[Sivamurugan 85]

நந்தினி : 28 வயசு. அழகு பேரழகு தேவதை என்றே சொல்லலாம். அணைத்து ஆண்களையும் ஏங்க வைக்கும் உலக அழகி. 5 வருடம் காதல். திருமணம் முடிந்து 3 வருடம் ஆகிறது. ஆக மொத்தம் 8 வருடம் காதல். இரண்டு வயசுல ஒரு குழந்தை உள்ளது. செக்ஸ் வாழ்க்கை சலிப்பே இல்லாம போனது, 

ரத்னம் : 32 வயசு. ஒரு கம்பெனியில் மேனேஜர் வேலை பாக்குறான். ரொம்ப நல்லவன். காதல் மனைவி மீது அளவு கடந்த பாசம். குழந்தை என்றால் உயிர். கம்பெனி to வீடு என்று தான் இருப்பான். வாரம் ஒருநாள் குடும்பத்தோடு தியேட்டர். கோயில். பார்க், ஹோட்டல் என்று எங்கயாவது கூட்டிட்டு போவான். தினம் பல பொசிஷனில் ஓத்து விட்டு தான் தூங்குவான். நந்தினியும் சலித்தவள் இல்ல. இவனுக்கு ஈடு கொடுப்பாள்.  

சுதா  : 48 வயசு. ரத்னம் அம்மா.. மருமகளுக்கு போட்டியாக இருப்பாள் அழகில், கணவர் கிடையாது.  குடும்பம் சந்தோசமா போய் கொண்டு இருந்தது. 

ஒருநாள் 



CEO:
“ரத்னம், ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும். நீங்க ஒரு மாதம் திருநெல்வேலி கிளைக்கு போகணும். அங்க இப்போ மேனேஜர் இல்லை. அடுத்த மாதம்தான் இன்டர்வியூ வைத்து புதிய மேனேஜரை தேர்வு செய்யப் போறாங்க. அதுவரைக்கும் அந்த கிளையை நீங்க பார்த்துக்கணும்.”

ரத்னம்:
“சார்… ஒரு மாதமா?”

CEO:
“ஆமாம் ரத்னம். சரியாக ஒரு மாதம்.”

ரத்னம்:
“சார், வேற யாரையாவது அனுப்ப முடியாதா? நான் இங்க இருக்குற வேலைகளையும் பார்த்துட்டு இருக்கேன். வீட்டுலயும்…”

CEO:
“உங்க குடும்ப நிலைமை எனக்குப் புரியும் ரத்னம். ஆனா இது கம்பெனிக்கு இப்போ ரொம்ப முக்கியமான விஷயம். திருநெல்வேலி கிளை அடுத்த ஒரு மாதம் சரியாக இயங்கணும்.”

ரத்னம்:
“சார்… என்னால முடியாது என்று சொல்லல. ஆனா ஒரு மாதம் குடும்பத்தை விட்டுட்டு இருக்கணும்னு நினைக்கும்போது…”

CEO:
“நீங்க இந்த கம்பெனியில் பல வருடமா நம்பிக்கைக்குரிய ஆளா இருக்கீங்க. அதனாலதான் உங்களை கேட்கிறேன். இந்த ஒரு மாதத்தை மட்டும் உதவி பண்ணுங்க. அடுத்த மாதம் புதிய மேனேஜர் வந்ததும் நீங்க திரும்பி வந்துடலாம்.”

ரத்னம்:
“சார், கொஞ்சம் யோசிக்க நேரம் கொடுங்க.”

CEO:
“சரி. ஆனா நாளைக்குள் முடிவு சொல்லணும்.”

ரத்னம் அமைதியாக தலையசைத்தான்.

அத்தியாயம் – 2 : வீட்டு வாசலில்
மாலை நேரம். ரத்னம் வீட்டுக்குள் வந்ததும், நந்தினி வழக்கம்போல் சிரித்தபடி கதவைத் திறந்தாள்.

நந்தினி:
“என்னங்க, இன்னைக்கு கொஞ்சம் சோர்வா இருக்கீங்க போல?”

ரத்னம்:
“ஆமா… ஆபீஸ்ல ஒரு விஷயம் நடந்துச்சு.”

நந்தினி:
“என்ன விஷயம்?”

ரத்னம் உடனே பதில் சொல்லாமல் சோபாவில் உட்கார்ந்தான்.

நந்தினி:
“என்னங்க? ஏதாவது பிரச்சனையா?”

ரத்னம்:
“பிரச்சனைன்னு சொல்ல முடியாது. ஆனா நமக்கு கொஞ்சம் கஷ்டமான விஷயம்.”

அந்த நேரத்தில் சுதாவும் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள்.

சுதா:
“என்ன ரத்னம்? ஏன் இப்படி பேசுற?”

ரத்னம்:
“அம்மா… CEO என்னை ஒரு மாதம் திருநெல்வேலி கிளைக்கு அனுப்புறாரு.”

நந்தினி:
“ஒரு மாதமா?”

ரத்னம்:
“ஆமா.”

சுதா:
“அதுக்கு என்ன அவசரம்? வேற யாரையாவது அனுப்பலாமே?”

ரத்னம்:
“நானும் அதைத்தான் சொன்னேன். ஆனா அங்க இப்போ மேனேஜர் இல்லை. அடுத்த மாதம்தான் புதிய ஆள் வருவாராம். அதுவரைக்கும் நான் பார்த்துக்கணுமாம்.”

நந்தினி:
“நீங்க போகணுமா?”

ரத்னம்:
“அதுதான் தெரியல. நான் முதல்ல வேண்டாம்னு சொல்லிட்டேன்.”

சுதா:
“சரியா சொன்ன. ஒரு மாதம் குடும்பத்தை விட்டுட்டு எதுக்கு போகணும்?”

ரத்னம்:
“அம்மா, எனக்கும் போக விருப்பம் இல்லை.”

நந்தினி:
“அப்படின்னா போகாதீங்க.”

ரத்னம் நந்தினியைப் பார்த்தான்.

ரத்னம்:
“நானும் அதைத்தான் நினைக்கிறேன். ஆனா வேலைன்னு வரும்போது எல்லா நேரமும் நமக்கு பிடிச்ச மாதிரி முடிவு எடுக்க முடியாது.”

நந்தினி:
“வேலை முக்கியம்தான். ஆனா நீங்க இல்லாம இந்த வீடு எப்படி இருக்கும்? காலையில எழுந்ததும் உங்களைப் பார்க்கணும். இரவு நீங்க வீட்டுக்கு வருவீங்கன்னு எதிர்பார்க்கணும். குழந்தை உங்களைத் தேடும்.”

சுதா:
“அதுதான். ஒரு மாதம் ரொம்ப நீண்ட காலம்.”

ரத்னம்:
“எனக்கும் தெரியும் அம்மா. ஆனா CEO நேரடியாக கேட்டிருக்கார். நான் மறுத்துட்டே இருந்தா அது என்னோட வேலையையும் பாதிக்கலாம்.”

நந்தினி:
“அவ்வளவு முக்கியமா?”

ரத்னம்:
“ஆமா. நம்பிக்கை வைத்து என்னை அனுப்புறாரு. நான் போகலன்னா, ‘கம்பெனி தேவையான நேரத்தில் ரத்னம் உதவல’ன்னு நினைக்கலாம்.”

சில நொடிகள் அமைதி.

சுதா:
“நீ போகணும்னு முடிவு பண்ணிட்டியா?”

ரத்னம்:
“இல்லம்மா. நீங்களும் நந்தினியும் என்ன சொல்றீங்கன்னு கேட்டுத்தான் முடிவு பண்ணணும்னு நினைக்கிறேன்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தபடி அமைதியாக இருந்தாள்.

நந்தினி:
“எனக்கு பிடிக்கல.”

ரத்னம்:
“எனக்கும் பிடிக்கல.”

நந்தினி:
“அப்படியிருக்கும்போது ஏன் போகணும்?”

ரத்னம்:
“நம்ம வாழ்க்கைக்காகத்தான்.”

நந்தினி:
“நம்ம வாழ்க்கைக்காகவே நீங்க வீட்டை விட்டு போகணுமா?”

ரத்னம்:
“சில நேரம் நம்ம வாழ்க்கை நல்லா இருக்கணும்னு நினைச்சுதான் சில கஷ்டமான விஷயங்களை ஏத்துக்கணும்.”

சுதா பெருமூச்சு விட்டாள்.

சுதா:
“சரி ரத்னம். உனக்கு இது வேலைக்காக ரொம்ப அவசியம்னு தோணுதுன்னா போ. ஆனா ஒரு விஷயம்… உன்னை நீ கவனிச்சுக்கணும்.”

ரத்னம்:
“சரி மா.”

நந்தினி இன்னும் அமைதியாக இருந்தாள்.

ரத்னம்:
“நந்தினி…”

நந்தினி:
“ம்…”

ரத்னம்:
“நீ என்ன சொல்ற?”

சிறிது நேரம் கழித்து அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்.

நந்தினி:
“போக வேண்டியதுதான் என்றால் போங்க. ஆனா தினமும் எனக்கு போன் பண்ணணும்.”

ரத்னம்:
“தினமும் இரண்டு தடவை பேசுறேன்.”

நந்தினி:
“இரண்டு தடவை போதாது.”
ரத்னம்:
“அப்படின்னா மூன்று தடவை.”
நந்தினி:
“அது சரி.”

சுதா சிரித்தாள்.

சுதா:
“அடடா… இப்பவே கணக்கு ஆரம்பிச்சுடுச்சா?”

நந்தினி:
“அம்மா, ஒரு மாதம் இவர் இல்லாம இருக்கணும்னு சொல்றாங்க. குறைந்தது போன்லயாவது பேசட்டுமே.”

ரத்னம்:
“நான் உங்களை எல்லாரையும் தினமும் பேசாம இருக்க மாட்டேன்.”

அந்த இரவு
குழந்தை தூங்கிய பிறகு, நந்தினியும் ரத்னமும் அறையில் தனியாக இருந்தார்கள்.
நந்தினி அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தாள்.

ரத்னம்:
“என்ன யோசிச்சிட்டு இருக்க?”

நந்தினி:
“நீங்க போறதைப் பற்றித்தான்.”

ரத்னம்:
“இன்னும் கோபமா?”

நந்தினி:
“கோபம் இல்ல. மனசுக்கு கஷ்டமா இருக்கு.”

ரத்னம் அவளருகில் வந்து உட்கார்ந்தான்.

ரத்னம்:
“எனக்கும் கஷ்டம்தான்.”

நந்தினி:
“நீங்க இல்லாத வீடு எப்படி இருக்கும்னு எனக்கு தெரியல.”

ரத்னம்:
“ஒரு மாதம்தான்.”

நந்தினி:
“ஒரு மாதம் உங்களுக்கு சின்ன காலமா இருக்கலாம். எனக்கு ஒவ்வொரு நாளும் நீளமா இருக்கும்.”

ரத்னம்:
“நான் தினமும் உன்னோட பேசுவேன். குழந்தையோட பேசுவேன். வீடியோ கால் பண்ணுவோம்.”

நந்தினி:
“நீங்க சீக்கிரம் திரும்பி வரணும்.”

ரத்னம்:
“கண்டிப்பா.”

நந்தினி:
“ஒரு மாதம் முடிஞ்சதும் நேராக வீட்டுக்குத்தான் வரணும். நடுவுல எங்கயும் போகக்கூடாது.”

ரத்னம்:
“சரி மேடம்.”

நந்தினி:
“என்னை கிண்டல் பண்ணாதீங்க.”

ரத்னம்:
“கிண்டல் இல்ல. நீ இப்படி பேசுறதைப் பார்க்கும்போது எனக்கு இன்னும் உன்னை விட்டுப் போக மனசே வரல.”

நந்தினி மெதுவாக அவன் தோளில் சாய்ந்தாள்.

நந்தினி:
“எவ்வளவு வருடம் நம்ம காதல்?”

ரத்னம்:
“எட்டு வருடம்.”

நந்தினி:
“எட்டு வருடமா தினமும் உங்களைப் பார்த்து பழகிட்டேன். இப்போ திடீர்னு ஒரு மாதம்
 பிரிவு…”

ரத்னம்:
“இந்த எட்டு வருடத்துல நாம எவ்வளவோ விஷயம் கடந்து வந்திருக்கோம். இதையும் கடந்து போயிடலாம்.”

நந்தினி:
“நீங்க என்னை மறந்துட மாட்டீங்களே?”

ரத்னம்:
“உன்னை மறக்க முடியுமா?”

நந்தினி:
“சொல்லுங்க.”

ரத்னம்:
“என் வாழ்க்கையில் எனக்கு கிடைத்த பெரிய சந்தோஷம் நீ. அதுக்கப்புறம் நம்ம குழந்தை. உங்களை விட்டுட்டு நான் சந்தோஷமா இருக்க முடியுமா?”

நந்தினி சிரித்தாள்.

நந்தினி:
“சரி. இப்போ கொஞ்சம் சந்தோஷமா இருக்கு.”

ரத்னம்:
“அப்படின்னா நாளைக்கு நான் கிளம்பும்போது அழக்கூடாது.”

நந்தினி:
“முயற்சி பண்றேன்.”

ரத்னம்:
“அதுதான் என் பொண்ணு.”
அவன் அவளுடைய கையைப் பிடித்தான்.

நந்தினி:
“நாளைக்கு நீங்க போறதுக்கு முன்னாடி என்னை எழுப்பணும்.”

ரத்னம்:
“கண்டிப்பா.”

நந்தினி:
“நீங்க கிளம்புறதை நான் பார்க்கணும்.”

ரத்னம்:
“சரி.”

மறுநாள் காலை
காலை. வீட்டில் பரபரப்பு.
சுதா குழந்தைக்கு காலை உணவு கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள். நந்தினி ரத்னத்தின் பயணப் பையைத் தயார் செய்துகொண்டிருந்தாள்.

சுதா:
“எல்லாம் எடுத்துட்டியா?”

ரத்னம்:
“ஆமாம்மா.”

நந்தினி:
“மருந்து?”

ரத்னம்:
“எடுத்துட்டேன்.”

நந்தினி:
“சார்ஜர்?”

ரத்னம்:
“அதுவும் இருக்கு.”

நந்தினி:
“ஆபீஸ் ஃபைல்?”

ரத்னம்:
“அதுவும் இருக்கு.”

சுதா:
“அவனை விடு நந்தினி. அவன் குழந்தையா? எல்லாத்தையும் பார்த்துக்குவான்.”

நந்தினி:
“அத்தை , ஒரு மாதம் வெளியூர்ல இருக்கப் போறாரு. எதுவும் குறையக்கூடாது.”

ரத்னம் சிரித்தான்.

ரத்னம்:
“நான் இல்லாத நேரத்துல நீங்க ரெண்டு பேரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பார்த்துக்கணும்.”

சுதா:
“அதைப் பற்றி நீ கவலைப்படாதே.”

குழந்தை ஓடிவந்து ரத்னத்தின் காலை கட்டிப்பிடித்தது.

ரத்னம்:
“அப்பா போறேன்.” 

சுதா : "டேய்.. போறேன் சொல்லாத." போய்ட்டு வரேன் சொல்லு " 

ரத்னம் : " சரி மா "

குழந்தை உடனே அழத் தொடங்கியது.

ரத்னம்:
“அழக்கூடாது. அப்பா சீக்கிரம் வந்துடுவேன்.”

நந்தினியின் கண்களிலும் கண்ணீர்.

ரத்னம்:
“நந்தினி… நான் சொன்னது ஞாபகம் இருக்கா?”

நந்தினி:
“என்ன?”

ரத்னம்:
“அழக்கூடாதுன்னு.”

நந்தினி:
“நான் அழல.”

ரத்னம்:
“கண்ணுல தண்ணி இருக்கு.”

நந்தினி:
“அது… தானா வந்தது.”

ரத்னம் சிரித்தபடி அவளுடைய கண்ணீரைத் துடைத்தான்.

ரத்னம்:
“ஒரு மாதம் சீக்கிரம் போயிடும்.”

நந்தினி:
“தினமும் போன்.”

ரத்னம்:
“தினமும்.”

நந்தினி:
“வீடியோ கால்.”

ரத்னம்:
“வீடியோ கால்.”

நந்தினி:
“சாப்பாடு நேரத்துக்கு.”

ரத்னம்:
“சாப்பிடுறேன்.”

சுதா:
“போதும்மா. அவனை பஸ்ஸுக்கு அனுப்பணும்.”

ரத்னம் அம்மாவின் காலில் விழுந்து ஆசீர்வாதம் வாங்கினான்.

சுதா:
“பத்திரமா போயிட்டு வா. வேலை முடிச்சதும் உடனே வீட்டுக்கு வந்துடு.”

ரத்னம்:
“சரி மா.”
அவன் நந்தினியைப் பார்த்தான்.

ரத்னம்:
“நான் கிளம்புறேன்.”

நந்தினி:
“பத்திரமா போங்க.”

ரத்னம்:
“நான் போன் பண்றேன்.”

நந்தினி:
“காத்திருப்பேன்.”

ரத்னம் குழந்தையை ஒரு முறை அணைத்துக்கொண்டு வெளியே சென்றான்.
வாசலில் நின்ற நந்தினி அவன் செல்லும் வண்டியைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.
வண்டி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தூரமாகிப் போனது.
நந்தினியின் கண்களில் கண்ணீர்.
அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்:
நந்தினி:
“ஒரு மாதம்தானே… சீக்கிரம் திரும்பி வந்துடுங்க…”

அந்த வார்த்தைகளுடன் ரத்னத்தின் ஒரு மாதப் பயணம் தொடங்கியது. 

 இதற்கு பின்னாள் CEO சதி உள்ளது என்று தெரியாம ரத்னம் கிளம்பி சென்றான்.

[Sivamurugan 85]

 ரத்னம் கிளம்பிய கார் திருநெல்வேலி நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தது. ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தபடி, அவன் மனதில் ஒரே எண்ணம்தான்.
‘ஒரு மாதம் சீக்கிரம் முடிஞ்சிடணும்… நந்தினியையும் குழந்தையையும் விட்டுட்டு இருக்கவே முடியல.’
அதே நேரத்தில் அவனுடைய அலுவலகத்தில் CEOவும் MD சந்தோஷும் தனியாக அமர்ந்திருந்தார்கள்.

CEO:
“சந்தோஷ், ரத்னம் கிளம்பிட்டான்.”

சந்தோஷ்:
“நல்லது. நீங்க சொன்ன மாதிரியே எல்லாம் நடந்துடுச்சு.”

CEO:
“ஆனா ஒரு விஷயம். அவன் குடும்பத்துக்கு எந்த சந்தேகமும் வரக்கூடாது.”

சந்தோஷ்:
“அதை நான் பார்த்துக்குறேன்.”.. இனி நந்தினி ரத்னத்துக்கு இல்ல எனக்கு மட்டும் தான். "

CEO:
“ரத்னம் நம்ம மேல ரொம்ப நம்பிக்கை வச்சிருக்கான்.”

சந்தோஷ்:
“அந்த நம்பிக்கையைத்தான் பயன்படுத்தப் போறோம்.”

CEO சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தார்.

CEO:
“நீ நந்தினியைப் பற்றி இவ்வளவு ஆர்வம் காட்டுறது எனக்கு புரியுது. ஆனா எல்லாமே திட்டமிட்டபடி நடக்கணும். அவசரப்பட்டுடாதே.”

சந்தோஷ்:
“நான் அவசரப்பட மாட்டேன். அவளே நம்ம கம்பெனிக்குள்ள வரணும். அதுதான் முதல் படி.”

CEO:
“அவள் ரத்னத்தோட மனைவி. ரத்னத்துக்கு உன் மேல நம்பிக்கை இருக்கு. அதனால ஒரு சின்ன தவறு நடந்தாலும் எல்லாம் வெளியில் வந்துடும்.”

சந்தோஷ்:
“அதனாலதான் முதலில் அவளுக்கு நல்ல வேலை வாய்ப்பு கொடுக்கப் போறோம். அவளோட திறமையைப் பாராட்டுவோம். அவளுக்கு எந்த சந்தேகமும் வராத மாதிரி பார்த்துக்கலாம்.”

CEO:
“சரி. ஆனால் நினைவில் வை… நம்ம திட்டம் வெளியில் தெரியக்கூடாது.”

சந்தோஷ்:
“தெரியாது.”

சந்தோஷின் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய சிரிப்பு.
ரத்னத்தின் வீடு
சில நாட்கள் கழித்து, சந்தோஷ் ரத்னத்தின் வீட்டுக்கு வந்தார்.
வாசலில் சுதா இருந்தாள்.

சுதா:
“வாங்க சார் . ரத்னம் உங்களைப் பற்றி நிறைய சொல்லியிருக்கான்.”

சந்தோஷ்: ( "வாவ் என்ன அழகு டா சாமி ") நீங்க தான் நந்தினியா..? 

சுதா : " ஐயோஓஓ நா இல்ல.. நா ரத்னம் அம்மா சுதா..' ரத்னம் மனைவி உள்ள இருக்கா "

சந்தோஷ் 
“அப்படியா மா?  "நீங்க தான் அவுரு மனைவி நினைச்சிட்டேன்.சாரி.. நம்பவே முடியல  உங்களை பார்த்தா ரத்னம் அம்மா மாதிரி இல்ல.. நீங்க தப்பா நினைக்க மாட்டிங்களா.."? உங்க வயசு எத்தனை கேட்டுட்டு உள்ளே வந்தான் 

சுதா : "இதுல தப்பா நினைக்க என்ன இருக்கு.."ரியல் ஏஜ் 45 தான். ஆதார் கார்டு 48 போட்டு இருக்கு." 

சந்தோஷ் : "45 தானா.. ஐயோ ஆண்ட்டி நம்பவே முடியல. நீங்க அழகி போட்டில் கலந்தா.. நீங்க தான் ஜெயிப்பீங்க "என்று அவளுக்கு ஐஸ் வைத்தான். 

சுதா : " போங்க சார் நீங்க வேற " அவளுக்கு கர்வம் வந்தது கூடவே வெட்கம் வந்தது "ஐயோஓஓ உங்களை நிக்க வச்சே பேசிட்டு இருக்கேன் உக்காருங்க" 

சந்தோஷ் :"ரத்னம் இல்லாத நேரத்துல நான் வந்து தொந்தரவு பண்றேனா?”

சுதா:
“அதெல்லாம் இல்லை. நீங்க வீட்டுக்கு வர்றது நல்லதுதான். ரத்னம் இல்லாததால வீடே கொஞ்சம் அமைதியா இருக்கு.”

சந்தோஷ்:
“அதனாலதான் நான் அடிக்கடி வந்து பார்த்துட்டு போறேன். ரத்னம் நம்ம கம்பெனிக்கு முக்கியமான ஆள். அவன் குடும்பமும் நம்ம குடும்பம் மாதிரிதான்.”

அந்த நேரத்தில் நந்தினி வெளியே வந்தாள். 

அவளை பார்த்த உடனே அவன் மயங்கி விழுவது போல ஆனான் "ப்பா இவா தான் அழகு. உன்ன என்னைக்கு பாத்தேனோ.."அன்னைலிருந்து கிறுக்கு புடிச்சி இருக்கேன் டி.."என்று மனதில் பேசி கொண்டு இருந்தான் 


நந்தினி:
“வாங்க சார்.”

சந்தோஷ்: "அவன் சுயநினைவில் இல்லை."மறுபடியும் சார் என்று கூப்பிட்டாள் " அப்போ நார்மலா ஆனான் 
“வாங்க நந்தினி. எப்படி இருக்கீங்க?”

நந்தினி:
“நல்லா இருக்கேன் சார்.”

சந்தோஷ்:
“ரத்னம் எப்படி இருக்கான்? திருநெல்வேலியில் வேலை ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கா?”

நந்தினி:
“அதிகமா பேச மாட்டாரு. ஆனா தினமும் போன் பண்றாரு. வேலையும் சரியா போயிட்டு இருக்குன்னு சொல்றாரு.”

சந்தோஷ்:
“அவன் அப்படித்தான். வேலையைப் பொறுப்பா செய்வான்.”

சுதா சிரித்தாள்.
சுதா:
“சின்ன வயசுல இருந்தே பொறுப்பு அதிகம். இப்போ குடும்பம் வந்த பிறகு இன்னும் அதிகமாயிடுச்சு.”

சந்தோஷ்:
“அது நல்ல விஷயம் மா.”
சந்தோஷ் குழந்தையுடன் விளையாட ஆரம்பித்தான் 
“என்ன குட்டி, அப்பா இல்லாம சோகமா இருக்கியா?”
குழந்தை சிரித்தது.

நந்தினி:
“அப்பாவை ரொம்ப மிஸ் பண்றான்.”

சந்தோஷ்:
“அப்பா சீக்கிரம் வந்துடுவாரு.”
சந்தோஷ் குடும்பத்துடன் இயல்பாகப் பழகுவது போல நடந்து கொண்டான். கொஞ்சம் இருந்து விட்டு "ஓகே நா இங்க பக்கத்துல ஒரு வேலையா வந்தேன்," வர வழியில் தான் நியாபகம் வந்தது. ரத்னம் வீடு இங்க தான் இருக்குனு அதான் சும்மா பேசிட்டு போகலாம் வந்தேன் " ஓகே நந்தினி. நா கிளம்புறேன். ஆண்ட்டி நா வரேன் என்று கிளம்பினான் 

வேலை வாய்ப்பு
ஒருநாள் CEO நந்தினியிடம் பேசினார்.

CEO:
“நந்தினி, உங்க படிப்பு பற்றி ரத்னம் சொல்லியிருக்கான்.”

நந்தினி:
“என்ன சார்?”

CEO:
“நீங்க நல்லா படிச்சிருக்கீங்கன்னு சொன்னான். அதோட உங்களுக்கு நிர்வாக வேலைகளில் ஆர்வம் இருக்குன்னும் சொன்னான்.”

நந்தினி:
“ஆமாம் சார். படிச்சிருக்கேன். ஆனா திருமணத்துக்குப் பிறகு வேலைக்கு போகலை.”

CEO:
“அதனாலதான் உங்களை ஒரு விஷயம் கேட்கணும்.”

நந்தினி:
“சொல்லுங்க சார்.”

CEO:
“எங்க கம்பெனியில் ஒரு நல்ல பதவி காலியா இருக்கு. உங்களுக்கு விருப்பம் இருந்தா வேலைக்கு வரலாம்.”

நந்தினி அதிர்ச்சியடைந்தாள்.
நந்தினி:
“நானா சார்?”

CEO:
“ஆமாம். உங்க தகுதிக்கு ஏற்ற வேலைதான். உடனே முடிவு சொல்ல வேண்டாம். வீட்டுல பேசிட்டு முடிவு எடுங்க.”

அப்போது அருகில் இருந்த சந்தோஷ் பேசினார்.

சந்தோஷ்:
“நந்தினி, உங்களைப் பற்றி ரத்னம் நிறைய நல்ல விஷயம் சொல்லியிருக்கான். நீங்கள் படிச்சிருக்கிறதை வீட்டுக்குள்ள மட்டும் வைத்திருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.”

நந்தினி:
“எனக்கு வேலை செய்யணும்னு ஆசை இருந்தது சார். ஆனா குழந்தை சின்னதா இருந்ததால…”

சந்தோஷ்:
“குழந்தையை கவனிக்க வேண்டிய பொறுப்பு உங்களுக்கு இருக்கு. அதே நேரம் உங்க திறமையையும் பயன்படுத்திக்கலாம். வேலை நேரம் கூட உங்களுக்கு வசதியா இருக்கும்.”

நந்தினி:
“நான் வீட்டுல பேசிட்டு சொல்லுறேன்.”

CEO:
“சரி. ரத்னத்திடமும் பேசிக்கோங்க.”

அன்று இரவு நந்தினி ரத்னத்துக்கு போன் செய்தாள்.

ரத்னம்:
“ஹலோ நந்தினி.”

நந்தினி:
“என்னங்க, என்ன பண்றீங்க?”

ரத்னம்:
“வேலை முடிச்சுட்டு ரூம்ல இருக்கேன். நீ என்ன பண்ற?”

நந்தினி:
“உங்க கம்பெனிலிருந்து ஒரு விஷயம் சொன்னாங்க.”

ரத்னம்:
“என்ன?”

நந்தினி:
“என்னை வேலைக்கு வரச் சொல்றாங்க.”

ரத்னம்:
“உன்னையா ?”

நந்தினி:
“ஆமா.”

ரத்னம்:
“யார் சொன்னாங்க?”

நந்தினி:
“CEO சார். MD சந்தோஷ் சாரும் இருந்தார்.”

ரத்னம்:
“அப்படியா…”

நந்தினி:
“உங்களுக்கு பிடிக்கலையா?”

ரத்னம்:
“அப்படியெல்லாம் இல்லை. நீ வேலைக்கு போகணும்னு ஆசைப்பட்டிருந்தியே.”

நந்தினி:
“ஆனா குழந்தை?”

ரத்னம்:
“அம்மா இருக்காங்க. நீயும் பார்த்துக்கலாம். வேலை நேரம் எப்படி இருக்குன்னு முதலில் தெரிஞ்சுக்கோ.”

நந்தினி:
“அப்படின்னா நான் போகலாமா?”

ரத்னம்:
“நிச்சயமா போகலாம்.”

நந்தினி:
“உங்களுக்கு உண்மையாவே சம்மதமா?”

ரத்னம்:
“நீ சந்தோஷமா இருந்தா எனக்கும் சந்தோஷம். நீ படிச்சதை பயன்படுத்துறது நல்லதுதான்.”

நந்தினி:
“ரொம்ப நன்றி.”

ரத்னம்:
“எதுக்கு நன்றி?”

நந்தினி:
“என்ன முடிவு எடுத்தாலும் என்னை நம்புறீங்க.”

ரத்னம்:
“நான் உன்னை நம்பாம யாரை நம்புவேன்?”அப்பறம் ரொமான்ஸ் பேச்சு கொஞ்சம் நேரத்தில் பேசி விட்டு போன் வைத்தார்கள் 

சுதாவின் சந்தேகம்

நந்தினி போனை வைத்ததும் சுதா அவளைப் பார்த்தாள்.

சுதா:
“என்னத்தை ?”

நந்தினி:
“அம்மா, கம்பெனியில் வேலைக்கு வரச் சொல்றாங்க.”

சுதா:
“நீ போகப் போறியா?”

நந்தினி:
“ரத்னம் சம்மதம் சொல்லிட்டாரு.”

சுதா:
“அப்படின்னா போ. ஆனா குழந்தையை கவனிக்கணும்.”உனக்கு பிடிக்கலனா விட்டுரு "

நந்தினி: "சரி அத்தை " தேங்க்ஸ் 

சுதா:  "எதுக்கு தேங்க்ஸ் "..?
“உனக்கு வேலை செய்யணும்னு ஆசை இருந்தது எனக்கு தெரியும். நீ சந்தோஷமா இருந்தா போதும்.”

நந்தினி:
“தேங்க்ஸ் அத்தை ”

சுதா:
“ஆனா ஒரு விஷயம்.”

நந்தினி:
“என்ன?”

சுதா:
“புதுசா போற இடம். யாரையும் உடனே முழுசா நம்பிடாதே. நல்லா பழகிக்கோ. ஆனா கொஞ்சம் கவனமாவும் இரு.”

நந்தினி சிரித்தாள்.
நந்தினி:
“சரி அத்தை .”

அடுத்த நாள் காலை.

நந்தினி அழகாகவும் எளிமையாகவும் தயாரானாள். அவள் கையில் ஆபீஸ் பேக்.
குழந்தையை சுதாவிடம் ஒப்படைத்தாள்.

நந்தினி:
“அத்தை மதிய சாப்பாடு நேரத்துக்கு கொடுத்துடுங்க.”

சுதா:
“நீ கவலைப்படாதே. நான் பார்த்துக்குறேன்.”

நந்தினி:
“நான் சீக்கிரம் வந்துடுறேன்.”

சுதா:
“முதல் நாளே அவசரப்படாதே. வேலை என்னன்னு நல்லா கத்துக்கிட்டு வா.”

நந்தினி:
“சரி அத்தை ”

நந்தினி கிளம்பினாள்.
அதே நேரத்தில் கம்பெனியில் CEOவும் MD சந்தோஷும் அவளை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

CEO:
“இன்னைக்கு அவள் முதல் நாள்.”

சந்தோஷ்:
“ஆமாம்.”

CEO:
“எல்லாம் நம்ம திட்டப்படி நடக்கணும்.”

சந்தோஷ்:
“நடக்கும்.”

CEO:
“அவளுக்கு நம்ம மேல எந்த சந்தேகமும் வரக்கூடாது.”

சந்தோஷ்:
“அவளுக்கு நாம நல்லவர்களா தான் தெரியணும்.”

CEO:
“ரத்னத்துக்கும்.”

சந்தோஷ்:
“அவனுக்கும்.”

அந்த நேரத்தில் அலுவலக வரவேற்பாளர் உள்ளே வந்து நின்றாள்.

வரவேற்பாளர்:
“சார்… நந்தினி மேடம் வந்துட்டாங்க.”

சந்தோஷ் உடனே எழுந்தான்.
சந்தோஷ்:
“அவங்களை உள்ளே வரச் சொல்லுங்க.”

சில நொடிகளில் அலுவலகத்தின் பெரிய கண்ணாடிக் கதவு திறந்தது.
கையில் பேக்குடன் நந்தினி உள்ளே வந்தாள்.
அவளுக்கு எதிரில் இருந்த பிரம்மாண்டமான அலுவலகத்தைப் பார்த்து சிறிது ஆச்சரியப்பட்டாள்.
அவள் மனதில் ஒரே எண்ணம்:
‘இன்னைக்கு முதல் நாள்… நல்லா வேலை கத்துக்கணும். ரத்னம் என்மேல நம்பிக்கை வச்சிருக்கார்.’
அவள் ஒரு சிறிய புன்னகையுடன் முதல் அடியை அலுவலகத்தின் உள்ளே வைத்தாள்.
அவளுக்குத் தெரியாது…
அவள் வேலைக்காக நுழைந்த அந்த அலுவலகமே, அவளைச் சுற்றி மெதுவாக பின்னப்பட்டுக் கொண்டிருந்த ஒரு பெரிய சூழ்ச்சியின் தொடக்கம் என்பதை. 

சந்தோஷ் : " நந்தினியை அவளுடைய கேபினுள் உட்கார வைத்துவிட்டு இவன் அவனுடைய கேபினுக்குள் சென்றான் " "நந்தினி இனி என் ஆட்டம் தான் ரத்னம் வரதுக்குள்ள உன்ன என் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வச்சி இருப்பேன்" என் ஓலு உனக்கு புடிச்சி அதுல நீ ஏங்கி போய் இருக்க போற. "என்று மனதுக்குள் திட்டம் போட்டான்.

[Sivamurugan 85]

Excellent update

Is santhosh son of ceo or two different person targeting to have her

நன்றி நண்பா 

Lovely

நன்றி நண்பா 

Interesting update. Without sex for one month she is easily prone to bedding. They will extend for 6 months soon

நடக்கும் நினைக்கிறேன் 

Good one

நன்றி நண்பா 

Will santhosh have big cock than rathnam. She can't live without that thereafter and pussy can't grip her husband small cock.

பார்ப்போம் நண்பா 

Beautiful narration

நன்றி நண்பா 

நன்றி 

Bro, story செமையா போயிட்டு இருக்கு, ரொம்ப் பிடிச்சிருக்கு!

நந்தினி எப்படி அந்த வலையில் மாட்டப் போறா? அவளுக்கு விஷயம் புரியுறதுக்குள்ள நிலைமை எங்கு போய் நிற்கும்னு தெரிஞ்சுக்க ரொம்ப ஈகரா வெயிட் பண்றேன்..

Next update சீக்கிரம் போடுங்க!

இன்று இரவு அடுத்த அப்டேட் 

Hot start. Well planned by santhosh. Can her make forget husband and child and fall in love with him. CEO should fuck Sudha. Both should be fucked when they are in call with Rathinam.

நந்தினி காம அப்டேட் சும்மா தெறிக்க விடும். சுதா கூட வரும் 

Can't wait to read how this dutiful young loving wife lose her chastity and fall in love with another man.

நன்றி நண்பா 

The real win of santhosh is making Nandhini fall in love with him. Can he do it.

நன்றி நண்பா 

Very very nice

நன்றி நண்பா 

Good update

நன்றி நண்பா 

Theri start

நன்றி நண்பா 
இன்று இரவு அடுத்த அப்டேட் சந்தோஷ் முதல் சூழ்ச்சி நந்தினி கிட்ட வரும்

[Sivamurugan 85]

நந்தினி கம்பெனியில் சேர்ந்த முதல் சில நாட்கள் சாதாரணமாகத்தான் சென்றது.
புதிய வேலை.
புதிய மனிதர்கள்.
புதிய பொறுப்புகள்.
ஆனால் அந்த கம்பெனியில் அவளை அதிகமாக கவனித்துக் கொண்டிருந்த ஒரே மனிதன் — MD சந்தோஷ்.
அவள் கேபினுக்குள் சென்று வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது கதவு தட்டப்பட்டது.

நந்தினி:
“Come in.”
கதவு திறந்தது.
சந்தோஷ் உள்ளே வந்தான்.

நந்தினி:
“வாங்க சார்.”

சந்தோஷ்:
“எப்படி போகுது வேலை?”

நந்தினி:
“நல்லா போகுது சார். கொஞ்சம் புதுசா இருக்கு. எல்லாத்தையும் கத்துக்கிட்டு இருக்கேன்.”

சந்தோஷ்:
“நீங்க ரொம்ப சீக்கிரம் கத்துக்கிறீங்க.”

நந்தினி:
“தேங்க்ஸ் சார்.”

சந்தோஷ்:
“உங்க qualification பார்த்தப்பவே எனக்கு ஒரு விஷயம் புரிஞ்சது.”

நந்தினி:
“என்ன சார்?”

சந்தோஷ்:
“நீங்க வீட்டுல இருக்குற அளவுக்கு மட்டும் இல்ல. ஒரு பெரிய பொறுப்பை எடுத்துக்கிட்டு நடத்தக்கூடிய திறமை உங்களுக்கு இருக்கு.”

நந்தினி சிரித்தாள்.
நந்தினி:
“அவ்வளவு பெரிய திறமை எல்லாம் எனக்கு இருக்கும்னு தெரியல சார்.”

சந்தோஷ்:
“நீங்க உங்களைப் பற்றி குறைவா நினைக்கிறீங்க. அதுதான் பிரச்சனை.”

நந்தினி:
“அப்படியா?”

சந்தோஷ்:
“ஆமாம். உங்க பேசுற விதம், ஒரு விஷயத்தை புரிஞ்சுக்குற வேகம்… எல்லாமே நல்லா இருக்கு.”

நந்தினி:
“ரத்னமும் எப்பவும் நான் படிப்பை வீணாக்கக்கூடாதுன்னு சொல்வாரு.”

சந்தோஷின் முகத்தில் சிறிய மாற்றம்.

சந்தோஷ்:
“ரத்னம் உங்களைப் பற்றி நல்லா நினைக்கிறான்.”

நந்தினி:
“அவர் என்னை ரொம்ப நம்புவார்.”
சந்தோஷ்:
“அந்த நம்பிக்கையை எப்பவும் காப்பாத்துங்க.”

நந்தினி:
“கண்டிப்பா.”

சந்தோஷ் அவளை சில நொடிகள் பார்த்துவிட்டு வெளியே சென்றான்.

சில நாட்கள் கழித்து
நந்தினி ஒரு கோப்பில் சிக்கித் தவித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அப்போது சந்தோஷ் மீண்டும் வந்தான்.

சந்தோஷ்:
“இன்னும் இந்த file-லயே இருக்கீங்களா?”

நந்தினி:
“ஆமா சார். இந்த calculation புரியல.”

சந்தோஷ்:
“காட்டுங்க.”
அவன் அவளுக்கு அருகில் நின்று கோப்பைப் பார்த்தான்.அப்போ அவள் கிட்ட தோளில் உரசி நிக்குற மாதிரி நின்னான் "அவன் போட்டு இருந்த பாடி ஸ்ப்ரே. அவளை கிறங்கடித்தது "

சந்தோஷ்:
“இங்கதான் mistake. இதை இப்படிப் போடணும்.”

நந்தினி:
“ஓ… சரி சார்.”

சந்தோஷ்:
“பரவாயில்லை. புதுசா இருக்கும்போது எல்லாருக்கும் இப்படித்தான் இருக்கும்.”

நந்தினி:
“நான் சீக்கிரம் கத்துக்கணும்னு நினைக்கிறேன்.”

சந்தோஷ்:
“நீங்க கத்துக்குவீங்க. உங்களுக்கு நான் help பண்றேன்.”

நந்தினி:
“ரொம்ப நன்றி சார்.”

சந்தோஷ்:
“ஒரு விஷயம் மட்டும்… ஏதாவது பிரச்சனை இருந்தா நேரடியாக என்னிடம் சொல்லுங்க. மற்றவர்களிடம் கேட்டு குழப்பிக்காதீங்க.”

நந்தினி:
“சரி சார்.”
அது ஒரு சாதாரண உதவி போலத்தான் நந்தினிக்குத் தோன்றியது.
ஆனால் சந்தோஷுக்கு அது வேறு அர்த்தம் கொண்டிருந்தது.
அவளுக்கு உதவுவது.
அவளுடைய நம்பிக்கையைப் பெறுவது.
அவளுடைய பழக்கங்களை தெரிந்து கொள்வது.
அவள் எந்த விஷயத்தில் மனம் திறந்து பேசுகிறாள் என்பதை கவனிப்பது.
இவை எல்லாம் அவனுடைய திட்டத்தின் அடுத்தடுத்த படிகள்.
வீட்டிலும் வர ஆரம்பித்தான்
ஒரு மாலை சந்தோஷ் ரத்னத்தின் வீட்டுக்கு வந்தான்.

சுதா கதவைத் திறந்தாள்.
சுதா:
“வாங்க சந்தோஷ். இவ்வளவு நேரத்துல?”

சந்தோஷ்:
“சும்மா வந்தேன் ஆண்ட்டி . ரத்னம் இங்க இல்லாததால வீட்டை ஒருமுறை பார்த்துட்டு போகலாம்னு.”

சுதா:
“அவன் இருந்திருந்தா இந்நேரம் உங்களோட உட்கார்ந்து பேசிக்கிட்டு இருப்பான்.”

சந்தோஷ்:
“ஆமாம் அத்தை. அவன் இல்லாதது கொஞ்சம் குறையாகத்தான் இருக்கு.”
அந்த நேரத்தில் நந்தினி சமையலறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள்.

நந்தினி:
“வாங்க சார்.”

சந்தோஷ்: "எப்போ பாத்தாலும் அழகு குறையவே இல்லயே 
 நந்தினி.”
அவன் அவளை பார்த்தபடி சிறிது நேரம் நின்றான்.
சந்தோஷ்:
“நீங்க வேலைக்கு போனதுக்கப்புறம் இன்னும் அழகா மாறிட்டீங்க போல.”
நந்தினி சற்றுத் தயங்கினாள்.

நந்தினி:
“அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை சார்.” ஆனால் உள்ளுக்குள்ள பெருமை பட்டால் 

சந்தோஷ்:
“இல்ல. உண்மையைத்தான் சொல்றேன். உங்க personality ரொம்ப நல்லா இருக்கு. Office dressலயும் ரொம்ப dignified-ஆ இருக்கீங்க.”

நந்தினி:
“நன்றி சார்.”

சுதா அவனை கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
சந்தோஷ் உடனே பேச்சை மாற்றினான்.

சந்தோஷ்:
“ஆண்ட்டி , நீங்களும் இன்னும் ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க.”

சுதா:
“அடடா… என்ன இப்படி புகழ ஆரம்பிச்சுட்டீங்க?”

சந்தோஷ்:
“உண்மையைத்தான் சொல்றேன். உங்களைப் பார்த்தா நந்தினி உங்களைப் போலத்தான் இருக்கிறாள்னு தோணுது.”

சுதா:
“என்னை விட அவள்தான் அழகு.”

சந்தோஷ்:
“இருவரும் அழகுதான்.”

நந்தினி சிரித்தாள்.
நந்தினி:
“சார், நீங்க யாரைப் பார்த்தாலும் புகழ்ந்து பேசுறீங்க.”

சந்தோஷ்:
“உண்மையா இருந்தா சொல்லணுமே.”

சுதா அவனை அமைதியாக கவனித்தாள்.
ரத்னத்தின் போன் அழைப்புகள் குறைந்தன
திருநெல்வேலியில் வேலை அதிகரித்துக் கொண்டே போனது.
ஒருநாள் இரவு நந்தினி போன் செய்தாள்.

ரத்னம்:
“ஹலோ…”

நந்தினி:
“என்னங்க, இன்னும் வேலை முடியலையா?”

ரத்னம்:
“இல்ல. இன்னும் சில files இருக்கு. நீ சாப்பிட்டியா?”

நந்தினி:
“சாப்பிட்டேன்.”

ரத்னம்:
“குழந்தை?”

நந்தினி:
“தூங்கிட்டான்.”

ரத்னம்:
“சரி. நான் கொஞ்சம் வேலை முடிச்சுட்டு தூங்குறேன்.”

நந்தினி:
“சரி. போன் வைத்து விட்டு பாவம் ஹெவி ஒர்க் போல ”

ரத்னம்:
“நீயும் தூங்கு.”

நந்தினி:
“சரி.”

போன் துண்டிக்கப்பட்டது.
நந்தினி சில விநாடிகள் போனை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
முன்பு நீண்ட நேரம் பேசுவார்கள்.
இப்போது சில நிமிடங்களிலேயே முடிந்து விடுகிறது.
அவளுக்கும் வேலை அதிகமாக இருந்ததால், அதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.
ஆனால் அந்த இடைவெளி சந்தோஷுக்கு சாதகமாக மாறியது.

ஒரு சிறிய மாற்றம்
ஒருநாள் மாலை நந்தினி அலுவலகத்தில் தாமதமாக இருந்தாள்.
சந்தோஷ் அவள் கேபினுக்குள் வந்தான்.

சந்தோஷ்:
“இன்னும் கிளம்பலையா?”

நந்தினி:
“இந்த report முடிக்கணும் சார்.”

சந்தோஷ்:
“நாளைக்கு முடிச்சுக்கலாம்.”

நந்தினி:
“இல்ல சார். இன்று முடிச்சுட்டா நாளைக்கு வேலை குறையும்.”

சந்தோஷ்:
“அதுதான் உங்க பிரச்சனை.”

நந்தினி:
“என்ன சார்?”

சந்தோஷ்:
“வேலைக்கு ரொம்ப serious.”

நந்தினி:
“அதுதான் நல்லதில்லையா?”

சந்தோஷ்:
“நல்லதுதான். ஆனா வாழ்க்கையையும் கொஞ்சம் enjoy பண்ணணும்.”

நந்தினி:
“வேலை முடிஞ்சதும் வீட்டுக்குப் போறது எனக்கு போதும்.”

சந்தோஷ்:
“உங்களுக்கு ரத்னம் நல்ல husband கிடைச்சிருக்கான்.”

நந்தினி:
“ஆமாம்.”

சந்தோஷ்:
“அவன் உங்களை ரொம்ப நேசிக்கிறான்.”

நந்தினி:
“ஆமாம்.”

சந்தோஷ்:
“அந்த அளவுக்கு உங்களை நேசிக்கிற ஒருத்தரை கிடைக்கிறது பெரிய விஷயம்.”

நந்தினி சிரித்தாள்.
நந்தினி:
“அதனாலதான் அவரை நான் ரொம்ப மதிக்கிறேன்.”

அந்த பதில் சந்தோஷுக்கு பிடிக்கவில்லை.
ஆனால் அவன் வெளியில் காட்டவில்லை.

சந்தோஷ்:
“சரி. நீங்க வேலை முடிச்சுட்டு போங்க.”

கம்பெனி பார்ட்டி
சில நாட்களில் கம்பெனியில் ஒரு அறிவிப்பு வந்தது.
“MD சந்தோஷ் அவர்களின் பிறந்தநாள் விழா – ஊழியர்கள் அனைவரும் கலந்து கொள்ள வேண்டும்.”

நந்தினி வீட்டில் சொன்னாள்.
நந்தினி:
“அத்தை, நாளைக்கு office party இருக்கு.”

சுதா:
“எதுக்காக?”

நந்தினி:
“MD birthday.”

சுதா:
“நீ போகணுமா?”

நந்தினி:
“Officeல எல்லாரும் போறாங்க. நானும் போகணும்னு சொன்னாங்க.”

சுதா:
“சரி. ஆனா நேரத்துக்கு வந்துடு.”

நந்தினி:
“சரி.”
அடுத்த நாள் நந்தினி வழக்கத்தைவிட சற்று மாடர்னான உடையில் அலுவலகத்துக்கு வந்தாள்.

அவளை பார்த்த சில சக ஊழியர்கள் பாராட்டினார்கள்.
சந்தோஷும் அவளை பார்த்தான்.
சந்தோஷ்:
நந்தினி…”

நந்தினி:
“சார்?”

சந்தோஷ்:
“இன்னைக்கு ரொம்ப different-ஆ இருக்கீங்க.”

நந்தினி:
“Partyக்காகத்தான் சார்.”

சந்தோஷ்:
“நல்லா இருக்கு.இந்த டிரஸ்ல தேவதை மாதிரி இருக்கீங்க " ”

நந்தினி:
“Thank you.” சொல்லிட்டு இது சும்மா ட்ரைலர் தான் சார் ஈவ்னிங் பாருங்க என்று மனதில் நினைத்து கொண்டாள் 

கம்பெனி பார்ட்டி

மாலை நேரம்.

லதா:
“ஜெனிபர்… நந்தினி இன்னும் வரலையா?”

ஜெனிபர்:
“இல்ல. அவள் வர்றேன்னு சொன்னா.”

லதா:
“இன்னைக்கு அவள் என்ன dress போடப் போறாள்னு சொன்னாளா?”

ஜெனிபர்:
“எதுவும் சொல்லல. Surpriseன்னு சொன்னா. அப்போ தான் வானத்தில் இருந்து வந்த தேவதை மாதிரி வந்தாள் 

அவள் அணிந்திருந்தது அழகான கிராண்ட் ஒர்க் செய்யப்பட்ட லெஹங்கா.
அதிகப்படியான அலங்காரம் இல்லாமல், நேர்த்தியாக இருந்தாலும் பார்வையை ஈர்க்கும் வகையில் இருந்தது.
அவள் உள்ளே நடந்து வந்ததும், அருகில் இருந்த சிலர் தங்கள் பேச்சை நிறுத்தி அவளைப் பார்த்தார்கள்.

லதா நந்தினியை பார்த்ததும் வாயைத் திறந்தபடி நின்றாள்.

லதா:
“அடேய்… இது நம்ம நந்தினிதானா?”

ஜெனிபர் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
ஜெனிபர்:
“வாவ்…”

லதா:
“நான் இவளை இப்படி பார்த்ததே இல்ல.”

நந்தினி அவர்களிடம் வந்தாள்.
நந்தினி:
“என்ன ரெண்டு பேரும் இப்படிப் பார்க்கிறீங்க?”

ஜெனிபர்:
“என்ன பார்க்கிறோமா? நீ இன்னைக்கு ரொம்ப அழகா இருக்கே!”

லதா:
“அழகா இருக்கேன்னு மட்டும் சொன்னா போதாது. இன்னைக்கு நீங்க பார்ட்டியோட highlight.”

நந்தினி:
“அதெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை.”

ஜெனிபர்:
“இல்ல நந்தினி. உண்மையா சொல்றேன். இந்த லெஹங்கா உனக்கு ரொம்ப perfect.”

லதா:
“உன்னைப் பார்த்தா ஏதாவது சினிமா heroine receptionக்கு வந்த மாதிரி இருக்கு.”

நந்தினி சிரித்தாள்.
நந்தினி:
“போதும். இப்படி புகழாதீங்க.”

ஜெனிபர்:
“ஏன்? உனக்கு சொல்லிக்கேட்க பிடிக்கலையா?”

நந்தினி:
“பிடிக்குது… ஆனா வெட்கமா இருக்கு.”


சந்தோஷ் அந்த உரையாடலைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.
அவன் நந்தினியைப் பார்த்தான்.
அவளுடைய உடை, அவளுடைய நடை, அவளுடைய புன்னகை—எல்லாமே அவனுடைய கவனத்தை ஈர்த்தது.
அவன் அவளிடம் நடந்துவந்தான்.

சந்தோஷ்:
“நந்தினி.”

நந்தினி திரும்பிப் பார்த்தாள்.
நந்தினி:
“சார்.”

சந்தோஷ் சில நொடிகள் பேசாமல் அவளைப் பார்த்தான்.

நந்தினி:
“என்ன சார்?”

சந்தோஷ்:
“நான் என்ன சொல்லணும்னே மறந்துட்டேன்.”

லதா சிரித்தாள்.
லதா:
“சார், இவங்களைப் பார்த்ததும் வார்த்தையே வரலையா?”

சந்தோஷ் சிரித்தான்.
சந்தோஷ்:
“உண்மையா சொன்னா… இன்று நந்தினி நம்ம கம்பெனி ஊழியர் மாதிரி தெரியவே இல்லை.”

ஜெனிபர்:
“அப்படின்னா?”

சந்தோஷ்:
“ஒரு பிரபல நடிகை ஒரு விருது விழாவுக்கு வந்த மாதிரி இருக்கு.”

லதா:
“அதுவும் சரிதான்.”

சந்தோஷ்:
“சில பேரை அழகு என்று சொல்லலாம். சில பேரை அழகானவங்கன்னு சொல்லலாம். ஆனா சில முகங்களைப் பார்த்ததும் ‘தேவதை’ன்னு சொல்லத்தான் தோணும்.”
நந்தினி சற்றுத் தயங்கினாள்.

நந்தினி:
“சார்… போதும்.”ரொம்ப வெட்கம் பட்டாள்.

சந்தோஷ்:
“ஏன்?”இப்போ கூட பாருங்க வெட்கம் பட்டா கூட இன்னும் அழகு தான் "

நந்தினி:
“எல்லாருக்கும் முன்னாடி இப்படி பேசுறீங்க.”
சந்தோஷ்:

“உண்மையைச் சொல்றதுக்கு வெட்கப்பட வேண்டியதில்லை.”

ஜெனிபர் சிரித்தாள்.
ஜெனிபர்:
“நந்தினி, இன்னைக்கு உனக்குத்தான் எல்லா பாராட்டும்.”

லதா:
“ஆமாம். நீ கொஞ்சம் proud ஆகிக்கலாம்.”

நந்தினி மனதுக்குள் சிரித்தாள்.
‘நான் இவ்வளவு அழகா இருக்கேனா " என்று அவளுக்கு உள்ள லேசா கர்வம் எட்டி பார்த்தது. ரத்னம் இந்த மாதிரி அடிக்கடி சொல்லவே இல்லையே. பார்ட்டி நடந்து கொண்டு இருக்கும் போது, இவள் அவளுடைய கேபின் உக்காந்து இருந்தாள் 

கேபினுக்குள்
பார்ட்டி கொஞ்சம் அமைதியான நேரத்தில், சந்தோஷ் நந்தினியிடம் வந்தான்.

சந்தோஷ்:
“நந்தினி, இரண்டு நிமிஷம் என் கேபினுக்கு வர முடியுமா?”

நந்தினி:
“சரி சார்.”

இருவரும் கேபினுக்குள் சென்றார்கள்.
சந்தோஷ் கதவை முழுமையாக மூடாமல் வைத்தான்.

சந்தோஷ்:
“உட்காருங்க.”

நந்தினி:
“சொல்லுங்க சார்.”

சந்தோஷ்:
“நான் கொஞ்சம் personal-ஆ கேட்கப் போறேன். தவறா நினைக்காதீங்க.”

நந்தினி:
“சரி.”

சந்தோஷ்:
“ரத்னம் உங்களிடம் முன்னாடி இருந்த மாதிரி இப்போ பேசுறாரா?”

நந்தினி சிறிது நேரம் யோசித்தாள்.
நந்தினி:
“இல்ல. கொஞ்சம் குறைஞ்சிருக்கு.”

சந்தோஷ்:
“அது உங்களுக்கு கஷ்டமா இருக்கா?”

நந்தினி:
“கொஞ்சம்.”

சந்தோஷ்:
“நீங்க சொல்லலையா அவரிடம்?”

நந்தினி:
“சொன்னா அவர் மனசுக்கு கஷ்டமா இருக்கும். வேலை பிஸியா இருக்கும்போது நான் தொந்தரவு செய்ய விரும்பல.”

சந்தோஷ்:
“நீங்க எப்பவும் இப்படித்தான் இருக்கீங்களா?”

நந்தினி:
“எப்படி?”

சந்தோஷ்:
“உங்களுடைய மனசுக்குள்ள இருக்குறதை மறைத்து, மற்றவர்களைப் பற்றி மட்டும் யோசிப்பீங்களா?”

நந்தினி அமைதியாக இருந்தாள்.
சந்தோஷ்:
“உங்களுக்கு புரிஞ்சுக்கிற ஒருத்தர் தேவை.”

நந்தினி:
“எனக்கு ரத்னம் இருக்கார் சார்.”

சந்தோஷ்:
“அவர் இருக்கிறார். ஆனா இப்போ உங்களோட பேச நேரமில்லை.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.
நந்தினி:
“அவர் திரும்பி வந்ததும் எல்லாம் சரியாகிடும்.”

சந்தோஷ் சிரித்தான்.
சந்தோஷ்:
“நீங்க இன்னும் அவர்மேல முழு நம்பிக்கை வச்சிருக்கீங்க.”

நந்தினி:
“ஆமாம்.”

சந்தோஷ்:
“அந்த நம்பிக்கை நல்லது.”பார்ட்டியில் நீங்க இப்படி வருவீங்கன்னு நா நினைச்சே பாக்கல "
அவன் பேசிக்கொண்டே அவளருகில் வந்தான்
“ஆனா சில நேரம் நம்மை புரிஞ்சுக்கிறவர்களோட பேசுவதும் அவசியம்.”

நந்தினி எழுந்து நிற்க முயன்றாள்.

அப்போது சந்தோஷ் மெதுவாக அவளுடைய கையில் கை வைத்தான்.

நந்தினி உடனே அவனைப் பார்த்தாள்.
ஒரு கணம் இருவருக்கும் இடையில் அமைதி.

சந்தோஷ்:
“Sorry… உங்களை uncomfortable பண்ணணும்னு நினைக்கல.”
நந்தினி சற்றுத் தயக்கத்துடன் சொன்னாள்.

நந்தினி:
“பரவாயில்லை சார்.”அப்பறம் தேங்க்ஸ் "

சந்தோஷ்:
“நான் உங்களை மதிக்கிறேன்.”எதுக்கு தேங்க்ஸ் ".?

நந்தினி:
“எல்லாத்துக்கும் தான் எனக்கும் உங்களைப் பற்றி நல்ல மதிப்பு இருக்கு சார்.”

சந்தோஷ்:
“அதுதான் நான் கேட்க விரும்பியது.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.
அவளுடைய மனதில் ஒரு சிறிய குழப்பம் ஏற்பட்டிருந்தது.
ஆனால் அடுத்த நொடியே ரத்னத்தின் முகம் அவளுடைய நினைவுக்கு வந்தது.
அவன் சொன்ன வார்த்தை நினைவுக்கு வந்தது.

‘நான் உன்னை நம்பாம யாரை நம்புவேன்?’ 

அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்.அவன் கையில் இருந்து இவள் கையை எடுத்தால்.

நந்தினி:
“சார்… நான் கிளம்பட்டுமா?”

சந்தோஷ் சிரித்தான்.
சந்தோஷ்:
“சரி. போங்க.”லேட்டா ஆச்சு நா வேணா ட்ராப் பண்ணட்டுமா..?

 நந்தினி  : " இல்ல சார், என் டூ வீலர் போய்டுவேன் " தேங்க்ஸ் 

நந்தினி கதவைத் திறந்து வெளியே சென்றாள்.
சந்தோஷ் அவள் சென்ற திசையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவனுடைய திட்டம் இன்னும் முழுமையாக வெற்றி பெறவில்லை.

ஆனால் அவன் மனதில் ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாக இருந்தது.

சந்தோஷ்:
“ரத்னம்… இன்னும் கொஞ்ச நாள்தான்.”
வெளியில் நந்தினி மீண்டும் பார்ட்டி நடந்த இடத்துக்கு சென்றாள்.

லதா அவளைப் பார்த்ததும் ஓடி வந்தாள்.
நந்தினி அவர்களுடன் சென்றாள்.
அவள் முகத்தில் வழக்கமான புன்னகை இருந்தது.
ஆனால் அவளுடைய மனதில் மட்டும் ஒரு சிறிய கேள்வி ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

‘சந்தோஷ் சார் ஏன் இப்படி பேச ஆரம்பிச்சிருக்கார்?’

அந்தக் கேள்விக்கு அவளிடம் இன்னும் பதில் 

சந்தோஷ் அவளை பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான்.
ஆனால் நந்தினியின் மனதில் வேறு யாரும் இல்லை.

அவள் போனை எடுத்துப் பார்த்தாள்.
ரத்னத்திடமிருந்து எந்த message-ம் இல்லை.
அவள் ஒரு message அனுப்பினாள்.

நந்தினி:
“இன்னைக்கு office party. கொஞ்சம் லேட்டா வரலாம்.”

சில நேரம் கழித்து பதில் வந்தது.

ரத்னம்:
“சரி. safe-ஆ வந்துடு.”

நந்தினி அந்த இரண்டு வார்த்தைகளையே மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தாள்.

‘Safe-ஆ வந்துடு.’

அவள் முகத்தில் சிரிப்பு வந்தது.
ஆனால் சில விஷயங்கள் சொல்லப்படவில்லை
அன்று இரவு ரத்னம் மீண்டும் போன் செய்தான்.

ரத்னம்:
“Party எப்படி இருந்தது?”

நந்தினி:
“நல்லா இருந்தது.” " அங்க நடந்தது சொல்ல வில்லை "

ரத்னம்:
“என்ன நடந்தது?”

நந்தினி:
“சும்மா எல்லாரும் சேர்ந்து இருந்தோம்.” பார்ட்டியில் நடந்த விஷயங்கள் மறைத்தாள் 

‘சின்ன சின்ன விஷயம்தானே… சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை’ என்று அவள் மனம் சமாதானப்படுத்திக் கொண்டது.

ரத்னம்:
“சரி. நீ தூங்கு.”

நந்தினி:
“சரிங்க.”

போன் துண்டிக்கப்பட்டது.பார்ட்டி முடிந்தது. லேட்டா தான் வீட்டுக்கு வந்தாள். சுதா தூங்கி விட்டாள் 


ஒரு மாதம் முடியும் நேரம்
ரத்னம் திருநெல்வேலியில் இருந்த நாட்கள் முடிவை நெருங்கின.

அவன் ஒரு நாள் CEO-விடம் பேசினான்.

ரத்னம்:
“சார், இன்னும் இரண்டு நாள்ல என் ஒரு மாதம் முடிஞ்சிடும்.”

CEO:
“ஆமாம் ரத்னம்.”

ரத்னம்:
“அப்போ நான் திரும்பி வரலாமா?”

CEO சற்று அமைதியாக இருந்தார்.
CEO:
“ரத்னம், ஒரு விஷயம் சொல்லணும்.”

ரத்னம்:
“என்ன சார்?”

CEO:
“இங்க உங்க வேலை ரொம்ப நல்லா இருக்கு. ஆனா திரும்பிப் போறதுக்கு முன்னாடி சில formalities இருக்கு.”

ரத்னம்:
“சரி சார்.”

CEO:
“நம்ம கம்பெனியில் ஒரு புதிய பதவி உருவாக்கப் போறோம்.”

ரத்னம்:
“என்ன பதவி?”

CEO:
“உங்க மனைவி நந்தினிக்காக.”
ரத்னம் அதிர்ச்சியடைந்தான்.

ரத்னம்:
“நந்தினிக்கா?”

CEO:
“ஆமாம். அவளுடைய performance நல்லா இருக்கு. அவளுக்கு Manager பதவி கொடுக்க MD முடிவு செய்திருக்கார்.”

ரத்னம் முகம் மலர்ந்தது.இன்னொரு பக்கம் அப்படினா நான் எப்படி ஊருக்கு வர முடியும் ஒரு கவலை 

ரத்னம்:
“அவளுக்கு இந்த வாய்ப்பு கிடைச்சது ரொம்ப சந்தோஷம் சார்.”

CEO:
“நீங்க சந்தோஷப்படுவீங்கன்னு தெரியும்.”

ரத்னம்:
“அவள் திறமைக்கு கிடைக்க வேண்டிய இடம் இது.”

அதே நேரத்தில் அருகில் இருந்த சந்தோஷ் சிரித்தான்.

சந்தோஷ்:
“ரத்னம், உங்க மனைவி திறமையானவங்க. அவங்களை இவ்வளவு சீக்கிரம் வளர்க்கணும்னு எனக்கும் ஆசை.”அதில் இரட்டை அர்த்தம் இருந்தது 

ரத்னம்:
“ரொம்ப நன்றி சார்.
ரத்னத்திற்கு ஒன்றும் சந்தேகம் வரவில்லை.
அவனுடைய மனதில் ஒரே எண்ணம்:
‘நந்தினி சந்தோஷப்படுவாள்.’
பதவி உயர்வு
அடுத்த நாள் நந்தினியை MD அலுவலகத்துக்கு அழைத்தார்கள்.

சந்தோஷ்:
“நந்தினி, உட்காருங்க.”

நந்தினி:
“சொல்லுங்க சார்.”

சந்தோஷ்:
“இந்த சில வாரங்கள்ல நீங்க ரொம்ப நல்லா வேலை செய்திருக்கீங்க.”

நந்தினி:
“நன்றி சார்.”

சந்தோஷ்:
“நீங்க வேலைக்கு சேர்ந்தபோது உங்களுக்கு இருந்த பதவி வேற. இப்போ உங்க பொறுப்பு அதிகரிக்கப் போகுது.”

நந்தினி:
“சார்?”

சந்தோஷ்:
“இனிமேல் நீங்க இந்த நிறுவனத்தின் ஒரு பிரிவுக்கு Manager.”

நந்தினி அதிர்ச்சியடைந்தாள்.
நந்தினி:
“நானா?”

சந்தோஷ்:
“ஆமாம். உங்களுக்கு அந்தத் தகுதி இருக்கு.”அதுக்கு ஒரு பார்ட்டி இருக்கு. அது ஒரு பெரிய பைவ் ஸ்டார் ஹோட்டல் நடக்கும் "

நந்தினி:
“மறுபடியும் பார்ட்டியா.?சார் அதுக்கு எல்லாம் வாய்ப்பு இல்ல " நான் சேர்ந்து கொஞ்ச நாள் தான் ஆகுது "

சந்தோஷ்:
“திறமைக்கு வருடம் கணக்குப் பார்க்க வேண்டியதில்லை. அப்பறம் ரத்னம் சந்தோசம் தான் படுவான் 

நந்தினி:
“சரி சார்.”பார்ட்டி அதான் யோசனை. ஓகே சார் பேசிட்டு சொல்றேன் 

அவள் வெளியே வந்தாள்.
அவளுடைய முகத்தில் சந்தோஷம்.
அவள் உடனே ரத்னத்துக்கு போன் செய்தாள்.

ரத்னம்:
“ஹலோ நந்தினி.”

நந்தினி:
“என்னங்க!”

ரத்னம்:
“என்ன இவ்வளவு சந்தோஷமா பேசுற?”

நந்தினி:
“எனக்கு promotion கிடைச்சிருக்கு!”

ரத்னம்:
“என்ன?” தெரியாத மாதிரி காட்டிக்கொண்டான் "

நந்தினி:
“Manager பதவி!”

ரத்னம் சில நொடிகள் பேசாமல் இருந்தான்.

பிறகு அவன் குரலில் பெருமை தெரிந்தது.

ரத்னம்:
“எனக்கு தெரியும் நீ ஒருநாள் இந்த இடத்துக்கு வருவேன்னு.”

நந்தினி:
“உங்க நம்பிக்கையாலதான்.”

ரத்னம்:
“நீ உன்னை நம்பி உழைச்சதால.”

நந்தினி:
“நீங்க எப்போ வீட்டுக்கு வர்றீங்க?”

ரத்னம்:
“இன்னும் இரண்டு நாள்ல கிளம்புறேன்.”

நந்தினி:
“நான் காத்திருக்கிறேன்.”

ரத்னம்:
“நானும்.”

போன் முடிந்தது.
நந்தினி மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டை நோக்கி கிளம்பினாள்.வருகிற பார்ட்டி நந்தினிக்கு முதல் செக் 

[Sivamurugan 85]

அடுத்த அப்டேட் இருந்து நந்தினியின் காம ஆட்டம் ஆரம்பம். அது ரத்னம் கூடவா. Or ceo கூடவா. சுதா ஆட்டம் வேற லெவல் இருக்கும் my telegram id Msivamuruganm

[Sivamurugan 85]

Super update. After getting job. She started hiding from rathnam which is first step in cheating.

Santhosh?. 

Seekiram pullaya konnuduva idanjala irukunu. Pondattiya pullaya  tholacha sogathula rathnam thookila thongiruvan.
Sudhavum nandhiniyum mulu thevidiyava mariduvanga nu sollunga.

நந்தினி மாற்றத்தை பார்ப்பீங்க நண்பா 

Good one

நன்றி நண்பா 

Super sago. Rathinam position is given to Nandhini and he will be added to stay there permanently. He will lose his family permanently.

பார்ப்போம் நண்பா. நன்றி நண்பா 

Super update.

Put Rathinam in Jail for stealing office money and Nandhini marry santhosh sudha marry CEO

எப்படி எல்லாம் தோணுது நண்பா ஹ்ம்ம் நன்றி நண்பா 

Santhosh married ah? CEO?

அடுத்த அப்டேட்டில் தெரியும் 

Oru masama sariyana aripula iruppa Nandhiniya vachi seyyavporan santhosh.. appuram Rathinam othalum anda kulla vitta karandi mathiri than irukkum. Santhosha thedi thedi pova. Purusana kevalapaduthuva.. kadhal puttukum... santhosh mela pudhu kadhal undagum.

பார்ப்போம் நண்பா நன்றி நண்பா 

Awesome update. Santhosh must impregnate her.

நன்றி நண்பா 

Super but don't make like cuck story. Already there are many stories.

ரத்னம் cock சிறுசு. சந்தோஷ் ceo cock பெருசு என்று சொல்ல வில்லையே. ரத்னம் நல்லா தான் செய்கிறான்.

Waiting for transformation of Nandhini and sudha and shock of rathnam

விரைவில் நண்பா. ஆனா இது மென் காமம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா தான் காமம் வரும்.

Semaya poguthu story. Seekrama adutha update podunga. Waiting la veri erudhu?

நாளைக்கு இரவு அடுத்த அப்டேட். உங்க வெறிக்கு அடுத்த அப்டேட்டில் தீர்வு கிடைக்கும் 

“மெல்ல மெல்ல கணவனின் இடைவெளியில், கள்வனின் காதல் ஆரம்பம்…” ❤️

நன்றி தோழி 

Purusanukku thooka mathiraya koduthu Avan katilleye okkanum

ஹா ஹா ஏன் இந்த கொலை வெறி 

Interesting story. Don't change as cuckold. Let the family destroy.

இது கள்ளக்காதல் கதை. கக்கோல்டு பதிவு வரும். ஆனா ரத்னம் வச்சு வராது 

Very good . Scent smelluke mayangura sunniya partha avlothan pola. Avlo periya pottaya rathnam. Appo Avan appanum appadi than irunthirupan. Sudha appo seyrathu sarithan.

நன்றி நண்பா 

நண்பா உங்கள் கதை முழுவதும் படித்தேன் மிகவும் அருமையாக இருந்தது.அதிலும் நந்தினி மேல் இருக்கும் ஆசை சந்தோஷ் எந்தவொரு எதார்த்தம் மாறாமல் இயல்பாக கொண்டு சென்று முதலில் அவள் கணவன் பிரித்து தனியே அனுப்பி பின்னர் அவளுக்கு தான் அலுவலகத்தில் வேலை கொடுத்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நெருக்கமாக பேசி அவனின் உடல் வரும் நறுமணம் நந்தினி மனம் ரசித்து சொல்லியது மிகவும் அற்புதமாக இருந்தது. பின் சந்தோஷ் பிறந்த நாள் விழா நந்தினி அணிந்து இருந்த ஆடை பற்றி புகழ்ந்து பேசி இருவரும் தனிமையில் பேசும் போது மனதில் தன் கணவன் நினைத்து அந்த உரையாடல் முடித்து சொல்லியது மிகவும் தத்ரூபமாக இருந்தது.


அடுத்த பதிவில் நந்தினி ஆட்டங்கள் காண ஆவலுடன் எதிர்பார்த்து காத்திருக்கிறேன்

நீண்ட நாட்கள் கழித்து உங்க கருத்து வந்து உள்ளது நன்றி நண்பா 

இது கள்ளக்காதல் கதை. மெதுவா படிப்படியாக தான் சந்தோஷ் நந்தினி இடையில் காமம் வரும். அடுத்த அப்டேட் நாளைக்கு புதன் கிழமை இரவு 10 மணிக்கு

[Sivamurugan 85]

கருத்து தெரிவித்த நல்ல உள்ளங்களுக்கு நன்றி 

அத்தியாயம் – சுதாவின் அழைப்பு

காலை நேரம்.

நந்தினி இன்னும் முழுமையாக எழுந்திருக்கவில்லை.

மூன்று நாட்களாக மாதவிடாய் காரணமாக இருந்த உடல் சோர்வு குறைந்திருந்தாலும், அந்த நாளும் உடல் வழக்கம்போல் இல்லை. படுக்கையிலிருந்து மெதுவாக எழுந்தவள் சில நொடிகள் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தாள்.

அப்போது ஹாலில் இருந்த சுதாவின் போன் ஒலித்தது.

சுதா போனை எடுத்துக்கொண்டு பால்கனிக்குச் சென்றாள்.

சுதா:
“ஹலோ…”

அடுத்த முனையில் CEO.

CEO:
“குட் மார்னிங் சுதா.”

சுதா சிரித்தாள்.

சுதா:
“குட் மார்னிங்… இவ்வளவு காலையிலேயே போன்?”

CEO:
“காலையிலேயே உங்கள் குரலை கேட்கணும்னு தோணிச்சு.”

சுதா:
“அடடா… இப்படி பேச ஆரம்பிச்சுட்டீங்களா?”

CEO:
“நான் உண்மையைத்தான் சொல்றேன்.”

சுதா:
“நீங்க ஆபீஸ் போக வேண்டாமா?”

CEO:
“போகணும். ஆனால் இன்று உங்களிடம் கொஞ்சம் பேசாம போக மனசே வரல.”

சுதா சிரித்தாள்.

சுதா:
“நீங்க ரொம்ப பேச கத்துக்கிட்டீங்க.”

CEO:
“அதுக்கு காரணம் நீங்கதான்.”

சுதா:
“சரி சரி… இப்போ போங்க. வேலை பாருங்க.”

CEO:
“ஒருநாள் உங்களை வெளியே அழைத்துக்கொண்டு போகணும்.”

சுதா சிறிது அமைதியாக இருந்தாள்.

சுதா:
“பார்க்கலாம்.”

CEO:
“அது ‘இல்லை’ன்னு சொல்லலையே?”

சுதா:
“நான் எதுவும் சொல்லல.”

CEO:
“அதுவே எனக்கு போதும்.”

சுதா சிரித்தபடி போனை வைத்தாள்.

அவளுக்குத் தெரியாமல் கதவின் அருகில் நின்றிருந்த நந்தினி அந்த உரையாடலின் கடைசி சில வார்த்தைகளைக் கேட்டிருந்தாள்.

நந்தினி:
“அத்தை…”

சுதா சற்றுத் திடுக்கிட்டாள்.

சுதா:
“என்னம்மா?”

நந்தினி:
“யாருடன் இவ்வளவு நேரம் பேசினீங்க?”

சுதா:
“அது… CEO.”

நந்தினி புருவத்தை உயர்த்தினாள்.

நந்தினி:
“CEO-வா?”

சுதா:
“ஆமாம். வேலை விஷயம்தான்.”

நந்தினி சிரித்தாள்.

நந்தினி:
“வேலை விஷயமா? நீங்க சிரிச்சது பார்த்தா அப்படி தெரியலையே.”

சுதா வெட்கப்பட்டவள் போல முகத்தைத் திருப்பினாள்.

சுதா:
“போதும்மா… நீ உன் உடம்பைப் பார்த்துக்கோ.”

---

அத்தியாயம் – சோர்வான காலை

நந்தினி குளித்து தயாராக வந்தாள்.

கண்ணாடி முன் நின்று தலைமுடியைச் சரிசெய்துகொண்டிருந்தபோது மீண்டும் ஒரு நிமிடம் தலைசுற்றியது.

அவள் உடனே சுவரில் கையை வைத்துக்கொண்டாள்.

சுதா அதை கவனித்தாள்.

சுதா:
“நந்தினி!”

நந்தினி:
“ஒன்னுமில்லை அத்தை.”

சுதா:
“உடம்பு இன்னும் சரியாகலையே?”

நந்தினி:
“கொஞ்சம் சோர்வுதான். ஆபீஸ்ல போய் உட்கார்ந்தா சரியாகிடும்.”

சுதா:
“இன்னைக்கு போகாம இருக்கலாமே?”

நந்தினி:
“மூன்று நாள் லீவு எடுத்துட்டேன் அத்தை. இன்னும் போகாம இருந்தா வேலை குவிஞ்சிடும்.”

சுதா அவளைப் பார்த்து கவலையுடன் தலையசைத்தாள்.

சுதா:
“சரி. ஆனா ஏதாவது பிரச்சனைன்னா உடனே போன் பண்ணு.”

நந்தினி:
“சரிங்க.”

---

அத்தியாயம் – அலுவலகத்தில்

நந்தினி அலுவலகத்துக்குள் வந்தபோது லதாவும் ஜெனிபரும் அவளைப் பார்த்தனர்.

லதா:
“நந்தினி, இப்போ எப்படி இருக்க?”

நந்தினி:
“பரவாயில்லை. கொஞ்சம் சோர்வா இருக்கு.”

ஜெனிபர்:
“இன்னும் ஓய்வு எடுத்திருக்கலாமே.”

நந்தினி:
“வேலை இருக்கே.”

அவள் தன்னுடைய இருக்கையில் அமர்ந்தாள்.

ஆனால் வேலை தொடங்கிய சில மணி நேரங்களிலேயே அவளுடைய சோர்வு அதிகமாகத் தெரிந்தது.

அவள் ஒரு கோப்பை எடுத்துக்கொண்டு எழுந்தபோது மெதுவாக நாற்காலியைப் பிடித்தாள்.

அதை தூரத்திலிருந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்த சந்தோஷ் உடனே கவனித்தான்.

அவன் அவளிடம் வந்தான்.

சந்தோஷ்:
“நந்தினி.”

அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

நந்தினி:
“சார்?”

சந்தோஷ்:
“உடம்பு சரியில்லையா?”

நந்தினி:
“கொஞ்சம் சோர்வுதான் சார்.”

சந்தோஷ்:
“நீ இன்னும் முழுசா சரியாகலையே.”

நந்தினி அமைதியாக இருந்தாள்.

சந்தோஷ்:
“வேலையை இப்போ விட்டுடு.”

நந்தினி:
“இல்ல சார், முடிச்சிடுறேன்.”

சந்தோஷ்:
“நான் சொல்றேன். உடம்பு முடியாத நிலையில் வேலை செய்ய வேண்டாம்.”

நந்தினி:
“வீட்டுக்குப் போய்ட்டா சரியாகிடும் சார்.”

சந்தோஷ் சில நொடிகள் அவளைப் பார்த்தான்.

சந்தோஷ்:
“சரி. நான் உன்னை வீட்டில் விட்டுட்டுப் போறேன்.”

நந்தினி:
“வேண்டாம் சார். நான் போயிடுறேன்.”

சந்தோஷ்:
“நந்தினி, நீ இப்போ நடக்கிற விதமே சோர்வா இருக்கு. நான் வீட்டில் விட்டுடுறேன். அதுல என்ன பிரச்சனை?”

நந்தினி தயங்கினாள்.

நந்தினி:
“சரி சார்.”

---

அத்தியாயம் – வீட்டுக்குச் செல்லும் வழியில்

காரில் நந்தினி அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தாள்.

சந்தோஷ் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே ஓட்டவில்லை; சாலையிலேயே கவனம் வைத்திருந்தான்.

சந்தோஷ்:
“வலி இருக்கா?”

நந்தினி:
“கொஞ்சம்.”

சந்தோஷ்:
“மூன்று நாட்கள் லீவு எடுத்தும் இன்னும் சோர்வா இருக்கே.”

நந்தினி:
“இது அப்படித்தான் சார். கொஞ்சம் ஓய்வு எடுத்தா சரியாகிடும்.”

அப்போது நந்தினியின் போன் ஒலித்தது.

ரத்தினம்.

நந்தினி போனைப் பார்த்தாள்.

சந்தோஷ் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

நந்தினி அழைப்பை எடுத்தாள்.

நந்தினி:
“ஹலோ…”

ரத்தினம்:
“நந்தினி, வேலை முடிஞ்சுதா?”

நந்தினி:
“ஆமாம்.”

ரத்தினம்:
“குரல் சோர்வா இருக்கு.”

நந்தினி:
“கொஞ்சம் சோர்வுதான்.”

ரத்தினம்:
“வீட்டுக்குப் போய் நல்லா ஓய்வு எடு.”

நந்தினி:
“சரிங்க.”

சந்தோஷ் அமைதியாக காரை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான்.

சில நிமிடங்களில் அவர்கள் வீட்டை அடைந்தனர்.

---

அத்தியாயம் – வீட்டில் யாரும் இல்லை

நந்தினி கதவைத் திறந்து உள்ளே சென்றாள்.

நந்தினி:
“அத்தை?”

பதில் இல்லை.

சுதா வீட்டில் இல்லை.

நந்தினி:
“அத்தை வெளியே போயிருக்காங்க போல…”

சந்தோஷ் கதவுக்கு வெளியே நின்றிருந்தான்.

சந்தோஷ்:
“நீ தனியா இருக்கியா?”

நந்தினி:
“ஆமாம். அத்தை எங்கே போயிருக்காங்கன்னு தெரியல.”

அவள் உள்ளே சென்று சோபாவில் அமர்ந்தாள்.

அவளுடைய முகத்தில் சோர்வு தெளிவாகத் தெரிந்தது.

சந்தோஷ் தண்ணீர் கொண்டு வந்து அவளிடம் கொடுத்தான்.

சந்தோஷ்:
“முதல்ல இதைக் குடி.”

நந்தினி:
“தேங்க்யூ சார்.”

அவள் தண்ணீர் குடித்தாள்.

சந்தோஷ்:
“நீ படுத்துக்கோ. நான் ஏதாவது உதவி செய்றேன்.”

நந்தினி:
“வேண்டாம் சார். நீங்கள் போங்க. நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

சந்தோஷ்:
“நீ இப்போ பார்த்துக்கொள்ளும் நிலையில் இல்லை.”

அவள் பதில் சொல்லவில்லை.

---

அத்தியாயம் – ஒரு சிறிய உதவி

நந்தினி மெதுவாக படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டாள்.

சந்தோஷ் அருகில் இருந்த நாற்காலியை இழுத்து வைத்தான்.

சந்தோஷ்:
“கால்கள் ரொம்ப வலிக்குதா?”

நந்தினி:
“கொஞ்சம்.”

சந்தோஷ்:
“சிறிது நேரம் கால்களை அமுக்கிவிடட்டுமா?”

நந்தினி உடனே மறுத்தாள்.

நந்தினி:
“வேண்டாம் சார்.”

சந்தோஷ்:
“சரி. உனக்கு வசதியா இருந்தால் மட்டும்.”

சில நொடிகள் அமைதி.

நந்தினி சோர்வாக இருந்ததால் இறுதியில்,

நந்தினி:
“கொஞ்ச நேரம் மட்டும்…”

சந்தோஷ் அவளுடைய கால்களை மெதுவாக அமுக்கிவிடத் தொடங்கினான்.

நந்தினி:
“சார்… நீங்க CEO. இதெல்லாம் நீங்க செய்ய வேண்டியதில்லை.”

சந்தோஷ்:
“இப்போ நான் CEO இல்ல. உடம்பு சரியில்லாத ஒரு பெண்ணுக்கு உதவி செய்யும் ஒருத்தன்.”

நந்தினி எதுவும் பேசவில்லை.

சில நிமிடங்களில் அவளுடைய கால்வலி சற்று குறைந்தது.

நந்தினி:
“இப்போ பரவாயில்லை சார்.”

சந்தோஷ் உடனே கையை எடுத்துக்கொண்டான்.

சந்தோஷ்:
“சரி.”

---

அத்தியாயம் – துணிகளைப் பார்த்த சந்தோஷ்

அறையின் அருகில் நந்தினி வேலைக்குப் போட்டிருந்த சில துணிகள் இருந்தன.

சந்தோஷ் அவற்றைப் பார்த்தான்.

சந்தோஷ்:
“இவை வாஷ் பண்ண வேண்டிய துணிகளா?”

நந்தினி:
“ஆமாம்.”

சந்தோஷ்:
“நீ இப்போ எழுந்து செய்யாதே. நான் வாஷிங் மெஷினில் போட்டு வைக்கிறேன்.”

நந்தினி உடனே எழுந்து உட்கார்ந்தாள்.

நந்தினி:
“வேண்டாம் சார். அதை நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

சந்தோஷ்:
“நீ ஓய்வு எடு. நான் சாதாரண துணிகளை மட்டும் மெஷினில் போட்டு வைக்கிறேன்.”

நந்தினி சற்று தயங்கினாள்.

நந்தினி:
“சரி… ஆனால் தனிப்பட்ட துணிகள் எதுவும் வேண்டாம். அதை நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

சந்தோஷ் உடனே சம்மதித்தான்.

சந்தோஷ்:
“சரி. உனக்கு எது வசதியோ அதுதான்.”

அவன் மற்ற துணிகளை மட்டும் எடுத்துச் சென்று வாஷிங் மெஷினில் போட்டான்.

நந்தினி அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவளுக்குள் ஒரு குழப்பம்.

“சந்தோஷ் சார் இவ்வளவு உதவி செய்கிறாரே…”

அடுத்த நொடியே இன்னொரு எண்ணம்.

“ஆனா நான் ரத்தினத்தின் மனைவி. எல்லைக்கும் ஒரு வரம்பு இருக்கணும்.”

அவள் அந்த எண்ணத்திலேயே அமைதியாக இருந்தாள்.

அந்த நேரத்தில் வெளியே கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.

சுதா திரும்பி வந்துவிட்டாள்.

சந்தோஷ் திரும்பிப் பார்த்தான்.

சுதா உள்ளே வந்தவுடன் இருவரையும் பார்த்து நின்றாள்.

சுதா:
“அடடா… நந்தினி, உனக்கு உடம்பு சரியில்லையா?”

நந்தினி:
“ஆமாம் அத்தை. சார் என்னை ஆபீஸ்ல இருந்து வீட்டில் விட்டுட்டு வந்தார்.”

சுதா சந்தோஷை பார்த்தாள்.

சுதா:
“ரொம்ப நன்றி.”

சந்தோஷ் சிரித்தான்.

சந்தோஷ்:
“அதில் என்ன இருக்கிறது? அவள் சோர்வாக இருந்ததால் கொண்டு வந்தேன்.”

நந்தினி அமைதியாக அவர்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவளுக்குள் ஒரு கேள்வி மட்டும் மெதுவாக எழுந்தது.அத்தியாயம் – மாறத் தொடங்கிய நந்தினி

அந்த நாளுக்குப் பிறகு நந்தினிக்கும் சந்தோஷுக்கும் இடையிலான உறவு மெதுவாக மாறத் தொடங்கியது.

ஆரம்பத்தில் அது வெறும் முதலாளி–ஊழியர் உறவாகத்தான் இருந்தது.

பிறகு நண்பர்களாக மாறியது.

சந்தோஷ் தினமும் அவளிடம்,

“சாப்பிட்டாயா?”

“உடம்பு எப்படி இருக்கு?”

“நேற்று சரியாக தூங்கினாயா?”

என்று கேட்க ஆரம்பித்தான்.

ஒரு நாள் காலை—

சந்தோஷ்:
“நந்தினி, இன்று முகமே சோர்வா இருக்கு.”

நந்தினி:
“நேற்று கொஞ்சம் லேட்டா தூங்கிட்டேன் சார்.”

சந்தோஷ்:
“எதற்காக?”

நந்தினி:
“வேலை இருந்தது.”

சந்தோஷ்:
“வேலைக்காக உன்னை கஷ்டப்படுத்தாதே. உனக்கு ஓய்வும் தேவை.”

நந்தினி:
“நீங்க எப்பவும் இதைத்தான் சொல்றீங்க.”

சந்தோஷ்:
“ஏன்னா நீ கேட்கவே மாட்டே.”

நந்தினி சிரித்தாள்.

நந்தினி:
“சரி சார். இனிமேல் கேட்கிறேன்.”

அந்த ஒரு வார்த்தை சந்தோஷின் முகத்தில் மகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தியது.

---

அத்தியாயம் – ரத்தினத்தின் செய்தி

ஒரு மாலை ரத்தினம் நந்தினிக்கு போன் செய்தான்.

ரத்தினம்:
“நந்தினி… ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும்.”

நந்தினி:
“என்னங்க?”

ரத்தினம்:
“திருநெல்வேலி கிளை விஷயம் முடிவாகிவிட்டது.”

நந்தினி:
“என்ன முடிவாச்சு?”

சிறிது அமைதிக்குப் பிறகு அவன் சொன்னான்.

ரத்தினம்:
“என்னை அங்கே permanent manager ஆக வைத்திருக்கிறார்கள்.”

நந்தினி அதிர்ச்சியாக அமைதியாக இருந்தாள்.

நந்தினி:
“Permanent-ஆ?”

ரத்தினம்:
“ஆமாம்.”

நந்தினி:
“அப்படின்னா… இனிமேல் இங்கே வரமாட்டீங்களா?”

ரத்தினம்:
“தினமும் வர முடியாது. சில நாட்களுக்கு ஒருமுறை வருவேன்.”

நந்தினியின் குரல் சற்று தளர்ந்தது.

நந்தினி:
“சரி…”

ரத்தினம்:
“நீ ஏன் இப்படி பேசுற?”

நந்தினி:
“ஒன்னுமில்லை.”

ரத்தினம்:
“நான் உன்னை விட்டுப் போறதில்லை நந்தினி. வேலைதான் வேறு இடம்.”

நந்தினி:
“தெரியும்.”

ரத்தினம்:
“நீ சந்தோஷமா இருக்கணும். அதுதான் எனக்கு முக்கியம்.”

நந்தினி கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.

நந்தினி:
“நானும் அதைத்தான் நினைக்கிறேன்.”

ஆனால் போன் வைத்த பிறகு அவள் நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்.

---

அத்தியாயம் – தினசரி வாழ்க்கை மாறியது

ரத்தினம் நிரந்தரமாக திருநெல்வேலியில் சேர்ந்த பிறகு நந்தினியின் வாழ்க்கை மெதுவாக மாறத் தொடங்கியது.

முன்பு வேலை முடிந்ததும் நேராக வீட்டுக்கு வந்துவிடுவாள்.

இப்போது பல நாட்களில் இரவு நேரமாகிவிடும்.

சில சமயம் எட்டு மணி.

சில சமயம் ஒன்பது மணி.

வீட்டுக்குள் வந்ததும் பையை ஒரு பக்கம் வைத்துவிட்டு நேராக அறைக்குச் செல்வாள்.

சுதா கவனித்தாள்.

சுதா:
“நந்தினி, இவ்வளவு லேட்டா?”

நந்தினி:
“வேலை அதிகம் அத்தை.”

சுதா:
“சாப்பிடறியா?”

நந்தினி:
“ரொம்ப சோர்வா இருக்கு. கொஞ்சம் நேரம் படுத்துக்கிறேன்.”

சுதா:
“முதல்ல சாப்பிடு.”

நந்தினி:
“பிறகு சாப்பிடுறேன் அத்தை.”

அவள் அறைக்குள் சென்று படுத்துக்கொள்வாள்.

சில நாட்களில் சுதா உணவை அறைக்கே எடுத்துச் செல்வாள்.

சுதா:
“நந்தினி… எழுந்திரு. சாப்பிடு.”

நந்தினி:
“அத்தை… தூக்கம் வருது.”

சுதா:
“சாப்பிடாம தூங்காதே.”

நந்தினி:
“கொஞ்சம் மட்டும்…”

சுதா அவளைப் பார்த்து கவலையுடன் வெளியே செல்வாள்.

இப்படியே நாட்கள் கடந்தது 

---

அத்தியாயம் – புதிய நந்தினி

அலுவலகத்தில் நந்தினியின் தோற்றமும் மெதுவாக மாறியது.

முன்பு எளிமையான உடைகளிலேயே அலுவலகம் வந்தவள், இப்போது மாடர்ன் டிரஸ்களில் வரத் தொடங்கினாள்.

ஒருநாள் லதா அவளைப் பார்த்து கேட்டாள்.

லதா:
“நந்தினி, என்னம்மா? ரொம்ப மாறிட்டே?”

நந்தினி:
“என்ன மாறிட்டேன்?”

ஜெனிபர்:
“முன்னாடி நீ ரொம்ப simple. இப்போ தினமும் புதிய dress.”

நந்தினி சிரித்தாள்.

நந்தினி:
“அப்படியா?”

லதா:
“ஆமாம். உனக்கே உன் மேல confidence வந்துடுச்சு போல.”

நந்தினி கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி:
“அப்படி இருக்கலாம்.”

தூரத்தில் இருந்த சந்தோஷ் அவளைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவள் அவனைப் பார்த்ததும் சிறிய புன்னகை.

சந்தோஷும் சிரித்தான்.

அந்தப் புன்னகை இருவருக்கும் மட்டும் புரிந்த ஒரு விஷயமாக மாறியது.

---

அத்தியாயம் – சந்தோஷின் கார்

ஒரு மாலை வேலை முடிந்ததும் நந்தினி வெளியே வந்தாள்.

அவள் வழக்கம்போல் ஆட்டோ தேடினாள்.

சந்தோஷ் அதை பார்த்தான்.

சந்தோஷ்:
“நந்தினி.”

நந்தினி:
“சார்?”

சந்தோஷ்:
“இனிமேல் நீ ஆட்டோ தேடி அலைய வேண்டாம்.”

நந்தினி:
“ஏன் சார்?”

சந்தோஷ்:
“உனக்காக கார் ஏற்பாடு செய்திருக்கிறேன்.”

நந்தினி அதிர்ச்சியாகப் பார்த்தாள்.

நந்தினி:
“எனக்காகவா?”

சந்தோஷ்:
“ஆமாம். காலையிலும் மாலையிலும் உன்னை வீட்டிலிருந்து கொண்டு வந்து, வீட்டில் விட்டுவிடும்.”

நந்தினி:
“சார்… அது தேவையில்லை.”

சந்தோஷ்:
“தேவை.”

நந்தினி:
“எனக்கு சங்கடமாக இருக்கும்.”

சந்தோஷ்:
“எதற்காக?”

நந்தினி:
“எல்லாரும் என்ன நினைப்பாங்க?”

சந்தோஷ்:
“நீ வேலை செய்கிறாய். நிறுவனம் உனக்காக போக்குவரத்து ஏற்பாடு செய்கிறது. அதில் என்ன?”

நந்தினி அமைதியாக இருந்தாள்.

சந்தோஷ்:
“நீ ஒவ்வொரு நாளும் சோர்வாக வீட்டுக்கு போறதை நான் பார்க்கிறேன். அதனால் தான்.”

அவள் மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

நந்தினி:
“சரி சார்.”

---

அத்தியாயம் – குறைந்து போன அழைப்புகள்

மறுபுறம் ரத்தினத்தின் வேலை அதிகரித்துக் கொண்டே போனது.

நந்தினி போன் செய்வாள்.

சில நேரங்களில் அவன் எடுக்க மாட்டான்.

மீண்டும் அழைத்தால்—

ரத்தினம்:
“மீட்டிங்கில் இருந்தேன்.”

நந்தினி:
“சரி.”

ரத்தினம்:
“பிறகு பேசுறேன்.”

சில சமயம் அந்த “பிறகு” வருவதற்குள் இரவு ஆகிவிடும்.

ஒரு நாள் நந்தினி மூன்று முறை அழைத்தாள்.

ரத்தினம் எடுக்கவில்லை.

அவள் போனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அப்போது சந்தோஷ் அவளுக்கு ஒரு மெசேஜ் அனுப்பினான்.

சந்தோஷ்:
“சாப்பிட்டாயா?”

நந்தினி சில விநாடிகள் பார்த்துவிட்டு பதில் அனுப்பினாள்.

நந்தினி:
“இல்ல.”

உடனே பதில் வந்தது.

சந்தோஷ்:
“முதலில் சாப்பிடு.”

அவள் சிரித்தாள்.

சில நொடிகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் மெசேஜ்.

சந்தோஷ்:
“இன்று ரொம்ப சோர்வாக இருந்தாய். வீட்டுக்குப் போய் ஓய்வு எடு.”

நந்தினி போனை மார்பருகே வைத்துக்கொண்டு சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.

அவளுடைய மனதில் ஒரு புதிய உணர்வு மெதுவாக உருவாகிக் கொண்டிருந்தது.

“என்னுடைய நிலையை ரத்தினம் கேட்க நேரம் கிடைக்கவில்லை… ஆனால் சந்தோஷ் தினமும் கேட்கிறார்.”

அந்த எண்ணம் வந்தவுடன் அவளுக்கே தன்னுடைய மனம் பயமளித்தது.

---

அத்தியாயம் – ஒரு மாலை

ஒரு நாள் வேலை முடிந்ததும் சந்தோஷ் அவளிடம் வந்தான்.

சந்தோஷ்:
“நந்தினி, இன்று வீட்டுக்கு போக அவசரமா?”

நந்தினி:
“இல்ல.”

சந்தோஷ்:
“ஒரு இடத்துக்கு போகலாமா?”

அவள் தயங்கினாள்.

நந்தினி:
“எங்கே?”

சந்தோஷ்:
“பார்க்குக்கு. கொஞ்ச நேரம் உட்கார்ந்து பேசலாம்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி:
“சார்…”

சந்தோஷ்:
“உனக்கு விருப்பமில்லையென்றால் வேண்டாம்.”

சில நொடிகள் அமைதி.

நந்தினி:
“சரி. கொஞ்ச நேரம் மட்டும்.”

---

அத்தியாயம் – பூங்காவில்

மாலை நேரம்.

பூங்காவில் மக்கள் குறைவாக இருந்தனர்.

இருவரும் ஒரு பெஞ்சில் அமர்ந்தனர்.

சந்தோஷ்:
“நீ இப்போ சந்தோஷமா இருக்கியா?”

நந்தினி உடனே பதில் சொல்லவில்லை.

நந்தினி:
“தெரியல.”

சந்தோஷ்:
“ஏன்?”

நந்தினி:
“வாழ்க்கை மாறிட்ட மாதிரி இருக்கு.”

சந்தோஷ்:
“ரத்தினம் திருநெல்வேலி போனதாலா?”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி:
“ஆமாம்… கொஞ்சம்.”

சந்தோஷ்:
“நீ அவரை ரொம்ப மிஸ் பண்றியா?”

நந்தினி:
“முன்னாடி மாதிரி பேச முடியல.”

சந்தோஷ்:
“அதனால் உனக்கு தனிமையாக இருக்கிறதா?”

நந்தினி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

நந்தினி:
“ஆமாம்.”

சந்தோஷ் அமைதியாக இருந்தான்.

சில நொடிகளுக்குப் பிறகு நந்தினி தன்னுடைய மனதைத் திறக்க ஆரம்பித்தாள்.

நந்தினி:
“சார்… உங்களிடம் பேசும்போது மட்டும் எனக்கு கொஞ்சம் லைட்டா இருக்கு.”

சந்தோஷ் அவளைப் பார்த்தான்.

சந்தோஷ்:
“என்னிடம் நீ எதையும் சொல்லலாம்.”

நந்தினி:
“எனக்கே என்ன நடக்குது என்று புரியல.”

சந்தோஷ்:
“அதைப் புரிந்துகொள்ள அவசரப்படாதே.”

நந்தினி சோர்வாக அவனருகில் சாய்ந்தாள்.

சில நொடிகளுக்குப் பிறகு அவள் அவனுடைய மடியில் தலை வைத்து படுத்துக்கொண்டாள்.

சந்தோஷ் அதிர்ச்சியாக அவளைப் பார்த்தான்.

சந்தோஷ்:
“நந்தினி…”

நந்தினி:
“கொஞ்ச நேரம் இப்படியே இருக்கட்டுமா?”

சந்தோஷ் மெதுவாகத் தலையசைத்தான்.

சந்தோஷ்:
“சரி.”

நந்தினி கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.

நந்தினி:
“சார்…”

சந்தோஷ்:
“ம்?”

நந்தினி:
“நீங்க ஏன் என்னை இவ்வளவு கவனிக்கிறீங்க?”

சந்தோஷ் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.

சந்தோஷ்:
“நீ எனக்கு முக்கியமானவள்.”

நந்தினி கண்களைத் திறக்கவில்லை.

நந்தினி:
“நண்பியாகவா?”

சந்தோஷ் பதில் சொல்லாமல் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அந்த அமைதி நந்தினிக்கு பதிலாகவே தோன்றியது.

அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்.

நந்தினி:
“எனக்கும்… உங்களைப் பற்றி முன்புபோல நினைக்க முடியல.”

சந்தோஷின் முகத்தில் உணர்ச்சி மாறியது.

சந்தோஷ்:
“நந்தினி…”

அந்த நேரத்தில்—

தூரத்தில் இருந்து ஒருவரின் குரல்.

“நந்தினி!”

இருவரும் திடுக்கிட்டு திரும்பிப் பார்த்தனர்.

அங்கே சுதா நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

அவளுடைய முகத்தில் அதிர்ச்சி.

நந்தினி உடனே எழுந்து உட்கார்ந்தாள்.

நந்தினி:
“அத்தை…!”

சுதா எதுவும் பேசவில்லை.

சந்தோஷும் எழுந்து நின்றான்.

மூவருக்கும் இடையில் சில விநாடிகள் கனமான அமைதி நிலவியது.

சுதா இருவரையும் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.

அந்த ஒரு பார்வையிலேயே அவளுக்கு பல கேள்விகள் எழுந்துவிட்டன.

சுதா:
“நந்தினி… இங்கே என்ன செய்ற?”

நந்தினி பதில் சொல்ல முடியாமல் நின்றாள்.

அந்த மாலை, அவர்கள் மூவருடைய வாழ்க்கையிலும் ஒரு புதிய அத்தியாயம் தொடங்கிவிட்டது.

“

[Sivamurugan 85]

அடுத்த அப்டேட் முதல் காம மழை பெய்யும்

[Sivamurugan 85]

பகுதி — குற்ற உணர்ச்சியின் இரவு

மாலை நேரம்.

வீட்டில் சுதா தனியாக இருந்தாள். ரத்னத்திடம் இருந்து ஒரு போன் வரும் என்று எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அப்போது அவளுடைய கைப்பேசி ஒலித்தது.

சுதா: “ஹலோ?”

மறுமுனை: “மேடம்… நீங்கள் ரத்னம் அவர்களுடைய அம்மாவா?”

சுதா: “ஆமாம். ஏன்?”

மறுமுனை: “ரத்னம் அவர்களுக்கு விபத்து ஏற்பட்டிருக்கிறது.”

சுதா சில விநாடிகள் பேசாமல் நின்றாள்.

சுதா: “என்ன சொல்றீங்க? என் பையனுக்கா?”

மறுமுனை: “ஆமாம் மேடம். அவரை உடனடியாக மருத்துவமனைக்கு கொண்டு வந்திருக்கிறோம்.”

சுதா: “எந்த மருத்துவமனை?”

மருத்துவமனை பெயர் சொல்லப்பட்டது.

சுதா: “அவருக்கு என்ன ஆச்சு? அவர் பேசுறாரா?”

மறுமுனை: “இப்போ டாக்டர்கள் பார்த்துக்கிட்டு இருக்காங்க. நீங்கள் உடனே வருவது நல்லது.”

சுதா: “சரி… நான் உடனே வர்றேன்.”

போனை வைத்தவுடன் சுதாவின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.

சுதா: “ரத்னம்…”

அவள் உடனே நந்தினிக்கு அழைத்தாள்.

ஒருமுறை.

இரண்டுமுறை.

மூன்றுமுறை.

நந்தினி போனை எடுக்கவில்லை.

சுதா: “இந்த நேரத்துல எங்கே போயிருக்கா? ஏன் போன் எடுக்க மாட்டேங்கிறா?”

மீண்டும் அழைத்தாள்.

பதில் இல்லை.

அவள் பதற்றத்துடன் நந்தினி வேலை செய்யும் நிறுவனத்துக்கு அழைத்தாள்.

---

கம்பெனி

சுதா: “ஹலோ… நான் நந்தினியோட அத்தை பேசுறேன். நந்தினி மேடம் இருக்காங்களா?”

ஊழியர்: “மேடம், நந்தினி மேடம் இப்போ ஆபீஸ்ல இல்லை.”

சுதா: “எங்கே போயிருக்காங்க?”

ஊழியர்: “நந்தினி மேடமும் சந்தோஷ் சாரும் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடியே வெளியே போயிட்டாங்க.”

சுதா அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

சுதா: “இருவரும் சேர்ந்து போயிருக்காங்களா?”

ஊழியர்: “ஆமாம் மேடம்.”

சுதா: “எங்கேன்னு தெரியுமா?”

ஊழியர்: “அது தெரியல மேடம்.”

சுதா: “சரி.”

போனை வைத்தவள் சில நொடிகள் யோசித்தாள்.

சுதா: “இருவரும் எங்கே போயிருப்பாங்க?”

அவளுக்கு பூங்கா நினைவுக்கு வந்தது.

“அங்கே போயிருக்கிறார்களா?”

அவள் உடனே கிளம்பினாள்.

---

பூங்கா

சுதா பூங்காவுக்குள் சென்றாள்.

சில நிமிடங்கள் தேடிய பிறகு ஒரு பகுதியில் நந்தினியும் சந்தோஷும் இருப்பதைப் பார்த்தாள்.

சுதா நின்றுவிட்டாள்.

அவள் அவர்களை சில நொடிகள் பார்த்தாள்.

பின்னர் அருகில் சென்றாள்.

சுதா: “நந்தினி!”

நந்தினி திடுக்கிட்டு எழுந்தாள்.

நந்தினி: “அத்தை!”

சந்தோஷும் எழுந்தான்.

சந்தோஷ்: “ஆண்ட்டி … நீங்கள் இங்கே?”

சுதா: “நீங்க இருவரும் இங்கே என்ன பண்றீங்க?”

நந்தினி பதற்றமாக சந்தோஷைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “அது… அத்தை…”

சந்தோஷ்: “நான் தான் நந்தினியை இங்கே கூட்டிட்டு வந்தேன்.”

சுதா: “எதுக்காக?”

சந்தோஷ்: “அவளுக்கு வேலை காரணமாக கொஞ்சம் மன அழுத்தம் இருந்தது. கொஞ்ச நேரம் வெளியே உட்கார்ந்து பேசலாம் என்று கூட்டிட்டு வந்தேன்.”

சுதா நந்தினியைப் பார்த்தாள்.

சுதா: “அது உண்மையா?”

நந்தினி: “ஆமாம் அத்தை.”

சுதா: “என்னிடம் சொல்லிட்டு வரக்கூடாதா?”

நந்தினி: “சொல்லணும்னு நினைச்சேன்… ஆனா…”

சுதா: “சரி. இருவரும் வீட்டுக்கு வாங்க.”

சந்தோஷ்: “சரி மேடம்.”

---

வீடு

வீட்டுக்குள் வந்ததும் சுதா நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்.

நந்தினி அவளுக்கு எதிரில் நின்றாள்.

சுதா: “நந்தினி, உன்னிடம் ஒரு விஷயம் கேட்கணும்.”

நந்தினி: “கேளுங்க அத்தை.”

சுதா: “சந்தோஷ் உன்னிடம் ரொம்ப நெருக்கமாக பழகுறாரா?”

நந்தினி ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்தாள்.

நந்தினி: “இல்லை அத்தை.”

சுதா: “உண்மையா?”

நந்தினி: “உண்மை.”

சந்தோஷ்: “சுதா மேடம், நீங்கள் தவறாக நினைக்க வேண்டாம். நந்தினியை நான் மரியாதையா தான் பார்க்கிறேன்.”

சுதா: “நான் யாரையும் குற்றம் சொல்லல. ஆனா நந்தினி என் மருமகள். அவளைப் பற்றி நான் கேட்கத்தான் செய்வேன்.”

சந்தோஷ்: “அது எனக்குப் புரியும்.”

சில விநாடிகள் அமைதி.

சுதாவின் முகத்தில் திடீரென்று கவலை தெரிந்தது.

நந்தினி: “என்ன அத்தை?”

சுதா அவளைப் பார்த்தாள்.

சுதா: “நான் உங்களைத் தேடி வந்ததுக்கு முக்கியமான காரணம் இருக்கு.”

நந்தினி: “என்ன?”

சுதாவின் கண்களில் கண்ணீர் தேங்கியது.

சுதா: “ரத்னத்துக்கு விபத்து.”

நந்தினியின் முகம் வெண்மையாகியது.

நந்தினி: “என்ன…?”

சுதா: “ரத்னத்துக்கு விபத்து ஏற்பட்டிருக்கிறது. அவனை மருத்துவமனைக்கு கொண்டு போயிருக்காங்க.”

நந்தினி: “அத்தை…”

அவள் பின்னால் ஒரு அடி சென்றாள்.

நந்தினி: “ரத்னத்துக்கா?”

சுதா: “ஆமாம்.”

நந்தினி: “அவர்… எப்படி இருக்கிறார்?”

சுதா: “மருத்துவமனையில் இருக்கிறார். நிலைமை கவலைக்கிடமாக இருக்கிறது.”

நந்தினியின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

நந்தினி: “அத்தை…”

அவள் திடீரென மயங்கி கீழே விழுந்தாள்.

சுதா: “நந்தினி!”

சந்தோஷ் உடனே அவளைத் தாங்கினான்.

சந்தோஷ்: “நந்தினி! கண் திற!”

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு நந்தினிக்கு நினைவு திரும்பியது.

அவள் கண்களைத் திறந்தாள்.

சுதா அவளுடைய தலையைத் தாங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

சுதா: “நந்தினி… எப்படி இருக்கே?”

நந்தினி பதில் சொல்லவில்லை.

அவள் மனதில் மட்டும் எண்ணங்கள் ஓடின.

“ரத்னத்துக்கு விபத்து நடந்த நேரத்தில்… நான் சந்தோஷோட இருந்தேன்…”

“என் கணவன் உயிருக்கு போராடிக்கிட்டு இருந்த நேரத்துல நான் பூங்காவில் இருந்தேனா?”

“என் மனசு ஏன் இப்படித் தடுமாறியது?”

“நான் என்ன செய்தேன்?”

அவள் உள்ளுக்குள் கதறினாள்.

ஆனால் சுதாவிடம் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

சுதா: “நந்தினி, நாம் உடனே திருநெல்வேலி போகணும்.”

நந்தினி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

நந்தினி: “ஆமாம் அத்தை.”குழந்தையை அப்பா அம்மா கூட விட்டுட்டு போவோம் " கிளம்புங்க "

---

திருநெல்வேலி மருத்துவமனை

அவர்கள் மருத்துவமனைக்கு வந்ததும் சுதா ஓடிச்சென்று விசாரித்தாள்.

சுதா: “ரத்னம் எந்த வார்டில் இருக்கிறார்?”

மருத்துவமனை ஊழியர்: “ICU.”

நந்தினி அந்த வார்த்தையை கேட்டதும் அதிர்ந்தாள்.

நந்தினி: “ICU-வா?”

அவள் உடனே அந்தப் பகுதியை நோக்கி ஓடினாள்.

கண்ணாடி வழியாக ரத்னத்தைப் பார்த்தவுடன்—

நந்தினி: “ரத்னம்!”

அவள் கதறி அழுதாள்.

நந்தினி: “ரத்னம்… என்னை விட்டுப் போயிடாதே…”

சுதா அவளை அணைத்துக்கொண்டாள்.

சுதா: “அழாதே நந்தினி.”

நந்தினி: “அத்தை… நான் அவரை இப்படிப் பார்க்கவே முடியல…”

சுதா: “அவன் நல்லா ஆகிடுவான்.”

நந்தினி: “அவர் கண்ணைத் திறக்கணும் அத்தை…”

சுதா: “திறப்பார்.”

நந்தினி: “நான் அவரிடம் பேசணும்…”

சுதா: “பேசலாம். முதலில் அவர் நல்லா ஆகணும்.”

நந்தினி கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.

---

சந்தோஷின் மனதில்

சந்தோஷ் ICU கதவுக்கு வெளியே நின்று ரத்னத்தைப் பார்த்தான்.

அவனுடைய முகத்தில் கவலை இருப்பது போல இருந்தது.

ஆனால் மனதில் வேறு எண்ணம்.

“ரத்னம் இல்லையென்றால் நந்தினிக்கு என்னைத் தவிர வேறு யாரும் இருக்க மாட்டார்கள்…”

“அவன் உயிரோட இருக்கக்கூடாது…”

அந்த எண்ணத்துடன் அவன் மருத்துவரைத் தேடிச் சென்றான்.

---

மருத்துவருடன் சந்தோஷ்

சந்தோஷ்: “டாக்டர்…”

டாக்டர்: “சொல்லுங்கள்.”

சந்தோஷ்: “ரத்னத்தின் நிலைமை எப்படி இருக்கு?”

டாக்டர்: “இப்போதைக்கு நிலைமை சீரியஸ்தான். ஆனால் நாங்கள் தொடர்ந்து சிகிச்சை அளித்து வருகிறோம்.”

சந்தோஷ்: “எவ்வளவு செலவானாலும் சிகிச்சை தொடரட்டும்.”

டாக்டர்: “பணத்தைப் பற்றி கவலைப்பட வேண்டாம். மருத்துவ ரீதியாக தேவையானதை செய்வோம்.”

சந்தோஷ் ஒரு பெரிய தொகையை மருத்துவமனை கணக்கில் செலுத்தினான்.

சந்தோஷ்: “டாக்டர், அவருடைய நிலைமையில் ஏதாவது மாற்றம் இருந்தால் எனக்கும் சொல்லுங்கள்.”

டாக்டர்: “சரி.”

சந்தோஷ் வெளியே வந்தான்."டேய் எப்படியும் இந்த ஹாஸ்பிடல் இருந்து உன்னை உயிரோட அனுப்ப மாட்டேன் "என்று நினைத்து கொண்டான் 

அவன் முகத்தில் மீண்டும் அந்த அமைதியான நடிப்பு.

---

ரத்னம் கண் திறந்த நாள்

சில நாட்கள் கழித்து ரத்னம் மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்தான்.

அருகில் இருந்த நந்தினி உடனே எழுந்தாள்.

நந்தினி: “ரத்னம்!”

ரத்னம் மெதுவாக அவளைப் பார்த்தான்.

ரத்னம்: “நந்தினி…”

அவள் அவன் கையைப் பிடித்தாள்.

நந்தினி: “நான் இங்கேதான் இருக்கேன்.”

ரத்னம்: “எனக்கு… என்னாச்சு?”

நந்தினி: “விபத்து.”

ரத்னம்: “நீ பயந்துட்டியா?”

நந்தினியின் கண்களில் கண்ணீர்.

நந்தினி: “நீ நல்லா ஆகணும். அதுதான் எனக்கு வேண்டும்.”

ரத்னம்: “நான் நல்லா ஆகிடுவேன்.”

அப்போது சுதா வந்தாள்.

சுதா: “ரத்னம்…”

ரத்னம்: “அம்மா…”

சுதா அவன் நெற்றியைத் தடவினாள்.

சுதா: “டாக்டர் இரண்டு மாதம் முழுமையான ஓய்வு எடுக்கணும்னு சொல்றாங்க.”

ரத்னம்: “இரண்டு மாதமா?”

சுதா: “ஆமாம். வேலை பற்றி இப்போ யோசிக்கவே கூடாது.”

ரத்னம்: “சரி அம்மா.”

நந்தினி உடனே பேசினாள்.

நந்தினி: “வேலை பற்றி நீ கவலைப்படாதே. உன்னை நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

ரத்னம் மெதுவாகச் சிரித்தான்.

ரத்னம்: “என்னை குழந்தை மாதிரி பார்த்துக்குவியா?”

நந்தினி: “ஆமாம்.”

ரத்னம்: “அப்படின்னா எனக்கு பயமே இல்லை.”

நந்தினியின் கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர்.

---

மருத்துவமனையில் நந்தினியின் வாழ்க்கை

அடுத்த நாட்களில் நந்தினி ரத்னத்தை குழந்தையைப் போல கவனித்தாள்.

நந்தினி: “ரத்னம், மருந்து நேரம்.”

ரத்னம்: “இன்னும் கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு…”

நந்தினி: “இல்லை. இப்பவே.”

ரத்னம்: “கசப்பா இருக்கும்.”

நந்தினி: “நீ குழந்தையா?”

ரத்னம்: “உன்னிடம் மட்டும்.”

நந்தினி சிரிக்க முயன்றாள்.

நந்தினி: “சரி. வாயைத் திற.”

அவள் மருந்தைக் கொடுத்தாள்.

நந்தினி: “தண்ணீர்.”

ரத்னம்: “நீயே கொடு.”

அவள் தண்ணீர் கொடுத்தாள்.

ரத்னம்: “நன்றி.”

நந்தினி: “எதுக்கு நன்றி?”

ரத்னம்: “என்னை இவ்வளவு கவனிக்கிறதுக்கு.”

நந்தினி பதில் சொல்லாமல் அவன் கையைப் பிடித்தாள்.

அவளுடைய மனதில் மீண்டும் அந்த ஒரு காட்சி.

பூங்கா.

சந்தோஷ்.

ரத்னத்தின் விபத்து.

அவள் அந்த உண்மையை யாரிடமும் சொல்லவில்லை.

---

ஒரு வாரம் கடந்தது.

ரத்னத்தின் உடல்நிலையில் சிறிது முன்னேற்றம் ஏற்பட்டது.

மருத்துவர் வந்து பார்த்தார்.

டாக்டர்: “முன்னேற்றம் இருக்கு. ஆனால் இன்னும் முழுமையாக குணமாகவில்லை.”

சுதா: “எவ்வளவு நாள் மருத்துவமனையில் இருக்க வேண்டும்?”

டாக்டர்: “இன்னும் சில நாட்கள் சிகிச்சை தொடரட்டும். வீட்டுக்குப் போனாலும் குறைந்தது இரண்டு மாதம் ஓய்வு அவசியம்.”

நந்தினி: “நாங்கள் டாக்டர் சொல்வதைப் பின்பற்றுகிறோம்.”

---

அந்த இரவு

மருத்துவமனை அறையில் ரத்னம் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான்.

நந்தினி அவன் அருகில் அமர்ந்திருந்தாள்.

சந்தோஷ் மெதுவாக அறைக்குள் வந்தான்.

அவன் கையில் ஒரு பால் கண்ணாடி.

சந்தோஷ்: “நந்தினி…”

நந்தினி: “என்ன?”

சந்தோஷ்: “நீ ரொம்ப நேரமா சாப்பிடாம இருக்கிறாய். இதை குடி.”

நந்தினி: “எனக்கு வேண்டாம்.”

சந்தோஷ்: “கொஞ்சமாவது குடி.”

அவன் கண்ணாடியை அவளிடம் நீட்டினான்.

நந்தினி கண்ணாடியைப் பார்த்தாள்.

பிறகு சந்தோஷின் முகத்தைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “இதுல என்ன இருக்கு?”

சந்தோஷ் ஒரு நொடி அமைதியாக இருந்தான்.

சந்தோஷ்: “பால் தான்.”

நந்தினி: “நீ ஏன் இவ்வளவு வற்புறுத்துற?”சகஜமா பேசிய பிறகு வா போ கூப்பிடுவாள் 

சந்தோஷ் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்." எப்படி சொல்ல முடியும் "..? இதுல வயகரா மாத்திரை கலந்து இருக்கேனு " இப்போ இந்தா தூங்கிட்டு இருக்கானே இவன் முன்னாடியே உன்னைய ஓக்கணும் ஓக்க போறேன் நந்தினி "என்று மனதில் நினைத்து கொண்டான்."குடி நந்தினி இங்க வந்தது இருந்து ஒழுங்கா சாப்பிடல இந்த பால் குடிச்சிட்டு படு ப்ளீஸ் எனக்காக " 

நந்தினி  : "சரி... சரி கொண்டாட.. கெஞ்சாத சொல்லிட்டு வயகரா பால் குடித்தாள் "

அறையில் ரத்னத்தின் தூக்க மூச்சு மட்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.டாக்டர் அறிவுறை படி அவனுக்கு தூக்கம் மாத்திரை கொடுத்து இருந்தது.

கொஞ்சம் நேரத்தில்  நந்தினிக்கு ஏதோ ஒரு மாதிரி ஆனது புண்டை நமச்சல் எடுக்க ஆரம்பித்தது.

அந்த இரவு…

அவர்களுக்குள் இருந்த நம்பிக்கையின் எல்லை சோதிக்கப்படப் போகிறது 

தொடரும் 

.my telegram id Msivamuruganm 

தொடரும்…

[Sivamurugan 85]

Super update

Doctor will now tell Nandhini Your husband has become impotent in accident. He will not get erection. Santhosh will be super happy..

நன்றி நண்பா 

hi nanba ipotha main matter vanthuruku waiting for next update

நன்றி நண்பா 

Super sago. Purusan suya ninaivu irukkum bothu otha than kick.

நன்றி நண்பா 

Miga nandru

Oru attender mattume thanga mudiyum hospital la. Appadi irukkum bothu eppadi nadakkum.

நன்றி நண்பா 

Good update

நன்றி நண்பா 

Wonderful update

நன்றி நண்பா 

Lovely

நன்றி நண்பா 

நண்பா மிகவும் அருமையான பதிவு அதிலும் சுதா எதற்காக பார்க் வந்த அந்த தருணத்தில் தன் மருமகள் இன்னொரு ஆண் மாடியில் படுத்து இருப்பதை பார்த்து சுதா அதை கையாண்டு விதம் மிகவும் இயல்பாக இருந்தது. பின் ரத்னம் விபத்து சந்தோஷ் பங்கு இருக்கும் போல் தெரிகிறது பின் நந்தினி வயக்ரா கலந்து பால் கொடுத்து அவளின் பெண்மை உணர்ச்சி தூண்டப்பட்டு இருப்பதை சொல்லியது பார்க்கும் போது அடுத்த பதிவு பல ஆட்டங்கள் நிறைந்து காணப்படும் என்று அறிய ஆவலுடன் எதிர்பார்த்து காத்திருக்கிறேன்

நன்றி நண்பா 

Super update

நன்றி நண்பா 

bro plz update

நன்றி நண்பா 

Bro waiting for your romantic update

நன்றி நண்பா 

இதுவரைக்கும் காம வரல அதான் ஒவ்வொரு அப்டேட் சீக்கிரம் வந்தது. அடுத்த அப்டேட் செக்ஸ் அப்டேட். அதான் யோசிச்சு பொறுமையா எழுதுகிறேன்.

[Sivamurugan 85]

Good update siva ...

நன்றி 

Very nice

நன்றி நண்பா 

ema arumaiyaana story bro

takkunu viagara kalandhu avalai angaye sex panna poraana??

illai aval unarchiyatoonda poraana?

eagerly waiting bro

நன்றி நன்றி 

“தடுமாறிய மனசு” – அத்தியாயம் 1 முதல் 5 வரை… ஒரு வாசகராக என் பார்வையில் ❤️

ஒரு கதையின் ஆரம்ப அத்தியாயங்கள் வாசகரை கதைக்குள் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்; 

உண்மையில் என்னுடைய நன்றியை வெறும் நன்றி மட்டும் சொல்ல மாட்டேன். என் கதையை இப்படி ஆழமாக படித்து. ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் விளக்கம் கொடுத்து. படிக்கும் எல்லோருக்கும் நந்தினி ரத்னம் சுதா சந்தோஷ் மன நிலை புரிய வைத்து விட்டிர்கள். இந்த கதை ஒரு கள்ள காதல் கதை மாதிரி அமையாமல். காதல் திரில்லர் ர
பழி வாங்குதல் இந்த மாதிரி நகரும் 

Very nice update

நன்றி நண்பா

[Sivamurugan 85]

Pali vangura alavukku rathnam worth illa. Murattu kalla kadhal, humiliation, bdsm nu kondu ponga.

Thriller na rathnam and child murder by santhosh and how she save her and lover from law with her meticulous planning nu kondu ponal nalla irukkum.

If santhosh is unmarried Nandhini can fall in love with him and Start ignoring the husband

hai nanba

waiting for your update

Super Strory Bro,  Wife aduthava rasikarathey thani sugam

Super Irruku Story
Namma Wife Matahvan Parakrathu oru feel bro - 

Amazing one

When the next episode coming

Leave sudha in hospital and have marathon fuck in Marital bed with santhosh. All holes well fucked. Anal virginity taken. She is completely stretched and become slave of his monster cock.

Waiting for the real first night of Nandhini

கருத்து தெரிவித்து என்னை ஊக்கப்படுத்திய நண்பர்களுக்கு நன்றி. இதுவரைக்கும் காம அப்டேட் இல்லாமல் நகர்ந்து இருக்கும்.  அதான் அடுத்த அடுத்த அப்டேட்டுகள் சீக்கிரமாக வந்து இருக்கும் ஆனா இப்போ அடுத்த அப்டேட் முதல் காமம் தான் அதிகமா இருக்கும். நந்தினியின் முதல் காம அப்டேட் அல்லவா அதான் யோசிச்சு யோசிச்சு எழுதி கொண்டு இருக்கிறேன். விரைவில் அடுத்த காம விருந்து காத்திருக்கிறது

[Sivamurugan 85]

ட்ரைலர்

“அந்த இரவுக்குப் பிறகு…”

அதிகாலை.

மருத்துவமனை அறையில் ரத்னம் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

ஜன்னல் அருகில் நின்ற நந்தினியின் மனதில் முந்தைய இரவின் நினைவுகள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

நந்தினி — மனதில்:

“நான் என்ன செய்துவிட்டேன்…?”

“ரத்னம் என்னை இவ்வளவு நம்பிக்கையா பார்க்கிறான்…”

“ஆனா நான்… அந்த நம்பிக்கையை உடைத்துட்டேனா?”

அவள் கண்ணீரைத் துடைத்தாள்.

அப்போது டாக்டர் அறைக்குள் வந்தார்.

டாக்டர்: “குட் மார்னிங். ரத்னம், எப்படி இருக்கீங்க?”

ரத்னம்: “கொஞ்சம் பரவாயில்லை டாக்டர்.”

டாக்டர் அவரைப் பரிசோதித்தார்.

டாக்டர்: “நேற்றைவிட முன்னேற்றம் இருக்கு. மருந்துகளை சரியாக எடுத்துக்கணும்.”

சுதா: “சரி டாக்டர்.”

டாக்டர்: “இனிமேல் பிசியோதெரபியும் ஆரம்பிக்கணும்.”

நந்தினி: “எப்போ ஆரம்பிக்கலாம் டாக்டர்?”

டாக்டர்: “இன்றே ஆரம்பிக்கலாம். ஹரிணி என்ற பிசியோ நர்ஸ் வருவாங்க. அவங்க ரத்னத்துக்கு தேவையான பயிற்சிகளை சொல்லிக் கொடுப்பாங்க.”

ரத்னம்: “சரி டாக்டர்.”

டாக்டர்: “நான் அடுத்த ரவுண்ட்ஸ்ல வர்றேன்.”

டாக்டர் வெளியே சென்றார்.

நந்தினி மெதுவாக அறையை விட்டு வெளியே வந்தாள்.

---

மருத்துவமனை வழித்தடம்

அங்கே சந்தோஷ் MD போனில் பேசிக்கொண்டிருந்தான்.

சந்தோஷ்: “ஆமாம்… நேத்து நடந்ததை நினைச்சாலே எனக்கு சந்தோஷமா இருக்கு.”

நந்தினி திடீரென நின்றாள்.

சந்தோஷ்: “இனி கொஞ்சம் கவனமா இருக்கணும். ரத்னத்துக்கு இன்னும் இரண்டு மாதம் ஓய்வு தேவைப்படும்.”

சிறிய இடைவெளி.

சந்தோஷ்: “உனக்கு தாம்பத்தியம் தேவைப்பட்டாலும்… நான் இனிமேல் உன் கிட்ட வர மாட்டேன்.”

நந்தினியின் முகத்தில் குற்ற உணர்ச்சி.

சந்தோஷ் போனை வைத்தான்.

அவளைப் பார்த்தான்.

சந்தோஷ்: “நந்தினி… நீ இங்கே?”

நந்தினி: “சந்தோஷ்… நேத்து நடந்ததை நினைச்சாலே எனக்கு என்னையே பிடிக்கல.”

சந்தோஷ்: “நடந்தது நடந்துடுச்சு.”

நந்தினி: “எனக்கு குற்ற உணர்ச்சியா இருக்கு.”

சந்தோஷ்: “உன்னை நீயே கஷ்டப்படுத்திக்காதே.”

நந்தினி: “ரத்னம் என்னை எவ்வளவு நம்புறான் தெரியுமா?”

அவள் கண்களில் கண்ணீர்.

நந்தினி: “அவன் முன்னாடி நான் எப்படி நிற்கப் போறேன்?”

அப்போது—

சுதா: “நந்தினி!”

நந்தினி உடனே திரும்பினாள்.

சுதா கையில் சாப்பாட்டு பையுடன் வந்துகொண்டிருந்தாள்.

அவளுடன் CEO ராகுலும் இருந்தார்.

சுதா: “வீட்டிலிருந்து ரத்னத்துக்கும் உனக்கும் சாப்பாடு கொண்டு வந்திருக்கேன்.”

நந்தினி: “சரி அத்தை.”

ராகுல் சந்தோஷைப் பார்த்தார்.

ராகுல்: “சார், ரத்னம் அவருடைய உடல்நிலை இப்போ எப்படி இருக்கிறது?”

சந்தோஷ்: “கொஞ்சம் முன்னேற்றம் இருக்கு, ராகுல். டாக்டர் பிசியோதெரபி ஆரம்பிக்கச் சொல்லியிருக்கிறார்.”

ராகுல்: “சரி சார். மருத்துவச் செலவு தொடர்பாக ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டால் தயங்காமல் சொல்லுங்கள். நீங்கள் சொல்வது போல் ஏற்பாடு செய்கிறேன்.”

சந்தோஷ்: “சரி ராகுல். நன்றி.”

அப்போது டாக்டர் மீண்டும் வெளியே வந்தார்.

டாக்டர்: “MD சார், பிசியோதெரபி நர்ஸ் ஹரிணி இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் வருவாங்க. ரத்னத்துக்கு தேவையான பயிற்சிகளை அவங்க ஆரம்பிப்பாங்க.”

சந்தோஷ்: “சரி டாக்டர்.”

ராகுல்: “சரி டாக்டர்.”

அனைவரும் அறைக்குள் திரும்பினர்.

நந்தினி மட்டும் அமைதியாக இருந்தாள்.

அவளுடைய மனதில் ஒரே கேள்வி—

“ரத்னத்திடம் நான் செய்ததை எப்போதாவது சொல்ல முடியுமா?”

அதே நேரத்தில் சந்தோஷின் முகத்தில் மட்டும் மர்மமான அமைதி.

அடுத்தது…

ஹரிணியின் வருகை…
நந்தினியின் குற்ற உணர்ச்சி…
ராகுலின் கவனம்…
சந்தோஷின் அடுத்த நகர்வு…

தொடரும்…

My telegram id Msivamuruganm 

[Sivamurugan 85]

கதையில் இன்னும் சில பேர கொண்டு வந்து மொக்கையாக போகிறது.

ஹரிணி மட்டும் தான் எக்ஸ்ட்ரா. சுதா ceo பெயர் ராகுல். அவ்ளோ தான்

[Sivamurugan 85]

நண்பா கதை  முன்னோட்டமாக எழுதி அதை படிக்கும் போது சந்தோஷ் மற்றும் ராகுல் மனநிலை மற்றும் சுதா மற்றும் ராகுல் இருக்கும் நெருக்கத்தை மேலோட்டமாக சொல்லி சந்தோஷ் முகத்தில் அந்த மர்மமான அமைதி பற்றி அறிய ஆவலுடன் எதிர்பார்த்து காத்திருக்கிறேன்

கதையில் இன்னும் சில பேர கொண்டு வந்து மொக்கையாக போகிறது.

Trailer ok. Main picture eppo

Good Effort Bro

Hi Bro

Can you send your other stories link to me, i want to read those stories too

Superb writing

Love the slow build up

Yesssss it takes time for a பத்தினி to be seduced by another man

oh bro
kadhai ena aachu nu ellorum wait panitu irukom

80% எழுதி முடித்து விட்டேன். மீதி எழுதி விட்டு இன்றோ அல்லது நாளைக்கு இரவோ 10 மணிக்கு அப்டேட் வந்து விடும். நன்றி நண்பர்களே

[Sivamurugan 85]

Kathalichu kalyanam pannina purusan adipattu uyirukku aabatha hospital la admit agi irukkum bothe innoruthan kooda olattam podura na ava evlo periya thevidiya va iruppa. Iva ellam Nalaiku purusana kolrathuku kooda yosikka matta. Rathnam nilama mosamayitte poguthu. Amma pondatti rendu perum kaiyala thaan saavu nichayam.

 நண்பா இது ஒரு கற்பனை கதை. கதையை கதையாக பார்த்து படித்து கையடித்து விட்டு அதோட மறந்து விடுங்க. அது மட்டுமல்லாமல் கதை போகப் போக விறுவிறுப்பு குறையாமல் இருக்கும். சந்தோஷின் சூழ்ச்சி நந்தினிக்கு தெரிய வரும்போது அவள் என்ன முடிவு எடுக்கப் போகிறாள். அதற்குப் பிறகு கதை இன்னும் சுவாரசியமாக செல்லும். மறுபடியும் சொல்கிறேன் இது ஒரு கற்பனை கதை. வயாகரா  வீரியத்தால் என்ன நடக்கும் என்பது அடுத்த அப்டேட்டில் தெரியும். ரத்தினம் ஹாஸ்பிடல் இருக்கும் ரெண்டு மாசம் நந்தினியின் இடத்தில் இருந்து யோசித்து முடிவு எடுங்கள். இன்னும் இரண்டு அப்டேடுகளில் நந்தினியின் முடிவு உங்களுக்கு தெரிய வரும்.. கதையில் லேசாக கள்ளக்காதல் வந்தால் உடனே கதாநாயகியை  கேவலமாக திட்டுவதே இந்த தளத்தில் படிப்பவர்களுக்கு அதிகமான மனநிலை.. அது தவறு இல்லை ஆனால் இது ஒரு கற்பனை என்று நினைத்து கதையை படித்து விட்டு மறந்து விடுங்கள். அவ்ளோ தான்

[Sivamurugan 85]

CEO sudhavukku viagra koduthana.
Avunga rendu perum onna vandhangale eppadi
Santhosh vayasu enna CEO vayasenna
Rendu perukkum kudumbam illaya
Jeni and innoru ponnum santhoshku kala virichitungala
3 some 4 some varuma

Rathinam cure agi Nandhini pundai kulla sunniya viduvan. Adhu andavukulla vitta karandi mathiri irukkum. Nandhini avana parthu nakkala oru sirippu sirippa..angeye heart attack vandhu sethuruvan rathnam. Udane santhosh ceo rendu perayum koopitu okka solluva.Ha ha

Two months is good enough to make her pregnant 

Nandhini ah santhosh correct panitan and sutha va rahul correct panitan nu thonuthu...inime tha kadhai soodu pudika poguthu nu nenaikuran..update plz bro

Rathnam is just employee. Santhosh is MD. Nandhini will now get salary double than her husband and more benefits. It is only for her beauty and body. She will become partner and rathnam will be sacked. Office will slowly gossip the affair. Rathnam will come to know. He will not have guts to ask. For the happiness of his wife new life he will sacrifice his life. Pottai only deserve death.

Make santhosh and Nandhini humiliate rathnam by making him lick and drink the juices of well fucked pussy. Turn him to a complete shameless cuckold

Sudha evan koodayavathu paduthirupa adhanala avaloda potta purusan tharkolai pannittu iruppan. Ippo Nandhini panratha parthu potta rathnamum Avan potta appan kittaye poganum.

Bro
waiting for your update

எழுதி முடித்து விட்டேன். பிழைகள் சரி பார்த்து இன்றோ நாளைக்கோ அப்டேட் வந்து விடும்

[Sivamurugan 85]

Continue the update siva

எழுதி முடித்து பிழைகள் சரி பார்த்து விட்டேன்.  இன்று இரவு 10 மணிக்கு அப்டேட் உறுதி நண்பர்களே

[Sivamurugan 85]

நந்தினி : வயகரா கலந்து இருந்த பாலை குடித்து விட்டு. " டேய்.. நீ வீட்டுக்கு போ.. "நீ எதுக்கு இருக்குற "..? 


சந்தோஷ் : " அது எப்படி உன்னைய தனியா விட்டுட்டு போக முடியும் "..? நான் இருக்கேன்.." அப்போ தான் எனக்கும் நல்லது " 


நந்தினி  : " லூசா நீ ".. நீ போ டா.. நீ இங்க இருந்து என்ன செய்ய போற "..? ஒரு வேலையும் கிடையாது அப்பறம் என்ன "..?  


சந்தோஷ் : " எனக்கு வேலை இல்லையா "..? ஹ்ம்ம் இனிமேல் தான் எனக்கு வேலையே இருக்கு" என்று நினைத்து கொண்டான்.  



நந்தினி  :" டேய்.. இங்க தான் இருக்கியா ".? என்ன யோசனை செய்ற ".? நான் சொல்றது கேக்கலையா "..? லூசு 



சந்தோஷ்  : " ஆமா நான் லூசு தான்.. உன் மேல லூசா இருக்கேன் ".. இதுக்கு அப்பறம் நீ என் மேல லூசா இருக்க போற "என்று மனதில் நினைத்து கொண்டான்..


 நந்தினி  : "அவன் முன்னாள் சொடக்கு போட்டு.. அவனை கூப்பிட்டாள் " ஹலோ.. டேய் இருக்கியா "..? 


சந்தோஷ் : " அப்போதுதான் சுய நினைவுக்கு வந்தான் " "என்ன சொன்ன நந்தினி கேக்கல..? எனக்கு இங்க என்ன வேலை இருக்கா அப்படித்தானே கேட்ட ".. நீ தனியா இருக்க உனக்கு உதவியா நான் இருப்பேன் சரியா நீ இங்க ரூம்ல தங்கிக்கோ நான் வெளியே தங்கிக்கிறேன் " டாக்டர் எனக்கு  பழக்கம் தான் இங்க ரூம் ஏற்பாடு பண்ணிட்டேன் சொல்லிட்டாரு அங்கேயே நான் தங்கிக்கிறேன் ".. நீ எதுவா இருந்தாலும் எனக்கு போன் போடு.. சரி நா கிளம்புறேன்.. என்று வெளியே கிளம்பினான் ரூமுக்கு வெளியே நின்றான் கண்ணாடி வழியாக அவள் என்ன செய்கிறாள் என்று பார்த்தான்.. 

அவளோ  கொஞ்ச நேரம் ரத்தினத்தை பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள். வயாகரா கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வேலை செய்ய ஆரம்பித்தது.." என்ன ஒரு மாதிரியா ஆகுது..? எனக்கு இந்த மாதிரி ஆனதே கிடையாதே " அவள் புண்டை ஏதோ ஊறுவது போல இருந்தது. ஐயோஓஓ என்ன ஆச்சு என் புண்டைக்கு என் பேச்சை கேக்க மாட்டேங்குது. அப்படி இப்படி நெழிந்து கொண்டு இருந்தாள். எழுந்து பாத்ரூம் போனாள். அந்த சமயம் சந்தோஷ் உள்ள வந்து ஒழிந்து கொண்டான். ரத்னத்தை பார்த்து அவன் "இன்னைக்கு உனக்கு இருண்ட நாள் டா " இப்போ உன் கண்ணு முன்னாடி உன் பொண்டாட்டியை ஓக்க போறேன்.அப்பறம் பாரு உன் பொண்டாட்டி இனி எனக்கு தான் டா " உன்னைய கூடிய சீக்கிரம் இந்த ஹாஸ்பிடல் வச்சு சமாதி கட்டிருவேன் " அப்பறம் உன் பொண்டாட்டி என் மகாராணி டா என்று பேசி கொண்டு இருக்கும் போது பாத்ரூம் கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. நந்தினி முகம் கழுவி கொண்டு வெளியே வந்தாள். சந்தோஷ் ஒழிந்து கொண்டான்.


 நந்தினி  : " நேரா ரூம் கதவை உள் லாக் செய்தால். பிறகு ரத்னம் அருகில் சென்று போய் உக்காந்து கொண்டாள், என்னங்க இன்னைக்கு எனக்கு என்னமோ போல இருக்கு. காலையில் இருந்து இப்போ வரைக்கும் ஏதும் செய்யல. இப்போ எனக்கு உணர்ச்சி ஏறி போய் இருக்கு. இப்போ எனக்கு நீங்க வேணும் என் புண்டை ரொம்ப அரிக்குது ங்க.. எந்திரிச்சி வாங்க இப்போ என்னய ஓழுங்க ப்ளீஸ் என்று அவள் சேலையை கழட்டி போட்டாள். இப்போ நந்தினி பாவாடை மற்றும் பிளவுஸ் மட்டும் இருந்தாள். முலை தொங்காம நல்லா அழகா மெயின்டன் செய்து வைத்து இருந்தாள். அவளுடைய வட்ட தொப்புள். எல்லாம் அம்சமா இருந்தது. 



சந்தோஷ் : இதை எல்லாம் ஒழிந்து இருந்த பார்த்த சந்தோஷ்க்கு சுன்னி பல மடங்கு பெருசா ஆனது.. அவன் பேண்ட் இருந்து அவன் சுன்னியை வெளியே எடுத்தான். அது நரம்புகள் சுருண்டு சும்மா தடிமணா 9" அளவுக்கு ஏதோ இரும்பு ராடு மாதிரி நின்றது. நந்தினி அழகு அப்படி. மெதுவா அவன் சுன்னியில் கை வைத்து கொண்டு மெல்ல அவன் இடத்தில் இருந்து வெளியே வந்தான்.மெதுவா நந்தினி கிட்ட வந்தான். அவள் ரத்னத்தை மட்டும் பார்த்து கொண்டு இருந்ததால். சந்தோஷை பார்க்க வில்லை.. அவள் தூக்க மாத்திரை போட்டு தூங்கி கொண்டு இருக்கும் ரத்னம் லுங்கியை 


விளக்கி விட்டு  அவன் சுன்னிய பார்த்தாள். அவனை மாதிரி அவன் சுன்னியும் தூங்கி கொண்டு இருந்தது. மெதுவா நந்தினி அவள் கையை கீழ கொண்டு போய் அவள் பாவாடையை தூக்கி இடுப்பு வரைக்கும் புடித்து கொண்டாள். அவளுடைய ரோஸ் கலர் பூ போட்ட ஜட்டியில் நின்றாள். அவள் ஜட்டி லேசா விளக்கி விட்டு. ரத்னம் சுன்னி மீது ஒரு கையை வைத்து. இன்னொரு கையை அவள் ஜட்டி விளக்கி அவள் புண்டை ஓட்டையில் வைத்தாள். சந்தோஷ் இந்த உலகத்திலே இல்லை. பின்ன பேரழகு நந்தினி இப்படி நிக்கும் போது அவன் எப்படி இங்க இருப்பான். 


நந்தினி  " மெதுவா ரத்னம் சுன்னிய ஆட்டி கொண்டே அவள் உதட்டை கடித்து கொண்டு. கீழே விரல் போட ஆரம்பித்தாள். ""ஹ்ம்ம்ம்..." ஹ்ம்ம்ம்.. "ஹ்ம்ம்ம் என்று லேசா அவள் சத்தம் போட ஆரம்பித்தாள்.. வயகரா வீரியம் நல்லா வேலை செஞ்சது.அப்போ அவள் புண்டையில் இருந்த அவள் கை மீது சந்தோஷ் ஒரு முத்தம் கொடுத்தான். காம சுகத்தில் இருந்த நந்தினி. திரும்பி கீழே பார்த்தாள். சந்தோஷ் முழு அம்மணமா முட்டி போட்டு கொண்டு இவள் புண்டைக்கு அருகில் முகம் வைத்து இருந்தான்.. அவனை பார்த்த உடனே இவளுக்கு என்ன செய்வது என்ன தெரியல. அவனை தள்ளி விட்டு. பாவாடை கீழே போட்டு " டேய் நீ.. நீ என்று சொன்னாலும். 


அவள்  பார்வை சந்தோஷ் மீது சென்றது. அப்படியே கீழ பார்த்தாள் அவன் சுன்னி பெரும் எழுச்சி பெற்று இருந்தது.. அவன் எழுந்து நந்தினி இப்போ பேச நேரம் இல்ல. உன் அழகு என்னய கொல்லுது ப்ளீஸ் என்னய தடுக்காத என்று சொல்லிட்டு. அவள் பாவாடையை தூக்கிட்டு இவன் தலையை உள்ள விட்டான். நந்தினி முதலில் ஹேய் என்று சொல்லும் முன். சந்தோஷ், நந்தினி புண்டையில் ஜட்டி மேல ஒரு முத்தம் கொடுத்தான். அவ்ளோ தான் இவள் துடித்து போய் விட்டாள். ஏற்கனவே வயகரா மாத்திரை பவர். இவளுடையை காமம் இரண்டும் சேர்ந்து அவளை அடுத்த கட்டத்துக்கு கொண்டு சென்றது.. 


நந்தினி , சந்தோஷ் கொடுத்த முத்தத்தில். உடனே கண்களை மூடினால். என்ன மன்னிச்சிருங்க. என்னால் இதை தடுக்க முடியல.. எனக்கு இப்போ இந்த சுகம் தேவை படுது. என்று ரத்னம் முகம் பார்த்து மனதளவில் மன்னிப்பு கேட்டு கொண்டு. சந்தோஷ் மேல போட்டு இருந்த பாவாடையை கழட்டி ஓரமாக போட்டாள். இப்போ நந்தினி வெறும் ஜட்டி மற்றும் பிளவுஸ் போட்டு கொண்டு. சந்தோஷ் கொடுக்கும் சுகத்தை அனுபவிக்க ரெடி ஆனால். அப்படியே ரத்னம் அருகில் பெட்டில் உக்காந்து கொண்டாள். சந்தோஷ் தலை முடிய புடித்து. அவள் ஜட்டியில் அமுக்கினாள். 


அவன் சும்மா இருப்பானா. பல வருடம் கனவு தேவதை. ரத்னம் வேலைக்கு சேர்ந்த நாள் முதல். இவள் மேல கண்ணு வைத்து இருந்தான். அப்படிப்பட்ட ஒரு பேரழகி. இப்போ அவளே அவள் புண்டையை நக்க வைக்கிறாள் என்றாள் இவன் சாதாரணமாவா முத்தம் கொடுப்பான். அவள் புண்டையில் விளையாட ஆரம்பித்தான் அவள் ஜட்டியில். இவள் அவன் நக்குவதற்கு வசதியாக, அவளுடைய இரண்டு கால்களையும் விரித்து வைத்தாள். இப்போ ரத்னம் அருகில் இது எல்லாம் நடந்து கொண்டு இருக்கிறது, 


சந்தோஷ்  அவள் ஜட்டியில் முதலில் மோந்து பார்த்தான். அதில் இருந்து வந்த வாசனை இவனை மேலும் வெறி ஆக்கியது. ஜட்டிக்கு மேல நக்க ஆரம்பித்தான். அவளோ "ஹ்ம்ம்.."ஹ்ம்ம்ம் "ஹ்ம்ம்.ம்ம்ம் " என்று முனங்கள் போட ஆரம்பித்தாள். சந்தோஷ் நந்தினியின் இரண்டு காலகளையும் அவன் தோள் பட்டயில் போட்டு கொண்டு நக்க ஆரம்பித்தான். நந்தினியின் ஒரு கை ரத்னம் கையை புடித்தது. இன்னொரு கை சந்தோஷ் தலையை தடவி கொண்டு இருந்தது.. கண்களை மூடி கொண்டு சந்தோஷ் கொடுக்கும் காம சுகத்தை அனுபவித்து கொண்டு இருந்தாள்  


கீழ சந்தோஷ் அவனுடைய ஜட்டியை ஒதுக்கி விட்டு முதல் முறையாக நந்தினியின் புண்டையை பார்த்தான் அவன் கண்கள் சொக்கியது. பல பலனு பாலிஷ் போட்ட மாதிரி அவ்வளவு ஷைனிங் ஆக அழகாக இருந்தது. பார்த்த உடனே வெறியாகி உடனே நக்க ஆரம்பித்தான். ஜட்டியில் நக்கி கொண்டு இருந்தவன் திடீரென நேரடியாக தன்னுடைய உறுப்பில் நாக்கு பட்டவுடன் நந்தினி. ஹ்ம்ம்ம் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் டேய்.... என்று அவனுடைய முகத்தை தன் உறுப்போடு புண்டையில் அமுக்கினாள். அவளிடம் இருந்து காம சத்தம் அதிகமாகி  கொண்டே இருந்தது. சந்தோஷ் அவளுடைய கால்களை அவனுடைய தோள்பட்டையில் இருந்து இறக்கி விட்டு. நந்தினியை பார்த்துக்கொண்டே அவளுடைய ஜட்டியை. முழுவதுமாக மெல்ல மெல்ல கீழே இறக்கினான். இப்போ 


நந்தினி கீழே அம்மணமாக தன்னுடைய தங்க சுரங்கத்தை. தன் அழகிய புண்டையை முழுவதும் அவனுக்கு காட்டி கொண்டு இருந்தாள், மறைக்க வில்லை. இருவரும் பார்த்து கொண்டனர். வயகரா வீரியம் அவளை. சந்தோஷ் பார்த்து நாக்கை வச்சு நக்கு டா என்பது போல சிக்னல் கொடுத்தாள். சந்தோஷ் சந்தோசமா அவளுடைய புண்டையில் நாக்கை வச்சு நக்க ஆரம்பித்தான். அவளிடம் இருந்து ஹ்ம்ம்ம் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் டேய் சந்தோஷ்..ஹ்ம்ம்ம் ஹ்ம்ம்ம் 

ஹ்ம்ம்ம் ஹ்ம்ம்ம் ஹ்ம்ம்ம் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஹ்ம்ம்ம் என்று சத்தம் வந்து கொண்டு இருந்தது.. இவன் ஒரு முடிவு எடுத்தான். முதலில் இவளுக்கு நக்குற சுகம் கொடுத்து இவள நம்ம கட்டுப்பாட்டுக்குள்ள வச்சிருக்கணும். என்று மனதில் நினைத்துக் கொண்டு அவனுடைய நாக்கை நன்றாக கூர்மையாக்கிக் கொண்டு . அவளுடைய புண்டையில் நாக்கு போட ஆரம்பித்தான். முதலில் அவள் புண்டையை சுத்தி அவனுடைய நாக்கு வேலையை காட்ட ஆரம்பித்தான். எல்லா இடத்திலும் நன்றாக நக்கினான். அவளுக்கு காம சுகத்தை அள்ளி அள்ளி கொடுத்து கொண்டு இருந்தான். 

அவளோ கண்களை மூடிக்கொண்டும். உதட்டை நன்றாக கடித்துக் கொண்டும். அவனுக்கு தன்னுடைய புண்டையை நன்றாக காண்பித்துக் கொண்டு இருந்தாள் அவன் நக்குவதற்கு. அவன் சுத்தி சுத்தி நக்கி முடித்துவிட்டு. இப்போது அவள் புண்டையில் கீழ நாக்கை வைத்தான். சூத்தும் அருகில் தான் இருந்தது, இவன் அவள் ரெண்டு கால்களையும் மேல தூக்கிட்டு சூத்தில் இருந்து புண்டையை நோக்கி நக்க ஆரம்பித்தான், இவன் நக்க நக்க அவள் புண்டையில் இருந்து காம நீர் சுறந்து வந்து கொண்டே இருந்தது.  ஹ்ம்ம்ம் ஹ்ம்ம்ம் டேய்.. ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் பேபி லிக் இட் சந்தோஷ்.


 ஹ்ம்ம்ம் அப்படி தான் டா நக்கு டா நக்கு டா என் புண்டையை ஹ்ம்ம்ம் அப்படியே என் தண்ணிய குடி டா.. ஹ்ம்ம்.ம்ம்ம்ம் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ் என்று புலம்பி கொண்டு இருந்தாள். ஹசாஆஆஆஆஆ என்று அவளுடைய மதன நீரை அடித்து விட்டாள். அவன் முகம் முழுவதும் இவளுடையை புண்டை தண்ணி தான். ஹ்ம்ம்ம் ஹ்ம்ம்ம் என்று பெரு மூச்சு விட்டாள்.

அவனோ அவளுடைய மதன நீரை முழுவதும் குடிச்சிட்டு அவள் புண்டையை சுத்தம் செய்தான்.உடனே இவள் அவனை கீழ தரையில் தள்ளி விட்டு. நேரா சந்தோஷ் சுன்னிய ஊம்ப ஆரம்பித்தாள். ஒரு வெறி புடிச்சது போல ஊம்பினால். சந்தோஷ் ஒரு கை கீழே நீட்டி அவள் பிளவுஸ் மேல முலையை கசக்க போனான். அவனுக்கு ஒழுங்கா  கைக்கு எட்ட வில்லை. இவள் எழுந்து அவள் பிளவுஸ் ப்ரா எல்லாம் கழட்டி விட்டு அவன் முகத்தில் சூத்தை வைத்து கொண்டு 69 பொசிஷன் இருந்தாள். இப்போ சந்தோஷ் முகத்தில் நந்தினி சூத்து. நந்தினி வாய் கிட்ட சந்தோஷ் சுன்னி. இருவரும் மாறி மாறி அவர்களுடைய உறுப்புகளை சுவைக்க ஆரம்பித்தனர். இவள் தான் ரொம்ப வெறி அவன் சுன்னிய ஊம்பி கொண்டு இருந்தாள்.

அதில் எச்சி துப்பி அவன் சுன்னியில் விளையாடி கொண்டு இருந்தாள். அந்த ரூம் முழுக்க சலப் சலப் சலப் என்று காம சத்தம் கேட்டு கொண்டு இருந்தது. ஹ்ம்ம் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் என்று இருவரும் காம சுகத்தில் தங்களை கொஞ்சம் நேரம் இருவரும் செஞ்ச பிறகு. அவன் சுன்னியில் இருந்து கஞ்சி கட்டி கட்டியா அவள் வாய்க்குள்ள விட்டான். அவள் முழுவதும் குடித்து விட்டு, எழுந்து நின்று. அவனை பார்த்து கொண்டே தன் நாக்கால் தன் அவள் உதட்டில் இருந்த அவன் கஞ்சிய நக்கி விட்டு நின்றாள். அப்போ தான் அவளுக்கு நம்ம என்ன செஞ்சோம் என்று ஒரு நிமிஷம் யோசனை செய்தால்.

அவன் இப்போ தான் அவளை முழு அம்மணமா பாக்கிறான். யப்பா சாமி என்ன அழகு டா இவ.. டிரஸ் இருந்தாள் சூப்பரா இருக்கா. இப்படி இருந்தாலும் சூப்பர். என்று நினைத்து கொண்டு அவளை பார்த்து அவன் சுண்ணியை காண்பித்து. அவள் புண்டையை காண்பித்தான். அவன் ஓக்க கூப்பிடறான் என்று நினைத்த அவள். உடனே அவளுடைய டிரஸ் போட ஆரம்பித்தாள்.இங்க பாரு சந்தோஷ் நான் ஏன் இப்படி செஞ்சேன் எனக்கு தெரியல. ஏதோ என் உடம்புல என்னென்னமோ செஞ்சிது. இது வரைக்கும் இப்படி நடக்கும் நானே நினைக்கல. ப்ளீஸ் இங்க இருந்து போ. நான் இவருக்கு துரோகம் செஞ்சிட்டேன் ப்ளீஸ் போ டா 


சந்தோஷ் : ச்ச என்ன ஆச்சு. வயகரா மாத்திரை பவர் அவ்ளோ தானா. ஏன் ரொம்ப நேரம் வேலை செய்யும் சொன்னான். அப்பறம் ஏன் இப்படி என்று யோசிச்சு கொண்டே ரூம் விட்டு வெளியே வந்தான் டிரஸ் போட்டு கொண்டு. 


நந்தினி ரத்னம் அருகில் போனாள். அவன் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வடிந்து இருந்தது 


தொடரும் 

 My telegram id Msivamuruganm 

[Sivamurugan 85]

அந்த இரவுக்குப் பிறகு…

பாகம் 1 — குற்ற உணர்ச்சியின் கண்ணீர்

இரவு நேரம்…

மருத்துவமனை அறையில் மெல்லிய வெளிச்சம் மட்டுமே இருந்தது. ரத்னம் தூக்க மாத்திரையின் உதவியால் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தான். அவனுடைய படுக்கைக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த நந்தினியின் மனதில் மட்டும் ஆயிரம் எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

அவள் ரத்னத்தின் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

“ரத்னம்… உனக்கு என்னை எவ்வளவு நம்பிக்கை! உன் வாழ்க்கையில் உனக்கு நெருக்கமானவளாக என்னை நினைக்கிறாய். ஆனால் அந்த நம்பிக்கைக்கு நான் தகுதியானவளா?”

அவளுடைய கண்கள் கலங்கின.

“நான் ஏன் இப்படி நடந்துகொண்டேன்? என்ன நடந்தது என்று எனக்கே சரியாகப் புரியவில்லை. அந்தப் பாலை குடித்த பிறகு என் நினைவுகள் ஏன் குழப்பமாக இருக்கின்றன? நான் செய்தது என் விருப்பத்தாலா? இல்லை… என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஏதாவது நடந்துவிட்டதா?”

அவள் தன் முகத்தை இரு கைகளாலும் மூடிக்கொண்டாள்.

“ரத்னம்… நீ விழித்ததும் என்னைப் பார்த்து வழக்கம்போலச் சிரிப்பாய். என்னிடம் அன்பாகப் பேசுவாய். ஆனால் உன் கண்களைப் பார்த்து என்னால் எப்படி நிற்க முடியும்? என் மனசாட்சியே என்னைக் கேள்வி கேட்கிறது.”

சிறிது நேரம் கழித்து அவள் தலையை நிமிர்த்தினாள்.

அப்போது ரத்னத்தின் கன்னத்தில் ஒரு கண்ணீர்த் துளி வழிந்ததைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

“ரத்னம்… நீ தூங்கிக்கொண்டுதானே இருக்கிறாய்? அப்படியிருக்க உன் கண்ணில் ஏன் கண்ணீர்?”

அவள் மெதுவாக அவனுடைய கண்ணீரைத் துடைத்தாள்.

“உனக்கு ஏதாவது வலி இருக்கிறதா? அல்லது… உன் மனதில் ஏதாவது கவலை இருக்கிறதா? என்னிடம் சொல்ல முடியாத ஏதாவது உனக்குள் இருக்கிறதா?”

அவனுடைய கையைப் பிடித்துக்கொண்டு நீண்ட நேரம் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள்.

அந்த இரவு அவளுக்குத் தூக்கமே வரவில்லை.

மறுநாள் காலை…

மருத்துவமனை அறைக்குள் சுதாவும் ராகுலும் சிரித்துக்கொண்டே வந்தார்கள். இருவருக்கும் இடையில் ஏதோ ஒரு ரகசியம் இருப்பதைப் போல அவர்களின் பார்வையும் சிரிப்பும் இருந்தன.

சுதாவின் முகத்தில் வெட்கம் தெரிந்தது. ராகுலைப் பார்த்ததும் அவள் உடனே பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

நந்தினி அதைக் கவனித்தாள். ஆனால் எதுவும் கேட்கவில்லை.

“நந்தினி, இந்தா… உனக்குச் சாப்பாடு கொண்டு வந்திருக்கேன்,” என்று ஒரு பையை அவளிடம் கொடுத்தாள் சுதா.

“நீ சாப்பிட்டியா, சுதா?”

“நான் ஏற்கெனவே சாப்பிட்டுட்டேன். நீ முதலில் சாப்பிடு. நான் கேன்டீனுக்குப் போய் ஏதாவது சாப்பிட்டுட்டு வரேன்.”

“சரி.”

சுதா வெளியேறிய சிறிது நேரத்தில் சந்தோஷ் அறைக்குள் வந்தான்.

“ரத்னம் எப்படி இருக்கான்?” என்று கேட்டான்.

“இன்னும் தூங்கிக்கிட்டிருக்கான்,” என்றாள் நந்தினி.

அப்போது மருத்துவர் பரிசோதனைக்காக வந்தார். ரத்னத்தைப் பரிசோதித்துவிட்டு, “இப்போது உடல்நிலை சீராக இருக்கிறது. இனிமேல் பிசியோதெரபி ஆரம்பிக்கலாம். ஹரிணி என்ற பிசியோதெரபிஸ்ட் வந்து பயிற்சிகளைத் தொடங்குவார்,” என்றார்.

மருத்துவர் சென்றதும் சந்தோஷ் நந்தினியைப் பார்த்தான்.

“நந்தினி, நீ சாப்பிட்டியா?”

“இல்லை.”

“வா, கேன்டீனுக்குப் போய் சாப்பிடலாம்.”

இருவரும் கேன்டீனுக்குச் சென்றார்கள். உணவு மேசையில் அமர்ந்த நந்தினியால் சாப்பாட்டைத் தொடக்கூட முடியவில்லை.

சந்தோஷ் அவளைப் பார்த்தான்.

“என்ன நந்தினி? ஏன் இவ்வளவு அமைதியா இருக்க?”

அவள் அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

“சந்தோஷ் … நேத்து என்ன நடந்ததுன்னு எனக்கே புரியலை.”

சந்தோஷின் முகத்தில் ஒரு கணம் மாற்றம் தெரிந்தது.

“என்ன சொல்ற நந்தினி?”

“நீ கொடுத்த பால் குடிச்சதுக்குப் பிறகுதான் எனக்கு என்ன நடந்ததுன்னு தெரியலை. எல்லாமே குழப்பமா இருக்கு. நான் விருப்பப்பட்டுச் செய்த மாதிரிதான் நினைவுக்கு வருது. ஆனா என் மனசு அதை ஏத்துக்க முடியலை.”

அவளுடைய குரல் நடுங்கியது.

“என்னால ரத்னத்தை நினைச்சுப் பார்க்கக்கூட முடியலை, சந்தோஷ் டா. அவன் என்னை எவ்வளவு நம்புறான் தெரியுமா?”

சந்தோஷ் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் முகத்தில் என்ன நினைக்கிறான் என்பதை நந்தினியால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

அவளைச் சமாதானப்படுத்துவது போல அவன் பேசினான்.

“நந்தினி, இப்போ நீ எதையும் நினைச்சு உன்னை வருத்திக்காதே. நடந்தது என்னன்னு நிதானமா யோசிப்போம்.”

ஆனால் அவனுடைய மனதுக்குள் வேறு எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

அந்த இரவு உண்மையில் என்ன நடந்தது? நந்தினிக்குத் தெரியாத ஏதாவது உண்மை இருக்கிறதா? அவளுடைய குழப்பத்துக்குப் பின்னால் என்ன காரணம்?

நந்தினி அவனை நம்பிப் பார்த்தாள்.

அந்த நம்பிக்கையின் பின்னால் மறைந்திருந்த உண்மையை அவள் இன்னும் அறிந்திருக்கவில்லை.


அந்த இரவுக்குப் பிறகு…

பாகம் 2 — மறைந்த உண்மையின் நிழல்

கேன்டீனில் நந்தினி அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள். சந்தோஷ் அவளிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தாலும், அவளுடைய எண்ணங்கள் முழுவதும் ரத்னத்தைச் சுற்றியே இருந்தன.

“நந்தினி, நீ இப்படியே இருந்தா உடம்பும் மனசும் இன்னும் சோர்ந்துபோயிடும். முதலில் சாப்பிடு,” என்றான் சந்தோஷ்.

“எனக்குச் சாப்பிடவே பிடிக்கலை, சந்தோஷ் ரத்னத்தோட முகம் தான் திரும்பத் திரும்ப ஞாபகத்துக்கு வருது.”

“அவன் இப்போ நல்லா இருக்கான். மருத்துவரும் சொல்லிட்டுப் போயிருக்காரே.”

“அது எனக்குத் தெரியும். ஆனா என் மனசுக்குள்ள இருக்கிற குழப்பம் மட்டும் போகவே மாட்டேங்குது.”

நந்தினி அவனை நேராகப் பார்த்தாள்.

“சந்தோஷ் , நேத்து நான் குடிச்ச பால் விஷயத்துல ஏதாவது இருக்கா? எனக்கு ஏன் அப்படியொரு குழப்பம்? நான் என்ன செய்தேன்னு முழுசா நினைவுபடுத்திக்கூட பார்க்க முடியலை.”

சந்தோஷ் உடனே பதில் சொல்லவில்லை. அவளுடைய கேள்வி அவனைச் சற்றே தடுமாற வைத்தது.

“நந்தினி, நடந்ததைப் பற்றி நாம நிதானமா பேசலாம். உனக்கு என்ன நடந்தது என்பதில் தெளிவு வரணும்.”

“எனக்குத் தெளிவு வேணும், சந்தோஷ் டா. என்ன நடந்ததுன்னு தெரிஞ்சுக்கணும். நான் என்ன செய்தேன் என்பதைக் காட்டிலும், என்னால் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாத அந்த நேரத்தில் உண்மையில் என்ன நடந்தது என்பதுதான் எனக்குப் பெரிய கேள்வி.”

அவளுடைய கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர் தேங்கியது.

சந்தோஷ் அவளைப் பார்த்தான். அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்ல வேண்டும் என்று ஒரு பக்கம் தோன்றியது. மறுபக்கம், அவள் கேள்விகள் கேட்கத் தொடங்கியிருப்பது அவனுக்குள் பதற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.

அந்த இரவைப் பற்றிய உண்மை வெளியில் வந்தால் என்ன ஆகும்? நந்தினி என்னை நம்புவாளா? ரத்னத்திடம் இதைச் சொல்வாளா?

அவன் தன் எண்ணங்களை மறைத்துக்கொண்டு பேசினான்.

“இப்போ நீ ரொம்பக் குழப்பத்துல இருக்க. முதலில் ரத்னத்தைப் பார்த்துக்கலாம். பிறகு என்ன நடந்ததுன்னு தெளிவாகப் பேசுவோம்.”

நந்தினி பதில் சொல்லாமல் எழுந்தாள்.

“வா, சந்தோஷ் . நான் ரத்னத்தைப் பார்க்கணும்.”

இருவரும் மீண்டும் அறைக்குச் சென்றார்கள்.

மருத்துவமனை அறையில்…

ரத்னம் கண்களைத் திறந்திருந்தான். நந்தினியைப் பார்த்ததும் மெல்லப் புன்னகைத்தான்.

“நந்தினி…”

அவள் வேகமாக அவனருகில் சென்றாள்.

“ரத்னம்! இப்போ எப்படி இருக்கு?”

“பரவாயில்லை. நீ ஏன் இவ்வளவு கவலையா இருக்க?”

அவள் தன் உணர்ச்சிகளை மறைத்துக்கொண்டு புன்னகைக்க முயன்றாள்.

“ஒண்ணுமில்லை. நீ நல்லா ஆகணும். அதுதான் எனக்கு முக்கியம்.”

ரத்னம் அவளுடைய கையைப் பிடித்தான்.

“நீ என் பக்கத்துல இருந்தா போதும், நந்தினி.”

அந்த வார்த்தைகள் அவளுடைய மனதை இன்னும் வலிக்கச் செய்தன. அவன் தன்னை இவ்வளவு நம்பும்போது, தன்னுடைய மனதுக்குள் இத்தனை கேள்விகள் இருப்பதை நினைத்துக் கண்களைக் குனிந்தாள்.

அந்த நேரத்தில் மருத்துவர் மீண்டும் வந்தார்.

“இன்று முதல் மெதுவாகப் பிசியோதெரபி பயிற்சிகளை ஆரம்பிக்கலாம். ஹரிணி விரைவில் வருவார். அவர் சொல்லும் பயிற்சிகளை மட்டும் செய்ய வேண்டும். உடனே எழுந்து நடக்க முயற்சி செய்யக்கூடாது,” என்று அறிவுறுத்தினார்.

சிறிது நேரத்தில் ஹரிணி அறைக்குள் வந்தாள்.

“வணக்கம். நான் ஹரிணி, பிசியோதெரபிஸ்ட். ரத்னம் அவர்களுக்கு இன்று எளிய பயிற்சிகள்தான் கொடுக்கப் போகிறேன்,” என்றாள்.

ரத்னம் அவளுக்குப் பதில் வணக்கம் சொன்னான். நந்தினியும் சந்தோஷும் அருகில் நின்று பயிற்சிகளைப் பார்த்தார்கள்.

ஹரிணி பயிற்சியைத் தொடங்கியபோது, நந்தினி ரத்னத்தின் முகத்தையே கவனித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவனுக்கு வலி ஏற்படுகிறதா என்று ஒவ்வொரு நொடியும் பார்த்தாள்.

ஆனால் அவளுடைய மனதில் மட்டும் அந்த இரவின் நினைவுகள் இன்னும் மறையவில்லை.

மறுபக்கம் — மருத்துவமனை கேன்டீன்…

சுதா ஒரு மேசையில் அமர்ந்திருந்தாள். சிறிது நேரத்தில் ராகுலும் அங்கே வந்தான்.

“சுதா, நீ இன்னும் அதைப் பற்றியே யோசிச்சுக்கிட்டிருக்கியா?” என்று மெதுவாகக் கேட்டான் ராகுல்.

சுதா அவனைப் பார்த்துவிட்டு உடனே பார்வையைத் திருப்பினாள்.

“ராகுல், இப்போ இதைப் பற்றிப் பேச வேண்டாம். யாராவது கேட்டுடப் போறாங்க.”

“சரி. ஆனா நாம பேச வேண்டிய விஷயங்கள் இன்னும் நிறைய இருக்கு.”

சுதா பதில் சொல்லாமல் அமைதியாக இருந்தாள். அவர்களுக்குள் நடந்தது என்ன, அவர்கள் மறைக்க நினைப்பது என்ன என்பதெல்லாம் இன்னும் வெளிவரவில்லை.

மீண்டும் ரத்னத்தின் அறையில்…

ஹரிணி பயிற்சியை முடித்துவிட்டு, “இன்றைக்கு இவ்வளவுதான். நாளையும் தொடர்ந்து பயிற்சி செய்யலாம்,” என்றாள்.

அவள் வெளியேறியதும் ரத்னம் சற்றே ஓய்வெடுத்தான்.

நந்தினி அவனருகில் அமர்ந்திருந்தாள். அவன் தூங்கத் தொடங்கியதும், அவள் மெதுவாகத் தன் கண்களை மூடினாள்.

அவளுக்கு ஒரே ஒரு கேள்விதான் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

அந்த இரவு உண்மையில் என்ன நடந்தது?

அதற்கான பதில் சந்தோஷுக்குத் தெரியுமா? தெரிந்திருந்தால், அவன் ஏன் அமைதியாக இருக்கிறான்?

அந்த இரவில் ரத்னத்தின் கண்களில் கண்ணீர் வந்ததற்கும் ஏதாவது தொடர்பு இருக்கிறதா?

நந்தினி இன்னும் அறியாத உண்மைகள் ஒவ்வொன்றாக வெளிவரத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தன.

தொடரும்…

✍️ சிவமுருகன்
Telegram: "Msivamuruganm