[Blacktail]

கதைக்கரு 

வாழ்க்கை உண்மையிலேயே விசித்திரமானது. நாம் நினைத்தபடியும், திட்டமிட்டபடியும் மட்டும் அது நடப்பதில்லை. நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாத சில விஷயங்கள், நாம் எதிர்பாராத நேரத்தில் நம் வாழ்க்கைக்குள் வந்து, எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிடுகிறது.

என் வாழ்க்கையிலும் அப்படிப்பட்ட சில சம்பவங்கள் நடந்து. ஆரம்பத்தில் அவை என்னை அதிர்ச்சியிலும் குழப்பத்திலும் ஆழ்த்தியது. ஆனால், காலம் செல்லச் செல்ல, அந்தச் சம்பவங்களே என் வாழ்க்கையை நான் ஒருபோதும் கற்பனை செய்திராத ஒரு பாதையில் கொண்டு சென்றது.

என்னை அளவில்லாமல் நேசித்த அன்பான கணவர், அவருடன் சேர்ந்து வளர்த்த நான்கு அழகான குழந்தைகளும் என் உலகமாக இருந்தார்கள். ஒரு பெண் ஆசைப்படக்கூடிய மகிழ்ச்சியான குடும்ப வாழ்க்கைக்குத் தேவையான அனைத்தும் என்னிடம் இருந்தது. என் வாழ்க்கை முழுமையானதாகவே தோன்றியது. 

சில நேரங்களில் வாழ்க்கை நாம் நினைத்ததற்கு மாறாகவும், நம் கொள்கைகளுக்கு எதிராகவும் ஒரு பாதையை நமக்குக் காட்டிவிடுகிறது. நான் வேறொரு ஆணுடன் கள்ளஉறவில் ஈடுபடுவேன் என்று கனவில்கூட நான் நினைத்ததில்லை.

 

என் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட அந்தப் பெரிய மாற்றம், என் மாமனாருடன் உருவான ஒரு சிக்கலான சூழ்நிலையிலிருந்துதான் தொடங்கியது. ஆரம்பத்தில் நடந்தவை என் விருப்பத்திற்கும் சம்மதத்திற்கும் எதிரானவை. அதனால் நான் மனதளவில் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டேன்.

ஆனால், காலம் செல்லச் செல்ல, அந்த உறவு என் வாழ்க்கையில் ஒரு குழப்பமான இடத்தைப் பிடித்துவிட்டது. எனக்குள் உருவான உணர்வுகளையும், நான் எடுத்த முடிவுகளையும் புரிந்துகொள்வதே நாளுக்கு நாள் எனக்குக் கடினமாகிவிட்டது.

அந்த உறவு இன்னும் முடிந்துவிடவில்லை. அது தொடர்ந்து நீண்டுகொண்டே தான் இருந்தது. இறுதியில், என் கணவருக்கும் உண்மை தெரியவந்தது.

அதன்பிறகு, ஒரே வீட்டுக்குள் இரண்டு முற்றிலும் வேறுபட்ட உறவுகளுக்கு நடுவில் நான் சிக்கிக்கொண்டேன். ஒருபுறம், என் வாழ்க்கையை என்னுடன் பகிர்ந்துகொண்ட என் கணவர்; மறுபுறம், என் வாழ்க்கையின் எல்லைகளையே மாற்றிவிட்ட அந்த தகாத உறவு.

இரண்டு உறவுகளும் என் மனதில் வெவ்வேறு உணர்வுகளை ஏற்படுத்தின. எதைத் தேர்ந்தெடுப்பது, எதை விட்டுவிடுவது என்று முடிவு செய்ய முடியாமல், நான் என்னையே புரிந்துகொள்ள முடியாத நிலையில் இருந்தேன்.

நான் எப்படி தவறினேன்? எந்தத் தருணத்தில் என் வாழ்க்கை இந்தப் பாதைக்குத் திரும்பியது? எனக்கே தெரியவில்லை.

சில நேரங்களில், நாம் எடுக்கும் முடிவுகள்தான் நம் வாழ்க்கையை மாற்றுவிடுகிறது. சில நேரங்களில், நாம் எதிர்பாராமல் சந்திக்கும் சூழ்நிலைகள்தான் நம்மையே மாற்றிவிடுகின்றன.

என் வாழ்க்கை எந்த வகையைச் சேர்ந்தது என்பதை இன்றும் என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியவில்லை. ஆனால், ஒன்று மட்டும் உண்மை.

ஒரு காலத்தில் நல்லபடியான குடும்ப வாழ்க்கை என்று நான் நினைத்திருந்த என் வாழ்க்கை, எதிர்பாராத சில நிகழ்வுகளால் முற்றிலும் வேறொரு திசை நோக்கி மாற்றிவிட்டது. அதில் நான் எடுத்த முடிவுகளும் இருந்தன; நான் தவிர்க்க முடியாத சூழ்நிலைகளும் இருந்தன.

இன்று திரும்பிப் பார்க்கும்போது, இந்த இரண்டில் எது என் வாழ்க்கையை அதிகமாக மாற்றியது என்று என்னால் சொல்ல முடியவில்லை.

[Blacktail]

அத்தியாயம் - 1 - எதிர்பாராத திருமணப் பேச்சு

என் பெயர் அமுதவள்ளி. எனக்குத் திருமணம் நடந்தபோது எனக்கு பதினெட்டு வயதுதான். என்னைவிட மூன்று வயது மூத்தவரான என் கணவரின் பெயர் குமார், அந்த ஊரில் பெயர் பெற்ற ஜவுளிக் கடை உரிமையாளரான மாரிமுத்துவின் ஒரே மகன்.

என் கணவர் குமாருக்கு படிப்பில் பெரிதாக ஆர்வம் இல்லை. பள்ளித் தேர்வுகளில் அவர் தொடர்ந்து தோல்வியடைந்தார். ஒரே வகுப்பில் மூன்று முறை தோல்வியடைந்தபோது, அவரது தந்தை மாரிமுத்து இறுதியில் அவரைப் பள்ளியிலிருந்து விலக்கி, தன்னுடைய ஜவுளிக் கடையிலேயே வேலைக்கு அமர்த்தினார்.
பள்ளியில் இரண்டு கூட்டல் இரண்டு கணக்குப் போடுவதைக் காட்டிலும், கடையில் வேலை செய்வதுதான் என் கணவருக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. வியாபாரத்தில் அவருக்கு இயல்பாகவே ஆர்வம் இருந்தது. குறுகிய காலத்திலேயே, அவரது தந்தை பல ஆண்டுகளில் அனுபவத்தின் மூலம் கற்றுக்கொண்டிருந்த வியாபாரத்தின் நுணுக்கங்களில் பெரும்பாலானவற்றை அவரும் கற்றுக்கொண்டுவிட்டார்.

ஆனால், அவரிடம் ஒரு குறை இருந்தது. கணக்கு மட்டும் அவருக்குச் சுத்தமாக வராது. எவ்வளவு முயன்றாலும், எண்களைக் கூட்டிக் கழிப்பதில் அவருக்குத் தடுமாற்றம் இருந்துகொண்டே இருந்தது.

கடையின் பெரும்பாலான பொறுப்புகளையும் என் கணவரிடம் ஒப்படைத்திருந்தார். ஆனால், கணக்கு வழக்குகளைச் சரியாகக் கையாள என் கணவரால் முடியவில்லை என்பதை என் மாமனார் விரைவிலேயே புரிந்துகொண்டார். அதனால், விற்பனை கணக்குகளை தானே கவனிக்கத் தொடங்கினார்.

குமார் அமைதியான, அதிகம் பேசாத, சாந்தமானவர். தன்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட வேலையைச் சிறப்பாகச் செய்வதைத் தவிர, அவர் வேறு எதையும் யாரிடமும் எதிர்பார்த்ததில்லை. தந்தையின் கீழ் இரண்டாம் நிலைப் பொறுப்பில் இருப்பதைப் பற்றியும் அவர் ஒருபோதும் குறை கூறியதில்லை.

என் குடும்பத்தின் நிலை குமாரின் குடும்பத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது. அவர்களுடைய குடும்பம் ஊரில் பெயரும் வசதியும் கொண்டது; அதற்கு மாறாக, நாங்கள் மிகவும் எளிமையான குடும்பம்.

நகரத்தின் புறநகர்ப் பகுதியில் என் தந்தைக்கு ஒரு சிறிய பேக்கரிக் கடை இருந்தது. அன்றாடச் செலவுகளைச் சமாளிக்கும் அளவுக்குத்தான் வியாபாரம் இருந்தது. அதிலிருந்து கிடைத்த வருமானத்தைக் கொண்டு என் பெற்றோர்கள், என் இரண்டு சகோதரிகள், நான் என எங்கள் ஐந்து பேர் கொண்ட குடும்பத்தை நடத்துவதே சிரமமாக இருந்தது. வசதியான வாழ்க்கை என்பதே எங்களுக்கு எட்டாத ஒன்றாக இருந்தது.

இருந்தாலும், எங்களிடம் இருந்ததை வைத்துக்கொண்டு வாழ்க்கையை எப்படியோ சமாளித்துக்கொண்டிருந்தோம். ஆடம்பரங்கள் எதுவும் இல்லாத எளிய வாழ்க்கைதான். ஆனால், குடும்பமாக ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருந்ததால், அந்தக் குறைகளுக்குள்ளேயே எங்கள் நாட்கள் ஓரளவு நிம்மதியாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தன.

எனக்குத் திருமணம் நடப்பதற்கு முன்பே, என் அப்பாவுக்கு என் மாமனார் மாரிமுத்துவை பல ஆண்டுகளாகத் தெரியும். ஆனால், அது நெருங்கிய நட்போ அல்லது குடும்ப ரீதியான பழக்கமோ அல்ல. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, எங்கள் பேக்கரியில் என் மாமனார் ஒரு ஆர்டர் கொடுத்தபோதுதான் இருவருக்கும் முதன்முதலில் அறிமுகம் ஏற்பட்டது.

அதன் பிறகு, அவ்வப்போது வியாபாரம் தொடர்பாகச் சந்தித்துக்கொள்வதும், சில வார்த்தைகள் பேசிக்கொள்வதுமாக அவர்களுடைய பழக்கம் தொடர்ந்தது. அதற்கு மேல் அவர்களுக்குள் எந்த நெருக்கமும் இருந்ததில்லை.

ஒருநாள், எதிர்பாராதவிதமாக என் மாமனார் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்தார். அப்பாவும் அவரும் தனியாக நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டனர். அவர்கள் என்ன விஷயத்தைப் பற்றி பேசுகிறார்கள் என்பது எங்களில் யாருக்கும் தெரியவில்லை.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, என் மாமனார் அங்கிருந்து சென்றார். அவர் சென்றதும், அப்பா முகம் முழுவதும் மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டிற்குள் வந்தார்.

“மாரிமுத்து தன் மகனுக்கு உன்னைத் திருமணம் செய்து வைக்க விரும்புகிறார்,” என்றார். அந்தச் செய்தி வீட்டிலிருந்த அனைவரையும் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்தியது.

அந்தச் செய்தி முதலில் எங்கள் வீட்டைச் சுற்றியிருந்த அண்டை வீடுகளுக்குத்தான் சென்றது. அப்பா யாரிடமும் சொல்லாமல் இருந்தாலும், வீட்டுக்கு வந்துபோன ஒருவரின் மூலம் செய்தி அடுத்த வீட்டுக்குப் போய்விட்டது. அங்கிருந்து அது தெருவின் மறுமுனைக்கும், அருகிலிருந்த உறவினர்களின் வீடுகளுக்கும் சென்றது.

சிறிய ஊர் என்பதால், ஒரு வீட்டில் பேசப்படும் விஷயம் அடுத்த சில மணி நேரங்களிலேயே பல வீடுகளுக்குத் தெரிந்துவிடும். “முருகன் டெக்ஸ்டைல் மாரிமுத்துவின் மகனுக்கா?” என்று சிலர் ஆச்சரியமாகக் கேட்டார்கள். இன்னும் சிலர் நம்பாமல், “அது உண்மையா?” என்று உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள எங்கள் வீட்டிற்கே வந்து விசாரித்தார்கள்.

செய்தி உண்மை என்று தெரிந்ததும், அதைப் பற்றிய பேச்சு இன்னும் அதிகமானது. கடைக்குச் சென்றவர்களும், தெருவில் சந்தித்தவர்களும், உறவினர் வீடுகளில் கூடியவர்களும் இதைப் பற்றியே பேசத் தொடங்கினர். சிலர் எங்கள் குடும்பத்தின் அதிர்ஷ்டத்தைப் பற்றிப் பேசினர்; சிலர் மாரிமுத்து ஏன் எங்கள் வீட்டுப் பெண்ணைத் தேர்ந்தெடுத்தார் என்று வியந்தனர். இன்னும் சிலர் தங்களுக்குத் தோன்றிய காரணங்களைச் சொல்லி, அவர்களுக்குள் ஊகித்துக்கொண்டனர்.

ஒரு நாள் முன்புவரை, எங்கள் குடும்பத்தைப் பற்றி யாரும் பெரிதாகப் பேசிக்கொண்டிருக்கவில்லை. ஆனால், அந்தத் திருமணச் செய்தி வெளியான பிறகு, திடீரென்று எங்கள் வீட்டுப் பெயர் ஊர் முழுவதும் பேசப்படும் விஷயமாகிவிட்டது.

சிலர் உண்மையாகவே மகிழ்ச்சியடைந்தனர். சிலருக்கோ பொறாமை. எங்கள் உறவினர்களில் ஒருவர், “அந்தப் பையனிடம் ஏதாவது பிரச்சனை இருக்கணும். இல்லைன்னா இவ்வளவு வசதியான குடும்பம் ஏன் கஷ்ட்ட பாடுகிற உங்க குடும்பத்திலிருந்து பெண் கேட்க வேண்டும்?” என்று கூட என் தந்தையிடம் கேட்டார்.

ஆனால், அந்தச் சந்தேகம் அப்பாவுக்கு பெரிதாகத் தோன்றவில்லை. ஏற்கெனவே ஒருமுறை அவர் மாரிமுத்துவின் ஜவுளிக் கடைக்குச் சென்றிருந்தபோது, குமாரை நேரில் சந்தித்திருந்தார். அப்போது அவரிடம் எந்தவிதமான அசாதாரணமான நடத்தையையும் அவர் கவனிக்கவில்லை.

மாறாக, குமார் கடை ஊழியர்களிடம் அன்பாகவும் கண்ணியமாகவும் நடந்துகொண்டார். அதிகம் பேசாமல், தன்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட வேலையை அமைதியாகச் செய்துகொண்டிருந்தார். அவரைப் பார்க்கும்போது, அமைதியான குணம் கொண்ட ஒரு சாதாரண இளைஞன் என்ற எண்ணம்தான் அப்பாவுக்கு ஏற்பட்டிருந்தது.

அதனால், மற்றவர்கள் சொன்ன சந்தேகங்களை அவர் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. அவருடைய பார்வையில், இது எங்கள் குடும்பத்திற்கு எதிர்பாராத விதமாகக் கிடைத்த ஒரு நல்ல திருமண வரண்ணாக இருந்தது.

“என் மூத்த மகளுக்காவது நல்ல வாழ்க்கை அமையப் போகிறது,” என்று அப்பா மனதிற்குள் மகிழ்ந்தார். எங்கள் குடும்பத்தின் பொருளாதார நிலையை நினைத்துப் பார்க்கும்போது, அந்தத் திருமணம் அவருக்கு ஒரு வரப்பிரசாதமாகவே தோன்றியது.

ஆனால், என் மாமனார் மாரிமுத்து ஏன் என்னைத் தன் மருமகளாகத் தேர்ந்தெடுத்தார் என்பதற்கான உண்மையான காரணம் அப்போது யாருக்கும் தெரியவில்லை. அவருடைய மனதில் இருந்த அந்த முடிவின் பின்னணி, காலம் கடந்த பிறகுதான் எனக்குப் புரியத் தொடங்கியது.

அந்த வயதில், திருமணத்தின் ஆழமான அர்த்தங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் அளவுக்கு நான் இன்னும் முதிர்ச்சியடைந்திருக்கவில்லை. எங்களைப் போன்ற ஏழைக் குடும்பங்களில், ஒரு பெண்ணின் திருமணம் என்பது அவளுடைய விருப்பத்தைக் கேட்டு முடிவு செய்யப்படும் விஷயமாக இருக்கவில்லை.
ஒருநாள் அப்பா எங்கள் குடும்பத்தின் பொருளாதார நிலைக்கு ஏற்ற ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுப்பார். நான் அதைப் பற்றி அதிகம் கேள்வி கேட்காமல், அவரைத் திருமணம் செய்துகொண்டு, வாழ்நாள் முழுவதும் அவருடன் வாழ வேண்டும் என்பதுதான் அப்போது எனக்குத் தெரிந்திருந்தது.

அதனால், அம்மா திருமணச் செய்தியை என்னிடம் சொன்னபோது, அதை நான் பெரிதாக உற்சாகத்துடன் வரவேற்கவில்லை. அது என் வாழ்க்கையில் நடக்கப்போகும் அடுத்த இயல்பான நிகழ்வு என்ற எண்ணம்தான் எனக்குள் இருந்தது.

இரண்டு நாட்கள் கழித்து, என் தங்கை என்னை வீட்டின் ஒரு மூலைக்கு அழைத்துச் சென்றாள். அவள் கையில் ஒரு புகைப்படம் இருந்தது.

“இதுதான் உன்னைக் கட்டிக்கப் போற மாப்பிள்ளை,” என்று சொல்லி அந்தப் புகைப்படத்தை என்னிடம் நீட்டினாள்.

அது ஏதோ ஒரு திருமண விழாவில் எடுக்கப்பட்ட புகைப்படம். அதில் சில இளைஞர்கள் ஒன்றாக நின்றுகொண்டிருந்தனர். அவர்களுக்கிடையே, சாதுவான தோற்றத்துடனும் அமைதியான முகத்துடனும், சற்றே கூச்சம் கலந்த புன்னகையுடன் நின்றுகொண்டிருந்த ஓர் இளைஞனை என் தங்கை சுட்டிக்காட்டினாள்.
“அவர்தான் உன்னுடைய வருங்கால அத்தான்.”
நான் அந்தப் புகைப்படத்தை நீண்ட நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அவருடைய முகத்தில் தெரிந்த அந்தக் கூச்சம் கலந்த புன்னகை என்னை ஏதோ ஒரு விதத்தில் கவர்ந்தது. இதுவரை நேரில் பார்த்திராத ஒருவர், இனிமேல் என் வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான மனிதராகப் போகிறார் என்ற எண்ணம் என்னுள் ஒரு புதுவிதமான பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது.

அந்தத் தருணத்தில் எனக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதே எனக்குப் புரியவில்லை. இதுவரை ஒருபோதும் உணர்ந்திராத ஒரு புதுவிதமான உணர்வு, மெதுவாக என் மனதுக்குள் பரவத் தொடங்கியது. அது வெறும் ஆர்வமா, எதிர்பார்ப்பா, அல்லது இன்னும் பெயரிட முடியாத வேறொரு உணர்வா என்று எனக்கே தெரியவில்லை. ஆனால், அந்தப் புகைப்படத்தை மீண்டும் பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் மட்டும் என்னை விட்டுப் போகவில்லை.

அந்தப் புகைப்படத்தில் புன்னகைத்துக்கொண்டிருந்த என் வருங்கால கணவரைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, என் மனம் மெதுவாக அவரை நோக்கி ஈர்க்கப்படத் தொடங்கியிருந்தது. அப்போது அந்த உணர்வுக்கு என்ன பெயர் வைப்பது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அது காதல் என்று புரிந்துகொள்ளும் அளவுக்கு நான் முதிர்ச்சியடைந்திருக்கவும் இல்லை.

ஆனால், பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அந்தத் தருணத்தை நினைத்துப் பார்க்கும்போது, அது என் மனதில் விதைக்கப்பட்ட காதலின் முதல் விதை என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன்.

[Blacktail]

அத்தியாயம் - 2 - கணவன்–மனைவியாக புதிய தொடக்கம்

அதற்குப் பிறகு நாட்கள் வேகமாக நகர்ந்தன. ஒரு மாதம் கழித்து, எங்கள் திருமணம் வெகு விமரிசையாக நடைபெற்றது. முகூர்த்த நேரத்தில் அவர் என் கழுத்தில் மாங்கல்யத்தை அணிவித்தபோது, மகிழ்ச்சியோடும் சிறு பதற்றத்தோடும் என் மனம் துடித்தது. இனி இவர்தான் என் கணவர் என்ற எண்ணம் புதிதாகவும் வித்தியாசமாகவும் இருந்தது. உறவினர்களின் வருகையும் வாழ்த்துகளும் தொடர்ந்து கொண்டிருந்ததால், அன்று முழுவதும் நாங்கள் தனியாகப் பேசிக்கொள்ளக்கூட நேரம் கிடைக்கவில்லை. முதல் இரவுக்காகத் தனியாகச் சந்தித்து சில நிமிடங்கள் அமைதியாகப் பேசிக்கொள்ளலாம் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால், அந்த வாய்ப்பும் கிடைக்கவில்லை.

இறுதியாக, இரவு வெகுநேரம் கழித்து என்னை எங்கள் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றபோது, நாள் முழுவதும் நீடித்த திருமணக் கொண்டாட்டத்தின் களைப்பில், என் இமைகள் அறியாமலேயே கனத்து மூடிக்கொண்டிருந்தன.

குமாரின் நிலையும் அதேதான். நீண்ட நாட்களாகத் தொடர்ந்து நடந்த திருமண ஏற்பாடுகளும், ஓய்வில்லாத வேலைகளும் எங்கள் இருவரையும் உடலாலும் மனதாலும் களைத்துப் போகச் செய்திருந்தன. திருமணம் முடிந்த பிறகும், ஒருவரோடு ஒருவர் நிதானமாக அமர்ந்து பேசிக்கொள்ளும் அளவுக்குக்கூட எங்களால் இயல்பாக இருக்க முடியவில்லை.

நாங்கள் இருவரும் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தோம். திருமணம் முடிந்து விட்டது என்பதை என் மனம் அறிந்திருந்தாலும், அந்த உண்மையை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ள அதற்கு இன்னும் சிறிது நேரம் தேவைப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. சில மணி நேரங்களுக்கு முன்புவரை என் வாழ்க்கையில் அந்நியராக இருந்த ஒருவர், இப்போது என் கணவர்; இனி என் வாழ்வின் ஒவ்வொரு நாளிலும் என்னுடன் இருப்பவர்.

சிறிது நேரம் கழித்து என் கணவர் மெதுவாக என்னை அணைத்துக்கொண்டார். அந்த அணைப்பில் எந்த அவசரமும் இல்லை. இருந்தாலும், என் மனதுக்குள் ஒரு சிறிய தயக்கம் எழுந்தது. இது வெட்கமா, பயமா, இல்லை இத்தனை பெரிய மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத குழப்பமா என்று எனக்கே புரியவில்லை. அதே நேரத்தில், அவருடைய அணைப்பில் இருந்த மென்மை அந்த தயக்கத்தை மெதுவாகக் குறைத்தது. அவரிடம் நான் அந்நியமாக இருக்க வேண்டியதில்லை என்ற ஒரு மெல்லிய நம்பிக்கை மனதுக்குள் பிறந்தது.

அந்த நொடியில் நான் உணர்ந்தது காதல் என்று சொல்ல முடியுமா என்பதையும் அறியவில்லை. ஆனால், அவரை என் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக ஏற்றுக்கொள்ள என் மனம் மெதுவாகத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தது. ஒருவேளை, காதல் அப்படித்தான் தொடங்குகிறதோ; புரியாத தயக்கங்களுக்கிடையில், அமைதியாக, மனதின் ஓரத்தில்.

அவர் என் நெற்றியில் மெதுவாக முத்தமிட்டார். அந்தச் சிறிய அன்புச் செயல், நாள் முழுவதும் என்னைச் சூழ்ந்திருந்த பரபரப்பையும் பதற்றத்தையும் ஒரே நொடியில் சற்றே விலக்கியது. அவருக்கு அருகில் இருந்தபோது, இதுவரை அந்நியமாகத் தோன்றிய அந்த உறவு மெதுவாக எனக்குள் ஒரு சொந்த உணர்வை உருவாக்கத் தொடங்கியது.

நாங்கள் இருவரும் மெதுவான குரலில் பல விஷயங்களைப் பேசிக்கொண்டோம். திருமணத்திற்குப் பிறகான வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும், குடும்பத்துடன் எப்படிப் பழக வேண்டும், எதிர்காலத்தில் எங்கள் வாழ்க்கை எப்படி மாறும் என்று எங்களுக்குத் தோன்றியதையெல்லாம் பகிர்ந்துகொண்டோம். அந்தப் பேச்சுகளில் பெரிய கனவுகளோ உறுதியான திட்டங்களோ எதுவும் இல்லை. ஆனால், எதிர்காலம் எப்படியிருந்தாலும் அதை இனி இருவரும் சேர்ந்து எதிர்கொள்ளப் போகிறோம் என்ற எண்ணம் மட்டும் என் மனதுக்குள் மெதுவாக வேரூன்றியது.

அந்த இரவு எந்தப் பெரிய நிகழ்வும் இல்லாமல் அமைதியாகக் கடந்து சென்றது. ஒருவரையொருவர் அணைத்தபடி பேசிக்கொண்டிருந்த எங்களுக்கு, நேரம் எப்படிக் கடந்தது என்பதே தெரியவில்லை. புதிய வாழ்க்கையைப் பற்றிய எண்ணங்களும், சொல்லப்படாமல் மனதுக்குள் தங்கியிருந்த சிறு தயக்கங்களும் ஒன்றோடொன்று கலந்தபடியே, எப்போது உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தோம் என்பதுகூட எங்களுக்குத் தெரியவில்லை.

அது எங்கள் திருமண வாழ்க்கையின் முதல் இரவு. எந்த ஆரவாரமும் இல்லாமல், எந்தப் பெரிய எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல், இதுவரை ஒருவருக்கொருவர் அந்நியமாக இருந்த இரண்டு மனங்கள் மெதுவாகப் பரிச்சயமாகத் தொடங்கிய இரவு.

என் வாழ்க்கையில் முதன்முறையாக, அதற்கு முந்தைய நாள் வரை எனக்கு முற்றிலும் அந்நியராக இருந்த ஒருவருடன் ஒரே படுக்கையைப் பகிர்ந்துகொண்டிருந்தேன். அந்த உண்மை மட்டும் என் மனதுக்குள் ஒரு புதுவிதமான உணர்வை ஏற்படுத்தியது; சிறிது தயக்கம், சிறிது நாணம், அதைவிட அதிகமாக, இனி என் வாழ்க்கை இப்படித்தான் இருக்கப்போகிறது என்ற மெதுவான உணர்வு.

எங்கள் திருமணத்தின் இரண்டாவது இரவில்தான், குமாரும் நானும் கணவன்–மனைவியாக எங்கள் உறவின் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி முதல் அடியை எடுத்தோம். முதல் இரவில் இருந்த தயக்கமும் அந்நிய உணர்வும் சற்றே விலகி, ஒருவரையொருவர் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கியிருந்த அந்த நெருக்கம், எங்கள் திருமண வாழ்க்கைக்கு ஒரு புதிய தொடக்கமாக அமைந்தது.

அவர் என்னை நெருங்கியபோது, என் மனதுக்குள் வெட்கமும் பதற்றமும் ஒன்றாகக் கலந்தன. நான் அறியாமலேயே என் விரல்களை ஒன்றோடொன்று இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டேன். அவருடைய பார்வையை நேராகச் சந்திக்க முடியாமல், சில நொடிகள் தலைகுனிந்து கொண்டேன். என் இதயத் துடிப்பு மட்டும் எனக்கே தெளிவாகக் கேட்டது.

அவர் அருகில் வந்து நின்றபோது, நான் சற்றே தயங்கி பின்னர் அமைதியாக அவரை நோக்கிப் பார்த்தேன். என்ன செய்வது, எப்படி நடந்துகொள்வது என்று எனக்கே புரியவில்லை. இதுவரை அறிந்திராத ஒரு புதிய உலகத்தின் வாசலில் நிற்பதைப் போல உணர்ந்தேன். அந்தத் தயக்கத்திற்கிடையிலும், அவருடைய அருகாமையை ஏற்றுக்கொள்ள என் மனம் மெதுவாகத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தது.

அவர் என் ஆடைகளைக் களையத் தொடங்கிய அந்தக் கணத்தில், எனக்குள் எழுந்த கூச்சமும் தயக்கமும் இன்றும் என் நினைவில் அழியாமல் நிற்கின்றன. என் மனதில் இருந்த சங்கடத்தை அவர் உடனே புரிந்துகொண்டார். என் முகத்தில் தெரிந்த கூச்சத்தையும் தயக்கத்தையும் அவர் கவனித்தார்.

என்னை மேலும் சங்கடப்படுத்த வேண்டாம் என்பதுபோல், அவர் சிறிது நேரம் தயங்கி, மெதுவாக அறையில் இருந்த விளக்குகளை அணைத்தார். அறை முழுவதும் இருளில் மூழ்கியிருந்தது. அவருடைய உருவமே தெளிவாகத் தெரியவில்லை; அருகில் இருப்பதை அவருடைய மூச்சின் ஒலியாலும், அவ்வப்போது கேட்கும் சிறிய அசைவுகளாலும் மட்டுமே உணர முடிந்தது.

அவர் என் ஆடைகளை அகற்ற முயன்றபோது, நான் அறியாமலேயே சற்றே பின்னால் நகர்ந்தேன். என் விரல்கள் பதற்றத்துடன் ஆடையின் ஓரத்தைப் பற்றிக்கொண்டன. எதையாவது சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்தேன்; ஆனால் வார்த்தைகள் தொண்டைக்குள் நின்றுவிட்டன.

அவர் சில நொடிகள் அசையாமல் நின்றார். அந்த மௌனத்தில் என் மூச்சு மட்டும் எனக்கே தெளிவாகக் கேட்டது. நான் மெதுவாக மூச்சை வெளியேற்றியபோது, என் தோள்களில் இருந்த இறுக்கம் சற்றே தளர்ந்தது.

அவர் மீண்டும் அருகில் வந்தபோது, நான் கண்களை மூடிக்கொண்டேன். இருளில் அவருடைய அருகாமையை மட்டுமே உணர்ந்தபடி அமைதியாக நின்றேன். எங்களுக்கிடையே வார்த்தைகள் எதுவும் இல்லை; ஆனால் அந்த நீண்ட மௌனமே என் மனதில் இருந்த தயக்கத்தையும் குழப்பத்தையும் வெளிப்படுத்தியது.

அவர் என்னிடமிருந்து விலகி, அருகில் அமைதியாக அமர்ந்தார். சில நொடிகள் எதுவும் பேசவில்லை. பிறகு மெதுவாக, “உனக்குப் பதட்டமாக இருந்தால், நாளைக்குப் பார்த்துக்கலாம்,” என்றார்.

அவருடைய அந்தக் கண்ணியம் என்னை மிகவும் நெகிழச் செய்தது. என் மனதில் இருந்த தயக்கம் இன்னும் முழுமையாக மறையவில்லை. இருந்தாலும், இந்த முறை நான் பின்வாங்க விரும்பவில்லை.

மெதுவாக அவரை நோக்கி நகர்ந்து, என் கையை அவரது கையில் வைத்தேன்.

“பரவாயில்லை… இன்னைக்கே பண்ணலாம்” என்று நான் மெதுவாகச் சொன்னேன். என் குரலில் இன்னும் சிறிது நடுக்கம் இருந்தது; ஆனால், இந்த முறை வார்த்தைகளில் தெளிவான சம்மதம் இருந்தது. அவர் என் கையை மெதுவாகப் பற்றிக்கொண்டார். அந்தச் சிறிய தொடுதலிலேயே, என் தயக்கத்தை அவர் புரிந்துகொண்டதை உணர்ந்தேன்.

அவர் ஒரு கணம் நின்று, " உண்மையிலேயே உனக்கு சம்மதமா" என்று கேட்டு உறுதிப்படுத்திக்கொண்டார். 

நான் "ம்ம்ம்........" என்று பதிலளித்தேன். அவரது கையைப் பிடித்திருந்த என் விரல்கள் சற்றே இறுகின.

அந்தச் சிறிய அசைவே போதுமான பதிலாக இருந்தது. அறையின் இருளுக்குள் இருந்த பதற்றம் மெதுவாகக் குறைந்து, அதற்குப் பதிலாக நம்பிக்கையும் நெருக்கமும் இடம் பிடித்தன.

அந்த இரவு, நாங்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் புதிதாகப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கிய ஒரு திருப்பமாக எனக்குத் தோன்றியது. இதுவரை இருந்த தயக்கங்களும் இடைவெளிகளும் மெல்ல விலக, இனி எங்கள் வாழ்க்கையை ஒருவருக்கொருவர் பகிர்ந்துகொள்ளும் ஒரு புதிய பயணம் தொடங்கப் போகிறது என்ற உணர்வு என்னுள் மெதுவாக உருவானது.

அந்த இருளுக்குள், என் வாழ்க்கையின் ஒரு புதிய அத்தியாயம் அமைதியாகத் தொடங்கியது. அவர் என்னருகில் வந்து அமர்ந்தபோது, அவரது ஆடைகளின் மெதுவான சலசலப்பும், அருகில் இருந்த அவரது இருப்பும் மட்டுமே எனக்குத் தெளிவாக உணர்ந்தது.

சில நொடிகள் நாங்கள் இருவரும் எதுவும் பேசவில்லை. ஆனால், அந்த மௌனம் முன்பிருந்ததைப் போல சங்கடமாக இருக்கவில்லை. என் மனதில் இருந்த தயக்கமும் பதற்றமும் மெதுவாகக் குறைந்தன. இதுவரை ஒருவருக்கொருவர் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் இருந்த நாங்கள், அந்த இரவில் முதன்முறையாக ஒரு புதிய நெருக்கத்தை உணரத் தொடங்கினோம்.

அவர் அவசரமாகத் தனது ஆடைகளைக் களைந்தார். அவர் அருகில் வந்ததும், நான் ஆழமாக மூச்சை இழுத்து, மெதுவாக வெளியேற்றினேன்.
பின்னர் என்னருகில் வந்தார், நான் சற்றே தயக்கத்துடன் அவரைப் பார்த்தேன்; ஆனால் இந்த முறை பின்வாங்கவில்லை. அந்தச் சிறிய அமைதிக்குள், எங்களுக்கிடையேயிருந்த பதற்றம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்தது. என் ஆடைகளையும் மெதுவாக அகற்றினார். அவை அகன்றதும், என் விரல்கள் அறியாமலேயே ஒன்றோடொன்று பின்னிக்கொண்டன. நான் ஆழமாக மூச்சை இழுத்தேன்; ஆனால் அந்தப் பதற்றத்தை முழுவதுமாக அடக்க முடியவில்லை. என்ன நடக்கப் போகிறது என்ற தயக்கமும், இனி பின்வாங்க வேண்டாம் என்ற எண்ணமும் என்னுள் ஒன்றோடொன்று மோதிக்கொண்டிருந்தன.
அவர் என் தயக்கத்தை உணர்ந்தபடி அவசரப்படாமல் காத்திருந்தார். அந்தக் காத்திருப்பே என்னுள் இருந்த பயத்தைச் சற்றே குறைத்தது. என்னை மெதுவாகக் கட்டிலில் படுக்க வைத்தார். அந்தக் கணத்தில், என் மனதில் இருந்த தயக்கத்தோடு சேர்ந்து ஒரு புதிய எதிர்பார்ப்பும் உருவாகத் தொடங்கியது.

அவர் என்னை மெதுவாகக் கட்டிலில் படுக்க வைத்தார். அந்தக் கணத்தில் என் இதயம் வேகமாகத் துடித்தாலும், மனதில் இருந்த குழப்பத்தின் நடுவே ஒரு சிறிய அமைதி உருவாகத் தொடங்கியது. எங்களுக்கிடையே இருந்த அந்த நீண்ட இடைவெளி, அந்த இரவின் அமைதிக்குள் மெதுவாகக் கரைந்து கொண்டிருந்தது. பின்னர் என் இரு கால்களுக்கு இடையில் வந்தபோதுதான், அவருடைய இருப்பையும் அருகாமையையும் நான் முழுமையாக உணர்ந்தேன். அந்தக் கணத்தில், என் மனதில் இருந்த கூச்சமும் தயக்கமும் மீண்டும் தலைதூக்கியது.


பிறகு அவரது பூல் எனது கன்னிப் புண்டையைக் உரசியது, இது என் உடலுக்குள் ஒரு புதிய உணர்வை உணர்ந்தேன். இதுவரை அறிந்திராத அந்த நெருக்கம், என் மனதில் இருந்த தயக்கத்தையும் பதற்றத்தையும் மேலும் தீவிரமாக்கியது..

நாங்கள் இருவருமே இதுவரை கன்னி கழியாதவர்களாக இருந்தோம். எதிர்ப் பாலினத்துடன் நெருக்கமாகப் பழகிய அனுபவமும் எங்கள் இருவருக்குமே முன்பு இருந்ததில்லை.

திருமணமான என் தோழி ஒருமுறை, தனது முதலிரவைப் பற்றிய சில தனிப்பட்ட அனுபவங்களை என்னிடம் பகிர்ந்துகொண்டிருந்தாள். அந்தப் பேச்சின்போது, அந்த நேரத்தில் கணவனின் மனநிலையையும் தயக்கத்தையும் புரிந்துகொள்வது முக்கியம் என்று அவள் என்னிடம் கூறியிருந்தாள்.

“முதல் முறை செய்யும் போது கொஞ்சம் வலி இருக்கலாம். ஆனால், போகப் போக பயமும் தயக்கமும் விலகிவிடும். ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொண்டு, அவசரப்படாமல் முன்னேறினால், அந்த நெருக்கமே நாளடைவில் இனிமையான அனுபவமாக மாறிவிடும்,” என்று அவள் சொன்னது எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது.

அவள் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் அந்த இரவில் மீண்டும் மீண்டும் என் நினைவில் தோன்றின. எனக்குள் இருந்த பதற்றத்தை முழுமையாகப் போக்கவில்லை என்றாலும், நான் மட்டும் இப்படித் தயங்கவில்லை என்ற உணர்வு ஒரு சிறிய நம்பிக்கையைத் தந்தது.

அவள் அன்று சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என் நினைவுக்குள் மீண்டும் மீண்டும் வந்து சென்றுகொண்டிருந்தது. என் மனதில் இருந்த பயத்தையும் தயக்கத்தையும் தாண்டி, அவள் சொன்ன அந்த வார்த்தைகளில் ஒரு சிறிய நம்பிக்கையைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன்.

என் கணவர் தனது சுன்னியை என் புண்டைக்குள் சொருகத் தடுமாறினார். அவருக்கும் தயக்கமும் தடுமாற்றமும் இருப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. சில நொடிகளின் தடுமாற்றத்திற்குப் பிறகு, அவரால் தனது சுன்னியின் நுனி வரை மட்டும் தான் என் புண்டைக்குள் நுழைக்க முடிந்தது. அது என் கன்னித்திரையைக் கிழித்தது. அந்தத் தருணத்தில் ஏற்பட்ட வலியும் அதிர்ச்சியும் என் உடலையும் மனதையும் ஒருசேர நடுங்கச் செய்தன. அந்த வலி, என் வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய அத்தியாயம் தொடங்கியிருப்பதை உணர்த்தி மறக்க முடியாத தருணமாக மனதில் பதிந்துவிட்டது.

"ஆஆஆஆஆஆஆ …” என்று வலியால் நான் கதறினேன். என் வலியை உணர்ந்த கணவர் அவர் சுன்னியை மேற்கொண்டு உள்ளே விடாமல் நிறுத்தினார், ஆனால் தனது சுன்னியை என் புண்டையிலிருந்து வெளியே எடுக்கவில்லை. என் வலி மறையும் வரை அவசரப்படாமல் காத்திருந்தார். அந்தக் கணத்தில், அவருடைய தயக்கத்தையும் அக்கறையையும் என்னால் உணர முடிந்தது. 

சில நொடிகள் கழித்து, என் மனதில் இருந்த பதற்றமும் வலியும் சற்றே குறைந்தன. அவர் மெதுவாக என்னை ஆறுதல்படுத்தினார். அந்த அக்கறை என் மனதிற்கு ஓரளவு நிம்மதியைத் தந்தது. அந்த இரவு நகர நகர, எங்களுக்கிடையே இருந்த அறிமுகமின்மையும் தயக்கமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்து கொண்டிருந்தன. ஆரம்பத்தில் இருந்த சங்கடத்திற்குப் பதிலாக, ஒருவரையொருவர் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கிய ஒரு மென்மையான நெருக்கம் எங்களுக்கிடையே உருவாகிக் கொண்டிருந்தது.

என் வலி தணியும் வரை காத்திருந்த பிறகு, அவர் தனது சுன்னியின் நுனியை என் புண்டைக்குள் மெதுவாக மேலும் கீழும் அசைக்கத் தொடங்கினானார். அவர் தன் ஆண்குறியின் நுனியை மட்டும் என் புண்டைக்குள் செலுத்தி என்னைப் புணர்ந்தார். ஆரம்பத்தில் எனக்கு வலியை ஏற்படுத்தியது. ஆனால் சிறிது நேரத்தில் அந்த வலி மெல்லக் குறையத் தொடங்கியது. 


அந்தக் கணத்தில், பயமும் தயக்கமும் மெதுவாக விலகி, அவருடன் ஏற்பட்ட நெருக்கம், அக்கறை என் மனதில் ஒரு புதிய உணர்வாகப் பதியத் தொடங்கியது. 


அவர் தன் சுன்னியை மேலும் உள்ளே தள்ளவில்லை. அவரது சுன்னியின் நுனி என் புண்டைக்குள் உள்ளேயும் வெளியேயும் அசைவதை என்னால் உணர முடிந்தது, பின்னர் திடீரென்று அவர் விந்தை பீறிட்டார். அவரது சூடான விந்து பெரும்பாலும் என் புண்டையின் இதழ்களின் மீது வழிந்து, எனது அந்தரங்கத்தில் அடர்த்தியான மயிர்க்கொத்தை நனைத்தது. அவரது விந்து அடர்த்தியாகவும், சூடாகவும், பிசுபிசுப்பாக இருந்தது.

என்ன நடக்கிறது என்பதை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல், சில நொடிகள் அப்படியே அசைவின்றி இருந்தேன். மூச்சை மெதுவாகச் சீர்படுத்த முயன்றாலும், இதயத் துடிப்பு மட்டும் வேகமாகவே இருந்தது.

உடலில் தோன்றியிருந்த காம உணர்வுகளும், மனதில் எழுந்திருந்த பதட்டமும் ஒன்றோடொன்று கலந்திருந்தன. சில நேரம் கண்களை மூடிக்கொண்டேன்; அடுத்த கணமே அவற்றைத் திறந்து சுற்றிலும் பார்த்தேன். என்னை நானே சமாதானப்படுத்திக்கொள்ள முயன்றபடி, மெதுவாக மூச்சை வெளியேற்றினேன்.

அது எனக்கு முற்றிலும் புதிதான அனுபவமாக இருந்தது. எதிர்பார்ப்பு, தயக்கம், வலி, சங்கடம் எனப் பலவிதமான உணர்வுகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக என் மனதைக் கடந்து சென்றன. என் உடல் ஒரு விதமான உணர்வை வெளிப்படுத்த, என் மனம் இன்னும் அந்த அனுபவத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றுகொண்டிருந்தது.

அந்த இரவு நகர்ந்துகொண்டே இருக்க, என் பதற்றம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தளர்ந்தது. ஆரம்பத்தில் இறுக்கமாக இருந்த என் தோள்கள் தளர்ந்தன; விரல்களிலும் இருந்த பதற்றம் குறைந்தது. அந்த இரவு, திருமண வாழ்க்கை என்பது நான் நினைத்திருந்ததைவிட பல புதிய உணர்வுகளையும் அனுபவங்களையும் கொண்டது என்பதை எனக்கு உணர்த்திய மறக்க முடியாத இரவாக அமைந்தது.

என் கணவர் உடனடியாகத் தன் பூலை வெளியே எடுத்துவிட்டு, என் மீது இருந்து உருண்டு விலகினார்.

நான் என் ஆடைகளை எடுத்துக்கொண்டு மெதுவாகக் குளியலறைக்குச் சென்றேன். கதவை மூடியதும், சில நொடிகள் அப்படியே நின்று, ஆழமாக மூச்சை இழுத்துக்கொண்டேன். கண்ணாடியில் என் முகத்தைப் பார்த்தபோது, அதில் தெரிந்த சோர்வும் முகப்பொலிவும் எனக்கே புதிதாகத் தோன்றியது.

குழாயைத் திறந்து, முகத்தில் தண்ணீரைத் தெளித்தேன். கைகளால் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு, சில நொடிகள் கண்களை மூடி நின்றேன். தண்ணீரின் குளிர்ச்சி கொஞ்சம் நிம்மதியைத் தந்தாலும், என் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்த எண்ணங்கள் மட்டும் நின்றபாடில்லை.

அந்த முதல் கூடலால் ஏற்பட்ட சிறிய வலியும், அதனுடன் கலந்திருந்த புதிதான உணர்வுகளும் இன்னும் என்னை விட்டு அகலவில்லை. நான் மெதுவாக மூச்சை வெளியேற்றி, என்னை நானே அமைதிப்படுத்திக்கொள்ள முயன்றேன்.

சில நொடிகள் கழித்து, முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு கண்ணாடியை மீண்டும் பார்த்தேன். இன்னும் குழப்பமாகத்தான் இருந்தேன்; ஆனால் முன்பிருந்த அளவுக்கு பதற்றமாக இல்லை. அந்த இரவு என் வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்திய மாற்றத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றபடி, மெதுவாகக் குளியலறையிலிருந்து வெளியே வந்தேன்.

என் புண்டையிலும் அடர்ந்த அந்தரங்க முடியிலும் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த அந்தத் தடித்த, பிசுபிசுப்பான திரவத்தைக் கழுவினேன். என் புண்டையில் சிறிதளவு இரத்தமம் விந்துடன் கலந்து வழிந்திருந்தது. என் தோழி இதைப் பற்றி என்னை எச்சரித்திருந்ததால் நான் பதறவில்லை. அதை தண்ணிரால் துடைத்து வெளியே வருவதற்கு முன், நான் என் ஆடைகளை மீண்டும் அணிந்துகொண்டேன்.


என் கணவர் இன்னும் நிர்வாணமாக வெளியே காத்திருந்தார். அவர் நைட் பல்பை மட்டுமே எரிய விட்டிருந்தார். மங்கலான வெளிச்சத்தில் அவரைப் பார்த்ததும் வெட்கத்தால் என் முகம் சிவந்தது, அவருடைய பார்வையை நேராகச் சந்திக்க முடியாமல் நான் தலைகுனிந்து நின்றேன். ஆனாலும், சில நிமிடங்களுக்கு முன்புதான் என் கன்னித்தன்மையைப் பறித்த என் கணவனின் வற்றிப்போன ஆண்குறியை நன்றாகப் பார்க்காமல் என்னால் இருக்க முடியவில்லை.

அவரும் எதுவும் பேசவில்லை. என் தயக்கத்தைப் புரிந்துகொண்டவர் போல அமைதியாகக் குளியலறைக்குள் சென்று, கதவை மெதுவாக மூடிக்கொண்டார். அறையில் மீண்டும் அமைதி நிலவியது. அந்த அமைதிக்குள், சிறிது நேரத்திற்கு முன்பு நடந்த எங்கள் உடலின் சங்கமத்தை என் மனம் மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துக்கொண்டிருந்தது.

சில நேரம் கழித்து, அவர் இடுப்பில் லுங்கியைக் கட்டிக்கொண்டு குளியலறையிலிருந்து வெளியே வந்தார். அவரைப் பார்த்ததும், என்னுள் இருந்த பதற்றம் சற்றே குறைந்தது. அவர் வழக்கம்போல இயல்பாக நடந்து கொண்டது எனக்கும் ஒரு சிறிய நிம்மதியைத் தந்தது.

அவர் என்னருகில் வந்து அமைதியாகப் படுத்துக்கொண்டார். சில நொடிகள் இருவருமே எதுவும் பேசவில்லை. பின்னர், எந்த வார்த்தைகளும் தேவையில்லாதது போல, ஒருவரையொருவர் அணைத்துக்கொண்டோம். அந்த அணைப்புக்குள் இருந்தபடியே, அந்த இரவை மெதுவாகக் கடந்து தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தோம். அந்த இரவு, எங்களுக்கிடையே இருந்த அந்நியத்தன்மை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விலகியது.

[Blacktail]

மிக தெளிவான விரிவான கதையின் ஆரம்பம். பாராட்டுக்கள்.  தரமான எழுத்து கதையை வேற லெவலுக்கு எடுத்து செல்கிறது. தொடர்ந்து எழுதுங்கள்.

உங்கள் கருத்துக்கு மிக்க நன்றி நண்பா! நீங்களும் உங்கள் கதையை மிகவும் அழகாக எழுதிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். உங்கள் எழுத்துக்கும் என்னுடைய மனமார்ந்த பாராட்டுகள். தொடர்ந்து சிறப்பாக எழுதுங்கள்!

[Blacktail]

நடந்ததை அப்படியே கண்களால் பார்த்ததை போல் இருந்தது..!! முதல் இரவில் என்ன நடக்குமோ, அப்படியே மிகைப்படுத்தாமல் எழுதிவிட்டீர்கள்..! தொடருங்கள்..

உங்களது கருத்துக்கு நன்றி நண்பா......

“மாமனாரின் எல்லை மீறிய உறவு” – Blacktail

ஒரு கதையின் முதல் சில வரிகளிலேயே வாசகரின் மனதில் ஒரு கேள்வியை விதைத்துவிட்டால், அந்தக் கேள்விக்கான விடையைத் தேடித்தான் வாசகர் அடுத்த பக்கத்திற்குச் செல்வார். அந்த வகையில் இந்தக் கதையின் தொடக்கம் கவனத்தை ஈர்க்கிறது. “வாழ்க்கை நாம் நினைத்தபடி மட்டும் நடப்பதில்லை” என்ற எண்ணத்திலிருந்து கதையை ஆரம்பித்து, ஒரு பெண்ணின் நிறைவான குடும்ப வாழ்க்கை எப்படி எதிர்பாராத ஒரு பாதைக்குள் திரும்பியது என்பதை முன்னுரையிலேயே சொல்லியிருப்பது கதையின் மையத்தைப் புரிய வைக்கிறது.

ஆனால், இங்கேதான் எனக்கு ஒரு சிறிய குறையும் தோன்றுகிறது.

கதையின் மிகப்பெரிய திருப்பமான மாமனாருடன் உருவாகும் தகாத உறவு, அது தொடர்வது, இறுதியில் கணவனுக்கே உண்மை தெரியவருவது போன்ற முக்கியமான விஷயங்களை கதையின் ஆரம்பத்திலேயே ஆசிரியர் வெளிப்படையாகச் சொல்லிவிட்டதால், வாசகருக்குள் இருக்க வேண்டிய “அடுத்து என்ன நடக்கும்?” என்ற இயல்பான பரபரப்பு கொஞ்சம் குறைந்துவிடுகிறது. கதையின் கருவை முழுவதுமாகச் சொல்லாமல், “அந்த நாளுக்குப் பிறகு என் வாழ்க்கை நான் நினைத்ததற்கும் அப்பாற்பட்ட பாதையில் சென்றது” என்ற அளவில் மட்டும் மர்மத்தை விட்டிருந்தால், முதல் அத்தியாயங்களிலேயே இன்னும் அதிகமான ஆர்வம் உருவாகியிருக்கலாம்.

“முடிச்சை முன்கூட்டியே அவிழ்த்துவிட்டால், முடிச்சுக்குள் என்ன இருக்கிறது என்ற ஆவல் குறைந்துவிடும்” என்பதுபோல, இந்தக் கதையின் மிகப்பெரிய மர்மத்தை ஆசிரியர் கொஞ்சம் பாதுகாத்திருக்கலாம்.

அதற்குப் பிறகு வரும் அமுதவள்ளியின் குடும்பப் பின்னணி அழகாக அமைந்திருக்கிறது. வசதியான மாரிமுத்துவின் குடும்பமும், எளிய பேக்கரி நடத்தி வாழ்க்கையைச் சமாளிக்கும் அமுதவள்ளியின் குடும்பமும் எதிரெதிராக வைக்கப்பட்டிருப்பது கதையின் சமூகப் பின்னணியை இயல்பாக உருவாக்குகிறது. குறிப்பாக, திருமணச் செய்தி தெருவிலிருந்து தெருவுக்குப் பரவுவது, உறவினர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குத் தோன்றிய காரணங்களைச் சொல்லி ஊகிப்பது போன்ற பகுதிகள் ஒரு சிறிய ஊரின் இயல்பான சூழலை நன்றாகக் கண்முன்னே கொண்டு வருகிறது.

அதில் குறிப்பாக, “இவ்வளவு வசதியான குடும்பம் ஏன் கஷ்டப்படும் குடும்பத்திலிருந்து பெண் கேட்க வேண்டும்?” என்ற கேள்வி கதைக்குள் ஒரு சிறிய சந்தேக விதையை விதைக்கிறது. பின்னர் அதற்கான உண்மையான காரணம் வேறொரு இடத்தில் இருக்கிறது என்பதை ஆசிரியர் சுட்டிக்காட்டுவது நல்ல முன்னோட்டம்.

குமார் கதாபாத்திரமும் ஆரம்பத்தில் மிகவும் அமைதியாக அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறார். படிப்பில் ஆர்வம் இல்லாதவர் என்ற ஒரு குறை இருந்தாலும், வியாபாரத்தில் திறமை, தந்தையிடம் எந்தப் போட்டி மனப்பான்மையும் இல்லாத குணம், ஊழியர்களிடம் அன்பாக நடந்து கொள்வது என்று அவரை ஒரு முழுமையான நல்லவராகவும் கெட்டவராகவும் ஒரே வார்த்தையில் முடிவு செய்ய முடியாத வகையில் அறிமுகப்படுத்தியிருப்பது கதைக்கு உதவுகிறது.

அதேபோல், அமுதவள்ளி தன்னுடைய திருமணத்தைப் பற்றிய செய்தியை மிகப்பெரிய கனவாகவோ காதலாகவோ பார்க்காமல், “என் வாழ்க்கையில் நடக்கப்போகும் அடுத்த இயல்பான நிகழ்வு” என்று ஏற்றுக்கொள்வது அந்தக் காலகட்டத்தையும், அவளுடைய குடும்பச் சூழலையும் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.

ஆனால் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும் அந்தக் காட்சிதான் இந்தப் பகுதியில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த இடங்களில் ஒன்று. இதுவரை நேரில் பார்த்திராத ஒருவரின் புகைப்படத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது, “இவர்தான் இனி என் வாழ்க்கையின் முக்கியமான மனிதர்” என்ற எண்ணம் மெதுவாக மனதில் உருவாகும் அந்த மாற்றத்தை ஆசிரியர் அழகாகக் கொண்டு சென்றிருக்கிறார்.

“காதல் சில நேரங்களில் கதவைத் தட்டிக்கொண்டு வராது; ஒரு பார்வையாக வந்து மனதுக்குள் விதையாக விழுந்துவிடும்.”

அந்த விதைதான் பின்னர் என்ன மரமாக வளரப்போகிறது என்பதை வாசகர் தெரிந்துகொள்ளும் முன்பே, அந்தச் சிறிய உணர்வை ஆசிரியர் பதிவு செய்திருப்பது ரசிக்க வைக்கிறது.

திருமணத்திற்குப் பிறகு குமார்–அமுதவள்ளி உறவை உருவாக்கிய விதமும் கவனிக்கத்தக்கது. குறிப்பாக, திருமணத்தின் முதல் இரவில் அவசரப்படாமல் அவளுடைய தயக்கத்தைப் புரிந்துகொள்வது, அவளுக்கு நேரம் கொடுப்பது, அவளுடைய சம்மதத்தை உறுதிப்படுத்திக் கொள்வது போன்ற விஷயங்கள் குமார் கதாபாத்திரத்தின் பொறுமையையும் அக்கறையையும் காட்டுகின்றன. அந்த இடத்தில் உடல் நெருக்கத்தைவிட இரண்டு அந்நியமான மனிதர்கள் மெதுவாக கணவன்–மனைவியாக மாறிக்கொண்டிருக்கும் மனப்பயணம் இன்னும் அழகாக வெளிப்பட்டிருக்கலாம்.

இதுதான் இரண்டாவது அத்தியாயத்தில் எனக்கு தோன்றிய இன்னொரு விஷயம்.

சில நெருக்கமான காட்சிகளில் ஆசிரியர் உடல் சார்ந்த விவரங்களை நீளமாகச் சொல்லியிருக்கிறார். அந்த விவரங்களைக் கொஞ்சம் குறைத்து, அதே இடத்தை அமுதவள்ளியின் மனநிலை, தயக்கம், பயம், நம்பிக்கை, கணவனைப் பற்றிய முதல் புரிதல் போன்றவற்றை ஆழப்படுத்துவதற்குப் பயன்படுத்தியிருந்தால், அந்தக் காட்சிகள் கதையின் உணர்ச்சியோடு இன்னும் வலுவாக இணைந்திருக்கும்.

“சொல்லும் அளவைக் காட்டிலும், சொல்லாமல் விட்ட இடம்தான் சில நேரங்களில் அதிகம் பேசும்.”

ஒரு நல்ல கதையில் ஒவ்வொரு காட்சியும் அடுத்த காட்சிக்கான கதவைத் திறக்க வேண்டும். அந்த வகையில் இந்த முதல் இரண்டு அத்தியாயங்களிலும் கதைக்கான அடித்தளம் நன்றாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் சில இடங்களில் ஆசிரியர் கொஞ்சம் அவசரப்படாமல் காட்சிகளை இன்னும் நீட்டி, கதாபாத்திரங்களின் மனதுக்குள் வாசகரை அழைத்துச் சென்றிருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது.

குறிப்பாக, மாரிமுத்து ஏன் அமுதவள்ளியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்?
அவருடைய உண்மையான நோக்கம் என்ன?
அந்த முடிவுக்குப் பின்னால் எத்தனை வருடங்களாக மறைந்திருந்த ஒரு எண்ணம் இருக்கிறது?
அமுதவள்ளியின் வாழ்க்கை எந்தத் தருணத்தில் அவள் நினைத்த பாதையிலிருந்து விலகுகிறது?

இந்தக் கேள்விகள்தான் இந்தக் கதையின் உண்மையான பலம் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.

முன்னுரையில் ஆசிரியர் எதிர்காலத்தைச் சொல்லிவிட்டதால், இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில் தெரிந்திருந்தாலும், அந்தப் பதிலுக்கு கதாபாத்திரங்கள் எப்படி வந்து சேர்கிறார்கள் என்பதுதான் இனி வாசகரின் ஆர்வமாக மாறுகிறது. அதனால் அடுத்தடுத்த பகுதிகளில் அந்தப் பயணத்தை மெதுவாகவும், இயல்பாகவும், உணர்வுகளோடும் நகர்த்தினால் இந்தக் கதைக்கு இன்னும் நல்ல ஆழம் கிடைக்கும்.

“வாழ்க்கையில் திருப்பம் வருவது பெரிய விஷயம் அல்ல; அந்தத் திருப்பம் நம்மை எங்கே கொண்டு செல்கிறது என்பதுதான் பெரிய கதை.”

அந்த வகையில், “மாமனாரின் எல்லை மீறிய உறவு” என்ற தலைப்பே எதிர்காலத்தில் வரப்போகும் சிக்கலைச் சொல்லிவிட்டாலும், அந்த எல்லை எப்போது, எப்படி, ஏன் மீறப்படுகிறது என்பதைக் கதையாக உருவாக்குவதற்கான வாய்ப்பு ஆசிரியரிடம் இருக்கிறது.

மொத்தத்தில், இது வெறும் ஒரு உறவை மையமாகக் கொண்ட கதை என்று மட்டும் பார்க்காமல், ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையில் சூழ்நிலைகள், முடிவுகள், உறவுகள், மனநிலை ஆகியவை ஒன்றோடொன்று மோதும்போது ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை எப்படி திசைமாறுகிறது என்பதைச் சொல்லக்கூடிய கதையாக வளரக்கூடிய கருவைக் கொண்டிருக்கிறது.

ஆரம்பத்திலேயே கதையின் எதிர்காலத்தை கொஞ்சம் அதிகமாக வெளிப்படுத்தியிருப்பது எனக்குச் சிறிய minus point. அதே நேரத்தில், அந்த முன்னுரையின் காரணமாக உருவாகும் கேள்விகளுக்கான பயணத்தை ஆசிரியர் எப்படிக் கொண்டு செல்கிறார் என்பதுதான் இந்தக் கதையின் அடுத்த பெரிய சோதனை.

Blacktail அவர்களே, கதையின் கரு துணிச்சலானது; அதைவிட அதை எப்படிக் கையாள்கிறீர்கள் என்பதுதான் முக்கியம். முதல் இரண்டு அத்தியாயங்களில் கதாபாத்திரங்களுக்கான அடித்தளம் நன்றாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இனி கதையின் திருப்பங்களையும், மனிதர்களின் மனக்குழப்பங்களையும் அவசரப்படாமல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் திறந்தால், இந்தக் கதை இன்னும் வலுவான உணர்வை வாசகருக்குள் ஏற்படுத்தும் என்று நினைக்கிறேன்.

“மரத்தின் உயரம் முதல் பார்வையிலேயே தெரியாது; அது வளர்ந்து செல்லும் விதத்தில்தான் அதன் வலிமை தெரியும்.”

அந்த வகையில், இந்தக் கதையின் தொடக்கத்தில் விதைக்கப்பட்டிருக்கும் கேள்விகளுக்கு வரும் பகுதிகளில் ஆசிரியர் கொடுக்கும் பதில்களை அறிய ஆவலாக இருக்கிறது. Blacktail அவர்களுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். கதையின் கருவை விட, அதை மனித உணர்வுகளோடு நீங்கள் எப்படி வளர்த்துச் செல்கிறீர்கள் என்பதில்தான் இந்தப் படைப்பின் உண்மையான அழகு இருக்கிறது. தொடர்ந்து நல்ல எழுத்துகளோடு பயணிக்க வாழ்த்துகள்! ❤️

உங்களுடைய நீண்ட பதிவிற்கான விளக்கமும் பதிலும் அடுத்தடுத்த பதிவுகளில் கிடைக்கும் என்று நம்புகிறேன். கதையை சஸ்பென்ஸாக வைத்திருந்தால் வாசகர்களின் எதிர்பார்ப்பும் ஆர்வமும் அதிகரிக்கும். அதனால் சில சலசலப்புகள் வரலாம் என்பதால்தான், கதையின் கருவை முன்கூட்டியே பதிவிட்டுவிட்டேன்.
இது ஒரு ஆங்கிலக் கதையின் கருவை அடிப்படையாகக் கொண்டது. எனக்குப் பிடித்த வகையிலும், என் கற்பனைக்கேற்பவும் கதையை நகர்த்திக் கொண்டிருக்கிறேன். உங்களில் சிலர் இந்தக் கதையின் உண்மையான மூலக்கதையை ஏற்கனவே படித்திருக்கலாம்.
இருந்தாலும், உங்கள் அறிவுரைக்கும், விரிவான கருத்துக்கும் மனமார்ந்த நன்றி!

[Blacktail]

அத்தியாயம் - 3 - மாறத் தொடங்கிய பார்வை

அடுத்த நாள் காலையில் எழுந்தபோது, என் புண்டையில் கடுமையான வலி இருந்தது. குறிப்பாக நடக்கும்போது வலி அதிகமானது. அதனால், முதலில் சில அடிகளை கால்களைச் சற்றே அகற்றி, மெதுவாக எடுத்து வைத்தபடி, லேசாக நொண்டியவாறே நடந்தேன். நேரம் செல்லச் செல்ல வலி கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்து, என் உடலும் மீண்டும் இயல்பான நிலைக்குத் திரும்பத் தொடங்கியது.

 நேற்றிரவு வலிமிகுந்த உடலுறவுக்குப் பிறகும், நான் இன்று இரவு மிண்டும் கணவரிடம் சேர என் மனதில் எதிர்பார்ப்பு உருவாகியிருந்தது. அந்த அனுபவத்தை மீண்டும் பெற நான் ஏங்கினேன்; என் மென்மையான புண்டைக்குள் குமாரின் சுண்ணி தளும்புவதையும், என் புண்டையின் ஆழத்திற்குள் விந்துகளைப் பீய்ச்சியடிப்பதையும் உணர விரும்பினேன். அதை பற்றி நினைக்கும்போதே என் புண்டை இதழ்களுக்கு இடையில் ஒரு ஈரப்பதம் கசிவதை உணர்ந்தேன்.

இதற்கு முன் நான் அப்படி உணர்ந்ததே இல்லை. மீண்டும் உடலுறவு கொள்ள நான் துடித்துக் கொண்டிருக்றேன் என் காம எண்ணங்களை நினைத்து என் முகம் வெட்கத்தால் சிவந்தது.


அன்றிரவு, அவருடைய சுன்னியின் முழு நீளத்தையும் என் புண்டைக்குள் வாங்கிக்கொண்டேன். முந்தைய நாள் நடந்த செயலால் என் புண்டை இன்னும் புண்ணாக இருந்தது, ஆனாலும் நான் அவரைத் தடுக்கவில்லை. அவர் தொடர்ந்து தன் சுன்னியை எனக்குள் வேகமாகச் செலுத்தினார், சிறிது முயற்சிக்குப் பிறகு, என் புண்டையின் ஆழத்தில் அவர் சுன்னியை முழுமையாகப் புதைத்தார். அவர் என் புண்டைக்குள் விந்து பீறிட்டு, நிரப்பும் வரை, ஒரு மெதுவான தாளத்தில் என்னைப் புணர்ந்தார். இந்த முறை, அவருடைய கடினமான சுன்னி எனக்குள் துடித்து பீறிடும்போது சூடான அடர்த்தியான விந்தை என் புண்டைக்குள் நிரப்புவது எனக்கு ஒரு வதமான போதையை தந்தது, அந்த உணர்வு எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.

அந்த நாளுக்குப் பிறகு, எங்களுக்கிடையேயிருந்த தயக்கங்கள் நாளுக்கு நாள் குறைந்தன, நாங்கள் கிட்டத்தட்ட தினமும் உடலுறவு கொண்டோம். நாளடைவில், நெருக்கமும் புரிதலும் மெதுவாக அதிகரித்ததால், கணவன்–மனைவியாக எங்கள் உறவும் இயல்பானதாக மாறியது. நாங்கள் இன்னும் அடிக்கடி உடலுறவில் ஈடுபட்டோம். அதன் விளைவாக, இரண்டு மாதங்களுக்குள், நான் கர்ப்பமானேன். அந்தச் செய்தி எங்கள் வாழ்க்கையில் இன்னொரு பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. திருமணமான ஒரு வருடத்திற்குள், நான் தாயானேன். என் வாழ்க்கையில் கணவனாக வந்த குமார், இப்போது எங்கள் குழந்தையின் தந்தையாகவும் என் வாழ்க்கையின் இன்னொரு முக்கியமான அங்கமாகவும் மாறியிருந்தார்.



என் கணவர் குமார்தான் எனக்குப் பொருத்தமானவர் என்று நான் எப்போதும் நினைத்திருந்தேன். அவர் இயல்பிலேயே மிகவும் அமைதியான, சாந்தமான குணம் கொண்டவர். அதிகம் பேசாமல், தன்னிடம் இருப்பதை வைத்துக்கொண்டு திருப்தியாக வாழும் பழக்கம் அவருக்கு இருந்தது. ஆனால், அவருடைய தந்தை மாரிமுத்துவின் கம்பீரமான ஆளுமையின் முன், அவரின் தனித்துவமான குணம் பெரும்பாலும் வெளியில் தெரியாமல் போய்விடும். தந்தையின் முடிவுகளுக்கு எதிராக அவர் பெரிதாகக் குரல் கொடுத்ததில்லை; அமைதியாக ஏற்றுக்கொண்டு, தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பொறுப்புகளைச் செய்துகொண்டிருப்பதே அவருடைய இயல்பாக இருந்தது.

அவருடைய இந்த அமைதிக்குள் மறைந்திருந்த நல்ல குணங்களைப் புரிந்துகொள்ள எனக்கு மட்டும் காலப்போக்கில் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அதனால்தான், மற்றவர்கள் அவரைப் பார்த்த விதத்தைக் காட்டிலும், நான் அவரை வேறொரு விதமாகப் பார்க்கத் தொடங்கினேன்.

என் மாமனார் தன் மகன் மீது அன்பு கொண்டவர்தான். ஆனால், அதே நேரத்தில் அவர் மிகவும் கண்டிப்பும் ஆதிக்க மனப்பான்மையும் கொண்ட தந்தையாகவும் இருந்தார். என் கணவரின் குழந்தைப் பருவம் முழுவதும் மாமனாரின் கட்டுப்பாட்டின் கீழேயே கழிந்தது. அதனால், சிறு வயதிலிருந்தே அவர் எதிலும் அடக்கமாகவும், அதிகம் எதிர்த்துப் பேசாதவராகவும் வளர்ந்திருந்தார்.

அது சரியா, தவறா என்பதைப் பற்றிக்கூட யோசிக்காமல், தன் தந்தையின் முடிவுகளை எதிர்த்து நிற்கும் துணிவு அவருக்குள் வளரவே இல்லை. அவர் என்ன சொன்னாலும், எந்தக் கட்டளையாக இருந்தாலும், அதை மறுப்பின்றி அமைதியாக ஏற்றுக்கொள்வதே அவரின் இயல்பாகிவிட்டது.

அவருடைய அந்த குணம் சில நேரங்களில் எனக்குப் பிடிக்காததாக இருந்தாலும், அவருடைய அமைதியான குணமும், யாரையும் புண்படுத்தாமல் நடந்து கொள்ளும் இயல்பும் என்னை மிகவும் கவர்ந்திருந்தன.

எங்கள் திருமணத்திற்கு முன்பு, அவர் என் புகைப்படத்தைக்கூட பார்த்ததில்லை என்று ஒருமுறை என்னிடம் கூறியிருந்தார். எங்கள் திருமணத்தை ஏற்பாடு செய்ததும், அந்த முடிவை அவரிடம் தெரிவித்ததும் அவருடைய தந்தைதான்.

என்னைப் போன்ற ஏழைக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண் எப்போதும் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருப்பாள் என்றும், தங்களுக்கு ஒருபோதும் அச்சுறுத்தலாக இருக்க மாட்டாள் என்றும் என் மாமனார் நம்பியிருந்தார். அந்த எண்ணத்தின் அடிப்படையில்தான் என்னைத் தனது மகனின் மனைவியாகத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தார்.

ஒருவகையில், அவருடைய அந்த எண்ணத்தில் சரியாக இருக்கலாம் என்பதை நானும் மறுக்க முடியாது. எங்கள் வீட்டில் குடும்பத்தின் முக்கியமான முடிவுகளிலும், அன்றாட வாழ்க்கையின் செயல்பாடுகளிலும் குடும்பத்தின் பெண்களுக்கு பெரிய அளவில் அதிகாரமோ பங்களிப்போ இருந்ததில்லை. அதனால், திருமணத்திற்குப் பிறகும் அதே வாழ்க்கை முறையை ஏற்றுக்கொள்வது எனக்கு இயல்பான ஒன்றாகவே தோன்றியது.

காலம் செல்லச் செல்ல, என் கணவர் கடை வேலைகளில் முழுவதுமாக ஈடுபடத் தொடங்கினார். அவருடைய தந்தையும் படிப்படியாக அவரிடம் கூடுதல் பொறுப்புகளை ஒப்படைக்க ஆரம்பித்தார். ஆனால், கடையின் முக்கியமாக முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தை மட்டும் அவர் தன் கைகளிலேயே வைத்திருந்தார். தன் தொழிலின் முழுப் பொறுப்பையும் என் கணவர் ஏற்றுக்கொள்ளும் அளவுக்கு, அவர் ஒருபோதும் அவரை தன்னிச்சையாக முடிவை எடுக்க விடவில்லை.

அப்போது அதைப் பற்றி நான் பெரிதாக வருத்தப்படவில்லை. என் கணவர் அவருடைய ஒரே சட்டப்பூர்வ வாரிசாக இருந்ததால, ஒருநாள் அவருடைய சொத்துகளும் தொழிலும் அனைத்தும் என் கணவர் குமாருக்கே சென்றுவிடும் என்ற நம்பிக்கை எனக்குள் இருந்தது.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, என் வாழ்க்கையில் நான் கற்பனை செய்துகூடப் பார்த்திராத அளவுக்கு வசதியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்துகொண்டிருந்தேன். எனக்கு அன்பான கணவன் இருந்தார்; அழகான குழந்தைகளும் இருந்தனர். எங்கள் குடும்ப வாழ்க்கையில் சில குறைகள் இருந்தபோதிலும், அவற்றையெல்லாம் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாமல், அந்த வாழ்க்கை எனக்கு நிறைவாகவே தோன்றியது.

வாழ்க்கையில் இதைவிடச் சிறந்த ஒன்றை நான் எதிர்பார்க்க முடியாது என்றுதான் அப்போது உண்மையாக நம்பினேன். ஆனால், அந்த நம்பிக்கையே ஒருநாள் என் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய திருப்பமாக மாறப்போகிறது என்பதை அப்போது நான் அறிந்திருக்கவில்லை.

எங்கள் முதல் மகன் பிறந்த பிறகு, குழந்தையின் தேவைகளைக் கவனித்துக்கொள்வதில் நான் முழுமையாக ஈடுபட்டுவிட்டேன். அதே நேரத்தில், என் கணவர் குமாரும் கடை வேலைகளில் அதிக நேரத்தைச் செலவிடத் தொடங்கினார். அதன் காரணமாக, எங்களுக்கிடையேயான நெருக்கமும் தாம்பத்தியமும் படிப்படியாகக் குறையத் தொடங்கின.

அவரும் நானும் உடலுறவின் போதுஎந்தவிதமான கருத்தடை முறையையும் நாங்கள் பயன்படுத்தவில்லை. அதன் விளைவாக, என் திருமண வாழ்க்கையின் பத்தாவது ஆண்டின் முடிவில், இரண்டு மகன்களும் இரண்டு மகள்களுமாக நான்கு அழகான குழந்தைகளுக்குத் தாயாகியிருந்தேன்.

கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் என் வாழ்க்கையில் பல மாற்றங்கள் நிகழ்ந்திருந்தன. திருமண வாழ்க்கை, குடும்பப் பொறுப்புகள், குழந்தைகளை வளர்த்த அனுபவம் என அனைத்தும் என்னை மெல்ல மெல்ல மாற்றியிருந்தன. திருமணத்தின் போது இருந்த அந்த இளம்பெண் நான் இப்போது இல்லை; அந்த பத்து ஆண்டுகளின் அனுபவங்களால் பக்குவமடைந்து, இருபதுகளின் பிற்பகுதியை எட்டியிருந்த ஒரு முதிர்ந்த பெண்ணாக மாறியிருந்தேன்.

என் உடலிலும் இயல்பான மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியிருந்தன. முன்பிருந்த மெலிந்த தோற்றம் மாறி, உடல் எடை சற்றே அதிகரித்திருந்தது. என் உடலின் உறுதியிலும் சில மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருந்தன. குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்ததன் அடையாளங்களாக, வயிற்றைச் சுற்றி சில தழும்புகளும் பதிந்திருந்தன.

ஒவ்வொரு முறையும் கண்ணாடியில் என்னைப் பார்க்கும்போது, கடந்த பத்து ஆண்டுகளின் நினைவுகள் மனதில் வந்து சென்றன. என் உடலில் தெரிந்த அந்த மாற்றங்கள், நான் கடந்து வந்த வாழ்க்கையின் தடங்களாகவும், என் தாய்மையின் நினைவுச் சின்னங்களாகவும் எனக்குத் தோன்றின.

இருப்பினும், என் வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியாகவே இருந்து. என் கணவர் இன்னும் என் மீது அன்பாக இருந்தார். என் தோற்றத்தை வர்ணிப்பதிலும், என்னை அக்கறையுடன் நடத்துவதிலும் அவர் ஒருபோதும் தவறியதில்லை. 

நானும் அவரை நேசித்தேன். வேறு எந்த ஆணைப் பற்றிய எண்ணமும் என் மனதில் ஒருபோதும் தோன்றியதில்லை. ஆனால், என் மாமனாரின் நடத்தையில் சில நுட்பமான மாற்றங்களை நான் கவனிக்கத் தொடங்கியபோது, என் அமைதியான வாழ்க்கைக்குள் ஒரு அசௌகரியமாக தொடங்கியது.

என் திருமணத்திற்கு பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே என் மாமியார் இறந்துவிட்டார். அதனால், காலையிலும் மாலையிலும் வீட்டைச் சுத்தம் செய்ய வரும் பணிப்பெண்ணைத் தவிர, எங்கள் வீட்டில் நான் மட்டுமே இருந்தேன்.

என் மாமனார் என்னிடம் எப்போதும் அன்பாகவும் அக்கறையுடனும் நடந்துகொண்டவர். என் குழந்தைகளுடன் நேரம் செலவிடுவதில் அவருக்கு தனி மகிழ்ச்சி இருந்தது. அவர்களுடன் விளையாடுவார்; அடிக்கடி பரிசுகளும் பொம்மைகளும் வாங்கிக் கொடுப்பார். பள்ளிக் கட்டணம் முதல் பிற தேவைகள் வரை, குழந்தைகளுக்காகச் செய்ய வேண்டிய செலவுகளையும் தயக்கமின்றி ஏற்றுக்கொள்வார்.

ஒரு நல்ல தாத்தா தன் பேரக்குழந்தைகளுக்குச் செய்யக்கூடிய அனைத்தையும் அவர் செய்தார். குழந்தைகள் மீது அவர் காட்டிய அன்பு, எங்கள் வீட்டையே மகிழ்ச்சியாக வைத்திருந்தது.

என் தந்தையுடன் ஒப்பிடும்போது, என் கணவரின் தந்தை முற்றிலும் வேறுபட்டவர். வசதியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்தவர் மட்டுமல்லாமல், தாராள மனமும் கொண்டிருந்தார். வீட்டில் என் விருப்பங்களுக்கு மதிப்பளித்ததோடு, எனக்குத் தேவையான அளவு சுதந்திரத்தையும் வழங்கியிருந்தார்.

அதனால், அவர்மீது எனக்கு இயல்பாகவே மரியாதையும் நன்றியுணர்வும் இருந்தது. அவரை நான் எப்போதும் என் குடும்பத்தின் மீது அக்கறை கொண்ட ஒரு பெரியவராகவே பார்த்திருந்தேன்.

நானும் அவரை என் தந்தையைப் போலவே மதித்து நடத்தினேன். அவரிடம் எனக்கிருந்த மரியாதையும் பாசமும் இயல்பானதாகவே இருந்தது.

என் மாமனார் ஐம்பது வயதைத் தாண்டியிருந்தாலும், அந்த வயதின் சாயல் அவருடைய தோற்றத்தில் அதிகமாகத் தெரியாது. தன்னை நன்றாகப் பராமரித்துக்கொண்டவர். வயதுக்கேற்ற கம்பீரமும், இன்னும் இளமையைத் தக்கவைத்திருந்த தோற்றமும் அவரிடம் இருந்தது.

அவருடைய மனைவி இறந்த பிறகு, அவர் ஏன் மறுமணம் செய்துகொள்ளவில்லை என்பது எனக்கு எப்போதுமே புரியாத விஷயமாக இருந்தது. அவரைப் போன்ற ஒருவருக்கு, தன்னைவிட இளைய ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொள்வது கடினமாக இருந்திருக்காது.

ஒருமுறை என் கணவர் என்னிடம், தன் தந்தை தன் தாயை மிகவும் ஆழமாக நேசித்ததாகச் சொல்லியிருந்தார். அவளை இழந்த பிறகு, வேறு எந்த உறவிலும் அவருக்கு விருப்பம் இல்லாமல் போயிருக்கலாம் என்றும் அவர் கூறியிருந்தார். இறந்துபோன தனது மனைவியின் நினைவாக இத்தனை ஆண்டுகளாக உண்மையாக இருந்த அவரின் மீதான மதிப்பு பெருகியது.

அவரை நான் எப்போதும் என் தந்தையைப் போன்ற ஒரு பெரியவராகவும், எங்கள் குடும்பத்தின் மீது அக்கறை கொண்டவராகவுமே பார்த்திருந்தேன். அதனால், அவருடைய நடத்தையில் ஏற்பட்ட சில நுட்பமான மாற்றங்களை ஆரம்பத்தில் நான் கவனிக்கவே இல்லை. அவர் காட்டிய அன்பையும் அக்கறையையும் வேறு எந்தக் கோணத்திலும் நான் பார்த்ததில்லை. அதனால்தான், பின்னாளில் அவருடைய நடத்தையில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களையும் அவற்றின் பின்னால் இருந்த காரணத்தையும் புரிந்துகொள்ள நான் தவறிவிட்டேன்.

இதுவரை நான் அறிந்திருந்த அன்பான, பொறுப்பான மாமனாருக்குப் பின்னால், நான் அறிந்திராத வேறொரு முகம் இருப்பதைப் போல மெதுவாகத் தோன்றத் தொடங்கியது. ஆரம்பத்தில், அவருடைய பார்வைகளையும் நடத்தையையும் நான் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. ஆனால், காலம் செல்லச் செல்ல, அவர் என்னைப் பார்க்கும் விதத்தில் இருந்த அந்த மாற்றத்தை என்னால் புறக்கணிக்க முடியவில்லை. அது வெறும் அக்கறையோ பாசமோ அல்ல என்பதை உணரத் தொடங்கியபோது, என் மனதில் இதுவரை இல்லாத ஒரு சங்கடமும் அச்சமும் உருவானது.

காலம் செல்லச் செல்ல, என் மாமனார் என் கணவர் குமாரின் மீது மேலும் மேலும் பொறுப்புகளை ஒப்படைக்கத் தொடங்கினார். அவருடைய வியாபாரம் தொடர்ந்து வளர்ந்துகொண்டிருந்தது. நகரத்தின் மற்றொரு பகுதியில் தனது கடையின் புதிய கிளையையும் அவர் தொடங்கினார்.

இப்போது இரண்டு கடைகளின் பொறுப்பும் என் கணவரின் தோள்களில் விழுந்தது. ஒரு கடையிலிருந்து மற்றொரு கடைக்குச் சென்று, ஊழியர்களைக் கவனித்து, வியாபாரத்தை நிர்வகிப்பதிலேயே அவருடைய நாட்கள் முழுவதும் கழிந்தன. வேலைப்பளு அதிகரித்ததால், முன்புபோல எனக்கும் குழந்தைகளுக்கும் போதுமான நேரத்தை அவரால் ஒதுக்க முடியவில்லை.

அதே நேரத்தில், என் மாமனார் கடைக்குச் செல்வதை முற்றிலுமாகக் குறைத்துக்கொண்டு, வீட்டிலிருந்தபடியே வியாபாரத்தின் முக்கியமான விஷயங்களை நிர்வகிக்கத் தொடங்கினார். என் கணவர் கணக்கு மற்றும் பணப் பரிவர்த்தனைகளில் சிரமப்படாமல் இருக்க, கடையில் ஒரு காசாளரையும் நியமித்தார்.

வியாபாரம் வளர்ந்துகொண்டிருந்தாலும், அதன் விளைவாக எங்கள் குடும்ப வாழ்க்கையில் ஒரு மாற்றம் மெதுவாக உருவாகிக்கொண்டிருந்தது. என் கணவர் வீட்டில் இருப்பது குறைந்துகொண்டே போனது; என் மாமனார் மட்டும் வீட்டிலேயே அதிக நேரம் செலவிடத் தொடங்கினார்.

அவருக்குச் செய்ய வேண்டிய வேலைகள் அதிகம் இல்லாததால், முன்பைவிட அதிக நேரத்தைப் பேரக்குழந்தைகளுடன் செலவிடத் தொடங்கினார். குழந்தைகள் வீட்டில் இல்லாத நேரங்களில், தனது அறையில் தொலைக்காட்சி பார்ப்பதோ, டிவிடி திரைப்படங்களைப் பார்ப்பதோ என நேரத்தைக் கழிப்பார். குறிப்பாக, ஹாலிவுட் திரைப்படங்கள் மீது அவருக்கு அதிக ஆர்வம் இருந்தது.

சமீபத்தில் அவர் ஒரு புதிய டிவி வாங்கியிருந்தார். அதைத் தனது அறையில் பொருத்தி, குழந்தைகளுடன் சேர்ந்து திரைப்படங்களையும் நிகழ்ச்சிகளையும் பார்த்து மகிழ்வார். ஆனால், குழந்தைகள் தனது அறையில் டிவி பார்க்கும்போது ஏற்படும் சத்தத்தால் அவருக்குத் தொந்தரவு ஏற்பட்டது. அதனால், குழந்தைகள் தனியாகப் பார்த்துக்கொள்ளும் வகையில் ஒரு புதிய டிவியை வாங்கி, அதை எங்கள் தனிப்பட்ட அறையில் பொருத்திக் கொடுத்தார்.

அவரிடம் ஏற்கனவே பல திரைப்படங்கள் சேமித்து வைத்திருந்த பென்டிரைவ் தொகுப்பும் இருந்தது. குழந்தைகள் பள்ளியிலிருந்து திரும்பும் வரை காத்திருக்கும் மதிய நேரங்களில், அந்த டிவியில் திரைப்படங்களைப் பார்ப்பது எனக்கும் ஒரு சிறிய பொழுதுபோக்காக மாறியிருந்தது.

ஆரம்பத்தில், அவரது பார்வையில் ஏற்பட்ட அந்த மாற்றத்தை நான் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. ஆனால், காலம் செல்லச் செல்ல, அவர் என்னைப் பார்க்கும் விதத்தில் ஏதோ வித்தியாசம் இருப்பதை உணரத் தொடங்கினேன். சில தருணங்களில், அவரது பார்வை என் மீது தேவைக்கு அதிகமாக நிலைத்திருக்கும்; நான் அதை கவனித்தவுடன் அவர் உடனே பார்வையைத் திருப்பிக்கொள்வார்.

முதலில் அது என் கற்பனையாக இருக்கலாம் என்று நினைத்தேன். ஆனால், இதுபோன்ற தருணங்கள் மீண்டும் மீண்டும் நிகழத் தொடங்கியபோது, அவரது பார்வையில் வெறும் அன்போ அக்கறையோ மட்டுமல்லாமல், என்னைச் சங்கடப்படுத்தும் வேறொரு உணர்வும் இருப்பதை மெதுவாக உணர்ந்தேன். 

அவர் அடிக்கடி சமையலறைக்கு வருவதற்குச் சிறிய காரணங்களைத் தேடத் தொடங்கியபோது, முன்பு சாதாரணமாகத் தோன்றிய அந்தச் செயல்களையும் நான் கவனிக்க ஆரம்பித்தேன். வீட்டில் நான் பெரும்பாலான நேரத்தை சமையலறையிலோ அல்லது என் அறையிலோதான் செலவிடுவேன். இருந்தபோதிலும், அவர் ஏதாவது ஒரு காரணத்தைச் சொல்லிக்கொண்டு சமையலறைக்கு வந்து, உண்மையில் அவசியமில்லாத விஷயங்களைக்கூட என்னிடம் பேசிக்கொண்டிருப்பார்.

முதலில் அதையும் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. ஆனால், அவரது பார்வைகளும் இந்தத் தேவையற்ற நெருக்கமும் ஒன்றாகத் தொடரத் தொடங்கியபோது, அவை வெறும் தற்செயல்கள் அல்ல என்ற எண்ணம் மெதுவாக என் மனதில் வலுப்பெற்றது. அவருடைய ஒவ்வொரு சிறிய செயலையும் கவனிக்கத் தொடங்கியபோது, இதுவரை நான் பொருட்படுத்தாமல் விட்ட பல விஷயங்களுக்கும் வேறு ஒரு அர்த்தம் இருப்பதை உணரத் தொடங்கினேன்.

அவருடைய நடத்தையில் ஏற்பட்ட அந்தச் சிறிய மாற்றங்கள், என் மனதில் ஒரு மெல்லிய அசௌகரியத்தை உருவாக்கத் தொடங்கின. ஆனால், அதற்கான காரணத்தைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

சில சமயங்களில், அவர் என்னைப் பார்க்கும் விதத்தில் இயல்புக்கு மாறான ஓர் ஆர்வம் இருப்பதை உணர்ந்தேன். நான் அருகில் இருக்கும்போது அவரது பார்வை சற்றே நீண்ட நேரம் என்னிடம் நிலைத்திருப்பதை கவனித்தபோது, எனக்குள் விளக்க முடியாத சங்கடம் ஏற்பட்டது.

ஒரு நாள், அவர் தற்செயலாக என் தோள்களில் கைகளை வைத்தார். அடுத்த கணமே அதை உணர்ந்து, உடனடியாகக் கைகளை எடுத்துக்கொண்டார். அது உண்மையிலேயே தற்செயலானதாக இருக்கலாம் என்று அப்போது என்னை நானே சமாதானப்படுத்திக்கொண்டேன்.

ஆனால், இதுபோன்ற சில சம்பவங்கள் மீண்டும் நிகழத் தொடங்கியபோது, அவற்றை வெறும் தற்செயல் என்று புறக்கணிப்பது எனக்குக் கடினமாகிவிட்டது. முன்பு அன்பும் மரியாதையும் கொண்ட பெரியவராக நான் பார்த்திருந்த அவரையே, இப்போது சற்று எச்சரிக்கையுடன் கவனிக்கத் தொடங்கினேன்.

அதோடு, அவர் எனக்குத் தொடர்ந்து ஏதாவதூ வாங்கிக் கொடுக்கத் தொடங்கினார். சில சமயங்களில் அவை மிகவும் விலையுயர்ந்தவையாகவும் இருந்தன. ஆரம்பத்தில், அவற்றை அவர் காட்டும் அன்பின் வெளிப்பாடாகவே எடுத்துக்கொண்டேன். குடும்பத்தில் என்னை மகளாக நினைத்து அவர் அக்கறை காட்டுகிறார் என்ற எண்ணத்தில், அவற்றை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொண்டேன்.

ஆனால், நாட்கள் செல்லச் செல்ல, என் மனதில் ஒரு சிறிய சந்தேகத்தை விதைக்கத் தொடங்கியது. அவர் என்னிடம் காட்டும் அதிகப்படியான கவனமும், முன்பு நான் கவனித்திருந்த சில விசித்திரமான பார்வைகளும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவையாக இருக்குமோ என்ற எண்ணம் மெதுவாக என் மனதில் உருவானது.

அப்போது அது வெறும் சந்தேகமாகத்தான் இருந்தது. ஆனால், அந்தச் சந்தேகம் என் மனதில் வேரூன்றிய பிறகு, முன்புபோல் அவருடன் இயல்பாகப் பழகுவது எனக்குச் சற்றுச் சிரமமாகத் தொடங்கியது.

[Blacktail]

நான் கல்யாணத்திற்க்கு முன் (அமுதவள்ளி @ அமுதா &அம்மு)



குமார் (அமுதவள்ளி கணவர்)




மாரிமுத்து (அமுதவள்ளி மாமனார் & குமார் தந்தை)



அமுதவள்ளி கல்யாணத்திற்கு பத்து வருடங்களுக்கு பின் (நான்கு குழந்தைகளின் தாய்)

[Blacktail]

Excellent work

மாமனார் மருமகள் கதைகள் இங்கு அபூர்வம்

Excited to read this

Thanks buddy

Good update bro
Keep rocking

Thank you......

ரசித்து படிக்கும்படி இருக்கிறது..

நன்றி.....நண்பா

Author describes the story in as usual manner like in real life, good writing style.

உங்களது கருத்துக்கு நன்றி நண்பா.....

கதை இயள்பாக இருக்கு வாழ்த்துக்கள்

உங்களுடைய வாழ்த்துக்கு நன்றி நண்பா.....

Blacktail அவர்களே…

முந்தைய இரண்டு அத்தியாயங்களைப் படித்துவிட்டு நான் எழுதிய கருத்தில், “மாரிமுத்து ஏன் அமுதவள்ளியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்? அவருடைய உண்மையான நோக்கம் என்ன? அந்த முடிவுக்குப் பின்னால் என்ன இருக்கிறது?” என்று சில கேள்விகளை எழுப்பியிருந்தேன்.

மூன்றாவது அத்தியாயம் அந்தக் கேள்விகளில் சிலவற்றுக்கு மெதுவாக விளக்கம் கொடுக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது. குறிப்பாக, “தங்களுக்கு ஒருபோதும் அச்சுறுத்தலாக இருக்க மாட்டாள்; எப்போதும் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருப்பாள்” என்ற எண்ணத்தில்தான் அமுதவள்ளியைத் தேர்ந்தெடுத்தார் என்ற இடம், முந்தைய அத்தியாயங்களில் இருந்த ஒரு பெரிய சந்தேகத்திற்கு இப்போது முதல் வெளிச்சத்தைத் தருகிறது.

அதோடு, குமாரின் அமைதியான குணத்திற்கும் இந்த அத்தியாயம் ஒரு நல்ல பின்னணியைத் தந்திருக்கிறது. தந்தையின் முடிவுகளை எதிர்க்காமல் வளர்ந்த குழந்தை, பின்னாளில் முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தையே தன்னிடம் எடுத்துக்கொள்ள முடியாத மனிதனாக மாறுவது இயல்பான மனவளர்ச்சியாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது. வெளியிலிருந்து பார்த்தால் “அமைதியான கணவன்”; பின்னால் பார்த்தால் “அமைதியாக இருக்கப் பழக்கப்பட்ட மகன்.” இந்த வித்தியாசம் கதாபாத்திரத்திற்கு இன்னும் ஆழம் கொடுக்கிறது.

ஆனால் இங்கே ஒரு சின்ன நக்கல் சொல்லாமல் போனால் நம்ம comment-க்கு என்ன மரியாதை?
மாரிமுத்து மகனுக்கு பொறுப்பு எல்லாம் கொடுக்கிறார்… கடை பொறுப்பு, கிளை பொறுப்பு, கணக்கு, ஊழியர்கள் எல்லாம் கொடுக்கிறார்… ஆனால் “முடிவு எடுக்கும் உரிமை மட்டும் என்னிடம் தான்!” என்பதில் மட்டும் கையை விடவே மாட்டாரே!
இது பொறுப்பு கொடுப்பதா… இல்ல “remote control” மட்டும் அப்பாவிடம் வைத்துக்கொண்டு மகனை manager ஆக்குவதா?

இந்த அத்தியாயத்தில் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது, ஆசிரியர் முன்பே சொன்ன பெரிய திருப்பத்தை உடனடியாகக் கொண்டு வராமல், அதன் விதையை மெதுவாக விதைத்திருப்பது.

முதலில் பார்வை.

பிறகு தேவையில்லாத காரணங்களுக்காக சமையலறைக்கு வருவது.

அடுத்து தேவையில்லாத நெருக்கம்.

ஒரு தற்செயலான தொடுதல்.

அதற்குப் பிறகு விலையுயர்ந்த பரிசுகள்.

இவை ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாகப் பார்த்தால் “இதில் என்ன இருக்கிறது?” என்று சொல்லிவிடக்கூடிய சம்பவங்கள்தான். ஆனால் அவை தொடர்ந்து ஒன்றோடொன்று சேரும்போது, அமுதவள்ளியின் மனதில் சந்தேகம் உருவாகிறது.

இதுதான் இந்த அத்தியாயத்தின் suspense-க்கு முக்கியமான பலம்.

ஒரு பெரிய புயல் வருவதற்கு முன்பு காற்று மாறும். அதுபோல இங்கே பெரிய பிரச்சனை வருவதற்கு முன்பே வீட்டுக்குள் இருக்கும் காற்று மாறத் தொடங்குகிறது.

“சந்தேகம் பிறக்கும் இடத்தில் சம்பவம் இன்னும் பிறக்காமல் இருக்கலாம்; ஆனால் மனம் ஏற்கனவே கதையை எழுதத் தொடங்கிவிடும்.”

அமுதவள்ளியின் மனநிலையையும் ஆசிரியர் அந்த விதத்தில்தான் கொண்டு செல்கிறார். ஆரம்பத்தில் “இது என் கற்பனையாக இருக்கலாம்” என்று நினைக்கிறாள். அடுத்தடுத்து அதே மாதிரியான சம்பவங்கள் நடக்கும்போது, “இல்லை… இதில் ஏதோ இருக்கிறது” என்ற எண்ணம் உருவாகிறது.

இந்த மாற்றம் இயல்பாக இருக்கிறது.

குறிப்பாக, இதுவரை தந்தையைப் போல மதித்த ஒருவரின் நடத்தையை வேறொரு கோணத்தில் பார்க்க வேண்டிய நிலைக்கு ஒரு பெண் எப்படி மனதளவில் தள்ளப்படுகிறாள் என்பதுதான் இந்தப் பகுதியின் உண்மையான emotional conflict.

முன்னாடி நான் சொன்ன ஒரு விஷயம் இங்கே மீண்டும் நினைவுக்கு வருகிறது.

“அமுதவள்ளியின் வாழ்க்கை எந்தத் தருணத்தில் அவள் நினைத்த பாதையிலிருந்து விலகுகிறது?”

அதற்கான பதில் இப்போது கிடைக்க ஆரம்பித்துவிட்டது என்று சொல்லலாம். ஆனால் இன்னும் முழுமையான பதில் கிடைக்கவில்லை. அதுதான் நல்ல விஷயம்.

ஏனென்றால், முதல் அத்தியாயத்திலேயே எதிர்காலத்தின் பெரிய திருப்பத்தை ஆசிரியர் சொல்லிவிட்டார். அதனால் இப்போது suspense என்பது “என்ன நடக்கப் போகிறது?” என்பதில் மட்டும் இல்லை.

“அது எப்படி நடக்கும்?”

“யார் அந்த எல்லையை முதலில் கடப்பார்?”

“அமுதவள்ளி எந்த தருணத்தில் உண்மையை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வாள்?”

“அதைப் புரிந்த பிறகு அவளுடைய மனநிலை எப்படி மாறும்?”

என்பதில்தான் இருக்கிறது.

இதுதான் கதையை தொடர்ந்து படிக்க வைக்கும் இடம்.

அதே நேரத்தில், இந்த அத்தியாயத்தில் சில இடங்களில் பத்து வருட குடும்ப வாழ்க்கையை மிக விரைவாகக் கடந்து சென்றது போலவும் எனக்குத் தோன்றியது. திருமணம், குழந்தைகள், குடும்ப வளர்ச்சி, குமாரின் வேலைப்பளு, நான்கு குழந்தைகள் என ஒரு பெரிய வாழ்க்கைப் பயணத்தை சில பத்திகளில் கடந்து விட்டோம்.

அந்த பத்து வருடங்களில் அமுதவள்ளிக்கும் குமாருக்கும் இடையிலான உறவு எப்படி மாறியது, குழந்தைகள் பிறந்தபோது அவர்களுக்குள் ஏற்பட்ட உணர்வுகள், குடும்ப வாழ்க்கையின் சிறிய சந்தோஷங்கள், குமாரின் வேலைப்பளுவால் உருவான இடைவெளி போன்றவற்றில் இன்னும் சில காட்சிகளை ஆசிரியர் கொடுத்திருந்தால், பின்னர் வரப்போகும் மாற்றம் வாசகருக்கு இன்னும் வலுவாகத் தாக்கியிருக்கும்.

“கதை வேகமாக ஓடுவது நல்லது; ஆனால் சில பாதைகளில் மெதுவாக நடந்தால்தான் வழியில் கிடக்கும் பூக்களையும் முட்களையும் கவனிக்க முடியும்.”

மற்றொரு விஷயம் — அமுதவள்ளியின் உடல் மற்றும் மன மாற்றங்களை ஆசிரியர் குறிப்பிட்டிருப்பது கதையின் காலப்போக்கை உணர்த்துகிறது. ஆனால் அந்த மாற்றங்களை வெறும் தோற்ற மாற்றமாக மட்டும் பார்க்காமல், பத்து வருட வாழ்க்கை அவளுடைய சிந்தனையையும் தன்னம்பிக்கையையும் எப்படி மாற்றியிருக்கிறது என்பதிலும் இன்னும் கொஞ்சம் கவனம் சென்றால் கதாபாத்திரம் இன்னும் வலுவாக மாறும்.

குமாரின் கதாபாத்திரத்திலும் இதே வாய்ப்பு இருக்கிறது. தந்தையின் கட்டுப்பாட்டில் வளர்ந்தவன், இப்போது இரண்டு கடைகளையும் கவனிக்கும் அளவுக்கு வளர்ந்திருக்கிறான். ஆனால் அவனுடைய வாழ்க்கையின் முக்கியமான முடிவுகளில் இன்னும் தந்தையின் நிழல் இருக்கிறது. இந்த முரண்பாடு எதிர்காலத்தில் ஒரு பெரிய கதைக்களமாக மாறக்கூடிய அளவுக்கு சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது.

மாரிமுத்துவைப் பொறுத்தவரை, இதுவரை அவரை ஒரு நல்ல தாத்தா, அன்பான பெரியவர், தாராளமான மனிதர் என்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். இப்போது அதே மனிதனின் இன்னொரு முகம் மெதுவாக வெளிப்படுகிறது.

அதுதான் இந்தக் கதையின் சுவாரஸ்யமான பகுதி.

ஒருவரை நல்லவர் அல்லது கெட்டவர் என்று ஒரு சம்பவத்தை வைத்து முடிவு செய்வது எளிது. ஆனால் ஒருவரின் நல்ல செயல்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் இருண்ட பக்கத்தை மெதுவாகக் காட்டுவது கதைக்கு அதிகமான மன அழுத்தத்தையும் ஆழத்தையும் கொடுக்கும்.

இங்கே ஆசிரியர் அந்தப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்.

“முகம் ஒன்றாக இருந்தாலும், மனிதனுக்குள் இருக்கும் எண்ணங்கள் பல முகமூடிகளை அணிந்திருக்கும்.”

இந்த அத்தியாயத்தின் முடிவில் அமுதவள்ளியின் மனதில் உருவாகும் அந்தச் சிறிய சந்தேகம்தான் அடுத்த கட்டத்திற்கான உண்மையான கதவு.

இதுவரை அவள் மாரிமுத்துவை “மாமனார்” என்று மட்டுமே பார்த்தாள்.

இப்போது அதே மனிதரை “எச்சரிக்கையாக கவனிக்க வேண்டிய ஒருவர்” என்று பார்க்கத் தொடங்குகிறாள்.

அந்த மனமாற்றம்தான் மிகப்பெரிய திருப்பத்திற்கான முதல் படி.

மொத்தத்தில், முதல் இரண்டு அத்தியாயங்களில் நான் எழுப்பிய பல கேள்விகளுக்கு இந்த மூன்றாவது அத்தியாயம் மெதுவாக பதில் சொல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறது. அதே நேரத்தில், பதில் கிடைத்த இடத்திலேயே இன்னும் சில புதிய கேள்விகளையும் ஆசிரியர் உருவாக்கியிருக்கிறார்.

அதுதான் தொடர்கதையின் அழகு.

“கேள்விக்கு பதில் கிடைத்தவுடன் கதை முடிவதில்லை; அந்தப் பதில் இன்னொரு கேள்வியைப் பிறப்பித்தால்தான் கதை உயிரோடு இருக்கிறது.”

Blacktail அவர்களே, மூன்றாவது அத்தியாயத்தில் கதை வெறும் சம்பவங்களைச் சொல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலைக்குள் மெதுவாக நம்மை அழைத்துச் செல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறது. குறிப்பாக மாரிமுத்துவின் மாற்றத்தை ஒரே நாளில் காட்டாமல், சிறு சிறு அறிகுறிகளாகக் காட்டியிருப்பது பாராட்டுக்குரியது.

இன்னும் கொஞ்சம் பொறுமையாக… இன்னும் கொஞ்சம் மனநிலைகளுக்கு இடம் கொடுத்து… சில முக்கியமான தருணங்களை அவசரப்படாமல் காட்சிகளாக விரித்து எடுத்துச் சென்றால், இந்தக் கதையின் தாக்கம் இன்னும் அதிகமாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

முதல் இரண்டு அத்தியாயங்களில் விதைத்த கேள்விகளுக்கு மூன்றாவது அத்தியாயத்தில் முதல் பதில்கள் கிடைத்துவிட்டன.

ஆனால் அந்த பதில்களுக்குப் பின்னால் இன்னும் எத்தனை கேள்விகள் மறைந்திருக்கின்றன என்பதுதான் இப்போது ஆர்வம்.

கதையின் கரு ஏற்கனவே துணிச்சலானது. இப்போது அந்தக் கருவை மனிதர்களின் மனநிலையோடு, அவர்களுடைய முடிவுகளோடு, அவர்களுடைய பலவீனங்களோடு எப்படி வளர்த்துச் செல்கிறீர்கள் என்பதுதான் இந்தப் படைப்பின் உண்மையான வெற்றியைத் தீர்மானிக்கும்.

Blacktail அவர்களே, மூன்றாவது அத்தியாயத்திற்கும் மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். ❤️

“விதை முளைத்துவிட்டது… இப்போது அது எந்த மரமாக வளரப் போகிறது என்பதைத்தான் கதை சொல்லப் போகிறது.”

தொடருங்கள்…
இந்த முறை அடுத்த பக்கத்தைத் திருப்பும் ஆர்வத்தை மட்டும் அல்ல, “அடுத்து என்ன மனதில் நடக்கப் போகிறது?” என்ற ஆர்வத்தையும் உருவாக்கியிருக்கிறீர்கள். ❤️

உங்களுடைய சில கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்க முடிந்ததில் மகிழ்ச்சி. இனிவரும் பதிவுகளில் சில பிழைகள் இருக்கலாம். அதேபோல், தங்களுடைய எதிர்பார்ப்புகளை என்னால் முழுமையாகப் பூர்த்தி செய்ய முடியாமலும் போகலாம். எனவே, அவற்றை ஆராய்ந்து பார்ப்பதைத் தவிர்க்கவும். இந்த மூன்று பதிவுகளிலும் நீங்கள் அளித்த விளக்கங்களுக்கும் கருத்துகளுக்கும் மிக்க நன்றி!

மாரிமுத்து
அமுதவள்ளி

இந்த படத்தில் இருக்கும் காட்சி வரும் பதிவுகளில் நடக்கும்.

[Blacktail]

அத்தியாயம் - 4 - நம்பிக்கையில் விழுந்த முதல் விரிசல்

என் கணவரும் வீட்டு வேலைக்காரியும் வீட்டில் இருக்கும் நேரங்களில், என் மாமனார் பெரும்பாலும் தனது அறைக்குள்ளேயே இருப்பார். கையில் செய்தித்தாளை வைத்துப் படிப்பது போலவோ, தொலைக்காட்சியில் ஏதாவது நிகழ்ச்சியைப் பார்ப்பது போலவோ அமைதியாகப் பொழுதைக் கழிப்பார்.

ஆனால், குமார் வீட்டைவிட்டு வெளியேறி, குழந்தைகளும் பள்ளிக்குச் சென்றுவிட்ட பிறகு, பணிப்பெண் தனது வேலைகளை முடித்துவிட்டு அடுத்த வீட்டிற்குச் சென்றுவிடுவாள். அதன் பிறகுதான் நான் சமையலறையில் சமையல் வேலையைத் தொடங்குவேன். அப்போது, வீட்டில் அணிந்திருக்கும் நைட்டியுடன், அதன் மீது துப்பட்டாவையும் போட்டுக்கொண்டு என் வேலையைச் செய்துகொண்டிருப்பேன்.

வீட்டில் மற்றவர்களின் நடமாட்டம் குறைந்து அமைதி நிலவத் தொடங்கியதும், என் மாமனாரின் நடத்தையில் ஒரு நுட்பமான மாற்றம் தெரியும். அவர் தனது அறையிலிருந்து மெதுவாக வெளியே வந்து சமையலறை வாசலில் நிற்பார். ஏதாவது ஒரு காரணத்தைச் சொல்லி என்னிடம் பேச்சைத் தொடங்குவார்.

அவர் என்னிடம் பேசும்போது, வழக்கத்தைவிடச் சற்று அதிக நேரம் என் பின்னாலேயே நின்றுகொண்டிருப்பார். நான் அதைக் கவனிக்காதவள் போல, என் வேலையைத் தொடர்ந்து செய்துகொண்டே அவரிடம் பேசுவேன். சில நேரங்களில், நான் பதில் சொல்லி முடித்த பிறகும், அவர் எதுவும் பேசாமல் அங்கேயே நின்றுகொண்டிருப்பார். அவர் ஏதோ சொல்ல நினைப்பதைப் போலத் தோன்றினாலும், கடைசிவரை எதுவும் சொல்லாமல் அமைதியாக இருப்பார்.

பேசுவதற்காக வந்தவர், பேச்சு முடிந்த பிறகும் அங்கிருந்து நகராமல் நிற்பது எனக்குச் சற்று விசித்திரமாகத் தோன்றும். கதவின் ஓரத்தில் சாய்ந்துகொண்டு என்னைக் கவனித்துக்கொண்டிருப்பார். நான் மீண்டும் என் வேலையில் கவனம் செலுத்தினாலும், அவரது பார்வை என் மீது இருப்பதை என்னால் உணர முடியும்.

அவருடைய குரலில்கூட ஒரு சிறிய மாற்றம் இருக்கும். மற்றவர்களிடம் பேசும்போது இருக்கும் இயல்பான தொனியைவிட, என்னிடம் பேசும்போது மட்டும் சற்றே மென்மையாகப் பேசுவார். சில நேரங்களில், தேவையில்லாமல் ஏதாவது ஒரு சிறிய நகைச்சுவையைச் சொல்வார். அதைக் கேட்டு நான் சிரிக்கும்போது, அவருடைய பார்வை என் குழுங்கும் மார்பகத்தின் மீது செல்வதை உணர்ந்திருக்கிறேன். அதை உணர்ந்ததும், சற்றே சங்கடத்துடன் என் சால்வையைச் சரிசெய்து மார்பை மூடிக்கொள்வேன்.

ஆரம்பத்தில், இவற்றையெல்லாம் நான் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. ஆனால், மற்றவர்கள் இருக்கும்போது அவர் நடந்துகொள்ளும் விதத்தையும், வீட்டில் யாரும் இல்லாத நேரங்களில் என்னிடம் நடந்துகொள்ளும் விதத்தையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கத் தொடங்கியபோது, அந்த வேறுபாடு என் மனதில் சில கேள்விகளை எழுப்பத் தொடங்கியது.

அவர் வெளிப்படையாக எதையும் சொல்லவில்லை. இருந்தாலும், அவரது பார்வையும், தேவையில்லாமல் பேச்சை நீட்டிக்கும் பழக்கமும், நான் தனியாக இருக்கும் நேரங்களில் மட்டும் என்னைத் தேடி வரும் விதமும் எனக்குள் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தின. அவரை முற்றிலும் புறக்கணிக்கவும் முடியவில்லை.


நாங்கள் வசித்த வீடு, என் மாமனார் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கட்டிய பழைய வீடு. அதில் மொத்தம் மூன்று அறைகள் இருந்தன. முன்பக்கக் கதவைத் திறந்தால், அகலமான தாழ்வாரம் தென்படும். அதன் இருபுறங்களிலும் எதிரெதிராக இரண்டு பெரிய அறைகள் அமைந்திருந்தன. அவற்றில் ஒன்று எங்கள் படுக்கையறை; மற்றொன்று விருந்தினர் அறை.

தாழ்வாரத்தைக் கடந்து சென்றால், விசாலமான திண்ணையை அடையலாம். அங்கிருந்து திறந்த முற்றத்திற்குச் செல்லும் வழி இருந்தது. எங்கள் படுக்கையறைக்கு அருகிலேயே சமையலறை அமைந்திருந்தது. அதன் கதவு நேராகத் திண்ணையை நோக்கித் திறந்திருந்தது. முற்றத்தின் மறுபுறத்தில், சமையலறைக்கு நேரெதிராக என் மாமனாரின் படுக்கையறை இருந்தது.

வீட்டின் அமைப்பு அப்படியிருந்ததால், நான் சமையலறையில் தனியாக இருக்கும்போது, தனது அறையிலிருந்தபடியே என் மாமனாரால் என்னைக் கவனிக்க முடியும். சில நேரங்களில், அவர் என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தாலும், அதை உறுதியாகச் சொல்ல முடியாமல் என் வேலையைத் தொடர்வேன்.

இதற்கு முன்பு, வீட்டின் அமைப்பைப் பற்றி நான் ஒருபோதும் இப்படி யோசித்ததில்லை. ஆனால், அவருடைய நடத்தையில் ஏற்பட்ட சிறிய மாற்றங்களைக் கவனிக்கத் தொடங்கிய பிறகு, அதே வீட்டின் ஒவ்வொரு இடமும் எனக்கு வேறொரு அர்த்தத்தைத் தரத் தொடங்கியது.

திருமணத்திற்கு முன்பு, நான் பயன்படுத்திய படுக்கையறை என் மாமனாருடையதாக இருந்தது. திருமணத்திற்குப் பிறகு, அவர் அந்த அறையை எங்களுக்காக விட்டுக்கொடுத்துவிட்டு, வீட்டிலிருந்த மற்றொரு படுக்கையறைக்குத் தன்னை மாற்றிக்கொண்டார்.

எங்கள் வீட்டில் இருந்த இரண்டு படுக்கையறைகளுக்கும் தனித்தனியாக இணைக்கபட்ட குளியலறைகள் இருந்தன. அவற்றைத் தவிர, விருந்தினர் அறையைக் கடந்து சென்றால், வராண்டாவை நோக்கித் திறக்கும் ஒரு சிறிய பொதுக் குளியலறையும் இருந்தது.

அந்தக் குளியலறை பெரும்பாலும் பூட்டியே கிடக்கும். வீட்டில் எங்களுக்கெனத் தனித்தனியாகக் குளியலறைகள் இருந்ததால், அதைப் பயன்படுத்த வேண்டிய அவசியம் எங்களுக்கு அதிகம் ஏற்படவில்லை. வீட்டின் மற்ற பகுதிகளைப் போலவே, அதுவும் எனக்குப் பெரிதாக முக்கியத்துவம் இல்லாத ஓர் இடமாகத்தான் இருந்தது.

ஆனால், சில காலத்திற்குப் பிறகு, என் மாமனாரின் நடத்தையில் இன்னொரு மாற்றத்தைக் கவனித்தேன். அவர் தனது அறையுடன் இணைந்திருந்த தனிப்பட்ட குளியலறையைத் தவிர்த்துவிட்டு, பொதுக் குளியலறையைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினார். ஆரம்பத்தில், அவர் ஏன் இப்படித் திடீரென்று தனது பழக்கத்தை மாற்றிக்கொண்டார் என்பது எனக்குப் புரியவில்லை.

அதன்பிறகு, அவர் குளித்துவிட்டு வராண்டா வழியாக வீட்டின் பொதுவான பகுதிகளில் அடிக்கடி நடமாடுவதைக் கவனிக்கத் தொடங்கினேன். குறிப்பாக, நாங்கள் இருவர் மட்டுமே வீட்டில் இருக்கும் நேரங்களில், அவர் எந்தக் குறிப்பிட்ட காரணமும் இல்லாமல் அங்கே சிறிது நேரம் நின்றுகொண்டிருப்பார். சில சமயங்களில், நான் என்ன செய்கிறேன் என்பதைக் கவனிப்பதுபோல் என்னைப் பார்ப்பார். நான் அவரைப் பார்க்கும்போது, அவரது பார்வை வேறு பக்கம் திரும்பும். இதுபோன்ற சிறிய விஷயங்கள், அவர் நடந்துக்கும் விதம் தற்செயலானதுதானா என்ற கேள்வியை என் மனதில் எழுப்பின. நாளடைவில், அவரது பார்வை எனக்குள் ஒருவித அசௌகரியத்தை ஏற்படுத்தத் தொடங்கியது.

அவருடைய வயதும், குடும்பத்தில் அவருக்கிருந்த மரியாதையும் என்னைத் தயங்க வைத்தன. எவ்வாறு அவர் சொந்த மருமகளிடம் தவறாக நடந்துகொள்வார் என்று,, என்னால் அதை நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியவில்லை.

கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக அவர் என்னிடம் கண்ணியமாகவே நடந்துகொண்டிருந்தார். ஆனால், சமீபகாலமாக அவரது நடத்தையில் தெரிந்த சில சிறிய மாற்றங்கள் என்னைக் குழப்பின. ஒருவேளை, வயது முதிர்வால் அவரது பழக்கவழக்கங்கள் மாறியிருக்கலாம் என்று என்னை நானே சமாதானப்படுத்திக்கொண்டேன். இருந்தாலும், முன்பைவிட என்னிடம் அதிகமாகப் பேசுவதும், நான் தனியாக இருக்கும் நேரங்களில் அடிக்கடி வந்து நிற்பதும் என் மனதில் சில கேள்விகளை எழுப்பின. ஒருபுறம், என் உள்ளுணர்வு என்னை எச்சரித்தது. மறுபுறம், இத்தனை ஆண்டுகளாக அவர் மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கை, அந்தச் சந்தேகத்தை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தது.

“நான் அவரைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறேனோ?” என்று பலமுறை எனக்குள் நானே கேட்டுக்கொண்டேன். ஆனாலும், என் மனதை முழுமையாகச் சமாதானப்படுத்திக்கொள்ள முடியவில்லை.

ஒரு நாள் மதியம், வேலைக்காரி வழக்கம்போல தனது வேலைகளை முடித்துவிட்டு வேறு வீட்டிற்குச் சென்றாள். குழந்தைகள் பள்ளியிலிருந்து வந்து சாப்பிட்டுவிட்டு, என் படுக்கையறையில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தனர்.

வீட்டில் நான் மட்டுமே விழித்திருந்தேன். வீடு முழுவதும் வழக்கத்திற்கு மாறாக அமைதியாக இருந்தது. அந்த அமைதியைக் கலைக்கும் விதமாக, என் மாமனாரின் அறைக் கதவு திறக்கும் சத்தம் மெதுவாகக் கேட்டது.


சிறிது நேரம் கழித்து மாமனார் அறையிலிருந்து என்னைக் கூப்பிட்டார். என்னனு பாக்க அவர் அறைக்குப் போனேன்.

அவர் பனியனும் லுங்கியும் போட்டுக்கிட்டு படுக்கையில படுத்திருந்தார்.

“என்ன மாமா, ஏதாவது வேணுமா?”னு கேட்டேன்.

“அமுதா, முதுகு கொஞ்சம் வலிக்குதும்மா. இந்தத் தைலத்தைத் தடவிவிட முடியுமா?”னு கேட்டு, தைலப் பாட்டிலை என்னிடம் நீட்டினார்.

“எப்போ இருந்து வலிக்குது மாமா?”னு கேட்டேன்.

“காலையிலிருந்தே கொஞ்சம் வலிக்குது. இப்போ அதிகமா இருக்கு,”னு சொன்னார்.

“சரி மாமா, தடவிவிடுறேன்,”னு சொன்னேன்.

முதல்ல அவரோட கோரிக்கை எனக்கு சாதாரணமா தோணுச்சு. வயசானவங்களுக்கு முதுகுவலி வர்றது சாதாரணம்தானேனு நினைச்சேன். உதவணும்னு எண்ணத்தோட அவர் அருகில் போனேன். ஆனா நான் தைலப் பாட்டிலைத் திறக்கும்போது, அவர் ஏதோ சொல்ல நினைக்கிற மாதிரி கொஞ்ச நேரம் அமைதியா இருந்தார். பிறகு ஒன்னும் சொல்லாம, உடனே எழுந்து மேலாடையைக் கழத்தினார். இப்போ லுங்கியை மட்டும் போட்டுக்கிட்டு என் முன்னால நின்னுட்டிருந்தார்.

இதற்கு முன்னால அவரை வீட்ல சில நேரம் இப்படி அரை நிர்வாணமா இருக்கிறத பார்த்திருக்கேன். ஆனா என் முன்னால இதுவரைக்கும் மேலாடையைக் கழத்தியதே இல்ல. அந்த சடுதியான செயல் என்னை ரொம்ப சங்கடப்படுத்திச்சு. முகம் வெட்கத்தாலயும் சங்கடத்தாலயும் சிவந்து போச்சு.

அவரோட உடல்ல முதிர்ச்சி தெரிஞ்சாலும், ஐம்பது வயசுக்கு மேல இருக்கிறவங்களுக்கு இருக்குற உடல் கட்டு இருந்தது. ஆனா அந்த நேரத்துல அவரோட தோற்றத்தை விட, ஏன் என் முன்னால இப்படி நடந்துகிட்டு இருக்காருன்னு கேள்விதான் என் மனசை ஆக்கிரமிச்சுக்கிச்சு.

அவர் அதை கவனிச்ச மாதிரி தெரியல. அவர் படுக்கையில குப்புற படுத்துக்கிட்டு, கீழ் முதுகுல வலி இருக்கிற இடத்தை சுட்டிக்காட்டி, அங்க தைலம் தடவுனு சொன்னார்.

நான் படுக்கை ஓரத்துல உக்காந்தேன். தைலப் பாட்டிலைத் திறந்து, கொஞ்சம் தைலத்தை விரல்ல எடுத்து, அவர் காட்டிய இடத்துல மெதுவா தடவ ஆரம்பிச்சேன். மாமனார் கண்ணை மூடி, தலையை மடிச்ச கை மேல சாய்த்துக்கிட்டார்.

நான் ஒன்னும் பேசாம, வலி குறையணும்னு நினைச்சு, கீழ் முதுகுல தைலத்தை மெதுவா தேய்த்துக்கிட்டிருந்தேன்.

அப்போ அவரோட லுங்கி கொஞ்சம் தளர்ந்திருந்ததுனால, குண்டிப் பிளவு சிறிதளவு தெரியும்படி இருந்தது. எனக்கு சங்கடமாக ஆரம்பிச்சுச்சு. முகம் சிவந்து போச்சு. இருந்தாலும், வயசுல பெரியவர், என் மாமனார்னு மதிச்சு, பார்வையை வேற பக்கம் திருப்பிக்கிட்டு, ஒன்னும் நடக்காத மாதிரி அமைதியா முதுகுல தைலம் தடவிக்கிட்டிருந்தேன்.

சுமார் ஐந்து நிமிஷம் அப்படியே போச்சு. கடைசியில அவர் “போதும்”னு சொல்லி என்னை நிறுத்தினார். முதுகுவலி குறைஞ்சுடுச்சு, இப்போ பரவால சொன்னார்.

நான் தைலத்தை மறுபடியும் பாட்டில போட்டு, அமைதியா அங்க இருந்து எழுந்தேன்.

அவர் படுக்கையில மல்லாந்து படுத்து, லுங்கியை சரி செய்ய ஆரம்பிச்சப்போ, நான் அவசரமா அறைய விட்டு வெளியேறினேன். அந்த நேரத்துல அவரோட லுங்கி முன்புறத்துல உருவான அந்த பெரிய கூடாரத்தை நான் கவனிக்காம விடல. வெட்கத்துலயும் பயத்துலயும் உறைஞ்சு போய், என் படுக்கையறைக்கு ஓடிப் போய், கதவைப் பூட்டிட்டு, படுக்கை ஓரத்துல உக்காந்தேன்.

நான் திகைச்சுப் போனேன். இதயம் வேகமா துடிச்சுச்சு. இதயத் துடிப்பு காதுல ஓங்கி ஒலிக்கிறத கேட்க முடிஞ்சது. சில நிமிஷத்துக்கு முன்னால நடந்த சம்பவத்தை மறுபடியும் மறுபடியும் நினைச்சுப் பார்த்தேன். இதுவரைக்கும் மரியாதைக்குரிய மாமனாரா மட்டும் பார்த்த அவருடைய நடத்தையைப் பத்தி, முதல் முறையா உண்மையான எண்ணம் என்னன்னு இப்போ தெளிவா தெரிஞ்சுது. அந்த பெரியவருக்கு என் மேல **காம ஈர்ப்பு** இருக்குன்னு அந்த எண்ணம் எனக்கு ரொம்ப அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தது.

நான் ரொம்ப கண்டிப்பான குடும்பத்துல வளர்ந்தவ. அப்பா அம்மா படிக்க வச்சது முழுக்க பெண்கள் மட்டும் படிக்கிற பள்ளியிலதான் இருந்துச்சு. ஆண்-பெண் பழகுறத கூட வீட்ல விரும்ப மாட்டாங்க.

அம்மா, நான் வீட்டை விட்டு வெளியே போகும்போது துப்பட்டா சரியா போட்டிருக்கான்னு பல தடவை பார்த்துட்டுதான் அனுப்புவாங்க. பக்கத்து வீட்டு பசங்களோட கூட தேவையில்லாம பேசக்கூடாதுனு சின்ன வயசுல இருந்தே சொல்லிக் கொடுத்திருந்தாங்க.

அதனால என் வாழ்க்கையில நெருக்கமா பழகிய ஒரே ஆண் என் கணவர் குமார்தான். நான் அவரை உண்மையா நேசிச்சேன். சில சமயம் அவரோட அப்பா மாதிரி புத்திசாலித்தனமும் தன்னம்பிக்கையும் என் கணவர் கிட்ட இல்லையேனு சின்ன வருத்தம் வந்ததுண்டு.

ஆனா அந்த எண்ணங்கள் எதுவும் என் கணவன் மேல இருந்த அன்பை ஒருபோதும் மாத்தல. திருமணம் ஆகி பத்து வருஷம் ஆச்சு. அவர் எனக்கு நல்ல அன்பான கணவனாகவே இருக்கார். அவரைத் தவிர வேற எந்த ஆண்களையும் நினைச்சுப் பாக்கணும்னு எண்ணமே என் மனசுல ஒருபோதும் வரல. அதனாலதான் என் மாமனாரோட சமீபத்திய நடத்தைகள் என்னை இவ்வளவு குழப்பத்துலயும் பயத்துலயும் தள்ளின.

நீண்ட காலமா சந்தோஷமா போய்க்கிட்டு இருந்த என் திருமண வாழ்க்கையில, இப்போ ஏதோ ஒன்னு மாற ஆரம்பிச்சிருக்கு. மாமனார் என்னிடம் காட்ட ஆரம்பிச்ச அணுகுமுறை, அவர் என்னைத் தன் பக்கம் இழுக்க முயற்சிக்கிறாருன்னு எண்ணமே எனக்குள்ள பயத்தை உருவாக்கிச்சு.

அவருக்கு என்ன ஆச்சுன்னு எனக்குப் புரியல. இத்தனை வருஷமா அவர் எனக்கு தந்தை சானத்தில் இருந்தார். என் கணவர் கிட்ட கூட கடையோட முழு பொறுப்பையும் ஒருபோதும் கொடுக்காம, முக்கியமான எல்லா முடிவுகளையும் தன் கட்டுப்பாட்டுலயே வச்சிருந்தார். கடையோட பொறுப்புகளை எல்லாம் என் கணவர் கிட்ட கொடுத்துட்டு ஓய்வு எடுக்கணும்னு எண்ணத்தையும் கூட அவர் ஒருபோதும் வெளிப்படுத்தல.

சில சமயம் என் கணவரா கிட்ட கோபப்படுவார், ஆனா என்னிடம் மட்டும் ஒருபோதும் கடுமையா நடந்துக்கிட்டதில்ல. அதனால அவர் மேல நான் வச்சிருந்த மரியாதையும் நம்பிக்கையும் பல வருஷமா ஆழமா இருந்தது.

இப்போ அந்த நம்பிக்கையோட அடிப்படையிலேயே ஒரு சின்ன விரிசல் விழுந்துடுச்சு. நான் பார்த்ததும் உணர்ந்ததும் உண்மையா, இல்ல அவரோட செயல்களுக்கு வேற ஏதாவது காரணம் இருக்கான்னு புரியல. என் மனசு தொடர்ந்து குழம்பிக்கிட்டே இருக்கு

[Blacktail]

Sema bro mamanarin leelai

Thanks bro

sexy update mamanar leelai started...

Thanks bro 

முதல் பாராட்டு உங்கள் அழகு தமிழுக்கு

எழுத்துப் பிழைகள் எதுவும் இல்லாமல் கச்சிதமான படைப்பு

அமுத வள்ளி மிக பாதுகாப்பான வாழ்க்கை வாழ்ந்த பெண் அவளுக்கு எந்த ஒரு சஞ்சலமும் மனதில் இல்லை சிறந்த பத்தினி

அப்படி ஒரு இளம் மனைவியை அதுவும் புதிதாக திருமணமான தன் மருமகள்

அவளை எப்படி வயதில் மூத்தவர் மரியாதைக்குரியவர் சபலம் உண்டாக்கி சதை பசியை மூட்டி தன் காம வெறிக்கு பலி ஆக்க போகிறார்

எண்ணமே இனிப்பு ஊட்டுகிறது

காத்திருக்கிறேன்

உங்கள் பாராட்டுக்கு நன்றி நண்பா. அமுதவள்ளி இப்போது இளம் பெண்ணல்ல… மாரிமுத்து அவளை மகனுக்குக் கல்யாணம் செய்து வைக்கும்போது எந்த ஈர்ப்பும் இல்லை. ஆனால் இப்போது…

பத்து வருடம் கழித்து நான்கு குழந்தைகளின் தாய். உடல் கொஞ்சம் தடித்திருக்கும், மார்பகங்கள் பாலூட்டியதால் கனத்தும் தொங்கியும் இருக்கும், இடுப்பு அகன்றும், தொடைகள் சதைப்பிடித்தும் இருக்கும். அந்த “தாயின் உடல்” தான் மாரிமுத்துவின் காமத்தை இப்போது கொளுத்தி விட்டிருக்கிறது.

[Blacktail]

அத்தியாயம் - 5 - அந்தப் பென் டிரைவ் 

என் மாமனார் ஏன் திடீரென்று இப்படி நடந்துகொள்ள ஆரம்பித்தாருன்னு எனக்குப் புரியவே இல்ல. நடந்ததை என் கணவரிடம் சொல்லிடலாம்னு பல தடவை நினைச்சேன். ஆனா ஒவ்வொரு முறையும் அந்த எண்ணத்தையே விட்டுட்டேன்.

அவர் எப்படி எதிர்வினையாற்றுவார் என்று என்னால் யூகிக்க முடியவில்லை. சிறு வயதிலிருந்தே தனது தந்தைக்குப் பயந்தே வளர்ந்தவர். அவர் தந்தையே தவறு செய்திருந்தால்கூட, அதை நேரடியாகச் சுட்டிக்காட்டி எதிர்த்துப் பேசும் அளவுக்கு அவர் துணிந்து நின்று நான் பார்த்ததில்லை.

அதனால், என் மனதில் இருந்த சந்தேகத்தையும் பயத்தையும் அவரிடம் வெளிப்படையாகச் சொல்லிவிட்டால், அது எங்கள் குடும்பத்துக்குள் இன்னும் பெரிய பிரச்சினையை உருவாக்கிவிடுமோ என்ற அச்சம் எனக்குள் எழுந்தது.

ஒருபுறம், நடந்ததை அவரிடம் மறைப்பது தவறு என்ற குற்றவுணர்வு என் மனசாட்சியை உறுத்திக்கொண்டே இருந்தது. மறுபுறம், அவருடைய இயல்பையும், தன் தந்தையின் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு நடக்கும் அவருடைய குணத்தையும் நினைத்துப் பார்த்தபோது, உண்மையைச் சொல்லத் தயக்கமாக இருந்தது.

அதுமட்டுமின்றி, நடந்ததை அவர் எப்படிப் புரிந்துகொள்வார், என் வார்த்தைகளை எந்தக் கோணத்தில் எடுத்துக்கொள்வார், அதனால் எங்கள் குடும்ப வாழ்க்கையில் என்னென்ன பிரச்சினைகள் உருவாகுமோ என்ற அச்சமும் என்னைத் தொடர்ந்து வாட்டியது. உண்மையைச் சொல்லிவிட்டால், ஏற்கெனவே இருந்த நிம்மதியும் குலைந்துவிடுமோ என்ற எண்ணம் என்னை மேலும் தயங்கச் செய்தது.

இப்படிப் பலவிதமான குழப்பங்களுக்கும் அச்சங்களுக்கும் இடையில் தவித்த நான், இறுதியில் ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன். இப்போதைக்கு நடந்ததை அவரிடம் சொல்வதைவிட, அந்த உண்மையை எனக்குள்ளேயே புதைத்துக்கொள்வதுதான் நல்லது என்று தோன்றியது.

மறுநாள் இரவு, வழக்கம்போல இரவு உணவை முடித்துவிட்டு நானும் என் கணவரும் அறையில் அமர்ந்திருந்தோம். அவர் அன்றைய வேலைகளைப் பற்றியும், மறுநாள் செய்ய வேண்டிய சில விஷயங்களைப் பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அப்போது, என் மாமனார் வணிக விஷயமாகச் சில நாட்கள் வெளியூருக்குச் செல்ல வேண்டியிருப்பதாக என் கணவர் இயல்பாகச் சொன்னார்.

“அப்பா நாளைக்கு வெளியூருக்குப் போறாராம். வியாபார விஷயமா சில வேலைகள் இருக்காம். இரண்டு மூன்று நாட்கள் ஆகும்னு நினைக்கிறேன்,” என்றார்.

அவர் அதைச் சாதாரணமான ஒரு செய்தியைப் போலச் சொல்லிவிட்டு, படுக்க தயாரானார். ஆனால், அந்தச் செய்தி என்னுள் பலவிதமான எண்ணங்களை எழுப்பியது. என் மாமனார் சில நாட்கள் வீட்டில் இருக்கமாட்டார் என்ற எண்ணம் ஒருபுறம் சிறிது நிம்மதியைத் தந்தாலும், மறுபுறம் என் மனதில் ஏற்கெனவே இருந்த சந்தேகங்களை மீண்டும் கிளறிவிட்டது.

இருப்பினும், அந்த எண்ணங்களுக்கு இடமளிக்க நான் விரும்பவில்லை. ஒருவேளை, சமீபத்தில் நடந்த சில விஷயங்களை நானே தேவையில்லாமல் பெரிதுபடுத்திக்கொண்டு, இல்லாதவற்றையும் கற்பனை செய்து பயப்படுகிறேனோ என்று தோன்றியது. எந்த ஆதாரமும் இல்லாமல் ஒருவரைப் பற்றி இப்படிச் சந்தேகப்படுவது சரியல்ல என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன்.

“என்ன ஆச்சு உனக்கு? என்ன யோசிச்சுக்கிட்டு இருக்க?” என்று என் கணவர் கேட்டபோதுதான், நான் வெகுநேரமாக எதுவும் பேசாமல் என் சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்ததை உணர்ந்தேன்.

“ஒண்ணுமில்லை… கொஞ்சம் தலைவலிக்கிற மாதிரி இருக்கு,” என்று அவரிடம் கூறிவிட்டு, மேற்கொண்டு எதுவும் கேட்காதபடி பேச்சை வேறு பக்கம் திருப்பினேன்.

அவர் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாமல் படுத்து தூங்கினார். நானும் இயல்பாக இருக்க முயன்றேன். ஆனால், மனதிற்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்த எண்ணங்களை மட்டும் என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

 சிறிது நேரம் கழித்து, என் கணவர் என் அருகில் நிம்மதியாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தார். ஆனால், எனக்கு மட்டும் தூக்கம் வரவில்லை. இருளையே வெறித்தபடி, நடந்தவற்றையும் இனி நடக்கக்கூடியவற்றையும் நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். என் சந்தேகங்கள் அனைத்தும் தவறானவையாகவே இருக்க வேண்டும் என்று மனதார விரும்பினேன். என் குடும்பத்தின் நிம்மதியைக் குலைக்கும் அளவுக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை என்று என்னை நானே சமாதானப்படுத்திக்கொண்டிருந்தேன்.

அப்படியே எவ்வளவு நேரம் யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன் என்று தெரியவில்லை. மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்த எண்ணங்களுக்கிடையே, ஒரு கட்டத்தில் களைப்பில் என் கண்கள் தானாகவே மூடிக்கொண்டன. எப்போது தூங்கினேன் என்றுகூடத் தெரியாமல், ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் மூழ்கிப்போனேன்.

மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு, என் மாமனார் வெளியூரிலிருந்து திரும்பி வந்தார். அப்போது குழந்தைகள் பள்ளிக்குச் சென்றிருந்தார்கள். என் கணவரும் ஏற்கெனவே கடைக்குச் சென்றுவிட்டார்.

நான் குளித்து முடித்திருந்த நேரத்தில், அவர் தன்னுடைய அறையிலிருந்து என்னை அழைத்தார்.

“அமுதா, கொஞ்சம் இங்கே வாம்மா!” என்று அழைத்தார்.

முந்தைய சம்பவத்தின் நினைவு இன்னும் என் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்ததால், அவரிடம் செல்வதற்குச் சற்று தயக்கமாக இருந்தது. ஒரு கணம் அங்கேயே தயங்கி நின்றேன்.

"எதற்காக இப்போது என்னை அழைக்கிறார்?" என்ற கேள்வி மனதில் எழுந்தது. இருந்தாலும், ஏதோ ஒரு சாதாரண விஷயத்திற்காகத்தான் அழைத்திருப்பார் என்று என்னை நானே சமாதானப்படுத்திக்கொண்டு அவருடைய அறையை நோக்கிச் சென்றேன்.

அவர் தன்னுடைய கட்டிலுக்கு அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தார். படுக்கையின் மீது அவருடைய பயணப் பை திறந்தபடி கிடந்தது. அதற்குள் இருந்த பொருட்களை ஒவ்வொன்றாக வெளியே எடுத்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

நான் அருகில் சென்றதும், என் நைட்டி மீது சால்வைச் சற்றுச் சரிசெய்துகொண்டு, என்னை இயல்பாகக் காட்டிக்கொள்ள முயன்றேன்.

“என்ன மாமா, கூப்பிட்டீங்களா?” என்று கேட்டேன்.

“ஆமாம்மா. ஊருக்குப் போயிருந்தப்போ குழந்தைகளுக்குச் சில பொம்மை மட்டும் விளையாட்டு பொருட்களை வாங்கிட்டு வந்தேன். உனக்கும் சிலது வாங்கியிருக்கேன். அதான் கொடுக்கலாம்னு கூப்பிட்டேன்,” என்றார். அவருடைய பதிலைக் கேட்டதும், மனதிலிருந்த தயக்கம் கொஞ்சம் குறைந்தது.

“எதுக்கு மாமா? எதுக்கு நீங்க எனக்கு இதெல்லாம் வாங்கிட்டு வரணும்? குழந்தைகளுக்கு மட்டும் வாங்கியிருந்தா போதுமே,” என்றேன்.

“உனக்கு எதுவும் வாங்கிட்டு வரக்கூடாதா?” என்று சிரித்தபடி கேட்டார்.

“அப்படி இல்லை, மாமா. நீங்க எதுக்கு சிரமப்படணும்னுதான் சொன்னேன்,” என்று பதிலளித்தேன்.

“இதுல என்னம்மா சிரமம்? வெளியூருக்குப் போயிருந்தப்போ கண்ணுல பட்டுச்சு. உனக்கும் பயன்படும்னு வாங்கிட்டு வந்தேன்.” அவர் பையிலிருந்த சில பைகளை எடுத்து என்னிடம் நீட்டினார்.

“இதைக் குழந்தைகள் வந்ததும் அவங்களுக்குக் கொடு. பார்த்ததும் சந்தோஷப்படுவாங்க,” என்றார்.

“சரிங்க, மாமா. அவங்க வந்ததும் கொடுக்கிறேன்.” நான் அவற்றை வாங்கிக்கொண்டபோது, அவர் மீண்டும் தன்னுடைய பையைத் திறந்து அதற்குள் தேடினார். சிறிது நேரத்தில் ஒரு பென்டிரைவை எடுத்தார்.

“அமுதா, உனக்கு சினிமா பார்க்கப் பிடிக்கும்ல?”அவருடைய கேள்வி சற்றும் எதிர்பாராததாக இருந்ததால், ஒரு கணம் அவரைப் பார்த்தேன்.

“ஆமாம், மாமா. எப்போவாது நேரம் கிடைச்சா பார்ப்பேன்,” என்றேன்.

“உன் ரூம்ல இருக்கிற டிவியில இதை பொருத்தி படம் பார்க்க முடியும்தானே?”

“முடியும், மாமா.”

“அப்படின்னா இதை வச்சுக்கோ. இதுல சில படங்கள் இருக்கு. குழந்தைகளுக்கும் பிடிச்ச பொம்மை படங்கள் இருக்கு. உனக்கும் பொழுதுபோக்கா இருக்கும்.” அவர் பென்டிரைவை என்னிடம் நீட்டினார். நான் அதை வாங்கிக்கொண்டாலும், மனதுக்குள் ஒரு சிறிய தயக்கம் மீண்டும் எழுந்தது.

“என்ன மாமா, எதுக்கு இதெல்லாம் வாங்கிட்டு?” என்று கேட்டேன்.

“குழந்தைங்க ஆசையா விளையாடுவாங்க. அவங்களுக்காகத்தானே இதெல்லாம் வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன். அதுமட்டுமில்லாம, உனக்கும் படம் பார்க்க பிடிக்கும்னு நினைச்சு, உனக்காகவும் சில படங்களை என் நண்பர்கள்கிட்ட கேட்டு வாங்கிட்டு வந்தேன்,” என்றார்.

“சரி, மாமா. குழந்தைகளுக்கு இருக்கட்டும். எனக்கு எதுக்கு?” என்று கேட்டேன்.

“ஏம்மா, நீ எப்பப் பார்த்தாலும் குழந்தைகள், வீட்டு வேலைன்னு ஓடிக்கிட்டே இருக்கே. உனக்குன்னு தனியா ஆசைகள் எதுவும் இருக்காதா?” என்று அவர் புன்னகையுடன் கேட்டார். அவருடைய கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று ஒரு கணம் யோசித்தேன்.

“அப்படியெல்லாம் இல்லை, மாமா. குழந்தைகள் ஸ்கூலுக்குப் போயிருக்கிற நேரத்துல கொஞ்சம் ஓய்வு கிடைக்கும். அப்போ சீரியல் பார்ப்பேன்,” என்றேன்.

“சரி, சரி. நேரம் கிடைக்கும்போது போட்டுப் பாரு,” என்று அவர் இயல்பாகச் சொன்னார்.

“சரிங்க, மாமா.”

“சரி, நீ போம்மா. குழந்தைகள் வந்ததும் அவங்களுக்கு வாங்கிட்டு வந்ததைக் கொடுத்துடு,” என்றார்.

“சரிங்க, மாமா,” என்று கூறிவிட்டு, அவருடைய அறையை விட்டு வெளியே வந்தேன்.

அறையை விட்டு வெளியே வந்ததும், ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டேன். ஒருவேளை, என் மாமனாரைப் பற்றி நான் தான் தவறாகச் சந்தேகப்படுகிறேனோ? என்று என்னையே கேட்டுக்கொண்டேன். அவர் நடந்துகொண்ட விதத்தில் வெளிப்படையாகச் சந்தேகப்படும்படி எதுவும் இல்லை. குழந்தைகளுக்காகவும் எனக்காகவும் பொருட்கள் வாங்கி வந்திருந்தார். வழக்கம்போல அக்கறையுடன்தான் பேசினார்.

இருந்தாலும், முந்தைய சம்பவத்தின் நினைவு என் மனதின் ஆழத்தில் இன்னும் தங்கியிருந்தது. அவர் இயல்பாக நடந்துகொண்டதைப் பார்த்து என் சந்தேகத்தை ஒதுக்கிவிட நினைத்தாலும், ஏதோ ஒன்று சரியில்லை என்ற உணர்வை மட்டும் என்னால் முழுமையாகப் புறக்கணிக்க முடியவில்லை.

என் அறைக்குச் சென்று, அந்தப் பென்டிரைவை அலமாரியில் வைத்தேன். மதியம் குழந்தைகள் பள்ளியிலிருந்து திரும்புவதற்கு முன்பு நேரம் கிடைத்தால், அதிலிருக்கும் படங்களைப் போட்டுப் பார்க்கலாம் என்று நினைத்துக்கொண்டேன். ஆனால், என் மனதின் ஆழத்தில் எழுந்திருந்த சந்தேகம் மட்டும் இன்னும் அடங்கவில்லை.

அந்த எண்ணத்துடன் என் அன்றாட வேலைகளைத் தொடர்ந்தேன். ஆனால், அவருடைய ஒவ்வொரு செயலையும் இனிமேல் முன்புபோல எளிதாக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது என்பதை என் மனம் மட்டும் அமைதியாக நினைவூட்டிக்கொண்டே இருந்தது.

மாமனார் குளித்துவிட்டு வெளியே வந்தபோது, எனக்கு ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது. இந்த முறை, அவர் வழக்கமாகப் பயன்படுத்தும் பொதுக் குளியலறைக்குச் போகாமல், தனது அறையுடன் இணைந்திருந்த குளியலறையிலேயே குளித்திருந்தார். அதுமட்டுமல்லாமல், அறையிலிருந்து வெளியே வரும்போது முழு உடை அணிந்திருந்தார்.

நான் கிச்சன்ல மத்தியான சாப்பாடு தயார் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்.

“நான் கடைக்குப் போறேன். சாப்பாடு ரெடியா?” என்று சமையலறை வாசலில் நின்றபடி கேட்டார் மாமனார்.

“ஆமா, மாமா,” என்றேன்.

அவர் டைனிங் டேபிளில் உட்கார்ந்ததும், நான் அவருக்குச் சாப்பாடு பரிமாறினேன். அவர் நன்றாகச் சாப்பிட்டார். சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது ஓரிரு முறை என் முகத்தைப் பார்த்தார். ஆனால், அதிகமாக எதுவும் பேசவில்லை. ஏதோ ஒரு யோசனையில் ஆழ்ந்திருப்பதைப் போலத் தோன்றியது.

மதிய உணவை முடித்துவிட்டு அவர் கடைக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றதும், நான் வீட்டின் முன்கதவைப் பூட்டினேன். பிறகு, என் அறைக்கு வந்து இரண்டு சிறு குழந்தைகளுக்கும் சாப்பாடு கொடுத்தேன். அவர்கள் சாப்பிட்டு முடித்ததும், திண்ணையில் விளையாட விட்டேன். மற்ற இரண்டு குழந்தைகளும் பள்ளியில் இருந்தார்கள். வழக்கம்போல, அவர்கள் மாலை ஐந்து மணியளவில் வீடு திரும்புவார்கள்.

சுவர்க் கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன். மணி மதியம் இரண்டு ஆகியிருந்தது. காலை முழுவதும் வீட்டு வேலைகளில் ஈடுபட்டிருந்ததால், உடல் சோர்வாக இருந்தது. சிறிது நேரம் ஓய்வெடுக்கலாம் என்று நினைத்தேன். படுக்கையில் சாய்ந்து, கண்களை மூடிக்கொண்டேன்.

ஆனால், சில நொடிகளிலேயே மாமனார் கொடுத்திருந்த பென் டிரைவ் என் நினைவுக்கு வந்தது. எனக்கு மூவிஸ் பார்ப்பது ரொம்பப் பிடிக்கும் என்பதால், தூங்கும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டு, அதில் என்ன படம் இருக்கிறது என்று பார்க்க முடிவு செய்தேன்.

அலமாரியிலிருந்து பென் டிரைவை எடுத்தேன். டிவியை ஆன் செய்து, பென் டிரைவை அதனுடன் இணைத்தேன். திரையில் கோப்புகள் தோன்றியதும், அதிலிருந்த வீடியோ ஃபைலைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். பிறகு, ரிமோட்டை எடுத்துக்கொண்டு படுக்கையில் வசதியாக அமர்ந்தேன். முதுகுக்குப் பின்னால் சில தலையணைகளைச் சரிசெய்துகொண்டு, பிளே பட்டனை அழுத்தினேன்.

திரையில் சில விநாடிகள் ஏற்றப்படும் குறியீடு சுழன்றுகொண்டிருந்தது. முதலில் வழக்கமான சட்ட எச்சரிக்கை வாசகங்கள் தோன்றின. அவற்றைக் கடந்து செல்ல ஃபார்வர்ட் பட்டனை அழுத்தினேன். சில விநாடிகள் காத்திருந்துவிட்டு, மீண்டும் பிளே பட்டனை அழுத்தினேன்.

அடுத்த கணம், டிவி திரையில் தோன்றிய காட்சியைப் பார்த்ததும் என் உடல் முழுவதும் உறைந்துபோனது. அதிர்ச்சியில் என் கண்கள் அகல விரிந்தன. நான் பார்த்ததை நம்ப முடியாமல், சில நொடிகள் அசையாமல் திரையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். இதயத்துடிப்பு வேகமாயிற்று. தொண்டை உலர்ந்தது.

மாமனார் கொடுத்திருந்த அந்தப் பென் டிரைவில், நான் எதிர்பார்த்திருந்த சாதாரண திரைப்படம் இல்லை. 

[Blacktail]

அத்தியாயம் - 6 - காமமும் கோபமும்

திரையில் பெயர் பலகை முடியப்போகும்போது மங்கலான லைட்ல கட்டிலில் ஒரு வெள்ளைக்கார பொண்ணு முழு நிர்வாணமா படுத்துக்கிட்டு இருந்தா. அவ உடம்பு வெள்ளை வெள்ளைனு மின்னுது. மார்பகங்கள் பெருசா தொங்கிச்சு, முலைக்காம்புகள் ரோஸ் நிறத்துல நிமிர்ந்து நிக்குது. பொன் நிறத்தில் நீண்ட தலை முடி, தலையணை கட்டிலில் சிதறிக்கிடக்கு. கால்களை அகலமா விரிச்சு வச்சிருக்கா. மயிரே இல்லாத, மென்மையான யோனி முழுசா திறந்து தெரியுது. ஈரமா பளபளன்னு மினுக்குது. அதில் சிறிய இளஞ்சிவப்பு மடிப்புகள் தெரியுது.

அவ இன்னொரு வெள்ளைக்கார ஆணின் ஆண்குறியை கையில பிடிச்சு மெதுவா வருடுறா. விரல்கள் தடித்த தண்டை சுத்தி, நரம்புகளை உணர்ந்து வருடுது. பிறகு முன்னாடி சாய்ந்து, நாக்கை வெளியே நீட்டி முனையில மெதுவா நக்குறா. உமிழ்நீர் வழிஞ்சு. பிறகு வாயை அகலமா திறந்து உள்ள போட்டு ஆழமா உறிஞ்சுறா. உதடுகள் நீண்டு, கன்னங்கள் உள்வாங்கி, ஒவ்வொரு தடவையும் உமிழ்நீர் கன்னத்துல வழிஞ்சு தொண்டைக்கு போகுது. 

“ச்ளர்ப்........ச்ளர்ப்........ச்ளர்ப்........ச்ளர்ப்........ச்ளர்ப்........ச்ளர்ப்........ச்ளர்ப்........ச்ளர்ப்........” 

ஆஹ்.. ஆஆஹ்ஹ்....... அவள் அவனுடைய கனத்த, நரம்புகள் துடிக்கும் பூலை உதடுகளால் இறுகப் பிடித்து, நாக்கால் சுவைத்து, ஆழமாகவும் ஆக்ரமிப்பாகவும் சப்பிக் கொண்டிருந்தாள். ஒவ்வொரு சப்பலும் அவனுடைய முழு உடலையும் நடுங்கச் செய்தது. வெள்ளைக்கார ஆண் சுகத்தின் அலைகளில் மூழ்கி, கண்களை இறுக மூடி, தலையை பின்னால் சாய்த்து முனகல்களை விட்டுவிட்டான்.

அவ பின்னால உயரமான, தசை நிறைந்த கருப்பு நிறத்து ஆண் நிக்கிறான். அவனுக்கு கட்டுமஸ்தான உடம்பு, பரந்த தோள்கள், வயிற்றில் படிகற்கள் மாதிரி இருந்தது. தொடைகள் தடிச்சிருக்கும். அவனுடைய கருமையான தடித்த நிண்ட பூலில் நரம்புகள் புடைத்து தெரிஞ்சுது. அதை கையில பிடிச்சு அவளோட ஈரமான யோனி வாசலில் வைத்து அழுத்தினான். அவனது பூலின் தலைப்பகுதி மெதுவா உள்ள போனது. அவளது யோனி விரிஞ்சு, ஈரம் வழிஞ்சு, “ச்லப்...”னு சப்தம் கேட்டது. வெள்ளைக்காரப் பொண்ணு வெள்ளைக்கார ஆணின் பூலை வாயில வச்சிட்டே உரக்க முனகுறா. “ம்ம்ம்... ஆஹ்...”னு. கருப்புநிற ஆண் இன்னும் அவனது ஆண்குறியை அவளுக்குள்ள தள்ளுறான். இன்ச் இன்ச்சா உள்ள போகுது. யோனி இன்னும் விரிஞ்சு, இளஞ்சிவப்பு சதை வெளிப்பட்டது. முழுசா புதைஞ்சு போனதும் அவன் இடுப்பு அவ தொடையை தட்டியது. அவனது கனமான விதைப்பை அவளது ஆசன துளையில் மோதியது.

அவன் ஆழமா, வேகமா உந்துனான். ஒவ்வொரு உந்துதலிலும் அவளது யோனியை முழுசா நிரப்பியது. அவனது கனமான விதைப்பை அவ பின்னால “தட்... தட்... தட்...”னு மோதியது. வெள்ளைக்கார பொண்ணு இன்பத்துல முனகிட்டே உடம்பு நடுங்கினா. மார்பகங்கள் குழுங்குச்சு, முலைக்காம்புகள் இன்னும் விறைத்து நிக்குது. வெள்ளைக்கார ஆண் தன் பூலை அவளது வாயில் விட்டு இன்னும் ஆழமா தொண்டைக்குள்ள வரை திணித்தான். கருப்பன் தன் வேகத்தை அதிகரித்தான் . யோனி ஈரமா, வழிஞ்சு, “ச்லப்... ச்லப்... ச்லப்...”னு சப்தம் உரக்க கேட்டது. அவ உடம்பு ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல குலுங்யது, ஒருத்தன் தொண்டையில் விட்டான், இன்னொருத்தன் யோனியை விரிச்சு, ஆழமா, பலமா உந்தினான். அந்த தடிச்ச கருப்பு பூல் அவளோட மழிக்கப்பட்ட யோனியுல உள்ளேயும் வெளியேயும் போய்ட்டு வர்றது தெளிவா தெரிஞ்சது. ஒவ்வொரு முறையும் அவனது பூல் வெளியே வரும்போது ஈரத்தில் பளபளன்னு மினுக்குது. யோனி விரிஞ்சு, இளஞ்சிவப்பு சதை பளபளன்னு தெரிஞ்சது. கருப்பன் கையை நீட்டி அவ மார்பகத்தை பிசைந்தான், விரல்கள் முலைக்காம்பை பிழிஞ்சது. வெள்ளைக்கார பொண்ணு இன்பத்தில் இன்னும் உரக்க முனகுறா. 

“ஒஹ்... ஒஹ்...ஒ...மை...காட்....ஃபக்.....ஃபக்......ஃபக்.....யச்......" கருப்பன் இப்போ வேகத்தை முழுசா ஏத்தினான். தடிச்ச கருப்பு பூலை ஆழமா தள்ளி, இடுப்பை பலமா அசைக்க அவள் தன் வாயில் இருக்கும் தடியை வெளியேடுத்தி முனகினாள்.

“ச்லப்... ச்லப்... ச்லப்...” இரு உடல் மோதும் சத்தம் பலமாக எழுப்பியது. ஒவ்வொரு உந்துதலும் வெள்ளைக்கார பொண்ணுடைய யோனியின் ஈரம் வழிஞ்சு தரையில விழுஞ்சுது. வெள்ளைக்கார ஆண் அவள் தலையை பிடிச்சுக்கிட்டு, தொண்டைக்குள்ள வரை பூலை தள்ளி உறிஞ்ச வைச்சான். “க்ல்க்... க்ல்க்...”னு சப்தம். அவள் கண்கள் கலங்கி, உமிழ்நீர் வாயில இருந்து வழிஞ்சு மார்பகங்கள் மேல விழுஞ்சுது. கருப்பன் திடீர்னு வேகத்தைக் குறைச்சு, ஆழமா புதைச்சு நிறுத்தினான். பிறகு மெதுவா வெளியே இழுச்சு, மறுபடியும் முழுசா உள்ள தள்ளினான்.

 “ஹா...ஹா..ஹா..ஹா..ஹா..ஹா..”னு முனகினான். அவன் விதைப்பை இறுக்கி, உடல் நடுங்க, ஆழமா ஒரு கடைசி உந்துதல் கொடுத்தான்.

“ஆஹ்ஹ்...!”னு கருப்பன் உரக்க முனகினான். தடிச்ச பூல் துடிச்சு, வெள்ளைக்கார பொண்ணுடைய யோனிக்குள்ள வெப்பமான விந்தைக் க்கியது. ஒவ்வொரு துடிப்பிலும் அவள் உடல் நடுங்க, அவன் கையை இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டு விந்தை உள்ளே ஏத்துக்கிட்டாள். அதே நேரத்துல வெள்ளைக்கார ஆணும். அவள் தொண்டைக்குள்ள பூலை தள்ளி, “ம்ம்ம்ம்!”னு முனகி, விந்தை நேரா தொண்டைக்குள்ள பாய்ச்சினான். கருப்பன் பூல் இன்னும் உள்ளே இருக்கும்போதே, வெள்ளைக்கார பொண்ணுக்கு உடம்பு முழுக்க நடுங்கியது, “ஆஹ்... ஆஹ்... வந்துருச்சு...!”னு அலறி, அவளுடைய யோனியும் இறுக்கி, ஈரம் வேகமா வழிஞ்சு அவள் உச்சத்தை அடைஞ்சா.

மூணு பேரும் ஒரே நேரத்துல உச்சம் தொட்டு மூச்சு வாங்க. கருப்பன் மெதுவா தன் பூலை அவள் யோனியில் இருந்து வெளியே இழுத்தான். இருவரின் விந்து கலந்து அவ யோனியில இருந்து வழிஞ்சு, தொடை மேல பளபளன்னு மின்னியது. வெள்ளைக்கார பொண்ணு வாயில இருந்த விந்தை விழுங்கி, மூச்சு விட்டா. வெள்ளைக்கார ஆண் பூலை அவ வாயில் இருந்து வெளியே எடுத்தான், அப்போது சில துளிகள் விழுஞ்சுக்கிட்டு இருந்தது, அவள் இருவரையும் பார்த்து சிரித்தால். திரை மெதுவா மங்கியது... இயக்குனர் பெயர் பலகை போடப்பட்டது.

நான் இதையெல்லாம் பார்த்து அப்படியே உறைஞ்சு போயிட்டேன். ரிமோட் கையில இருந்தும் ஆஃப் பண்ண மறந்துட்டேன். உடல் முழுக்க சூடு. தொடைகளுக்குள்ள எச்சல் அதிகமாயிற்று வழுங்கமுடியாமல் தவித்தேன். உள்ளாடை முழுசா நனைஞ்சுது, மார்பகங்கள் கனத்து, முலைக்காம்புகள் பிரா தாண்டி நைட்டி மேல தெரியுற அளவுக்கு நிமிர்ந்து நிக்குது. “இது... இது என்னடா...”ன்னு என் குரல் நடுங்கியது. படுக்கையில உட்கார்ந்தபடியே, கால்களை இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டு, மூச்சை அடக்க முயன்றேன். ஆனா அந்தக் காட்சி என் கண்களுக்கு முன்னாடி ஓடிக்கிட்டே இருந்தது. கருப்பன் பூல் உள்ளே விந்து கொட்டுறது, ஓக்கும்போது அவள் அலறல்கள், விந்து வழிஞ்ச காட்சி...மாமனார் கொடுத்த பென் டிரைவில் இப்படிப்பட்ட படம் எப்படி வந்தது...? அந்த எண்ணமே எனக்குள் பயத்தையும் வெட்கத்தையும் ஒருசேர ஏற்படுத்தியது. மனம் குழப்பத்தில் தவித்தாலும், என் உடல் மட்டும் இன்னும் தணியாத வெப்பத்துடன் இருந்தது.

அதுக்குப் பிறகு சில நொடிகள் அங்கேயே நின்னுக்கிட்டு இருந்தேன். என் உடல் முழுக்க கண்ட்ரோல் பண்ண முடியாத அளவுக்கு நடுங்கிக்கிட்டு இருந்தது.

ஆபாசப் படங்களை நான் இதற்கு முன்னாடியே பார்த்திருக்கிறேன். ஆனா, இப்படிப்பட்ட மூர்க்கமான பாலியல் காட்சிகளை நான் இதுக்கு முன்னாடி பார்த்ததே இல்ல. ஆனா எதிர்பாராதவதமா என் கண்முன்னால தோன்றிய அந்தக் காட்சிகள் என்னை ஆழமா அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது. மேலும் அத்தகைய படங்களில் செக்ஸ் சீன்ஸ் மிக நெருக்கமா படமாக்கப்படும்னு எனக்கு இப்பதான் தெரிந்தது, அதுவும் முக்கூடல் .இதற்க்கு முன்னால் பார்த்ததில்லை. இருந்தாலும் நான் கண்ட காட்சி எனக்குள்ள வெறுப்பையும் அருவருப்பையும் உண்டாக்கிச்சு.

சில நேரம் கழிச்சு என் நடுக்கம் மெதுவா கோபமா மாறிச்சு. என் மாமனார் மேல எனக்குள்ள கடும் கோபம் எழுந்தது. அவர் வேண்டுமென்றே அபாசப்படத்தை பென் டிரைவில் ஏத்தி எனக்குக் கொடுத்திருக்கணும். அது ஒரு சாதாரண மூவி இல்லன்னு அவருக்கு நிச்சயமா தெரிஞ்சு இருக்கும்.

அந்த எண்ணமே என் மனசுல மறுபடியும் மறுபடியும் ஒலிச்சது. அவர் ஏன் இதை என்னிடம் கொடுத்தாரு?

“கிழட்டு நாயே...”ன்னு வார்த்தை என் உதடுகளில இருந்து கோபத்தோட வெளி வந்தது.

அந்தக் கணமே நான் ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன். இனியும் இதையெல்லாம் அமைதியாகப் பொறுத்துக்கொண்டிருக்கக் கூடாது. அவரிடம் நேருக்கு நேர் பேச வேண்டும். அவர் தன்னுடைய நடத்தையை மாற்றிக்கொள்ளாவிட்டால், இதுவரை நடந்த அனைத்தையும் என் கணவரிடம் சொல்லிவிட வேண்டும். இனிமேல் இதைத் தொடர நான் ஒருபோதும் அனுமதிக்கப் போவதில்லை.

அந்த முடிவை எடுத்த பிறகும், என் மனத்திற்குள் கொந்தளித்துக்கொண்டிருந்த கோபம் அடங்கவில்லை. அவர் மீது வைத்திருந்த மரியாதை, நம்பிக்கை, குடும்ப உறவு என எல்லாவற்றையும் ஒரே கணத்தில் கேள்விக்குள்ளாக்கியிருந்தது அந்தச் சம்பவம்.

பென் டிரைவை டிவியிலிருந்து வெளியே எடுத்தேன். அதைச் சில நொடிகள் வெறித்துப் பார்த்துவிட்டு, மீண்டும் என் அலமாரியில் வைத்தேன். பிறகு எதுவுமே நடக்காததுபோல் அன்றாட வேலைகளில் கவனம் செலுத்த முயன்றேன்.

குழந்தைகள் பள்ளியிலிருந்து திரும்பியதும் அவர்களுடைய தேவைகளைக் கவனிக்கத் தொடங்கினேன். அவர்களுடன் பேசினேன், சாப்பாடு ஊட்டிவிட்டேன். ஆனால் என் மனம் மட்டும் மீண்டும் மீண்டும் அந்த காட்சிகளையே நினைத்து கொண்டிருந்தது.

குழந்தைகள் சாப்பிட்டு முடித்ததும், தங்கள் நண்பர்களுடன் விளையாட வெளியே சென்றார்கள். வீட்டில் இளைய மகளும் நானும் மட்டுமே இருந்தோம். மாலை சுமார் ஐந்து மணியளவில் என் மாமனார் வீட்டுக்குத் திரும்பினார்.

நான் கதவைத் திறந்ததும், வழக்கம்போல என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார். அவருடைய முகத்தில் எந்த மாற்றமும் தெரியவில்லை. எதுவுமே நடக்காததுபோல் நேராகத் தன்னுடைய அறைக்குச் சென்றுவிட்டார். அந்த இயல்பான புன்னகையே எனக்குள் மீண்டும் கோபத்தைத் தூண்டியது. என்ன நடந்திருக்கிறது என்று தெரிந்தும், எப்படி இவரால் இவ்வளவு இயல்பாக நடந்துகொள்ள முடிகிறது? என் மனத்திற்குள் கேள்விகள் எழுந்தன.

அவருடைய முகத்தைப் பார்த்து நேராக எல்லாவற்றையும் கேட்டுவிட வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஆனால் அந்த நேரத்தில் அவரை எதிர்கொள்ள எனக்குள் ஒருவிதத் தயக்கமும் இருந்தது. சிறிது நேரம் காத்திருந்தேன். பிறகு என் அறைக்குச் சென்று அலமாரியைத் திறந்தேன். உள்ளே இருந்த பென் டிரைவை எடுத்துக் கையில் இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டேன்.

அதைப் பார்த்ததும், காலையில் சாப்பிடும்போது மாமனார் சிரித்தது நினைவுக்கு வந்தது. அப்போது ஏன் சிரித்தார் என்று புரியவில்லை. ஒருவேளை இதை மனதில் வைத்துக்கொண்டுதான் சிரித்தாரோ என்ற எண்ணம் தோன்றியதும், அவமானத்தால் என் முகம் சூடானது. கண்கள் கலங்கின. ஆனால் இந்த முறை, கண்ணீருடன் கோபமும் சேர்ந்து கொந்தளித்தது. ஆழமாக மூச்சை இழுத்து, என்னை நானே திடப்படுத்திக்கொண்டேன்.

நான் என்ன தவறு செய்தேன்? எதற்காக நான் பயப்பட வேண்டும்? அந்தக் கேள்வி எனக்குள் ஒரு சிறிய தைரியத்தை ஏற்படுத்தியது. கடைசியாக அறையைவிட்டு வெளியே வந்தேன். வராண்டாவைக் கடந்து திறந்த முற்றத்தில் நடந்தேன். அவருடைய அறை வாசலில் நின்று "மாமா....." என்று சத்தாமாக கத்தி கதவைத் தட்டினேன்.

“உள்ளே வா, மா... அமுதா!” என்று உள்ளிருந்து அழைத்தார். கதவைத் திறந்து உள்ளே சென்றேன்.

அவர் படுக்கையில் சாய்ந்தபடி அமர்ந்து, கையில் ரிமோட்டை வைத்துக்கொண்டு தொலைக்காட்சியின் சேனல்களை மாற்றிக்கொண்டிருந்தார். என்னைப் பார்த்ததும் ரிமோட்டைக் கையில் நிறுத்தி, திரும்பிப் பார்த்தார்.

நான் எதுவும் பேசாமல் சில நொடிகள் அவரைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். என் கையில் இருந்த பென் டிரைவைப் பார்த்ததும், அவர் முகத்தில் இருந்த புன்னகை மெல்ல மறைந்தது.

“என்ன இது?” என்று கோபத்தை அடக்க முடியாமல் கேட்டேன்.

அவர் பென் டிரைவை உற்றுப் பார்த்தார். பிறகு குழப்பத்துடன் என்னைப் பார்த்தார்.

“நீங்க எனக்குக் கொடுத்தது தானே?”

“ஆமாம்... ஒரு படம் பார்க்கத்தானே கொடுத்தேன்?” என்று அவர் மெதுவாகச் சொன்னார். உதடுகளில் ஒரு சிறிய புன்னகையை வரவழைக்க முயன்றார். அந்தப் புன்னகை என் கோபத்தை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது.

“இதுல என்ன படம் இருக்குன்னு தெரியுமா? தெரிஞ்சுதான் இதை என்கிட்ட கொடுத்தீங்களா?” என் குரல் கோபத்தில் உயர்ந்தது. கையிலிருந்த பென் டிரைவை அவருடைய படுக்கையில் வீசினேன்.

“நீங்க என்னை உங்க மருமகளாகத்தான் பார்க்கிறீங்களா... இல்ல வேற ஏதாவது எண்ணம் இருக்கா? இப்படிப்பட்ட படத்தை என்கிட்ட கொடுத்துட்டு, நான் உங்க ஆசைக்கு இணங்கிடுவேன்னு நினைச்சீங்களா?” என்று ஆத்திரத்துடன் கேட்டேன். பேசும்போதே என் குரல் நடுங்கியது. கோபத்தையும் அவமானத்தையும் ஒரே நேரத்தில் அடக்க முடியாமல் தவித்தேன்.

அவர் உடனடியாகப் பென் டிரைவை எடுத்துப் பார்த்தார். முதலில் அவரது முகத்தில் குழப்பம் தெரிந்தது. பிறகு அதைத் தொலைக்காட்சியில் போட்டுப் பார்த்தார். நான் அறையில் பார்த்த அதே காட்சி திரையில் தோன்றியதும், அவரது கண்கள் விரிந்தன.

அவரது விரல்கள்கூட ஒரு கணம் அசைவின்றி நின்றன. உடனே ரிமோட்டை எடுத்து தொலைக்காட்சியை அணைத்தார்.

அவரிடம் மாற்றத்தை நான் கவனித்தேன். சில நொடிகளுக்கு முன்பு என்னிடம் இயல்பாகப் பேச முயன்றவர், இப்போது என் பார்வையைச் சந்திக்க முடியாமல் தவித்தார். அவரது முகத்தில் தெரிந்த அதிர்ச்சி மெல்ல மறைந்து, அதற்குப் பதிலாகத் தயக்கமும் குற்றவுணர்ச்சியும் படர்ந்தன.

“அமுதா...” என்று அவர் ஆரம்பித்தார்.

“பேசாதிங்க!” என்று உடனடியாகத் தடுத்தேன்.

“என்ன சொல்லப் போறீங்க? தவறுதலாகக் கொடுத்துட்டேன்னு சொல்லப் போறீங்களா? அப்படியென்றால், இப்படியொரு படம் உங்ககிட்ட எப்படி வந்தது? எதற்காக அதை என்கிட்ட கொடுத்தீங்க?” என்று அடுக்கடுக்காகக் கேட்டேன். என் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்ல முடியாமல் அவர் தலைகுனிந்து அமைதியாக நின்றார். அவரது மௌனம் என் கோபத்தை மேலும் அதிகப்படுத்தியது.

“நான் உங்களை என் அப்பாவைப் போலத்தான் நினைச்சேன். உங்களை முழுசா நம்பினேன். இந்த வீட்டில் உங்களுக்கு நான் கொடுத்த மரியாதையும் அன்பும் உண்மையானது. ஆனால் நீங்க இப்படியெல்லாம் நடந்துக்குவீங்கன்னு நான் கொஞ்சம்கூட எதிர்பார்க்கல...” என்று சொல்ல வந்தபோது, வேதனையில் என் தொண்டை அடைத்தது. கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது; என் கோபத்தைவிட, அவர் மீதிருந்த நம்பிக்கை உடைந்த வலிதான் என்னை அதிகமாகப் பாதித்தது. 

அதற்கு மேல் பேச முடியாமல் நின்றேன். என் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது. அதை அவர் பார்க்கக்கூடாது என்று முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டேன். நான் அழுவதைவிட, அவர் முன்னால் இப்படி நின்றுகொண்டிருப்பதே எனக்கு அவமானமாக இருந்தது. 

அவர் ஏதோ சொல்ல முயன்றார். ஆனால் வார்த்தைகள் வரவில்லை. அவருடைய முகத்தில் தெரிந்த குற்றவுணர்ச்சி உண்மையானதா, அல்லது நான் கோபமாக இருப்பதைப் பார்த்து ஏற்பட்ட பயமா என்று என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அந்த அறையில் இன்னும் ஒரு நொடி கூட இருக்க விரும்பவில்லை.நான் திரும்பி வெளியேற முயன்றேன்.

“அமுதா, தயவுசெய்து நில்லு!” என்று பதற்றத்துடன் என்னைப் பின்தொடர்ந்து வந்தார். நான் திரும்பிக்கூடப் பார்க்காமல் வேகமாக நடந்தேன். அடுத்த கணம், அவர் என்னை எட்டிப்பிடித்து வழிமறித்து, என் கையைப் பற்றினார்.

“என்னை விடுங்க!” என்று கோபத்துடன் கத்தினேன். அவருடைய பிடியிலிருந்து கையை விடுவிக்க முயன்றேன். அவர் ஏதோ சொல்ல முற்பட்டார். ஆனால் நான் தொடர்ந்து கையை இழுத்ததால், கடைசியில் அவருடைய பிடியிலிருந்து விடுபட்டேன்.

“இங்க பாரு, அமுதா...” அவரது குரலில் பதற்றம் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது. “இது தவறுதலாக நடந்துடுச்சு. நான் வேண்டுமென்றே அதை உனக்குக் கொடுக்கல.”

“அப்படியா?” என்று கண்ணீருடன் அவரைப் பார்த்தேன்.

“அப்படியென்றால், நான் பார்த்ததை என்ன செய்யச் சொல்றீங்க? இதையெல்லாம் பார்த்த பிறகு, எப்படி உங்க முன்னால் வழக்கம்போல என்னால் நிற்க முடியும்?” என்று கோபமும் ஏமாற்றமும் கலந்த குரலில் கேட்டேன். அவர் பதில் சொல்ல முடியாமல் தலைகுனிந்தார். அவரது மௌனம் என் மனக்காயத்தை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது.

அந்தக் கணத்தில், என் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்வதைவிட, என் பார்வையை எதிர்கொள்வதே அவருக்குக் கடினமாக இருப்பதை உணர்ந்தேன். ஆனால் அவரது குற்றவுணர்ச்சி என் மனத்தில் ஏற்பட்ட காயத்தைக் குறைக்கவில்லை.

அவர் மீண்டும் என்னை அழைப்பதற்குள், அறையைவிட்டு வெளியேறி, நேராக என் படுக்கையறைக்குச் சென்று கதவை உள்ளிருந்து பூட்டிக்கொண்டேன்.

சில நொடிகளிலேயே அவர் என்னைப் பின்தொடர்ந்து வந்த காலடிச் சத்தம் கேட்டது. பிறகு கதவு தட்டப்பட்டது.

“அமுதா... தயவுசெய்து நான் சொல்றதைக் கேளு. நான் அதைத் தெரிஞ்சு செய்யல.” அவருடைய குரலில் இருந்த பதற்றத்தை என்னால் உணர முடிந்தது. ஆனால் அதைக் கேட்கும் மனநிலையில் நான் இல்லை.

““தயவுசெய்து போங்க! நான் இப்போ உங்ககிட்ட பேச விரும்பல!” என்று அவரது முகத்தைக்கூடப் பார்க்க விரும்பாமல், கதவுக்கு உள்ளிருந்தே கோபத்துடன் கத்தினேன்.

சில நொடிகள் அமைதி நிலவியது. அவர் அங்கேயே நின்றுகொண்டிருக்கிறாரா, அல்லது சென்றுவிட்டாரா என்று தெரியாமல், நான் கதவையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

பிறகு அவர் மெதுவாகப் பேசத் தொடங்கினார். “அமுதா... உன் மாமியார் இறந்து பதிமூணு வருஷம் ஆகுது. அவ இல்லாத ஏக்கத்தைத் தீர்த்துக்கத்தான் அந்தப் பென் டிரைவை வைத்திருந்தேன். தவறுதலாக வேற பென் டிரைவுக்குப் பதிலா இதை உன்கிட்ட கொடுத்துட்டேன். என்னை நம்பு.”

அவருடைய விளக்கத்தைக் கேட்டதும் என் கோபம் கொஞ்சம்கூடக் குறையவில்லை. அவர் சொல்வது உண்மையாக இருக்கலாம். ஆனால் நடந்ததையெல்லாம் பார்த்த பிறகு, அவர் சொல்வதை அப்படியே நம்ப என் மனம் தயாராக இல்லை.

நான் பதில் சொல்லாமல் அமைதியாக நின்றேன். அவர் தொடர்ந்து பேசினாலும், அவருடைய விளக்கங்களைக் கேட்கும் மனநிலையில் நான் இல்லை. கடைசியில், என் மௌனத்துக்குப் பதில் கிடைக்காததால் அவர் பெருமூச்சு விட்டார்.

“சரி... நீ இப்போ பேச விரும்பலன்னா நான் போறேன். ஆனா, தயவுசெய்து இதைப் பற்றி குமாரிடம் சொல்லாதே.” அந்த வார்த்தைகள் என்னை மீண்டும் யோசிக்க வைத்தன.

அதற்குப் பிறகு அவருடைய காலடிச் சத்தம் மெல்லத் தொலைந்தது. வீடு மீண்டும் அமைதியானது.

நான் உடனடியாகக் கதவைத் திறக்கவில்லை. படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்து, கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டிருந்தேன். என் மனத்தில் கோபம் இருந்தது. அதே நேரத்தில், அவர் மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கை உடைந்துவிட்டதே என்ற வேதனையும் இருந்தது. இந்த விஷயத்தை கணவரிடம் சொன்னால் என்ன நடக்கும்? அவர் தன்னுடைய தந்தையை நம்புவாரா, அல்லது என் பேச்சைக் கேட்பாரா?

அந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதில் தெரியாமல் நீண்ட நேரம் அமர்ந்திருந்தேன். குழந்தைகள் வீடு திரும்பிய பிறகும் நான் என் அறையிலேயே இருந்தேன். என் மாமனாரும் தன்னுடைய அறையைவிட்டு வெளியே வரவில்லை.

சிறிது நேரம் கழித்து முகத்தைக் கழுவிக்கொண்டு, எதுவுமே நடக்காததுபோல் இரவு உணவுக்கான வேலைகளைத் தொடங்கினேன். மத்தியானம் நடந்த சம்பவத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துப் பார்த்தேன். அவர் சொன்ன விளக்கம் உண்மையாக இருக்கலாம் என்று ஒரு பக்கம் தோன்றியது. மறுபக்கம், அவருடைய பதற்றமும் என் கணவரிடம் சொல்ல வேண்டாம் என்று அவர் கேட்டுக்கொண்ட விதமும் என் சந்தேகத்தை அதிகப்படுத்தின.

நீண்ட நேர யோசனைக்குப் பிறகு, அவருக்கு இன்னொரு வாய்ப்புக் கொடுக்க முடிவு செய்தேன். ஆனால் அதற்காக அவரை முழுமையாக நம்பிவிட்டேன் என்று அர்த்தமில்லை. இனிமேல் அவருடைய ஒவ்வொரு செயலையும் கவனிக்க வேண்டும். என் நம்பிக்கையை இழந்தது அவர்தான்; அதை மீண்டும் பெற வேண்டிய பொறுப்பும் அவருக்குத்தான் இருக்கிறது.

அன்று இரவு சுமார் எட்டு மணிக்கு என் கணவர் வீட்டுக்கு வந்தார். அவர் வருவதற்கு முன்பே என் மாமனார் தன்னுடைய அறைக் கதவைத் திறந்து வைத்திருந்தார். இருந்தாலும் அறையைவிட்டு வெளியே வராமல் தொலைக்காட்சி பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

இரவு உணவு தயாரானதும், அவரை அழைத்துவர மூத்த மகனை அனுப்பினேன்.

சிறிது நேரத்தில் அவன் திரும்பி வந்தான்.

“தாத்தாவுக்குப் பசிக்கலையாம்,” என்றான்.

நான் அதற்கு மேல் வற்புறுத்தவில்லை. என் கணவருக்கும் குழந்தைகளுக்கும் உணவு பரிமாறினேன்.

சாப்பிடும்போது, தன்னுடைய அப்பா மேசையில் இல்லாததை குமார் கவனித்தார். ஆனால் அன்றைய வேலைப்பளுவால் அவர் மிகவும் களைத்திருந்ததால், அதைப் பற்றி எதுவும் கேட்கவில்லை. அவசரமாகச் சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு, குழந்தைகளுடன் அவர்களுடைய அறைக்குச் சென்றார்.

நான் பாத்திரங்களை எடுத்துச் சென்று சிங்கில் வைத்தேன். பிறகு என் அறைக்குத் திரும்பினேன். அறைக்குள் நுழைவதற்கு முன்பு, என்னையறியாமலேயே என் பார்வை மாமனாரின் அறையை நோக்கித் திரும்பியது.

அவர் இன்னும் விழித்திருந்தார். அறையிலிருந்து தொலைக்காட்சியின் மெல்லிய சத்தம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. சில நொடிகள் அந்தக் கதவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

காலையில் என்னிடம் சிரித்துப் பேசிய அதே மனிதர், மாலையில் என் முன்னால் நின்று விளக்கம் சொல்ல முடியாமல் தவித்தது நினைவுக்கு வந்தது. குறிப்பாக, நான் குமாரிடம் சொல்லிவிடுவேனோ என்ற பயத்தில் அவர் கேட்டுக்கொண்ட அந்த வார்த்தைகள் மனத்தில் மீண்டும் ஒலித்தன.

அவர் உண்மையிலேயே வருத்தப்படுகிறாரா? அல்லது இந்த விஷயம் வெளியே தெரிந்துவிடுமோ என்றுதான் பயப்படுகிறாரா? எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் ஒன்று மட்டும் தெளிவானது.

அன்று காலை வரை அவரைப் பார்த்தபோது எனக்குள் இருந்த நம்பிக்கை, அன்று இரவுக்குள் சந்தேகமாக மாறியிருந்தது. அந்தச் சந்தேகத்தை இனி என்னால் அவ்வளவு எளிதாகப் புறக்கணிக்க முடியாது. எதுவும் பேசாமல் என் அறைக்குள் நுழைந்து கதவைப் பூட்டிக்கொண்டேன்.

[Blacktail]

நன்றி நண்பர்களே! 
உங்கள் அனைவ‌ரின் கருத்துக்காகவம் ஆதரவிற்கும் மனமார்ந்த நன்றி.

[Blacktail]

அத்தியாயம் - 7 - நழுவிய லுங்கி

மறுநாள், என் மாமனார் வழக்கம்போலத் தனது வேலைகளில் ஈடுபடத் தொடங்கினார். ஆனால், அவருடைய நடத்தையில் ஏற்பட்ட மாற்றம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. முன்புபோல் என்னிடம் அதிகமாகப் பேசுவதில்லை. பெரும்பாலான நேரத்தைப் பேரக்குழந்தைகளுடன் செலவிடத் தொடங்கினார்.

நான் அன்று அவரிடம் பேசிய வார்த்தைகள் அவரை எச்சரித்துவிட்டதாகத் தோன்றியது. அவர் என்னைத் தொந்தரவு செய்யாமல் இருந்தது எனக்குச் சிறிது நிம்மதியை அளித்தது. நானும் முடிந்தவரை அவரைத் தவிர்க்கத் தொடங்கினேன். அவசியமான நேரங்களில் மட்டுமே அவரிடம் பேசினேன்.

ஆனால், வீட்டின் தலைவராக அவர் இருந்ததால், அவரை முழுமையாகத் தவிர்ப்பது எப்போதும் சாத்தியமாகவில்லை. கடையின் வருமானம் முழுவதும் அவருடைய கட்டுப்பாட்டில்தான் இருந்தது. என் கணவருக்குக்கூட அவர் நேரடியாகப் பணம் கொடுப்பதில்லை. வீட்டுக்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்க வேண்டியிருந்தால்கூட, அவரிடம்தான் பணம் கேட்க வேண்டிய சூழ்நிலை இருந்தது. அதனால், எவ்வளவுதான் விரும்பினாலும் அவரிடமிருந்து முற்றிலும் விலகி இருக்க என்னால் முடியவில்லை. ஆனால், அந்த நிம்மதி நீண்ட நாட்கள் நீடிக்கவில்லை.

சில வாரங்களுக்குப் பிறகு, மாமனார் மீண்டும் தனது பழைய சேட்டைகளைத் தொடங்கினார். ஆரம்பத்தில் தற்செயலாக நடப்பவைபோல் தோன்றிய சில செயல்கள், நாளடைவில் வேண்டுமென்றே செய்யப்படுபவை என்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் ஏதாவது ஒரு காரணத்தைச் சொல்லி என்னை நெருங்க முயன்றபோது, முன்பு ஏற்பட்ட சந்தேகங்கள் மீண்டும் என் மனதில் தலைதூக்கின.
அவருடைய நடத்தையில் ஏற்பட்டிருந்த தற்காலிக மாற்றம் உண்மையான மனமாற்றத்தால் அல்ல என்பதை மெல்லப் புரிந்துகொண்டேன். நான் எச்சரிக்கையாக இருப்பதை உணர்ந்ததால்தான் அவர் சற்றுப் பின்வாங்கியிருந்தார். இப்போது, என் சந்தேகங்கள் மீண்டும் வலுப்பெறத் தொடங்கின.
ஒருநாள் அவர் லுங்கி மட்டும் போட்டுக்கொண்டு, மேலாடை இல்லாமல் அரை நிர்வாணமாக சமையலறையைச் சுற்றித் திரிவதை நான் பார்த்தேன். லுங்கிக்குள்ளே அவர் முன்னால் புடைப்பு தெளிவா தெரிஞ்சுது. என்னைப் பார்த்ததும் குதூகலமா சிரிச்சுட்டு, பொதுக் குளியலறைக்குப் போயிட்டாரு.


எனக்கு எரிச்சலா இருந்தாலும் அவரிடம் பேசுறது வீண்னு எனக்கு தெரியும். நான் பெரும்பாலும் என் அறைக்குள்ளேயே இருந்து அவரைத் தவிர்த்தேன். ஏதாவது காரணத்துக்காக நான் அவர் அறைக்குப் போக நேர்ந்தா, முடிஞ்ச அளவுக்கு சீக்கிரம் அங்கிருந்து வெளியேறிடுவேன். என்னைப் பார்த்ததும் அவர் ஒரு விசித்திரமாக புன்னகைப்பார். அந்தப் பார்வை எனக்கு எரிச்சல் உண்டாக்கியது. அவர் மறுபடியும் எல்லையை என் சோதிக்கிறாருன்னு நான் புரிஞ்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா இம்முறை நான் அவரிடம் எதுவும் சொல்லல. ஏன்னா அவருடன் வாக்குவாதம் பண்றது எந்தப் பயனும் தராதுன்னு பரிஞ்சுக்கிட்டேன். அவர் வெளிப்படையா தவறு பண்ணாத வரைக்கும் அவருடைய நோக்கத்தை நிரூபிக்கறதும் கஷ்டம்.

அதனால நான் அவரைத் தவிர்த்து பெரும்பாலான நேரத்தை என் அறைக்குள்ளேயே கழிக்க ஆரம்பிச்சேன். சமையலறைக்குப் போகணும்னாலும் அவர் அருகில் இருப்பதை உணர்ந்த உடனே வேலையை சீக்கிரம் முடிச்சுட்டு திரும்பிடுவேன். அவருடைய அறைக்குப் போகணும்னு கட்டாயம் வந்தா, தேவையான விஷயத்தை மட்டும் பேசிட்டு உடனே வெளியேறிடுவேன். வெளியில் இருந்து பார்க்கும்போது எங்க குடும்ப வாழ்க்கை வழக்கம்போலவே இருந்தது. குழந்தையை கவனிக்கிறது, உன் கணவரின் வேலைப்பளு, வீட்டின் அன்றாட சலசலப்பு எதுவும் மாறியதா தெரியல, மாமனார் நடவடிக்கையை தவிர.


என் மாமனாருக்கு என் மேல காம மோகம் இருக்கலாம்; அவரோட சில நடத்தைகள் அதைத்தான் எனக்கு உணர்த்தின. ஆனா அவர் தன் மகனுக்கு முன்னாடி ஒருபோதும் தன்னோட உண்மையான நோக்கத்தை வெளிப்படுத்த மாட்டாருன்னு நான் நம்பினேன்.

அந்த நம்பிக்கையே எனக்கு ஒரு விதமான பாதுகாப்பு உணர்வைக் கொடுத்தது. அவர் என்னை அரை நிர்வாணமாகவும், காமபார்வைகளாலும் சங்கடப்படுத்தினாலும், அதற்கு மேலே போக துணிய மாட்டார்னு நினைச்சேன்.

என் மேல அவரோட காமப் பசி கொண்ட நடத்தையைப் பொறுத்தவரை, அதைப் புறக்கணிப்பதே நல்லதுன்னு நான் நினைச்சேன்.

ஒருநாள் மதியம், மதிய உணவு சமைச்சு முடிச்ச பிறகு, கொஞ்சம் நேரம் என் அறையில ஓய்வு எடுக்கலாம்னு முடிவு பண்ணினேன். குழந்தைங்க இல்லாததால் வீடு வழக்கத்தை விட அமைதியா இருந்துச்சு.

என் கடைக்குட்டி மகளைத் தவிர, மற்ற குழந்தைகள் எல்லாரும் என் பெற்றோர் வீட்ல குளிர்கால விடுமுறையைக் கழிச்சுட்டு இருந்தாங்க. சமையலறையை சுத்தம் பண்ணிட்டு, அவளைக் கவனிச்சுக்கிட்டே என் அறையை நோக்கி நடந்தேன்.

“அமுதா...” நான் என் படுக்கையறைக் கதவைத் திறக்கப் போகும்போது, பின்னால இருந்து மாமனாரின் குரல் கேட்டது.

“சொல்லுங்க...” என்று கொஞ்சம் சத்தமா பதில் சொன்னேன்.

“என் அறைக்கு வாமா... உன்கிட்ட பேசணும்.”

“இருங்க வர்றேன்...” என்று தயக்கத்தோட சொல்லிட்டு, என் அறைக்குள்ள போனேன்.

அவர் மறுபடியும் கூப்பிட மாட்டார்னு நினைச்சேன். ஆனா சுமார் ஐந்து நிமிஷம் கழிச்சு அவரோட குரல் மறுபடியும் கேட்டது.

வேற வழியில்லாம, அவரோட அறையை நோக்கி நடந்தேன்.

மாமனார் கட்டில்ல குப்புறப் படுத்திருந்தார். வழக்கம்போல வீட்டுக்குள்ள அணியும் லுங்கியிலேயே இருந்தார். அவரோட முகத்துல வலியின் சாயல் தெளிவா தெரிஞ்சது.

“என்ன மாமா கூப்பிட்டிங்க...” என்று கதவு அருகே இருந்த திரையை விலக்கிட்டு கேட்டேன்.

“அமுதா... முதுகு ரொம்ப வலிக்குது,” என்று அவர் மெதுவாகச் சொன்னார். முதுகிற்கும் இடுப்பிற்கும் இடையில் சுட்டிக்காட்டியபடி.

அவருடைய கண்களில் வலியும், அதே நேரத்தில் என்னிடம் உதவி கேட்கும் வேண்டுதலும் தெரிந்தது. அதைப் பார்த்ததும், சில நாட்களுக்கு முன்பு நடந்த சம்பவம் என் நினைவுக்கு வந்தது. முதலில் மறுத்துவிட வேண்டும் என்றுதான் நினைத்தேன். ஆனால், அவர் வலியால் தவிப்பதைப் பார்த்து, என் மனம் இறங்கிவிட்டது.

“சரி,” என்று மெதுவா சொன்னேன்.

கட்டில் ஓரத்துல உக்காந்து, அவர் குடுத்த தைலத்தை எடுத்தேன். அவரோட முதுகுல மெதுவா தடவ ஆரம்பிச்சேன்.

அவர் கண்களை மூடி அமைதியா படுத்திருந்தார். அறையில எங்களுக்குள்ள எந்தப் பேச்சும் இல்ல. என் மனசுக்குள்ள மட்டும் பல எண்ணங்கள் ஓடிட்டு இருந்தன.

சுமார் ஐந்து நிமிஷத்துக்குப் பிறகு, “இப்ப பரவாயில்லையா?” என்று கேட்டேன்.

அவர் கண்களைத் திறந்து என்னைப் பார்த்தார்.

“பரவாயில்லை .”

நான் எழுந்து கதவை நோக்கி நடந்தேன்.

அப்போது அவர் கட்டிலிலிருந்து எழுந்திருக்க முயன்றார். எதிர்பாராத விதமாக, அவர் அணிந்திருந்த லுங்கி காலில் சிக்கிவிட்டது. அவர் தடுமாறி, தன்னை சமநிலைப்படுத்த முயன்று கட்டிலின் தலைப்பகுதியைப் பிடித்துக்கொண்டார். அந்த அவசரத்துல, தளர்வா கட்டியிருந்த லுங்கி நழுவிடுச்சு.

எதிர்பாராத அந்தச் சம்பவத்தைக் கண்டதும், நான் அப்படியே உறைந்து நின்றேன். அதிர்ச்சியில் என் கண்கள் விரிந்தன; என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் சிலையாக நின்றேன்.



மாமனாரின் லுங்கி அவரது காலடியில் நழுவி விழுந்தது. அவர் தன் உடலில் ஒரு துணியும் இல்லாமல் கட்டிலுக்கு அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தார். அவரது பிரம்மாண்டமான ஆணுறுப்பு ஒரு கொடிக்கம்பத்தைப் போல நிமிர்ந்து காணப்பட்டது. அவரது கருமையான மர்ம உறுப்பிலிருந்து காமநீர் சொட்டிக்கொண்டிருந்தது.

நான் அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றேன். சில நொடிகளுக்கு முன்புவரை அவரை வெறும் வயதில் மூத்தவராகவும், என் குடும்பத் தலைவராகவும் மட்டுமே பார்த்திருந்த என் மனதில், மீண்டும் பயம் எழுந்தது. அழ வேண்டும் போலிருந்தது… ஆனால் என் வாயிலிருந்து ஒரு வார்த்தையும் வரவில்லை.

மாமனார் உடனே முன்னால் குனிந்து, தரையிலிருந்து தன் லுங்கியை எடுத்து இடுப்பில் சுற்றிக்கொண்டார். அவரது பெரிய ஆண்குறி அந்த மெல்லிய துணிக்குப் பின்னால் மறைந்தது… ஆனால் அதன் முன்னால் ஒரு பெரிய கூடாரம் போலவே தெரிந்தது.

“நான் இங்கே இருக்கக்கூடாது” என்ற எண்ணம் மட்டுமே என் மனதில் தெளிவாக ஒலித்தது. நான் அவரது அறையிலிருந்து வெளியே பாய்ந்து, என் படுக்கையறைக்கு விரைந்தேன். உள்ளே நுழைந்ததும் கதவை அவசரமாகப் பூட்டிவிட்டு, படுக்கையில் சரிந்தேன். என் உடல் முழுவதும் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.

நான் கண்களை மூடி, சீரற்று இருந்த என் மூச்சை சீராக்க முயன்றேன். கண்களை மூடியதும், மாமனாரின் நிர்வாண உருவம் என் கண்முன்னே நடனமாடத் தொடங்கியது. பயத்தில் திடுக்கிட்டு கண்களைத் திறந்தேன்.

சுயநினைவுக்குத் திரும்பியதும், நடந்த சம்பவத்தை மீண்டும் மீண்டும் மனதில் அசைபோட்டுப் பார்த்தேன். என் மனம் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தது.

சம்பவம் நடந்த விதத்தை யோசித்துப் பார்த்தபோது, ஆரம்பத்தில் அது உண்மையிலேயே ஒரு விபத்துதானா என்று கேள்வி என் மனதில் எழுந்தது. அவர் தடுமாறியதை நான் நேரில் பார்த்திருந்தேன். அவரது லுங்கி காலில் சிக்கியதும், அடுத்த நொடியே அது இடுப்பிலிருந்து நழுவியதும் என் கண் முன்னால்தான் நடந்தது.

ஆனால், அந்த ஒரு காட்சியை மட்டும் என்னால் மனதிலிருந்து அகற்றவே முடியவில்லை. அது நினைவுக்கு வந்தாலே என் முகம் சூடேறியது. சங்கடத்தில் தவித்த நான், அந்த எண்ணத்தை வலுக்கட்டாயமாக ஒதுக்கிவிட்டு, வேறு விஷயங்களில் மீது கவனம் செலுத்த முயன்றேன்.

அவர் அதை வேண்டுமென்றே செய்தாரா?
என்னால் முடிவு செய்ய முடியவில்லை.
ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் எனக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது. என் மாமனாரின் பார்வையும் நடத்தையும் ஏற்கெனவே பலமுறை என்னைச் சங்கடப்படுத்தியிருந்தன. இப்போது நடந்ததையும் சேர்த்துப் பார்த்தபோது, என் சந்தேகம் மீண்டும் வலுப்பெற்றது.

அப்போது திடீரென்று "டக்… டக்… டக்…"

என் அறைக்கதவை வெளியே இருந்து மாமனார் தட்டினார். அந்த சத்தம் என் இதயத்துக்குள் அடிப்பது போல உணர்ந்தேன். உடல் முழுவதும் ஒரு நடுக்கம் ஓடியது. நான் கதவைத் திறக்காமல் அப்படியே உறைந்து உட்கார்ந்திருந்தேன். அவர் முகத்தை மீண்டும் பார்க்க எனக்கு விருப்பமே இல்லை. அவரைப் பார்த்தால் மீண்டும் அவரது நிர்வாண பூலின் விறைப்புதான் கண்முன்னே தோன்றும் என்று பயந்தேன். என் மூச்சு வேகமாக எழத் தொடங்கியது.

“அமுதா… நான் வெளியே போகிறேன். வாசல் கதவை மூடிவிடு,” என்று அவரது குரல் கதவுக்கு அப்பால் இருந்து கேட்டது. அவர் குரலில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. தனது அறையில் நடந்த நிகழ்வுகளைப் பற்றி ஒரு வார்த்தைகூட பேசவில்லை. வெறுமனே அவ்வளவுதான் சொல்லிவிட்டு சென்றார்.

பின்னர் அவரது காலடிச் சத்தம் மெல்ல மறைந்தது.

சிறிது நேரம் கழித்து… மீண்டும் அந்த காலடிச் சத்தம். மெதுவாக, மெதுவாக என் அறையை நோக்கி நெருங்கியது. கதவருகே வந்து நின்றார். வெளியே அமைதி. உள்ளே என் இதயம் மட்டும் படபடவென்று அடித்துக்கொண்டிருந்தது. அவர் எதையாவது சொல்லப் போகிறாரா? மீண்டும் கதவைத் தட்டப் போகிறாரா? என்ற பயம் என்னை விடவில்லை.

கொஞ்ச நேரம் கழித்து அவரது காலடிச் சத்தம் மெல்ல விலகியது. அவர் சென்றுவிட்டார் என்று உறுதியான பிறகுதான் நான் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தேன். கைகள் இன்னும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன. வாசல் கதவை மூடிவிட்டு, திண்ணைக்குச் சென்றேன். சாய்வு நாற்காலியை இழுத்து வைத்து அதில் அமர்ந்தேன். ஆனால் என் மனம் மட்டும் அமைதியடையவில்லை.

இனி நான் என்ன செய்ய? எல்லாவற்றையும் என் கணவரிடம் சொல்லிவிடலாமா அல்லது இன்னொரு முறை மாமனாரை நேருக்கு நேர் எதிர்கொண்டு, “இனிமேல் இப்படிப்பட்ட எந்தச் செயலையும் பொறுத்துக்கொள்ள மாட்டேன்” என்று கடுமையாக எச்சரிக்கலாமா?

இரண்டு முடிவுகளுக்கும் இடையில் சிக்கிக்கொண்ட நான், நீண்ட நேரம் அசையாமல் அந்த நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தேன். உள்ளே மட்டும் பயம், கோபம், வெட்கம் எல்லாம் ஒன்றாகக் கலந்து கொந்தளித்துக்கொண்டிருந்தன.

[Blacktail]

எனது கதைக்கு ஆதரவாகக் கருத்துகளைப் பகிர்ந்து, என்னை ஊக்கப்படுத்திய அனைவருக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றிகள்! ❤️? உங்கள் ஆதரவும் ஊக்கமும் என் எழுத்துப் பயணத்தைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் செல்ல எனக்கு மிகுந்த உற்சாகத்தை அளிக்கிறது. தொடர்ந்து உங்கள் அன்பையும் ஆதரவையும் எதிர்பார்க்கிறேன்.

[Blacktail]

அத்தியாயம் - 8 - இறுதி எச்சரிக்கை


நான் மிகுந்த தர்மசங்கடத்தில் சிக்கியிருந்தேன். என் மாமனாரின் செயல்களைப் பற்றி என் கணவரிடம் சொன்னால், அவர் அதை எப்படிப் புரிந்துகொள்வார் என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை.

என் மாமனார் எங்கள் சமூகத்தில் மிகவும் மதிக்கப்பட்டவர். குடும்பத்தினரிடமும் வெளியிலும் அவருக்கு நல்ல பெயர் இருந்தது. பல ஆண்டுகளாக எங்கள் குடும்பத்தின் பொறுப்புகளை ஏற்று, அனைவரையும் கவனித்துக்கொண்டவர் என்ற மரியாதையும் அவருக்கு இருந்தது.

அப்படிப்பட்ட ஒருவரைப் பற்றி… அதுவும் அவரது சொந்த மருமகளான நானே இப்படியொரு குற்றச்சாட்டை முன்வைத்தால், என் கணவர் அதை உடனடியாக நம்பிவிடுவார் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது என்பதை நான் நன்றாகவே அறிந்திருந்தேன்.

நீண்ட நேரம் யோசித்த பிறகு, அந்தக் கிழவனை மீண்டும் நேருக்கு நேர் சந்தித்துப் பேசத் தீர்மானித்தேன். இந்த முறை அவருக்கு இறுதி எச்சரிக்கை கொடுக்க வேண்டும். இனியும் அவர் தனது வக்கிரமான செயல்களைத் தொடரக் கூடாது. அப்படியும் அவர் திருந்தவில்லை என்றால், நடந்தவற்றை என் கணவரிடம் தெரிவிப்பதைத் தவிர எனக்கு வேறு வழியில்லை.

கடந்த முறை என் மிரட்டல் பலனளித்ததைப் போலவே, இந்த முறையும் அது பலனளிக்கும் என்று நம்பினேன். அந்தக் கிழவர் தன் மரியாதைக்குக் களங்கம் ஏற்படுவதை ஒருபோதும் விரும்பமாட்டார். அதுதான் எனக்குச் சாதகமாக இருக்கும் என்று நினைத்தேன்.

மதியம் முழுவதும் என் கணவரின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தேன். ஆனால், அவர் வீடு திரும்பவில்லை. வேலை நிமித்தமாக அங்கேயே சாப்பிட்டுவிட்டதாகத் தொலைபேசியில் அழைத்துச் சொன்னார்.

மாலை ஐந்து மணியளவில் என் பிள்ளைகள் பள்ளியிலிருந்து வீடு திரும்பினார்கள். அவர்களை வரவேற்று, அவர்களுக்குத் தேவையானவற்றைக் கவனித்துக்கொள்வதில் மும்முரமாகிவிட்டேன். அதனால், அதுவரை என் மனதை ஆக்கிரமித்திருந்த கவலைகளைச் சிறிது நேரம் ஒதுக்கி வைக்க வேண்டியிருந்தது.


இரவு சுமார் எட்டு மணியளவில், என் மாமனாரும் கணவரும் ஒன்றாக வீட்டிற்குத் திரும்பினர். கடையில் வேலை அதிகமாக இருந்ததால், அவர் தனது தந்தையின் உதவியை நாடியிருந்தார் என்பதைப் பின்னர் தெரிந்துகொண்டேன்.

நான் இரவு உணவைத் தயாரித்து, அனைவருக்கும் பரிமாறினேன். வழக்கம்போல நாங்கள் அனைவரும் சாப்பாட்டு மேசையைச் சுற்றி அமர்ந்தோம். ஆனால், அன்று இரவு என்னால் இயல்பாக இருக்க முடியவில்லை. மாமனாரைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு முறையும், இன்று காலை அவரது நிர்வாண தடியை பார்த்த நினைவுதான் என் மனதில் வந்து போனது. அந்த நினைவு ஏற்படுத்திய தர்மசங்கடத்தில், அவரை நிமிர்ந்து பார்க்கக்கூட முடியாமல் தவித்தேன்.


சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, மாமனார் அவ்வப்போது என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை நான் கவனித்தேன். ஒவ்வொரு முறையும் அவரது பார்வையை உணர்ந்தபோது, எனக்குள் ஒருவிதமான அசௌகரியம் ஏற்பட்டது. அதை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல், தட்டிலிருந்த உணவின் மீது கவனத்தைச் செலுத்த முயன்றேன்.

ஆனால், சில நொடிகளிலேயே மீண்டும் அவரது பார்வை என் மீது விழுவதை உணர்ந்தேன். என் முகம் வெட்கத்திலும் பதற்றத்திலும் சிவந்தது. அவரது காமம் கலந்த பார்வையை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்ள முடியாமல், தலைகுனிந்தபடியே சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.


இரவில் நான் தூங்க முடியாமல் தவித்துக்கொண்டிருந்தேன். காலையில் நடந்ததை நினைத்து எனக்கு அருவருப்பாக இருந்தது. இருப்பினும்… ஒரு நிர்வாண ஆணைப் பார்த்தது எனக்குக் காம உணர்வைத் தூண்டியது. அதே நேரம், என் காமத்தைத் தணிக்க என் கணவர் தேவைப்பட்டார். அவர் என்னைத் தன் கைகளால் அணைத்து, என் ஆடைகளைக் களைந்து, என்னைக் கடுமையாகப் புணர வேண்டும் என்று விரும்பினேன்.

ஆனால், கடையில் வேலை அதிகமாக இருந்ததால் ஏற்பட்ட களைப்பில் என் கணவர் ஆழ்ந்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தார். கடந்த சில காலமாக அவர் என்னைத் தொடக்கூட இல்லை என்பது அப்போதுதான் என் நினைவுக்கு வந்தது. அவரது அருகில் நெருங்கிப் படுத்து, அவரை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றியது. அவரது அரவணைப்பில், நான் பாதுகாப்பாக இருக்கிறேன் என்பதை உணர்ந்துகொள்ள விரும்பினேன்.

நான் கண்களை மூடும் ஒவ்வொரு முறையும், அந்தக் காட்சி முழுவதும் என் மனதில் ஒரு திரைப்படம் போல ஓடத் தொடங்கியது. மாமனாரின் இடுப்பிலிருந்து தன் லுங்கி கழன்று விழுந்து அவரது விறைத்த ஆண்குறி திடீரென வெளிப்படுவது. வீங்கிய, விருத்தசேதனம் சுன்னத் செய்யப்பட்ட தலையுடன் கூடிய ஒரு பிரம்மாண்டமான தடி. நான்கு பிள்ளைகளின் தாயான என் மீது அவருக்கு ஏன் இவ்வளவு ஆர்வம்? அவர் தனது அந்தஸ்தில் உள்ள ஒருவரால் எளிதில் ஒரு மணப்பெண்ணைப் பெற முடியும். யாரும் மறுக்க மாட்டார்கள். அவரால் தன் சொந்த மகள் வயது பெண்ணைக் கூட திருமணம் செய்ய முடியும். பிறகு ஏன் என்னை?
அவருக்கு நான் கவர்ச்சியாகத் தெரிந்தேனா?
நான் மீண்டும் கண்களை மூடினேன். மீண்டும் அவரது நிர்வாணமான, தடித்த ஆண்குறி என் கண்களுக்கு முன் தோன்றியது. என் உடல் முழுவதும் ஒரு மெல்லிய நடுக்கம் பரவியது. என் புண்டையின் இதழ்களுக்கு இடையில் ஈரப்பதம் கசியத் தொடங்கியது.

அதிர்ச்சியுடன் என் கண்களைத் திறந்தேன். என் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. அதன் சத்தத்தை என்னால் கேட்கவும் முடிந்தது. என் மனதில் திடீரெனப் புகுந்த அந்தக் காம எண்ணத்திற்காக என்னை நானே சபித்துக்கொண்டேன்.

மறுநாள் என்ன நடக்கப்போகிறது என்ற எண்ணத்துடன், நீண்ட நேரம் விட்டத்தையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். என் மாமனாரைப் பற்றிய எண்ணங்களும், கடந்த சில நாட்களில் நடந்த சம்பவங்களும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக மனதில் சுழன்றுகொண்டிருந்தன. அந்தக் குழப்பத்திலேயே எப்போது உறங்கிப்போனேன் என்பதே எனக்குத் தெரியவில்லை.

அடுத்த நாள் காலை வழக்கம்போல பரபரப்பாகத் தொடங்கியது. குழந்தைகளைப் பள்ளிக்குத் தயார்படுத்தினேன். அவர்களுக்கான மதிய உணவைச் சமைத்து, பெட்டிகளில் அடுக்கி வைத்தேன். பள்ளிப் பேருந்து வந்ததும், குழந்தைகளை வழியனுப்பி வைத்தேன்.
அதற்குள் என் கணவரும் வேலைக்குத் தயாராகிவிட்டார். அவர் அவசரமாகக் காலை உணவை முடித்துவிட்டு, கடைக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார்.


மாமனார் மட்டும் எங்களுடன் காலை உணவுக்கு வரவில்லை. அவர் வழக்கத்தைவிட மிகவும் தாமதமாகத்தான் தனது அறையிலிருந்து வெளியே வந்தார். அவர் என்னைக் கடந்து சென்றபோது, அவரது முகத்தைப் பார்த்தேன்.

அவரது கண்கள் சிவந்திருந்தன. அவர் இரவு முழுவதும் தூங்கவில்லையோ? நேற்று இரவு அவர் என்ன செய்துகொண்டிருந்தார்? அவருடைய சிவந்த கண்களைப் பார்த்ததும் அந்த எண்ணம் என் மனதில் திடீரென்று தோன்றியது. “என்னைப் பற்றியா அவர் இரவு முழுவதும் நினைத்து, தன் ஆணுறுப்புடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தாரா?”

அந்த எண்ணம் என் மனதில் தோன்றியவுடனே, என் முகம் வெட்கத்தில் சிவந்தது. என்னைப் பற்றியே எனக்கு ஒருவிதமான குற்றவுணர்வு ஏற்பட்டது.

“ச்சீ... நான் ஏன் இப்படிப்பட்ட எண்ணங்களை நினைக்கிறேன்?” என்று என்னை நானே கேட்டுக்கொண்டேன். அந்தக் கேள்வி என் மனதில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தது.

என் மாமனார் என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார் என்பதைப் பற்றி நான் ஏன் கவலைப்பட வேண்டும்? ஆனால், அவரைப் பற்றிய இப்படிப்பட்ட எண்ணம் என் மனதில் தோன்றியதே என்னை மேலும் கலங்கச் செய்தது.

உடனடியாக அந்த எண்ணத்தை மனதிலிருந்து விலக்கிவிட்டு, என் கவனத்தை வேறு விஷயங்களுக்குத் திருப்பிக்கொள்ள முயன்றேன். ஆனாலும், என் மனதின் ஓரத்தில் முளைத்த அந்தச் சந்தேகம் மட்டும் அவ்வளவு எளிதில் மறையவில்லை.

மாமனார் அமைதியாகக் காலை உணவை முடித்துவிட்டு, உடனே தன் அறைக்குள் சென்றார். அன்று வீட்டுப் பணிப்பெண்ணும் வழக்கத்தைவிடச் சற்று தாமதமாகவே வந்தாள்.

அவளுக்குத் தேவையான வேலைகளைச் சொல்லிக்கொடுத்துவிட்டு, அவள் தரையைச் சுத்தம் செய்யத் தொடங்கியபோது, நான் அவளுடன் சாதாரணமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால் என் கவனம் மட்டும் மீண்டும் மீண்டும் மாமனாரின் அறையை நோக்கியே சென்றது.

சிறிது நேரத்தில் பணிப்பெண் தன் வேலையை முடித்துவிட்டு வெளியேறினாள். நான் வாசல் கதவைப் பூட்டிவிட்டு சமையலறைக்குத் திரும்பினேன்.

சுமார் பதினைந்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, அவரது அறைக்கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.
அவர் தோளில் ஒரு துண்டைப் போட்டுக்கொண்டு, லுங்கி அணிந்தபடி தன் அறையைக் கடந்து பொதுக் குளியலறையை நோக்கிச் சென்றார். நான் அவரை நேராகப் பார்க்காமல், கண்களின் ஓரத்தால் மட்டும் அவர் உள்ளே செல்வதைக் கவனித்தேன்.

அந்த ஒரு கணமே, முந்தைய நாள் நடந்த சம்பவம் என் நினைவில் மீண்டும் மின்னியது. அந்த நினைவைத் தடுக்க முயன்று தலையை மெதுவாகத் திருப்பிக்கொண்டேன்.

சிறிது நேரத்தில் குளியலறையிலிருந்து தண்ணீர் விழும் சத்தம் கேட்டது. அவர் குளித்துவிட்டு அமைதியாகத் தன் அறைக்குத் திரும்பினார்.
நானும் என் அன்றாட வேலைகளில் கவனம் செலுத்த முயன்றேன். சுமார் பதினைந்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, அவர் என் பெயரை அழைத்தார்.

“அமுதா…”

“ஆ… என்ன வேண்டும்?” என்று எரிச்சலுடன் பதிலளித்தேன்.

“இங்கே வர முடியுமா?” என்று அவர் கேட்டார்.

“என்ன வேண்டும் என்று இங்கிருந்தே சொல்லுங்கள்!” என்று குரலை உயர்த்தினேன்.

அவர் எதுவும் பதிலளிக்கவில்லை. சில நொடிகளில் அவரது காலடிச் சத்தம் கேட்டது. அடுத்த கணமே, அவர் நேராகச் சமையலறைக்குள் வந்து என் முன்னால் நின்றார்.

“நான் உன்னிடம் பேச வேண்டும்,” என்றார். அவரது குரலில் வழக்கமான நிதானம் இருந்தது.

“ஆனால், எனக்கு உங்களிடம் பேச எதுவும் இல்லை!” என்று அவரைப் பார்க்காமலேயே வெடுக்கென்று பதிலளித்தேன்.

“கோபப்படாதே, அமுதா. இன்னும் அந்த விஷயத்தையே நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கியா? நீ அந்த மாதிரியான படங்களைப் பார்த்ததே இல்லையா?” என்று அலட்சியமாகக் கேட்டார்.

அவரது வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் எனக்குள் இருந்த கோபம் மேலும் அதிகரித்தது.

“எத்தனை முறை சொல்வது? எனக்கு உங்களிடம் பேச விருப்பமில்லை!” என்று அவரை நேருக்கு நேர் பார்த்துக் கத்தினேன்.

அவரது முகம் சட்டென்று இறுகியது. கண்களில் கோபம் மின்ன, சில நொடிகள் என்னையே வெறித்துப் பார்த்தார். அந்தப் பார்வையைக் கண்டு நான் அஞ்சவில்லை. இத்தனை நாட்களாக அடக்கி வைத்திருந்த சந்தேகம் கோபமாக மாறி இப்போது வார்த்தைகளாக வெடிக்கத் தயாராக இருந்தது.

ஆனால், அடுத்த கணமே அவர் தன்னைச் சமாளித்துக்கொண்டு, முன்பிருந்த அமைதியான குரலிலேயே பேச முயன்றார்.

“அமுதா… நான் சொல்வதைக் கொஞ்சம் பொறுமையாகக் கேள்.”

“போதும்!” என்று இடைமறித்தேன். “இன்னும் எவ்வளவு நேரம் இப்படியே பேசிக்கொண்டிருக்கப் போறீங்க? நான் என்ன சொல்றேன்னு உங்களுக்குப் புரியலையா? எனக்கு உங்ககிட்ட பேச விருப்பமில்லை! இங்கிருந்து முதல்ல வெளியே போங்க!”

என் குரல் சமையலறை முழுவதும் எதிரொலித்தது.

அவர் அங்கிருந்து நகராமல் நின்றதும், எனக்குள் அடங்கியிருந்த ஆத்திரம் கட்டுக்கடங்காமல் வெடித்தது.

“என்ன நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கீங்க உங்க மனசுல? நான் இத்தனை நாள் அமைதியா இருந்ததால, நீங்க என்ன வேணும்னாலும் பண்ணலாம் என்று நினைச்சிட்டீங்களா?” என்று சீறினேன்.

அவர் ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தார். ஆனால், அவருக்கு அந்த வாய்ப்பைக்கூட நான் கொடுக்கவில்லை.

“நான் இன்னும் என் அவர்கிட்ட நீங்க பண்ண கேவலமான, வக்கிரமான விஷயங்களைப் பற்றிச் சொல்லவே இல்லை! என் அமைதியை உங்களுக்குச் சாதகமாக எடுத்துக்காதீங்க. இப்போ நீங்க இங்கிருந்து போகலைன்னா, நடந்த எல்லாத்தையும் இப்பவே அவருக்குப் போன் பண்ணிச் சொல்லிடுவேன்!” என்று கோபத்துடன் எச்சரித்தேன்.

என் வார்த்தைகள் அவரைத் தாக்கியதை அவரது முகத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றமே காட்டியது. இதுவரை என்னிடம் பேசிக்கொண்டிருந்த தன்னம்பிக்கை மெல்ல மறைந்து, அவரது முகத்தில் பதற்றம் தெரிந்தது. அவரது கண்களை நேராகப் பார்த்தபடி, ஒவ்வொரு வார்த்தையாக அழுத்திச் சொன்னேன்.

“என்னை இனிமேல் தொந்தரவு செய்யாதீங்க. உங்க மரியாதையைப் பாதுகாக்கணும்னா, இப்போ இந்த இடத்தைவிட்டு வெளியே போங்க!”

இம்முறை என் குரலில் கோபம் மட்டுமல்ல, இனியும் அவரைப் பொறுத்துக்கொள்ளப் போவதில்லை என்ற உறுதியும் தெளிவாக ஒலித்தது.

அவரது முகம் சற்றே வாடியது. சில நொடிகள் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

“வெளியே போங்க!” என்று மீண்டும் கத்தினேன்.

அடுத்த கணமே அவரது முகபாவனை முற்றிலும் மாறியது. கண்களில் அடக்கி வைத்திருந்த கோபம் வெடித்தது. தாடையை இறுக்கியபடி என்னை முறைத்துப் பார்த்தார்.

“ஏய்! என் வீட்டில் இருந்துட்டு, என்னிடமே இப்படி எதிர்த்துப் பேசுறியா?” என்று ஆவேசமாகக் கர்ஜித்தார்.

அவரது திடீர் ஆவேசத்தைக் கண்டு நான் தன்னிச்சையாக ஓர் அடி பின்வாங்கினேன். ஆனால், அதற்குள் அவர் என்னை நோக்கி வேகமாக வந்துவிட்டார். நான் விலக முயன்றபோது, என் கையை முரட்டுத்தனமாகப் பற்றிக்கொண்டார்.

“என் கையை விடுங்க!” என்று ஆத்திரத்துடன் கத்தினேன். “என்னை விடுங்கன்னு சொல்றேன்ல!”

அவரது பிடியிலிருந்து கையை விடுவித்துக்கொள்ளப் போராடினேன். என் கையைப் பலமாக இழுத்தேன். ஆனால், அவர் பிடியை மேலும் இறுக்கினார்.

“விடுங்க, மாமா! உங்களுக்கு என்ன பைத்தியமா பிடிச்சிருக்கு? என்னை விடுங்க!” என்று கத்தினேன்.

என் எதிர்ப்பைப் பொருட்படுத்தாமல், அவர் என்னை வலுக்கட்டாயமாகத் தனது அறையை நோக்கி இழுத்துச் சென்றார்.

“விடுங்க! நீங்க செய்றது எவ்வளவு பெரிய தப்புன்னு உங்களுக்குப் புரியலையா? நான் உங்க மருமகள்!” என்று குரலை உயர்த்தினேன்.

ஆனால், என் வார்த்தைகள் எதுவும் அவரைத் தடுத்து நிறுத்தவில்லை. என் கெஞ்சலையும் எதிர்ப்பையும் அலட்சியப்படுத்தியபடி என்னை தன் அறைக்குள் இழுத்துச் சென்றவர், படுக்கையில் தள்ளிவிட்டார்.

“மாமா, தயவுசெய்து என்னை விட்டுடுங்க!” என்று கதறினேன். “நான் உங்களுக்கு என்ன துரோகம் பண்ணேன்? ஏன் இப்படி நடந்துக்கிறீங்க?”

அவர் பதிலளிக்கவில்லை. அவரது முகத்தில் தெரிந்த ஆவேசம் என்னை மேலும் அச்சத்தில் ஆழ்த்தியது.

அந்தக் கணத்தில் என் உடல் முழுவதும் நடுங்கியது. இதுவரை என் மனதில் சந்தேகமாக மட்டுமே இருந்தவை அனைத்தும் உண்மையாகிவிட்டனவோ என்ற எண்ணம் மின்னலெனத் தோன்றியது.

ஆனால், பயத்தால் அப்படியே முடங்கிவிட நான் விரும்பவில்லை. உடனே எழுந்திருக்க முயன்று, அவரது பிடியிலிருந்து தப்பிக்கப் போராடினேன்.

“என்னைத் தொடாதீங்க!” என்று முடிந்தவரை உரக்கக் கத்தினேன். “நான் சொல்றது காதில் விழலையா? என்னை விடுங்க! இல்லையென்றால், நடந்த எல்லாத்தையும் அவர்க்கிட்ட மட்டுமல்ல, இந்த ஊர் முழுக்க சொல்லிடுவேன்!”

என் வார்த்தைகளில் இருந்த கோபமும் ஆத்திரமும் என் பயத்தையும் மீறி வெளிப்பட்டன. ஆனாலும், அவர் என்னை விடுவிப்பாரா என்ற நம்பிக்கை மட்டும் அந்த நொடியில் எனக்குள் எழவில்லை.

“ஏண்டி… ஆவுசாரி புண்டை! நான் என்ன சொல்ல வரேன்னு கேட்க மாட்டியா?” என்று அவர் ஆத்திரத்துடன் அநாகரிகமாகத் திட்டினார்.

அவரது வாயிலிருந்து வந்த அந்த இழிவான வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், என் கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது. அவமானத்திலும் பயத்திலும் என்னால் அவரை நிமிர்ந்து பார்க்கக்கூட முடியவில்லை.

“உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?” என்று கண்ணீரை அடக்கிக்கொண்டு கேட்டேன்.

“உன்னை ஓக்கணும்.” அவர் என் முகத்தைப் பார்த்தபடி ஒரு காமப் புன்னகையுடன் சொன்னார்.

அவரது வாயிலிருந்து அத்தகைய வார்த்தைகள் வரும் என்று நான் கனவில்கூட நினைத்ததில்லை. ஒரு கணம் அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனேன். இத்தனை ஆண்டுகளாக என் கணவரின் தந்தை என்ற மரியாதையுடன் பார்த்த ஒருவரா இப்படிப் பேசுகிறார் என்று என்னால் நம்பவே முடியவில்லை.

பதற்றத்துடன் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து தப்பிக்க முயன்றேன். ஆனால், அவர் மீண்டும் என் கையை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, என்னைத் தடுத்து படுக்கையில் தள்ளிவிட்டார்.

அந்த எதிர்பாராத செயலால் நான் அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனேன். என் இதயம் படபடவென்று துடித்தது. அவரது பிடியிலிருந்து எப்படித் தப்பிப்பது என்று புரியாமல், பயத்துடன் அவரைப் பார்த்தேன். என் கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொள்ளக்கூட முடியாத நிலையில், அடுத்து என்ன நடக்குமோ என்ற அச்சம் என்னை ஆட்கொண்டது.

“வேண்டாம்… மாமா.... இது தப்பு, தயவுசெய்து என்னை விட்டுவிடுங்கள்…” என்று கெஞ்சினேன்.

[Blacktail]

@shajith

படம் தத்ரூபமாக உள்ளது நண்பா, உங்களது decoding என்னை கவர்ந்து விட்டது. உங்களுடைய நீண்ட பதிவால் எனது கதைக்கு சில திருத்தங்களுக்கு உதவுகிறது.

மேலும் உங்களது கருத்துக்களை எதிர்பார்க்கிறேன். நன்றி.

[Blacktail]

@mandodhri
@karthikhse 12
@punidhan

உங்களது கருத்துக்கு மிக்க நன்றி

[Blacktail]

அத்தியாயம் - 9 -மீறப்பட்ட எல்லை

அவர் என்னை நோக்கி இரக்கமில்லாத குரலில் தொடர்ந்தார்.

“எனக்கு ஒத்துழைப்பு குடுக்கலைன்னா… உங்க எல்லோரையும் இந்த வீட்டிலிருந்து துரத்திவிடுவேன். குமாரால் எனக்கு எதிராக ஒரு வார்த்தைகூட பேச முடியாது. நான் உன்னை வெளியே துரத்தினால், அவனால் உன்னையும் குழந்தைகளையும் பார்த்துக்கொள்ள முடியுமா?”

அந்த மிரட்டல், என் மார்பில் இடியாக விழுந்தன. என் கன்னங்களில் கண்ணீர் வழிந்தோடியது. பயமும் அவமானமும் சேர்ந்து என்னை உள்ளே இருந்து உடைத்துவிட்டிருந்தன. அவர் அடுத்து என்ன செய்வார் என்று தெரியாமல், ஒருவித பயம் என் முதுகுத் தண்டை நடுங்க வைத்தது. என் கால்கள் தானாகவே நடுங்கின.

“தயவுசெய்து… என்னைப் போக விடுங்க,” என்று கண்ணீருடன் கெஞ்சினேன். “நான் உங்க மகள் மாதிரி… என்னை அப்படி ஒரு எண்ணத்தோட பாக்கலாமா?”

“உன்னைப் போல ஒரு மகள் எனக்கு இருந்திருந்தா, அவளையும் நான் ஓத்திருப்பேன்.” அவரது குரல் சன்னமாக இருந்தது.

“உன்னை நிர்வாணமாகப் பார்த்த நாளிலிருந்து எவ்வளவு நாளா என்னைக் கட்டுப்படுத்திருக்கேன் தெரியுமா… ஒவ்வொரு இரவும் என் கையில் என் தம்பியைப் பிடித்துக்கொண்டு உன்னை நினைச்சு கையடிப்பேன்.” அவரது கண்கள் காமத்தால் விரிந்தன.

“எப்போ… என்னை எப்போ பார்த்தீங்க?” என்று நடுங்கும் குரலில் ஆச்சரியமாக கேட்டேன். என் குரல் உடைந்து வந்தது.

“போன மாசம்… உன்னோட அறைக்குள்ள இருக்கிற குளியலறைல லைட் வேலை செய்யலை நியாபகம் இருக்கா?” அவருடைய குரல் இப்போது மிகவும் தாழ்ந்திருந்தது.


“அதனாலதான்… நீ பொதுக் குளியலறைக்கு குளிக்கப் போன… நீ கதவை மூடும்போது தான் நான் வீட்டுக்குள் வந்தேன். நீ உள்ளே போன பிறகு, வீட்டில் உன்னைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை என்று நினைத்து… கதவை முழுசா மூடல. சிறிது இடைவெளி இருந்தது. அந்த இடைவெளி வழியாதான் நான் உன்னைப் பார்த்தேன்.”

இதை கேட்டு என் முகம் சிவந்தது, அவர் தொடர்ந்தார்.

“நான் கதவை மூடிட்டு போக நினைத்தேன், உன்னை அந்த நிலையில் பார்க்க எனக்கு எண்ணமில்லை. ஆனால், அந்த நொடியில் என்னால் என் சுயத்தை கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை. உன்னை அப்படிப் பார்த்ததும் என் மனசு மாறிப்போச்சு. ”

“ இன்னும் அந்த காட்சி என் நினைவில் இருந்து மறக்கல.” அவர் மெதுவாக என் அருகில் நெருங்கினார். என் தொண்டை உலர்ந்தது. நான் பின்வாங்க முயன்றேன். ஆனால் கட்டிலின் விளிம்பு என் கால்களைத் தடுத்தது. அவருடைய உடல் வெப்பம் என் முகத்தில் பட்டது.

“நீ முதல்ல சேலையை அவிழ்த்து ஓரமா போட்ட… அடுத்ததா பாவாடையோட நாடாவை மெதுவா மெதுவா அவிழ்த்து, இடுப்புல இருந்து கீழே இறக்கின. பாவாடை உன் தொடைகள்ல வழிஞ்சு காலடியில விழுந்தது. பிறகு உன்னோட பேண்டி உருவ குனியும்போது… உன்னோட சூத்து அகன்றது. அந்த வட்டமான, மென்மையான சூத்து பிரிஞ்சு, நடுவில இருந்த இறுகிய துவாரம் சிறிது தெரிஞ்சுது. அதைப் பார்த்து நான் பிரம்மிச்சுப் போனேன். என் தம்பி அப்போவே கல்லா நின்னுட்டான். முழுக்க முழுக்க நிமிர்ந்து, நுனியில ஏற்கனவே ஈரம் வழிஞ்சுது.”

“நீ பாவாடையை காலில் இருந்து எடுத்து நிமிர்ந்தப்ப தான் உன் அடர்ந்த, கருமையான மயிர் நிறைந்த புண்டை முழுசா தெரிஞ்சுது.”

அவர் பேசும்போது அவருடைய கண்கள் என் இடுப்பை நோக்கி இறங்கின.

“ அம்மு… உன்னோட அந்த ரசமான புண்டை முடிய ஷேவ் பண்ண மாட்டியா? அந்த கருங்காடுகள் உன் இடுப்புக்கு கீழே அடர்ந்து, அதன் அழகை மறைச்சுக்கிட்டு இருந்தது, நல்லா கூர்ந்து பார்த்தப்ப தான் இரண்டு தொடைக்கு நடுவில சின்ன பிளவு தெரிஞ்சுது. அந்த பிளவுல சிறிது ஈரம் பிரகாசிச்சது. நான் பார்த்துட்டே அசந்து நின்னுட்டேன்.”

அவர் என் மேனியை பற்றி வர்ணிப்பதை கேட்டு, என் முகம் வெட்கத்தில் சிவந்தது. உடம்பு முழுக்க சிலிர்த்தது. ஆனா உள்ளூர ஏதோ ஒரு வெட்கக்கலந்த கிளர்ச்சி துளித்துளியா பரவிக்கிட்டிருந்தது. என் முலைக்காம்புகள் ரவிக்கைக்குள்ளேயே இறுகின.

“குமார்… உன்னோட அந்த ஈரமான புண்டைக்கு வாய் போட மாட்டானா?” அவருடைய கேள்வி என்னை அவமானத்திலும் வெட்கத்திலும் மேலும் சுருக்கிவிட்டது. நான் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டேன். ஆனா உள்ளே ஒரு தீயின் சுவாலை பற்றிக்கொண்டது.

அவர் இப்போது என் முகத்துக்கு மிக அருகில் வந்தார். அவருடைய சூடான மூச்சு என் உதடுகளில் பட்டது.

“அதுக்கு அப்புறம் பிளவுஸின் கொக்கிகளை ஒவ்வொன்றாக அவிழ்க்க ஆரம்பிச்ச. ஒவ்வொரு கொக்கியும் திறக்கும்போதும் என்னுடைய தம்பி கொடிக்கம்பம் போல செங்குத்தாக நின்றான். உன் முதுகின் வளைவும், ப்ராவின் பட்டைகளும் தெரிஞ்சது. பிளவுஸைத் தோள்களில் இருந்து இறக்கி, அதையும் ஓரமா போட்ட. அப்போ உன் மேல் உடல்ல ப்ரா மட்டும் இருந்தது. நீ முதுகுக்குப் பின்னால் கை வச்சு, ப்ராவின் ஹுக்கை அவிழ்த்த. அது தளர்ந்து, உன் முலைகள் சுதந்திரமா விழுந்தன."

" உனக்கு கனமான, உறுதியான முலைகள், நீ ப்ராவைக் கழற்றி முன்னால எடுத்து போடும்போது கவனித்தேன். உன் முலைக்காம்புகள் காப்பி நிறத்தில் இருந்தது. உன்னோட வலது முலைக்காம்புக்கு அருகில் சின்ன மச்சம் இருக்கும். என்ன! நான் சொல்றது சரி தானே? "

அவர் என் அங்க அடையாளங்களை பற்றி வர்ணித்து விவரிப்பதை என்னால் எற்றுக்கொள்ள முடியலை, ஆனால் என் உள்ளத்தில் ஏதோ மாற்றம் நிகழ்ந்தது. ஒன்று மட்டும் எனக்கு புரிந்துவிட்டது அவர் என் உடலை நிர்வாணமாக கண்டது உண்மை என்பது.


“பிறகு நீ முழுசா நிர்வாணமா நின்னுட்டிருந்த. உன் உடல் முழுக்க எண்ணெய் தடவியது போல பளபளன்னு இருந்தது.… நீ உன்னுடைய இரண்டு முலைகளிலும் கைவைத்து பாலை பிழிஞ்சுக்கிட்டிருந்த. அந்தக் காட்சியைப் பார்த்ததும் என் உடம்பு மேலும் கொதிச்சுப்போச்சு. உன்னோட உறுதியான முலைக்காம்புகளை என் வாயில் எடுத்து, பாலை நிரப்ப சொல்லி அழைக்கணும்னு தோணுச்சு… ஆனா அப்போ என்னால ஒன்னும் பேச முடியல.” அதை சொல்வதை என் மூச்சை அடக்கிக் கேட்டுக்கிட்டிருந்தாள். அவர் மேலும் தொடர்ந்தார்

“உன்னோட முலையில் பால் நின்றதும், நீ தலையைச் சற்று சாய்த்து, தண்ணீர் ஊத்த ஆரம்பிச்ச. தண்ணீர் உன் தலைமுடியில இருந்து முலைகள் வழியா வயிற்றுக்கு ஓடி, உன் புண்டை மயிர்ல ஒட்டிக்கிடந்தது. அந்த ஈரமான கருங்காடுகள் உன் புண்டை உதடுகளோட ஒட்டி, நடுவில சிறிது பிளவு மட்டும் தெரிஞ்சுது. அந்தக் காட்சி என் கண்ணில இருந்து இன்னும் போகல, அம்மு… என் தம்பி அப்போவே கசிஞ்சுக்கிட்டிருந்தான்.”

“நான் அங்கேயே நின்னுட்டு பார்த்துக்கிட்டிருந்தேன். கதவை மூடவும் இல்லை, நகரவும் இல்லை. உன்னைப் பார்த்து பார்த்து என் மனசு முழுக்க என் பார்வை மாறிடுச்சு.”

"அந்த நாளுக்கு முன்னாடி வரை நீ எனக்கு மருமகளாய் தெரிந்தாய். அதற்கு பிறகு உன்னை என் காம தேவதையாக நினைத்தேன்." அவர் பேச பேச என் இடுப்பைத் தொட்டார். அவருடைய கை சூடாக இருந்தது. விரல்கள் என் இடுப்பின் வளைவை மெதுவாக அழுத்தின.

நான் கண்களைத் திறந்தேன். அவருடைய பார்வையில் காமம் மட்டுமல்ல… ஒருவித பசியும், உரிமையும் இருந்தது. என் உடல் நடுங்கியது. பயமா? வெட்கமா? அல்லது வேறு ஏதோவொன்றா? எனக்கே தெரியவில்லை.

"அன்னையிலிருந்து நான் உன்னைப் பார்த்தாலே… அந்த நிர்வாண உருவம்தான் கண் முன்னாடி வருது, அம்மு..... உன் முலைகள், உன் சூத்து, உன் அடர்ந்த புண்டை… எல்லாம் என் மனசில பதிஞ்சுருக்கு.”

“அம்மு…” அவரது குரல் திடீரென்று மென்மையானது. “எனக்கு உன் உடம்பு மேல ரொம்ப ஆசை. உனக்குத் தேவையான இன்பத்தை நான் தாரேன். குமார் உனக்கு கொடுக்க முடியாததை நான் கொடுப்பேன்.”

“வேணாம்......மாமா......இது பாவம்...இது தப்பு…தயவுசெய்து என்னைப் போக விடுங்க… " என்று விம்மி அழுதேன்.

“முடியாதுன்னா, என் வீட்டை விட்டு வெளியே போ! உன் புருஷனையும் கடையிலிருந்து துரத்திடுவேன். இங்கே இருக்கணும்னா நான் சொல்றதுக்குக் கட்டுப்பட்டு இருக்கணும். இல்லையா, ரெண்டு பேரும் நடையைக் கட்டுங்க!” என்று அதிகாரத் தொனியில் சீறினார்.

அப்போ தான் என் கணவரை பற்றி நினைவு வந்தது, அமைதியான சுபாவமும், யாரிடமும் எளிதில் எதிர்த்துப் பேசாத குணமும் கொண்ட என் கணவரால், தன் தந்தையின் ஆதிக்கத்தை எதிர்த்து நிற்க முடியாது என்பது எனக்குத் தெரியும். அப்படியே அவர் எங்களை வீட்டை விட்டு வெளியேற்றினாலும், தன் மென்மையான குணத்துடன் அவர் எங்களை எப்படிக் கவனித்துக்கொள்வார் என்ற சந்தேகம் எனக்குள் எழுந்தது. நான் இந்த வீட்டை விட்டு வெளியேற வேண்டிய நிலை வந்தால், அதன் பிறகு எங்கள் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும் என்று நினைத்துப் பார்க்கவே எனக்குப் பயமாக இருந்தது.

என் மனம் மாறத் தொடங்கியதை அவர் கவனித்துவிட்டார். அவரது பார்வையில் ஒரு வெற்றிப் புன்னகை மின்னியது.

“சொல்லு… உன் முடிவு என்ன?” அந்தக் கேள்வியில் பொறுமை இல்லை. கட்டளையும் எச்சரிக்கையும் மட்டுமே இருந்தது.

நான் அவரை வெறுப்புடனும் பயத்துடனும் பார்த்தேன். “உங்களுக்கு கருனை இல்லையா?” என் குரல் நடுங்கியது.

அவர் மெதுவாக என்னை நோக்கி வந்தார். அவரது முகத்தில் தெரிந்த அந்த வக்கிரமான புன்னகை, என் பயத்தை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது.

“உனக்கு வேறு வழியில்லை....இப்போதைக்கு உனக்கு இருக்கும் ஒரே வழி எனக்கு அடிபணிவது தான்.” அவருடைய குரல் தாழ்ந்திருந்தது. ஆனால் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் மிரட்டலாக என் காதுகளில் விழுந்தது.

அவர் என்னை படுக்கையில் பின்னுக்குத் தள்ளினார். நான் நிலைதடுமாறிக் கட்டிலின் மீது விழுந்தேன். அப்போது என் மார்பை மூடியிருந்த சேலை நழுவியதைக்கூட உணரும் நிலையில் நான் இல்லை. அந்த அளவுக்கு என் உடல் முழுவதும் பயத்தில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.

அவர் கையை நீட்டி, என் இடுப்பில் செருகியிருந்த சேலையின் மடிப்பைப் பிடித்து மேலே தூக்கினார். அதனுடன் என் இடுப்பும் உயர்ந்தது. அப்படியே என்னைத் தன் பக்கம் இழுத்தார். என் கால்கள் தரையைத் தொட்டதும், நான் மெல்ல எழுந்து நின்றேன். அடுத்த கணமே, அவர் சேலையின் மடிப்பைப் பிடித்து வேகமாகக் கீழே இழுத்தார். மறுகணம், என் இடுப்பிலிருந்து நழுவிய சேலை காலடியில் சரிந்து விழுந்தது. அவரது திடீர் செயலால் என் உடல் ஒருகணம் இறுகியது; அவர் என் சேலையை அவிழ்த்த முறையை கண்டு, என் உள்ளம் ஆச்சரியத்திலும், அச்சத்தில் உறைந்து போனது. அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது என்ற பதற்றத்தில் என் இதயம் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது

நான் ரவிக்கையும் பாவாடையும் மட்டுமே அணிந்தபடி அவருக்கு முன்னால் நின்றேன். அவமானத்திலும் நாணத்திலும் கூனிக் குறுகிய நான், தன்னிச்சையாக என் இரு கைகளையும் மார்பின் குறுக்கே வைத்துக்கொண்டு என் மார்பகத்தை மறைத்துக்கொள்ள முயன்றேன்.

“வேணாம் மாமா……” என் குரல் நடுங்கியது. ஆனால் என் வேண்டுகோள் அவரைத் தடுக்கவில்லை.

அவர் கை என் தொடைகளுக்கு இடையில் ஊடுருவி, பாவாடையின் மேலாக என் புண்டையைத் தொட்டுத் தடவினார். அவருடைய விரல்கள் என் ஈரமான துணியின் மேல் அழுத்தி, என் புண்டையின் உதடுகளை மெதுவாகத் தேய்த்தன. நான் பயத்தில் நடுங்கினேன். ஆனால் அந்த தொடுதல் என் உடலில் ஒரு விசித்திரமான அதிர்வை உண்டாக்கியது.

பிறகு, அவர் என் பாவாடையின் நாடாவைப் பிடித்து அவிழ்த்தார். அடுத்த கணமே, பாவாடையைப் பிடித்துக் கீழே இறக்கி, என் காலடியில் விழச் செய்தார். அந்தச் செயல்களைத் தடுக்க முடியாமல் நின்றேன்.

“வேண்டாம்… தயவுசெய்து வேண்டாம்…” என்று கதறியபடி, கூச்சத்திலும் பயத்திலும் என் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டேன். என் கண்களிலிருந்து வழிந்த கண்ணீர், கன்னங்களைத் தாண்டி ரவிக்கைக்குள் மறைந்தது.

அவரது கை என் தொடைகளின் மீது நகர்ந்தது. அடுத்ததாக, அவர் என் பேண்டியின் ஓரத்தைப் பிடித்தார். என் மறுப்பையும் கெஞ்சலையும் பொருட்படுத்தாமல், அவர் குனிந்து என் பேண்டியை உறுவினார் காலடியில் கிடந்த பாவாடையையும் உள்ளாடையையும் கால்களை அகற்றி ஓரமாக எறிந்தார்.

அறையில் ஓடும் பேஃன் காற்று என் நிர்வாணப் புண்டையை வருடியது. நொடிப்பொழுதில் நான் கண்களைத் திறந்து என் இரு கைகளைக் கீழ் இறக்கிக் கொண்டு என் புண்டையை மறைத்தேன். அதைக் கண்ட என் மாமனாரின் முகம் கோபத்தில் இறுகியது. ஒரு வார்த்தைகூட பேசாமல், என் இரு கைகளையும் முரட்டுத்தனமாகப் பற்றிப் பலமாக முறுக்கி விலக்கினார். அவரது பிடியின் வலியில் என் கைகள் வலித்தன.

என் மாமனாரின் காமப் பார்வைகளுக்கு, என் அந்தரங்கமான பகுதி அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. என் நிர்வாணப் புண்டை வெளிப்பட்டதும், அவர் நீண்ட நேரம் அப்படியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவருடைய மூச்சு வேகமானது. அவரது பிதுங்கிய கண்கள், என் நிர்வாணப் புண்டையின் மீதே பதிந்திருந்தன. அவர் தன் நாவால் உதடுகளை மெதுவாக ஈரப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்.

“ உன் புண்டை ரொம்ப அழகா இருக்கு.... அம்மு… அடர்ந்த மயிருடன்… கருப்பா, அடர்த்தியா… நடுவில பிளவு மட்டும் தெரியுது…” என்று முணுமுணுத்தார். அவருடைய வலது கை மெதுவாக என் தொடைகளுக்கு இடையே சென்று, என் மயிரடர்ந்த புண்டையை மென்மையாகத் தடவியது. விரல்கள் என் புண்டை இதழ்களின் இடையே வருட அவர் கை ஈரமானது.

“ஈரமா இருக்கு…நீ வேணாம் சொல்ற ஆனா உன் உடல் ஏற்கனவே தயாரா இருக்கு.” அவர் சொல்ல, அவமானத்தாலும் அருவருப்பாலும் என் முகம் சிவந்து போனது.

அவர் தனது இரு கைகளாலும் என் தொடையை பிடித்து விரித்தார். என் புண்டை அவரது கண்களுக்கு விருந்தானது. நான் என் கால்களை இணைத்து மூட முயன்றேன். ஆனால் அவரது கைகள் இறுக்கமாகப் பிடித்திருந்தன. என் தொடைகளை அசைக்க கூட முடியவில்லை.

அவர் முழங்காலிட்டு என் கால்களுக்கு இடையே அமர்ந்தார். என் புண்டையைப் பார்த்தார். நீண்ட நேரம். அவரது கண்கள் என் ஈரமான இதழ்களையும், கிளிட்டோரிஸையும் உற்றுப் பார்த்தன. பிறகு தலையைத் தாழ்த்தி, நாக்கை வெளியே நீட்டி, என் கிளிட்டோரிஸை நக்க ஆரம்பித்தார்.

நான் உடலை உலுக்கினேன். “அய்யோ… வேண்டாம்… இது தவறு…” என்று கத்தினேன். ஆனால் அவர் நிறுத்தவில்லை. அவர் என் புண்டையின் மேல் உதடுகளை சப்பினார். நாக்கை இறக்கி என்னுள்ளே நுழைத்து, மெதுவாகச் சுழற்றினார். வெளிப்புற இதழ்களை முழுவதுமாக நக்கி, கிளிட்டோரிஸை மீண்டும் மீண்டும் சப்பினார். அவரது நாக்கின் சூட்டை நான் உணர்ந்தேன்.

நான் கைகளால் அவரது தலையைத் தள்ளினேன். ஆனால் அவர் என் கைகளைப் பிடித்து படுக்கையில் அழுத்தினார். அவரது நாக்கு தொடர்ந்து நக்கியது. முதலில் பயம், வெறுப்பு, உடல் நடுக்கம், சிறிது நேரத்தில் என் உடலில் விசித்திரமான வெப்பம் பரவத் தொடங்கியது. என் இடுப்பு தானாகவே சற்று மேலே உயர்ந்தது.

நான் அதை உணர்ந்ததும் பயந்து, மீண்டும் “வேண்டாம்… நிறுத்துங்க… தயவுசெய்து” என்றேன். குரல் மட்டும் பலவீனமாக இருந்தது.

அவர் நீண்ட நேரம் என் புண்டையை சாப்பிட்டார். நாக்கால் கிளிட்டோரிஸை வட்டமாகச் சுழற்றி, பிறகு கீழே இறங்கி, துளைக்குள் மெதுவாக நுழைத்து வெளியே இழுத்தார். மீண்டும் மேலே வந்து கிளிட்டோரிஸை சப்பினார். என் உடல் ஈரமாகிக்கொண்டே இருந்தது. என் தொடைகளின் உட்புறம் அவரது தாடியால் தேய்ந்து கூசியது. நான் கண்களை மூடி அழுதேன், என் தொடைகள் நடுங்கத் தொடங்கின.

அவர் என் தொடைகளின் உட்புறத்தை முத்தமிட்டார். மெதுவாக. ஒவ்வொரு முத்தமும் என் தோலைச் சுட்டது. பிறகு மீண்டும் புண்டையின் மேல் நாக்கை வைத்தார். ஒவ்வொரு செயலும் என் உடலைத் தூண்டியது.

நான் “போதும் அப்பா… இதோட நிப்பாட்டிகோங்க… நான் உங்களை மரியாதைக்குரியவராக நினைக்கிறேன்” என்றேன். அவர் பதில் சொல்லவில்லை தொடர்ந்து தன் வேலையை செய்ததுக் கொண்டிருந்தார்.

என் உடல் மெல்ல மெல்ல தளர்ந்து கொண்டிருந்தது. கால்கள் இன்னும் அகலமாக விரிந்தன. இடுப்பு சற்று மேலே உயர்ந்தது. அவள் அதை உணர்ந்ததும் உணர்ச்சியை கட்டுப்படுத்த முயன்றாள். ஆனால் உடல் கேட்கவில்லை.

அந்த தளர்வு ஒரு அமைதியான அலை போலத் தொடங்கியது. உள்ளே ஆழத்தில் ஒரு வெப்பம் சேகரமாகி, பின்னர் திடீரென வெடித்துச் சிதறியது. இடுப்பு தானாகவே மேலும் மேலும் உயர்ந்து, வலிமையுடன் அதிரும்போது அவர் என் கால்கள் இறுகப் பிடித்துக்கொண்டார், எனது விரல்கள் விரிந்து மெத்தையை இறுக்கமாக பிடித்தது, பாதங்கள் வளைந்தன. மார்பகம் வேகமாக ஏறி இறங்கியது. மூச்சு இடைவெளி ஆழமாக, பெருமூச்சுகளானது.

அடக்கி வைத்திருந்த இன்பநீர் அலை அலையாக வந்து கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு நொடியும் என் உடலை முழுவதும் அதிரவைத்தது. என் கண்கள் சொருகி மூடின.

“ஹ்ஹ்ஹ்… ம்ம்ம்ம்… ஆஆஆஆ…” உதடுகள் தன்னிச்சையாகப் பிரிய, தொண்டைக்குள் அடக்கி வைத்திருந்த உணர்வுகள் முனகலாக வெளிப்பட்டன. உடல் முழுவதும் மெல்லிய நடுக்கம் பரவியது. தொடைகளிலிருந்து தொடங்கிய அந்தச் சிலிர்ப்பு, இடுப்பைக் கடந்து வயிற்றிலும் மார்பிலும் பரவி, கழுத்தைத் தாண்டித் தலைவரை ஏறியது. ரத்தம் உடல் முழுவதும் வேகமாகப் பாய்வதுபோல் உணர்ந்தேன். என் மூச்சு சீரற்றுப் போக, என்னுள் எழுந்த உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் ஒரு கணம் திணறினேன்.

அந்த உச்சகட்டம் நீண்ட நேரம் நீடித்தது. ஒவ்வொரு அலைவும் உடலுக்குள் பரவி, என்னை நிலைகுலையச் செய்தது. உடல் தன்னிச்சையாக வளைந்தது; கால்கள் நடுக்கத்துடன் விரிந்தபடியே இருந்தன. இடுப்பு சிறுசிறு அதிர்வுகளுடன் மேலெழுந்தது. என்னை நானே கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முயன்றேன். ஆனால், உடலையும் மனதையும் ஆக்கிரமித்திருந்த அந்தத் தீவிர உணர்வுகளுக்கு முன்னால், என் முயற்சிகள் அனைத்தும் தோல்வியடைந்தன.

பின்னர் மெல்ல அந்த உணர்ச்சிகள் குறையத் தொடங்கின. உடல் இன்னும் லேசாக நடுங்கியபடி தளர்ந்தது. மூச்சு இன்னும் வேகமாக இருந்தது. உள்ளே ஒரு வெற்று, இனிமையான சோர்வு பரவியது. என் கண்கள் மெல்லத் திறந்தன. உடல் இன்னும் அந்த உச்சத்தின் எச்சத்தை உணர்ந்தபடி, முழுமையாகத் தளர்ந்து கிடந்தது. என் பத்து வருட திருமண வாழ்வில், என் கணவரின் முலம் கூட இவ்வளவு உச்சகட்டம் கண்டதில்லை.

பிறகு அவர் எழுந்து நின்றார். தன் லுங்கியை அவிழ்த்தார். பெரிய, கடினமான ஆண்குறி வெளியே வந்தது. தடிமனாக, நரம்புகள் புடைத்து, முனையில் ஏற்கனவே ஈரம் வழிந்தது. அதன் அளவைப் பார்த்து என் கண்கள் பெரிதாயின. அதை உருவிக் கொண்டிருந்தார்.



அவரது ஆணுறுப்பை கண்டதும், என் இதயம் மிகவும் வேகமாக படபடத்தது. நான் பயந்து கால்களை மூடினேன்.

“வேணாம் மாமா.... தயவுசெய்து… அது மட்டும் வேண்டாம்” என்றேன். அவர் சிரித்தார்.

அவர் என் கால்களை மீண்டும் விலக்கி, அவரது காமப் பார்வையிலிருந்து என் மயிர் அடர்ந்த புண்டையை மறைக்கும் வீண் முயற்சியில் தோல்வியுற்றது. தன் ஆணுறுப்பை என் இரு தொடைகளுக்கு இடையில் கொண்டு வந்தார். என் உடல் ஒருகணம் இறுகியது. அடுத்த நொடி, அந்தத் தொடுதல் என்னைத் திடுக்கிடச் செய்தது. நான் உடலைச் சிலிர்த்துக்கொண்டு அவரிடமிருந்து விலக முயன்றேன். என் தொடைகள் தன்னிச்சையாக இறுகிக்கொள்ள, அவர் என் அசைவைக் கவனித்தார். என் மனதில் பயமும் காமமும் ஒன்றோடொன்று மோதின. என்ன நடக்கப்போகிறது என்ற பதற்றத்தில், என் மூச்சு சீரற்றுப் போனது.

அவன் தன் தடித்த, வெப்பமான ஆண்குறியை இறுகப் பிடித்து, என் ஈரமான புண்டையின் மேல் மெதுவாகத் தட்டினார். அந்த முதல் தொடுதலே என் உடலைத் தீப்பற்றிக் கொண்டது. என் தொடைகள் தானாகவே இறுகி, அவரது பூல் உள்ளே இழுக்கும்படி நெருங்கின. அவர் அதை உணர்ந்து புன்னகைத்தார். பின்னர் தன் ஆண்குறியின் தலையை என் புண்டையின் இதழ்களுக்கு இடையே அழுத்தி, கிளிட்டோரிஸின் மீது நேராக அழுத்தினார்.


முதல் உராய்வே என் மூச்சை அனலாக மாற்றியது. என் உடல் முழுவதும் மின்சாரம் பாய்ந்தது. நான் உடலை உலுக்கி, மூச்சை அடக்க முயன்றேன். ஆனால் அவரது இடுப்பு மெதுவாக முன்னும் பின்னும் அசையத் தொடங்கியது. அவரது தடித்த, சூடான ஆண்குறி என் புண்டைக்குள் நுழையாமல், மேல்புறத்தில் மட்டும் தேய்த்தபடி நகர்ந்தது. அவரது பூல் என் புண்டையின் ஈரத்தால் நனைந்து, பளபளவென்று ஜொலித்தது. ஒவ்வொரு முறை அதன் தலை என் கிளிட்டோரிஸை மெதுவாகத் தேய்க்கும்போது, என் உடல் தானாகவே துள்ளி எழுந்தது. இடுப்பு மேலே உயர்ந்து, அவரது பூலை என் தொடைகளுக்கு இடையே இன்னும் இறுக்கமாக அழுத்திக்கொண்டது. என் புண்டை இன்னும் ஈரமாகி, அவரது ஆண்குறியை நனைத்து, வழுக்கினாற்போல் தொடைகளுக்கு இடையே உள்ள ஈரம் அவருக்கு உதவியது.

“போதும்… நிறுத்துங்க… இது தவறு…” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னேன். அவர் நான் சொல்வதை காதில் வாங்காமல், அவர் இடுப்பை வேகமாக அசைத்தார். என் தொடைகள் சிவந்தன. ஆண்குறியின் வெப்பம் என் புண்டையின் மேல் உராய்ந்ததும், என் கிளிட்டோரிஸ் துடித்துக்கொண்டே இருந்தது.

அவர் என் தொடைகளை இரு கைகளாலும் பிடித்துத் தூக்கி, கால்களை இணைத்தார், அந்த நிலையிலேயே வேகமாக இயங்கினார். என் மனதில் கணவனின் முகம் தோன்றியது. “இதை அவரிடம் எப்படிச் சொல்வேன்?” என்ற பயம். ஆனால் அவர் தொடர்ந்து தொடைகளுக்கு இடையே தேய்த்தபோது, என் உடல் மெல்ல மெல்ல சரணடைந்தது. “வேண்டாம்” என்ற சொற்கள் மெல்லிய பெருமூச்சாக மாறியது. என் உடல் தானாகவே அவருக்கு இணங்கியது. என் புண்டையிலிருந்து மதனநீர் வெள்ளமாக பாய்ந்து, மெத்தையை நனைத்தது. அவர் அதைப் பார்த்து இன்னும் வேகமாகத் அசைந்தார்.

“பார்… உன் உடல் ஏற்கனவே ஒத்துக்கொள்கிறது. உன் புண்டை என் தம்பியை எப்படி நனைக்குது பாரு…”

நான் பதில் சொல்லவில்லை. கண்களை மூடியபடி, பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டே இருந்தேன். என் இடுப்பு அவரது அசைவுக்கு ஏற்ப மெல்ல அசைந்தது. அதை உணர்ந்ததும் வெட்கப்பட்டேன். ஆனால் நிறுத்த முடியவில்லை.

சிறிது நேரம் கழித்து என் கைகள் மெத்தையை இறுக்கிப் பிடித்தன. கண்கள் இறுக்கமாக மூடியிருந்தன. திடீரென்று அவரது வேகம் மேலும் அதிகரித்தது. என் தொடைகள் நடுங்கின. என் புண்டை மீண்டும் வெடிக்கத் தயாரானது. பெருமூச்சு அதிகமானது. உடல் முழுவதும் வெப்பம் பரவியது. என் தொடைகள் இறுக்க, அவர் என் முகத்தைப் பார்த்தார்.

“உனக்கு இது பிடிச்சிருக்கா அம்மு…?” என்று கேட்டார்.

நான் பதில் சொல்லவில்லை. வெறும் கண்களை மூடியபடி, பெருமூச்சு விட்டு, உதட்டை கடித்து கொண்டே உச்சம் வெடித்தேன். என் உடல் வளைந்து, தொடைகள் நடுங்கி, புண்டை துடித்து, மீண்டும் மதனநீர் வழிந்தது.

பிறகு அவர் இறுதியாக தன் விந்துவை என் புண்டைகளின் மீது கொட்டினார். வெந்நீராய், அடர்த்தியாய் பாய்ந்தது. என் தொடைகள், புண்டையின் மேல்பகுதி, தொப்புள் வரை எல்லாம் நனைந்தன. அந்த வெப்பம் என் தோலில் பரவியது. நான் அப்படியே படுத்திருந்தேன். மூச்சு வாங்கியபடி. உடல் இன்னும் நடுங்கியபடி. அவர் என் பக்கவாட்டில் சரிந்து விழுந்தார்.

நான் அவசரமாக எழுந்து அவரது படுக்கையிலிருந்து இறங்கினேன். அவர் பாதி திறந்த கண்களுடன் என்னைப் பார்த்தார். என்னைத் தடுக்க எதுவும் செய்யவில்லை. நான் தரையிலிருந்து எனது சேலை, பாவாடை, உள்ளாடையை எடுத்தேன். அறையிலிருந்து வெளியே வருவதற்கு முன், திரும்பி அவரைப் பார்த்தேன். அவரது கண்கள் பாதி திறந்திருந்தன. அவர் சோம்பலாகக் கிடந்து, என்னைப் பார்த்தபடி ஒரு வசீகரமான, திருப்தியான புன்னகை புன்னகைத்தார்.

[Blacktail]

எனது பதிவிற்கு கருத்துத் தெரிவித்து வாழ்த்திய அனைத்து நண்பர்களுக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றிகள். உங்கள் அன்பும் ஆதரவும் தொடர்ந்து எழுதுவதற்கான ஊக்கத்தையும் உற்சாகத்தையும் அளிக்கிறது. தொடர்ந்து உங்கள் ஆதரவை எதிர்பார்க்கிறேன். ❤️