Yesterday, 03:15 PM
నా పేరు రాహుల్. వయసు 23. ఇంజనీరింగ్ పూర్తి చేసి ఇప్పుడు ఇంట్లోనే ఉన్నాను. జాబ్ కోసం వెయిట్ చేస్తున్నాను.
మా ఇంట్లో ముగ్గురం ఉంటాం.
అన్నయ్య – విక్రం (30 ఏళ్లు)
వదిన – స్వాతి (27 ఏళ్లు)
నేను.
అన్నయ్య సాఫ్ట్వేర్ కంపెనీలో రాత్రి షిఫ్ట్లో పని చేస్తాడు. ఉదయం 7కి ఇంటికి వచ్చి నిద్రపోతాడు. సాయంత్రం 5కి లేస్తాడు. అందుకని పగలంతా ఇంట్లో నేను, వదిన ఇద్దరం మాత్రమే ఉంటాం.
స్వాతి వదినని చూస్తే మొదట్లో సాధారణంగానే అనిపించేది. కానీ కొన్ని రోజుల నుంచి ఏదో మార్పు వచ్చింది.
ఆమె ఎప్పుడూ చక్కగా దుస్తులు వేసుకుంటుంది. ఇంట్లో ఉన్నా కూడా చీర కాకుండా సాధారణ పంజాబీ లేదా నైటీ వేసుకుంటుంది. ఆమె నవ్వు చాలా మృదువుగా ఉంటుంది. మాట్లాడితే గొంతు కూడా మెత్తగా ఉంటుంది.
ఆ రోజు ఉదయం.
అన్నయ్య నిద్రపోతున్నాడు. నేను హాలులో ల్యాప్టాప్ తెరిచి ఉద్యోగాల కోసం చూస్తున్నాను. వదిన వంటగది నుంచి టీ తీసుకొని వచ్చింది.
“రాహుల్… నీకు కూడా టీ పోసాను. తాగు” అని నా ముందు కప్పు పెట్టింది.
నేను చూశాను. ఆమె లైట్ బ్లూ కలర్ లూజ్ టాప్, బ్లాక్ లెగ్గింగ్స్ వేసుకుంది. జుట్టు వదులుగా ఉంది. ముఖం మీద ఏమీ లేకపోయినా సహజంగా అందంగా కనిపిస్తోంది.
“థాంక్స్ వదిన” అన్నాను.
ఆమె నా పక్కనే సోఫా మీద కూర్చుంది. కొంచెం దగ్గరగా.
“ఏం చూస్తున్నావ్? జాబ్ రాలేదా ఇంకా?” అని అడిగింది.
“లేదు వదిన. కొన్ని కంపెనీలకు అప్లై చేశాను. రెస్పాన్స్ రావాలి.”
ఆమె నా వైపు చూస్తూ నవ్వింది.
“నువ్వు చాలా తెలివైనవాడివి. తొందరలో వస్తుంది. నమ్ము.”
ఆమె మాటల్లో ఒక రకమైన ఆప్యాయత ఉంది. నేను కూడా చూశాను. మా కళ్లు కొన్ని సెకన్లు కలిశాయి. ఆమె మెల్లగా కళ్లు తగ్గించుకుంది.
అప్పుడు ఆమె లేచి వెళ్తూ అన్నది:
“ఇవాళ నువ్వు ఇంట్లోనే ఉన్నావు కదా… మధ్యాహ్నం నాతో కలిసి లంచ్ తిను. ఒంటరిగా తినడం బోరు.”
నేను తల ఊపాను.
ఆమె వెళ్లిన తర్వాత కూడా నా మనసు ఆమె మీదే ఉంది. ఆమె నవ్వు, ఆమె మాటలు, ఆమె దగ్గరగా కూర్చున్నప్పుడు వచ్చిన సువాసన… అన్నీ గుర్తుకు వస్తున్నాయి.
అప్పటి వరకు నేను వదినని కేవలం “వదిన”గానే చూసేవాడిని.
కానీ ఆ రోజు నుంచి ఏదో మార్పు మొదలైంది.
మా ఇంట్లో ముగ్గురం ఉంటాం.
అన్నయ్య – విక్రం (30 ఏళ్లు)
వదిన – స్వాతి (27 ఏళ్లు)
నేను.
అన్నయ్య సాఫ్ట్వేర్ కంపెనీలో రాత్రి షిఫ్ట్లో పని చేస్తాడు. ఉదయం 7కి ఇంటికి వచ్చి నిద్రపోతాడు. సాయంత్రం 5కి లేస్తాడు. అందుకని పగలంతా ఇంట్లో నేను, వదిన ఇద్దరం మాత్రమే ఉంటాం.
స్వాతి వదినని చూస్తే మొదట్లో సాధారణంగానే అనిపించేది. కానీ కొన్ని రోజుల నుంచి ఏదో మార్పు వచ్చింది.
ఆమె ఎప్పుడూ చక్కగా దుస్తులు వేసుకుంటుంది. ఇంట్లో ఉన్నా కూడా చీర కాకుండా సాధారణ పంజాబీ లేదా నైటీ వేసుకుంటుంది. ఆమె నవ్వు చాలా మృదువుగా ఉంటుంది. మాట్లాడితే గొంతు కూడా మెత్తగా ఉంటుంది.
ఆ రోజు ఉదయం.
అన్నయ్య నిద్రపోతున్నాడు. నేను హాలులో ల్యాప్టాప్ తెరిచి ఉద్యోగాల కోసం చూస్తున్నాను. వదిన వంటగది నుంచి టీ తీసుకొని వచ్చింది.
“రాహుల్… నీకు కూడా టీ పోసాను. తాగు” అని నా ముందు కప్పు పెట్టింది.
నేను చూశాను. ఆమె లైట్ బ్లూ కలర్ లూజ్ టాప్, బ్లాక్ లెగ్గింగ్స్ వేసుకుంది. జుట్టు వదులుగా ఉంది. ముఖం మీద ఏమీ లేకపోయినా సహజంగా అందంగా కనిపిస్తోంది.
“థాంక్స్ వదిన” అన్నాను.
ఆమె నా పక్కనే సోఫా మీద కూర్చుంది. కొంచెం దగ్గరగా.
“ఏం చూస్తున్నావ్? జాబ్ రాలేదా ఇంకా?” అని అడిగింది.
“లేదు వదిన. కొన్ని కంపెనీలకు అప్లై చేశాను. రెస్పాన్స్ రావాలి.”
ఆమె నా వైపు చూస్తూ నవ్వింది.
“నువ్వు చాలా తెలివైనవాడివి. తొందరలో వస్తుంది. నమ్ము.”
ఆమె మాటల్లో ఒక రకమైన ఆప్యాయత ఉంది. నేను కూడా చూశాను. మా కళ్లు కొన్ని సెకన్లు కలిశాయి. ఆమె మెల్లగా కళ్లు తగ్గించుకుంది.
అప్పుడు ఆమె లేచి వెళ్తూ అన్నది:
“ఇవాళ నువ్వు ఇంట్లోనే ఉన్నావు కదా… మధ్యాహ్నం నాతో కలిసి లంచ్ తిను. ఒంటరిగా తినడం బోరు.”
నేను తల ఊపాను.
ఆమె వెళ్లిన తర్వాత కూడా నా మనసు ఆమె మీదే ఉంది. ఆమె నవ్వు, ఆమె మాటలు, ఆమె దగ్గరగా కూర్చున్నప్పుడు వచ్చిన సువాసన… అన్నీ గుర్తుకు వస్తున్నాయి.
అప్పటి వరకు నేను వదినని కేవలం “వదిన”గానే చూసేవాడిని.
కానీ ఆ రోజు నుంచి ఏదో మార్పు మొదలైంది.


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)
