04-11-2026, 08:33 PM
அத்தியாயம் - 10 - கற்பு உடைந்த நேரம்
நான் தடுமாறியபடியே என் படுக்கையறைக்குள் நுழைந்தேன். அங்கிருந்து நேராகக் குளியலறைக்குள் விரைந்தேன். கதவைச் சாத்தியதும், விரைவாக என் ரவிக்கையையும் உள்ளாடைகளையும் கழற்றினேன். ஷவரைத் திறந்து அதன் கீழ் நின்றுகொண்டேன். ஷவரின் குளிர்ந்த நீர் என் சூடான உடல் மீது கொட்டியது. என் மாமனாரின் விந்து, தண்ணீருடன் சேர்ந்து என் தொடைகளைக் கழுவிச் செல்வதை என்னால் உணர முடிந்தது. என் உடல் இன்னும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.
சில நிமிடங்களுக்கு முன் என் வாழ்க்கை முழுவதுமாக மாறிவிட்டது. என் கணவரின் தந்தையால் நான் பாலியல் தீண்டலுக்கு இரையாகப்பட்டிருந்தேன். இன்றிரவு என் கணவரை எப்படி எதிர்கொள்வது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அவரிடம் என்ன சொல்வேன்? அவருடைய தந்தை என்னைக் கெடுத்ததை அவரிடம் சொல்ல முடியுமா?
நான் மெதுவாகத் தரையில் மண்டியிட்டு அமர்ந்தேன். பின்னால் இருந்த சுவரில் உடலைச் சாய்த்துக்கொண்டு, என்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்பதையே மறந்துபோனவளாய் அசைவின்றி இருந்தேன். அடக்கி வைத்திருந்த கண்ணீர் என் கண்களில் வழிந்து., மேலிருந்து தொடர்ந்து விழுந்துகொண்டிருந்த ஷவரின் நீரோடு கலந்து என் உடலை இடைவிடாமல் நனைத்துக்கொண்டிருந்தது.
சுவரில் சாய்ந்தபடியே, முகத்தை முழங்கால்களுக்குள் புதைத்துக்கொண்டேன். அந்த குளியலறைக்குள், ஷவரின் சத்தமும் என் அழுகையின் ஒலியும் மட்டுமே கேட்டுக்கொண்டிருந்தன.
என் மாமனாரின் முதல் காமப் பார்வையைக் கண்டபோதே எனக்குச் சந்தேகம் எழுந்தது. அப்போதே என் கணவரிடம் சொல்லியிருக்க வேண்டும். ஆனால், இத்தனை நாட்களாக உண்மையை மறைத்துவிட்டு, இன்று நடந்ததை மட்டும் அவரிடம் எப்படிச் சொல்வது? அந்த எண்ணமே என்னை வதைத்தது. நடந்த அனைத்திற்கும் நானே காரணம் என்பதுபோல், என்னையே மனதுக்குள் சபித்துக்கொண்டேன்.
அன்றைக்கே உண்மையைச் சொல்லத் துணிந்திருந்தால், இன்று நிலைமை இவ்வளவு மோசமாகியிருக்காது. ஆரம்பத்திலேயே இதைத் தடுத்து நிறுத்தியிருக்கலாம். ஆனால், இப்போது எல்லாம் கைமீறிப் போய்விட்டது. நான் உண்மையை மறைத்த ஒவ்வொரு நாளும், அதைச் சொல்ல வேண்டிய தருணத்தை இன்னும் கடினமாக்கியிருந்தது. இப்போது, இன்று நடந்ததைப் பற்றி மட்டுமல்லாமல், இத்தனை நாட்களாக நான் மறைத்துவைத்திருந்த அனைத்தையும் சேர்த்தே அவரிடம் சொல்ல வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருந்தேன்.
அவர் என்னை எவ்வளவு நேசித்தாலும், இந்த உண்மையை அவரால் அவ்வளவு எளிதாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. அதிலும், அவருடைய சொந்தத் தந்தையின் பாலியல் இச்சைக்கு நான் ஆளானதை அவரிடம் எப்படிச் சொல்வது? அந்த கேள்வி என் நெஞ்சை மீண்டும் மீண்டும் குத்தியது.
“இல்லை…” என்று முணுமுணுத்தபடி தலையை அசைத்தேன்.
என்னால் அவரிடம் இதைச் சொல்லவே முடியாது. சொல்லிவிட்டால், அதற்குப் பிறகு என் வாழ்க்கை என்னவாகும் என்பதைக்கூட என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியவில்லை. என் குடும்பம், அவர் என் மீது வைத்திருக்கும் நம்பிக்கை, இத்தனை ஆண்டுகளாக நாங்கள் ஒன்றாகக் கட்டியெழுப்பிய வாழ்க்கை… இவை அனைத்தும் ஒரே நொடியில் சிதைந்துபோய்விடுமோ என்ற பயம் என்னை ஆட்கொண்டது.
என் உதடுகள் நடுங்கின. கண்களில் திரண்ட கண்ணீரை அடக்க முயன்றபடி, என்னை நானே தேற்றிக்கொள்ளப் போராடினேன்.
“ அவரிடம் சொல்ல வேண்டாம்…” என்று இறுதியாக ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன்.
ஆனால், அந்த முடிவு என் மனதிற்குச் சிறிதளவுகூட நிம்மதியைத் தரவில்லை. மாறாக, இதுவரை மறைத்து வைத்திருந்த உண்மையை இனியும் மறைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம், என் மனதின் பாரத்தை மேலும் அதிகரித்தது. உண்மையைச் சொல்லத் துணிவில்லாமல் நான் எடுத்த அந்த முடிவு, என்னை அந்த நொடியிலிருந்து இன்னொரு விதமான வேதனைக்குள் தள்ளியிருந்தது.
அங்கேயே அசைவின்றி அமர்ந்திருந்தேன். எவ்வளவு நேரம் அப்படியே இருந்தேன் என்பதுகூட எனக்குத் தெரியவில்லை. என் மனம் முழுவதும் வலியும் பயமும் சூழ்ந்திருந்ததால், நேரம் கடந்து செல்வதைக்கூட என்னால் உணர முடியவில்லை. நேரம் வழக்கம்போல் நகர்ந்துகொண்டிருந்ததா, அல்லது என் வாழ்க்கையே அந்த ஒரு நொடியில் உறைந்துபோய்விட்டதா என்பதைக்கூட என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
இறுதியில், என் உடலை ஆட்டிப்படைத்த நடுக்கம் சற்றுத் தணிந்ததும், மெதுவாக எழுந்து நின்றேன். கன்னங்களில் வழிந்திருந்த கண்ணீரை நடுங்கும் விரல்களால் துடைத்துக்கொண்டேன். பின்னர், கண்களை இறுக மூடி, மனதிற்குள் கொந்தளித்துக்கொண்டிருந்த உணர்வுகளை அடக்க முயன்றபடி, ஆழமாக ஒரு மூச்சை இழுத்து மெதுவாக வெளியேற்றினேன். என் புண்டையைக் கழுவிவிட்டு, நிர்வாணமாக குளியலறைக் கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தேன்.
நான் குளியலறையிலிருந்து வெளியே வந்தபோது, எதிரே கண்ட காட்சி என்னை அப்படியே உறைய வைத்தது.
என் மாமனார் கட்டிலின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தார். அவருடைய பார்வை நேராக என் முழு நிர்வாண உடலை நோக்கியிருந்தது. அதைக் கண்டதும், அதிர்ச்சியில் என் உடல் மீண்டும் நடுங்கத் தொடங்கியது. ஒரு சில நொடிகள் என்ன செய்வதென்று புரியாமல் திகைத்து நின்றேன். அடுத்த கணமே, அவமானமும் பயமும் என்னைச் சூழ்ந்துகொள்ள, இரு கைகளாலும் என் மார்பையும் புண்டையையும் அவசரமாக மறைத்துக்கொண்டேன்.
அவருடைய பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல், தலைகுனிந்தபடி அங்கேயே நின்றேன். என் உடலை மறைக்க முயன்ற கைகள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன. அங்கிருந்து ஓடிவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றினாலும், பயத்தில் என் கால்கள் அசைய மறுத்தன.
அவரது முகத்தில் தெரிந்த அந்த அமைதியான பார்வைதான் என்னை அதிகமாகப் பதறச் செய்தது. அவர் எதுவும் பேசாமல், எந்த உணர்ச்சியையும் வெளிக்காட்டாமல் அமர்ந்திருந்தது என் பயத்தை மேலும் அதிகரித்தது.
அப்போதுதான், நான் பதற்றத்தில் என் அறைக்கதவைப் பூட்டாமல் விட்டதை நினைவுக்கு வந்தது.
என் இதயம் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது. அந்தச் சிறிய தவறை நினைத்ததும், என்னை நானே நொந்துகொண்டேன்.
‘நான் கதவைப் பூட்டியிருக்க வேண்டுமே…’ என்று மனதிற்குள் என்னையே கடிந்துகொண்டேன். ஆனால், இப்போது வருந்துவதால் என்ன பயன்? கதவைப் பூட்டாமல் விட்டது என் தவறாக இருக்கலாம்; ஆனால், என் அனுமதியின்றி என் அறைக்குள் வந்தது அவருடைய தவறு என்பதை நினைத்துக்கொள்ளக்கூட அந்த நேரத்தில் என் மனம் தடுமாறியது.
ஒரு கணம்கூட அவருடைய பார்வையை நேருக்கு நேர் சந்திக்கத் துணியாமல், நான் தலையைக் குனிந்துகொண்டேன். ஆனால், அடுத்த நொடியே என் பார்வை தற்செயலாக அவர் கீழ்ப்பகுதியை நோக்கிச் சென்றது. அவரது ஆணுறுப்பு விறைப்புடன் இருந்ததைக் கண்டதும், என் உடலுக்குள் மீண்டும் பயம் பரவியது. இதயம் வேகமாகத் துடிக்க, தொண்டை வறண்டு போனது. அடுத்து என்ன நடக்குமோ என்ற அச்சம் என் மனதை அழுத்தத் தொடங்கியது.
அவர் தன் இடது கையால் தன் ஆணுறுப்பைத் தடவியபடியே, என்னைப் பார்த்து “குளிச்சிட்டியா…?” என்று அவர் காம இச்சை கலந்த குரலில் கேட்டார். அவரது உதடுகளில் மெல்ல விரிந்த அந்தப் புன்னகையைக் கண்டதும், என் உள்ளத்தில் ஏற்கனவே நிறைந்திருந்த பதற்றம் மேலும் அதிகரித்தது.
அவர் பார்வை ஒரு கணம்கூட என்னைவிட்டு விலகவில்லை. அவரது பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல், நான் தலைகுனிந்தபடி நின்றேன். என் கைகள் இன்னும் இறுக்கமாக உடலை மறைத்துக்கொண்டிருந்தன. என்ன பேசுவது, என்ன செய்வது என்று புரியாமல் தவித்தேன். அங்கிருந்து விலகிச் செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் மனதில் எழுந்தாலும், அவரது அடுத்த செயல் என்னவாக இருக்குமோ என்ற பயம் என்னை அசையவிடாமல் தடுத்தது.
“நான் இன்னும் உன்ன ஓக்கலை…அதுக்குள்ள நீ குளிச்சிட்டியே....” அந்த வார்த்தைகள் என் காதுகளில் விழுந்ததும், என் உடலுக்குள் மீண்டும் ஒரு பதற்றம் பரவியது. அவருடைய நோக்கம் என்னவென்று ஏற்கெனவே புரிந்திருந்தாலும், அதை இவ்வளவு வெளிப்படையாக அவர் சொன்னது என் பயத்தை மேலும் அதிகரித்தது.
“இங்கே பாரு…” என்று தன் ஆண்குறியின் விறைப்பைச் சுட்டிக்காட்டியவர், குரலில் காம இச்சையை வெளிப்படுத்தியபடி, “இதுக்கு இன்னும் பசி அடங்கல…” என்றார்.
அவருடைய வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், என் தொண்டை வறண்டு போனது. என்னைச் சுற்றியிருந்த அறையே திடீரென்று இறுக்கமாகிவிட்டதுபோல் உணர்ந்தேன். அவருடைய கோரிக்கைக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல், பயத்தில் உறைந்தபடி நின்றேன்.
“வேண்டாம்……” என் குரல் பயத்தில் நடுங்கியது.
“இதுவரைக்கும் நடந்தது போதும். இனிமேல் இதை நிறுத்திக்கோங்க. இப்போதாவது தயவுசெய்து வெளியே போங்க…” என்று கெஞ்சினேன். என் குரலில் இருந்த பதற்றமும், கண்களில் தேங்கியிருந்த கண்ணீரும் அவருடைய மனதை மாற்றிவிடும் என்று ஒரு கணம் நம்பினேன்.
ஆனால், என் வார்த்தைகளுக்கு அவர் கொஞ்சமும் செவிசாய்க்கவில்லை. மாறாக, கட்டிலிலிருந்து எழுந்து, என்னை நோக்கி வேகமாக நடந்துவந்தார்.
அவர் என்னை நோக்கி வருவதைக் கண்டதும், நான் பதற்றத்துடன் பின்னால் நகர முயன்றேன். ஆனால், அதற்குள் அவர் என்னை எட்டிப் பிடித்துவிட்டார். அவரது பிடியிலிருந்து விடுபட முயன்று திமிறினேன். என் எதிர்ப்பையும் பொருட்படுத்தாமல், அவர் என் கைகளை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, வலுக்கட்டாயமாகப் படுக்கையை நோக்கி இழுத்துச் சென்றார்.
“வேண்டாம்… என்னை விட்டுவிடுங்க!” என்று அலறினேன்.
ஆனால், என் குரல் அந்த அறையின் சுவர்களுக்குள் மட்டுமே எதிரொலித்தது. அவருடைய பிடியிலிருந்து தப்பிக்க நான் போராடியபோதும், என்னால் அவரைத் தடுத்து நிறுத்த முடியவில்லை. என்னை கட்டில் தள்ளிவிட்டார்.
“வேண்டாம்… வேண்டாம்…” என்று மீண்டும் மீண்டும் அலறினேன். என் குரலில் வெளிப்பட்ட பயமும், கெஞ்சலும் அவரைச் சிறிதும் தடுத்து நிறுத்தவில்லை. பயத்தில் என் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. என்ன செய்வதென்று தெரியாமல், அவரையே பதற்றத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.
என் மாமனார் கட்டிலின் ஓரத்தில் அமர்ந்தார். நான் உடனே இரு கைகளாலும் என் மார்பை மறைத்துக்கொண்டு, கால்களை இறுக்கமாகச் சேர்த்துக்கொண்டேன்.சில நொடிகள் எதுவும் பேசாமல் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
“என்னோட அறையில நான் பண்ணது உனக்குப் பிடிச்சிருக்குன்னு எனக்குத் தெரியும்.” அவரது வார்த்தைகளில் ஆணவம் கலந்திருந்தது.
“உன் மேல எனக்கு எவ்வளவு ஆசை இருக்கோ… அதே அளவுக்கு அன்பும் இருக்கு, அதனால தான் சம்மதம் இல்லாம நான் உள்ள விடல”
அவருடைய வார்த்தைகளில் வெளிப்பட்ட போலியான அன்பு, எனக்குள் அருவருப்பைத் தந்தது.
“நான் உன்னை இந்த வீட்டுல ராணி மாதிரி வச்சுப் பார்த்துக்குவேன்…”
“வேணாம்… என்னால் முடியாது. தயவுசெய்து என்னை விட்டுடுங்க…” என்று நடுங்கும் குரலில் கெஞ்சினேன். அவரைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், என்னால் முடிந்த அளவுக்குக் குரலை உயர்த்திப் பேசினேன்.
என் ஈரமான தலைமுடியை மெதுவாகத் தடவியபடி, எதுவுமே நடக்காததுபோல் அமைதியான குரலில்.
“குமாருக்கு இதைப் பற்றி ஒருபோதும் தெரியக்கூடாது. நீ எனக்கு ஒத்துழைத்தால், கடையையே உன் பெயருக்கு எழுதித் தருகிறேன்.”
அவரை நம்புவதா, வேண்டாமா என்று எனக்கே புரியவில்லை. அந்தக் கடையை என் பெயருக்கு மாற்றித் தருவதாகச் சொல்கிறார். ஒரு கணம் அந்த எண்ணம் என்னை ஈர்த்தது. ஆனால், அவர் பேசும் மென்மையான வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருந்த போலியான அன்பை, அவருடைய செயல்கள் அப்பட்டமாக வெளிப்படுத்தின.
அவரிடமிருந்து விலக வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் நான் பின்னால் நகர முயன்றேன். ஆனால், என் விருப்பத்தையோ மறுப்பையோ அவர் கொஞ்சமும் பொருட்படுத்தவில்லை. என் எல்லைகளை மீறிய அவருடைய தொடுதல் என்னை உள்ளுக்குள் உறையச் செய்தது. உடல் நடுங்க, என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் தவித்தேன். ஒருபுறம் சொத்தைக் காட்டி அவர் விடுத்த ஆசை வார்த்தைகள்; மறுபுறம் அவருடைய அத்துமீறல்… இரண்டும் சேர்ந்து என் மனதை மேலும் குழப்பின.
“வேண்டாம்… உங்க சொத்து மேல எனக்கு எந்த ஆசையும் இல்லை…” என்று நடுங்கும் குரலில் சொன்னேன்.
நான் தடுமாறியபடியே என் படுக்கையறைக்குள் நுழைந்தேன். அங்கிருந்து நேராகக் குளியலறைக்குள் விரைந்தேன். கதவைச் சாத்தியதும், விரைவாக என் ரவிக்கையையும் உள்ளாடைகளையும் கழற்றினேன். ஷவரைத் திறந்து அதன் கீழ் நின்றுகொண்டேன். ஷவரின் குளிர்ந்த நீர் என் சூடான உடல் மீது கொட்டியது. என் மாமனாரின் விந்து, தண்ணீருடன் சேர்ந்து என் தொடைகளைக் கழுவிச் செல்வதை என்னால் உணர முடிந்தது. என் உடல் இன்னும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.
சில நிமிடங்களுக்கு முன் என் வாழ்க்கை முழுவதுமாக மாறிவிட்டது. என் கணவரின் தந்தையால் நான் பாலியல் தீண்டலுக்கு இரையாகப்பட்டிருந்தேன். இன்றிரவு என் கணவரை எப்படி எதிர்கொள்வது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அவரிடம் என்ன சொல்வேன்? அவருடைய தந்தை என்னைக் கெடுத்ததை அவரிடம் சொல்ல முடியுமா?
நான் மெதுவாகத் தரையில் மண்டியிட்டு அமர்ந்தேன். பின்னால் இருந்த சுவரில் உடலைச் சாய்த்துக்கொண்டு, என்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்பதையே மறந்துபோனவளாய் அசைவின்றி இருந்தேன். அடக்கி வைத்திருந்த கண்ணீர் என் கண்களில் வழிந்து., மேலிருந்து தொடர்ந்து விழுந்துகொண்டிருந்த ஷவரின் நீரோடு கலந்து என் உடலை இடைவிடாமல் நனைத்துக்கொண்டிருந்தது.
சுவரில் சாய்ந்தபடியே, முகத்தை முழங்கால்களுக்குள் புதைத்துக்கொண்டேன். அந்த குளியலறைக்குள், ஷவரின் சத்தமும் என் அழுகையின் ஒலியும் மட்டுமே கேட்டுக்கொண்டிருந்தன.
என் மாமனாரின் முதல் காமப் பார்வையைக் கண்டபோதே எனக்குச் சந்தேகம் எழுந்தது. அப்போதே என் கணவரிடம் சொல்லியிருக்க வேண்டும். ஆனால், இத்தனை நாட்களாக உண்மையை மறைத்துவிட்டு, இன்று நடந்ததை மட்டும் அவரிடம் எப்படிச் சொல்வது? அந்த எண்ணமே என்னை வதைத்தது. நடந்த அனைத்திற்கும் நானே காரணம் என்பதுபோல், என்னையே மனதுக்குள் சபித்துக்கொண்டேன்.
அன்றைக்கே உண்மையைச் சொல்லத் துணிந்திருந்தால், இன்று நிலைமை இவ்வளவு மோசமாகியிருக்காது. ஆரம்பத்திலேயே இதைத் தடுத்து நிறுத்தியிருக்கலாம். ஆனால், இப்போது எல்லாம் கைமீறிப் போய்விட்டது. நான் உண்மையை மறைத்த ஒவ்வொரு நாளும், அதைச் சொல்ல வேண்டிய தருணத்தை இன்னும் கடினமாக்கியிருந்தது. இப்போது, இன்று நடந்ததைப் பற்றி மட்டுமல்லாமல், இத்தனை நாட்களாக நான் மறைத்துவைத்திருந்த அனைத்தையும் சேர்த்தே அவரிடம் சொல்ல வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருந்தேன்.
அவர் என்னை எவ்வளவு நேசித்தாலும், இந்த உண்மையை அவரால் அவ்வளவு எளிதாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. அதிலும், அவருடைய சொந்தத் தந்தையின் பாலியல் இச்சைக்கு நான் ஆளானதை அவரிடம் எப்படிச் சொல்வது? அந்த கேள்வி என் நெஞ்சை மீண்டும் மீண்டும் குத்தியது.
“இல்லை…” என்று முணுமுணுத்தபடி தலையை அசைத்தேன்.
என்னால் அவரிடம் இதைச் சொல்லவே முடியாது. சொல்லிவிட்டால், அதற்குப் பிறகு என் வாழ்க்கை என்னவாகும் என்பதைக்கூட என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியவில்லை. என் குடும்பம், அவர் என் மீது வைத்திருக்கும் நம்பிக்கை, இத்தனை ஆண்டுகளாக நாங்கள் ஒன்றாகக் கட்டியெழுப்பிய வாழ்க்கை… இவை அனைத்தும் ஒரே நொடியில் சிதைந்துபோய்விடுமோ என்ற பயம் என்னை ஆட்கொண்டது.
என் உதடுகள் நடுங்கின. கண்களில் திரண்ட கண்ணீரை அடக்க முயன்றபடி, என்னை நானே தேற்றிக்கொள்ளப் போராடினேன்.
“ அவரிடம் சொல்ல வேண்டாம்…” என்று இறுதியாக ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன்.
ஆனால், அந்த முடிவு என் மனதிற்குச் சிறிதளவுகூட நிம்மதியைத் தரவில்லை. மாறாக, இதுவரை மறைத்து வைத்திருந்த உண்மையை இனியும் மறைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம், என் மனதின் பாரத்தை மேலும் அதிகரித்தது. உண்மையைச் சொல்லத் துணிவில்லாமல் நான் எடுத்த அந்த முடிவு, என்னை அந்த நொடியிலிருந்து இன்னொரு விதமான வேதனைக்குள் தள்ளியிருந்தது.
அங்கேயே அசைவின்றி அமர்ந்திருந்தேன். எவ்வளவு நேரம் அப்படியே இருந்தேன் என்பதுகூட எனக்குத் தெரியவில்லை. என் மனம் முழுவதும் வலியும் பயமும் சூழ்ந்திருந்ததால், நேரம் கடந்து செல்வதைக்கூட என்னால் உணர முடியவில்லை. நேரம் வழக்கம்போல் நகர்ந்துகொண்டிருந்ததா, அல்லது என் வாழ்க்கையே அந்த ஒரு நொடியில் உறைந்துபோய்விட்டதா என்பதைக்கூட என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
இறுதியில், என் உடலை ஆட்டிப்படைத்த நடுக்கம் சற்றுத் தணிந்ததும், மெதுவாக எழுந்து நின்றேன். கன்னங்களில் வழிந்திருந்த கண்ணீரை நடுங்கும் விரல்களால் துடைத்துக்கொண்டேன். பின்னர், கண்களை இறுக மூடி, மனதிற்குள் கொந்தளித்துக்கொண்டிருந்த உணர்வுகளை அடக்க முயன்றபடி, ஆழமாக ஒரு மூச்சை இழுத்து மெதுவாக வெளியேற்றினேன். என் புண்டையைக் கழுவிவிட்டு, நிர்வாணமாக குளியலறைக் கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தேன்.
நான் குளியலறையிலிருந்து வெளியே வந்தபோது, எதிரே கண்ட காட்சி என்னை அப்படியே உறைய வைத்தது.
என் மாமனார் கட்டிலின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தார். அவருடைய பார்வை நேராக என் முழு நிர்வாண உடலை நோக்கியிருந்தது. அதைக் கண்டதும், அதிர்ச்சியில் என் உடல் மீண்டும் நடுங்கத் தொடங்கியது. ஒரு சில நொடிகள் என்ன செய்வதென்று புரியாமல் திகைத்து நின்றேன். அடுத்த கணமே, அவமானமும் பயமும் என்னைச் சூழ்ந்துகொள்ள, இரு கைகளாலும் என் மார்பையும் புண்டையையும் அவசரமாக மறைத்துக்கொண்டேன்.
அவருடைய பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல், தலைகுனிந்தபடி அங்கேயே நின்றேன். என் உடலை மறைக்க முயன்ற கைகள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன. அங்கிருந்து ஓடிவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றினாலும், பயத்தில் என் கால்கள் அசைய மறுத்தன.
அவரது முகத்தில் தெரிந்த அந்த அமைதியான பார்வைதான் என்னை அதிகமாகப் பதறச் செய்தது. அவர் எதுவும் பேசாமல், எந்த உணர்ச்சியையும் வெளிக்காட்டாமல் அமர்ந்திருந்தது என் பயத்தை மேலும் அதிகரித்தது.
அப்போதுதான், நான் பதற்றத்தில் என் அறைக்கதவைப் பூட்டாமல் விட்டதை நினைவுக்கு வந்தது.
என் இதயம் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது. அந்தச் சிறிய தவறை நினைத்ததும், என்னை நானே நொந்துகொண்டேன்.
‘நான் கதவைப் பூட்டியிருக்க வேண்டுமே…’ என்று மனதிற்குள் என்னையே கடிந்துகொண்டேன். ஆனால், இப்போது வருந்துவதால் என்ன பயன்? கதவைப் பூட்டாமல் விட்டது என் தவறாக இருக்கலாம்; ஆனால், என் அனுமதியின்றி என் அறைக்குள் வந்தது அவருடைய தவறு என்பதை நினைத்துக்கொள்ளக்கூட அந்த நேரத்தில் என் மனம் தடுமாறியது.
ஒரு கணம்கூட அவருடைய பார்வையை நேருக்கு நேர் சந்திக்கத் துணியாமல், நான் தலையைக் குனிந்துகொண்டேன். ஆனால், அடுத்த நொடியே என் பார்வை தற்செயலாக அவர் கீழ்ப்பகுதியை நோக்கிச் சென்றது. அவரது ஆணுறுப்பு விறைப்புடன் இருந்ததைக் கண்டதும், என் உடலுக்குள் மீண்டும் பயம் பரவியது. இதயம் வேகமாகத் துடிக்க, தொண்டை வறண்டு போனது. அடுத்து என்ன நடக்குமோ என்ற அச்சம் என் மனதை அழுத்தத் தொடங்கியது.
அவர் தன் இடது கையால் தன் ஆணுறுப்பைத் தடவியபடியே, என்னைப் பார்த்து “குளிச்சிட்டியா…?” என்று அவர் காம இச்சை கலந்த குரலில் கேட்டார். அவரது உதடுகளில் மெல்ல விரிந்த அந்தப் புன்னகையைக் கண்டதும், என் உள்ளத்தில் ஏற்கனவே நிறைந்திருந்த பதற்றம் மேலும் அதிகரித்தது.
அவர் பார்வை ஒரு கணம்கூட என்னைவிட்டு விலகவில்லை. அவரது பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல், நான் தலைகுனிந்தபடி நின்றேன். என் கைகள் இன்னும் இறுக்கமாக உடலை மறைத்துக்கொண்டிருந்தன. என்ன பேசுவது, என்ன செய்வது என்று புரியாமல் தவித்தேன். அங்கிருந்து விலகிச் செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் மனதில் எழுந்தாலும், அவரது அடுத்த செயல் என்னவாக இருக்குமோ என்ற பயம் என்னை அசையவிடாமல் தடுத்தது.
“நான் இன்னும் உன்ன ஓக்கலை…அதுக்குள்ள நீ குளிச்சிட்டியே....” அந்த வார்த்தைகள் என் காதுகளில் விழுந்ததும், என் உடலுக்குள் மீண்டும் ஒரு பதற்றம் பரவியது. அவருடைய நோக்கம் என்னவென்று ஏற்கெனவே புரிந்திருந்தாலும், அதை இவ்வளவு வெளிப்படையாக அவர் சொன்னது என் பயத்தை மேலும் அதிகரித்தது.
“இங்கே பாரு…” என்று தன் ஆண்குறியின் விறைப்பைச் சுட்டிக்காட்டியவர், குரலில் காம இச்சையை வெளிப்படுத்தியபடி, “இதுக்கு இன்னும் பசி அடங்கல…” என்றார்.
அவருடைய வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், என் தொண்டை வறண்டு போனது. என்னைச் சுற்றியிருந்த அறையே திடீரென்று இறுக்கமாகிவிட்டதுபோல் உணர்ந்தேன். அவருடைய கோரிக்கைக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல், பயத்தில் உறைந்தபடி நின்றேன்.
“வேண்டாம்……” என் குரல் பயத்தில் நடுங்கியது.
“இதுவரைக்கும் நடந்தது போதும். இனிமேல் இதை நிறுத்திக்கோங்க. இப்போதாவது தயவுசெய்து வெளியே போங்க…” என்று கெஞ்சினேன். என் குரலில் இருந்த பதற்றமும், கண்களில் தேங்கியிருந்த கண்ணீரும் அவருடைய மனதை மாற்றிவிடும் என்று ஒரு கணம் நம்பினேன்.
ஆனால், என் வார்த்தைகளுக்கு அவர் கொஞ்சமும் செவிசாய்க்கவில்லை. மாறாக, கட்டிலிலிருந்து எழுந்து, என்னை நோக்கி வேகமாக நடந்துவந்தார்.
அவர் என்னை நோக்கி வருவதைக் கண்டதும், நான் பதற்றத்துடன் பின்னால் நகர முயன்றேன். ஆனால், அதற்குள் அவர் என்னை எட்டிப் பிடித்துவிட்டார். அவரது பிடியிலிருந்து விடுபட முயன்று திமிறினேன். என் எதிர்ப்பையும் பொருட்படுத்தாமல், அவர் என் கைகளை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, வலுக்கட்டாயமாகப் படுக்கையை நோக்கி இழுத்துச் சென்றார்.
“வேண்டாம்… என்னை விட்டுவிடுங்க!” என்று அலறினேன்.
ஆனால், என் குரல் அந்த அறையின் சுவர்களுக்குள் மட்டுமே எதிரொலித்தது. அவருடைய பிடியிலிருந்து தப்பிக்க நான் போராடியபோதும், என்னால் அவரைத் தடுத்து நிறுத்த முடியவில்லை. என்னை கட்டில் தள்ளிவிட்டார்.
“வேண்டாம்… வேண்டாம்…” என்று மீண்டும் மீண்டும் அலறினேன். என் குரலில் வெளிப்பட்ட பயமும், கெஞ்சலும் அவரைச் சிறிதும் தடுத்து நிறுத்தவில்லை. பயத்தில் என் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. என்ன செய்வதென்று தெரியாமல், அவரையே பதற்றத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.
என் மாமனார் கட்டிலின் ஓரத்தில் அமர்ந்தார். நான் உடனே இரு கைகளாலும் என் மார்பை மறைத்துக்கொண்டு, கால்களை இறுக்கமாகச் சேர்த்துக்கொண்டேன்.சில நொடிகள் எதுவும் பேசாமல் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
“என்னோட அறையில நான் பண்ணது உனக்குப் பிடிச்சிருக்குன்னு எனக்குத் தெரியும்.” அவரது வார்த்தைகளில் ஆணவம் கலந்திருந்தது.
“உன் மேல எனக்கு எவ்வளவு ஆசை இருக்கோ… அதே அளவுக்கு அன்பும் இருக்கு, அதனால தான் சம்மதம் இல்லாம நான் உள்ள விடல”
அவருடைய வார்த்தைகளில் வெளிப்பட்ட போலியான அன்பு, எனக்குள் அருவருப்பைத் தந்தது.
“நான் உன்னை இந்த வீட்டுல ராணி மாதிரி வச்சுப் பார்த்துக்குவேன்…”
“வேணாம்… என்னால் முடியாது. தயவுசெய்து என்னை விட்டுடுங்க…” என்று நடுங்கும் குரலில் கெஞ்சினேன். அவரைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், என்னால் முடிந்த அளவுக்குக் குரலை உயர்த்திப் பேசினேன்.
என் ஈரமான தலைமுடியை மெதுவாகத் தடவியபடி, எதுவுமே நடக்காததுபோல் அமைதியான குரலில்.
“குமாருக்கு இதைப் பற்றி ஒருபோதும் தெரியக்கூடாது. நீ எனக்கு ஒத்துழைத்தால், கடையையே உன் பெயருக்கு எழுதித் தருகிறேன்.”
அவரை நம்புவதா, வேண்டாமா என்று எனக்கே புரியவில்லை. அந்தக் கடையை என் பெயருக்கு மாற்றித் தருவதாகச் சொல்கிறார். ஒரு கணம் அந்த எண்ணம் என்னை ஈர்த்தது. ஆனால், அவர் பேசும் மென்மையான வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருந்த போலியான அன்பை, அவருடைய செயல்கள் அப்பட்டமாக வெளிப்படுத்தின.
அவரிடமிருந்து விலக வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் நான் பின்னால் நகர முயன்றேன். ஆனால், என் விருப்பத்தையோ மறுப்பையோ அவர் கொஞ்சமும் பொருட்படுத்தவில்லை. என் எல்லைகளை மீறிய அவருடைய தொடுதல் என்னை உள்ளுக்குள் உறையச் செய்தது. உடல் நடுங்க, என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் தவித்தேன். ஒருபுறம் சொத்தைக் காட்டி அவர் விடுத்த ஆசை வார்த்தைகள்; மறுபுறம் அவருடைய அத்துமீறல்… இரண்டும் சேர்ந்து என் மனதை மேலும் குழப்பின.
“வேண்டாம்… உங்க சொத்து மேல எனக்கு எந்த ஆசையும் இல்லை…” என்று நடுங்கும் குரலில் சொன்னேன்.

![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)