరం లేదు.”
స్వాతి నిలబడి ఉంది. ఆమె చేతులు కాస్త వణుకుతున్నాయి.
“మేఘన… దయచేసి…”
మేఘన చేయి ఎత్తి ఆపింది.
“దయ అవసరం లేదు అక్కా. నేను మీలో ఒకళ్లని కాదు. మీరిద్దరినీ కోరుకుంటున్నాను. బావని నేను కూడా కావాలి. మీరు కూడా ఉండాలి. లేదంటే… మీరు ఇప్పటికే ఎరిగిన మాటే.”
స్వాతి నా వైపు చూసింది.
కళ్లలో ప్రశ్న, భయం, ఓపిక తీరిన అలసట కనిపించాయి.
నేను ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాను.
మేఘన లేచి నా దగ్గరకు వచ్చింది. నా చేయి పట్టుకుంది.
“బావ… అక్కని కూడా పిలవండి. ఇవాళ ముగ్గురం కలిసి ఉందాం. నేను ఒత్తిడి చేయడం లేదు. కేవలం… నాకు కావాలి.”
స్వాతి కళ్లు మూసుకుంది.
కొన్ని సెకన్లు నిశ్శబ్దం.
తర్వాత ఆమె మెల్లగా తల ఊపింది.
“సరే…” అని ఒక్క మాటలో అన్నది.
మేఘన నవ్వింది.
“అప్పుడు… రండి.”
ఆమె నా చేయి పట్టుకుని మంచం వైపు నడిపించింది.
స్వాతి కూడా మెల్లగా వెనకాలే వచ్చింది.
గదిలో ముగ్గురం.
ఇప్పుడు దాచుకోవాల్సినది ఏమీ లేదు.మేఘన నా చేయి పట్టుకుని మంచం దగ్గరకు తీసుకెళ్లింది. స్వాతి వెనకాలే మెల్లగా వచ్చింది. ఆమె ముఖం చూస్తే ఏమీ అనిపించడం లేదు. కేవలం ఒప్పుకున్నట్టు ఉంది.
మేఘన నన్ను చూసి అన్నది:
“బావ… అక్కని కూడా తాకండి. నేను చూస్తాను.”
నేను స్వాతి వైపు తిరిగాను. ఆమె నా వైపు చూసింది. కళ్లు తడిగా ఉన్నాయి. నేను ఆమెను దగ్గరగా లాగుకుని ముద్దు పెట్టాను. ఆమె కొన్ని సెకన్లు ఆపుకుంది, తర్వాత స్పందించింది. ముద్దు లోతుగా మారింది.
మేఘన పక్కనే నిలబడి చూస్తోంది. ఆమె తన టాప్ తీసేసింది. బ్రా కూడా. తర్వాత నా వెనకాలికి వచ్చి, నా టీ-షర్ట్ పైకి లేపింది. నేను స్వాతిని ముద్దు పెట్టుకుంటూనే, మేఘన నా ఛాతీని తాకుతోంది.
స్వాతి నా పెదాల నుంచి దూరం జరిగి, మేఘన వైపు చూసింది. ఏమీ అనలేదు.
మేఘన స్వాతి దగ్గరకు వచ్చి, ఆమె బ్లౌజ్ హుక్కులు విప్పడం మొదలుపెట్టింది. స్వాతి అడ్డుపడలేదు. బ్లౌజ్ జారిపోయింది. మేఘన స్వాతి సళ్ళు చేతిలోకి తీసుకుని పిసికింది. స్వాతి కళ్లు మూసుకుంది.
నేను మేఘనను కూడా లాగుకున్నాను. ఇద్దరినీ మంచం మీద పడుకోబెట్టాను. స్వాతి ఒక వైపు, మేఘన మరో వైపు. నేను మధ్యలో కూర్చున్నాను.
మేఘన నా ప్యాంటు విప్పి, మొడ్డను చేతిలోకి తీసుకుంది. స్వాతి కూడా చేయి పెట్టింది. ఇద్దరూ కలిసి నా మొడ్డను పట్టుకుని ఊపసాగారు. మేఘన వంగి నోట్లో పెట్టుకుంది. స్వాతి నా సళ్ళు పిసుకుతూ, ముద్దు పెట్టుతోంది.
కొంతసేపు తర్వాత నేను స్వాతిని పడుకోబెట్టి, ఆమె కాళ్లు తెరిచి, మొడ్డను లోపలికి నెట్టాను. స్వాతి గట్టిగా పట్టుకుంది. నేను కదపసాగాను. మేఘన పక్కనే కూర్చొని, స్వాతి సళ్ళు పిసుకుతూ, నా వీపు మీద చేయి పెట్టి చూస్తోంది.
“అక్కని బాగా దెంగండి బావ…” అని మెల్లగా అన్నది.
నేను స్వాతిని కొన్ని నిమిషాలు దెంగిన తర్వాత, మేఘన వైపు తిరిగాను. ఆమె ఇప్పటికే సిద్ధంగా పడుకుంది. నేను ఆమెలోకి లోపలికి వెళ్లాను. స్వాతి పక్కనే ఉంది. నా చేయి స్వాతి సళ్ళ మీద పెట్టి, మేఘనను దెంగసాగాను.
మేఘన అరుస్తోంది. స్వాతి కళ్లు మూసుకొని, నా చేయి పట్టుకుంది.
ముగ్గురం మంచం మీద కలిసిపోయాం.
నేను మేఘనలో కార్చిన తర్వాత, మళ్లీ స్వాతి వైపు తిరిగాను. ఈసారి స్వాతి పైన ఎక్కి కూర్చుంది. మేఘన పక్కనే పడుకుని, స్వాతి సళ్ళు నోట్లో పెట్టుకుని చీకుతోంది. స్వాతి నా మీద కదులుతూ, మేఘన తలను పట్టుకుంది.
కొంతసేపు తర్వాత స్వాతి వణకడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె కూడా వచ్చేసింది. నేను కూడా మళ్లీ కార్చేశాను.
ముగ్గురం ఊపిరి పాస్తూ మంచం మీద పడుకున్నాం.
మేఘన నా ఒక చేయి పట్టుకుంది. స్వాతి మరో చేయి పట్టుకుంది.
గదిలో ఎవరూ మాట్లాడలేదు.

[Thimmappa]

ముగ్గురం మంచం మీదనే ఉన్నాం. స్వాతి లేచి కూర్చుంది. నా వైపు చూసింది.
“రాహుల్… ఒకటి అడగాలి. ఆలోచించి చెప్పు.”
“అడుగు” అన్నాను.
స్వాతి మెల్లగా అన్నది:
“మా చెల్లిని పెళ్లి చేసుకుంటావా?”
నేను ఆశ్చర్యపోయాను.
“ఎందుకు ఇలా అడుగుతున్నావ్?”
స్వాతి చెప్పింది:
“వేరే వాళ్లు వస్తే ఇబ్బంది అవుతుంది.
నా చెల్లెలు అయితే ఓకే.
అంతే. తెలుసు కదా.”
గదిలో కాస్త నిశ్శబ్దం అయింది.
అప్పుడు మేఘన మెల్లగా మాట్లాడింది.
“బావ…” అని నన్ను పిలిచింది.
నేను ఆమె వైపు చూశాను.
మేఘన నా కళ్లలోకి చూస్తూ అన్నది:
“నాకైతే ఇష్టమే.
నేను ఒప్పుకుంటున్నాను.”
స్వాతి ఆమె వైపు చూసింది.
మేఘన కూడా స్వాతి వైపు చూసి తల ఊపింది.
ఇప్పుడు ఇద్దరూ నా వైపు చూస్తున్నారు.
సమాధానం కోసం ఎదురు చూస్తున్నారు.గదిలో నిశ్శబ్దం మరింత పెరిగింది. స్వాతి నా ముఖం చూస్తోంది. మేఘన కూడా చూస్తోంది. ఇద్దరి చూపులూ నా మీదే ఉన్నాయి.
నేను ఊపిరి పీల్చుకున్నాను.
కొన్ని సెకన్లు ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాను.
“స్వాతి… మేఘన…” అని మెల్లగా పిలిచాను.
స్వాతి “చెప్పు” అన్నది.
నేను ఇద్దరినీ చూస్తూ అన్నాను:
“నేను ఇప్పుడు ఏమి చెప్పాలో అర్థం కావడం లేదు.
ఇదంతా ఒక్కసారిగా జరుగుతోంది.
పెళ్లి అనే మాట… నేను ఇంత తొందరగా ఆలోచించలేకపోతున్నాను.”
మేఘన మెల్లగా అడిగింది:
“అంటే… ఒప్పుకోవడం లేదా?”
నేను తల ఊపాను.
“ఒప్పుకోవడం లేదు అని కాదు.
కానీ… ఇప్పుడే సమాధానం చెప్పాలంటే నాకు సమయం కావాలి.
ఇద్దరినీ నేను నెరవేర్చలేను అని అనుకోవద్దు.
కానీ పెళ్లి విషయం… కాస్త ఆలోచించనివ్వండి.”
స్వాతి నిట్టూర్పు విడిచింది.
“సరే. ఆలోచించు.
కానీ ఎక్కువసేపు ఆలోచించకు రాహుల్.
వేరే వాళ్లు వచ్చేలోపు… నిర్ణయం తీసుకో.”
మేఘన నా చేయి పట్టుకుంది.
“బావ… నేను ఒప్పుకున్నాను.
నాకు ఇష్టమే.
మీరు ఒప్పుకుంటే… నేను సిద్ధం.”
స్వాతి లేచి నిలబడింది.
“ఇప్పుడు ఇంకేమీ మాట్లాడద్దు.
రేపు మళ్లీ మాట్లాడుకుందాం.
అన్నయ్య రావడానికి టైమ్ అయింది.”
ఆమె తన బట్టలు సరిచేసుకుంది.
మేఘన కూడా లేచి దుస్తులు వేసుకోవడం మొదలుపెట్టింది.
నేను మంచం మీదనే కూర్చొని ఉన్నాను.
వాళ్లిద్దరి మాటలు చెవుల్లో మార్మోగుతున్నాయి.
పెళ్లి.
మేఘన.
స్వాతి.
ఒకే విషయం మూడు వైపుల నుంచి నన్ను నొక్కుతోంది.మరుసటి రోజు సాయంత్రం.
అన్నయ్య టీ తాగుతూ హాలులో కూర్చొని ఉన్నాడు. మేఘన గదిలో ఉంది. నేను కూడా అక్కడే ఉన్నాను. స్వాతి అన్నయ్య పక్కన కూర్చుంది.
కొంతసేపు మౌనంగా ఉంది.
తర్వాత స్వాతి మెల్లగా అన్నది:
“విక్రం… ఒకటి మాట్లాడాలి.”
అన్నయ్య టీ కప్పు పక్కన పెట్టి చూశాడు.
“ఏమిటి?”
స్వాతి కాస్త ఆగి, నా వైపు ఒకసారి చూసి, మళ్లీ అన్నయ్య వైపు చూసింది.
“మా చెల్లి మేఘన కదా…
ఆమెకి పెళ్లి చూస్తున్నారు.
నాకు ఒక ఆలోచన వచ్చింది.”
అన్నయ్య “ఏమిటి?” అని అడిగాడు.
స్వాతి మెల్లగా అన్నది:
“మా చెల్లిని…
మీ తమ్మునికి ఇద్దామా?”
అన్నయ్య ఆశ్చర్యంగా నన్ను చూశాడు.
నేను కూడా ఆశ్చర్యంగా స్వాతి వైపు చూశాను.
“రాహుల్‌కి మేఘననా?” అని అన్నయ్య అడిగాడు.
స్వాతి తల ఊపింది.
“అవును.
ఇద్దరూ ఇంట్లోనే ఉన్నారు.
మేఘన కూడా రాహుల్‌ని ఇష్టపడుతుందని నాకు అనిపిస్తోంది.
నువ్వు ఏమనుకుంటున్నావ్?”
అన్నయ్య కాస్త ఆలోచించాడు.
నన్ను చూశాడు.
“రాహుల్… నీకు ఏమనిపిస్తోంది?”
నేను ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాను.
స్వాతి నా వైపు చూస్తూనే ఉంది.
అన్నయ్య మళ్లీ అన్నాడు:
“ఆలోచించు.
మేఘన మంచి అమ్మాయి.
నీకు ఒప్పు అనిపిస్తే చెప్పు.”
స్వాతి మెల్లగా నవ్వింది.
కానీ ఆ నవ్వులో ఏదో దాచుకున్న భావం ఉంది.అన్నయ్య నన్ను చూస్తూ అన్నాడు:
“రాహుల్… నీకు ఏమనిపిస్తోంది? మేఘన విషయం.”
నేను అన్నాను:
“అన్నయ్య… ఇది ఒక్కసారిగా వచ్చిన విషయం. నేను ఇంత తొందరగా ఏమీ చెప్పలేను.”
అన్నయ్య తల ఊపాడు.
“ఆలోచించు. మేఘన మంచి అమ్మాయి. నా చిన్న అత్తయ్య కూతురు కదా. ఇంట్లోనే పెళ్లి అయితే బాగుంటుంది. నీకు ఇష్టం లేకపోతే బలవంతం లేదు.”రాత్రి 9:30.
అన్నయ్య గదిలో ఉన్నాడు. మేఘన హాలులో ఫోన్ చూస్తోంది. స్వాతి నన్ను చూసి సైగ చేసింది. నేను ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాను.
“నిర్ణయం తీసుకున్నావా?” అని మెల్లగా అడిగింది.
నేను కాస్త ఊపిరి పీల్చుకున్నాను.
“ఒప్పుకుంటున్నాను.”
స్వాతి కళ్లు వెరిగించింది.
“నిజంగానా?”
“అవును. మేఘనను పెళ్లి చేసుకుంటాను” అన్నాను.
స్వాతి కొన్ని సెకన్లు నన్ను చూస్తూ ఉంది. తర్వాత తల ఊపింది.
“సరే. అన్నయ్యతో చెప్పు.”
మేము హాలులోకి వెళ్లాం. మేఘన కూడా లేచి వచ్చింది. అన్నయ్యను పిలిచాం.
అన్నయ్య వచ్చి కూర్చున్నాడు.
“ఏమిటి?”
నేను అన్నాను:
“అన్నయ్య… మేఘన విషయంలో నేను ఆలోచించాను.
నేను ఒప్పుకుంటున్నాను. మేఘనను పెళ్లి చేసుకుంటాను.”
మేఘన ముఖంలో నవ్వు వచ్చింది.
అన్నయ్య కూడా నవ్వి నా భుజం మీద చేయి పెట్టాడు.
“బాగుంది రాహుల్.
మంచి నిర్ణయం తీసుకున్నావ్.
మేఘన, నీకు ఒప్పా?”
మేఘన తల ఊపింది.
“ఒప్పు మామయ్య.”
స్వాతి నా వైపు చూసింది.
ఆమె ముఖంలో నవ్వు ఉంది, కానీ కళ్లలో ఏదో మరో భావం కనిపించింది.
అన్నయ్య అన్నాడు:
“అయితే సరే. పిన్నితో మాట్లాడి పెళ్లి మాట్లాడుకుందాం.”
మేఘన నా వైపు చూసి మెల్లగా నవ్వింది.
స్వాతి కూడా నవ్వింది.
కానీ ఆ నవ్వులో ఏదో దాచుకున్న బాధ కనిపించిందిఅన్నయ్య గదిలో నిద్రపోతున్నాడు. రాహుల్ తన గదిలో ఉన్నాడు. స్వాతి హాలులో కూర్చొని ఉంది. మేఘన ఆమె దగ్గరకు వచ్చి కూర్చుంది.
“అక్కా…” అని మెల్లగా పిలిచింది.
స్వాతి ఆమె వైపు చూసింది.
“ఏమిటి మేఘన?”
మేఘన చేతులు కలిపి, కాస్త నవ్వి అన్నది:
“థాంక్స్ అక్కా.
నువ్వు రాహుల్ బావని నాకు ఇచ్చేసావ్. నేను మరిచిపోను.”
స్వాతి ఏమీ మాట్లాడలేదు. కేవలం తల ఊపింది.
మేఘన కాస్త దగ్గరగా జరిగి, మెల్లగా అన్నది:
“ఇంకో విషయం చెప్పాలి.
నేను రాహుల్‌ని పెళ్లి చేసుకున్న తర్వాత కూడా…
నువ్వు దూరంగా ఉండాల్సిన అవసరం లేదు.
అతను ఇతరులతో కలిసి పడుకుంటాడు.
నీతో కూడా.
ఇది నేను సంతోషంగానే చెప్తున్నాను.
ఇప్పుడు నీకు… అది డిలీట్ చేయాలి.”
స్వాతి కళ్లు వెరిగించింది.
“అది అంటే…?”
మేఘన ఫోన్ తీసి, ఏదో ఒక ఫైల్ చూపించింది.
“ఇంకా ఒక కాపీ ఉంది.
ఇప్పుడు నీ ముందు డిలీట్ చేస్తున్నాను.”
ఆమె డిలీట్ నొక్కింది.
“పోయింది. ఇక ఏమీ లేదు.”
స్వాతి కొన్ని సెకన్లు ఆమెను చూస్తూ ఉంది.
మేఘన నవ్వి, స్వాతి చేయి పట్టుకుంది.
“అక్కా… ఇప్పుడు మనం ముగ్గురం.
దాచుకోవాల్సిన అవసరం లేదు.
రాహుల్ నీవాడు కూడా. నావాడు కూడా.”
స్వాతి ఏమీ మాట్లాడలేదు.
కేవలం మేఘన చేయి పట్టుకుని ఉంది.

[Thimmappa]

అన్నయ్య ఆఫీసుకి వెళ్లిన తర్వాత ఇల్లు నిశ్శబ్దంగా ఉంది. రాహుల్ తన గదిలో ఉన్నాడు. స్వాతి వంటగదిలో ఉంది. మేఘన అక్కడికి వచ్చింది.
కొంతసేపు మౌనంగా ఉంది.
తర్వాత మేఘన మెల్లగా అన్నది:
“అక్కా… నేను ఒకటి అడగాలి. నిజం చెప్పు.”
స్వాతి ఆమె వైపు చూసింది.
“ఏమిటి?”
మేఘన దగ్గరగా వచ్చి, మెల్లగా అడిగింది:
“నువ్వు మనస్ఫూర్తిగా ఒప్పుకున్నావా?
లేదా… పరిస్థితి మూలంగా ఒప్పుకున్నావా?”
స్వాతి ఏమీ మాట్లాడలేదు.
కళ్లు కాస్త తగ్గించుకుంది.
మేఘన కొనసాగించింది:
“నాకు తెలుసు. నువ్వు రాహుల్‌ని ఇంకా కోరుకుంటున్నావ్.
నేను చూశాను. నువ్వు అతన్ని ఎలా చూస్తావో, అతను నిన్ను ఎలా తాకుతాడో… అంతా నాకు తెలుసు.
కాబట్టి నిజం చెప్పు.
నువ్వు మనస్ఫూర్తిగా ఒప్పుకుంటేనే… నేను పెళ్లి చేసుకుంటాను.
లేదంటే నేను వెనక్కి తగ్గుతాను.”
స్వాతి తల ఎత్తి మేఘనను చూసింది.
“నువ్వు… అలా అంటున్నావా?”
మేఘన నవ్వి, స్వాతి చేయి పట్టుకుంది.
“అవును.
నేను రాహుల్‌ని కావాలనుకుంటున్నాను.
కానీ నువ్వు లేకుండా కాదు.
ముగ్గురం కలిసి ఉండాలి.
నువ్వు మనస్ఫూర్తిగా ఒప్పుకుంటేనే ఈ పెళ్లి జరుగుతుంది.
లేదంటే… నేను దూరం జరుగుతాను.”
స్వాతి కళ్లలో ఏదో మార్పు వచ్చింది.
మేఘన ఇంకా మెల్లగా అన్నది:
“నువ్వు అతన్ని కోరుకునే విధంగా… నేను కూడా కోరుకుంటున్నాను.
అతను నిన్ను తాకినట్టు నన్ను కూడా తాకాలి.
నువ్వు ఒప్పుకుంటే… అలాగే ఉంటుంది.”
స్వాతి చాలాసేపు మౌనంగా ఉంది.
తర్వాత మెల్లగా తల ఊపింది.
“ఒప్పుకుంటున్నాను… మనస్ఫూర్తిగా.”
మేఘన నవ్వి, స్వాతిని కౌగలించుకుంది.
“అప్పుడు ఇక భయం లేదు అక్కా.
ముగ్గురం కలిసి ఉందాం.”మరుసటి రోజు ఉదయం.
విక్రం టీ తాగుతూ కూర్చొని ఉన్నాడు. స్వాతి పక్కనే ఉంది. మేఘన కూడా వచ్చి కూర్చుంది. నేను కూడా అక్కడే ఉన్నాను.
విక్రం అన్నాడు:
“రాహుల్ ఒప్పుకున్నాడు కదా. ఇప్పుడు మేఘన తల్లితో మాట్లాడాలి.”
మేఘన తల ఊపింది.
“చేయండి మామయ్య.”
విక్రం ఫోన్ తీసి కాల్ చేశాడు. స్పీకర్ మీద పెట్టాడు.
“అత్త… నేను విక్రం.
ఒక మంచి విషయం చెప్పాలి.
మేఘనకి పెళ్లి మాట్లాడుకుందామనుకుంటున్నాం.
వరుడు మా తమ్ముడు రాహుల్.”
అవతలి నుంచి మేఘన తల్లి గొంతు వినిపించింది.
“నిజంగానా? రాహుల్‌నా? బాగుంది. మేఘన ఒప్పుకుందా?”
మేఘన ఫోన్ దగ్గరకు వచ్చి అన్నది:
“ఒప్పుకున్నాను అమ్మ.”
మేఘన తల్లి సంతోషంగా మాట్లాడింది.
“అయితే సరే. త్వరలో వచ్చి మాట్లాడుకుందాం.”
ఫోన్ కాల్ అయిన తర్వాత విక్రం నవ్వి అన్నాడు:
“ఇక పెళ్లి ఖాయం. రాహుల్, మేఘన… శుభాకాంక్షలు.”
మేఘన నా వైపు చూసి నవ్వింది.
స్వాతి కూడా నవ్వింది.ముగ్గురం ఇంకా మంచం మీదనే పడుకుని ఉన్నాం. శరీరాలు అలసిపోయి ఉన్నాయి. మేఘన నా ఎడమ వైపు, స్వాతి కుడి వైపు పడుకుని ఉన్నారు.
కొంతసేపు నిశ్శబ్దం తర్వాత స్వాతి మెల్లగా లేచి కూర్చుంది. నా ముఖం చూసింది. మేఘన వైపు కూడా చూసింది.
“నేను ఒకటి చెప్పాలి” అని మెల్లగా అన్నది.
మేము ఇద్దరం ఆమె వైపు చూశాం.
స్వాతి ఊపిరి పీల్చుకుని, నిదానంగా అన్నది:
“ఇప్పుడు నేను మనస్ఫూర్తిగా ఒప్పుకుంటున్నాను.
ముందు భయం ఉండేది. అసూయ ఉండేది.
కానీ ఇప్పుడు… లేదు.
మేఘన, నువ్వు చెప్పింది నిజమే.
ముగ్గురం కలిసి ఉండవచ్చు.
రాహుల్ నీవాడు కూడా, నావాడు కూడా.
నేను దూరం జరగను.
నువ్వు కూడా దూరం జరగకు.
ఇలాగే ఉందాం.”
మేఘన లేచి కూర్చుని, స్వాతి చేయి పట్టుకుంది.
“అక్కా… నిజంగానేనా?”
స్వాతి నవ్వింది. ఈసారి ఆ నవ్వు మనస్ఫూర్తిగా ఉంది.
“అవును.
మనస్ఫూర్తిగా.
నేను ఇక భయపడను.
ముగ్గురం కలిసి ఉందాం.”
ఆమె నా వైపు తిరిగి చూసింది.
“రాహుల్… నువ్వు కూడా విన్నావ్ కదా.
నేను ఒప్పుకున్నాను. పూర్తిగా.”
నేను ఆమె చేయి పట్టుకున్నాను.
మేఘన కూడా నా మరో చేయి పట్టుకుంది.
స్వాతి మేఘనను చూసి అన్నది:
“పెళ్లి జరపు.
నేను సంతోషిస్తాను.
ఎందుకంటే… ఇప్పుడు నాకు అర్థమైంది.
మనం ముగ్గురం కలిసి ఉంటేనే బాగుంటుంది.”
మేఘన స్వాతిని కౌగలించుకుంది.
స్వాతి కూడా ఆమెను గట్టిగా కౌగలించుకుంది.
గదిలో ఆ రోజు మొదటిసారిగా…
ముగ్గురి మధ్యా నిజమైన ప్రశాంతత కనిపించిందిరెండు వారాల తర్వాత.
పెళ్లి రోజు వచ్చేసింది.
చిన్నగా, కుటుంబంతో కలిసి పెళ్లి జరిగింది.
విక్రం, స్వాతి, మేఘన తల్లి, ఇంకా కొందరు బంధువులు ఉన్నారు.
రాహుల్ మేఘనను మాణిక్యం వేసి, తాళి కట్టాడు.
స్వాతి పెళ్లిలో ముందు వరసలో కూర్చుని ఉంది.
ఆమె ముఖంలో నవ్వు ఉంది.
మనస్ఫూర్తిగా సంతోషిస్తున్నట్టు కనిపించింది.
పెళ్లి అయిన తర్వాత రాత్రి.
కొత్తగా పెళ్లైన జంటగా రాహుల్, మేఘన గదిలోకి వెళ్లారు.
స్వాతి కూడా కొంతసేపు తర్వాత ఆ గదిలోకి వచ్చింది.
ముగ్గురం ఆ రాత్రి కలిసి ఉన్నారు.
ఎవరూ దాచుకోలేదు.
ఎవరూ భయపడలేదు.
మూడు నెలల తర్వాత
ఒక ఉదయం.
స్వాతి వంటగదిలో నిలబడి ఉంది. ముఖం కాస్త పాలిపోయి ఉంది.
మేఘన ఆమెను చూసి అడిగింది:
“అక్కా… బాగా లేవా?”
స్వాతి తల ఊపి, మెల్లగా అన్నది:
“నాకు… ఏదో అనిపిస్తోంది.
వాంతులు వస్తున్నాయి.
డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్లాలనుకుంటున్నాను.”
మేఘన ఆమెను తీసుకెళ్లింది.
రాహుల్ కూడా వెళ్లాడు.
టెస్ట్ రిజల్ట్ వచ్చాక
డాక్టర్ చెప్పాడు:
“మీరు ప్రెగ్నెంట్.
రెండు నెలలు అయింది.”
స్వాతి షాక్ అయింది.
మేఘన కళ్లు వెరిగించింది.
రాహుల్ ముఖం మారిపోయింది.
ముగ్గురం ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
స్వాతి మెల్లగా అన్నది:
“ఇది… రాహుల్ బిడ్డ.”
మేఘన కాస్త ఆగి, తర్వాత స్వాతి చేయి పట్టుకుంది.
“అక్కా… భయపడకు.
ముగ్గురం కలిసి ఉన్నాం కదా.
ఈ బిడ్డను కూడా కలిసి చూసుకుందాం.”
స్వాతి కళ్లు తడిగా ఉన్నాయి.
కానీ తల ఊపింది.

[Thimmappa]

స్వాతి డెలివరీకి దగ్గరలో ఉంది.
డాక్టర్లు ఆస్పత్రిలోనే ఉండమని చెప్పారు.
స్వాతిని ఆస్పత్రికి తీసుకెళ్లారు.
ఇంట్లో మిగిలిన వాళ్లు:
విక్రం (బావ)
రాహుల్ (తమ్ముడు)
మేఘన (మరదలు)
స్వాతి లేని ఇల్లు కాస్త ఖాళీగా అనిపించింది.
విక్రం సాధారణంగా ఉన్నాడు, కానీ లోపల ఏదో మార్పు మొదలైంది.
తెలుగు ఇళ్లలో చాలామంది అనుకునేలా,
భార్య ప్రెగ్నెంట్‌గా ఉన్నప్పుడు, డెలివరీ వరకు
విక్రం కామం వైపు మనసు పోనివ్వడం లేదు.
అతను ప్రశాంతంగా, నియంత్రణలో ఉన్నాడు.
కానీ…
మేఘన ఇంట్లో తిరుగుతుంటే
అతని కళ్లు అప్పుడప్పుడు ఆమె మీద పడుతున్నాయి.
మేఘన సాయంత్రం వంటగదిలో పని చేస్తుంటే
విక్రం టీ తాగడానికి వచ్చాడు.
ఆమె వంగి సామాన్ తీస్తుంటే
అతని చూపు ఆమె నడుము మీద, గుద్ద మీద పడింది.
త్వరగా కళ్లు తప్పించుకున్నాడు.
కానీ మనసులో ఏదో కదిలింది.
రాత్రి పూట
మేఘన సన్నని నైటీలో హాలులోకి వచ్చినప్పుడు
విక్రం మళ్లీ చూశాడు.
ఈసారి కాస్త ఎక్కువసేపు.
మేఘన అతని చూపు గమనించింది.
కానీ ఏమీ అనలేదు.
కేవలం నవ్వి తన గదిలోకి వెళ్లిపోయింది.
విక్రం ఒంటరిగా కూర్చుని ఉన్నాడు.
మనసులో అనుకున్నాడు:
“ఇది తప్పు…
స్వాతి డెలివరీకి వెళ్లింది.
మేఘన మరదలు.
ఇలా చూడకూడదు.”
కానీ కళ్లు మాత్రం
మేఘన వైపే వెళ్తున్నాయి.రాత్రి 10:30.
రాహుల్, మేఘన తమ గదిలో ఉన్నారు.
విక్రం హాలులో టీవీ చూస్తున్నాడు.
మేఘన తలుపు మూసి, రాహుల్ దగ్గరకు వచ్చి కూర్చుంది.
ముఖం కాస్త సీరియస్‌గా ఉంది.
“ఏమిటి?” అని రాహుల్ అడిగాడు.
మేఘన మెల్లగా అన్నది:
“నేను ఒకటి గమనించాను.
నీ అన్నయ్య… నన్ను అలా చూస్తున్నాడు.”
రాహుల్ కళ్లు వెరిగించాడు.
“అలా అంటే?”
మేఘన కాస్త ఆగి చెప్పింది:
“సాయంత్రం వంటగదిలో, రాత్రి హాలులో…
అతని చూపు నా మీద పడుతోంది.
సాధారణ చూపు కాదు.
ఏదో వేరేలా చూస్తున్నాడు.
నాకు అర్థమైంది.”
రాహుల్ ముఖం మారిపోయింది.
“విక్రం అన్నయ్యనా?
నిన్ను…?”
మేఘన తల ఊపింది.
“అవును.
నేను తప్పుగా అనుకోవడం లేదు.
రెండుసార్లు గమనించాను.
అతను కళ్లు తప్పించుకున్నాడు కానీ…
చూశాడు.”
రాహుల్ లేచి కూర్చున్నాడు.
“ఇప్పుడు ఏం చేయాలి?”
మేఘన అతని చేయి పట్టుకుంది.
“ఇంకా ఏమీ చేయాల్సిన అవసరం లేదు.
కానీ నీకు తెలియాలి అని చెప్పాను.
స్వాతి అక్క లేనప్పుడు…
అతని మనసు కాస్త తారుమారు అవుతోంది అనిపిస్తోంది.”
రాహుల్ నిట్టూర్పు విడిచాడు.
“స్వాతి డెలివరీ అయ్యేంత వరకు
జాగ్రత్తగా ఉందాం.
ఎక్కువగా ఒంటరిగా తిరగకు.”
మేఘన తల ఊపింది.
“తెలుసు.
నేను జాగ్రత్తగానే ఉంటాను.
కానీ… అతను చూస్తున్నాడు.”
గదిలో కాస్త నిశ్శబ్దం పరిచయమైంది.
ఇప్పుడు కొత్త టెన్షన్ మొదలైంది.రాత్రి 11:00.
రాహుల్, మేఘన గదిలో ఉన్నారు.
విక్రం ఇప్పటికే పడుకున్నాడు.
మేఘన తలుపు లాక్ వేసింది.
ఇద్దరం మంచం మీదకు వెళ్లారు.
బట్టలు తీసేసి, కలిసిపోయారు.
రాహుల్ మేఘనను గట్టిగా కౌగలించుకుని,
లోపలికి వెళ్లి కదపసాగాడు.
మేఘన అతని వీపు పట్టుకుని మూలుగుతోంది.
కొంతసేపు తర్వాత ఇద్దరూ కలిసి వచ్చేశారు.
ఊపిరి పాస్తూ పక్కపక్కన పడుకున్నారు.
మేఘన రాహుల్ ఛాతీ మీద తల పెట్టుకుంది.
కొన్ని నిమిషాలు నిశ్శబ్దం తర్వాత
రాహుల్ మెల్లగా అన్నాడు:
“మేఘన… నీకు ఒక విషయం చెప్పాలి.”
మేఘన తల ఎత్తి చూసింది.
“ఏమిటి?”
రాహుల్ ఆమె ముఖం చూస్తూ అన్నాడు:
“నాకు ఒక విష్ ఉంది.
నీకు ఇష్టమైతే…
మా అన్నయ్యతో కూడా సెక్స్ చేయవచ్చు.”
మేఘన కళ్లు వెరిగించింది.
“ఏమిటి రాహుల్…?
నువ్వు అలా అంటున్నావా?”
రాహుల్ తల ఊపాడు.
“అవును.
అతను నిన్ను చూస్తున్నాడని నువ్వే చెప్పావ్.
స్వాతి లేదు.
అతను కామంలో లేనట్టు ఉన్నాడు.
నీకు ఇష్టమైతే… అతనితో కూడా ఉండు.
నేను అడ్డం రాను.”
మేఘన చాలాసేపు రాహుల్ ముఖం చూస్తూ ఉంది.
ఏమీ మాట్లాడలేదు.
గదిలో నిశ్శబ్దం పరిచయమైంది.మరుసటి రోజు మధ్యాహ్నం.
రాహుల్ గదిలోకి వెళ్లి, తలుపు మూసుకుని స్వాతికి ఫోన్ చేశాడు.
స్వాతి ఆస్పత్రిలో ఉంది.
“హలో…” అని స్వాతి గొంతు వినిపించింది.
“స్వాతి… నేను రాహుల్.
ఒకటి చెప్పాలి” అన్నాడు రాహుల్.
“ఏమైంది? బాగున్నావా?” అని స్వాతి అడిగింది.
రాహుల్ కాస్త ఆగి, మెల్లగా చెప్పసాగాడు:
“ఇంట్లో ఏదో జరుగుతోంది.
నీకు తెలియాలి.
మేఘన చెప్పింది…
విక్రం అన్నయ్య ఆమెను అలా చూస్తున్నాడట.
సాధారణ చూపు కాదు.
రెండుసార్లు గమనించింది.”
స్వాతి మరోవైపు నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
రాహుల్ కొనసాగించాడు:
“నేను మేఘనతో మాట్లాడాను.
నాకు ఒక విష్ చెప్పాను.
నీకు ఇష్టమైతే…
మేఘన విక్రంతో కూడా ఉండవచ్చు అని.
నేను అడ్డం రాను అని చెప్పాను.”
స్వాతి గొంతు కాస్త మారింది.
“నువ్వు… అలా చెప్పావా?”
“అవును” అన్నాడు రాహుల్.
“స్వాతి… నువ్వు లేవు.
అన్నయ్య ఒంటరిగా ఉన్నాడు.
మేఘనను చూస్తున్నాడు.
నేను దాచిపెట్టడం ఇష్టం లేదు.
నీకు తెలియాలి అని ఫోన్ చేశాను.”
స్వాతి చాలాసేపు మౌనంగా ఉంది.
తర్వాత మెల్లగా అన్నది:
“రాహుల్…
నువ్వు మేఘనతో ఏమి మాట్లాడుకున్నావో
నాకు అర్థమైంది.
నేను ఇక్కడ ఉన్నాను.
మీరు అక్కడ…
జాగ్రత్తగా ఉండండి.
ఇంకేమీ చెప్పను.
నువ్వు చూసుకో.”
ఫోన్ కాల్ అలాగే ఆగిపోయింది.
రాహుల్ ఫోన్ దించి, గోడకు ఆనుకుని నిలబడ్డాడు.
ఇప్పుడు స్వాతికి కూడా తెలిసిపోయింది.కొంతసేపు తర్వాత రాహుల్ ఫోన్ మళ్లీ మోగింది.
స్వాతి నుంచి.
రాహుల్ అటెండ్ చేశాడు.
“స్వాతి…”
స్వాతి మెల్లగా, కానీ స్పష్టంగా మాట్లాడింది:
“రాహుల్… నేను ఆలోచించాను.
నేను నీతో పండుకున్నప్పుడు…
నా మొగుడు కూడా నీ భార్యతో పండుకుంటే
తప్పు లేదు.
నేను ఒప్పుకుంటున్నాను.”
రాహుల్ ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాడు.
కొన్ని సెకన్లు నిశ్శబ్దం అయింది.
స్వాతి కొనసాగించింది:
“ముగ్గురం కలిసి ఉన్నాం అని
మేఘన చెప్పింది కదా.
ఇప్పుడు నాలుగుగురం అయినా…
నాకు అభ్యంతరం లేదు.
నువ్వు మేఘనతో చెప్పు.
ఆమెకు ఇష్టమైతే…
విక్రంతో ఉండనివ్వు.
నేను ఒప్పుకున్నాను.”
రాహుల్ గొంతు మెల్లగా వచ్చింది.
“స్వాతి… నువ్వు నిజంగానే…?”
“అవును” అని స్వాతి సమాధానం చెప్పింది.
“నేను ఇక్కడ ఉన్నాను.
మీరు అక్కడ ఉన్నారు.
భయపడాల్సిన అవసరం లేదు.
నేను ఒప్పుకున్నాను.”
ఫోన్ కాల్ అయిన తర్వాత
రాహుల్ చాలాసేపు ఫోన్ చేతిలోనే పట్టుకుని ఉన్నాడు.
ఇప్పుడు స్వాతి కూడా ఒప్పుకుంది.
మేఘన–విక్రం విషయంలో
ఇక అడ్డు ఏమీ లేదు.

[Thimmappa]

సాయంత్రం 5:30.
రాహుల్ బయటకు వెళ్లాడు.
ఇంట్లో విక్రం, మేఘన మాత్రమే ఉన్నారు.
మేఘన వంటగదిలో టీ చేస్తోంది.
విక్రం హాలు నుంచి అక్కడికి వచ్చాడు.
“టీ తయారా?” అని అడిగాడు.
మేఘన నవ్వి అన్నది:
“అవును బావ… ఇస్తాను.
మీకు పంచదార ఎక్కువా తక్కువా?”
విక్రం కాస్త నవ్వి అన్నాడు:
“నీ ఇష్టం వచ్చినట్టు వేయ్.
నువ్వు చేస్తే ఏదైనా బాగుంటుంది.”
మేఘన అతని వైపు చూసి నవ్వింది.
“అలా అనకండి బావ.
నేను సాధారణంగానే చేస్తాను.”
విక్రం దగ్గరగా వచ్చి నిలబడ్డాడు.
“సాధారణమేమీ లేదు.
నువ్వు చేసే ప్రతిదీ… కాస్త వేరుగా అనిపిస్తుంది.”
మేఘన కళ్లు పైకి ఎత్తి అతన్ని చూసింది.
“బావ… మీరు ఇలా మాట్లాడితే
నాకు ఇబ్బందిగా ఉంది.”
విక్రం మెల్లగా నవ్వి అన్నాడు:
“ఇబ్బందా?
లేదు మేఘన.
నేను కేవలం నిజం చెప్తున్నాను.”
మేఘన టీ ఇచ్చి, అతని చేతిలో పెట్టింది.
వాళ్ల చేతులు కాస్త తగిలాయి.
ఇద్దరూ ఒక సెకను చూసుకున్నారు.
మేఘన మెల్లగా అన్నది:
“టీ తాగండి బావ.
చల్లబడిపోతుంది.”
విక్రం నవ్వి అన్నాడు:
“నువ్వు ఉన్నంత సేపు
ఏమీ చల్లబడదు.”
మేఘన సిగ్గుతో తల తగ్గించుకుని
వంటగది నుంచి బయటకు వెళ్లిపోయింది.
కానీ ముఖంలో నవ్వు ఉంది.
విక్రం అక్కడే నిలబడి
టీ తాగుతూ ఆమె వెనకాలే చూశాడు.
ఇప్పుడు బావ–మరదలు మధ్య
సరసాలు మొదలయ్యాయి.రాత్రి 9:45.
రాహుల్ ఇంకా బయటనే ఉన్నాడు.
ఇంట్లో విక్రం, మేఘన మాత్రమే ఉన్నారు.
మేఘన హాలులో టీవీ చూస్తూ కూర్చొని ఉంది.
సన్నని నైటీ వేసుకుంది.
విక్రం ఆమె పక్కనే కూర్చున్నాడు.
కొంతసేపు మౌనం.
తర్వాత విక్రం మెల్లగా అన్నాడు:
“మేఘన… నువ్వు ఇలా ఉంటే
నాకు మనసు చెదిరిపోతోంది.”
మేఘన అతని వైపు చూసి నవ్వింది.
“బావ… మీరు ఇలా మాట్లాడకండి.
నేను మీ మరదల్ని.”
విక్రం కాస్త దగ్గరగా జరిగాడు.
“మరదల్ని అని తెలుసు.
కానీ నువ్వు నా ముందు ఇలా ఉంటే
నేను అది మరిచిపోతున్నాను.”
మేఘన కళ్లు తగ్గించుకుంది.
“బావ… ఇది తప్పు.”
విక్రం ఆమె చేయి పట్టుకున్నాడు.
“తప్పు అనిపించడం లేదు.
నువ్వు దూరం జరగు.
నేను ఆపుకోలేను.”
మేఘన దూరం జరగలేదు.
విక్రం ఆమెను లాగుకుని ముద్దు పెట్టాడు.
మేఘన కొన్ని సెకన్లు ఆపుకుంది,
తర్వాత స్పందించింది.
ముద్దు లోతుగా మారింది.
విక్రం ఆమెను మంచం వైపు తీసుకెళ్లాడు.
నైటీ పైకి లేపి తీసేశాడు.
మేఘన కూడా అతని చేతులు ఆపలేదు.
విక్రం ఆమె సళ్ళు పిసుకుతూ,
నోటితో నిప్పుల్స్ చీకాడు.
మేఘన మూలుగుతూ అతని తలను పట్టుకుంది.
తర్వాత విక్రం తన ప్యాంటు తీసేసి,
మేఘన కాళ్లు తెరిచి,
మెల్లగా లోపలికి నెట్టాడు.
మేఘన గట్టిగా పట్టుకుంది.
“బావ… నెమ్మదిగా…” అని అన్నది.
విక్రం మెల్లగా కదపడం మొదలుపెట్టాడు.
కొంతసేపటికి వేగం పెరిగింది.
మేఘన అరుపులు అదుపులో ఉంచుకుంటూ
అతని వీపు పట్టుకుంది.
చివరకు ఇద్దరూ కలిసి వచ్చేశారు.
ఊపిరి పాస్తూ పక్కపక్కన పడుకున్నారు.
మేఘన విక్రం ఛాతీ మీద చేయి పెట్టి మెల్లగా అన్నది:
“ఇది… మొదలు మాత్రమే బావ.”
విక్రం ఆమెను కౌగలించుకున్నాడు.
ఏమీ మాట్లాడలేదు.విక్రం, మేఘన ఇంకా మంచం మీదనే పడుకుని ఉన్నారు.
ఊపిరి సరిగ్గా ఆడటం లేదు.
మేఘన విక్రం ఛాతీ మీద తల పెట్టుకుని ఉంది.
కొంతసేపు నిశ్శబ్దం తర్వాత మేఘన మెల్లగా అన్నది:
“బావ… ఇది తప్పు అనిపించలేదు.
నాకు బాగానే అనిపించింది.”
విక్రం ఆమెను కౌగలించుకున్నాడు.
“నాకు కూడా.
కానీ రాహుల్‌కి తెలిస్తే…”
మేఘన తల ఎత్తి చూసింది.
“రాహుల్‌కి తెలుసు.
అతనే నన్ను ఒప్పుకోమన్నాడు.
స్వాతి అక్క కూడా ఒప్పుకుంది.”
విక్రం ఆశ్చర్యపోయాడు.
“నిజంగానా?”
“అవును” అని మేఘన అన్నది.
“ఇప్పుడు దాచుకోవాల్సిన అవసరం లేదు.
ముగ్గురం కాదు… నలుగురం.”
విక్రం ఆమె ముఖం చూస్తూ ఉన్నాడు.
ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాడు.
అప్పుడు బయట తలుపు శబ్దం వినిపించింది.
రాహుల్ వచ్చినట్టు అనిపించింది.
మేఘన త్వరగా లేచి బట్టలు వేసుకోవడం మొదలుపెట్టింది.
విక్రం కూడా లేచాడు.
మేఘన అతని వైపు చూసి మెల్లగా అన్నది:
“ఇవాళ ఇంతే బావ.
మళ్లీ మాట్లాడుకుందాం.”
ఆమె గది నుంచి బయటకు వెళ్లిపోయింది.
విక్రం అక్కడే నిలబడి ఉన్నాడు.
మనసులో ఎన్నో ఆలోచనలు.రాత్రి 10:30.
రాహుల్ ఇంట్లోకి వచ్చాడు.
మేఘన హాలులో కూర్చొని ఉంది. విక్రం గదిలోకి వెళ్లిపోయాడు.
రాహుల్ మేఘన దగ్గరకు వెళ్లి కూర్చున్నాడు.
“ఏం జరిగింది?” అని మెల్లగా అడిగాడు.
మేఘన అతని వైపు చూసి అన్నది:
“జరిగింది.
నీ అన్నయ్యతో… ఉన్నాను.”
రాహుల్ కళ్లు మూసుకుని, తల ఊపాడు.
“స్వాతికి చెప్పాను. ఆమె ఒప్పుకుంది.
నేను కూడా ఒప్పుకున్నాను.
ఇప్పుడు నువ్వు చెప్పు… నీకు బాగా అనిపించిందా?”
మేఘన కాస్త ఆగి అన్నది:
“బాగానే అనిపించింది.
కానీ… నీతో ఉన్నప్పుడు అనిపించినంత కాదు.”
రాహుల్ ఆమె చేయి పట్టుకున్నాడు.
“అప్పుడు సరే.
ఇక నుంచి దాచుకోవాల్సిన అవసరం లేదు.
నలుగురం తెలుసుకున్నాం.”
మేఘన అతని భుజం మీద తల పెట్టుకుంది.
“స్వాతి అక్క ఎప్పుడు వస్తుంది?”
“రేపు లేదా ఎల్లుండి.
డెలివరీ దగ్గరలో ఉంది” అన్నాడు రాహుల్.మరుసటి రోజు ఉదయం.
స్వాతి ఫోన్ చేసింది.
“రాహుల్… నాకు పెయిన్స్ మొదలయ్యాయి.
డాక్టర్లు డెలివరీకి తీసుకెళ్తున్నారు.
మీరు రండి.”
రాహుల్, విక్రం, మేఘన ముగ్గురూ ఆస్పత్రికి బయలుదేరారు.
ఆస్పత్రిలో స్వాతిని లేబర్ రూమ్‌లోకి తీసుకెళ్లారు.
ముగ్గురూ బయట వేచి ఉన్నారు.
కొన్ని గంటల తర్వాత డాక్టర్ బయటకు వచ్చాడు.
“అభినందనలు.
ఆడబిడ్డ.
తల్లీబిడ్డా బాగున్నారు.”
విక్రం ముఖంలో నవ్వు వచ్చింది.
రాహుల్ కూడా నవ్వాడు.
మేఘన స్వాతి చేయి పట్టుకుని ఉంది.
స్వాతి కళ్లు తెరిచి ముగ్గురినీ చూసింది.
మెల్లగా అన్నది:
“బిడ్డను చూశారా…?
మనందరిది.”
మేఘన కళ్లు తడిగా ఉన్నాయి.
రాహుల్ స్వాతి చేయి పట్టుకున్నాడు.
విక్రం కూడా దగ్గరగా నిలబడ్డాడు.
ఆ క్షణంలో
నలుగురి మధ్యా ఏదో ఒక కొత్త అవగాహన పుట్టుకొచ్చింది.ఒక వారం తర్వాత.
స్వాతి ఇంటికి వచ్చింది.
బిడ్డతో కలిసి.
ఇల్లు మళ్లీ కళకళలాడింది.
రాత్రి పూట ముగ్గురూ స్వాతి గదిలో కూర్చుని ఉన్నారు.
బిడ్డ నిద్రపోతోంది.
స్వాతి మెల్లగా అన్నది:
“ఇప్పుడు మనం నలుగురం.
దాచుకోవాల్సినది ఏమీ లేదు.
భయపడాల్సినది ఏమీ లేదు.
ఈ బిడ్డను కలిసి పెంచుదాం.
మిగతాది… మనం ఎలా ఉన్నామో అలాగే ఉందాం.”
మేఘన తల ఊపింది.
రాహుల్ కూడా తల ఊపాడు.
విక్రం స్వాతి వైపు చూసి మెల్లగా నవ్వాడు.
స్వాతి రాహుల్ చేయి పట్టుకుంది.
మేఘన విక్రం చేయి పట్టుకుంది.
గదిలో ప్రశాంతత నిండింది.
బిడ్డ మెల్లగా కదిలింది.
అందరూ ఆమె వైపు చూశారు.
ఇక ఏమీ దాచుకోవాల్సిన అవసరం లేదు.
నలుగురూ… ఒకే ఇంట్లో,
ఒకే జీవితంలో కలిసిపోయారు.

[Thimmappa]

కథ ఇంతటితో క్లోజ్

[Thimmappa]

కొత్త కథ ఎలాంటిది స్టార్ట్ చేద్దాం

[Thimmappa]

మాంచి శృంగార ఇష్టం లేని కోకిల లేదా కోకిల ప్రతీకార కథ మోసాలు పెట్టండి, ఇక్కడ అన్నీ గాని కోకిల కథలు లేక కోకిల కథలు ఈ వున్నాయి

కొంచెం క్లారిటీగా చెప్పండి

[Thimmappa]

ఒక కపుల్ స్టోరీ రాయాలి అనుకుంటున్నా ఎలా ఉండాలి చెప్పండి క్యారెక్టర్స్

[Thimmappa]

కొంచెం స్పెల్లింగ్ మిస్టేక్ ఉంది క్షమించండి

[Thimmappa]

కొత్త పోస్టులు చేయడానికి రావటం లేదు

[Thimmappa]

[Thimmappa]

కొత్త కథ లంజల కలయిక.




రాత్రి 11:30. అర్జున్ బెడ్‌పై పడుకుని ఉన్నాడు. మీరా బాత్రూమ్ నుంచి బయటకు వచ్చింది. పూర్తి నగ్నం. పెద్ద సండ్లు ఉబ్బి కదులుతున్నాయి, నిప్పుల్‌లు గట్టిగా ఎర్రగా ఉన్నాయి. పూకు మీద జుట్టు లేదు, ఇప్పటికే కాస్త తడి కనిపిస్తోంది.

మీరా బెడ్ దగ్గరకు వచ్చి నిల్చుంది.

అర్జున్ చూసి:
“రా లంజా… ఆ సండ్లు ఎంత పెద్దవి చూడు. నా చేతిలో పూర్తిగా పట్టడం లేదు. నిప్పుల్‌లు ఇప్పటికే గట్టిగా ఉబ్బాయి. రా… నా దగ్గరకు రా.”

మీరా దగ్గరకు వచ్చింది. అర్జున్ లేచి ఆమె సండ్లు రెండూ పట్టుకుని గట్టిగా పిండాడు.
“ఈ సండ్లు ఎంత భారంగా ఉన్నాయి… పిండితే ఎలా మారుతున్నాయి చూడు. నిప్పుల్‌లు నా వేళ్ల మధ్య పెట్టి నొక్కుతున్నా.”

మీరా మోన్ పెట్టి:
“గట్టిగా పిండు… నా సండ్లు చింపు… నిప్పుల్‌లు కొరుకు కుక్కా…”

అర్జున్ ఒక సండిని నోట్లోకి తీసుకుని గట్టిగా పీల్చాడు. పళ్లతో నిప్పుల్‌ను కొరికి, నాలుకతో తిప్పాడు. మరో చేతితో రెండో సండిని పిండుతూ ఉన్నాడు.

“ఆహ్ ఫక్… నా సండ్లు పీల్చేస్తున్నావ్… ఇంకా గట్టిగా… నిప్పుల్‌లు ఎర్రగా అయ్యేలా కొరుకు… నా పాలు తాగు…”

అర్జున్ రెండు సండ్లను ఒకేసారి నోట్లోకి పెట్టడానికి ప్రయత్నించాడు. సండ్ల మధ్య మొహం పెట్టి, సండ్లను రెండు వైపుల నుంచి పిండి టైట్‌గా నొక్కాడు.

“నా మొహం నీ సండ్ల మధ్య పెట్టు… గట్టిగా పిండు లంజా… నా మొహం నీ సండ్లతో రాపిడి పెట్టు…”

మీరా సండ్లను రెండు చేతులతో పట్టుకుని అతని మొహం చుట్టూ పిండింది. అర్జున్ సండ్ల మధ్య త్రస్ట్ చేస్తూ ఉమ్మి వేసి జారుడుగా చేశాడు.

తర్వాత అర్జున్ ఆమెను బెడ్‌పై పడేసి పూకు మీదకు వెళ్లాడు. రెండు వేళ్లు పూకులోకి దూర్చి వేగంగా కదిపాడు.

“నీ పూకు ఇప్పటికే జారుడుగా ఉంది లంజా… సండ్లు పిండితే పూకు ఇంకా తడిసిపోతోంది చూడు.”

మీరా అతని ప్యాంటు తీసి, హార్డ్ అయిన మొహాన్ని చేతిలో పట్టుకుంది. నోట్లోకి తీసుకుని గొంతు వరకు పెట్టుకుంది.

“మా బోసి… నీ మొహం నా గొంతు వరకు పెట్టు… నా నోరు నీ మొహం సాక్‌గా వాడు…”

అర్జున్ ఆమె తల పట్టుకుని గట్టిగా త్రస్ట్ చేశాడు. మీరా ఉమ్మి కారుతూ, కళ్ల నుంచి నీళ్లు కారుతూ సక్క్ చేస్తోంది.

తర్వాత అర్జున్ ఆమె లెగ్స్ విప్పి, పూకు మీద మొహం పెట్టి ఒక్కసారిగా లోపలికి త్రస్ట్ చేశాడు.

“ఉహ్హ్… ఏడుస్తున్నావ్ లంజా… నీ పూకు ఎంత టైట్‌గా పిండుతోంది… నా మొహం మొత్తం మింగేస్తోంది నీ పూకు…”

అర్జున్ హార్డ్‌గా కొట్టేస్తూ ఒక చేతితో ఆమె సండ్లు పిండుతున్నాడు. ప్రతి త్రస్ట్‌కి సండ్లు ఎగురుతున్నాయి.

“గట్టిగా కొట్టు… నా పూకు చింపు… అదే సమయంలో నా సండ్లు పిండు… నిప్పుల్‌లు నొక్కు…”

మీరా మొదటి కమ్ వచ్చింది. ఆమె పూకు నుంచి జ్యూస్ గట్టిగా కారింది. అర్జున్ ఆపకుండా ఇంకా హార్డ్‌గా కొట్టాడు. రెండోసారి కూడా మీరా వణికి కమ్ అయింది.

చివర్లో అర్జున్ మొహం తీసి, సండ్ల మధ్య పెట్టి గట్టిగా కదిపి స్పర్మ్ విరజిమ్మాడు. సండ్ల మీద, నిప్పుల్‌ల మీద, మెడ మీద, నోటి దగ్గర అంతా కారింది.

“చూడు… నీ సండ్లు మొత్తం నా స్పర్మ్‌తో తడిసిపోయాయి. నిప్పుల్‌ల మీద కూడా ఉంది. నాలుకతో తీసి తిను లంజా…”

మీరా సండ్ల మీద ఉన్న స్పర్మ్‌ను వేళ్లతో తీసి నోట్లో పెట్టుకుని మింగింది.

తర్వాత అర్జున్ ఆమెను డాగీ స్టైల్‌లో పెట్టి అనల్‌లోకి పెట్టాడు. ఒక చేతితో సండ్లు పిండుతూ, మరో చేతితో నడుము పట్టుకుని గట్టిగా కొట్టాడు.

“నా గుద్దు చింపు… అదే సమయంలో నా సండ్లు పిండు కుక్కా…”

---

ఇది ఫస్ట్ ఎపిసోడ్‌కి సండ్లు యాడ్ చేసిన ఫుల్ వెర్షన్.
ఇంకా ఏమైనా యాడ్ చేయాలంటే చెప్పు.

[Thimmappa]

అర్జున్-మీరా పెళ్లి అయి రెండేళ్లు అయింది.
అర్జున్ సాఫ్ట్‌వేర్ కంపెనీలో పని చేస్తున్నాడు. అదే కంపెనీకి విక్రమ్ పెద్ద క్లయింట్.
విక్రమ్ రిచ్ బిజినెస్‌మాన్. అతని భార్య స్నేహ.
మూడు నెలల క్రితం కంపెనీ డిన్నర్‌లో అర్జున్-మీరా, విక్రమ్-స్నేహ మొదటిసారి కలిశారు.
ఆ రోజు స్నేహ మీరా సండ్లు చూసి నోట్లో ఏదో అనుకుంది.
విక్రమ్ అర్జున్‌ను చూసి అనుకున్నాడు — “ఈ అబ్బాయి మొడ్డ బాగా ఉంటుంది”.
అప్పటి నుంచి ఇద్దరు కపుల్స్ ఫ్రెండ్స్ అయ్యారు.
ఈ రోజు విక్రమ్-స్నేహ ఇంట్లో పార్టీ.
రాత్రి 9:30.
స్నేహ ఎర్రని షార్ట్ డ్రెస్సు వేసుకుంది. సండ్లు బాగా కనిపిస్తున్నాయి.
స్నేహ అర్జున్ పక్కన వచ్చి నిల్చుంది.
“ఏంటి అర్జున్… నీ భార్య సండ్లు ఎంత పెద్దవో. నీ మొడ్డ కూడా అంతే పెద్దదేనా? నీ భార్య పూకు ఈ మొడ్డని రోజు మింగుతుందా?”
అర్జున్: “పట్టుకుని చూడు.”
స్నేహ చేయి ప్యాంటు మీద పెట్టి మొడ్డని గట్టిగా పట్టుకుంది.
“ఉహ్ ఫక్… ఇప్పటికే రాయి లాగా ఉంది. నా పూకు తడిసిపోయింది. నీ మొడ్డ నా పూకులో పెట్టు.”
మీరా దూరంలో నుంచి చూస్తోంది. ఆమె పూకు తడిసిపోయింది.
స్నేహ అర్జున్ చెవి దగ్గర:
“నా సండ్లు నీ నోట్లో పెట్టు. నా పూకు నీ మొడ్డతో చింపు.”
తర్వాత స్నేహ వెళ్లిపోయింది.
మీరా వచ్చి అన్నది:
“ఆ లంజా నీ మొడ్డ పట్టుకుందా? నా పూకు తడిసిపోయింది. ఇంటికి వెళ్లాక నా సండ్లు పిండు, నా పూకు చింపు