[Sivamurugan 85]

அந்த இரவுக்குப் பிறகு…

பாகம் 3 — அழகைப் புகழ்ந்தவன்!

முதல் பகுதி

மருத்துவமனை அறையில் ரத்னம் நிம்மதியாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட மருந்துகளின் தாக்கத்தால் உடல் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்தது. அவனுடைய படுக்கைக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த சுதா, மகனின் முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அப்போது நந்தினி எழுந்து நின்றாள்.

சுதா: “நந்தினி, இங்கே வா. உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும். நீ நேற்றிலிருந்து சரியாகத் தூங்கவில்லை. முகத்தையே பார்த்தால் தெரிகிறது, எவ்வளவு சோர்வாக இருக்கிறாய் என்று. வீட்டுக்குப் போய் குளித்துவிட்டு, வேறு உடை அணிந்துகொண்டு வா. அதற்குள் நான் என் மகனைப் பார்த்துக்கொள்கிறேன்.”

நந்தினி: “அத்தை, நான் வீட்டுக்குப் போனால் ரத்னம் விழித்ததும் என்னைத் தேடுவான். இப்போது அவனைத் தனியாக விட்டுவிட்டுச் செல்ல எனக்கு மனசே வரவில்லை.”

சுதா: “ஏன் தனியாக இருக்கிறான்? அவன் அம்மா நான் இங்கே இருக்கிறேன். அவன் விழித்தால் நான் பார்த்துக்கொள்ள மாட்டேனா? நீயும் எவ்வளவு நேரம்தான் இப்படி உட்கார்ந்துகொண்டே இருப்பாய்? உனக்கும் உடம்பு இருக்கிறது, மனசு இருக்கிறது. வீட்டுக்குப் போய் நிம்மதியாகக் குளித்துவிட்டு வா. கொஞ்சம் சாப்பிட்டுவிட்டு வா. நீ உடம்பை வருத்திக்கொண்டால் ரத்னத்தை யார் கவனித்துக்கொள்வார்கள்?”

நந்தினி: “அத்தை, நீங்கள் சொல்வது சரிதான். ஆனால் என்னவோ மனசு கேட்கவில்லை. அவன் கண்களைத் திறந்து என்னைப் பார்க்கும்போது நான் அவன் அருகில் இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.”

சுதா: “அதற்காக நீ உன்னையே வருத்திக்கொள்ளக் கூடாது, நந்தினி. அவன் உன்னை நம்புகிறான். உன் அன்பு அவனுக்குத் தெரியும். நீ இரண்டு மணி நேரம் வீட்டுக்குப் போய்விட்டு வந்தால் உன் அன்பு குறைந்துவிடாது. நான் அவனுடைய அம்மா. அவனைக் கவனித்துக்கொள்வது என் பொறுப்பு. நீ கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்துவிட்டு வா.”

நந்தினி ரத்னத்தைப் பார்த்தாள். அவன் அமைதியாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

நந்தினி: “சரி அத்தை. நான் போய்விட்டு வருகிறேன். ஆனால் ரத்னம் விழித்தால் உடனே எனக்குத் தகவல் சொல்லுங்கள்.”

சுதா: “கண்டிப்பாகச் சொல்கிறேன். நீ கவலைப்படாமல் போய்விட்டு வா.”

அந்த நேரத்தில் அறைக்குள் சந்தோஷ் வந்தான்.

சந்தோஷ்: “என்ன பேசிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்?”

சுதா: “நந்தினியை வீட்டுக்குப் போய் குளித்துவிட்டு, உடை மாற்றிக்கொண்டு வரச் சொல்கிறேன். ஆனால் ரத்னத்தை விட்டுவிட்டுப் போக அவளுக்கு மனசில்லை.”

சந்தோஷ்: “அப்படியா? நந்தினி, நீ விரும்பினால் நான் காரில் உன்னை வீட்டில் விட்டுவிட்டு வருகிறேன். போகும் வழியிலேயே இறக்கிவிட்டுவிட்டுத் திரும்பி வந்துவிடுகிறேன்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவளுடைய முகத்தில் உடனே தயக்கம் தெரிந்தது.

நந்தினி: “வேண்டாம் டா சந்தோஷ். நான் ஆட்டோவில் போய்விடுகிறேன். நீ எதற்காகச் சிரமப்பட வேண்டும்?”

சந்தோஷ்: “என்ன நந்தினி, இதற்குப் போய் ஏன் இவ்வளவு யோசிக்கிறாய்? உன்னை வீட்டில் விட்டுவிட்டு வருவதில் என்ன சிரமம் இருக்கிறது? காரில் போனால் கொஞ்ச நேரத்தில் வீட்டை அடைந்துவிடலாம். நீ ஏற்கெனவே சோர்வாக இருக்கிறாய். இந்த நேரத்தில் ஆட்டோவுக்காகக் காத்திருந்து அலைய வேண்டாம். நான் உன்னைப் பாதுகாப்பாக வீட்டில் விட்டுவிட்டுத் திரும்பி வந்துவிடுகிறேன்.”

நந்தினி: “அது சரிதான். ஆனாலும் நீ என்னைப் பற்றி இவ்வளவு கவலைப்பட வேண்டிய அவசியமில்லை. நான் போய்விட்டு வந்துவிடுவேன்.”

சந்தோஷ்: “நீ என்னை அந்நியனாக நினைக்கிறாயா? ரத்னம் எனக்கும் நண்பன்தானே! அவனுடைய மனைவியை வீட்டில் விட்டுவிட்டு வருவது எனக்குச் சிரமமா? நீ எதற்காக எல்லாவற்றையும் உன் தலையில் போட்டுக்கொண்டு யோசிக்கிறாய்? சில நேரங்களில் மற்றவர்களுடைய உதவியையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். உனக்கு வசதியாக இருந்தால் வா. இல்லையென்றால் நான் வற்புறுத்த மாட்டேன்.”

நந்தினி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.

நந்தினி: “சரி டா. நீ இவ்வளவு சொல்கிறாய் என்றால் காரில் வந்துவிடுகிறேன். ஆனால் என்னை வீட்டில் விட்டுவிட்டு நீ மருத்துவமனைக்குத் திரும்பிவிட வேண்டும். நான் குளித்துவிட்டு உடை மாற்றிக்கொண்டு வந்துவிடுகிறேன்.”

சந்தோஷ்: “சரி நந்தினி. நீ சொல்வதுபோலவே செய்கிறேன்.”

நந்தினி சுதாவிடம் திரும்பினாள்.

நந்தினி: “அத்தை, நான் கொஞ்ச நேரத்தில் வந்துவிடுகிறேன். ரத்னம் விழித்தால் என்னிடம் பேச வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள்.”

சுதா: “சரி மா. நீ நிம்மதியாகப் போய்விட்டு வா. உன் முகத்தில் கொஞ்சமாவது தெளிவு வரட்டும்.”

நந்தினி ரத்னத்தின் நெற்றியை மெதுவாகத் தொட்டுவிட்டு அறையை விட்டு வெளியே வந்தாள்.

காருக்குள் ஒரு புதிய உரையாடல்

சந்தோஷ் காரின் கதவைத் திறந்தான். நந்தினி முன் இருக்கையில் அமர்ந்துகொண்டாள். அவன் காரை இயக்கினான்.

மருத்துவமனையைத் தாண்டியதும் இருவருக்கும் இடையில் அமைதி நிலவியது. நந்தினி ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய மனம் இன்னும் ரத்னத்தைச் சுற்றியே இருந்தது.

சந்தோஷ் அவளை அவ்வப்போது பார்த்தான். அவள் அணிந்திருந்த எளிய உடை, காற்றில் சற்றே அசைந்த தலைமுடி, கவலையால் சோர்ந்திருந்த முகம்—இவை அனைத்தையும் கவனித்துக்கொண்டிருந்தான்.

சிறிது நேரம் கழித்து அவன் பேசத் தொடங்கினான்.

சந்தோஷ்: “நந்தினி, உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும். நீ கோபப்படாமல் கேட்பாயா?”

நந்தினி: “என்னடா? காலையிலிருந்து இப்படித்தான் கேட்கிறாய். சொல்ல வேண்டியதைச் சொல்லிவிடு.”

சந்தோஷ்: “உன்னைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் எனக்கு ஒரு விஷயம் தோன்றும். நீ உன்னுடைய அழகைப் பற்றிக் கொஞ்சம்கூட நினைப்பதில்லை. எப்போதும் ரத்னம், வீடு, குடும்பம் என்று ஓடிக்கொண்டிருக்கிறாய். உன்னை நீயே கவனித்துக்கொள்ள மறந்துவிட்டாய். ஆனால் உன்னைப் பார்க்கும் மற்றவர்களுக்கு நீ எவ்வளவு அழகாகத் தெரிகிறாய் என்பது உனக்குத் தெரியுமா?”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். பிறகு சிரித்தாள்.

நந்தினி: “டேய், என்னை என்ன அழகிப் போட்டிக்கு அனுப்பப் போகிறாயா? காலையிலிருந்து என் அழகைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருக்கிறாய்!”

சந்தோஷ்: “நீ கிண்டல் செய்கிறாய். ஆனால் நான் உண்மையைச் சொல்கிறேன். உன்னுடைய முகத்தில் ஒரு தனியான அழகு இருக்கிறது. சிலருடைய அழகு அவர்கள் அணியும் உடையிலும், போட்டுக்கொள்ளும் அலங்காரத்திலும் இருக்கும். ஆனால் சிலருடைய முகத்தில் இயல்பாகவே ஒரு ஈர்ப்பு இருக்கும். அவர்கள் எளிமையாக இருந்தாலும் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கத் தோன்றும். நீ அந்த மாதிரியானவள். உன் கண்களில் ஒரு மென்மை இருக்கிறது. நீ சிரிக்கும்போது உன் முகமே மலர்ந்துவிடுகிறது. உன் பேச்சில் இருக்கும் இயல்பும், கோபப்படும்போதுகூட முகத்தில் தெரியும் அந்தச் சின்ன மாற்றமும் உன்னை இன்னும் அழகாகக் காட்டுகின்றன.”

நந்தினி: “அடடா! என்னைப் பற்றி இவ்வளவு கவனித்திருக்கிறாயா? எனக்கே என்னைப் பற்றி இவ்வளவு தெரியாது. நீ என்னை எப்போதும் இப்படித்தான் பார்த்துக்கொண்டிருப்பாயா?”

சந்தோஷ்: “உன்னைப் பார்த்தால் கவனிக்காமல் இருக்க முடியாது, நந்தினி. நீ அழகாக இருக்கிறாய் என்று சொன்னால் அது வெறும் முகத்திற்கான பாராட்டு என்று நினைத்துக்கொள்ளாதே. உன்னுடைய தோற்றத்தில் ஒரு கம்பீரம் இருக்கிறது. நீ எளிமையாக உடை அணிந்தாலும் உனக்கென்று ஒரு தனித்தன்மை தெரிகிறது. உன்னுடைய நடை, நீ பேசும் விதம், மற்றவர்களை மதிக்கும் குணம்—இவை எல்லாம் சேரும்போதுதான் அந்த அழகு முழுமையாகத் தெரிகிறது. ஒருவருடைய முகம் மட்டும் அழகாக இருந்தால் அது சில நொடிகள்தான் கவனத்தை ஈர்க்கும். ஆனால் அவருடைய குணமும் அழகாக இருந்தால் அவரைப் பற்றி நீண்ட நேரம் நினைக்கத் தோன்றும். உன்னைப் பார்த்தால் எனக்கு அப்படித்தான் தோன்றுகிறது.”

நந்தினி சிரித்தாள். அவளுடைய முகத்தில் இருந்த இறுக்கம் கொஞ்சம் தளர்ந்தது.

நந்தினி: “சரி டா, உன்னுடைய பேச்சை நிறுத்தவே முடியாது போலிருக்கிறது. ஆனாலும் நீ சொல்வதைக் கேட்க நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. வீட்டில் எல்லோரும் என்னைப் பார்த்து வேலை செய், இதைச் செய், அதைச் செய் என்றுதான் சொல்வார்கள். என்னுடைய அழகைப் பற்றி யாராவது இப்படி உட்கார்ந்து பேசுவார்கள் என்று நினைத்ததே இல்லை.”

சந்தோஷ்: “அதைத்தான் சொல்கிறேன். எப்போதும் மற்றவர்களுக்காக வாழ்ந்துகொண்டிருப்பதால் உன்னுடைய மகிழ்ச்சியை மறந்துவிடாதே. நீயும் உன்னை ரசிக்க வேண்டும். கண்ணாடியில் உன்னைப் பார்க்கும்போது உன்னுடைய குறைகளை மட்டும் தேடாமல், உன்னிடம் இருக்கும் அழகையும் பார்க்க வேண்டும். நீ நல்ல உடை அணிந்தால் அழகாகத் தெரிவாய். உனக்குப் பிடித்த மாதிரி தலைமுடியைச் சீவிக்கொண்டால் இன்னும் அழகாகத் தெரிவாய். சிரித்தால் உன் முகம் இன்னும் பிரகாசமாக இருக்கும். இதெல்லாம் யாருக்காகவும் செய்ய வேண்டியதில்லை. உனக்காகவே செய்துகொள்ளலாம்.”

நந்தினி: “நீ சொல்வது கேட்க நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இப்போது அப்படியெல்லாம் யோசிக்க நேரம் இருக்கிறதா? ரத்னம் மருத்துவமனையில் இருக்கிறான். அவன் எப்போது முழுமையாகக் குணமடைவான் என்று தெரியவில்லை. அவனை நினைத்தாலே மனசு கவலையாக இருக்கிறது.”

சந்தோஷ் உடனே அந்தப் பேச்சைப் பயன்படுத்திக்கொண்டான்.

சந்தோஷ்: “ரத்னத்தைப் பற்றிய உன்னுடைய கவலை எனக்குப் புரிகிறது. அவன் விரைவில் குணமடைய வேண்டும் என்பதுதான் நம் எல்லோருடைய விருப்பமும். ஆனால் மருத்துவர்கள் அவனுக்கு இன்னும் ஓய்வு தேவைப்படும் என்று சொல்கிறார்கள். அவன் உடல்நிலை முழுமையாகச் சீராகும் வரை நீ அவனைப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். அந்த இரண்டு மாதங்களும் உனக்கு எளிதாக இருக்காது. நீ அவனுக்காக இருக்க வேண்டும்; அதே நேரத்தில் உன்னுடைய மனநிலையையும் கவனிக்க வேண்டும். உனக்கு ஓய்வு தேவைப்பட்டால் ஓய்வெடு. பேச வேண்டும் என்றால் பேசு. உன்னுடைய உணர்ச்சிகளைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்.”

நந்தினி: “நீ சொல்வது சரிதான். ஆனால் நான் ரத்னத்தின் மனைவி. அவன் உடல்நிலை சரியில்லாதபோது அவனைப் பற்றித்தான் முதலில் யோசிக்க வேண்டும்.”

சந்தோஷ்: “அதில் எனக்கு எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை. அவனைக் கவனித்துக்கொள். அவனுக்கு ஆதரவாக இரு. ஆனால் உன்னுடைய உணர்ச்சிகளுக்கு மதிப்பே இல்லாதது போல நினைத்துக்கொள்ளாதே. உனக்கும் அன்பு தேவைப்படலாம். உனக்கும் யாராவது உன்னைப் பாராட்ட வேண்டும், உன்னுடைய மனதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றலாம். அப்படித் தோன்றுவதால் நீ தவறானவளாகிவிட மாட்டாய். ஆனால் எந்த முடிவாக இருந்தாலும் அதை உன்னுடைய விருப்பத்தோடு, தெளிவான மனதோடு எடுக்க வேண்டும். மற்றவர்களுடைய வார்த்தைகளுக்காகவோ, அவர்களை மகிழ்விப்பதற்காகவோ உன்னுடைய மனதுக்கு எதிராக எதையும் செய்ய வேண்டியதில்லை.”

நந்தினி அவனை உற்றுப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “டேய் சந்தோஷ், நீ ஏதோ ஒரு விஷயத்தை மனதில் வைத்துக்கொண்டு பேசுவது போல இருக்கிறது. இரண்டு மாதம், அன்பு, உணர்ச்சி என்று ஏதேதோ சொல்கிறாய். உண்மையாகவே என்ன சொல்ல வருகிறாய்?”

சந்தோஷ் சிரித்துக்கொண்டே காரை ஓட்டினான்.

சந்தோஷ்: “நான் சொல்ல வருவது ஒன்றுதான். நீ உன்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றியும் யோசிக்க வேண்டும். உனக்கு என்ன வேண்டும் என்று நீயே புரிந்துகொள்ள வேண்டும். நான் உன்னிடம் அன்பாகப் பேசுகிறேன் என்பதற்காக நீ எனக்கு எந்தப் பதிலும் கொடுக்க வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை. உனக்குப் பிடிக்காததை நான் சொன்னால் உடனே சொல்லிவிடு. உன்னுடைய மனதுக்கு எதிராக எதையும் செய்ய வேண்டும் என்று நான் விரும்பவில்லை.”

அவன் சொன்ன வார்த்தைகள் நந்தினிக்கு நம்பிக்கையளிப்பது போல இருந்தன. ஆனால் அவனுடைய உள்ளத்தில் வேறு எண்ணங்கள் இருந்தன. அவளுடைய தனிமையையும் மனக்குழப்பத்தையும் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தி, அவளுடைய நம்பிக்கையைப் பெற வேண்டும் என்பதே அவனுடைய நோக்கம்.

அவன் மீண்டும் அவளைப் பார்த்தான்.

சந்தோஷ்: “நந்தினி, இன்னொரு விஷயம். நீ சிரிக்கும்போது உன்னுடைய முகத்தில் ஒரு தனியான ஒளி தெரிகிறது. இப்போது கொஞ்ச நேரமாக உன்னுடைய முகத்தில் அந்தப் புன்னகையைப் பார்க்கிறேன். நீ கவலையில்லாமல் சிரிப்பதைப் பார்க்கவே நன்றாக இருக்கிறது. உன்னுடைய அழகை நான் வர்ணிக்கிறேன் என்று நீ நினைக்கலாம். ஆனால் உன்னுடைய முகத்தில் இருக்கும் சோர்வு குறைந்து, நீ கொஞ்சம் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதைப் பார்க்க வேண்டும் என்பதுதான் எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது.”

நந்தினி: “சரி டா. உன்னிடம் பேசும்போது கொஞ்சம் மனசு லேசாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் என்னைப் பற்றிப் பேசும்போது நீ கொஞ்சம் எல்லை மீறிப் புகழ்கிறாயோ என்று தோன்றுகிறது.”

சந்தோஷ்: “நீ அப்படிச் சொன்னால் நான் கவனமாக இருக்கிறேன். உனக்குப் பிடிக்காத விதத்தில் நான் பேச விரும்பவில்லை. உன்னுடைய அழகைப் பற்றிப் பேசுவது உனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றால் சொல்லிவிடு.”

நந்தினி சிறிது நேரம் யோசித்தாள்.

நந்தினி: “அப்படியெல்லாம் இல்லை டா. நீ சொல்வது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை என்று சொல்லவில்லை. ஆனால் எனக்குப் பழக்கமில்லாத விஷயம் என்பதால் கொஞ்சம் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. சரி, வீட்டுக்கு வந்துவிட்டோமா என்று பார்.”

சந்தோஷ் சிரித்தான். கார் நந்தினியின் வீட்டை அடைந்தத

[Sivamurugan 85]

கார் நந்தினியின் வீட்டை அடைந்தது.

வீட்டில் நந்தினி

நந்தினி காரிலிருந்து இறங்கினாள்.

நந்தினி: “சரி டா, நான் உள்ளே போய் குளித்துவிட்டு உடை மாற்றிக்கொண்டு வருகிறேன். நீ காரிலேயே இரு. நான் உடனே வந்துவிடுகிறேன்.”

சந்தோஷ்: “சரி. நிதானமாகத் தயாராகிவிட்டு வா. அவசரப்பட வேண்டாம்.”

நந்தினி வீட்டுக்குள் சென்றாள். சந்தோஷ் காரில் காத்திருந்தான். அவளுடைய அழகைப் பற்றிய எண்ணங்கள் அவனுடைய மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. அவளிடம் நெருங்குவதற்கான வாய்ப்பைத் தேடிக்கொண்டிருந்தான்.

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு நந்தினி வெளியே வந்தாள். குளித்துவிட்டு, சுத்தமான உடையை அணிந்து, தலைமுடியை ஒழுங்காகச் சீவியிருந்தாள். நெற்றியில் சிறிய பொட்டு வைத்திருந்தாள். முகத்தில் இருந்த சோர்வு கொஞ்சம் குறைந்திருந்தது.

சந்தோஷ் அவளைப் பார்த்ததும் சில நொடிகள் பேசாமல் இருந்தான்.

நந்தினி: “என்னடா? ஏன் அப்படிப் பார்க்கிறாய்? என் முகத்தில் ஏதாவது இருக்கிறதா?”

சந்தோஷ்: “ஒன்றுமில்லை, நந்தினி. உன்னைப் பார்த்ததும் என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை. மருத்துவமனையில் இருந்தபோது நீ மிகவும் சோர்வாக இருந்தாய். இப்போது குளித்துவிட்டு, தலைமுடியைச் சீவி, சுத்தமான உடையை அணிந்துகொண்டு வந்திருக்கிறாய். உன்னுடைய முகம் இப்போது இன்னும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. உனக்கு அதிகமான அலங்காரம் தேவையில்லை. எளிமையாக இருந்தாலே உன்னுடைய அழகு வெளிப்படுகிறது. உன்னுடைய கண்கள், உன் முகத்தில் இருக்கும் அமைதி, நீ பேசும்போது தோன்றும் புன்னகை—இவை எல்லாம் சேர்ந்து உன்னை மிகவும் அழகாகக் காட்டுகின்றன.”

நந்தினி: “ஐயோ, மறுபடியும் ஆரம்பித்துவிட்டாயா? நான் குளித்துவிட்டு டிரஸ் மாற்றிக்கொண்டு வந்தேன். அதற்குள் என்னை இன்னொரு முறை வர்ணிக்க ஆரம்பித்துவிட்டாய்!”

சந்தோஷ்: “என்ன செய்வது? எனக்குத் தோன்றுவதைச் சொல்கிறேன். உன்னைப் பார்த்தால் உன்னுடைய இயல்பான அழகை நீயே உணர வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. நீ எப்போதும் மற்றவர்களுக்காக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறாய். உனக்காகச் சிறிது நேரம் ஒதுக்கிக்கொள். உனக்குப் பிடித்த உடையை அணிந்துகொள். உனக்குப் பிடித்ததைச் செய். உன்னுடைய முகத்தில் இந்தப் புன்னகை எப்போதும் இருக்க வேண்டும்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

நந்தினி: “சரி டா, உள்ளே வா. ஒரு கப் காபி குடித்துவிட்டுப் போ. நீ என்னை வீட்டில் விட்டுவிட்டு உடனே திரும்பிப் போய்விடுவாய் என்று நினைத்தேன். ஆனால் உன்னுடைய பேச்சைக் கேட்டால் இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இங்கேயே இருக்கப் போகிறாய் போலிருக்கிறது.”

சந்தோஷ்: “நீயே காபி குடித்துவிட்டுப் போகச் சொல்கிறாய். அப்படியிருக்க நான் எப்படி மறுப்பது?”

இருவரும் வீட்டுக்குள் சென்றார்கள்.

ஒரு கப் காபி… மாறும் மனநிலை…

நந்தினி சமையலறைக்குச் சென்று காபி தயாரித்தாள். சந்தோஷ் ஹாலில் அமர்ந்திருந்தான். சிறிது நேரத்தில் இரண்டு கப் காபியுடன் நந்தினி வந்தாள்.

ஒரு கப்பை அவனிடம் கொடுத்துவிட்டு, எதிரில் அமர்ந்தாள்.

நந்தினி: “இந்தா, காபி. சூடாக இருக்கிறது. மெதுவாகக் குடி.”

சந்தோஷ்: “நன்றி, நந்தினி. உன் கையால் கொடுக்கிற காபிக்கே ஒரு தனி சுவை இருக்கிறது.”

நந்தினி: “காபி போட்டது நான்தான். அதில் என்ன பெரிய விஷயம் இருக்கிறது? நீ பேசுவதைக் கேட்டால் நான் ஏதோ பெரிய சமையல்காரி மாதிரி இருக்கிறது.”

சந்தோஷ்: “காபியின் சுவையை மட்டும் நான் சொல்லவில்லை. அதை நீ கொடுக்கும் விதத்தையும் சொல்கிறேன். நீ ஒருவரிடம் அக்கறையாகப் பேசும்போது, அவர்களுடைய மனதில் ஒரு நிம்மதி ஏற்படுகிறது. உன்னுடைய குரலில் ஒரு மென்மை இருக்கிறது. நீ பேசும்போது எதிரில் இருப்பவர்களைக் கவனமாகப் பார்க்கிறாய். அவர்கள் சொல்வதைக் கேட்கிறாய். இப்படி மற்றவர்களை மதிக்கும் குணம் உன்னிடம் இருப்பதால்தான் உன்னைப் பற்றிப் பேசும்போது எனக்கு இவ்வளவு விஷயங்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன.”

நந்தினி காபியைப் பருகினாள். அவளுடைய முகத்தில் வெட்கம் கலந்த புன்னகை தோன்றியது.

நந்தினி: “சந்தோஷ்  உண்மையைச் சொல்லு. நீ எல்லோரிடமும் இப்படித்தான் பேசுவாயா? இல்லையென்றால் என்னிடம் மட்டும் இவ்வளவு புகழ்ச்சி வருகிறதா?”

சந்தோஷ்: “எல்லோரிடமும் இப்படிப் பேச முடியாது, நந்தினி. சிலரைப் பார்க்கும்போது சாதாரணமாகப் பேசிவிட்டுப் போய்விடுவோம். ஆனால் சிலரைப் பார்க்கும்போது அவர்களுடைய குணத்தையும், முகத்தில் தெரியும் உணர்ச்சிகளையும் கவனிக்கத் தோன்றும். உன்னைப் பார்த்தால் அப்படித்தான் தோன்றுகிறது. நீ சிரிக்கும்போது உன்னுடைய கண்களிலும் அந்தச் சிரிப்பு தெரிகிறது. நீ கவலையாக இருக்கும்போது உன்னுடைய முகமே மாறிவிடுகிறது. நீ உன்னுடைய உணர்ச்சிகளை மறைக்க முயற்சி செய்தாலும், உன் கண்கள் உன்னைப் பற்றிய பல விஷயங்களைச் சொல்லிவிடுகின்றன.”

நந்தினி: “என்னடா, என் கண்களை வைத்தே இவ்வளவு கதைகள் சொல்கிறாய்! என்னுடைய கண்களில் என்ன இருக்கிறது என்று எனக்கே தெரியாது.”

சந்தோஷ்: “உனக்குத் தெரியாமல் இருக்கலாம். ஆனால் மற்றவர்கள் கவனிக்கலாம் அல்லவா? உன்னுடைய கண்களில் ஒரு மென்மை இருக்கிறது. நீ யாரையாவது நம்பினால் முழுமையாக நம்புவாய் போலத் தோன்றுகிறது. யாரையாவது நேசித்தால் மனதார நேசிப்பாய். அதனால்தான் உன்னுடைய அன்பைப் பெறுகிறவர்கள் அதைப் புரிந்துகொண்டு மதிக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். உன்னுடைய மனதை யாரும் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது.”

அந்த வார்த்தைகள் நந்தினியின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தன. அவள் காபிக் கோப்பையை மேசையில் வைத்தாள்.

நந்தினி: “நீ சொல்வதைக் கேட்டால் எனக்கே என்னைப் பற்றி புதிதாகத் தெரிந்துகொள்வது போல இருக்கிறது. வீட்டிலும் மருத்துவமனையிலும் எல்லோரும் என்னை ஒரு பொறுப்பானவளாகத்தான் பார்க்கிறார்கள். ரத்னத்தைக் கவனிக்க வேண்டும், வீட்டைக் கவனிக்க வேண்டும், மற்றவர்களுக்காக ஓட வேண்டும். என்னுடைய மனதில் என்ன இருக்கிறது என்று யாரும் இப்படிக் கேட்டதில்லை. நீ பேசுவது கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருக்கிறது.”

சந்தோஷ்: “அதுதான், நந்தினி. உன்னுடைய பொறுப்புகள் முக்கியம். ஆனால் உன்னுடைய மனமும் முக்கியம். நீ சோர்வாக இருக்கும்போது அதைச் சொல்லலாம். உனக்கு உதவி தேவைப்பட்டால் கேட்கலாம். நீ அழகாக இருக்கிறாய் என்று யாராவது சொன்னால் அதைக் கேட்டு மகிழலாம். அதற்காக உன்னுடைய பொறுப்புகளை மறக்க வேண்டும் என்று அர்த்தமில்லை. இரண்டுக்கும் இடையில் சமநிலை வைத்துக்கொள்ளலாம்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவளுடைய முகத்தில் இப்போது முன்பிருந்த தயக்கம் குறைந்திருந்தது.

நந்தினி: “சரி டா. உன்னிடம் பேசுவது எனக்கு நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் நீ என்னைப் புகழும்போதெல்லாம் எனக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது. என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியவில்லை.”

சந்தோஷ்: “நீ பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. நான் சொல்வதைக் கேட்டு சிரித்தால் போதும். உன்னுடைய அந்தப் புன்னகைதான் எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது. உன்னைப் பார்த்தால் உன்னுடைய முகத்தில் இன்னும் அதிகமாகச் சிரிப்பு இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. நீ கவலையில்லாமல் இருக்க வேண்டும். உனக்குப் பிடித்த விஷயங்களைப் பற்றிப் பேச வேண்டும். வாழ்க்கையில் நல்ல தருணங்களையும் அனுபவிக்க வேண்டும். எப்போதும் கவலையோடு வாழ வேண்டியதில்லை.”

நந்தினி: “நீ சொல்வது உண்மைதான். சில நேரங்களில் நான் என்னையே மறந்துவிடுகிறேன். ரத்னத்துக்கு ஏதாவது நடந்துவிடுமோ என்று பயமாக இருக்கிறது. அவன் உடல்நிலை சரியாக வேண்டும் என்பதுதான் என் ஆசை. அதுவரை என் மனசு நிம்மதியாக இருக்குமா என்று தெரியவில்லை.”

சந்தோஷ்: “அவன் குணமடைய வேண்டும் என்பதற்காக நாமெல்லோரும் முயற்சி செய்கிறோம். மருத்துவர்கள் பார்த்துக்கொள்கிறார்கள். நீயும் அவனுக்காக இருக்கிறாய். ஆனால் அந்தக் கவலையைத் தனியாகச் சுமக்காதே. உனக்குப் பேச வேண்டும் என்றால் பேசு. மனம் திறக்க வேண்டும் என்றால் திற. நான் உன்னைக் கேட்கத் தயாராக இருக்கிறேன்.”

நந்தினி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

நந்தினி: “சரி டா. உன்னிடம் பேசினால் கொஞ்சம் மனசு லேசாகிறது. நீ இப்படி எல்லாம் பேசுவாய் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.”

சந்தோஷ் அவளுடைய வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் உள்ளுக்குள் மகிழ்ந்தான். அவள் தன்னிடம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மனம் திறக்கத் தொடங்கியிருப்பதை உணர்ந்தான். அவளுடைய நம்பிக்கையை மேலும் பெற வேண்டும் என்று நினைத்தான்.

சந்தோஷ்: “நந்தினி, உன்னிடம் இன்னொரு விஷயம் சொல்லலாமா? நீ இப்போது சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறாய் அல்லவா, அந்த முகத்தைப் பார்த்தால் நீ எப்போதும் இப்படியே இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. உன்னுடைய முகத்தில் இருக்கும் இயல்பான அழகு, உன்னுடைய புன்னகை, நீ பேசும்போது தோன்றும் வெட்கம்—இவை எல்லாம் சேர்ந்து உன்னை இன்னும் அழகாகக் காட்டுகின்றன. நீ உன்னைச் சாதாரணமாக நினைக்கலாம். ஆனால் உன்னிடம் பேசும்போது உனக்கென்று ஒரு தனியான ஈர்ப்பு இருக்கிறது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.”

நந்தினி முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு சிரித்தாள்.

நந்தினி: “போதும் டா! நீ என்னைப் புகழ்வதை நிறுத்தவே மாட்டாயா? சரி, காபி குடித்துவிட்டாயா? இன்னும் கொஞ்சம் வேண்டுமா?”

சந்தோஷ்: “வேண்டாம். இந்தக் காபி போதும். ஆனால் உன்னுடன் இப்படி அமைதியாக உட்கார்ந்து பேசுவது நன்றாக இருக்கிறது.”

அவன் மெதுவாக எழுந்து, நந்தினி அமர்ந்திருந்த சோபாவின் அருகில் வந்து அமர்ந்தான்.

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “டேய், அங்கே இடம் இருக்கிறதே. இங்கே வந்து ஏன் உட்காருகிறாய்?”

சந்தோஷ்: “அங்கே உட்கார்ந்திருந்தால் உன்னிடம் பேசுவதற்காகச் சத்தமாகப் பேச வேண்டியிருக்கிறது. இங்கே அமர்ந்தால் சாதாரணமாகப் பேசலாம். உனக்கு அசௌகரியமாக இருந்தால் நான் அங்கே போய் அமர்ந்துவிடுகிறேன்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்துவிட்டு மெதுவாகச் சிரித்தாள்.

நந்தினி: “சரி டா. உட்கார்ந்துகொள். ஆனால் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் நாம் மருத்துவமனைக்குத் திரும்ப வேண்டும். அத்தை ரத்னத்தைத் தனியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்.”

சந்தோஷ்: “சரி நந்தினி. நாம் விரைவில் கிளம்பிவிடலாம்.”

இருவரும் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்கள்.

சந்தோஷ் அவளுடைய கையைப் பார்த்தான். பின்னர் அவளை நோக்கி மெதுவாகக் கையை நீட்டினான். அவள் விலகுவதற்குள், அவளுடைய கையில் மென்மையாக ஒரு முத்தமிட்டான்.

நந்தினி திடுக்கிட்டாள்.

நந்தினி: “சந்தோஷ் 

…”

அவளுடைய குரலில் அதிர்ச்சியும் குழப்பமும் கலந்திருந்தன. அவள் தன் கையை உடனே இழுத்துக்கொள்ளவில்லை. அதே நேரத்தில் அவள் என்ன நினைக்கிறாள் என்பதும் அவளுக்கே தெளிவாக இல்லை.

சந்தோஷ் அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்தான்.

நந்தினியும் அவனைப் பார்த்தாள்.

இருவருடைய கண்களும் சந்தித்துக்கொண்டன.

அந்தச் சில நொடிகளில், நந்தினியின் மனதில் பல எண்ணங்கள் ஒன்றாக ஓடின. அவன் தன்னைப் புகழ்ந்து பேசிய விதம், தன் மனதைப் புரிந்துகொள்கிறான் என்ற உணர்வு, இப்போது நடந்த இந்த எதிர்பாராத செயல்—எல்லாமே அவளைத் தடுமாறச் செய்தன.

சந்தோஷின் பார்வையில் அவளிடம் நெருங்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தது. ஆனால் நந்தினியின் மனதில் என்ன இருக்கிறது என்பதை அவனால் உறுதியாக அறிய முடியவில்லை.

அவள் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.

அவன் அவளுடைய கையை மெதுவாக விடுவித்தான்.

அறையில் அமைதி நிலவியது.

அந்தப் பார்வையின் அர்த்தம் என்ன? நந்தினி சந்தோஷை நம்பத் தொடங்கிவிட்டாளா, அல்லது அவனுடைய வார்த்தைகளால் குழப்பமடைந்திருக்கிறாளா?

அதற்கான பதில் இன்னும் தெரியவில்லை…

தொடரும்…

✍️ சிவமுருகன்
Telegram: "Msivamuruganm"

[Sivamurugan 85]

அடுத்த அப்டேட் சுதா பார்வையில் நகரும். ராகுல் சுதா பழக்கம் முதல் உடலுறவு வரைக்கும் வரும். அதன் பிறகு நந்தினி அப்டேட் வரும்

[Sivamurugan 85]

கருத்து கூறிய நண்பர்களுக்கு நன்றி.

நந்தினி மெல்ல கண்களை மூடினால்,. ஹ்ம்ம்ம் டேய்.... ஹ்ம்ம்ம் என்று தான் சொன்னாள். அவன், அவள் காலடியில் உக்காந்தான். அவள் கால்கள் இரண்டையும் தூக்கி. தன் மடியில் வைத்து கொண்டான். சந்தோஷ் அப்படியே குனிந்து. அவள் காலுக்கு முத்தம் கொடுத்தான். அவள் கண்கள் மூடியது.. அப்படியே அவள் சேலையை மெல்ல தூக்கினான்.அவள் மூட்டு கீழே வெள்ளை கலர் போன்று இருந்த கரண்டை கால் மேல இருந்து மெல்ல நக்கினான். அவள் உதட்டை கடித்து கொண்டே இருந்தாள். டேய்... ஹ்ம்ம்ம் வேண்டாம் டா நான் ஏற்கனவே ஒரு தப்பு செஞ்சு இருக்கேன் ப்ளீஸ்.. எழுந்துரு டா.. அவன் எப்படி கேட்பான். நந்தினி சேலைய இன்னும் தூக்கினான். இப்போ அவன் கண்ணில் நந்தினி ரோஸ் கலர் தொடை தெரிஞ்சிது.. நந்தினி அவனை வேண்டாம் என்று சொன்னாலே தவிர அவனை தடுக்க வில்லை. இவன் குனிந்து கொண்டு. அவள் தொடைக்கு முத்தம் கொடுத்தான். நந்தினி கிட்ட இருந்து பேச்சு குறைந்து, காம சத்தம் வந்தது, அது இவனுக்கு மேலும் வெறி ஏற்றியது, அவள் தொடையில் முத்தம் கொடுத்தவன்.இரு தொடைகள் நடுவில் தெரிஞ்ச அவள் லைட் கலர் பூ போட்ட ஜட்டி இவன் கண்ணுக்கு தெரிஞ்சிது. அவளிடம் ஏதும் சொல்லாம இவன் தலையை நேரா அவள் இரு கால்களை விரித்து விட்டு. அவள் ஜட்டிக்கு முத்தம் கொடுத்தான். இவள் கிட்ட இருந்து ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் என்று சத்தம் மட்டும் தான் வந்தது. அவளே அவளுடைய இரு தொடைகள் இரண்டையும். இவன் தோளில் போட்டு கொண்டாள். அவன் தலையை தன் புண்டையோட அமுக்கினாள். முதலில் மெதுவா முத்தம் கொடுத்தான். அவன் மூக்கை அவள் ஜட்டியில் அழுத்தி விட்டு. மோந்து பார்த்தான். இப்போ தான் குளித்து முடித்து வேற டிரஸ் இருந்தாள். அந்த டிரஸ் வாசனை. ஜட்டி வாசனை. அவள் புண்டையில் இருந்து வந்த சோப் வாசனை எல்லாம் இவனை கிறங்கடித்தது. முதலில் முத்தம் கொடுத்து கொண்டு இருந்தவன். மெல்ல அவன் நாக்கை நீட்டி அவள் ஜட்டியில் மேல புண்டை பகுதியில் நக்கினான், இவளுடையை காம சத்தம் கூடி கொண்டே இருந்தது. அந்த வீடு முழுக்க இவள் சத்தம் கேட்டது. ஹ்ம்ம்ம் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஹ்ம்ம்ம் என்று சத்தம் வந்து கொண்டே இருந்தது, இவளுடையை காம சத்தம் இவனை இன்னும் வெறி ஆக்கியது. அவள் சூத்தை புடித்து தூக்கி. அவள் ஜட்டிய கொஞ்சம் கீழ இறக்கி விட்டான். இப்போ வீட்ல பகல் நேரத்தில் நல்லா வெளிச்சத்தில். அவள் புண்டையை பார்த்தான். யப்பா என்ன புண்டை டா இது. சின்ன வயசு புண்டை மாதிரி நல்லா ஒட்டி போய் இருக்கு. பாக்கவே நக்கனும் போல தோணுது. என்று நினைத்து கொண்டு. நக்க ஆரம்பித்தான், இவள் டேய்ய் ய்ய்ய்ய்ய் என்று கண்களை மூடி கொண்டும். உதட்டை கடித்து கொண்டும் இருந்தாள். சந்தோஷ் நன்றாக நாக்கை வச்சு சுழட்டி எடுத்தான். இவன் நக்க நக்க அவள் புண்டையில் இருந்து. காம நீர் வந்து கொண்டே இருந்தது, மெதுவா எட்டி நந்தினியை பார்த்தான். அவளோ கண்களை மூடி கொண்டு. உதட்டை கடித்து கொண்டு. மேல சுவரை நோக்கி இருந்தது அவள் முகம். இவன் அவள் புண்டையை இன்னும் ஆழமாக விரித்து இவன் நாக்கை உள்ள விட்டு இன்னும் நக்கி சுழட்டி எடுத்தான்.அவளுடைய மதன நீர் சுறந்து கொண்டே இருந்தது. திடிர்னு அவள் குபு குபு வென மதன நீரை குடம் குடமா அருவி போல கொட்டினால். இவன் அதை எல்லாம் குடித்து விட்டு. இன்னும் அவள் இரு கால்களை இழுத்து கொண்டு. இன்னும் நக்கினான். இந்த தடவை அவள் சூத்து இருந்து புண்டை வரைக்கும் நக்கினான். அவள் சோர்ந்து இருந்தாலும். இவன் நக்கலில். மறுபடியும் காம சுகம் அனுபவிக்க ரெடி ஆனால். அவனும்விடாம நக்கினான். இப்படியே முக்கால் மணி நேரம் நக்கி அவளுக்கு மூணு முறை காம நீரை வர வைத்து அதை குடித்து முடித்து. அவள் புண்டையை சுத்தமா நக்கினான். பிறகு எழுந்து நிற்கும் போது. நந்தினியே இவனுடையை பேண்ட் கழட்டி தூக்கி எறிந்தால். இப்போ அவன் ஜட்டியில் சுன்னி கம்பீரமா இருந்தது, அவனை பார்த்து கொண்டே அவன் இடுப்பில் கை வைத்து அவன் ஜட்டியை கழட்டினாள். தன் முகம் முன்னாடி.நீண்டு போய் இருந்த அவன் சுன்னியை முதலில் முன்னாடி நக்கி விட்டாள். அப்பறம் தன் முடியை கொண்டை போட்டு கொண்டு. அவன் சுண்ணியை கையால் புடித்து கொண்டு. ஏதோ வெறி வந்தவளாக ஊம்பினால். நந்தினி இந்த அளவுக்கு ரத்னதுக்கு கூட ஊம்பியது இல்லை. சந்தோஷ் கையை எடுத்து இவளே தன் தலை மீது வைத்து கொண்டாள். இவனுக்கு புரிந்து போனது. இவன் அவள் தலையில் கை வைத்து அவன் சுன்னியோடு அமுக்கினான். இவள் ஊம்பல் சத்தம் சலப் சலப் என்று கேட்டு கொண்டு இருந்தது.. அந்த வீடு முழுக்க அவள் ஊம்பல் சத்தம் தான். அவள் உதட்டில் இருந்து எச்சி வடிய வடிய ஊம்பினால். இவனுக்கு சந்தோசமா இருந்தது. இவளா இப்படி எல்லாம் செய்கிறாள் என்று. அவன், அவளுடைய தலையை புடித்து. இவன் எக்கி எக்கி அவன் சுன்னிய அவள் வாய்க்குள்ள தள்ளி கொண்டு இருந்தான். அவளுக்கு தொண்டை வரைக்கும் போனது. அவளுக்கு ஒரு மாதிரி ஆனாலும் சமாளித்து ஊம்பினால் கொஞ்சம் நேரத்தில் ஹாஆஸ்ஸ்ஸ்ஸ் நந்தினி ஹ்ம்ம்ம் என்று கத்தி கொண்டு உச்சம் அடைந்து அவன் கட்டி கஞ்சிய அவள் வாய்க்குள்ள இறக்கினான். அவளும் அவன் கஞ்சி எல்லாம் குடிச்சிட்டு. அவன் சுன்னிய நக்கியே சுத்தம் செய்தால். இப்போ அவன் அவன் சட்டை கழட்டி போட்டான். அவளை பார்த்து கொண்டே. இவளும் அவனை மாதிரி எழுந்து நின்று ஆடி கொண்டே. அவள் சேலை. மற்றும் பிளவுஸ் ப்ரா எல்லாம் கழட்டி தூக்கி எரிந்து விட்டு. அவனை கூப்பிட்டு. பெட்ரூம் போனாள். இவளுடையை வீட்ல முழுசா அம்மணமா நடந்து போறது இதுவே முதல் முறை., இருவரும் அதிகம் பேசி கொள்ள வில்லை. இவள் நேரா போய் பெட்டில் படுத்து கொண்டு. இவனை ஒரு விரல் காண்பித்து ஓக்க கூப்பிட்டாள். இவனும் ஏதோ நாய் குட்டி போல. அவள் சொல்லுக்கு கட்டுப்பட்டு. அவள் கால் அருகில் சென்று. அப்படியே அவன் சுன்னியை அவள் புண்டைக்குள் விட்டான். அவள்.. டேய் மெதுவா டா. ரொம்ப டைட்டா இருக்கும், இடியட். என்று சத்தம் போட்டாள். அவன் சாரி என்று மட்டும் சொன்னான். மெதுவா அவன் சுன்னிய வெளியே எடுத்தான். பிறகு மெல்ல அவள் புண்டைக்குள் விட்டான். அவளிடம் இருந்து ஹ்ம்ம்ம் என்று சத்தம் மட்டும் வந்தது.அவன் அவளை மெதுவா ஓத்து கொண்டே அவளுடைய ஒரு முலையை கசக்கி கொண்டும் இன்னொரு முலையை அவன் வாய்க்குள்ள விட்டு சப்பியும் செஞ்சு கொண்டு இருந்தான், ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஹஹா ஹாஆஆ ஆஆஆஆ என்று காம சத்தங்கள் கேட்டு கொண்டு இருந்தது.. முதலில் மெதுவா ஓத்து கொண்டு இருந்தவன் போக போக வேகமா ஓக்க ஆரம்பிச்சான், அவளும் அவனுக்கு ஈடு கொடுத்து அவள் புண்டையை தூக்கி தூக்கி கொடுத்து கொண்டு இருந்தாள். இருவரும் வேர்வை ரொம்ப கொட்டியது. மூணு முறை இருவரக்கும் போன் வந்தது. இவர்கள் எதையும் கண்டுக்க வில்லை. ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹஃஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஆஆஆஆ ஆஆஆஆ ஆஆஆஆ ஆஆஆஆ ஆஆஆஆ ஆஆஆஆ ஆஆஆஆ ஆஆஆஆ ஆஆஆஆ ஆஆஆஆ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ என்று காம சத்தம் அந்த ரூம் முழுக்க கேட்டது அவன் அவனுடைய குண்டிய தூக்கி தூக்கி அடித்து அடித்து அவளை ஓத்து கொண்டு இருந்தான். இப்படியே நேரம் கடந்தது. பிறகு அவள் அவனை தள்ளி விட்டு. அவன் சுன்னிக்கு நேராக உக்காந்து மட்டை உறிக்க ஆரம்பித்தாள். அவளுடைய இரு முலைகள் குலுங்க குலுங்க அவனை ஓத்து கொண்டு இருந்தாள், அவனுடைய கை எடுத்து முலை மேல வைத்தாள். அவனும் புரிந்து கொண்டு. அவளுடைய இரு முலைகளை கசக்கி கொண்டு இருந்தான். இவள் கொஞ்சம் நேரத்தில் வேகத்தை கூட்டி கொண்டு இருந்தாள், ஹ்ம்ம்ம் ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஹ்ம்ம்ம் ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் என்று காம சத்தம் அதிகரித்து கொண்டு இருந்ததுகொஞ்சம் நேரத்தில் இருவரும் உச்சம் அடைந்து அவர்களின் கஞ்சிய கொட்டினார்கள். இவன் அவனுடைய கஞ்சிய அவள் புண்டைக்குள் இறக்கினான். இவளும் அவளுடைய காம நீரை வெளியேற்றி விட்டு. அப்படியே அவன் அருகில் படுத்தாள். இருவரும் பார்த்து கொண்டனர். லேசா சிரித்து கொண்டனர். அப்பறம் போன் எடுத்து பார்த்தாள். ஹாஸ்பிடல் இருந்து போன். அப்போ மறுபடியும் ஒரு மனைவியா மாறினால். அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் கிளம்பி ஹாஸ்பிடல் போய் சேர்ந்தனர். அங்க ரத்னம் ரூம் உள்ள. 21 வயசு பையன் நின்று இருந்தான். 

சந்தோஷ் : டேய் விக்கி. நீ எங்க டா இங்க..? 

விக்கி : அப்பாவை காணும். அதான். உங்க கூட தான் அதிகமா இருப்பாங்க அதான் கேட்டுட்டு போகணும் வந்தேன்.

நந்தினி : டேய் யாரு டா இந்த பையன் 

சந்தோஷ் : இவன் தான் CEO ராகுல் மகன். பேர் விக்கி. 21 வயசு காலேஜ் படிக்கிறான். 

நந்தினி : அப்போ தான் அவளை கவனித்தாள். அவன் இவளின் அழகில் மெய் மறந்து நின்றான். அதை இவளும் கவனித்தாள். 

தொடரும் 

My telegram id Msivamuruganm

[Sivamurugan 85]

மருத்துவமனையில் ஒரு புதிய வரவு

மருத்துவமனையின் அறைக்குள் நந்தினியும் சந்தோஷும் நுழைந்தபோது, அங்கே ஒரு இளைஞன் அமர்ந்திருந்தான். வயது இருபத்தொன்று இருக்கும். கல்லூரி மாணவனுக்கே உரிய தோற்றம். கையில் மொபைல் போன். முகத்தில் ஒருவிதப் பதற்றம். அவ்வப்போது கதவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

சந்தோஷ் அவனைப் பார்த்ததும் ஆச்சரியத்துடன் அருகில் சென்றான்.

சந்தோஷ்: “டேய் விக்கி! நீ எப்போடா வந்த? இங்கே உட்கார்ந்திருக்கே? என்ன விஷயம்? முகமே சரியில்லையே. ஏதாவது பிரச்சினையா?”

விக்கி: “அண்ணா, உங்களைத்தான் தேடிட்டு வந்தேன். உங்க அப்பா எங்கே இருக்கார்னு தெரியல. அவருக்குப் போன் பண்ணினா சுவிட்ச் ஆஃப் வருது. வீட்டுக்கும் போய்ப் பார்த்தேன். அங்கேயும் சரியான தகவல் கிடைக்கல. அதான் உங்களைப் பார்த்துப் பேசலாம்னு இங்கே வந்தேன்.”

சந்தோஷ்: “என்னடா சொல்ற? ராகுல் அங்கிளைப் பார்க்க முடியலையா? அவர் எங்கே போயிருக்கார்னு உனக்குச் சொல்லலையா?”

விக்கி: “இல்லை அண்ணா. நேத்து வரைக்கும் பேசிக்கிட்டுத்தான் இருந்தார். இன்று காலையிலிருந்து போன் எடுக்கவே இல்லை. நான் காலேஜுக்குப் போகிறதா வேண்டாமான்னு கூடத் தெரியாம தவிச்சுட்டு இருக்கேன். அவருக்கு ஏதாவது பிரச்சினையா இருக்குமோன்னு பயமா இருக்கு.”

அப்போது சந்தோஷின் அருகில் நின்றிருந்த நந்தினி அந்த இளைஞனைப் பார்த்தாள். விக்கியின் முகத்தில் தெரிந்த கவலையை அவளால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. தன்னுடைய கணவன் ரத்னம் மருத்துவமனையில் படுத்திருப்பதை நினைத்ததும், குடும்பத்தில் ஒருவரைப் பற்றிய தகவல் தெரியாமல் தவிப்பது எவ்வளவு வேதனையானது என்பது அவளுக்குப் புரிந்தது.

சந்தோஷ்: “சரி, பதற்றப்படாதே. நாம இன்னொரு முறை முயற்சி பண்ணிப் பார்க்கலாம். போன் ஆஃப் ஆகிறதாலேயே ஏதாவது தவறு நடந்திருக்கும்னு நினைக்க வேண்டாம். அவர் எங்கேயாவது முக்கியமான வேலையில்கூட இருக்கலாம்.”

பிறகு சந்தோஷ் நந்தினியை நோக்கித் திரும்பினான்.

சந்தோஷ்: “நந்தினி, இவன்தான் விக்கி. ராகுல் அங்கிளோட மகன். வயசு இருபத்தொண்ணு. காலேஜ்ல படிச்சுக்கிட்டு இருக்கான். நான் இவனைச் சின்ன வயசிலிருந்தே பார்த்திருக்கேன். நல்ல பையன். எதுவாக இருந்தாலும் நேராகக் கேட்டுத் தெரிஞ்சுக்கிற பழக்கம் உண்டு.”

நந்தினி: “அப்படியா? உங்க அப்பாவைப் பார்க்க முடியலன்னு சொல்றீங்களே… கவலைப்படாதீங்க. ஒருவேளை ஏதாவது வேலையா வெளியே போயிருக்கலாம். இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பாருங்க. தகவல் கிடைக்கிறதா பார்க்கலாம்.”

விக்கி: “நன்றி அக்கா. உண்மையிலேயே எனக்கு என்ன செய்யறதுன்னு தெரியல. அப்பா எங்கே இருக்கார்னு தெரியாம இருந்தா எனக்கு எதிலேயும் கவனம் போகாது. அதனால்தான் அண்ணாவைப் பார்த்துப் பேசலாம்னு வந்தேன்.”

நந்தினி அவன் பேசிய விதத்தைப் பார்த்து மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

நந்தினி: “கவலைப்படாதீங்க விக்கி. அப்பாவுக்கும் பையனுக்கும் இடையிலான பாசம் அப்படித்தான். ஒரு போன் கூட வரலன்னா மனசு பதறத்தான் செய்யும். ஆனா நிதானமா இருங்க. ஏதாவது தகவல் கிடைச்சா நிச்சயம் தெரிஞ்சுக்கலாம்.”

விக்கி: “நீங்க சொல்றது சரிதான் அக்கா. ஆனாலும் மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒரு பயம் இருக்கு. அவருக்கு உடம்பு சரியில்லையோன்னு கூடத் தோணுது.”

சந்தோஷ்: “விக்கி, நான் ராகுல் அங்கிளுக்கு இன்னொரு முறை போன் பண்ணிப் பார்க்கிறேன்.”

சந்தோஷ் தனது மொபைலை எடுத்தான். ராகுலின் எண்ணைத் தேர்வு செய்து அழைத்தான். சில நொடிகள் அழைப்பு சென்றது. பின்னர் அதே பதில்.

மொபைல் குரல்: “நீங்கள் தொடர்புகொள்ளும் நபரின் தொலைபேசி தற்போது சுவிட்ச் ஆஃப் செய்யப்பட்டிருக்கிறது.”

சந்தோஷ் அழைப்பைத் துண்டித்தான். அவன் முகத்திலும் கவலை படர்ந்தது.

சந்தோஷ்: “இப்பவும் சுவிட்ச் ஆஃப்தான். சரி, கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு முயற்சி பண்ணலாம்.”

அப்போது நந்தினி தனது மொபைலை எடுத்தாள்.

நந்தினி: “சுதா அத்தைக்கும் போன் பண்ணிப் பார்க்கிறேன். ஏதாவது தகவல் தெரிஞ்சிருக்குமோ?”

அவள் சுதாவுக்கு அழைத்தாள். ஆனால் அங்கிருந்தும் அதே பதில். சுதாவின் மொபைலும் அணைக்கப்பட்டிருந்தது.

நந்தினி: “அடடா! சுதா அத்தையோட போனும் சுவிட்ச் ஆஃப் வருது. இது என்ன புதுசா இருக்கு? காலையில்கூட பேசின மாதிரி ஞாபகம் இருக்கு.”

சந்தோஷ்: “இரண்டு பேரோட போனும் ஒரே நேரத்துல ஆஃப் ஆகிறதால நமக்குக் குழப்பம்தான். ஆனா இப்போ நம்ம கையில எந்தத் தகவலும் இல்லை. அதனால எதையும் ஊகிக்க வேண்டாம்.”

விக்கி: “அண்ணா, எனக்கு அப்பாவைப் பற்றித்தான் கவலையா இருக்கு. அவரைத் தொடர்புகொள்ள முடியாம போறது இதுதான் முதல் முறை. எதுவாக இருந்தாலும் எனக்குச் சொல்லுங்க.”

சந்தோஷ்: “நிச்சயமா சொல்றேன். நீயும் உன் நண்பர்கள் மூலமா விசாரிச்சுப் பாரு. ஏதாவது தகவல் கிடைச்சா எனக்குப் போன் பண்ணு.”

விக்கி தலையசைத்தான். நந்தினி அவனை ஆறுதல்படுத்தும் விதமாகப் புன்னகைத்தாள். ஆனால் அந்த அறைக்குள் ஒரு கேள்வி மட்டும் பதிலில்லாமல் நின்றுகொண்டிருந்தது.

ராகுலின் போன் ஏன் அணைக்கப்பட்டிருந்தது? சுதாவின் போனும் ஏன் தொடர்புகொள்ள முடியாத நிலையில் இருந்தது?

அந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில் யாருக்கும் தெரியவில்லை.

அப்போது சந்தோஷின் மொபைல் ஒலித்தது. திரையில் வந்த எண்ணைப் பார்த்த அவன் முகம் மாறியது. அழைத்தது அவனுடைய அப்பா.

சந்தோஷ்: “ஒரு நிமிஷம். அப்பா போன் பண்றார். பேசிட்டு வர்றேன்.”

அவன் அறையின் ஓரமாகச் சென்று அழைப்பை ஏற்றான்.

சந்தோஷின் அப்பா: “சந்தோஷ், உன்னிடம் ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும். நீ உடனே வெளிநாடு கிளம்ப வேண்டிய சூழ்நிலை வந்திருக்கு. அங்கே நம்முடைய வேலை சம்பந்தமாகச் சில பிரச்சினைகள் இருக்கு. நீ நேரில் போய் கவனிச்சாதான் சரியாகும்.”

சந்தோஷ்: “என்னப்பா, இப்போவா? இங்கே நிறைய விஷயங்கள் நடக்குது. ரத்னம் இன்னும் முழுசா குணமாகல. நந்தினியும் தனியா எல்லாத்தையும் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கா. இந்த நேரத்துல நான் எப்படி கிளம்ப முடியும்?”

சந்தோஷின் அப்பா: “உன்னோட சூழ்நிலை எனக்குப் புரியுது. ஆனா அங்கேயும் நம்ம குடும்பத்தோட எதிர்காலம் சம்பந்தப்பட்ட விஷயம் இருக்கு. நீ போகாம இருந்தா பிரச்சினை பெரிதாகிடும். எல்லாவற்றையும் விட்டுட்டு ஓடச் சொல்லல. தேவையான ஏற்பாடுகளைச் செய்துட்டு கிளம்பு.”

சந்தோஷ்: “அப்பா, கொஞ்சம் நாள் கழிச்சுப் போக முடியாதா? இங்கே இன்னும் சில விஷயங்கள் சரியாகணும்.”

சந்தோஷின் அப்பா: “முடிந்தால் நானே உன்னைக் காத்திருக்கச் சொல்லியிருப்பேன். ஆனால் இந்த முறை தாமதிக்க முடியாது. நீ யோசிச்சு முடிவு எடு. உன் பொறுப்பை நீ புரிஞ்சுக்குவேன்னு நம்புறேன்.”

அழைப்பு முடிந்ததும் சந்தோஷ் சில நொடிகள் அமைதியாக நின்றான். ஒருபுறம் நந்தினி, ரத்னம் ஆகியோரின் நிலைமை; மறுபுறம் அப்பாவின் வற்புறுத்தல். எதைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்று அவனுக்கே புரியவில்லை.

அவன் மீண்டும் அறைக்குள் வந்தபோது நந்தினி அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “என்னடா சந்தோஷ்? அங்கிள் என்ன சொன்னார்? உன் முகமே மாறிப்போச்சே.”

சந்தோஷ்: “நந்தினி… நான் வெளிநாடு போக வேண்டிய சூழ்நிலை வந்திருக்கு. அப்பா உடனே கிளம்பச் சொல்றார். முதல்ல நான் வேண்டாம்னுதான் சொன்னேன். ஆனா வேலை சம்பந்தமாக அவசரம்னு சொல்றார். என்ன செய்யறதுன்னே தெரியல.”

நந்தினி: “அப்படியா? அது முக்கியமான விஷயம்னா நீ போய்த்தானே ஆகணும். இங்கே இருக்கிறதுக்காக உன்னோட பொறுப்பை விட்டுட முடியாது. ரத்னத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படாதே. நாங்க பார்த்துக்கிறோம்.”

சந்தோஷ்: “ஆனா உன்னை இந்த நிலையில் விட்டுட்டுப் போக எனக்கு மனசே வரல. ஏற்கெனவே இவ்வளவு விஷயங்களை நீ தனியா சமாளிக்கிற. நான் இருந்தா உனக்குக் கொஞ்சம் உதவியா இருக்கும் என்று நினைச்சேன்.”

நந்தினி: “எனக்காக உன் வாழ்க்கையை நிறுத்திக்காதே டா. நீ போய் உன் வேலையைப் பார்த்துட்டு வா. இங்கே ஏதாவது அவசரம்னா உனக்குத் தகவல் சொல்றேன்.”

சந்தோஷ் அவளைப் பார்த்தான். அவளுடைய குரலில் இருந்த அக்கறை அவனைச் சிறிது நேரம் அமைதியாக்கியது.

சந்தோஷ்: “சரி நந்தினி. நான் கிளம்புறேன். ஆனா ஏதாவது பிரச்சினை வந்தா உடனே எனக்குப் போன் பண்ணு. தயங்கவே கூடாது.”

நந்தினி: “சரி டா. நீ பத்திரமா போயிட்டு வா.”

சந்தோஷ் விக்கியிடம் விடைபெற்றான். ரத்னத்தின் அறையை ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு, நந்தினியிடம் இன்னொரு முறை பேசிவிட்டு மருத்துவமனையிலிருந்து கிளம்பினான்.

அவன் சென்றபோது நந்தினிக்கு ஒரு வெறுமை தோன்றியது. அந்த வெறுமை சந்தோஷ் இல்லாததால் மட்டுமா, அல்லது அவனுடன் பேசிப் பழகியதால் ஏற்பட்ட புதிய உணர்வுகளாலா என்பது அவளுக்கே புரியவில்லை.

அவள் ரத்னத்தின் படுக்கையை நோக்கித் திரும்பினாள்.

அவளுடைய வாழ்க்கையில் அடுத்ததாக என்ன நடக்கப் போகிறது என்பதை அப்போது அவள் அறிந்திருக்கவில

[Sivamurugan 85]

விக்கியின் வருகைகள்

சந்தோஷ் வெளிநாடு சென்ற சில நாட்களுக்குப் பிறகு, மருத்துவமனையின் சூழ்நிலை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறத் தொடங்கியது. ரத்னத்தின் உடல்நிலை முன்பைவிட முன்னேறிக் கொண்டிருந்தது. அவனுக்கு ஓய்வும் சரியான கவனிப்பும் தேவைப்பட்டதால், ஹரிணி அவனைப் பார்த்துக்கொள்வதில் அதிக அக்கறை காட்டினாள்.

ஹரிணி ரத்னத்துக்கு மருந்து கொடுப்பது, உணவு நேரத்தைக் கவனிப்பது, மருத்துவர் சொல்லும் அறிவுரைகளை நினைவில் வைத்துக்கொள்வது என்று ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் பொறுப்பாகச் செய்தாள்.

ஹரிணி: “ரத்னம், இந்த மாத்திரையை இப்போ சாப்பிடணும். டாக்டர் நேரம் தவறாமல் எடுத்துக்கணும்னு சொல்லியிருக்கார். சாப்பிட்டுட்டு கொஞ்சம் ஓய்வெடுங்க. அடிக்கடி எழுந்து நடக்க முயற்சி செய்யாதீங்க.”

ரத்னம்: “நீ ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் இவ்வளவு கவனமா பார்த்துக்கிறதைப் பார்த்தா எனக்கே ஆச்சரியமா இருக்கு. என் சொந்த வீட்டில் கூட இவ்வளவு கட்டுப்பாடா இருந்திருக்க மாட்டேன்.”

ஹரிணி: “அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை. உடம்பு சரியில்லாத நேரத்துல நம்மள யாராவது கவனிச்சுக்கணும்னு தோணும் இல்லையா? அதனால்தான் நான் இருக்கேன். நீங்க சீக்கிரம் குணமாகணும். அதுதான் முக்கியம்.”

ரத்னம்: “நீ இங்கே வந்து உட்கார்ந்து பேசுறதே எனக்கு ஆறுதலா இருக்கு. மருத்துவமனைன்னாலே ஒரு மாதிரி பயம் வரும். ஆனா நீ பேசும்போது அந்தப் பயம் கொஞ்சம் குறையுது.”

ஹரிணி: “அப்போ நான் தினமும் உங்களிடம் பேசிக்கிட்டே இருக்கேன். ஆனா ஒரு நிபந்தனை.”

ரத்னம்: “என்ன நிபந்தனை?”

ஹரிணி: “நான் சொல்றதை ஒழுங்கா கேட்கணும். மருந்து நேரத்துக்கு எடுத்துக்கணும். ஓய்வு எடுக்கணும். டாக்டர் அனுமதி கொடுக்கிற வரைக்கும் அவசரப்பட்டு வீட்டுக்குப் போகணும்னு அடம் பிடிக்கக் கூடாது.”

ரத்னம் சிரித்தான்.

ரத்னம்: “அடடா! நீ என்ன டாக்டரா, இல்ல என்னைக் கண்காணிக்க வந்த அதிகாரியா?”

ஹரிணி: “ரெண்டும் இல்லை. உங்களை நன்றாகக் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டிய தோழி. அவ்வளவுதான்.”

அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் ரத்னம் அவளைப் பார்த்தான். ஹரிணியும் புன்னகைத்தாள். இருவருக்குமிடையில் இருந்த தயக்கம் மெதுவாகக் குறையத் தொடங்கியது.

அவர்களுடைய பேச்சு மருந்து, உணவு, உடல்நிலை என்பதோடு நின்றுவிடவில்லை. பழைய அனுபவங்கள், குடும்பம், பிடித்த உணவுகள், சிறுவயது நினைவுகள் என்று பல விஷயங்களைப் பேசத் தொடங்கினர். ஹரிணி பேசும்போது ரத்னம் கவனமாகக் கேட்டான். ரத்னம் ஏதாவது நகைச்சுவையாகச் சொன்னால் ஹரிணி சிரித்தாள்.

மருத்துவமனையில் இருந்த நாட்கள் இருவருக்கும் ஒரு புதிய நட்பை உருவாக்கின.

இதற்கிடையில், விக்கி அடிக்கடி மருத்துவமனைக்கு வரத் தொடங்கினான்.

முதலில் அவன் வந்தது தன்னுடைய அப்பா ராகுலைப் பற்றிய தகவல் கிடைக்குமா என்று விசாரிப்பதற்காகத்தான். ராகுலின் மொபைல் இன்னும் தொடர்புகொள்ள முடியாத நிலையில் இருந்ததால், விக்கிக்கு கவலை குறையவில்லை. சந்தோஷ் வெளிநாடு சென்றுவிட்டதால், அவனிடம் பேசவும் முடியவில்லை.

ஒரு நாள் மதிய நேரத்தில் நந்தினி ரத்னத்தின் அறைக்கு வெளியே அமர்ந்திருந்தாள். அவள் கையில் சில மருத்துவ அறிக்கைகள் இருந்தன. அப்போது விக்கி அங்கே வந்தான்.

விக்கி: “வணக்கம் அக்கா! என்ன பண்றீங்க? ரத்னம் அண்ணா எப்படி இருக்கார்?”

நந்தினி: “வாங்க விக்கி. உட்காருங்க. ரத்னத்துக்கு இப்போ கொஞ்சம் பரவாயில்லை. ஆனா இன்னும் முழுசா குணமாகல. டாக்டர் சொல்றபடி ஓய்வெடுத்துக்கிட்டு இருக்கார்.”

விக்கி: “அது நல்ல விஷயம் அக்கா. அவர் சீக்கிரம் குணமாகணும். நீங்களும் இவ்வளவு நாட்களா மருத்துவமனையிலேயே இருக்கீங்க. உங்களுக்கு ஓய்வு கிடைக்குதா?”

நந்தினி: “என்ன ஓய்வு? காலையிலிருந்து ஏதாவது ஒரு வேலை இருந்துக்கிட்டே இருக்கும். மருந்து வாங்கணும், டாக்டரிடம் பேசணும், வீட்டுக்குப் போய் சில வேலைகளையும் கவனிக்கணும். ஆனாலும் வேற வழியில்லையே.”

விக்கி: “உண்மைதான். ஒருத்தர் உடம்பு சரியில்லாம இருந்தா, அவரோட குடும்பத்துக்கும் ஓய்வே இருக்காது. ஆனா நீங்க மட்டும் எல்லாத்தையும் மனசுக்குள்ள போட்டு வருத்தப்படாதீங்க. உங்களுக்கும் ஓய்வு தேவை.”

அவன் சொன்ன வார்த்தைகளில் அக்கறை இருந்தது. நந்தினி அவனைப் பார்த்து மெதுவாகச் சிரித்தாள்.

நந்தினி: “நீங்க பேசுறதைப் பார்த்தா வயசுக்கு மீறி அனுபவம் இருக்கிற மாதிரி தெரியுது.”

விக்கி: “அப்படியெல்லாம் இல்லை அக்கா. காலேஜ்ல படிக்கிற பையன்தான். ஆனா வீட்டில் அப்பாவோட பல விஷயங்களைப் பார்த்துப் பழகியிருக்கேன். சில நேரம் நம்ம பிரச்சினையை விட, நம்மைப் பற்றி யாராவது அக்கறையா விசாரிக்கிறதே பெரிய ஆறுதலா இருக்கும்.”

அந்த வார்த்தை நந்தினியின் மனதில் பதிந்தது. அவளுடைய நிலைமையைப் புரிந்துகொண்டு பேசுவதற்கு யாராவது ஒருவர் கிடைத்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று சில நேரங்களில் நினைத்திருக்கிறாள். ஆனால் தன்னுடைய மனக்கவலைகளை எல்லோரிடமும் பகிர்ந்துகொள்ள அவளால் முடியவில்லை.

விக்கி அவளிடம் தொடர்ந்து பேசினான். கல்லூரியில் நடக்கும் நகைச்சுவையான சம்பவங்களைச் சொன்னான். நண்பர்கள் செய்யும் குறும்புகளை விவரித்தான். அவனுடைய பேச்சு நந்தினியைச் சிரிக்க வைத்தது.

விக்கி: “அக்கா, எங்க காலேஜ்ல ஒரு நண்பன் இருக்கான். அவன் எப்பவும் வகுப்புக்கு லேட்டா வருவான். ஒருநாள் ஆசிரியர் ஏன் லேட்டுன்னு கேட்டதுக்கு, ‘சார், நான் சீக்கிரம் கிளம்பிட்டேன். ஆனா நேரம் மட்டும் என்னைவிட வேகமா போயிடுச்சு’ன்னு சொன்னான்!”

நந்தினி சிரித்துவிட்டாள்.

நந்தினி: “அடப்பாவமே! ஆசிரியர் என்ன சொன்னார்?”

விக்கி: “என்ன சொல்வார்? முதல்ல அவரும் சிரிச்சிட்டார். அப்புறம் அவனை வெளியே நிற்கச் சொன்னார். அவன் வெளியே நின்னுகிட்டும் இன்னொரு நண்பனிடம் கதையைச் சொல்லிச் சிரிச்சுக்கிட்டிருந்தான்!”

நந்தினி: “நீங்களும் அப்படித்தானா? வகுப்பில் இப்படித்தான் குறும்பு செய்வீங்களா?”

விக்கி: “நான் நல்ல பையன் அக்கா! ஆனா எனக்கு சிரிக்க வைக்கத் தெரியும். ஒருத்தர் கவலையா இருக்கும்போது அவரைச் சிரிக்க வைக்க முடிஞ்சா அதுவே பெரிய விஷயம் இல்லையா?”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவன் சொன்னது சாதாரண நகைச்சுவையாக இருந்தாலும், அதற்குள் அவளுடைய மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ளும் முயற்சி இருந்தது.

நந்தினி: “சரி, நீங்க பேசுறதைக் கேட்டா இங்கே மருத்துவமனைக்கே ஒரு காமெடி நிகழ்ச்சி நடத்தலாம் போல இருக்கு.”

விக்கி: “அதுக்கு நீங்கதான் முதல் பார்வையாளர் அக்கா. ஆனா டிக்கெட் எதுவும் கிடையாது. இலவசமா சிரிக்கலாம்!”

இருவரும் சிரித்தனர்.

அந்த நாளுக்குப் பிறகு விக்கி வரும்போதெல்லாம் நந்தினியிடம் சில நிமிடங்களாவது பேசிவிட்டுச் செல்வதை வழக்கமாக்கிக் கொண்டான். சில நாட்களில் பழங்கள் வாங்கி வந்தான். வேறு சில நாட்களில் ரத்னத்துக்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்கிக் கொடுத்தான். அவன் செய்யும் உதவிகளை நந்தினி நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொண்டாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நீங்க அடிக்கடி இவ்வளவு பொருட்கள் வாங்கிட்டு வர வேண்டாம். உங்களுக்கும் காலேஜ், படிப்பு என்று நிறைய வேலை இருக்கும். உங்க நேரத்தை வீணாக்கிக்காதீங்க.”

விக்கி: “அக்கா, இதெல்லாம் பெரிய விஷயமா? எனக்கு நேரம் கிடைக்கும்போது வர்றேன். ரத்னம் அண்ணாவைப் பார்த்துட்டுப் போறேன். உங்களோட பேசினா எனக்கும் மனசு லேசாகுது.”

நந்தினி: “அப்படியா? அப்போ உங்க அப்பாவைப் பற்றியும் ஏதாவது தகவல் கிடைக்குதா? இன்னும் அவருடைய போன் சுவிட்ச் ஆஃப்தானா?”

விக்கியின் முகத்தில் இருந்த புன்னகை சற்றே குறைந்தது.

விக்கி: “இன்னும் தகவல் கிடைக்கல அக்கா. சில இடங்களில் விசாரிச்சேன். தெளிவான பதில் எதுவும் இல்லை. ஆனா நான் தேடிக்கிட்டே இருக்கேன். அப்பா எங்கே இருக்கார்னு தெரிஞ்சுக்கணும்.”

நந்தினி: “கவலைப்படாதீங்க. நல்ல தகவல் கிடைக்கட்டும்.”

அவள் அவனை ஆறுதல்படுத்தினாள். விக்கி நன்றியுடன் தலையசைத்தான்.

அவன் அப்போது நந்தினியை ஒரு அக்காவாகவே அழைத்துப் பேசினான். அவளும் அவனைச் சந்தோஷின் நண்பனாகவும், உதவி செய்ய முன்வரும் இளைஞனாகவும் மட்டுமே பார்த்தாள்.

ஆனால் நாட்கள் செல்லச் செல்ல, அவர்களுடைய சந்திப்புகள் அதிகரித்தன. விக்கியின் வருகையை நந்தினி எதிர்பார்க்கத் தொடங்கினாள் என்பதை அவளே உடனடியாக உணரவில்லை.

அவளுடைய வாழ்க்கையில் ஏற்பட்டிருந்த தனிமைக்குள், விக்கியின் கலகலப்பான பேச்சு ஒரு சிறிய வெளிச்சமாக நுழையத் தொடங்கியிருந்தது.

[Sivamurugan 85]

பாராட்டுகளுக்குள் மலர்ந்த நெருக்கம்

மருத்துவமனையில் நாட்கள் நகர்ந்துகொண்டிருந்தன. ரத்னத்தின் உடல்நிலை மெல்ல முன்னேறியது. ஹரிணி அவனைத் தொடர்ந்து கவனித்துக்கொண்டிருந்தாள். நந்தினி தினமும் பல பொறுப்புகளுக்கு இடையில் ஓடிக்கொண்டிருந்தாள்.

விக்கியின் வருகைகள் இப்போது வழக்கமான ஒன்றாகிவிட்டன.

முதலில் அவன் ரத்னத்தைப் பார்க்க வந்தான். பிறகு நந்தினியிடம் சில நிமிடங்கள் பேசினான். அதன் பின்னர் அவனுடைய வருகை நேரம் நந்தினிக்கு நன்றாகத் தெரிந்துவிட்டது. சில நாட்களில் அவன் வரவில்லை என்றால், “இன்று விக்கி ஏன் வரவில்லை?” என்ற கேள்வி அவளுடைய மனதில் தோன்றியது.

ஒருநாள் மாலை நந்தினி மருத்துவமனையின் வரவேற்பறைக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தாள். அவளுடைய முகத்தில் களைப்பு தெரிந்தது. அப்போது விக்கி கையில் இரண்டு தேநீர் கோப்பைகளுடன் வந்தான்.

விக்கி: “அக்கா, இதோ உங்களுக்கு ஒரு டீ. காலையிலிருந்து ஓடிக்கிட்டே இருக்கீங்க. கொஞ்சம் உட்கார்ந்து குடிங்க.”

நந்தினி: “எனக்காக டீ வாங்கிட்டு வந்தீங்களா? எதுக்கு விக்கி, இதெல்லாம்?”

விக்கி: “அக்கா, ஒரு டீ வாங்கித் தர்றதுக்குக் கூட இவ்வளவு கேள்வியா? நீங்க நாள் முழுக்க எல்லாரையும் கவனிக்கிறீங்க. உங்களை யாராவது கவனிக்க வேண்டாமா?”

அவன் அந்தக் கோப்பையை அவளிடம் நீட்டினான். நந்தினி அதை வாங்கிக்கொண்டாள்.

நந்தினி: “நன்றி விக்கி. சில நேரம் நம்மைப் பற்றி யாராவது இப்படிக் கேட்டாலே நிம்மதியா இருக்கும்.”

விக்கி: “அதுக்குத்தான் நான் இருக்கேனே அக்கா. உங்களுக்கு ஏதாவது உதவி வேணும்னா சொல்லுங்க. எல்லாத்தையும் தனியா சமாளிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.”

அவன் சொன்ன விதம் நந்தினிக்கு ஆறுதலாக இருந்தது. அவள் தேநீரை மெதுவாகக் குடித்தாள்.

விக்கி: “ஒரு விஷயம் கேட்கலாமா?”

நந்தினி: “என்ன?”

விக்கி: “நீங்க எப்பவும் எல்லாருக்காகவும் ஓடிக்கிட்டே இருக்கீங்க. ஆனா உங்களுக்காக எப்ப நேரம் ஒதுக்குவீங்க? உங்களுக்கு என்ன பிடிக்கும், என்ன செய்யணும்னு ஆசை, எதைக் கேட்டா சந்தோஷப்படுவீங்க… இதைப் பற்றியெல்லாம் யோசிக்கிறீங்களா?”

நந்தினி சற்று நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்.

நந்தினி: “அதெல்லாம் யோசிக்க நேரம் கிடைக்கிறதில்லை விக்கி. வீட்டுப் பிரச்சினை, ரத்னத்தோட உடல்நிலை, மருத்துவமனைச் செலவு என்று ஏதாவது ஒன்று வந்துகிட்டே இருக்கு. என்னைப் பற்றி யோசிக்க ஆரம்பிச்சா, அடுத்த நிமிஷமே வேற ஏதாவது வேலை வந்துடும்.”

விக்கி: “அதுதான் அக்கா. எல்லாரையும் கவனிக்கிறவங்களுக்கும் மனசு இருக்கு. அவங்களுக்கும் ஆசைகள் இருக்கும். எப்பவும் மற்றவர்களுக்காகவே வாழ்ந்துட்டு, தங்களுக்குள்ள இருக்கிற சந்தோஷத்தை மறந்துடக் கூடாது.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவன் சொன்ன வார்த்தைகள் அவளுக்குள் ஏதோ ஒரு சிந்தனையை ஏற்படுத்தின.

நந்தினி: “நீங்க இப்போ பேசுறதைப் பார்த்தா காலேஜ் மாணவன் மாதிரி தெரியல. பெரிய தத்துவஞானி மாதிரி பேசுறீங்க.”

விக்கி: “அடடா! நான் நல்ல விஷயம் சொன்னாலும் கிண்டலா? சரி, இனிமேல் பேசவே மாட்டேன்.”

நந்தினி: “அப்படிச் சொல்லல டா. நீங்க பேசுறது நல்லாத்தான் இருக்கு.”

விக்கி: “அப்படின்னா இன்னொரு நல்ல விஷயம் சொல்லட்டுமா?”

நந்தினி: “சொல்லுங்க பார்ப்போம்.”

விக்கி அவளைச் சில நொடிகள் கவனமாகப் பார்த்தான்.

விக்கி: “நீங்க சிரிக்கும்போது முகமே மாறிடுது. இவ்வளவு நேரம் கவலையா இருந்த முகம், ஒரு நிமிஷத்துல அழகா மாறிடுது. நீங்க அடிக்கடி சிரிக்கணும் அக்கா. உங்களுக்குச் சிரிப்பு ரொம்பப் பொருத்தம்.”

நந்தினி எதிர்பாராத அந்தப் பாராட்டைக் கேட்டு சற்று வெட்கப்பட்டாள்.

நந்தினி: “என்ன விக்கி, திடீர்னு இப்படி எல்லாம் பேசுறீங்க? நான் சாதாரணமாத்தானே இருக்கேன்.”

விக்கி: “அதுதான் உங்களோட பிரச்சினை. உங்க அழகை நீங்களே சாதாரணம்னு நினைச்சுக்கிறீங்க. எல்லாரும் தங்களைப் பற்றி நல்லதா நினைச்சுக்க மாட்டாங்க. ஆனா சிலருக்கு அவர்களுடைய இயல்பான சிரிப்பே தனி அழகைக் கொடுக்கும். நீங்க அந்த மாதிரி.”

நந்தினி: “சரி, சரி. போதும். எனக்கு டீ குடிக்க விடுங்க.”

விக்கி: “சரி அக்கா. ஆனா உண்மையைச் சொன்னதுக்காக என்னைத் திட்டக்கூடாது!”

அவன் சிரித்தான். நந்தினியும் சிரித்தாள். ஆனால் அந்தப் பாராட்டு அவளுடைய மனதில் தங்கிவிட்டது.

அடுத்தடுத்த நாட்களில் விக்கியின் பேச்சில் நந்தினியைப் பற்றிய பாராட்டுகள் அதிகரித்தன. அவள் அணிந்திருந்த புடவை, அவள் தலைமுடியைச் சீவியிருந்த விதம், அவள் சிரிக்கும் அழகு, பேசும்போது காட்டும் அக்கறை என்று அவன் கவனித்த விஷயங்களைச் சொல்லத் தொடங்கினான்.

ஒருநாள் நந்தினி மென்மையான நிறத்தில் ஒரு புடவை அணிந்து வந்திருந்தாள். விக்கி அவளைப் பார்த்ததும் வழக்கம்போலப் புன்னகைத்தான்.

விக்கி: “அக்கா, இன்னைக்கு ஒரு விஷயம் சொல்லணும்.”

நந்தினி: “என்னடா? மறுபடியும் ஏதாவது கதை சொல்லப் போறியா?”

விக்கி: “கதை இல்லை. உண்மை. இந்தப் புடவை உங்களுக்கு ரொம்ப அழகா இருக்கு. நிறம் உங்க முகத்துக்கு நல்லா பொருந்தியிருக்கு. நீங்க எப்பவும் இப்படி எளிமையா இருந்தாலும் தனியா கவனம் ஈர்க்கிறீங்க.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்துவிட்டு வேறு பக்கம் திரும்பினாள்.

நந்தினி: “விக்கி, உனக்கு வேற வேலையே இல்லையா? நான் என்ன போட்டிருக்கேன்னு தினமும் கவனிச்சுக்கிட்டு இருக்க?”

விக்கி: “அட, கவனிக்கிறதுல என்ன தப்பு? நம்ம முன்னாடி இருக்கிறவங்க நல்லா இருந்தா அதைச் சொல்லக்கூடாதா? நான் பொய் சொல்லலையே.”

நந்தினி: “சரி, நீ சொல்றது போதும். யாராவது கேட்டா நான் இங்கே புடவைப் பாராட்டு வாங்கிக்கிட்டிருக்கேன்னு சொல்லுவாங்க!”

விக்கி: “அப்படின்னா இன்னைக்கு உங்களைச் சிரிக்க வைக்கிறதுதான் என் வெற்றி!”

நந்தினி சிரித்தாள். அவளுடைய கன்னங்களில் மெலிதான வெட்கம் தெரிந்தது. அதை விக்கி கவனித்தான். அவள் பாராட்டுகளை வெளியில் மறுத்தாலும், அவற்றைக் கேட்கும்போது முகத்தில் தோன்றும் மாற்றத்தை அவன் புரிந்துகொண்டான்.

ஆனால் நந்தினியின் மனம் மாறுவது ஒரே நாளில் நடக்கவில்லை. அவளுக்குள் இன்னும் ரத்னத்தைப் பற்றிய பொறுப்பும், குடும்பத்தைப் பற்றிய கவலையும் இருந்தன. விக்கியுடன் பேசுவது அவளுக்குப் பிடித்திருந்தாலும், அந்தப் பழக்கத்திற்கு என்ன பெயர் வைப்பது என்று அவள் யோசிக்கவில்லை.

ஒருநாள் விக்கி சற்று தாமதமாக வந்தான். நந்தினி அவனைப் பார்த்ததும் தன்னையறியாமல் கேட்டாள்.

நந்தினி: “என்னடா விக்கி, இன்னைக்கு இவ்வளவு நேரம்? வழக்கமா இந்த நேரத்துக்கு வந்துடுவியே.”

விக்கி ஒரு நொடி அவளைப் பார்த்தான். அவனுடைய முகத்தில் குறும்பான புன்னகை மலர்ந்தது.

விக்கி: “ஓஹோ! அப்படின்னா நான் வர்ற நேரத்தைக் கவனிச்சுக்கிட்டு இருக்கீங்க. நான் வரலன்னா என்னைத் தேடுவீங்களா அக்கா?”

நந்தினி: “ஐயோ! நான் அப்படிச் சொல்லவே இல்லையே. நீ வழக்கமா வருவேன்னு சொன்னேன். அதான் கேட்டேன்.”

விக்கி: “சரி, சரி. நம்பிட்டேன். ஆனா நான் வரலன்னா உங்களுக்கு கொஞ்சமாவது போரடிக்கும்னு நினைக்கிறேன்.”

நந்தினி: “உனக்குக் கொஞ்சம் கூட அடக்கம் கிடையாது. எதையாவது சொல்லிக்கிட்டே இருப்பே.”

விக்கி: “நீங்க சிரிக்கிற வரைக்கும் நான் பேசிக்கிட்டே இருப்பேன்!”

அவன் சொன்னதும் நந்தினி சிரித்தாள். ஆனால் இந்த முறை அவள் மனதிற்குள் வேறொரு உணர்வு எழுந்தது. விக்கி வராத நேரத்தை அவள் கவனித்திருக்கிறாள் என்பது உண்மை. அவன் வந்ததும் தன்னுடைய மனநிலை சற்று இலகுவாக மாறுவதும் உண்மை.

அதை அவள் தன்னிடமிருந்தே மறைக்க முயன்றாள்.

நந்தினி மனதுக்குள்: “இவன் ஒரு சின்னப் பையன் மாதிரி கலகலன்னு பேசுறான். இவன் பேசினா கொஞ்சம் கவலை மறக்குது. அவ்வளவுதான். இதுக்கு மேல எதுவும் இல்லை.”

ஆனால் அடுத்த நாளும் விக்கி வந்தபோது அவள் முகத்தில் தோன்றிய புன்னகை, அவளுடைய மனம் சொல்லியதைவிட வேறொன்றை வெளிப்படுத்தியது.

விக்கியும் நந்தினியின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கியிருந்தான். அவளிடம் பேசுவதற்கான வாய்ப்புகளைத் தேடினான். அவளுடைய விருப்பங்களைத் தெரிந்துகொண்டான். அவள் சோர்வாக இருந்தால் நகைச்சுவை பேசினான்; கவலையாக இருந்தால் பொறுமையாகக் கேட்டான்.

அவனுடைய பாராட்டுகள் நந்தினியின் மனதில் இடம் பிடித்தன. அவனுடன் பேசும்போது அவள் வெட்கப்பட்டாள். அவன் பார்வையைச் சந்திக்கும்போது சில நேரங்களில் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள். பிறகு தன்னுடைய இந்த மாற்றத்தை நினைத்து அவளே சிரித்துக்கொண்டாள்.

ஒரு மாலை விக்கி அவளிடம் மெதுவாகப் பேசினான்.

விக்கி: “நந்தினி… ஒரு விஷயம் சொல்லட்டுமா? நீங்க என்கிட்ட இப்போ முன்பைவிடச் சுதந்திரமா பேசுறீங்க. ஆரம்பத்துல நான் வந்தா மரியாதையா இரண்டு வார்த்தை பேசுவீங்க. இப்போ என்னைக் கிண்டல் பண்றீங்க, சிரிக்கிறீங்க, என்னைப் பார்த்துக் கேள்வி கேட்கிறீங்க. அதைப் பார்க்கும்போது எனக்கு சந்தோஷமா இருக்கு.”

அவன் முதன்முறையாக அவளை “அக்கா” என்று அழைக்காமல் பெயரால் அழைத்திருந்தான். நந்தினி அதை உடனே கவனித்தாள்.

நந்தினி: “என்னடா, திடீர்னு பெயர் சொல்லிக் கூப்பிடுற? இதுவரைக்கும் அக்கான்னுதானே கூப்பிட்ட?”

விக்கி சற்றே தயங்கினான்.

விக்கி: “தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. நீங்க என்கிட்ட நெருக்கமா பேசுறதால அப்படிக் கூப்பிடணும்னு தோணிச்சு. உங்களுக்கு விருப்பமில்லையென்றால் அப்படியே கூப்பிடுறேன்.”

நந்தினி உடனடியாகப் பதில் சொல்லவில்லை. அவள் மனதில் பல எண்ணங்கள் ஓடின. விக்கியின் வயது, தன்னுடைய திருமண வாழ்க்கை, ரத்னத்தின் உடல்நிலை—எல்லாமே அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்தன.

நந்தினி: “அப்படியெல்லாம் இல்லை விக்கி. நான் தப்பா எடுத்துக்கல. ஆனா சில விஷயங்களை நாம நிதானமா புரிஞ்சுக்கணும். நம்ம பழக்கம் நல்ல நட்பா இருக்கணும். யாருக்கும் மனக்கஷ்டம் வரக்கூடாது.”

விக்கி: “எனக்கும் அதுதான் முக்கியம். உங்களுக்கு எது வசதியோ, எது சரியோ, அதைத்தான் நான் மதிப்பேன். உங்களைச் சிரிக்க வைக்கிறதும், உங்களுக்கு உதவுறதும் எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு. அதுக்காக உங்களை எந்த முடிவுக்கும் தள்ளணும்னு நான் நினைக்கல.”

அவன் சொன்னதை நந்தினி அமைதியாகக் கேட்டாள். அவனுடைய பேச்சில் இருந்த மென்மை அவளைத் தொட்டது.

அந்த மாலை இருவரும் நீண்ட நேரம் பேசினார்கள். வெளியே இருள் சூழத் தொடங்கியது. மருத்துவமனையின் நடைபாதையில் மக்கள் நடமாட்டம் குறைந்தது. விக்கி கிளம்புவதற்காக எழுந்தபோது நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “சரி விக்கி, நேரமாயிடுச்சு. கவனமா போயிட்டு வா. நாளைக்கு வர்றியா?”

அவள் கேள்வியைக் கேட்டதும் விக்கியின் முகத்தில் புன்னகை மலர்ந்தது.

விக்கி: “வர்றேன். நீங்க சொல்லிட்டீங்க இல்லையா? அப்புறம் வராம இருக்க முடியுமா?”

அவன் கிளம்பினான். நந்தினி அவன் போவதைச் சில நொடிகள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். பிறகு தன்னுடைய பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

அவளுக்குள் புதிய உணர்வு ஒன்று மெதுவாக வளர்ந்துகொண்டிருந்தது. அது வெறும் நட்பா, தனிமையில் கிடைத்த ஆறுதலா, அல்லது அதைவிட ஆழமான ஈர்ப்பா என்பதை அவள் இன்னும் முடிவு செய்யவில்லை.

ஆனால் விக்கியைப் பார்க்கும்போது அவளுடைய முகத்தில் தோன்றும் வெட்கத்தையும், அவன் வருகைக்காக அவள் காத்திருக்கத் தொடங்கியதையும் மறுப்பது அவளுக்கே கடினமாகி வந்தது.

தொடரும்…

✍️ சிவமுருகன்
Telegram: "Msivamuruganm"

[Sivamurugan 85]

முதல் அடி

மறுநாள் காலை மருத்துவமனை அறைக்குள் சூரிய வெளிச்சம் மெதுவாகப் பரவியது. ஜன்னல் வழியாக வந்த காற்று திரையை அசைத்துக்கொண்டிருந்தது. ரத்னம் படுக்கையில் சாய்ந்தபடி வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுடைய உடல்நிலை முன்பைவிடச் சற்றே முன்னேறியிருந்தாலும், எழுந்து நடப்பது இன்னும் சிரமமாகவே இருந்தது.

அப்போது ஹரிணி கையில் காலை உணவும் மருந்துகளும் எடுத்துக்கொண்டு அறைக்குள் வந்தாள்.

ஹரிணி: “காலை வணக்கம், ரத்னம்! இன்னைக்கு எப்படி இருக்கு உடம்பு? நேத்து ராத்திரி நல்லா தூங்கினீங்களா? முகத்தைப் பார்த்தா கொஞ்சம் தெம்பு வந்த மாதிரி தெரியுது. டாக்டர் இன்னைக்கு வந்து பரிசோதனை செய்யும்போது உங்க முன்னேற்றத்தைப் பற்றிக் கேட்கலாம். அதனால முதல்ல காலை உணவைச் சாப்பிட்டுட்டு மருந்தை எடுத்துக்கலாம்.”

ரத்னம்: “காலை வணக்கம், ஹரிணி. நேத்து ராத்திரி நல்லாதான் தூங்கினேன். ஆனா எவ்வளவு நேரம்தான் இப்படிப் படுத்துக்கிட்டே இருக்கிறது? யாராவது உதவி செய்யாம என்னால எழுந்துகூட உட்கார முடியல. என்னோட வேலைகளை நானே செய்துக்கிட்டிருந்த காலம் எல்லாம் இப்போ நினைவுக்கு வருது. இந்த நிலைமையை நினைச்சா மனசுக்கு ரொம்பக் கஷ்டமா இருக்கு.”

ஹரிணி: “அப்படி நினைக்காதீங்க. உடம்பு சரியில்லாத நேரத்துல மற்றவர்களுடைய உதவி தேவைப்படுவது இயல்புதான். அதற்காக உங்களை நீங்களே குறைவாக நினைக்க வேண்டியதில்லை. இப்போ உங்க உடம்பு குணமாகுறதுதான் முக்கியம். நேத்து இருந்ததைவிட இன்னைக்கு கொஞ்சம் முன்னேற்றம் இருக்கா? இருக்கு. நாளைக்கு இன்னும் கொஞ்சம் முன்னேற்றம் வரும். நிதானமா முயற்சி செய்தா போதும்.”

ரத்னம் அவளைப் பார்த்தான். ஹரிணி பேசும்போது அவளுடைய குரலில் பரிதாபம் இல்லை; அவன் மீண்டும் தன்னம்பிக்கையுடன் எழுந்து நிற்க வேண்டும் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது.

ரத்னம்: “நீ பேசுறதைப் பார்த்தா எனக்கே கொஞ்சம் நம்பிக்கை வருது. ஆனா உண்மையைச் சொல்லணும்னா, என்னால மறுபடியும் பழைய மாதிரி நடக்க முடியுமா என்ற பயம் இருக்கு. யாரையும் பிடிக்காமல் இரண்டு அடி எடுத்து வைக்க முடியாத நிலை வந்துடுமோன்னு நினைக்கிறேன்.”

ஹரிணி: “பயம் இருக்கிறது தவறில்லை. அந்தப் பயத்தோடேயே ஒரு சிறிய முயற்சி செய்யறதுதான் முக்கியம். ஆனா டாக்டர் அனுமதி கொடுத்த அளவுக்குத்தான் முயற்சி செய்யணும். நாம அவசரப்படக் கூடாது. இன்னைக்கு அவரிடம் கேட்டு, அனுமதி இருந்தால் கொஞ்சம் நேரம் நின்று பார்க்கலாம்.”

சிறிது நேரத்தில் மருத்துவர் வந்து ரத்னத்தைப் பரிசோதித்தார். உடல்நிலையில் முன்னேற்றம் இருப்பதாகச் சொன்னதுடன், உதவியுடன் குறுகிய நேரம் நிற்கவும் சில அடிகள் நடக்க முயற்சி செய்யவும் அனுமதி அளித்தார். அதைக் கேட்டதும் ரத்னத்தின் முகத்தில் நம்பிக்கையும் பதற்றமும் கலந்தன.

மருத்துவர் சென்ற பிறகு ஹரிணி அவனருகே வந்தாள்.

ஹரிணி: “சரி ரத்னம், இப்போ நாம முயற்சி செய்யலாமா? நான் உங்க பக்கத்திலேயே இருப்பேன். முதல்ல படுக்கையின் ஓரத்தில் உட்காருங்க. அவசரமா எழுந்திருக்க வேண்டாம். தலைசுற்றல் ஏதாவது இருந்தா உடனே சொல்லணும்.”

ரத்னம் மெதுவாகப் படுக்கையின் ஓரத்தில் உட்கார முயன்றான். உடல் ஒத்துழைக்காமல் சற்றுத் தடுமாறியது. ஹரிணி உடனே அவனுக்கு ஆதரவாக நின்றாள்.

ரத்னம்: “ஒரு நிமிஷம், ஹரிணி. கொஞ்சம் தலைசுற்றுற மாதிரி இருக்கு. என்னால முடியும்னு நினைச்சேன். ஆனா இப்போ எழுந்திருக்கிறதே பெரிய வேலையா இருக்கு.”

ஹரிணி: “பரவாயில்லை. கொஞ்சம் அமைதியா உட்காருங்க. மூச்சை நிதானமா விடுங்க. உடம்பு சரியாக இருக்கிறதா என்று பார்த்துட்டு அடுத்த முயற்சியைச் செய்யலாம். இன்னைக்கு நம்ம இலக்கு ஓடுறது இல்லை; நம்பிக்கையோடு ஒரு அடி எடுத்து வைப்பதுதான்.”

சில நிமிடங்கள் ஓய்வெடுத்த பிறகு ரத்னம் மீண்டும் முயற்சி செய்தான். ஹரிணியின் உதவியுடன் மெதுவாக எழுந்து நின்றான். கால்களில் பலம் குறைந்திருந்ததால் அவனுடைய உடல் நடுங்கியது. அவன் உடனே ஹரிணியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டான்.

ரத்னம்: “ஹரிணி, என் கால்கள் நடுங்குது. நான் விழுந்துடுவேனோன்னு பயமா இருக்கு.”

ஹரிணி: “நான் உங்களுக்கு உதவியாக இருக்கேன். ஆனா உங்க உடம்பு சொல்றதை நாம கவனிக்கணும். இப்போ வலி அதிகமா இருந்தாலோ, தலைசுற்றினாலோ உடனே உட்கார்ந்திடலாம். பயப்படாம நிதானமா இருங்க. உங்களால முடியும் என்ற நம்பிக்கையை மட்டும் விட்டுடாதீங்க.”

ரத்னம் சில நொடிகள் நின்றான். அவனுடைய முகத்தில் வியர்வை தெரிந்தது. ஹரிணி அவனுக்குத் தேவையான ஆதரவைத் தந்து அருகிலேயே இருந்தாள்.

ரத்னம்: “நான் நிக்கிறேன், ஹரிணி! இத்தனை நாளா படுக்கையிலேயே இருந்தேன். இப்போ என் கால்களால நிக்கிறதை நினைச்சா நம்பவே முடியல. இன்னும் இரண்டு அடி நடக்க முடியுமா என்று பார்க்கணும்னு ஆசையா இருக்கு.”

ஹரிணி: “அந்த ஆசை நல்லதுதான். ஆனா இன்னைக்கு உங்க உடம்பை அதிகமா சிரமப்படுத்த வேண்டாம். மருத்துவர் சொன்ன அளவுக்கு மட்டும் முயற்சி செய்யலாம். இன்னைக்கு இந்த அளவு முன்னேற்றமே பெரிய விஷயம். நாளைக்கு மீண்டும் முயற்சி செய்யலாம்.”

ரத்னம் ஒரு சிறிய அடியை எடுத்து வைத்தான். பிறகு இன்னொரு அடியை எடுக்க முயன்றான். ஹரிணி அவனுக்கு ஆதரவாக இருந்தாள். சில அடிகளுக்குப் பிறகு அவன் களைத்துவிட்டான். அவனை மீண்டும் பாதுகாப்பாகப் படுக்கையில் உட்கார வைத்தாள்.

ரத்னம் ஆழமாக மூச்சுவிட்டான். அவனுடைய முகத்தில் களைப்பு இருந்தாலும், அதைவிட அதிகமாகச் சந்தோஷம் தெரிந்தது.

ரத்னம்: “ஹரிணி, இன்று என்னால நடந்தது உன்னால்தான். நீ என்னை நம்பிக்கை இழக்க விடல. நான் முடியாதுன்னு சொன்ன ஒவ்வொரு முறையும், ‘முடியும், நிதானமா முயற்சி செய்யுங்க’ன்னு சொன்ன. அந்த வார்த்தைகள் எனக்கு ரொம்ப உதவியா இருந்தது.”

ஹரிணி: “அப்படியெல்லாம் சொல்லாதீங்க. முயற்சி செய்தது நீங்கதான். நான் பக்கத்தில் நின்று உதவி செய்தேன். உங்க உடம்பு குணமாகணும்னு உங்களுக்கே ஆசை இருக்கணும். அந்த ஆசை உங்ககிட்ட இருக்கு. அதுதான் முக்கியம்.”

ரத்னம்: “எல்லாரும் உடம்பு சரியாகணும்னு சொல்வாங்க. ஆனா ஒருத்தர் மனசுக்குள்ள என்ன பயம் இருக்குன்னு புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசுறது வேற விஷயம். நீ என்னை அப்படித்தான் கவனிக்கிற.”

ஹரிணி அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள். அவள் அவனுக்கு உணவு கொடுத்து, மருந்துகளைச் சரியான நேரத்தில் எடுத்துக்கொள்ள உதவினாள்.

அன்று இரவு ரத்னம் படுக்கையில் படுத்திருந்தபோது, காலை எடுத்த அந்தச் சிறிய அடிகள் அவனுடைய நினைவில் மீண்டும் மீண்டும் வந்தன. அவற்றைவிட அதிகமாக, அவன் தடுமாறியபோது அவனை நம்பிக்கையுடன் தாங்கிய ஹரிணியின் முகம் நினைவுக்கு வந்தது.

நந்தினி அவனுடைய மனைவி. அவளுடைய அக்கறையை அவன் மறக்கவில்லை. ஆனால் இந்த மருத்துவமனை நாட்களில் ஹரிணி அவனுக்குக் கொடுத்த ஆறுதல் தனித்துவமானதாக இருந்தது. அந்த உணர்வுக்கு அவன் இன்னும் பெயர் வைக்கவில்லை.

ரத்னம் மனதுக்குள்: “இன்னைக்கு நான் எடுத்த இரண்டு அடிகளுக்கு இவ்வளவு சந்தோஷம் கிடைக்கும்னு நினைக்கல. ஹரிணி பக்கத்தில் இருந்ததால எனக்கு பயம் கொஞ்சம் குறைந்தது. அவள் பேசுற விதமும், என்னைத் தன்னம்பிக்கையோட இருக்கச் செய்றதும் எனக்கு நல்லா இருக்கு. இது வெறும் நன்றியுணர்வா, இல்ல அதைவிட வேற ஏதாவதா? இப்போவே முடிவு செய்ய முடியாது. ஆனா அவள் வந்தா என் மனசுக்கு ஒரு நிம்மதி கிடைக்குது என்பது மட்டும் உண்மை.”

மருத்துவமனையின் அமைதிக்குள் ரத்னத்தின் மனதில் ஒரு புதிய உணர்வு மெதுவாக முளைக்கத் தொடங்கியது.

அடுத்த நாள் காலை ரத்னம் விழித்தபோது, முதல் நாளைவிட உடலில் கொஞ்சம் தெம்பு இருப்பதை உணர்ந்தான். ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்த அவன், இன்று மீண்டும் நடக்க முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்று மனதிற்குள் முடிவு செய்தான்.

ஹரிணி அறைக்குள் வந்ததும் அவனுடைய முகத்தில் இருந்த உற்சாகத்தை கவனித்தாள்.

ஹரிணி: “என்ன ரத்னம், இன்னைக்கு முகத்துல ஒரு புது உற்சாகம் தெரியுதே! நேத்து நடந்ததை நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கீங்களா? இன்னைக்கு மறுபடியும் முயற்சி செய்யணும்னு முடிவு பண்ணிட்டீங்களா?”

ரத்னம்: “ஆமாம் ஹரிணி. நேத்து நான் எடுத்த அந்த இரண்டு அடிகளை நினைச்சுப் பார்த்தேன். இத்தனை நாளா என்னால எதுவுமே செய்ய முடியாதுன்னு நினைச்சுக்கிட்டிருந்தேன். ஆனா முயற்சி செய்தா கொஞ்சமாவது முன்னேற முடியும்னு புரிஞ்சது. இன்னைக்கு நேத்தைவிட ஒரு அடி அதிகமா நடக்க முடியுமா என்று பார்க்கணும்.”

ஹரிணி: “அது நல்ல எண்ணம். ஆனா ஒரு விஷயம் மறந்துடாதீங்க. ஒவ்வொரு நாளும் ஒரே மாதிரி இருக்காது. இன்னைக்கு உடம்பு ஒத்துழைத்தால் கொஞ்சம் நடக்கலாம். களைப்பா இருந்தால் ஓய்வெடுக்கலாம். உங்க உடம்பை நீங்களே எதிரியாக நினைக்காதீங்க. அது குணமாவதற்கு நேரம் கொடுக்கணும்.”

ரத்னம்: “நீ சொல்றதை எல்லாம் கேட்டா எனக்கு ஒரு ஆசிரியர் கிடைச்ச மாதிரி இருக்கு. நான் சோர்ந்துபோனா நீ உடனே உற்சாகப்படுத்துற. நான் அவசரப்பட்டா நிறுத்துற. உண்மையிலேயே உனக்கு இவ்வளவு பொறுமை எங்கிருந்து வந்தது?”

ஹரிணி சிறிது நேரம் சிரித்தாள். ஆனால் அந்தக் கேள்வி அவளுடைய வாழ்க்கையின் சில கஷ்டமான நினைவுகளைத் தொட்டது.

ஹரிணி: “பொறுமை எல்லாருக்கும் பிறக்கும்போதே வந்துடாது, ரத்னம். சில சமயம் வாழ்க்கை நம்மை பொறுமையா இருக்கக் கற்றுக்கொடுக்கும். சில விஷயங்களை நம்மால் விரும்பிய மாதிரி மாற்ற முடியாது. அப்போ அழுதுட்டே இருந்தாலும் பிரச்சினை தீராது. அதனால கண்ணீரைத் துடைச்சுக்கிட்டு அடுத்த வேலையைப் பார்க்க வேண்டியிருக்கும்.”

ரத்னம் அவளைப் பார்த்தான்.

ரத்னம்: “உன் பேச்சைக் கேட்டா நீயும் நிறையக் கஷ்டங்களைச் சந்திச்சிருக்கிற மாதிரி தெரியுது. நான் இதுவரைக்கும் உன்னைப் பற்றிக் கேட்டதே இல்லை. எப்பவும் என்னைப் பற்றியே பேசிக்கிட்டிருக்கோம். உன் குடும்பத்தைப் பற்றிச் சொல்ல விருப்பமிருந்தால் சொல்லு. நான் கேட்கிறேன்.”

ஹரிணி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள். பிறகு படுக்கைக்கு அருகிலிருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்.

ஹரிணி: “எனக்கு இப்போ இருபத்தெட்டு வயசு ஆகுது, ரத்னம். இன்னும் எனக்குக் கல்யாணம் ஆகலை. என்னோட வாழ்க்கைன்னு பார்த்தா பெரிய வசதி எதுவும் கிடையாது. எனக்கு அம்மா மட்டும்தான் இருக்காங்க. அவங்களுக்குச் சில காலமா உடம்பு சரியில்லை. அடிக்கடி மருத்துவமனைக்குக் கூட்டிட்டுப் போகணும். மருந்து வாங்கணும். வீட்டுச் செலவையும் கவனிக்கணும். அதனால வேலைக்குப் போறது எனக்கு அவசியமா இருக்கு.”

ரத்னம்: “அப்படியா? உன் அப்பா… அவர் உங்களோட இல்லையா?”

ஹரிணி: “அவர் இப்போ எங்களோட இல்லை. அந்த விஷயத்தைப் பற்றிப் பேச எனக்கு அதிகம் விருப்பமில்லை. அம்மாவும் நானும் எங்களால் முடிந்த அளவுக்கு வாழ்க்கையை நடத்திக்கிட்டு இருக்கோம். சில நேரம் பணம் போதாம கஷ்டப்படுவோம். அம்மாவுக்கு உடம்பு சரியில்லாத நாளில் வேலைக்குப் போக முடியாம இருக்கும். அடுத்த மாதச் செலவு எப்படி சமாளிக்கப் போறோம்னு இரவு முழுக்க யோசிச்சிருக்கேன்.”

அவள் குரல் சற்றே தளர்ந்தது.

ஹரிணி: “சில நேரம் எனக்கும் ஆசைகள் இருந்திருக்கு, ரத்னம். மற்ற பெண்களைப் போல நானும் அழகா உடை அணியணும், எங்காவது வெளியே போகணும், எனக்குப் பிடிச்சதை வாங்கணும்னு ஆசைப்பட்டிருக்கேன். ஆனா அம்மாவுக்கு மருந்து வாங்க வேண்டிய நேரத்தில் என்னோட ஆசைகளைப் பற்றி யோசிக்க முடியுமா? அவங்க சாப்பிட்டாங்களா, மாத்திரை எடுத்தாங்களா, இரவில் வலி அதிகமா இருக்குமா என்பதுதான் என் கவலை.”

ரத்னம்: “நீ இவ்வளவு விஷயங்களைத் தனியா சமாளிச்சிருக்கேன்னு எனக்குத் தெரியாது, ஹரிணி. நீ எப்பவும் மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்யும்போது உனக்கே உதவி தேவைப்படும் நேரம் இருந்திருக்குமில்லையா?”

ஹரிணி: “இருந்திருக்கு. ஆனா எல்லா நேரத்திலும் உதவி கிடைக்காது. சிலர் நம்ம கஷ்டத்தைப் புரிஞ்சுப்பாங்க. சிலர் நாம சிரிச்சுப் பேசுறதைப் பார்த்து, நமக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லைன்னு நினைச்சுப்பாங்க. அதனால எல்லாத்தையும் எல்லாரிடமும் சொல்லிக்கிட்டு இருக்க முடியாது. வேலைக்குப் போகணும், சம்பாதிக்கணும், அம்மாவைக் கவனிக்கணும். அதுதான் என் வாழ்க்கை.”

ரத்னம் அவள் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் கவனமாகக் கேட்டான். இதுவரை அவன் ஹரிணியைத் தன்னைப் பார்த்துக்கொள்ளும் பொறுப்பான பெண்ணாக மட்டுமே நினைத்திருந்தான். இப்போது அவளுக்குப் பின்னால் எவ்வளவு கஷ்டங்கள் இருந்திருக்கின்றன என்பதைப் புரிந்துகொண்டான்.

ரத்னம்: “ஹரிணி, உன்னோட கஷ்டத்தைக் கேட்டதும் எனக்கு வருத்தமா இருக்கு. ஆனா நீ இவ்வளவு பொறுப்போட வாழ்க்கையை நடத்துறது பெரிய விஷயம். கல்யாணம் ஆகலன்னு உன்னோட வாழ்க்கை முழுமையில்லாதது கிடையாது. உனக்கும் உன் விருப்பங்கள், கனவுகள் இருக்கலாம். அவற்றைப் பற்றியும் நீ ஒருநாள் யோசிக்கணும்.”

ஹரிணி: “அதைப் பற்றி யோசிக்க நேரம் கிடைக்கும்போது யோசிக்கிறேன். ஆனா எனக்கு அம்மாதான் முதலில். அவங்களைத் தனியா விட்டுட்டு என்னால எதுவும் செய்ய முடியாது. சில சமயம் கல்யாணத்தைப் பற்றிப் பேசுவாங்க. நல்ல வாழ்க்கைத் துணை கிடைத்தால் எனக்கும் சந்தோஷம்தான். ஆனா அம்மாவை யார் பார்த்துக்கொள்வாங்கன்னு நினைச்சா மனசு பயப்படும்.”

ரத்னம்: “உன் மனசைப் புரிஞ்சுக்கிற ஒருத்தர் கிடைச்சா, உன் அம்மாவையும் உன்னோட பொறுப்பையும் மதிக்கிற ஒருத்தர் கிடைச்சா, அப்போ இந்தக் கவலை கொஞ்சம் குறையலாம். ஆனா எந்த முடிவையும் அவசரப்பட்டு எடுக்க வேண்டியதில்லை.”

ஹரிணி அவனைப் பார்த்தாள். அவளுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றி யாராவது இவ்வளவு அமைதியாகக் கேட்டுப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்வது அரிது.

ஹரிணி: “நன்றி, ரத்னம். நான் என்னோட கஷ்டத்தைச் சொன்னதும் நீங்க என்னைப் பரிதாபமா பார்க்கல. அதுதான் எனக்கு நல்லா இருக்கு. எனக்கு இரக்கத்தைவிட, என்னை ஒரு சாதாரண மனுஷியா மதிச்சுப் பேசுறவங்கதான் தேவை.”

ரத்னம்: “நீயும் என்னை அப்படித்தானே நடத்துற? நான் நடக்க முடியாம தடுமாறும்போது என்னைப் பார்த்து வருத்தப்படுறதைவிட, என்னால மீண்டும் நடக்க முடியும் என்று நம்பிக்கை கொடுக்கிற. அதனால உன்னை நான் மதிக்கிறேன், ஹரிணி.”

அந்த வார்த்தைகள் ஹரிணியின் மனதைத் தொட்டன. அவள் புன்னகைத்தாள். அறைக்குள் சில நொடிகள் அமைதி நிலவியது.

பிறகு அவள் எழுந்து நின்றாள்.

ஹரிணி: “சரி, இப்போ அதிகமா பேசிட்டோம். இன்னைக்கு நடக்கப் பயிற்சி செய்யணும்னு சொன்னீங்களே! டாக்டர் அனுமதி கொடுத்த அளவுக்கு முயற்சி செய்வோம். ஆனா களைப்பா இருந்தா உடனே நிறுத்தணும். என்னிடம் வீராப்பு காட்டக் கூடாது!”

ரத்னம்: “சரி மேடம்! உங்க கட்டளையை மீறினா தண்டனை என்ன?”

ஹரிணி: “தண்டனையா? அடுத்த நாள் இரண்டு மடங்கு ஓய்வெடுக்கச் சொல்வேன். அப்போ நீங்களே என்னிடம் கெஞ்சுவீங்க, ‘ஹரிணி, கொஞ்சம் நடக்க விடு’ன்னு!”

ரத்னம் சிரித்தான்.

ரத்னம்: “அடடா! நீ சிரிச்சுக்கிட்டே என்னை வேலை வாங்கப் போறியா?”

ஹரிணி: “வேலை வாங்குறது இல்லை. உங்க உடம்பு குணமாக உதவி செய்றேன். அதுக்குத்தான் இங்கே இருக்கேன்.”

அவள் அவனுக்கு எழுந்து நிற்க உதவி செய்தாள். இந்த முறை ரத்னம் நேற்றைவிடச் சற்று நம்பிக்கையுடன் நின்றான். அவன் சில அடிகள் எடுத்தபோது ஹரிணி அவனுடைய முன்னேற்றத்தைக் கவனித்தாள்.

அவளுடைய சொந்தக் கஷ்டங்களை மறந்துவிட்டு மற்றொருவருக்குத் தைரியம் கொடுத்த அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தபோது, ரத்னத்தின் மனதில் மரியாதை இன்னும் ஆழமானது.

அந்த மரியாதையுடன் சேர்ந்து, அவளைப் பற்றிய ஒரு மென்மையான ஈர்ப்பும் வளரத் தொடங்கியது.

[Sivamurugan 85]

அம்மாவின் வருகை

அன்று மதியத்திற்கு அருகில், ஹரிணி ரத்னத்துக்கு மதிய உணவைச் சாப்பிட உதவி செய்துகொண்டிருந்தாள். அவளுடைய மொபைல் ஒலித்தது. திரையில் “அம்மா” என்ற பெயர் தெரிந்ததும் உடனே அழைப்பை ஏற்றாள்.

ஹரிணி: “சொல்லுங்கம்மா. என்னாச்சு? உடம்பு எப்படி இருக்கு? காலையிலேயே மருந்து எடுத்தீங்களா? நான் மருத்துவமனையிலிருந்து கிளம்பும்போது மாத்திரைகளை மேசை மேல வச்சிருந்தேனே. அதை மறந்துடாதீங்கன்னு எத்தனை முறை சொல்லியிருக்கேன்.”

ஹரிணியின் அம்மா: “மாத்திரை எடுத்துக்கிட்டேன், ஹரிணி. நீ எப்பவும் என்னைப் பற்றியே கவலைப்பட்டுக்கிட்டு இருக்காதே. காலையிலிருந்து நீ மருத்துவமனையில்தான் இருக்கே. உனக்கு நேரத்துக்கு சாப்பாடு கிடைக்குதா? நீ சாப்பிடாம வேலை செய்துட்டு இருந்தா, உனக்கும் உடம்பு சரியில்லாம போயிடும்.”

ஹரிணி: “நான் சாப்பிட்டுட்டேன் அம்மா. நீங்க அதைப் பற்றிக் கவலைப்படாதீங்க. உங்களுக்கு ஏதாவது தேவைப்பட்டா உடனே சொல்லுங்க. நான் வேலை முடிஞ்சதும் வீட்டுக்கு வந்துடுறேன்.”

ஹரிணியின் அம்மா: “நான் உன்னைப் பார்க்கணும்னு தோணுது, மகளே. வீட்டில் தனியா இருக்கும்போது மனசு ரொம்பச் சோர்வா இருக்கு. நீ எப்போ வருவேன்னு காத்துக்கிட்டே இருக்கேன். உன்னைப் பார்க்கணும்னு ஆசையா இருக்கு.”

ஹரிணியின் முகம் மாறியது. அம்மாவைத் தனியாக விட்டுவிட்டு மருத்துவமனையில் இருக்க வேண்டிய நிலை அவளுக்குள் எப்போதும் ஒரு குற்றவுணர்வை ஏற்படுத்தும்.

ஹரிணி: “அம்மா, உங்களுக்கு இப்போ உடம்பு பரவாயில்லையா? அப்படின்னா கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்துட்டு இருங்க. நான் மாலை நேரத்துக்குள்ள வந்துட முயற்சி செய்றேன். நீங்க தனியா வர முயற்சி செய்யாதீங்க. உடம்பு சரியில்லாதபோது பயணம் செய்ய வேண்டாம்.”

ஹரிணியின் அம்மா: “நான் உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்லணும், ஹரிணி. உன்னைப் பார்க்கணும்னு மனசு ரொம்ப ஏங்குது. நீ வேலை செய்யற மருத்துவமனைக்கே வந்துடலாம்னு நினைக்கிறேன். நீ அங்கே இருக்கும்போது உன்னைப் பார்த்துட்டு வந்தா எனக்கும் மனசு நிம்மதியா இருக்கும்.”

ஹரிணி: “அம்மா, நீங்க இங்கே வர்றதுக்கு உடம்பு ஒத்துழைக்குமா? வழியிலே சிரமம் வரக்கூடாதே. யாராவது கூட வருவாங்களா?”

ஹரிணியின் அம்மா: “பக்கத்து வீட்டுப் பெண்மணி கொஞ்சம் தூரம் என்னைக் கூட்டிட்டு வர்றேன்னு சொல்லியிருக்காங்க. நான் கவனமா வருவேன். நீ கவலைப்படாதே.”

ஹரிணி சில நொடிகள் யோசித்தாள். அம்மா தன்னைப் பார்க்க வர வேண்டும் என்று ஆசைப்படுவது அவளுக்குப் புரிந்தது.

ஹரிணி: “சரி அம்மா. ஆனா வந்ததும் உடனே உட்கார்ந்து ஓய்வெடுக்கணும். அதிக நேரம் நிக்கக் கூடாது. நான் உங்களை வரவேற்பறையிலேயே வந்து பார்க்கிறேன்.”

அழைப்பை முடித்துவிட்டு ஹரிணி ரத்னத்தைப் பார்த்தாள்.

ரத்னம்: “என்ன ஹரிணி? உங்க அம்மா பேசினாங்களா? உனக்கு ஏதாவது கவலையா?”

ஹரிணி: “அம்மா என்னைப் பார்க்கணும்னு சொன்னாங்க. அவங்களுக்கு உடம்பு சரியில்லாததால தனியா இருக்கும்போது மனசு சோர்ந்துபோகுது. என்னை நேரில் பார்த்துட்டுப் போகணும்னு மருத்துவமனைக்கு வர்றதா சொன்னாங்க. அவங்க வந்தா நான் கொஞ்ச நேரம் அவங்களோட இருக்கணும்.”

ரத்னம்: “அதுல என்ன பிரச்சினை? நீ போய் உங்க அம்மாவைப் பார்த்துட்டு வா. இங்கே நான் பார்த்துக்கிறேன். உன் அம்மாவுக்கு நீ மட்டும்தானே துணை? அவங்களோட கொஞ்ச நேரம் செலவிடுறது உனக்கு முக்கியம்தான்.”

ஹரிணி: “நன்றி, ரத்னம். ஆனா உங்களைத் தனியா விட்டுட்டுப் போக எனக்குக் கொஞ்சம் தயக்கமா இருக்கு. இன்னும் நீங்க நடக்கப் பழகிக்கிட்டு இருக்கீங்க. ஏதாவது தேவைப்பட்டா?”

ரத்னம்: “நான் இப்போ கொஞ்சம் முன்னேறியிருக்கேன். நீ இல்லாத நேரத்துல செவிலியர்கள் இருக்காங்க. அவசரம்னா அவர்களிடம் சொல்லிக்கலாம். உன் அம்மாவைப் பார்க்காம இங்கேயே இருந்தா உனக்குத்தான் மனசு கஷ்டப்படும். போய் அவங்களைப் பார்த்துட்டு வா.”

அவனுடைய வார்த்தைகள் ஹரிணிக்கு நிம்மதியைக் கொடுத்தன.

மாலை நேரத்தில் ஹரிணியின் அம்மா மருத்துவமனைக்கு வந்தார். வயது முதிர்ந்த தோற்றம். முகத்தில் சோர்வு இருந்தாலும், மகளைப் பார்க்கப் போகிறோம் என்ற மகிழ்ச்சி கண்களில் தெரிந்தது. ஹரிணி அவரைக் கண்டதும் விரைந்து சென்று கையைப் பிடித்தாள்.

ஹரிணி: “அம்மா! எதுக்கு இவ்வளவு சிரமப்பட்டு வந்தீங்க? உங்க உடம்பைப் பார்த்துக்கணும்னு எத்தனை முறை சொல்லியிருக்கேன். பயணத்துல ஏதாவது சிரமம் வந்ததா? தலைசுற்றல், மூச்சுத்திணறல் எதுவும் இல்லையே?”

ஹரிணியின் அம்மா: “ஒண்ணுமில்லை மகளே. கொஞ்சம் களைப்புதான். உன்னைப் பார்க்கணும்னு ஆசைப்பட்டேன். அதான் வந்தேன். நீ என்னை நினைச்சு கவலைப்படுற மாதிரி, நானும் உன்னைப் பற்றிக் கவலைப்படுறேன். நீ சாப்பிடுறியா, ஓய்வெடுக்கிறியா என்று தெரியாம மனசு கேட்குது.”

ஹரிணி: “நான் நல்லா இருக்கேன் அம்மா. இங்கே வேலை இருக்கிறதால கொஞ்சம் ஓட வேண்டியிருக்கு. ஆனா நான் என்னை கவனிச்சுக்கிறேன். நீங்க முதல்ல உட்காருங்க. தண்ணீர் குடிங்க. அப்புறம் கொஞ்சம் நேரம் பேசலாம்.”

அம்மாவை அமர வைத்துவிட்டு ஹரிணி தண்ணீர் வாங்கி வந்தாள். அவளுடைய அம்மா மகளின் முகத்தை உற்றுப் பார்த்தார். பல வருடங்களாக மகள் தனியாகச் சுமந்த பொறுப்புகள் அவருக்குத் தெரியும். தன் உடல்நலத்துக்காக அவள் எத்தனை முறை வேலைகளை ஒதுக்கிவிட்டு ஓடியிருக்கிறாள் என்பதும் தெரியும்.

ஹரிணியின் அம்மா: “ஹரிணி, நீ எனக்காக இவ்வளவு கஷ்டப்படுறதை நினைச்சா எனக்கு மனசு வலிக்குது. உனக்கு இப்போ இருபத்தெட்டு வயசு ஆகுது. உன் வாழ்க்கையைப் பற்றியும் யோசிக்க வேண்டிய நேரம் இது. ஆனா உன்னோட ஒவ்வொரு நாளும் என் மருந்து, என் சாப்பாடு, என் உடம்பு என்றுதான் போய்க்கிட்டிருக்கு. உன்னுடைய ஆசைகள் எல்லாம் எங்கே போச்சு, மகளே?”

ஹரிணி: “அம்மா, தயவுசெய்து இப்போ அதைப் பற்றிப் பேசாதீங்க. உங்களைப் பார்த்துக்கிறதை நான் சுமையா நினைக்கல. நீங்க நல்லா இருக்கணும் என்பதுதான் எனக்கு முக்கியம். எனக்கும் வாழ்க்கையில் ஆசைகள் இருக்கலாம். ஆனா அவற்றுக்காக உங்களைத் தனியா விட்டுட்டுப் போக முடியாது.”

ஹரிணியின் அம்மா: “நான் உன்னைத் தடுக்கணும்னு நினைக்கல, மகளே. உன் வாழ்க்கை நல்லா இருக்கணும் என்பதுதான் என் ஆசை. உன்னைப் புரிஞ்சுக்கிற ஒருத்தர் கிடைச்சா, உன்னோட பொறுப்புகளை மதிக்கிற ஒருத்தர் கிடைச்சா, உனக்கும் ஒரு துணை கிடைக்கும். நீ எப்பவும் தனியா எல்லாவற்றையும் சுமக்க வேண்டியிருக்காது.”

ஹரிணி அம்மாவின் கையைப் பிடித்தாள்.

ஹரிணி: “என்ன நடக்கணுமோ அது நடக்கும் அம்மா. இப்போ நீங்க உடம்பைப் பார்த்துக்கோங்க. என்னைப் பற்றிக் கவலைப்படாதீங்க.”

அம்மா அவளுடைய கையைத் தடவினார். அந்தத் தொடுதலில் ஒரு தாயின் அன்பும், மகளின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கவலையும் இருந்தன.

சில நேரம் கழித்து ஹரிணிக்கு மருந்து வாங்கச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அம்மாவை ரத்னத்தின் அறைக்கு அருகிலிருந்த இருக்கையில் அமர வைத்தாள்.

ஹரிணி: “அம்மா, நான் மருந்து வாங்கிட்டு ஐந்து நிமிஷத்துல வந்துடுறேன். இங்கேயே உட்கார்ந்திருங்க. எழுந்து எங்கும் போக வேண்டாம். ரத்னம் இங்கேதான் இருக்கார். ஏதாவது தேவைப்பட்டா அவரிடம் சொல்லுங்க.”

ஹரிணியின் அம்மா: “சரி மகளே. நீ உன் வேலையைப் பார்த்துட்டு வா.”

ஹரிணி அங்கிருந்து சென்றதும், அம்மா ரத்னத்தின் அறைக்குள் மெதுவாகப் பார்த்தார். ரத்னம் படுக்கையில் அமர்ந்திருந்தான். அவர் தயக்கத்துடன் உள்ளே வந்தார்.

ரத்னம்: “வாங்கம்மா. நீங்க ஹரிணியோட அம்மாவா? அவள் உங்களைப் பற்றிச் சொன்னாள். உட்காருங்க. இங்கே வரும்போது சிரமம் ஏதாவது இருந்ததா?”

ஹரிணியின் அம்மா: “இல்லை தம்பி. கொஞ்சம் களைப்புதான். என் மகளைப் பார்க்கணும்னு வந்தேன். அவள் உங்களை நன்றாகக் கவனிச்சுக்கிறாளாமே? அவள் யாருக்காவது உதவி செய்யும்போது தன்னுடைய கஷ்டத்தையே மறந்துடுவாள். அதுதான் எனக்குப் பயம்.”

ரத்னம் ஆர்வமாக அவரைப் பார்த்தான். ஹரிணியைப் பற்றி மேலும் தெரிந்துகொள்ளப் போகிறோம் என்ற உணர்வு அவனுக்குள் எழுந்தது

ஒரு தாயின் வேண்டுகோள்

ஹரிணி மருந்து வாங்குவதற்காகச் சென்றிருந்தாள். அந்த நேரத்தில் அவளுடைய அம்மா ரத்னத்தின் அறையில் அமர்ந்திருந்தார். ரத்னம் மரியாதையுடன் அவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தான். ஹரிணி தன்னை எவ்வளவு அக்கறையுடன் கவனித்துக்கொள்கிறாள் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். ஆனால் அவளுடைய குடும்ப வாழ்க்கையைப் பற்றி அவன் இவ்வளவு விரிவாகக் கேட்டதில்லை.

ரத்னம்: “அம்மா, ஹரிணி என்னை ரொம்ப அக்கறையா பார்த்துக்கிறாள். நான் நடக்க முயற்சி செய்யும்போது கூட எனக்குப் பயம் வராம பார்த்துக்கிறாள். என்னால முடியாதுன்னு சொன்னா, உடனே நம்பிக்கை கொடுக்கிறாள். அவளுக்கு இவ்வளவு பொறுமை இருக்கிறதுன்னு பார்த்து எனக்கே ஆச்சரியமா இருக்கு. அவள் சின்ன வயசிலிருந்தே இப்படித்தானா?”

ஹரிணியின் அம்மா மெதுவாகப் புன்னகைத்தார். மகளைப் பற்றிப் பேசும்போது அவருடைய முகத்தில் பெருமையும் சோகமும் கலந்திருந்தன.

ஹரிணியின் அம்மா: “ஆமாம் தம்பி. அவள் சின்ன வயசிலிருந்தே அப்படித்தான். வீட்டில் ஏதாவது பிரச்சினை வந்தா, முதல்ல அதைப் புரிஞ்சுக்க முயற்சி செய்வாள். மற்ற குழந்தைகள் தங்களுக்குப் பிடிச்சதை வாங்கித் தரச் சொல்லி அடம்பிடிக்கிற வயசில்கூட, ‘அம்மா, இப்போ பணம் இருக்கா? இல்லன்னா அப்புறம் வாங்கிக்கலாம்’ன்னு கேட்பாள். அவள் அப்படிப் பேசும்போது எனக்குச் சந்தோஷமாக இருக்காது. ஒரு குழந்தை தன்னுடைய ஆசையைச் சொல்லி அடம்பிடிக்க வேண்டிய வயசிலேயே குடும்பக் கவலையை நினைச்சுப் பேசுறாளேன்னு மனசு வலிக்கும்.”

ரத்னம்: “அப்படியா அம்மா? அவள் இப்போவும் அதே மாதிரிதான் இருக்கிறாள். தனக்கு ஓய்வு தேவைப்பட்டாலும் அதைச் சொல்ல மாட்டாள். நான் களைப்பாக இருக்கேன்னு சொன்னா உடனே ஓய்வெடுக்கச் சொல்வாள். ஆனா அவளுக்கே களைப்பாக இருக்கும்னு நினைக்கவே மாட்டாள்.”

ஹரிணியின் அம்மா: “அதுதான் அவளுடைய இயல்பு, தம்பி. யாராவது அவளிடம் கஷ்டத்தைச் சொன்னால் உடனே உதவி செய்யப் பார்ப்பாள். ஆனா அவளுக்குக் கஷ்டம் வந்தால் யாரிடம் சொல்லுவது என்று தெரியாமல் அமைதியாக இருந்துவிடுவாள். அவளுடைய மனசுக்குள் எவ்வளவு கவலை இருக்கிறது என்பதை நான் மட்டும்தான் கொஞ்சமாவது புரிஞ்சுக்க முடியும்.”

ரத்னம் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். ஹரிணியின் முகத்தில் எப்போதும் தெரியும் புன்னகைக்குப் பின்னால் இவ்வளவு அனுபவங்கள் இருப்பதை அவன் இப்போது புரிந்துகொண்டான்.

ரத்னம்: “அவள் தன்னுடைய திருமணத்தைப் பற்றியும் உங்களிடம் பேசுவாளா, அம்மா? அவளுக்கு இருபத்தெட்டு வயசு என்று சொன்னாள். இன்னும் கல்யாணம் ஆகாததற்குக் காரணம் என்ன? அவளுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றியும் யோசிக்க வேண்டிய நேரம்தானே?”

ஹரிணியின் அம்மா ஒரு பெருமூச்சு விட்டார்.

ஹரிணியின் அம்மா: “தம்பி, நல்ல குடும்பத்தில் பிறந்து, வசதியாக வளர்ந்து, எல்லாம் சரியாக அமைந்திருந்தால் அவளுடைய வாழ்க்கையும் வேற மாதிரி இருந்திருக்கும். ஆனா எங்களுடைய நிலைமை அப்படியில்லை. எனக்கு உடம்பு சரியில்லாமல் போன பிறகு அவளுடைய பொறுப்புகள் அதிகமாயிடுச்சு. வேலைக்குப் போய் சம்பாதிக்கணும், வீட்டுச் செலவைப் பார்த்துக்கணும், என் மருந்துச் செலவையும் கவனிக்கணும். இத்தனைக்கும் நடுவில் அவளுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றி யோசிக்க நேரம் எங்கே கிடைக்கும்?”

ரத்னம்: “அவளுக்கு நல்ல வாழ்க்கைத் துணை கிடைக்கணும்னு நீங்க ஆசைப்படுவீங்க இல்லையா?”

ஹரிணியின் அம்மா: “அதுதான் என் பெரிய ஆசை, தம்பி. நான் எப்பவும் அவளோட இருக்க முடியாது. எனக்கும் வயசாகுது. உடம்பு எப்போது எப்படி இருக்கும் என்று எனக்கே தெரியாது. நான் இருக்கிற வரைக்கும் அவளைக் கவனிச்சுக்கிறேன். ஆனா நாளைக்கு நான் இல்லாத நேரத்தில் அவள் தனியா நின்று எல்லாத்தையும் சமாளிக்க வேண்டியிருக்குமோன்னு பயமா இருக்கு.”

அவருடைய குரல் நடுங்கியது. ரத்னம் அவரைப் பார்த்து வருத்தப்பட்டான்.

ஹரிணியின் அம்மா: “எனக்காக அவள் தன்னுடைய வாழ்க்கையை நிறுத்திக்கிட்டாளோன்னு சில நேரம் தோணும். கல்யாணத்தைப் பற்றிப் பேசினால், ‘அம்மா, உங்களை யார் பார்த்துக்கொள்வாங்க?’ன்னு கேட்பாள். அவளுக்கு ஒரு நல்ல துணை கிடைச்சு, அவளுடைய பொறுப்புகளையும் புரிஞ்சுக்கிற ஒருத்தர் கிடைச்சா, அவள் வாழ்க்கையில் கொஞ்சம் நிம்மதி வரும். நான் அதைத்தான் எதிர்பார்க்கிறேன்.”

ரத்னம்: “அவள் மனசு நல்ல மனசு, அம்மா. மற்றவர்களுடைய கஷ்டத்தைப் புரிஞ்சுக்கிறாள். எனக்கு நடக்கப் பயிற்சி கொடுக்கும்போதுகூட அவள் காட்டுற பொறுமை ரொம்பப் பெரிய விஷயம். அவளைப் போன்ற ஒருத்தர் குடும்பத்தில் இருந்தால் எல்லோருக்கும் ஆறுதலாக இருக்கும்.”

ஹரிணியின் அம்மா: “நீங்க அவளைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசுறதைப் பார்த்து எனக்கு மகிழ்ச்சியா இருக்கு, தம்பி. அவள் செய்யும் உதவியை எல்லாரும் சாதாரணமா எடுத்துக்கிடக்கூடாது. அவளுக்கும் சில நேரம் சோர்வு வரும். அவளுக்கும் யாராவது ‘நீ எப்படி இருக்கே?’ன்னு உண்மையா கேட்கணும். அவளுக்காகவும் யாராவது அக்கறை காட்டணும். அவ்வளவுதான் என் ஆசை.”

ரத்னம் அந்த வார்த்தைகளை ஆழமாகச் சிந்தித்தான். அவனுக்குள் ஹரிணியைப் பற்றிய மதிப்பு ஏற்கெனவே வளர்ந்திருந்தது. இப்போது அவளுடைய வாழ்க்கை முழுவதையும் அறிந்தபோது அந்த உணர்வு இன்னும் வலுப்பெற்றது.

அவள் தன்னுடைய அம்மாவுக்காக எவ்வளவு பொறுப்பை ஏற்றிருக்கிறாள்! அதே நேரத்தில், மற்றொருவரின் வாழ்க்கை சற்றாவது முன்னேற வேண்டும் என்பதற்காகவும் உழைக்கிறாள். அவனுக்கு நடக்க உதவியபோது அவள் காட்டிய பொறுமை இப்போது இன்னும் ஆழமான அர்த்தத்தைப் பெற்றது.

ரத்னம்: “அம்மா, நீங்க கவலைப்படாதீங்க. ஹரிணி தன்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றியும் யோசிக்கணும்னு நான் அவளிடம் சொல்வேன். ஆனா அவளுக்கு என்ன விருப்பம், என்ன முடிவு என்பதுதான் முக்கியம். அவள் மனசுக்கு விருப்பமில்லாத எதையும் யாரும் வற்புறுத்தக் கூடாது.”

ஹரிணியின் அம்மா: “அது உண்மைதான், தம்பி. நான் அவளை எதற்கும் வற்புறுத்த மாட்டேன். அவள் சந்தோஷமா இருக்கணும் என்பதுதான் எனக்கு வேண்டும். அவளுக்கு நிம்மதியான வாழ்க்கை கிடைத்தால், என் மனசுக்கும் நிம்மதி கிடைக்கும்.”

அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது ஹரிணி மருந்துகளுடன் அறைக்குள் வந்தாள். அம்மாவும் ரத்னமும் பேசிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து அவள் ஆச்சரியப்பட்டாள்.

ஹரிணி: “என்னம்மா, நான் வர்றதுக்குள்ள இங்கே பெரிய கூட்டமே நடந்துடுச்சு போல இருக்கே! என்ன பேசிக்கிட்டிருந்தீங்க?”

அம்மா உடனே புன்னகைத்தார்.

ஹரிணியின் அம்மா: “ஒண்ணுமில்லை மகளே. ரத்னம் தம்பி உடம்பு எப்படி இருக்குன்னு கேட்டார். நீ அவரை நல்லா கவனிச்சுக்கிறேன்னு சொன்னார். அதைப் பற்றித்தான் பேசிக்கிட்டிருந்தோம்.”

ஹரிணி ரத்னத்தைப் பார்த்தாள்.

ஹரிணி: “அப்படியா? இவர் என்னைப் பற்றிப் புகார் எதுவும் சொல்லலையே? நான் அதிகமா கட்டுப்பாடு போடுறேன்னு சொல்லியிருக்க மாட்டாரே!”

ரத்னம்: “அப்படி எப்படிச் சொல்வேன்? நீ எனக்குச் செய்ற உதவியைப் பற்றித்தான் பேசினோம். நீ இல்லையென்றால் நான் இன்னும் படுக்கையிலேயே பயந்துகிட்டுப் படுத்திருப்பேன். நீ என்னை எழுந்து நிற்க முயற்சி செய்ய வைத்திருக்கே. அதற்காக உனக்கு நன்றி சொல்லணும்.”

ஹரிணி: “நன்றி எல்லாம் வேண்டாம், ரத்னம். நீங்க முயற்சி செய்றீங்க. நான் உதவி செய்றேன். அவ்வளவுதான். நாளைக்கு இன்னும் கொஞ்சம் முன்னேற்றம் இருக்கணும். அதுக்காக இன்றைக்கு நல்லா ஓய்வெடுக்கணும்.”

ஹரிணியின் அம்மா: “நீயும் கொஞ்சம் ஓய்வெடுக்கணும், ஹரிணி. மற்றவர்களைக் கவனிக்கிறதிலேயே உன்னையே மறந்துடாதே. வீட்டிலும் இதைத்தான் சொல்லுவேன். இங்கேயும் அதையே சொல்றேன்.”

ஹரிணி: “சரி அம்மா. நீங்க இப்போ கொஞ்சம் ஓய்வெடுங்க. நான் உங்களை வீட்டுக்கு அழைத்துப் போக ஏற்பாடு செய்றேன்.”

அன்று அம்மாவை வீட்டுக்கு அனுப்புவதற்கான ஏற்பாடுகளை ஹரிணி செய்தாள். கிளம்புவதற்கு முன்பு அம்மா மகளின் கையைப் பிடித்தார்.

ஹரிணியின் அம்மா: “ஹரிணி, ஒரு விஷயம் மட்டும் நினைவில் வச்சுக்கோ. நீ மற்றவர்களுக்காக நல்லது செய்றது ரொம்பச் சிறப்பு. ஆனா உனக்காகவும் நல்ல வாழ்க்கையை எதிர்பார்க்க உனக்கு உரிமை இருக்கு. உன் சந்தோஷத்தைப் பற்றி யோசிக்கிறதால நீ சுயநலக்காரி ஆகிட மாட்டே.”

ஹரிணி அம்மாவின் தோளில் சாய்ந்தாள்.

ஹரிணி: “தெரியும் அம்மா. நீங்க நிம்மதியா இருக்கணும். அதுதான் இப்போ எனக்கு முக்கியம். நான் என்ன செய்யணும்னு காலம் வரும்போது யோசிக்கிறேன்.”

அம்மா கிளம்பிய பிறகு ஹரிணி மீண்டும் ரத்னத்தின் அறைக்குள் வந்தாள். அவள் வழக்கம்போல மருந்துகளையும் தண்ணீரையும் சரிபார்த்தாள். ரத்னம் அவளை அமைதியாகக் கவனித்தான்.

ரத்னம்: “ஹரிணி, உன் அம்மா உன்னைப் பற்றி ரொம்பப் பெருமையா பேசினாங்க. நீ எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு வாழ்க்கையை நடத்துறேன்னு சொன்னாங்க. உனக்காகவும் கொஞ்சம் நேரம் ஒதுக்கணும்னு நினைக்கிறேன். நீ எப்பவும் மற்றவர்களுக்காக ஓடிக்கிட்டே இருக்க வேண்டியதில்லை.”

ஹரிணி அவனைப் பார்த்து மெதுவாகச் சிரித்தாள்.

ஹரிணி: “நீங்களும் அதையே சொல்றீங்க. சரி, நான் கொஞ்சம் ஓய்வெடுக்கிறேன். ஆனா நீங்களும் உங்கள் உடம்பைப் பார்த்துக்கணும். நாளைக்கு நடக்கப் பயிற்சி இருக்கிறது!”

ரத்னம்: “சரி. நாளைக்கு உன்னை ஏமாற்ற மாட்டேன். நேத்தைவிட இன்னும் கொஞ்சம் தூரம் நடக்க முயற்சி செய்றேன்.”

ஹரிணி புன்னகைத்தாள். அவளுடைய புன்னகையைப் பார்த்த ரத்னத்தின் மனதில் ஒரு நிம்மதி தோன்றியது.

அன்று இரவு அவன் தனியாக இருந்தபோது, ஹரிணியின் அம்மா சொன்ன வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வந்தன. ஹரிணி தன்னுடைய வாழ்க்கையில் எவ்வளவு பொறுப்புகளைச் சுமந்துகொண்டிருக்கிறாள் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

நந்தினி அவனுடைய மனைவி. அவளுடன் இருந்த வாழ்க்கையும் நினைவுகளும் அவனுக்கு முக்கியமானவை. ஆனால் இப்போது ஹரிணி அவனுடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய இடத்தைப் பிடித்திருந்தாள். அவள் அருகில் இருக்கும்போது அவனுக்குப் பயம் குறைந்தது. அவள் பேசும்போது அவனுக்கு மனநிம்மதி கிடைத்தது. அவளுடைய அக்கறையை நினைக்கும்போது அவன் மனதில் நன்றியுணர்வுடன் சேர்ந்து ஒரு மென்மையான ஈர்ப்பும் எழுந்தது.

அந்த உணர்வு எங்கே செல்லும் என்று ரத்னத்துக்குத் தெரியவில்லை. ஹரிணியும் அவனைப் பற்றித் தனியாக எந்த முடிவும் எடுக்கவில்லை. இருவருக்குமிடையில் இருந்தது இன்னும் அக்கறையும் நம்பிக்கையும் கலந்த நட்புதான்.

ஆனால் அந்த நட்பின் ஆழத்தில், சொல்லப்படாத சில உணர்வுகள் மெதுவாக உருவாகிக்கொண்டிருந்தன.

தொடரும்…

✍️ சிவமுருகன்
Telegram: "Msivamuruganm"

[Sivamurugan 85]

Indha kadhaila varra ovvoruthanum.. neenga alaga irukinga ungala santhosama vachikanum ..unga sirippu alaga irukku neenga sirichikitte irukkanum ..na unga kooda iruppen nu solli solliye othuttu porange..rathnamum adhe category than polla appo Avan pondattiyum ammavum oorukku kaala virichathu thappe illa..alagana pondatti pakkathula irunthalum manasu korangu mathiri irukava kitta pogum pola. Rendu perukume oruthar mela oruthar ku unmaiyana love illa..ithu oru naai kaadhal. Enga punda poolu kedachalum kaala virikira kaadhal..naan ennamo ithu oru vithyadamana kadhaiya irukkum pola nu nenachen. Simply Waste.

இது இயல்பாக நடப்பது தான். தான் நேசிக்கும் ஒரு ஆள் அருகில் இல்லை. அந்த நேரத்தில் இன்னொரு ஆள் ஆறுதல் தருவது. லேசா மனசு மாறும் தானே

[Sivamurugan 85]

ரத்னம் தான் என் உலகம்

மாலை நேரம். மருத்துவமனைக்குச் செல்ல வேண்டிய நேரம் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் நந்தினி இன்னும் வீட்டில்தான் இருந்தாள். ஜன்னலுக்கு அருகில் அமர்ந்தபடி வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்த அவளுடைய மனதில் பல எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. கடந்த சில நாட்களாக விக்கியுடன் பேசுவது அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது. அவன் வருவான் என்று எதிர்பார்ப்பதும், அவன் தன்னைப் பாராட்டும்போது வெட்கப்படுவதும் அவளுக்குப் புதிதாக இருந்தது.

அன்று விக்கி அவளைச் சந்திக்க வந்திருந்தான். வழக்கம்போல அவளுடைய அழகைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தவன், திடீரென்று ஒரு வார்த்தையைச் சொன்னான்.

விக்கி: “நந்தினி, உங்களிடம் ஒரு விஷயம் சொல்லணும். நீங்க என்னைப் பார்த்து சிரிக்கும்போது, எனக்கு ஏதோ ஒரு நெருக்கம் தோணுது. உங்க கூடப் பேசுற நேரம் மட்டும் எனக்கு ரொம்பச் சந்தோஷமா இருக்கு. நான் மருத்துவமனைக்கு வரும்போது ரத்னம் அண்ணாவைப் பார்க்கிறேன்னு சொன்னாலும், உங்களைப் பார்க்கிற எண்ணமும் எனக்குள் இருக்கு. நீங்க என்னை ஒரு சின்னப் பையனா நினைக்கலாம். ஆனா எனக்குள்ள இருக்கிற உணர்வுகளை அப்படியே மறைக்க முடியல.”

விக்கியின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட நந்தினி முதலில் எதுவும் பேசவில்லை. ஆனால் அவன் சொன்ன “ரத்னம் அண்ணா” என்ற வார்த்தை அவளுடைய மனதைத் திடீரென்று வேறொரு பக்கம் இழுத்துச் சென்றது.

ரத்னத்தின் முகம் அவள் கண்முன்னால் வந்தது. அவனுடன் வாழ்ந்த நாட்கள் நினைவுக்கு வந்தன. அவனுக்கு உணவு பரிமாறிய தருணங்கள், அவன் சோர்வாக இருந்தபோது அருகில் அமர்ந்து பேசிய இரவுகள், அவன் சிரிக்கும்போது தானும் சிரித்த நாட்கள்—எல்லாமே அவளுடைய மனதில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தோன்றின.

ரத்னம் அவளுடைய கணவன் மட்டுமல்ல. அவளுடைய வாழ்க்கையின் ஒரு பெரிய பகுதி. அவன் அருகில் இருக்கும்போது அவளுக்குக் கிடைத்த பாதுகாப்பு, நிம்மதி, நம்பிக்கை ஆகியவற்றை அவள் இத்தனை நாட்களாக ஏன் மறந்திருந்தாள்?

நந்தினி: “விக்கி, நீ இப்போ சொன்ன ஒரு வார்த்தை என் மனசை முழுக்க மாற்றிடுச்சு. நீ ரத்னம் அண்ணான்னு சொன்னதும், என் கணவன் முகம் நினைவுக்கு வந்துடுச்சு. இத்தனை நாட்களா நான் என்ன செய்துகிட்டு இருக்கேன்னு இப்போதான் என்னையே கேட்டுக்கிறேன். மருத்துவமனையில் என் புருஷன் படுத்த படுக்கையா இருக்கார். அவர் எப்போ முழுசா குணமாகி நடப்பார், எப்போ பழைய வாழ்க்கைக்குத் திரும்புவார் என்று தெரியாம நான் கவலைப்பட்டுக்கிட்டு இருக்க வேண்டிய நேரம் இது. ஆனா நான் இங்கே என்ன செய்துகிட்டு இருக்கேன்?”

விக்கி அவள் முகத்தைப் பார்த்தான். வழக்கமாக அவனுடைய பேச்சுக்குச் சிரித்துக்கொண்டிருக்கும் நந்தினியின் முகத்தில் இப்போது தீவிரமான வருத்தம் தெரிந்தது.

விக்கி: “நந்தினி, நான் ஏதாவது தப்பா சொல்லிட்டேனா? நீங்க திடீர்னு இவ்வளவு கவலையா பேசுறீங்க. நான் உங்களைப் புண்படுத்தணும்னு எதுவும் சொல்லல. என்னுடைய மனசில் இருந்ததை மட்டும் சொன்னேன். நீங்க என்ன நினைக்கிறீங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கணும்னுதான் கேட்டேன்.”

நந்தினி: “நீ சொன்னதால்தான் நான் என்னைப் பற்றியே யோசிக்க ஆரம்பிச்சேன். அதற்காக உன்னை மட்டும் குறை சொல்ல முடியாது. நீ என்னைப் பாராட்டினாய். என்னுடன் பேசினாய். நான் சிரித்தால் நீ சந்தோஷப்பட்டாய். அதெல்லாம் நடக்கும்போது நான் அதைத் தடுத்தேனா? இல்லை. எனக்கும் அந்தப் பேச்சுகள் பிடித்திருந்தன. நீ என்னைப் பாராட்டும்போது எனக்கு வெட்கமாக இருந்தது. உன்னுடன் பேசும்போது என்னுடைய கவலைகள் கொஞ்சம் மறந்தன. அந்த உணர்வுகளை நான் கவனிக்காமல் விட்டுட்டேன்.”

அவள் சிறிது நேரம் தலையைக் குனிந்திருந்தாள். பிறகு ஆழமாக மூச்சுவிட்டு விக்கியை நேராகப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நான் உன்னிடம் ஒரு உண்மையைச் சொல்லணும். அதைச் சொன்ன பிறகு நீ என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பாய் என்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனாலும் இப்போ அதை மறைக்க எனக்கு விருப்பமில்லை. சந்தோஷுடன் என்னுடைய உறவு நட்பைத் தாண்டிப் போய்விட்டது. அவனுடைய பேச்சையும் பாராட்டுகளையும் நம்பி, அவனுடன் நான் நெருக்கமாக நடந்துகொண்டேன். எங்களுக்கிடையில் பாலியல் உறவும் ஏற்பட்டது. அந்த விஷயத்தை நினைக்கும்போது இப்போ எனக்கே என்னைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.”

விக்கி அமைதியாக இருந்தான். நந்தினி அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் பேசத் தொடங்கினாள்.

நந்தினி: “அந்த இரவு எனக்கு என்ன நடந்தது என்று இன்னும் முழுமையாகப் புரியவில்லை. அதற்கு முன்பு நான் எப்படி இருந்தேன் தெரியுமா? ரத்னம் தான் என் உலகம். அவனைத் தவிர வேறு யாரையும் அந்த விதமாக நினைத்ததே இல்லை. என் கணவனிடம் இருந்த அன்பு, அவன் மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கை—அதுதான் என்னுடைய வாழ்க்கை. ஆனால் சில நாட்களில் என் மனம் எப்படியெல்லாம் மாறிவிட்டது! சந்தோஷ் பேசும்போது அவன் சொல்வதெல்லாம் சரி என்று தோன்றியது. அவன் என்னைப் பாராட்டினால் அந்தப் பாராட்டுகளுக்குள் என்ன இருக்கிறது என்று யோசிக்கவே இல்லை.”

விக்கி: “ஆனா நந்தினி, உங்களுக்கும் மனசு இருக்கே. உங்களுடைய வாழ்க்கையிலும் தனிமை இருந்திருக்கலாம். ரத்னம் அண்ணா மருத்துவமனையில் இருந்ததால நீங்க மனசளவில் கஷ்டப்பட்டிருக்கலாம். உங்களுக்கு யாராவது ஆறுதலாகப் பேசினால் அந்த நெருக்கம் உருவாகியிருக்கலாம். அதற்காக உங்களை மட்டும் முழுமையாகக் குறை சொல்ல முடியுமா?”

நந்தினி: “நான் கஷ்டப்பட்டேன் என்பதற்காக என்னுடைய ஒவ்வொரு முடிவும் சரியாகிவிடுமா, விக்கி? ரத்னம் உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்தார் என்பதற்காக அவரை மறந்துவிட எனக்கு உரிமை கிடைத்துவிடுமா? சந்தோஷ் என்னிடம் அக்கறையாகப் பேசினான் என்பதற்காக அவனுடன் எல்லை தாண்டிப் பழகியது சரியாகிவிடுமா? நம்முடைய மனசுக்கு ஏதாவது பிடித்திருக்கிறது என்பதற்காக அதைச் செய்துவிட முடியாது. சில நேரம் நம்மை நாமே நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.”

அவள் பேசும்போது குரலில் நடுக்கம் இருந்தது. ஆனால் இந்த முறை அவள் அழவில்லை. தன்னுடைய செயல்களைத் தானே எதிர்கொண்டு பார்க்க முயற்சி செய்தாள்.

நந்தினி: “இன்னொரு விஷயமும் இருக்கு. அந்த இரவு எனக்கு என்ன நடந்தது என்று நான் உண்மையிலேயே யோசிக்கணும். நான் ஏன் அப்படி நடந்துகொண்டேன்? சந்தோஷின் வார்த்தைகளால் மட்டும் என் மனம் மாறியதா? நான் குடித்த பால், அதன் பிறகு நடந்த விஷயங்கள்—எனக்குத் தெளிவாக நினைவில்லாத சில தருணங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றை நான் அலட்சியப்படுத்தக் கூடாது. என்ன நடந்தது என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும். என்னுடைய விருப்பம் என்ன, என்னுடைய முடிவு என்ன என்பதையும் நேர்மையாகப் பார்க்க வேண்டும். எனக்கே புரியாத விஷயங்களை வெறுமனே மறந்துவிட்டு அடுத்த உறவுக்குள் போக நான் விரும்பவில்லை.”

விக்கி அவளைப் பார்த்தான். அவனுடைய முகத்தில் இருந்த புன்னகை மறைந்துவிட்டது.

விக்கி: “நான் உங்களைச் சந்தோஷப்படுத்தணும்னுதான் நினைச்சேன். உங்களிடம் பேசும்போது நீங்க சிரிக்கிறதைப் பார்த்து, உங்களுக்கும் என்னுடன் பேசப் பிடிக்குதுன்னு நினைச்சேன். நான் உங்களை எந்த விஷயத்துக்கும் வற்புறுத்த விரும்பல.”

நந்தினி: “நீ என்ன நினைத்தாய் என்பதைவிட, நான் இப்போ என்ன புரிந்துகொண்டேன் என்பதுதான் முக்கியம். விக்கி, ஒரு பெண்ணிடம் அவளுடைய அழகைப் பற்றிப் பேசினால் அவளுக்குப் பிடிக்கலாம். அவள் அழகாக இருக்கிறாள் என்று யாராவது உண்மையாகச் சொன்னால் அவளுக்குச் சந்தோஷமாகவும் இருக்கலாம். அதில் தப்பு இல்லை. நானும் அப்படித்தான். சந்தோஷ் என்னைப் பாராட்டினான்; இப்போது நீயும் என்னைப் பாராட்டுகிறாய். இருவருடைய வார்த்தைகளும் எனக்குப் பிடித்திருந்தன. ஆனால் ஒருவருடைய அழகைப் பாராட்டுவது வேறு, அந்தப் பாராட்டுகளின் மூலம் அவரைத் தங்களுக்குச் சொந்தமாக்கிக்கொள்ள நினைப்பது வேறு.”

அவள் அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னபோது விக்கியின் முகத்தை நிதானமாகப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “நான் உன்னைக் குற்றவாளி என்று சொல்லவில்லை. சந்தோஷைப் பற்றியும் எல்லாம் தெரிந்துவிட்டது என்று சொல்லவில்லை. ஆனா என்னுடைய மனசு இப்போது ஒரு விஷயத்தைச் சொல்கிறது. நான் இந்த நெருக்கத்தைத் தொடர்ந்தால், என் வாழ்க்கையில் இன்னொரு குழப்பத்தை நானே உருவாக்கிக்கொள்வேன். சந்தோஷ் இல்லாத நேரத்தில் நீ வந்தாய். உன்னுடன் பழக ஆரம்பித்தேன். இப்போது நீயும் இல்லையென்றால் இன்னொருவர் வந்து இதே மாதிரி பேசினால், அவரிடமும் என் மனதை இழந்துவிடுவேனா? இப்படி ஒவ்வொரு முறையும் என் மனதை மற்றவர்களின் பாராட்டுகளிடம் ஒப்படைத்துவிட்டால், என்னுடைய வாழ்க்கை எங்கே போகும்?”

விக்கி பதில் சொல்லாமல் நின்றான்.

நந்தினி: “அதனால்தான் இப்போ நான் என்னையே நிறுத்திக்கொள்ளணும். நான் என்னுடைய கணவனைப் பற்றி நினைக்கணும். ரத்னம் எனக்காகச் செய்தவற்றை நினைக்கணும். அவனுடன் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை நினைக்கணும். அவன் இன்று மருத்துவமனையில் படுத்திருக்கிறான் என்பதற்காக அவன் மீதான என் பொறுப்பு குறைந்துவிடவில்லை. நான் அவனுக்கு அருகில் இருக்க வேண்டிய நேரத்தில், என்னுடைய மனதைப் புரிந்துகொள்ளாமல் வேறொரு பாதையில் போய்க்கொண்டிருந்தேன். இதை நினைக்கும்போது எனக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது.”

அவள் எழுந்து ஜன்னலருகே சென்றாள். வெளியே தெருவில் மக்கள் தங்களுடைய வேலையைப் பார்த்துக்கொண்டு சென்றனர். அவளுடைய வாழ்க்கையும் அப்படியே முன்னோக்கிச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. ஆனால் அதற்கு முன்பு, தன்னுடைய மனதுக்குள் என்ன நடந்தது என்பதை அவள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

நந்தினி: “விக்கி, நான் ஒழுக்கத்தைப் பற்றி உனக்குப் பாடம் எடுக்க வரவில்லை. நானே தவறு செய்தவள். என்னுடைய தவறுகளை மறைத்துக்கொண்டு உன்னை மட்டும் குறை சொல்ல முடியாது. ஆனா நான் செய்ததை உணர்ந்த பிறகும் அதே பாதையில் தொடர்ந்து போவது இன்னொரு தவறு. அதனால்தான் இன்று உன்னிடம் உண்மையைச் சொல்கிறேன். இனிமேல் நம்முடைய பழக்கம் இந்த அளவுக்கு நெருக்கமாக இருக்கக்கூடாது. உனக்கும் உன் வயதுக்கேற்ற வாழ்க்கை இருக்கிறது. படிக்க வேண்டியிருக்கிறது. உன் எதிர்காலத்தை உருவாக்க வேண்டியிருக்கிறது. என்னுடைய வாழ்க்கையில் இருக்கும் குழப்பத்துக்குள் நீயும் சிக்கிக்கொள்ள வேண்டாம்.”

விக்கி அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுடைய மனதில் என்ன ஓடுகிறது என்பதை நந்தினியால் முழுமையாக அறிய முடியவில்லை. ஆனால் அவள் தன்னுடைய முடிவைத் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது என்பதை உணர்ந்தாள்.

மனசாட்சி காட்டிய வழி

நந்தினி விக்கியின் முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவள் மனதில் எடுத்த முடிவைச் சொல்லிவிட்டாலும், இன்னும் சில விஷயங்களை அவனுக்குப் புரியவைக்க வேண்டியிருந்தது. விக்கி இளமையானவன். அவனுக்கு வாழ்க்கையில் இன்னும் நிறைய அனுபவங்கள் கிடைக்க வேண்டியிருந்தன. தன்னுடைய குழப்பத்துக்குள் அவனை இழுத்துவிடக் கூடாது என்று அவள் நினைத்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நான் உன்னிடம் இன்னொரு விஷயம் சொல்லணும். நீ இப்போ இருபத்தொண்ணு வயசுதானே? உன்னுடைய வாழ்க்கை இப்போதுதான் ஆரம்பமாகுது. கல்லூரிப் படிப்பு, வேலை, உன்னுடைய எதிர்காலம் என்று எவ்வளவோ விஷயங்கள் உனக்காகக் காத்திருக்கின்றன. இந்த வயதில் ஒருவரைப் பிடித்துப்போவது இயல்புதான். ஒருவருடன் பேசும்போது மனசுக்கு நெருக்கம் தோன்றுவதும் இயல்புதான். ஆனால் அந்த உணர்வு வந்துவிட்டது என்பதற்காக அதைப் பின்தொடர்ந்து போக வேண்டுமா என்று யோசிக்க வேண்டும்.”

விக்கி: “நந்தினி, எனக்கு உங்களைப் பிடித்திருக்கிறது என்பதை மறைக்க முடியாது. உங்களுடன் பேசும்போது எனக்கு நிம்மதியாக இருக்கிறது. நீங்கள் சிரித்தால் எனக்கும் சந்தோஷமாக இருக்கிறது. உங்களைப் பார்க்க வர வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. இதெல்லாம் தவறான உணர்வுகளா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் உங்களைத் தொந்தரவு செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கவில்லை.”

நந்தினி: “உனக்குள் என்ன உணர்வு இருக்கிறது என்பதை நான் தவறு என்று சொல்லவில்லை. ஆனால் அந்த உணர்வை வைத்து நீ என்ன செய்கிறாய் என்பதுதான் முக்கியம். எனக்குக் கல்யாணமாகிவிட்டது. ரத்னம் என் கணவன். அவன் உடல்நிலை சரியில்லாமல் மருத்துவமனையில் இருக்கிறான். இந்த நிலையில் நான் வேறொருவருடன் நெருக்கத்தை வளர்த்துக்கொள்வது என் மனசாட்சிக்கே சரியாகத் தெரியவில்லை. நான் ஏற்கெனவே ஒரு தவறு செய்துவிட்டேன் என்று நினைக்கிறேன். அந்தத் தவறைத் தொடர்ந்து பெரிதாக்க விரும்பவில்லை.”

விக்கி தலையைக் குனிந்தான். நந்தினி அவனிடம் இன்னும் மென்மையாகப் பேசினாள்.

நந்தினி: “ஒரு பெண்ணிடம் பேசும்போது அவளுடைய அழகைப் பற்றிப் பாராட்டலாம். ஆனால் அவளுடைய மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ளாமல், அவள் தனிமையாக இருக்கிறாள் என்பதற்காக அவளுக்கு நெருக்கமாகிவிடலாம் என்று நினைக்கக் கூடாது. ஒருத்தி சிரிக்கிறாள் என்பதற்காக அவள் உன்னை விரும்புகிறாள் என்று முடிவு செய்ய முடியாது. அவள் உன்னுடன் பேசுகிறாள் என்பதற்காக அவள் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் உனக்கு ஓர் இடம் கொடுக்கத் தயாராக இருக்கிறாள் என்றும் அர்த்தமில்லை. இதை நீ புரிஞ்சுக்கணும்.”

விக்கி: “நான் உங்களுடைய பேச்சைப் புரிந்துகொள்கிறேன். ஆனாலும் நான் உங்களிடம் பேசும்போது உங்களுக்கும் என்னைப் பிடித்திருக்கிறது என்று நினைத்தேன். அதனால்தான் என்னுடைய மனதில் இருந்ததைச் சொன்னேன். நீங்கள் வேண்டாம் என்று சொன்ன பிறகு உங்களை வற்புறுத்த மாட்டேன்.”

நந்தினி: “அதுதான் நான் உன்னிடம் எதிர்பார்க்கிறேன். யாராவது ஒருவரை விரும்புவது அவர்களுடைய உரிமை. ஆனால் அந்த விருப்பத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமா வேண்டாமா என்று முடிவு செய்வதும் அந்த நபருடைய உரிமை. நான் இப்போது என்னுடைய வாழ்க்கையைச் சரிசெய்ய நினைக்கிறேன். ரத்னத்திடம் நான் செய்த தவறுகளை நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும். அந்த இரவு என்ன நடந்தது என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும். எனக்கு நினைவில்லாத தருணங்கள் இருந்தால் அவற்றைப் பற்றியும் அலட்சியமாக இருக்கக் கூடாது. என்னுடைய மனசு ஏன் இப்படி மாறியது என்பதைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.”

அவள் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள். பிறகு அவனுடைய கண்களை நேராகப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “சந்தோஷ் என்னைப் பாராட்டியபோது அவன் சொல்வதை நம்பினேன். அவன் என்னைப் புரிந்துகொள்கிறான் என்று நினைத்தேன். இப்போது நீயும் அதே மாதிரி பேசுகிறாய். உன்னுடைய பேச்சிலும் எனக்கு மகிழ்ச்சி கிடைத்தது. ஆனால் இப்போது எனக்கு ஒரு விஷயம் புரிகிறது. மற்றவர்கள் என்னைப் பற்றி என்ன சொல்கிறார்கள் என்பதால்தான் என்னுடைய மதிப்பு தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. நான் யார், என்னுடைய வாழ்க்கை என்ன, என்னுடைய பொறுப்புகள் என்ன என்பதை நானே நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால், என்னைப் பாராட்டும் ஒவ்வொருவரின் பேச்சிலும் நான் மாறிக்கொண்டே இருப்பேன்.”

விக்கி: “நீங்கள் சொல்வது சரிதான். உங்களுடைய வாழ்க்கையில் இப்போது ரத்னம் அண்ணாவைப் பார்த்துக்கொள்வதுதான் முக்கியம். நான் உங்களை மேலும் குழப்பமடையச் செய்ய விரும்பவில்லை. இனிமேல் உங்களிடம் எல்லை மீறிப் பேச மாட்டேன். நீங்கள் என்னை ஒரு நண்பனாக மட்டுமே பார்க்க விரும்பினால், அதற்கு நான் மதிப்பு கொடுக்கிறேன்.”

நந்தினி அவன் சொன்னதைக் கேட்டு நிம்மதியாக மூச்சுவிட்டாள்.

நந்தினி: “நன்றி, விக்கி. நீ உண்மையிலேயே இதைப் புரிந்துகொண்டால் எனக்கு மகிழ்ச்சிதான். உன்னுடைய படிப்பை முடி. உன் வாழ்க்கையில் நல்ல நிலைக்கு வா. உன்னை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்கிற ஒருவரைச் சந்திக்கும்போது, அவருடைய விருப்பத்தையும் எல்லைகளையும் மதித்து நட. ஒரு பெண்ணின் மனதை வெல்வது அவளுடைய அழகைப் பற்றிப் பேசுவதால் மட்டும் நடக்காது. அவள் என்ன நினைக்கிறாள் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதும், அவள் சொல்கிற ‘வேண்டாம்’ என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதும் முக்கியம்.”

விக்கி வெளியில் அமைதியாகத் தலையசைத்தான்.

விக்கி: “சரி, நந்தினி. நீங்கள் சொன்னதை மனதில் வைத்துக்கொள்கிறேன். நீங்கள் இப்போது மருத்துவமனைக்குப் போகணும்னு நினைக்கிறீங்களே? நான் உங்களைத் தாமதப்படுத்த மாட்டேன். ரத்னம் அண்ணாவைப் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். அவருக்கு என்னுடைய வாழ்த்துகளைச் சொல்லுங்கள்.”

நந்தினி: “சொல்கிறேன். நீயும் கவனமாக இரு. உன் அப்பாவைப் பற்றிய தகவல் கிடைத்ததா என்று விசாரித்துக்கொண்டே இரு. ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டால் சொல்லு. ஆனால் நம்முடைய பழக்கம் இனிமேல் ஒரு தெளிவான எல்லைக்குள் இருக்கட்டும்.”

விக்கி சம்மதம் தெரிவித்தான். நந்தினி தன்னுடைய கைப்பையை எடுத்துக்கொண்டு மருத்துவமனைக்குக் கிளம்பத் தயாரானாள். அவளுடைய மனதில் இன்னும் குற்றவுணர்வு இருந்தாலும், இன்று ஒரு முக்கியமான முடிவை எடுத்துவிட்டதாகத் தோன்றியது.

அவள் கதவைத் திறந்து வெளியே சென்றாள்.

விக்கி அவள் சென்ற திசையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுடைய முகத்தில் வெளிப்படையாக வருத்தம் இருந்தது. நந்தினியிடம் அவன் இனிமேல் எல்லை மீறிப் பேசமாட்டேன் என்று சொல்லியிருந்தான். அவள் சொன்ன வார்த்தைகளுக்கும் தலையசைத்திருந்தான்.

ஆனால் அவனுடைய மனதுக்குள் வேறு எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

விக்கி மனதுக்குள்: “நந்தினி இப்போ ரத்னம் அண்ணாவைப் பற்றியும், தன்னுடைய தவறுகளைப் பற்றியும் யோசிக்க ஆரம்பிச்சிருக்காங்க. என்னிடம் தெளிவாக எல்லை வைத்திருக்காங்க. நான் அதை வெளியில் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதுதான். ஆனாலும் என்னால் அவங்களை நினைக்காமல் இருக்க முடியுமா? அவங்களுடைய அழகும், என்னிடம் பேசும்போது காட்டிய நெருக்கமும் எனக்குப் பிடித்திருந்தது. இப்போ நான் பின்வாங்கினாலும், என்னுடைய உணர்வு உடனே மறைந்துவிடப் போவதில்லை.”

அவன் ஒரு நொடி அமைதியாக நின்றான்.

விக்கி மனதுக்குள்: “ஆனால் அவங்க வேண்டாம்னு சொல்லியிருக்காங்க. அதை நான் மதிக்கணும். அவங்க மனசு மாறுமா என்று காத்திருக்கிறதா, இல்ல என்னுடைய வாழ்க்கையைப் பார்த்துக்கொண்டு முன்னேறுவதா என்று எனக்கே தெரியவில்லை. இப்போதைக்கு எதையும் செய்யாமல் இருப்பதுதான் சரி.”

அவன் தனது மொபைலை எடுத்துப் பார்த்துவிட்டு, மெதுவாக அங்கிருந்து கிளம்பினான். வெளியே அவன் நந்தினியின் முடிவை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தாலும், அவனுடைய மனதில் அவளைப் பற்றிய ஈர்ப்பு இன்னும் முடிவுக்கு வரவில்லை.

---

மருத்துவமனையில்…

நந்தினி மருத்துவமனையை அடைந்தபோது மாலை நேரம் ஆகியிருந்தது. அவள் நேராக ரத்னத்தின் அறைக்குச் சென்றாள். கதவைத் திறப்பதற்கு முன்பு உள்ளிருந்து யாரோ பேசும் குரல் கேட்டது.

அவள் கதவை மெதுவாகத் திறந்தாள்.

அங்கே ரத்னம் படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தான். அவனுக்கு அருகில் ஹரிணி நின்றுகொண்டிருந்தாள். ரத்னம் அவளுடைய கையைப் பிடித்திருந்தான். ஹரிணி அவனுடைய கையை மென்மையாகப் பிடித்தபடி ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.

ஹரிணி: “ரத்னம், இன்றைக்கு நீங்க நேத்தையைக் காட்டிலும் நல்லா நடந்திருக்கீங்க. ஆரம்பத்தில் கொஞ்சம் தடுமாற்றம் இருந்தாலும், பிறகு நிதானமா ஒவ்வொரு அடியாக எடுத்து வச்சீங்க. இதைப் பார்த்து எனக்கு ரொம்பச் சந்தோஷமா இருக்கு. ஆனா அதற்காக நாளைக்கே அதிக தூரம் நடக்கணும்னு அவசரப்பட வேண்டாம். உங்க உடம்புக்கு ஏற்ற மாதிரி, டாக்டர் சொல்றபடி மெதுவா முன்னேறினால் போதும்.”

ரத்னம்: “ஹரிணி, நீ பக்கத்தில் இருக்கும்போது எனக்கு ஒரு நம்பிக்கை கிடைக்குது. நான் தடுமாறினாலும் நீ என்னைத் திட்ட மாட்டேன்னு தெரியும். என்னால் முடியாதுன்னு சொன்னாலும், இன்னொரு முறை முயற்சி செய்யச் சொல்வே. இத்தனை நாட்களா நான் என்னுடைய உடம்பைப் பற்றியே கவலைப்பட்டுக்கிட்டிருந்தேன். இப்போ கொஞ்சம் கொஞ்சமா குணமாக முடியும் என்ற நம்பிக்கை வருது.”

ஹரிணி: “அதுதான் எனக்கு வேண்டும், ரத்னம். நீங்க உங்கள்மேல் நம்பிக்கை வைக்கணும். நான் உதவி செய்றேன் என்பதற்காக எல்லாவற்றையும் என் மேல் விட்டுடக் கூடாது. உங்க உடம்பை நீங்களே கவனிக்கக் கற்றுக்கொள்ளணும். நாளைக்கு நான் கொஞ்ச நேரம் வேற வேலையில் இருந்தாலும், செவிலியரிடம் உதவி கேட்டு பாதுகாப்பாகப் பயிற்சி செய்யலாம். தனியாக முயற்சி செய்யக்கூடாது, சரியா?”

ரத்னம்: “சரி, நீ சொல்றதை நான் கேட்கிறேன். ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் சொல்லணும். இந்த மருத்துவமனையில் நான் படுத்திருந்த நாட்களில், பல நேரம் மனசுக்குள் பயமாக இருந்தது. என் வாழ்க்கை இனிமேல் எப்படி இருக்கும்னு தெரியவில்லை. அப்போது நீ வந்து பேசும்போது அந்தப் பயம் கொஞ்சம் குறைந்தது. நீ என்னை ஒரு நோயாளியாக மட்டும் பார்க்காமல், மீண்டும் எழுந்து நிற்க வேண்டிய மனிதனாகப் பார்க்கிறாய். அதற்காக உனக்கு நான் நன்றி சொல்லணும்.”

ஹரிணி அவனுடைய கையை மெதுவாகத் தட்டினாள்.

ஹரிணி: “நன்றி சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. உங்களுக்கு உதவி தேவைப்பட்ட நேரத்தில் என்னால் முடிந்ததைச் செய்கிறேன். அதுதான். நீங்க குணமாகி உங்க வாழ்க்கைக்குத் திரும்பணும். அதைப் பார்த்தால் எனக்கும் சந்தோஷம்தான்.”

ரத்னம் அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்தான். அந்தப் புன்னகையில் நன்றியுணர்வும், அவளிடம் வளர்ந்திருந்த ஒரு மென்மையான ஈர்ப்பும் கலந்திருந்தன. ஹரிணி அவனுடைய கையைப் பிடித்திருந்தது அவனுக்குள் ஆறுதலை ஏற்படுத்தியது. ஆனால் அவளுடைய அக்கறையைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது என்பதையும் அவன் நினைத்துக்கொண்டான்.

அந்தக் காட்சியை கதவின் அருகில் நின்று பார்த்த நந்தினி சில நொடிகள் அசையாமல் நின்றாள்.

ரத்னம் ஹரிணியுடன் பேசும்போது அவனுடைய முகத்தில் தெரிந்த அமைதியை அவள் கவனித்தாள். ஹரிணி அவனுக்கு உதவி செய்துகொண்டிருந்தாள். அவனுடைய முன்னேற்றத்தைக் கண்டு உண்மையாக மகிழ்ந்துகொண்டிருந்தாள். அவளுடைய கையில் ரத்னத்தின் கை இருந்தது; அந்தக் காட்சியில் அக்கறையும் நம்பிக்கையும் இருந்தன.

நந்தினியின் மனதில் ஒரு வலி எழுந்தது.

நந்தினி மனதுக்குள்: “நான் இத்தனை நாட்களா என்னுடைய மனசுக்குள் என்னென்ன குழப்பங்களை வளர்த்துக்கிட்டிருந்தேன்! இங்கே ரத்னம் தன்னுடைய உடம்பைக் குணப்படுத்திக்கொள்ளப் போராடிக்கிட்டிருக்கான். அவனுக்கு உதவி செய்ய ஒருத்தி எவ்வளவு பொறுமையோட இருக்கிறாள். அவன் ஒவ்வொரு அடியும் நடக்கும்போது அவளுக்கு எவ்வளவு சந்தோஷம்! நான் அவனுடைய மனைவி. அவன் குணமாகணும் என்று நான் ஆசைப்படுகிறேன். ஆனா அவனுக்கு அருகில் இருந்து அவன் மனசுக்கு நிம்மதி கொடுக்க வேண்டிய நேரத்தில், நான் வேறு விஷயங்களில் சிக்கிக்கிட்டேன்.”

அவள் கண்களில் நீர் திரண்டது. ஆனால் தன்னை அடக்கிக்கொண்டு அறைக்குள் நுழைந்தாள்.

நந்தினி: “ரத்னம்…”

அவளுடைய குரலைக் கேட்டதும் ரத்னம் திரும்பிப் பார்த்தான். அவன் முகத்தில் மகிழ்ச்சி தெரிந்தது.

ரத்னம்: “நந்தினி! வந்துட்டியா? இன்னைக்கு எங்கே போயிருந்தே? நான் இங்கே ஹரிணியோட பேசிக்கிட்டிருந்தேன். இன்னைக்கு கொஞ்சம் நல்லா நடக்க முடிஞ்சது. ஹரிணி எனக்கு உதவி செய்தாள். நீ வந்ததும் உன்னிடம் சொல்லணும்னு நினைச்சேன்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவனுடைய குரலில் குற்றச்சாட்டோ கோபமோ இல்லை. அவன் தன்னுடைய முன்னேற்றத்தை மனைவியிடம் சொல்ல வேண்டும் என்ற சந்தோஷத்தோடு பேசினான். அந்த அன்பான அணுகுமுறை அவளுடைய மனக்கவலையை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது.

நந்தினி: “அப்படியா ரத்னம்? அது ரொம்ப நல்ல விஷயம். நீ கொஞ்சம் கொஞ்சமா நடக்க ஆரம்பிச்சது எனக்கு மகிழ்ச்சியா இருக்கு. ஹரிணி உன்னை நன்றாகக் கவனிக்கிறாள் என்று தெரிகிறது. அவளுக்கு நான் நன்றி சொல்லணும்.”

ஹரிணி: “அதெல்லாம் வேண்டாம், நந்தினி. ரத்னம் தன்னால் முடிந்த அளவுக்கு முயற்சி செய்கிறார். நான் பக்கத்தில் இருந்து உதவி செய்கிறேன். அவருடைய உடல்நிலையில் முன்னேற்றம் வருவது அவருக்குத்தான் பெரிய சந்தோஷம். இன்னும் கொஞ்சம் நேரமும் பொறுமையும் தேவைப்படும்.”

நந்தினி: “உண்மைதான். இத்தனை நாட்களாக நீ அவரைப் பார்த்துக்கொள்வதை நினைத்தால் எனக்கு நிம்மதியாக இருக்கிறது. அவருக்கு நீ கொடுக்கும் தைரியம் ரொம்ப முக்கியம்.”

ரத்னம் நந்தினியின் முகத்தைப் பார்த்தான்.

ரத்னம்: “நந்தினி, உனக்கு ஏதாவது கஷ்டமா? முகம் கொஞ்சம் சோர்வாக இருக்கிறதே. நீ நல்லா இருக்கியா? ஏதாவது பிரச்சினை இருந்தால் என்னிடம் சொல்லு. நான் இப்போ பேசவும் முடியும், உன் பேச்சைக் கேட்கவும் முடியும். முன்பைப் போல எல்லாவற்றையும் உனக்குள்ளேயே வைத்துக்கொள்ளாதே.”

அந்தக் கேள்வி நந்தினியின் மனதைத் தொட்டது. தன்னுடைய செயல்களை நினைத்துக் குற்றவுணர்வு கொண்டிருந்த அவளிடம், ரத்னம் இன்னும் அக்கறையுடன் பேசினான். அவள் சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “நான் நல்லா இருக்கேன், ரத்னம். கொஞ்சம் சோர்வாக இருக்கிறது. உன்னிடம் நிறையப் பேசணும். ஆனா முதல்ல நீ ஓய்வெடு. நான் இங்கேயே இருக்கேன்.”

ரத்னம்: “சரி. நீ வந்துட்டதால எனக்கு சந்தோஷம். நாளைக்கு நான் இன்னும் கொஞ்சம் நடக்க முயற்சி செய்யப் போறேன். நீயும் இருந்தா உனக்குக் காட்டலாம்.”

நந்தினி அவனுடைய கையைப் பிடித்தாள். அந்தத் தொடுதல் அவளுக்கு அவர்களுடைய பழைய வாழ்க்கையை நினைவூட்டியது. அவள் அவனுடைய கையைப் பிடித்தபடி அமைதியாக இருந்தாள்.

அவளுடைய மனதில் இப்போது ஒரு முடிவு உறுதியானது. தன்னுடைய வாழ்க்கையைத் தானே நேர்மையாக எதிர்கொள்ள வேண்டும். சந்தோஷுடன் நடந்தது என்ன, அந்த இரவில் என்ன நடந்திருக்கலாம், தன்னுடைய மனம் ஏன் மாறியது—எல்லாவற்றையும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். விக்கியுடனான நெருக்கத்தைத் தொடராமல், ரத்னத்துடனான தன்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றியும் யோசிக்க வேண்டும்.

ஆனால் விக்கியின் மனதில் இன்னும் என்ன இருக்கிறது என்பதும், ரத்னத்துக்கும் ஹரிணிக்கும் இடையே வளர்ந்துவரும் நம்பிக்கை எந்தப் பாதையில் செல்லும் என்பதும், நந்தினியின் வாழ்க்கையில் அடுத்ததாக என்ன மாற்றத்தைக் கொண்டுவரும் என்பதும் இன்னும் தெரியவில்லை.

அந்த மருத்துவமனை அறையில் மூன்று பேரின் வாழ்க்கையும் வெவ்வேறு உணர்வுகளுடன் முன்னேறிக்கொண்டிருந்தது.

தொடரும்…

✍️ சிவமுருகன்
Telegram: "Msivamuruganm"

[Sivamurugan 85]

பகுதி — குற்ற உணர்ச்சியின் இரவு

மாலை நேரம்.

வீட்டில் சுதா தனியாக இருந்தாள். ரத்னத்திடம் இருந்து ஒரு போன் வரும் என்று எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அப்போது அவளுடைய கைப்பேசி ஒலித்தது.

சுதா: “ஹலோ?”

மறுமுனை: “மேடம்… நீங்கள் ரத்னம் அவர்களுடைய அம்மாவா?”

சுதா: “ஆமாம். ஏன்?”

மறுமுனை: “ரத்னம் அவர்களுக்கு விபத்து ஏற்பட்டிருக்கிறது.”

சுதா சில விநாடிகள் பேசாமல் நின்றாள்.

சுதா: “என்ன சொல்றீங்க? என் பையனுக்கா?”

மறுமுனை: “ஆமாம் மேடம். அவரை உடனடியாக மருத்துவமனைக்கு கொண்டு வந்திருக்கிறோம்.”

சுதா: “எந்த மருத்துவமனை?”

மருத்துவமனை பெயர் சொல்லப்பட்டது.

சுதா: “அவருக்கு என்ன ஆச்சு? அவர் பேசுறாரா?”

மறுமுனை: “இப்போ டாக்டர்கள் பார்த்துக்கிட்டு இருக்காங்க. நீங்கள் உடனே வருவது நல்லது.”

சுதா: “சரி… நான் உடனே வர்றேன்.”

போனை வைத்தவுடன் சுதாவின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.

சுதா: “ரத்னம்…”

அவள் உடனே நந்தினிக்கு அழைத்தாள்.

ஒருமுறை.

இரண்டுமுறை.

மூன்றுமுறை.

நந்தினி போனை எடுக்கவில்லை.

சுதா: “இந்த நேரத்துல எங்கே போயிருக்கா? ஏன் போன் எடுக்க மாட்டேங்கிறா?”

மீண்டும் அழைத்தாள்.

பதில் இல்லை.

அவள் பதற்றத்துடன் நந்தினி வேலை செய்யும் நிறுவனத்துக்கு அழைத்தாள்.

---

கம்பெனி

சுதா: “ஹலோ… நான் நந்தினியோட அத்தை பேசுறேன். நந்தினி மேடம் இருக்காங்களா?”

ஊழியர்: “மேடம், நந்தினி மேடம் இப்போ ஆபீஸ்ல இல்லை.”

சுதா: “எங்கே போயிருக்காங்க?”

ஊழியர்: “நந்தினி மேடமும் சந்தோஷ் சாரும் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடியே வெளியே போயிட்டாங்க.”

சுதா அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

சுதா: “இருவரும் சேர்ந்து போயிருக்காங்களா?”

ஊழியர்: “ஆமாம் மேடம்.”

சுதா: “எங்கேன்னு தெரியுமா?”

ஊழியர்: “அது தெரியல மேடம்.”

சுதா: “சரி.”

போனை வைத்தவள் சில நொடிகள் யோசித்தாள்.

சுதா: “இருவரும் எங்கே போயிருப்பாங்க?”

அவளுக்கு பூங்கா நினைவுக்கு வந்தது.

“அங்கே போயிருக்கிறார்களா?”

அவள் உடனே கிளம்பினாள்.

---

பூங்கா

சுதா பூங்காவுக்குள் சென்றாள்.

சில நிமிடங்கள் தேடிய பிறகு ஒரு பகுதியில் நந்தினியும் சந்தோஷும் இருப்பதைப் பார்த்தாள்.

சுதா நின்றுவிட்டாள்.

அவள் அவர்களை சில நொடிகள் பார்த்தாள்.

பின்னர் அருகில் சென்றாள்.

சுதா: “நந்தினி!”

நந்தினி திடுக்கிட்டு எழுந்தாள்.

நந்தினி: “அத்தை!”

சந்தோஷும் எழுந்தான்.

சந்தோஷ்: “ஆண்ட்டி … நீங்கள் இங்கே?”

சுதா: “நீங்க இருவரும் இங்கே என்ன பண்றீங்க?”

நந்தினி பதற்றமாக சந்தோஷைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “அது… அத்தை…”

சந்தோஷ்: “நான் தான் நந்தினியை இங்கே கூட்டிட்டு வந்தேன்.”

சுதா: “எதுக்காக?”

சந்தோஷ்: “அவளுக்கு வேலை காரணமாக கொஞ்சம் மன அழுத்தம் இருந்தது. கொஞ்ச நேரம் வெளியே உட்கார்ந்து பேசலாம் என்று கூட்டிட்டு வந்தேன்.”

சுதா நந்தினியைப் பார்த்தாள்.

சுதா: “அது உண்மையா?”

நந்தினி: “ஆமாம் அத்தை.”

சுதா: “என்னிடம் சொல்லிட்டு வரக்கூடாதா?”

நந்தினி: “சொல்லணும்னு நினைச்சேன்… ஆனா…”

சுதா: “சரி. இருவரும் வீட்டுக்கு வாங்க.”

சந்தோஷ்: “சரி மேடம்.”

---

வீடு

வீட்டுக்குள் வந்ததும் சுதா நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்.

நந்தினி அவளுக்கு எதிரில் நின்றாள்.

சுதா: “நந்தினி, உன்னிடம் ஒரு விஷயம் கேட்கணும்.”

நந்தினி: “கேளுங்க அத்தை.”

சுதா: “சந்தோஷ் உன்னிடம் ரொம்ப நெருக்கமாக பழகுறாரா?”

நந்தினி ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்தாள்.

நந்தினி: “இல்லை அத்தை.”

சுதா: “உண்மையா?”

நந்தினி: “உண்மை.”

சந்தோஷ்: “சுதா மேடம், நீங்கள் தவறாக நினைக்க வேண்டாம். நந்தினியை நான் மரியாதையா தான் பார்க்கிறேன்.”

சுதா: “நான் யாரையும் குற்றம் சொல்லல. ஆனா நந்தினி என் மருமகள். அவளைப் பற்றி நான் கேட்கத்தான் செய்வேன்.”

சந்தோஷ்: “அது எனக்குப் புரியும்.”

சில விநாடிகள் அமைதி.

சுதாவின் முகத்தில் திடீரென்று கவலை தெரிந்தது.

நந்தினி: “என்ன அத்தை?”

சுதா அவளைப் பார்த்தாள்.

சுதா: “நான் உங்களைத் தேடி வந்ததுக்கு முக்கியமான காரணம் இருக்கு.”

நந்தினி: “என்ன?”

சுதாவின் கண்களில் கண்ணீர் தேங்கியது.

சுதா: “ரத்னத்துக்கு விபத்து.”

நந்தினியின் முகம் வெண்மையாகியது.

நந்தினி: “என்ன…?”

சுதா: “ரத்னத்துக்கு விபத்து ஏற்பட்டிருக்கிறது. அவனை மருத்துவமனைக்கு கொண்டு போயிருக்காங்க.”

நந்தினி: “அத்தை…”

அவள் பின்னால் ஒரு அடி சென்றாள்.

நந்தினி: “ரத்னத்துக்கா?”

சுதா: “ஆமாம்.”

நந்தினி: “அவர்… எப்படி இருக்கிறார்?”

சுதா: “மருத்துவமனையில் இருக்கிறார். நிலைமை கவலைக்கிடமாக இருக்கிறது.”

நந்தினியின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

நந்தினி: “அத்தை…”

அவள் திடீரென மயங்கி கீழே விழுந்தாள்.

சுதா: “நந்தினி!”

சந்தோஷ் உடனே அவளைத் தாங்கினான்.

சந்தோஷ்: “நந்தினி! கண் திற!”

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு நந்தினிக்கு நினைவு திரும்பியது.

அவள் கண்களைத் திறந்தாள்.

சுதா அவளுடைய தலையைத் தாங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

சுதா: “நந்தினி… எப்படி இருக்கே?”

நந்தினி பதில் சொல்லவில்லை.

அவள் மனதில் மட்டும் எண்ணங்கள் ஓடின.

“ரத்னத்துக்கு விபத்து நடந்த நேரத்தில்… நான் சந்தோஷோட இருந்தேன்…”

“என் கணவன் உயிருக்கு போராடிக்கிட்டு இருந்த நேரத்துல நான் பூங்காவில் இருந்தேனா?”

“என் மனசு ஏன் இப்படித் தடுமாறியது?”

“நான் என்ன செய்தேன்?”

அவள் உள்ளுக்குள் கதறினாள்.

ஆனால் சுதாவிடம் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

சுதா: “நந்தினி, நாம் உடனே திருநெல்வேலி போகணும்.”

நந்தினி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

நந்தினி: “ஆமாம் அத்தை.”குழந்தையை அப்பா அம்மா கூட விட்டுட்டு போவோம் " கிளம்புங்க "

---

திருநெல்வேலி மருத்துவமனை

அவர்கள் மருத்துவமனைக்கு வந்ததும் சுதா ஓடிச்சென்று விசாரித்தாள்.

சுதா: “ரத்னம் எந்த வார்டில் இருக்கிறார்?”

மருத்துவமனை ஊழியர்: “ICU.”

நந்தினி அந்த வார்த்தையை கேட்டதும் அதிர்ந்தாள்.

நந்தினி: “ICU-வா?”

அவள் உடனே அந்தப் பகுதியை நோக்கி ஓடினாள்.

கண்ணாடி வழியாக ரத்னத்தைப் பார்த்தவுடன்—

நந்தினி: “ரத்னம்!”

அவள் கதறி அழுதாள்.

நந்தினி: “ரத்னம்… என்னை விட்டுப் போயிடாதே…”

சுதா அவளை அணைத்துக்கொண்டாள்.

சுதா: “அழாதே நந்தினி.”

நந்தினி: “அத்தை… நான் அவரை இப்படிப் பார்க்கவே முடியல…”

சுதா: “அவன் நல்லா ஆகிடுவான்.”

நந்தினி: “அவர் கண்ணைத் திறக்கணும் அத்தை…”

சுதா: “திறப்பார்.”

நந்தினி: “நான் அவரிடம் பேசணும்…”

சுதா: “பேசலாம். முதலில் அவர் நல்லா ஆகணும்.”

நந்தினி கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.

---

சந்தோஷின் மனதில்

சந்தோஷ் ICU கதவுக்கு வெளியே நின்று ரத்னத்தைப் பார்த்தான்.

அவனுடைய முகத்தில் கவலை இருப்பது போல இருந்தது.

ஆனால் மனதில் வேறு எண்ணம்.

“ரத்னம் இல்லையென்றால் நந்தினிக்கு என்னைத் தவிர வேறு யாரும் இருக்க மாட்டார்கள்…”

“அவன் உயிரோட இருக்கக்கூடாது…”

அந்த எண்ணத்துடன் அவன் மருத்துவரைத் தேடிச் சென்றான்.

---

மருத்துவருடன் சந்தோஷ்

சந்தோஷ்: “டாக்டர்…”

டாக்டர்: “சொல்லுங்கள்.”

சந்தோஷ்: “ரத்னத்தின் நிலைமை எப்படி இருக்கு?”

டாக்டர்: “இப்போதைக்கு நிலைமை சீரியஸ்தான். ஆனால் நாங்கள் தொடர்ந்து சிகிச்சை அளித்து வருகிறோம்.”

சந்தோஷ்: “எவ்வளவு செலவானாலும் சிகிச்சை தொடரட்டும்.”

டாக்டர்: “பணத்தைப் பற்றி கவலைப்பட வேண்டாம். மருத்துவ ரீதியாக தேவையானதை செய்வோம்.”

சந்தோஷ் ஒரு பெரிய தொகையை மருத்துவமனை கணக்கில் செலுத்தினான்.

சந்தோஷ்: “டாக்டர், அவருடைய நிலைமையில் ஏதாவது மாற்றம் இருந்தால் எனக்கும் சொல்லுங்கள்.”

டாக்டர்: “சரி.”

சந்தோஷ் வெளியே வந்தான்."டேய் எப்படியும் இந்த ஹாஸ்பிடல் இருந்து உன்னை உயிரோட அனுப்ப மாட்டேன் "என்று நினைத்து கொண்டான் 

அவன் முகத்தில் மீண்டும் அந்த அமைதியான நடிப்பு.

---

ரத்னம் கண் திறந்த நாள்

சில நாட்கள் கழித்து ரத்னம் மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்தான்.

அருகில் இருந்த நந்தினி உடனே எழுந்தாள்.

நந்தினி: “ரத்னம்!”

ரத்னம் மெதுவாக அவளைப் பார்த்தான்.

ரத்னம்: “நந்தினி…”

அவள் அவன் கையைப் பிடித்தாள்.

நந்தினி: “நான் இங்கேதான் இருக்கேன்.”

ரத்னம்: “எனக்கு… என்னாச்சு?”

நந்தினி: “விபத்து.”

ரத்னம்: “நீ பயந்துட்டியா?”

நந்தினியின் கண்களில் கண்ணீர்.

நந்தினி: “நீ நல்லா ஆகணும். அதுதான் எனக்கு வேண்டும்.”

ரத்னம்: “நான் நல்லா ஆகிடுவேன்.”

அப்போது சுதா வந்தாள்.

சுதா: “ரத்னம்…”

ரத்னம்: “அம்மா…”

சுதா அவன் நெற்றியைத் தடவினாள்.

சுதா: “டாக்டர் இரண்டு மாதம் முழுமையான ஓய்வு எடுக்கணும்னு சொல்றாங்க.”

ரத்னம்: “இரண்டு மாதமா?”

சுதா: “ஆமாம். வேலை பற்றி இப்போ யோசிக்கவே கூடாது.”

ரத்னம்: “சரி அம்மா.”

நந்தினி உடனே பேசினாள்.

நந்தினி: “வேலை பற்றி நீ கவலைப்படாதே. உன்னை நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

ரத்னம் மெதுவாகச் சிரித்தான்.

ரத்னம்: “என்னை குழந்தை மாதிரி பார்த்துக்குவியா?”

நந்தினி: “ஆமாம்.”

ரத்னம்: “அப்படின்னா எனக்கு பயமே இல்லை.”

நந்தினியின் கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர்.

---

மருத்துவமனையில் நந்தினியின் வாழ்க்கை

அடுத்த நாட்களில் நந்தினி ரத்னத்தை குழந்தையைப் போல கவனித்தாள்.

நந்தினி: “ரத்னம், மருந்து நேரம்.”

ரத்னம்: “இன்னும் கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு…”

நந்தினி: “இல்லை. இப்பவே.”

ரத்னம்: “கசப்பா இருக்கும்.”

நந்தினி: “நீ குழந்தையா?”

ரத்னம்: “உன்னிடம் மட்டும்.”

நந்தினி சிரிக்க முயன்றாள்.

நந்தினி: “சரி. வாயைத் திற.”

அவள் மருந்தைக் கொடுத்தாள்.

நந்தினி: “தண்ணீர்.”

ரத்னம்: “நீயே கொடு.”

அவள் தண்ணீர் கொடுத்தாள்.

ரத்னம்: “நன்றி.”

நந்தினி: “எதுக்கு நன்றி?”

ரத்னம்: “என்னை இவ்வளவு கவனிக்கிறதுக்கு.”

நந்தினி பதில் சொல்லாமல் அவன் கையைப் பிடித்தாள்.

அவளுடைய மனதில் மீண்டும் அந்த ஒரு காட்சி.

பூங்கா.

சந்தோஷ்.

ரத்னத்தின் விபத்து.

அவள் அந்த உண்மையை யாரிடமும் சொல்லவில்லை.

---

ஒரு வாரம் கடந்தது.

ரத்னத்தின் உடல்நிலையில் சிறிது முன்னேற்றம் ஏற்பட்டது.

மருத்துவர் வந்து பார்த்தார்.

டாக்டர்: “முன்னேற்றம் இருக்கு. ஆனால் இன்னும் முழுமையாக குணமாகவில்லை.”

சுதா: “எவ்வளவு நாள் மருத்துவமனையில் இருக்க வேண்டும்?”

டாக்டர்: “இன்னும் சில நாட்கள் சிகிச்சை தொடரட்டும். வீட்டுக்குப் போனாலும் குறைந்தது இரண்டு மாதம் ஓய்வு அவசியம்.”

நந்தினி: “நாங்கள் டாக்டர் சொல்வதைப் பின்பற்றுகிறோம்.”

---

அந்த இரவு

மருத்துவமனை அறையில் ரத்னம் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான்.

நந்தினி அவன் அருகில் அமர்ந்திருந்தாள்.

சந்தோஷ் மெதுவாக அறைக்குள் வந்தான்.

அவன் கையில் ஒரு பால் கண்ணாடி.

சந்தோஷ்: “நந்தினி…”

நந்தினி: “என்ன?”

சந்தோஷ்: “நீ ரொம்ப நேரமா சாப்பிடாம இருக்கிறாய். இதை குடி.”

நந்தினி: “எனக்கு வேண்டாம்.”

சந்தோஷ்: “கொஞ்சமாவது குடி.”

அவன் கண்ணாடியை அவளிடம் நீட்டினான்.

நந்தினி கண்ணாடியைப் பார்த்தாள்.

பிறகு சந்தோஷின் முகத்தைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “இதுல என்ன இருக்கு?”

சந்தோஷ் ஒரு நொடி அமைதியாக இருந்தான்.

சந்தோஷ்: “பால் தான்.”

நந்தினி: “நீ ஏன் இவ்வளவு வற்புறுத்துற?”சகஜமா பேசிய பிறகு வா போ கூப்பிடுவாள் 

சந்தோஷ் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்." எப்படி சொல்ல முடியும் "..? இதுல வயகரா மாத்திரை கலந்து இருக்கேனு " இப்போ இந்தா தூங்கிட்டு இருக்கானே இவன் முன்னாடியே உன்னைய ஓக்கணும் ஓக்க போறேன் நந்தினி "என்று மனதில் நினைத்து கொண்டான்."குடி நந்தினி இங்க வந்தது இருந்து ஒழுங்கா சாப்பிடல இந்த பால் குடிச்சிட்டு படு ப்ளீஸ் எனக்காக " 

நந்தினி  : "சரி... சரி கொண்டாட.. கெஞ்சாத சொல்லிட்டு வயகரா பால் குடித்தாள் "

அறையில் ரத்னத்தின் தூக்க மூச்சு மட்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.டாக்டர் அறிவுறை படி அவனுக்கு தூக்கம் மாத்திரை கொடுத்து இருந்தது.

கொஞ்சம் நேரத்தில்  நந்தினிக்கு ஏதோ ஒரு மாதிரி ஆனது புண்டை நமச்சல் எடுக்க ஆரம்பித்தது.

அந்த இரவு…

அவர்களுக்குள் இருந்த நம்பிக்கையின் எல்லை சோதிக்கப்படப் போகிறது 

தொடரும் 

.my telegram id Msivamuruganm 

தொடரும்…

குழந்தை நந்தினி அப்பா அம்மா வீட்ல இருக்கு. நீங்க படிக்கலயா ப்ரோ. மறந்துட்டீங்களா  bigil

[Sivamurugan 85]

Rathnamum pullaya parkanumnu sollala. Ivala pethavangalum mapillaya parka pogala..ivalum pillaikitta pesuratha vida innoru ambala kooda pesurathu than pidikithu..nalla kudumbam .. company ya ambo nu vittu CEO md rendu perum pombalaikaga poyittanga..super..

கதை பத்தி ஆலோசனை செய்ய என் telegram id மெசேஜ் பண்ணுங்க. இது பொதுவான தளம்.

[Sivamurugan 85]

விக்கியின் மனமாற்றம்

பகுதி 1 — சொல்லாமல் புரிந்துகொண்ட அன்பு

மருத்துவமனையில் நாட்கள் மெதுவாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தன.

ரத்னத்தின் உடல்நிலையில் சிறிது சிறிதாக முன்னேற்றம் ஏற்படத் தொடங்கியிருந்தது. முன்பு படுக்கையிலிருந்து எழுந்து உட்கார்வதற்கே அவனுக்குப் பிறருடைய உதவி தேவைப்பட்டது. இப்போது சுவரைப் பிடித்துக்கொண்டு சில அடிகள் நடக்க முடிந்தது. மருத்துவர் கூறிய பயிற்சிகளை அவன் தவறாமல் செய்து வந்தான்.

அந்த மாற்றத்தில் ஹரிணியின் பொறுமைக்கும், நந்தினியின் அக்கறைக்கும், விக்கியின் உதவிக்கும் முக்கியமான பங்கு இருந்தது.

விக்கி தினமும் மருத்துவமனைக்கு வர ஆரம்பித்திருந்தான். சில நேரங்களில் மருந்துகள் வாங்கிக் கொடுப்பான். சில நேரங்களில் ரத்னத்துக்குத் தேவையான பொருட்களை எடுத்துவருவான். ரத்னம் நடக்கப் பயிற்சி செய்யும்போது ஹரிணி அருகில் இருப்பாள்; விக்கி தேவையான பொருட்களை எடுத்துக் கொடுப்பான். நந்தினி அவனுக்காக உணவு தயார் செய்து கொண்டுவருவாள்.

ஆனால் முன்பு நந்தினியைப் பார்த்தால் உடனே அவளுடைய அழகைப் பற்றிப் பேச ஆரம்பிக்கும் விக்கி இப்போது மாறியிருந்தான்.

அவளைப் பார்த்ததும் தேவையில்லாமல் நெருங்கிப் பேசுவதில்லை. அவள் சோர்வாக இருந்தால் ஓய்வெடுக்கச் சொல்வான். ரத்னத்துக்கு ஏதாவது தேவைப்பட்டால், முதலில் அதைச் செய்து முடிப்பான்.

அவனுடைய இந்த மாற்றத்தை நந்தினி கவனிக்காமல் இல்லை.

ஒரு நாள் காலை, ரத்னம் படுக்கையில் அமர்ந்திருந்தான். ஹரிணி அவனுடைய உடல்நிலையைப் பரிசோதித்துவிட்டு வெளியே சென்றிருந்தாள். நந்தினி உணவுப் பெட்டியைத் திறந்து ரத்னத்துக்கு இட்லியைப் பரிமாறிக்கொண்டிருந்தாள்.

அப்போது விக்கி ஒரு சிறிய பையுடன் அறைக்குள் வந்தான்.

விக்கி: “அண்ணா, காலை வணக்கம்! இன்று எப்படி இருக்கிறீர்கள்? நேற்று நடந்ததைவிட இன்று இன்னும் நன்றாக நடக்க முடியும் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் ஹரிணி மேடம் சொன்னதை மறந்துவிடாதீர்கள். உடம்புக்கு எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவுதான் முயற்சி செய்ய வேண்டும். மற்றவர்களைப் பார்த்து வேகமாக நடக்க வேண்டும் என்று நினைக்க வேண்டாம். ஒவ்வொரு நாளும் கொஞ்சம் முன்னேறினாலே போதும்.”

ரத்னம் சிரித்தான்.

ரத்னம்: “விக்கி, நீ இப்போது எனக்கு மருத்துவராகவே மாறிவிட்டாய் போலிருக்கிறது! காலையில் வந்ததும் மருந்து, உடற்பயிற்சி, ஓய்வு என்று பட்டியல் போடுகிறாய். ஆனாலும் நீ சொல்வதில் உண்மை இருக்கிறது. முன்பு என்னால் முடியாத விஷயங்களை இப்போது முயற்சி செய்ய முடிகிறது. அதைப் பார்க்கும்போது எனக்கே நம்பிக்கை வருகிறது. ஒரு காலத்தில் மீண்டும் எழுந்து நிற்பேனா என்று பயந்தேன். இப்போது வீட்டுக்குத் திரும்பி என்னுடைய பழைய வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை வருகிறது.”

விக்கி: “நீங்கள் நிச்சயமாக முன்னேறுவீர்கள் அண்ணா. ஆனால் அதற்காக அவசரப்படக் கூடாது. உங்களுக்கு உடம்பு சரியாக வேண்டும் என்பதற்காக நாங்கள் எல்லோரும் ஆசைப்படுகிறோம். அந்த ஆசையிலேயே உங்களைச் சிரமப்படுத்திவிடக் கூடாது. மருத்துவர் சொல்வதைக் கேட்டு மெதுவாகச் செய்யுங்கள். உங்களுக்குத் தேவையானதைச் சொல்லுங்கள். நான் முடிந்தவரை உதவி செய்கிறேன்.”

நந்தினி விக்கியைப் பார்த்தாள்.

அவன் பேசும்போது அவனுடைய முகத்தில் எந்தப் பெருமையும் இல்லை. தன்னுடைய உதவியைப் பற்றிப் பெரிதாகச் சொல்லவும் இல்லை. ரத்னம் குணமாக வேண்டும் என்பதுதான் அவனுடைய நோக்கம் என்பது அவளுக்குப் புரிந்தது.

நந்தினி: “விக்கி, நீ இப்போது நிறைய மாறிவிட்டாய். முன்பு இங்கே வந்தால் உன்னுடைய பேச்சுதான் அதிகமாக இருக்கும். இப்போது ரத்னம் என்ன சாப்பிட்டார், மருந்து எடுத்துக்கொண்டாரா, உடம்பு எப்படி இருக்கிறது என்று ஒவ்வொன்றாகக் கேட்கிறாய். அவருக்குத் தேவையானதை நீயே கவனித்துக்கொள்கிறாய். இதையெல்லாம் பார்க்கும்போது எனக்கு உண்மையிலேயே மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது.”

விக்கி ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்தான்.

விக்கி: “நந்தினி, முன்பு நான் உங்களுடன் பேசுவதற்காகவே இங்கே வருகிறேன் என்று உங்களுக்குத் தோன்றியிருக்கலாம். உண்மையைச் சொன்னால், ஆரம்பத்தில் உங்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசை எனக்குள் இருந்தது. உங்களுடன் பேசும்போது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஆனால் நீங்கள் என்னிடம் தெளிவாகப் பேசிய பிறகு, என்னுடைய உணர்வுகளையும் நான் செய்துகொண்டிருந்த விஷயங்களையும் யோசித்துப் பார்த்தேன். ஒருவரைப் பிடித்திருக்கிறது என்பதற்காக அவருடைய வாழ்க்கைக்குள் நமக்கு உரிமை கிடைத்துவிடாது என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன்.”

நந்தினி அவனுடைய முகத்தையே பார்த்தாள்.

விக்கி: “நீங்கள் ரத்னம் அண்ணாவின் மனைவி. அவர் உங்களுக்காக எவ்வளவு முக்கியமானவர் என்பதையும் புரிந்துகொண்டேன். அவருடைய உடல்நிலை சரியில்லாத இந்த நேரத்தில், உங்களுக்கு இன்னும் அதிகமான ஆதரவு தேவைப்படுகிறது. அந்த ஆதரவை நான் உண்மையாகக் கொடுக்க முடிந்தால், அதுவே போதும். அதற்குப் பதிலாக நீங்கள் என்னைப் பாராட்ட வேண்டும் என்றோ, என்னை விரும்ப வேண்டும் என்றோ நான் எதிர்பார்க்கக் கூடாது. உதவி செய்தால் அதற்குப் பதிலாக ஏதாவது கிடைக்க வேண்டும் என்று நினைப்பது உண்மையான உதவி கிடையாது.”

அந்த வார்த்தைகள் நந்தினியின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தன.

நந்தினி: “விக்கி, நீ இவ்வளவு தெளிவாகப் பேசுவாய் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. உன்னுடைய வயதில் பலர் தங்களுடைய உணர்வுகளை மட்டுமே நினைத்துக்கொள்வார்கள். ஆனால் நீ இப்போது உன்னுடைய உணர்வுகளுக்கும் மற்றவர்களுடைய வாழ்க்கைக்கும் இடையே வித்தியாசம் இருக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறாய். அதற்காக நான் உன்னைப் பாராட்டுகிறேன். அதைவிட முக்கியமாக, நீ சொல்வதைச் செயலிலும் காட்டுகிறாய்.”

ரத்னம் அவர்கள் இருவரையும் பார்த்தான்.

ரத்னம்: “நந்தினி, விக்கி நல்ல பையன். அவன் இங்கே வந்த பிறகு எனக்கு நிறைய உதவி கிடைக்கிறது. ஹரிணி மருத்துவப் பக்கத்தில் கவனித்துக்கொள்கிறாள். நீ வீட்டிலிருந்து உணவு கொண்டு வருகிறாய். விக்கி தேவையான பொருட்களை வாங்கி வருகிறான். என்னுடைய உடல்நிலை சரியாக வேண்டும் என்று எல்லோரும் நினைக்கிறீர்கள். இதைவிட ஒரு மனிதனுக்கு வேறு என்ன வேண்டும்? ஒருவன் கஷ்டப்படும்போது அவனுக்காக நான்கு பேர் உண்மையாக நிற்பது பெரிய விஷயம்.”

நந்தினியின் கண்கள் கலங்கின.

ரத்னம்: “விக்கி, உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும். நீ இங்கே வந்து எனக்கு உதவுவதால் மட்டும் நீ நல்லவன் என்று நான் சொல்லவில்லை. உனக்குப் பிடித்த ஒரு விஷயம் கிடைக்கவில்லை என்றாலும், அதை வற்புறுத்தாமல் விட்டுவிட முடிகிறதே, அதுதான் நல்ல குணம். வாழ்க்கையில் உனக்குப் பிடித்தவர்கள் பலர் வருவார்கள். எல்லோரும் உன்னுடைய விருப்பப்படி நடந்துகொள்ள மாட்டார்கள். அப்போது அவர்களை மதிக்கக் கற்றுக்கொண்டால், நீ நல்ல மனிதனாக வாழ முடியும். உன்னுடைய படிப்பையும் எதிர்காலத்தையும் மறந்துவிடாதே.”

விக்கி தலையசைத்தான்.

விக்கி: “அண்ணா, நீங்கள் சொல்வதை நான் நினைவில் வைத்துக்கொள்கிறேன். என்னுடைய வாழ்க்கையை நான் சரியாக அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும். அதே நேரத்தில், என்னால் முடிந்த உதவியைச் செய்வதற்கும் தயங்க மாட்டேன். நீங்கள் குணமாகி வீட்டுக்குத் திரும்பும் நாளை எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன். அன்று நீங்கள் யாருடைய உதவியும் இல்லாமல் சில அடிகள் நடந்து வருவதைப் பார்க்க வேண்டும். அதுதான் எனக்குச் சந்தோஷம்.”

ரத்னம் சிரித்தான்.

ரத்னம்: “அந்த நாளில் நீயும் இருக்க வேண்டும், விக்கி. நான் நடந்து வரும்போது நீயும் நந்தினியும் ஹரிணியும் அருகில் இருக்க வேண்டும். அப்போது உங்களுக்கெல்லாம் நான் ஒரு நல்ல விருந்து கொடுக்கிறேன்!”

அறைக்குள் சிரிப்பு ஒலித்தது.

நந்தினியும் சிரித்தாள். ஆனால் அவளுடைய மனதில் வேறொரு உணர்வு உருவாகியிருந்தது.

விக்கியின் மீது முன்பு இருந்த ஈர்ப்பு இப்போது அதே வடிவத்தில் இல்லை. அவனுடைய அழகான பேச்சோ, தன்னைப் பாராட்டிய விதமோ அவளை ஈர்க்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அவன் தன்னுடைய தவறுகளை உணர்ந்து மாற முயற்சி செய்வதும், ரத்னத்திடம் உண்மையான அக்கறை காட்டுவதும் அவளுடைய மனதில் ஒரு நல்ல மதிப்பை உருவாக்கின.

அவள் மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டாள்.

“இந்தப் பையன் என்னை விரும்பினான். நான் அவனிடம் எல்லை வைத்தேன். அந்த முடிவை ஏற்றுக்கொண்டு விலகாமல், தன்னுடைய உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு நல்ல முறையில் நடந்துகொள்கிறான். யாரிடமும் தன்னுடைய உதவிக்குப் பதில் எதிர்பார்க்கவில்லை. இதுதான் ஒருவருடைய குணத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. விக்கி இப்போது என்னுடைய மனதில் வேறொரு விதமாக இடம்பிடிக்கிறான். அவனைப் பற்றிய என் எண்ணம் மாறுகிறது. ஆனால் என்னுடைய வாழ்க்கையில் ரத்னம்தான் முதன்மையானவர். அதை நான் ஒருபோதும் மறக்கக் கூடாது.”

அன்று விக்கி கிளம்பும்போது, நந்தினி அவனை வாசல்வரை வந்து வழியனுப்பினாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நாளைக்கும் வருவாயா? ரத்னத்துக்கு நாளை உடற்பயிற்சி இருக்கிறது. அவருக்குத் தேவையான சில பொருட்களை வாங்கி வர வேண்டியிருக்கிறது. உனக்கு நேரம் இருந்தால் உதவி செய். ஆனால் உன்னுடைய படிப்பைப் பாதிக்காதே.”

விக்கி: “நிச்சயமாக வருகிறேன். எனக்குப் படிக்க வேண்டிய நேரத்தையும் ஒதுக்கிக்கொள்கிறேன். உங்களுக்காக எல்லாவற்றையும் விட்டுவிடுகிறேன் என்று நினைக்க வேண்டாம். என்னுடைய வாழ்க்கையையும் சரியாகப் பார்த்துக்கொள்வேன். அண்ணாவுக்கு உதவுவதையும் தொடர்ந்து செய்வேன்.”

நந்தினி: “அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். உன்னுடைய எதிர்காலமும் முக்கியம். நீ நல்ல நிலைக்கு வர வேண்டும் என்று நான் உண்மையாக ஆசைப்படுகிறேன்.”

விக்கி அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் மகிழ்ச்சியாகப் புன்னகைத்தான்.

அந்தப் புன்னகையில் முன்பிருந்த எதிர்பார்ப்பு இல்லை. நந்தினியின் வார்த்தைகளை மதிக்கும் ஒருவனுடைய அமைதி இருந்தது.

அன்று இரவு நந்தினி ரத்னத்தின் அருகில் அமர்ந்திருந்தபோது, அவளுடைய மனதில் ஒரு புதிய எண்ணம் தோன்றியது.

ஒருவருடைய மனதில் இடம்பிடிப்பதற்கு அழகும் இனிமையான பேச்சும் மட்டுமே போதாது. உண்மையான குணமும், பிறருடைய எல்லைகளை மதிக்கும் பண்பும், எதிர்பார்ப்பில்லாத அக்கறையும் தேவை.

விக்கி அதை மெதுவாக அவளுக்குப் புரியவைத்துக்கொண்டிருந்தான்

[Sivamurugan 85]

ஒரு தாயின் கவலை, ஒரு பெண்ணின் புரிதல்

அடுத்த சில நாட்கள் அமைதியாக நகர்ந்தன.

விக்கி காலையில் மருத்துவமனைக்கு வருவான். ரத்னத்துடன் சிறிது நேரம் பேசுவான். ஹரிணி கூறும் வழிமுறைகளுக்கு ஏற்ப அவருக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்வான். பிறகு தன்னுடைய படிப்புக்காக வீட்டுக்குத் திரும்புவான்.

ஆனால் அவனுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டிருந்தது.

முன்பு இரவு நேரங்களில் நண்பர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருப்பான். சில நேரங்களில் புத்தகங்களைத் திறந்துவைத்துவிட்டு வேறு சிந்தனைகளில் மூழ்கிவிடுவான். இப்போது நந்தினியைப் பற்றிய நினைவுகள் அவனை விடாமல் துரத்தின. அவள் சொன்ன வார்த்தைகளை நினைத்துப் பார்ப்பான். அவள் ரத்னத்திடம் காட்டும் அக்கறையை நினைப்பான். பின்னர் தன்னுடைய படிப்பில் கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்று முடிவு செய்வான்.

ஆனால் மனம் அவ்வளவு எளிதாக மாறிவிடவில்லை.

அவன் சரியாகச் சாப்பிடுவதில்லை. இரவில் தூக்கமும் குறைந்துவிட்டது. புத்தகத்தை எடுத்துப் படிக்க அமர்ந்தாலும், சில பக்கங்களுக்குப் பிறகு அவனுடைய கவனம் சிதறிவிடும்.

ஒரு நாள் காலையில் விக்கியின் அம்மா அவனுக்காக உணவைப் பரிமாறினாள்.

விக்கியின் அம்மா: “விக்கி, என்னப்பா இது? இரண்டு இட்லி சாப்பிட்டுவிட்டு எழுந்திருக்கிறாய். முன்பெல்லாம் உனக்கு என்ன பிடிக்குமோ அதைச் செய்து கொடுத்தால் நன்றாகச் சாப்பிடுவாய். இப்போது தினமும் இப்படித்தான் செய்கிறாய். இரவில் சரியாகத் தூங்குவதும் இல்லை. காலையில் எழுந்தால் முகமெல்லாம் சோர்வாக இருக்கிறது. என்ன பிரச்சினை என்று கேட்டால் ஒன்றுமில்லை என்று சொல்லிவிடுகிறாய். அம்மாவிடம் சொல்ல முடியாத அளவுக்கு என்ன கஷ்டம் வந்துவிட்டது?”

விக்கி: “அம்மா, எனக்கு ஒன்றுமில்லை. கொஞ்சம் படிப்பில் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. அதனால்தான் இரவில் தூக்கம் வருவதில்லை. இரண்டு நாட்களில் எல்லாம் சரியாகிவிடும். நீ கவலைப்படாதே. நான் சாப்பிடுகிறேன்.”

விக்கியின் அம்மா அவனுடைய தட்டைப் பார்த்தாள்.

விக்கியின் அம்மா: “இரண்டு நாட்களாக இல்லைப்பா. பல நாட்களாக இதைத்தான் சொல்கிறாய். சாப்பிடச் சொன்னால் பசி இல்லை என்கிறாய். தூங்கச் சொன்னால் தூக்கம் வரவில்லை என்கிறாய். உன்னுடைய முகத்தைப் பார்த்தாலே எனக்குப் புரிகிறது, ஏதோ ஒரு கவலை உன் மனதில் இருக்கிறது. படிப்பில் பிரச்சினையா? நண்பர்களிடம் ஏதாவது நடந்ததா? என்னிடம் சொல்லு. உனக்கு என்ன உதவி தேவைப்பட்டாலும் நான் செய்வேன். ஆனால் நீ இப்படியே உன்னுடைய உடம்பையும் மனதையும் கஷ்டப்படுத்திக்கொண்டிருக்கக் கூடாது.”

விக்கி தலையைக் குனிந்தான்.

விக்கி: “அம்மா, நான் உன்னிடம் எதையும் மறைக்க விரும்பவில்லை. ஆனால் என்னுடைய மனதில் இருப்பதை எப்படி விளக்குவது என்று தெரியவில்லை. ஒருவரைப் பிடித்திருந்தது. அவரிடம் என்னுடைய உணர்வுகளைச் சொல்லிவிட்டேன். ஆனால் அவர் என்னுடைய உணர்வுகளை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது என்று தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டார். அவருடைய முடிவு சரிதான் என்று எனக்கும் தெரிகிறது. ஆனாலும் அந்த உணர்விலிருந்து வெளியே வருவதற்கு எனக்குச் சிறிது நேரம் தேவைப்படுகிறது. அதைத்தான் நான் சமாளிக்க முயற்சி செய்துகொண்டிருக்கிறேன்.”

அம்மா அவனுக்கு அருகில் அமர்ந்தாள்.

விக்கியின் அம்மா: “ஒருவரைப் பிடித்திருப்பது தவறில்லைப்பா. ஆனால் அந்த நபர் உன்னை விரும்பவில்லை என்றால், அவருடைய முடிவையும் மதிக்க வேண்டும். காதல் என்றால் நமக்குப் பிடித்தவரை எப்படியாவது நம்முடைய வாழ்க்கைக்குள் கொண்டுவர வேண்டும் என்பதல்ல. அவர்களுடைய மகிழ்ச்சியையும் விருப்பத்தையும் மதிப்பதுதான் முக்கியம். நீ இப்போது சாப்பிடாமல், தூங்காமல் இருந்தால் உன்னுடைய வாழ்க்கைதான் பாதிக்கப்படும். அந்தப் பெண்ணுடைய முடிவு மாறுமா என்று காத்திருப்பதைவிட, உன்னுடைய வாழ்க்கையைச் சரியாக அமைத்துக்கொள்வது நல்லது.”

விக்கி தன்னுடைய அம்மாவைப் பார்த்தான்.

விக்கி: “அம்மா, நான் அவரை வற்புறுத்தவில்லை. அவருடைய முடிவை ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டேன். அவருடைய வாழ்க்கையில் ஏற்கெனவே கணவர் இருக்கிறார். அவர் கணவர் உடல்நலம் சரியில்லாமல் மருத்துவமனையில் இருக்கிறார். அந்தச் சூழ்நிலையில் நான் என்னுடைய உணர்வுகளைச் சொன்னது அவருக்கு மேலும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம். இப்போது அதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன். அவருடைய கணவருக்கு உதவி செய்வதுதான் என்னால் செய்யக்கூடிய சரியான விஷயம் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் அவரைப் பற்றிய நினைவுகள் மட்டும் உடனே மறைந்துவிடவில்லை.”

விக்கியின் அம்மா அவனுடைய தலையை மெதுவாகத் தடவினாள்.

விக்கியின் அம்மா: “அது புரிகிறது, மகனே. மனதில் ஏற்பட்ட உணர்வு ஒரே நாளில் மறைந்துவிடாது. அதற்காக உன்னை நீயே தண்டித்துக்கொள்ளக் கூடாது. நீ செய்த தவறுகளைப் புரிந்துகொண்டு சரியான வழியில் நடக்க முயற்சி செய்கிறாய். அதுவே நல்ல விஷயம். ஆனால் உன்னுடைய படிப்பையும் உடல்நலத்தையும் விட்டுவிடாதே. ஒருவருக்கு உதவி செய்வது நல்லது. அதற்காக உன்னுடைய வாழ்க்கையையே மறந்துவிடுவது சரியல்ல. நீ முதலில் உன்னைப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.”

விக்கி அவளுடைய கையைப் பிடித்தான்.

விக்கி: “அம்மா, நீ என்னைத் தவறாக நினைக்கவில்லை என்பதே எனக்கு நிம்மதியாக இருக்கிறது. நான் இதை யாரிடமும் சொல்ல முடியாமல் இருந்தேன். நீ என்னைக் குறை சொல்லாமல் பேசும்போது எனக்கு மனம் லேசாகிறது. இனிமேல் உணவைச் சரியாகச் சாப்பிட முயற்சி செய்கிறேன். படிப்புக்கும் நேரம் ஒதுக்குகிறேன். அவருடைய வாழ்க்கையில் எந்தக் குழப்பத்தையும் உருவாக்காமல், என்னுடைய வாழ்க்கையையும் முன்னேற்றிக்கொள்ள முயற்சி செய்கிறேன்.”

விக்கியின் அம்மா புன்னகைத்தாள்.

விக்கியின் அம்மா: “அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். நீ நல்ல மனிதனாக வளர வேண்டும் என்பதுதான் எனக்கு ஆசை. உன்னுடைய மனதில் யார் இருந்தாலும், அவர்களை மதிக்கக் கற்றுக்கொள். அவர்கள் உன்னுடன் இருக்க வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தாதே. உண்மையான அன்பு என்றால் அவர்களுடைய முடிவை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவமும் இருக்க வேண்டும். இப்போது போய் நன்றாகச் சாப்பிடு. பிறகு உன்னுடைய படிப்பைப் பார்த்துக்கொள்.”

அன்று விக்கி சிறிது நிம்மதியுடன் சாப்பிட்டான்.

ஆனால் அவனுடைய அம்மாவுக்கு இன்னும் ஒரு கவலை இருந்தது. அவன் யாரைப் பற்றிப் பேசுகிறான் என்பதை அவள் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினாள். அவனை மேலும் கேள்விகளால் தொந்தரவு செய்யாமல், அவனுடைய வாழ்க்கையில் என்ன நடக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிவு செய்தாள்.

அடுத்த நாள் மதியம், விக்கி மருத்துவமனையில் இருந்தபோது அவனுடைய அம்மா அவனுக்குத் தொலைபேசியில் அழைத்தாள்.

விக்கி அழைப்பை எடுத்தான்.

விக்கி: “சொல்லும்மா. என்ன விஷயம்? நான் இப்போது மருத்துவமனையில் இருக்கிறேன். ரத்னம் அண்ணாவுக்கு உதவி செய்துகொண்டிருக்கிறேன்.”

விக்கியின் அம்மா: “சரிப்பா. நீ மருத்துவமனையில் இருப்பது எனக்குத் தெரியும். உன்னிடம் ஒரு விஷயம் பேச வேண்டும். நீ என்னிடம் சொன்ன அந்தப் பெண்ணைப் பற்றி இன்னும் கொஞ்சம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். அவளுடைய பெயர் என்ன? அவளுடைய வாழ்க்கையில் என்ன பிரச்சினை இருக்கிறது? நீ ஏன் இவ்வளவு மனம் வருந்துகிறாய் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். உன்னைத் திட்டுவதற்காகக் கேட்கவில்லை. நீ என்னுடைய மகன். உன்னுடைய மனதில் என்ன இருக்கிறது என்று தெரிந்துகொள்ள எனக்கும் உரிமை இருக்கிறது அல்லவா?”

விக்கி சிறிது நேரம் தயங்கினான்.

விக்கி: “அம்மா, அவள் பெயர் நந்தினி. நான் உன்னிடம் முன்பே சொல்லியிருக்க வேண்டியதுதான். அவள் திருமணமான பெண். அவளுடைய கணவர் ரத்னம். அவருக்கு உடல்நலம் சரியில்லாததால் மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்று வருகிறார். நான் அங்கே அவருக்கு உதவி செய்கிறேன். ஆரம்பத்தில் நந்தினியுடன் பேசும்போது எனக்கு அவளைப் பிடித்துவிட்டது. அவளிடம் அதைச் சொல்லிவிட்டேன். ஆனால் அவள் தன்னுடைய கணவர்தான் தன்னுடைய வாழ்க்கை என்று தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டாள். நான் அவளுடைய முடிவை ஏற்றுக்கொண்டேன். அதற்குப் பிறகு அவளிடம் எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் நடக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தேன்.”

அவனுடைய அம்மா கவனமாகக் கேட்டாள்.

விக்கியின் அம்மா: “அப்படியா? அந்தப் பெண்ணுக்கு ஏற்கெனவே கணவர் இருக்கும்போது, நீ உன்னுடைய மனதை அவளிடம் சொல்லியிருக்கிறாய். அவள் வேண்டாம் என்று சொன்ன பிறகு நீ அதை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறாய். இப்போது அவளுடைய கணவருக்கு உதவி செய்கிறாய். இதையெல்லாம் கேட்கும்போது உன்னுடைய மனநிலை எனக்குப் புரிகிறது. ஆனால் உன்னுடைய எதிர்காலத்தைப் பற்றியும் யோசிக்க வேண்டும். அவள் உன்னை நண்பனாக மட்டுமே பார்க்க விரும்புகிறாள் என்றால், நீயும் அந்த எல்லையைப் பின்பற்ற வேண்டும். அவளுடைய குடும்ப வாழ்க்கையில் குழப்பத்தை உருவாக்கக்கூடாது.”

விக்கி: “அம்மா, அதைத்தான் நானும் நினைக்கிறேன். ரத்னம் அண்ணா நல்ல மனிதர். அவர் என்னை நம்பி பேசுகிறார். அவருக்கு என்னுடைய உணர்வுகளைப் பற்றித் தெரியாது. ஆனால் அவரிடம் உதவி செய்வதில் எனக்கு எந்தத் தவறும் தோன்றவில்லை. அவருடைய உடல்நிலை சரியாக வேண்டும் என்று உண்மையாக ஆசைப்படுகிறேன். நந்தினியும் அவருடன் சந்தோஷமாக வாழ வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். அவளுடைய மனதில் என்னைப் பற்றிய எண்ணம் மாற வேண்டும் என்று நான் உதவி செய்யவில்லை. நான் முன்பு செய்ததைவிட நல்ல முறையில் நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் முயற்சி செய்கிறேன்.”

அம்மாவின் குரல் மென்மையானது.

விக்கியின் அம்மா: “அப்படியென்றால் எனக்கு மகிழ்ச்சி, விக்கி. ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் நாம் நல்ல விஷயத்தைச் செய்ய முடிந்தால் செய்யலாம். ஆனால் அவர்களிடமிருந்து அன்பையோ நன்றியையோ கட்டாயமாக எதிர்பார்க்கக்கூடாது. உன்னுடைய மனதில் நந்தினி இருப்பது எனக்குப் புரிகிறது. அதற்காக அவளைத் தவறாக நினைக்கவும் வேண்டாம். உன்னுடைய மனதையும் அவளுடைய மனதையும் அமைதியாக இருக்க விடு. காலம் செல்லச் செல்ல உன்னுடைய உணர்வுகளை நீ நன்றாகப் புரிந்துகொள்வாய்.”

விக்கி: “நன்றி அம்மா. நீ இப்படிப் பேசுவாய் என்று நான் நினைக்கவில்லை. நான் செய்தது தவறு என்று சொல்லி என்னைத் திட்டுவாய் என்று பயந்தேன். இப்போது எனக்கு கொஞ்சம் நிம்மதியாக இருக்கிறது. இனிமேல் என்னுடைய படிப்பையும் கவனித்துக்கொள்கிறேன். சரியாகச் சாப்பிடுவேன். உன்னையும் கவலைப்படுத்த மாட்டேன்.”

விக்கியின் அம்மா: “அதுதான் எனக்கு வேண்டும். சரி, நந்தினி அருகில் இருந்தால் அவளிடம் பேசலாமா? உன்னைப் பற்றியும், உன்னுடைய உடல்நிலை பற்றியும் அவளிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும். அவளைத் தொந்தரவு செய்ய விரும்பவில்லை. ஆனால் அவள் உன்னுடன் மருத்துவமனையில் இருப்பதால், உன்னுடைய நிலைமை அவளுக்குத் தெரிந்திருக்கலாம்.”

விக்கி ஒரு கணம் யோசித்தான்.

விக்கி: “சரி அம்மா. அவள் இங்கேதான் இருக்கிறாள். நான் அவளிடம் கொடுக்கிறேன். ஆனால் அவளிடம் எதையும் வற்புறுத்திப் பேச வேண்டாம். அவள் ஏற்கெனவே நிறையக் கவலைகளில் இருக்கிறாள்.”

விக்கியின் அம்மா: “கவலைப்படாதேப்பா. நான் அவளிடம் மரியாதையாகத்தான் பேசுவேன்.”

விக்கி தொலைபேசியை நந்தினியிடம் கொடுத்தான்.

நந்தினி: “வணக்கம் அம்மா. நான் நந்தினி பேசுகிறேன். நீங்கள் எப்படி இருக்கிறீர்கள்? விக்கி உங்களைப் பற்றிச் சொல்லியிருக்கிறான். அவர் இங்கே ரத்னத்துக்கு உதவி செய்வது எங்களுக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கிறது. நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம். அவர் எங்களுக்காக நிறைய உதவிகள் செய்கிறார். அதே நேரத்தில், அவருடைய படிப்பும் பாதிக்கப்படாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று நான் நினைக்கிறேன்.”

விக்கியின் அம்மா: “வணக்கம் மகளே. உன்னிடம் பேச வேண்டும் என்று நினைத்தேன். விக்கி கடந்த சில நாட்களாகச் சரியாகச் சாப்பிடுவதில்லை. இரவில் தூக்கமும் இல்லை. படிக்க அமர்ந்தாலும் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. அவனிடம் என்ன பிரச்சினை என்று கேட்டபோது, உன்னைப் பற்றிச் சொன்னான். உன்னை அவனுக்குப் பிடித்திருக்கிறது என்றும், நீ அவனுடைய உணர்வுகளை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது என்று சொல்லிவிட்டாய் என்றும் கூறினான். அதற்காக அவனை நான் குறை சொல்லவில்லை. ஆனால் அவன் இப்போது மனம் வருந்திக்கொண்டிருக்கிறான். அவன் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக உன்னிடம் பேச வேண்டும் என்று தோன்றியது.”

நந்தினி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.

அந்தத் தாயின் குரலில் குற்றச்சாட்டு இல்லை. தன்னுடைய மகன் சரியாக இருக்க வேண்டும் என்ற கவலை மட்டுமே இருந்தது.

நந்தினி: “அம்மா, நீங்கள் என்னிடம் இதைத் தெளிவாகச் சொன்னதற்கு நன்றி. விக்கி நல்ல பையன். அவன் மனதில் என்ன இருக்கிறது என்று என்னிடம் சொன்னபோது, நான் என்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றி அவனிடம் விளக்கினேன். என்னுடைய கணவர் ரத்னம்தான் என் வாழ்க்கை. அவருடைய உடல்நிலை சரியில்லாத இந்த நேரத்தில், நான் என்னுடைய மனதைத் தெளிவாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தேன். அதனால் விக்கியிடம் நம்முடைய பழக்கம் ஒரு எல்லைக்குள் இருக்க வேண்டும் என்று சொன்னேன். அவன் என்னுடைய முடிவை மதித்திருக்கிறான். இப்போது ரத்னத்துக்கு அவன் உதவி செய்வது உண்மையான அக்கறையோடு இருக்கிறது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.”

விக்கியின் அம்மா: “மகளே, உன்னுடைய நிலைமையை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. உன்னுடைய கணவர் மருத்துவமனையில் இருக்கிறார். அவரைக் கவனித்துக்கொள்வதே உனக்கு முக்கியமான விஷயம். விக்கி உன்னிடம் உணர்வுகளைச் சொல்லியதால் உனக்கு ஏதாவது மனக்கஷ்டம் ஏற்பட்டிருந்தால், அதற்காக அவனை மன்னித்துவிடு. அவன் இளமையானவன். சில உணர்வுகளை எப்படி கையாள வேண்டும் என்று அவனுக்குத் தெரியாமல் இருந்திருக்கலாம். இப்போது அவன் உன்னுடைய முடிவை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறான் என்றால், அவனுக்கு நல்ல வழியைக் காட்டி உதவி செய். ஆனால் அவனுக்காக உன்னுடைய வாழ்க்கையில் எந்த முடிவையும் மாற்றிக்கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை.”

நந்தினியின் கண்களில் நன்றியுணர்வு தெரிந்தது.

நந்தினி: “அம்மா, நீங்கள் என்னை மிகவும் புரிந்துகொண்டு பேசுகிறீர்கள். விக்கியின் உணர்வுகளை நான் அவமதிக்கவில்லை. ஆனால் அவனுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றியும் எனக்குக் கவலை இருக்கிறது. அவன் நன்றாகப் படித்து நல்ல நிலைக்கு வர வேண்டும். அவன் என்னை விரும்பியதால் தன்னுடைய எதிர்காலத்தைப் பாதித்துக்கொள்ளக் கூடாது. நான் அவனிடம் பேசுகிறேன். அவனுடைய மனதில் இருப்பதைப் புரிந்துகொண்டு, அவனுக்கு நல்ல ஆலோசனை சொல்கிறேன். ஆனால் அவனுக்கு நான் கொடுக்கக்கூடிய உதவி ஒரு நல்ல நண்பரின் உதவியாகத்தான் இருக்கும்.”

விக்கியின் அம்மா: “அதுவே போதும் மகளே. உன்னுடைய வார்த்தைகளை அவன் மதிப்பான் என்று நினைக்கிறேன். அவன் இப்போது உன்னிடம் பேசும்போது அமைதியாக இருக்கிறான். உன்னுடைய முடிவை ஏற்றுக்கொள்ள முயற்சி செய்கிறான். அவனுடைய மனம் தெளிவாகும் வரை அவனுக்கு கொஞ்சம் நேரம் கொடு. நீயும் உன்னுடைய கணவரைக் கவனித்துக்கொள். ரத்னம் விரைவில் குணமாக வேண்டும் என்று நானும் வேண்டிக்கொள்கிறேன்.”

நந்தினி: “நன்றி அம்மா. ரத்னம் நிச்சயமாக முன்னேறுவார் என்று நம்புகிறேன். விக்கியும் நன்றாக இருப்பான். நீங்கள் கவலைப்படாதீர்கள். அவன் சரியாகச் சாப்பிட வேண்டும், தூங்க வேண்டும், படிக்க வேண்டும் என்று நான் அவனிடம் சொல்கிறேன். உங்களுடைய கவலை எனக்குப் புரிகிறது.”

அழைப்பு முடிந்தது.

நந்தினி தொலைபேசியை விக்கியிடம் கொடுத்தாள். அவன் அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்தான். அவள் என்ன பேசினாள் என்று கேட்க வேண்டும் என்ற ஆவல் இருந்தாலும், அவளைத் தொந்தரவு செய்ய விரும்பவில்லை.

விக்கி: “நந்தினி, அம்மா உங்களிடம் என்ன சொன்னாங்க? என்னைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டு ஏதாவது கேட்டாங்களா? என்னுடைய பிரச்சினையை உங்களிடம் சொல்லிவிட்டார்களா என்று தெரியவில்லை. நான் அவரிடம் உங்களைப் பற்றி சொன்னேன். ஆனால் உங்களைப் பற்றி தவறாக எதுவும் சொல்லவில்லை. என்னுடைய மனநிலையை மட்டும் விளக்கினேன்.”

நந்தினி அவனுக்கு அருகில் இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்.

நந்தினி: “உன்னுடைய அம்மா உன்னைப் பற்றி மிகவும் கவலைப்படுகிறார்கள், விக்கி. நீ சரியாகச் சாப்பிடவில்லை, தூங்கவில்லை, படிப்பிலும் கவனம் செலுத்தவில்லை என்று சொன்னார்கள். உன்னுடைய வாழ்க்கை இப்படியே பாதிக்கப்படுவதை அவர்களால் பார்த்துக்கொண்டிருக்க முடியவில்லை. உன்னைத் திட்டுவதற்காக அவர்கள் என்னிடம் பேசவில்லை. உன்னை நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற கவலையில்தான் பேசினார்கள். அந்தத் தாயின் அக்கறையை நீ புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.”

விக்கி: “எனக்குத் தெரியும். நான் அவர்களைத் தேவையில்லாமல் கவலைப்படுத்திவிட்டேன். ஆனால் என்னுடைய மனதில் இருப்பதை உடனே மாற்றிக்கொள்ள முடியவில்லை. உங்களிடம் பேசும்போது நான் மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன். உங்களுடன் இருக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டேன். நீங்கள் மறுத்தபோது என்னுடைய மனம் வருந்தியது. அதற்காக உங்களை நான் குறை சொல்லவில்லை. உங்களுடைய வாழ்க்கையில் ரத்னம் அண்ணா இருக்கிறார். அதை நான் மதிக்கிறேன். ஆனால் என்னுடைய மனதில் ஏற்பட்ட உணர்வுகளைச் சரிசெய்ய எனக்குச் சிறிது காலம் தேவைப்படுகிறது.”

நந்தினி மென்மையாகப் பேசினாள்.

நந்தினி: “விக்கி, உன்னுடைய உணர்வுகளை மறைக்க வேண்டும் என்று நான் சொல்லவில்லை. உன்னுடைய மனதில் என்ன இருக்கிறது என்பதை நீ நேர்மையாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதுதான் என்னுடைய விருப்பம். ஒருவரைப் பிடித்துவிட்டால் அவர்களையே நினைத்துக்கொண்டிருப்பது சில நாட்களுக்கு இயல்பாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்த உணர்வு உன்னுடைய உணவு, தூக்கம், படிப்பு, எதிர்காலம் எல்லாவற்றையும் பாதிக்க ஆரம்பித்தால், நீ உன்னையே கவனிக்க வேண்டும். நீ உன்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்னும் நிறையச் சாதிக்க வேண்டியிருக்கிறது. என்னுடைய வாழ்க்கையில் உனக்கு ஒரு இடம் கிடைக்கவில்லை என்பதற்காக, உன்னுடைய வாழ்க்கையையே நீ இழந்துவிடக் கூடாது.”

விக்கி அவளை அமைதியாகக் கேட்டான்.

நந்தினி: “உன்னுடைய அம்மா உன்னை நம்புகிறார்கள். அவர்களுடைய நம்பிக்கையை நீ காப்பாற்ற வேண்டும். நீ ரத்னத்துக்கு உதவி செய்கிறாய் என்பதில் எனக்கு மகிழ்ச்சி. ஆனால் அவருக்கு உதவி செய்வதற்காக மட்டும் இங்கே வராதே. உன்னுடைய மனம் நன்றாக இருக்கிறதா, உன்னுடைய படிப்பு சரியாக நடக்கிறதா என்பதையும் கவனித்துக்கொள். நீ என்னை மறக்க வேண்டும் என்று நான் உன்னிடம் கட்டாயப்படுத்தவில்லை. ஆனால் என்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றிய உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டு, உன்னுடைய வாழ்க்கையில் முன்னேற வேண்டும் என்று சொல்கிறேன்.”

விக்கி: “நீங்கள் சொல்வது எனக்குப் புரிகிறது. நான் உங்களிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும். நீங்கள் என்னை விரும்ப வேண்டும் என்பதற்காக இனிமேல் எதையும் செய்ய மாட்டேன். ரத்னம் அண்ணாவுக்கு உதவி செய்வது அவர்மீது எனக்கு இருக்கும் மரியாதையால். அவர் என்னை நம்பிப் பேசுகிறார். அந்த நம்பிக்கையை நான் காப்பாற்ற வேண்டும். உங்களுடைய வாழ்க்கையிலும் எந்தக் குழப்பத்தையும் ஏற்படுத்த விரும்பவில்லை. என்னுடைய படிப்பைத் தொடர்ந்து கவனிப்பேன். சாப்பாட்டையும் தூக்கத்தையும் சரிசெய்ய முயற்சி செய்கிறேன்.”

நந்தினி: “அப்படிச் சொல்வது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. விக்கி, நீ நல்ல பையன். உன்னிடம் நல்ல மனம் இருக்கிறது. சில நேரங்களில் உணர்ச்சிகள் நம்மைத் தவறான பாதையில் சிந்திக்க வைக்கலாம். ஆனால் அதை உணர்ந்து நம்மை மாற்றிக்கொள்வதுதான் முக்கியம். உன்னுடைய மனதில் என்னைப் பற்றிய எண்ணம் இருந்தாலும், அதனால் ரத்னத்திடம் உன்னுடைய அக்கறை மாறிவிடக் கூடாது. அதேபோல என்னுடைய அக்கறையையும் நீ தவறாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டாம். நான் உன்னிடம் பேசுவது உன்னுடைய நலனை விரும்பும் ஒருவராகத்தான்.”

விக்கி தலையசைத்தான்.

விக்கி: “நான் புரிந்துகொள்கிறேன். நீங்கள் என்னிடம் இப்படிப் பேசுவதால் எனக்கு நிம்மதி கிடைக்கிறது. இனிமேல் என்னுடைய உணர்வுகளைச் சமாளிக்க முயற்சி செய்கிறேன். நீங்கள் சொன்னபடி படிப்புக்கும் நேரம் ஒதுக்குகிறேன். அம்மாவிடம் நான் நன்றாக இருக்கிறேன் என்று சொல்ல முடியும் அளவுக்கு என்னை மாற்றிக்கொள்கிறேன்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள்.

நந்தினி: “அதுதான் வேண்டும், விக்கி. நீ உன்னுடைய வாழ்க்கையில் நல்ல நிலைக்கு வர வேண்டும். ஒருநாள் நீ உன்னுடைய இலக்கை அடைந்துவிட்டாய் என்று பெருமையாகச் சொல்ல வேண்டும். அப்போது உன்னுடைய அம்மாவுக்கு எவ்வளவு சந்தோஷமாக இருக்கும் தெரியுமா? அந்த நாளை நினைத்துப் பார். இப்போது உன்னுடைய நேரத்தை வீணாக்காமல், உன்னுடைய எதிர்காலத்துக்காக உழைக்க வேண்டும்.”

அந்த வார்த்தைகள் விக்கியின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தன.

அன்று மாலை அவன் வீட்டுக்குத் திரும்பியபோது, அம்மா கேட்டதற்கு முதன்முறையாக மனமுவந்து பதில் சொன்னான்.

விக்கி: “அம்மா, இன்று நான் நன்றாகச் சாப்பிடுவேன். இரவில் புத்தகத்தை எடுத்துப் படிப்பேன். எல்லாம் ஒரே நாளில் சரியாகிவிடாது. ஆனால் முயற்சி செய்கிறேன். நந்தினியும் என்னிடம் அதைத்தான் சொன்னாள். என்னுடைய வாழ்க்கையை நான் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று புரியவைத்தாள்.”

விக்கியின் அம்மா அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

விக்கியின் அம்மா: “எனக்கு வேண்டியது அதுதான், மகனே. நீ யாரை விரும்புகிறாய் என்பது மட்டும் முக்கியமில்லை. அந்த உணர்வை எப்படி கையாள்கிறாய் என்பதுதான் முக்கியம். நீ உன்னுடைய வாழ்க்கையைச் சரியாக நடத்தினால், எனக்கு அதுவே போதும்.”

அன்று இரவு விக்கி உணவை முழுமையாகச் சாப்பிட்டான். புத்தகத்தை எடுத்துப் படிக்க ஆரம்பித்தான். இடையிடையே நந்தினியின் நினைவு வந்தாலும், அவள் சொன்ன வார்த்தைகளை நினைத்துக்கொண்டு மீண்டும் படிப்பில் கவனம் செலுத்தினான்.

அடுத்த நாள் மருத்துவமனைக்குச் சென்றபோது அவனுடைய முகத்தில் சற்றே புத்துணர்ச்சி தெரிந்தது.

அதை முதலில் கவனித்தது நந்தினிதான்.

நந்தினி: “விக்கி, இன்று முகம் கொஞ்சம் தெளிவாக இருக்கிறது. நேற்றைவிட நன்றாகத் தூங்கினாயா?”

விக்கி: “ஆம். கொஞ்சம் நன்றாகத் தூங்கினேன். அம்மாவுடன் பேசினேன். பிறகு புத்தகத்தை எடுத்துப் படித்தேன். நீங்கள் சொன்ன விஷயங்களை நினைத்துப் பார்த்தேன். என்னுடைய வாழ்க்கையில் இன்னும் நிறைய விஷயங்கள் இருக்கின்றன. அதனால் என்னுடைய உணர்வுகளுக்குள் மட்டும் மூழ்கிக்கொண்டிருக்கக் கூடாது என்று முடிவு செய்தேன்.”

நந்தினி: “அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். மெதுவாக எல்லாம் சரியாகும். உன்னுடைய மனதை வலுக்கட்டாயமாக மாற்றிக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. ஆனால் உன்னுடைய வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து நடத்த வேண்டும். ரத்னம் இன்று கொஞ்சம் நடக்கப் பயிற்சி செய்யப் போகிறார். அவருக்கு உதவி செய். அவருடைய முன்னேற்றத்தைப் பார்த்தால் உனக்கும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்.”

விக்கி: “நிச்சயமாக. இன்று அண்ணா இன்னும் கொஞ்சம் நடக்க முயற்சி செய்யப் போகிறார். நான் அவருக்கு அருகில் இருப்பேன். அவர் குணமாகி வீட்டுக்குச் செல்லும் நாளை எதிர்பார்க்கிறேன்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.

அவனுடைய வார்த்தைகளில் முன்பிருந்த காதல் எதிர்பார்ப்பு இல்லை. அவளுடைய வாழ்க்கையை மதிக்கும் மனப்பக்குவம் இருந்தது.

அந்த மாற்றம் நந்தினியின் மனதில் விக்கிக்கான மரியாதையை மேலும் அதிகரித்தது

[Sivamurugan 85]

திரும்பி வந்த உறவுகள்

நந்தினியின் பெற்றோர் மருத்துவமனைக்கு வருகிறார்கள்

அடுத்த சில நாட்களில் ரத்னத்தின் உடல்நிலை மேலும் முன்னேறியது.

மருத்துவர் அனுமதியுடன், ஹரிணியின் உதவியோடு அவன் நடக்கும் பயிற்சியைத் தொடர்ந்து செய்தான். விக்கியும் தினமும் வந்து அவனுடன் நேரம் செலவிட்டான். முன்புபோல் நந்தினியிடம் தேவையில்லாத பேச்சுகளைப் பேசாமல், ரத்னத்தின் தேவைகளை முதலில் கவனித்தான்.

ஒரு நாள் மதியம், நந்தினி ரத்னத்துக்கு உணவு கொடுத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

ரத்னம்: “நந்தினி, உன்னிடம் ஒரு விஷயம் கேட்க வேண்டும். உன்னுடைய அம்மா அப்பா எப்படி இருக்கிறார்கள்? அவர்களிடம் பேசி எத்தனை நாட்களாகிவிட்டது? நீ இங்கேயே இருந்து என்னைக் கவனித்துக்கொள்கிறாய். அவர்களையும் அவ்வப்போது பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும் அல்லவா? நீ அவர்களிடம் பேசினாயா?”

நந்தினி உணவுப் பெட்டியை மூடினாள்.

நந்தினி: “பேசினேன், ரத்னம். ஆனால் அவர்கள் இத்தனை நாட்களாக இங்கே வரவே இல்லை. உன்னுடைய உடல்நிலை எப்படி இருக்கிறது என்று நேரில் வந்து பார்க்க வேண்டும் என்று அவர்களுக்குத் தோன்றவில்லையா என்று எனக்குக் கோபமாக இருக்கிறது. நான் இங்கே தனியாக எவ்வளவு கவலைப்பட்டேன் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியுமா? நீ படுக்கையில் இருந்தபோது என்னுடைய மனநிலை எப்படி இருந்தது என்று அவர்களுக்குத் தெரியுமா? ஒரு தொலைபேசி அழைப்பில் கேட்டுவிட்டு முடித்துக்கொண்டார்கள். அதனால்தான் அவர்களிடம் பேசும்போது எனக்குக் கோபம் வருகிறது.”

ரத்னம் அவளுடைய கையைப் பிடித்தான்.

ரத்னம்: “உன்னுடைய கோபம் எனக்குப் புரிகிறது. உனக்கு உதவி தேவைப்பட்ட நேரத்தில் அவர்கள் அருகில் இல்லாதது உன்னை வருத்தப்படுத்தியிருக்கலாம். ஆனால் அவர்களுடைய நிலைமையையும் கொஞ்சம் யோசித்துப் பார். சில நேரங்களில் மனிதர்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தெரியாமல் விலகி நிற்பார்கள். அதனால் அவர்களுக்கு அக்கறையே இல்லை என்று முடிவு செய்துவிட முடியாது. அவர்கள் வரும்போது அமைதியாகப் பேசு. உன்னுடைய மனக்கஷ்டத்தை அவர்களிடம் சொல்லு. கோபத்தில் பேசினால் உன்னுடைய வருத்தம் அவர்களுக்குப் புரியாமல் போய்விடலாம்.”

நந்தினி: “நீ எப்போதும் இப்படித்தான் பேசுகிறாய், ரத்னம். உனக்கு கஷ்டம் இருந்தாலும் மற்றவர்களைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்கிறாய். ஆனால் சில நேரங்களில் நானும் ஒரு பெண் என்பதை நீ நினைக்க வேண்டும். எனக்கும் மனக்கஷ்டம் இருக்கிறது. நான் உன்னைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, யாராவது என் அருகில் வந்து என்னிடம் இரண்டு வார்த்தைகள் பேசியிருந்தால் எனக்கு ஆறுதலாக இருந்திருக்கும். உன்னை இழந்துவிடுவேனோ என்று பயந்த நாட்கள் எனக்கு எவ்வளவு கடினமாக இருந்தன தெரியுமா?”

ரத்னத்தின் முகம் மாறியது.

ரத்னம்: “நந்தினி, என்னை மன்னித்துவிடு. என்னுடைய உடல்நிலை இப்படியாகும் என்று நானும் எதிர்பார்க்கவில்லை. உன்னுடைய மனதுக்கு எவ்வளவு சுமை ஏற்பட்டிருக்கும் என்று இப்போது கொஞ்சம் புரிகிறது. நான் உனக்கு உதவி செய்ய முடியாமல் படுக்கையில் இருந்தேன். நீ எல்லாவற்றையும் தனியாகச் சமாளித்திருக்கிறாய். உன்னுடைய கவலையை நான் குறைத்து மதிப்பிடவில்லை. நீயும் உன்னுடைய மனதைப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். என்னைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதற்காக உன்னுடைய உடலையும் மனதையும் வருத்திக்கொள்ளாதே.”

நந்தினி அவனுடைய கையை இறுக்கமாகப் பிடித்தாள்.

நந்தினி: “நான் உன்னை இழந்துவிடுவேனோ என்ற பயத்தில்தான் பல நாட்கள் இருந்தேன். நீ மீண்டும் நடக்க ஆரம்பித்ததைப் பார்க்கும்போது எனக்கு எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது தெரியுமா? உன்னுடைய கையைப் பிடித்துக்கொண்டு வீட்டுக்குத் திரும்பும் நாளை நினைத்துப் பார்க்கிறேன். நம்முடைய பழைய வாழ்க்கையை மீண்டும் ஆரம்பிக்க வேண்டும். இனிமேல் உன்னுடைய உடல்நலத்தையும் என்னுடைய மனநிலையையும் நான் அலட்சியப்படுத்த மாட்டேன்.”

ரத்னம் அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான்.

அதே நேரத்தில் அறைக்கு வெளியே விக்கி வந்துகொண்டிருந்தான். அவர்களுடைய உரையாடலின் கடைசிப் பகுதியை மட்டும் கேட்டுவிட்டு கதவைத் தட்டினான்.

விக்கி: “அண்ணா, உள்ளே வரலாமா? நான் சில பழங்கள் வாங்கி வந்திருக்கிறேன். மருத்துவர் அனுமதித்தால் சாப்பிடலாம் என்று நினைத்தேன். நந்தினி, உங்களுக்கும் கொஞ்சம் வாங்கி வந்திருக்கிறேன். நீங்கள் இங்கேயே இருந்து அவரைக் கவனித்துக்கொள்கிறீர்கள். சரியாகச் சாப்பிடுகிறீர்களா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.”

நந்தினி ஆச்சரியமாக அவனைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “எனக்காகவும் வாங்கி வந்தாயா? விக்கி, உனக்கே நிறைய வேலை இருக்கும். எங்களுக்காக நீ இவ்வளவு செலவு செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை. நீ உதவி செய்வதே போதும். எங்களுக்கு ஏதாவது தேவைப்பட்டால் சொல்லிவிடுவோம்.”

விக்கி: “நந்தினி, இதை ஒரு பெரிய உதவியாக நினைக்க வேண்டாம். கடைக்குச் சென்றபோது பழங்கள் பார்த்தேன். அண்ணாவுக்கு உதவியாக இருக்கும் என்று வாங்கி வந்தேன். உங்களுக்கும் சாப்பிடுவதற்கு ஏதாவது இருக்கட்டும் என்று நினைத்தேன். நீங்கள் இங்கே பல மணி நேரம் இருக்கிறீர்கள். சில நேரங்களில் உங்களுடைய உணவையே மறந்துவிடுகிறீர்கள். அதனால்தான் வாங்கி வந்தேன். இதற்காக நீங்கள் எனக்கு எதுவும் திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டியதில்லை.”

ரத்னம் சிரித்தான்.

ரத்னம்: “விக்கி, நீ இப்போது எங்கள் வீட்டுப் பிள்ளை மாதிரி ஆகிவிட்டாய். எங்களுக்கு என்ன தேவை என்று நாங்கள் சொல்வதற்கு முன்பே கவனித்துக்கொள்கிறாய். ஆனால் உன்னுடைய செலவையும் பார்த்துக்கொள். உன்னுடைய அம்மாவிடம் சொல்லாமல் இப்படி எல்லாம் வாங்கிக்கொண்டு வந்துவிடாதே. அவர்களுக்கும் உன்னுடைய எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கவலை இருக்கும்.”

விக்கி: “அண்ணா, நான் என்னுடைய செலவுகளைப் பார்த்துக்கொள்கிறேன். அம்மாவிடம் சொல்லாமல் எதுவும் செய்ய மாட்டேன். உங்களுக்கு உதவி செய்வது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. நீங்கள் குணமாகி வீட்டுக்குத் திரும்ப வேண்டும். அதுதான் முக்கியம்.”

அந்த நேரத்தில் நந்தினியின் தொலைபேசி ஒலித்தது.

அவள் அழைப்பை எடுத்துப் பார்த்தாள். அவளுடைய அம்மா அழைத்திருந்தார்.

நந்தினி: “சொல்லும்மா. என்ன விஷயம்?”

அம்மா: “நந்தினி, நாங்கள் உன்னைப் பார்க்க மருத்துவமனைக்கு வருகிறோம். உன்னுடைய அப்பாவும் என்னுடன் இருக்கிறார். இத்தனை நாட்களாக வர முடியவில்லை. இன்று வரலாம் என்று முடிவு செய்தோம். ரத்னம் எப்படி இருக்கிறார்? அவருடைய உடல்நிலை முன்னேறியிருக்கிறதா?”

நந்தினியின் முகத்தில் முதலில் மகிழ்ச்சி தோன்றியது. அடுத்த நொடியே இத்தனை நாட்களாக அவர்கள் வராத நினைவு வந்து அவளுடைய குரல் மாறியது.

நந்தினி: “இப்போதுதான் வர வேண்டும் என்று தோன்றியதா, அம்மா? இத்தனை நாட்களாக நான் இங்கே என்ன செய்துகொண்டிருந்தேன் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? ரத்னம் படுக்கையில் இருந்தபோது எனக்கு எவ்வளவு பயமாக இருந்தது! அவருடைய உடல்நிலை சரியாகுமா, அவர் மீண்டும் நடப்பாரா என்று தெரியாமல் தினமும் அழுதுகொண்டிருந்தேன். அந்த நேரத்தில் ஒருமுறையாவது நேரில் வந்து என்னைப் பார்த்திருக்கலாமே! இப்போது அவர் கொஞ்சம் முன்னேறிய பிறகுதான் வர வேண்டும் என்று நினைத்தீர்களா?”

அம்மா சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தார்.

அம்மா: “நந்தினி, உன்னுடைய கோபம் புரிகிறது. நீ எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருப்பாய் என்று இப்போது நினைத்தாலும் எங்களுக்கு வருத்தமாக இருக்கிறது. நாங்கள் வராததற்கு உனக்கு ஆயிரம் காரணங்கள் தோன்றலாம். ஆனால் உன்னைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் நாங்கள் இருந்துவிடவில்லை. உன்னிடம் தொலைபேசியில் பேசினோம். ரத்னம் எப்படி இருக்கிறார் என்று கேட்டோம். நேரில் வர முடியாமல் போனது எங்களுடைய தவறு. அதற்காக எங்களை மன்னித்துவிடு மகளே. இப்போது நாங்கள் வருகிறோம். உன்னைப் பார்த்துப் பேச வேண்டும்.”

நந்தினியின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.

நந்தினி: “சரி அம்மா. வாருங்கள். ஆனால் நீங்கள் வந்ததும் நான் எதுவும் சொல்லவில்லை என்று நினைக்காதீர்கள். எனக்கு ஏற்பட்ட வருத்தத்தைச் சொல்லாமல் இருக்க முடியவில்லை. நீங்கள் வந்தால் எனக்கு மகிழ்ச்சிதான். அப்பாவையும் அழைத்துக்கொண்டு வாருங்கள்.”

அழைப்பு முடிந்ததும் ரத்னம் அவளைப் பார்த்தான்.

ரத்னம்: “நந்தினி, அவர்கள் வருகிறார்கள் என்று சொன்னதும் உனக்கு மகிழ்ச்சிதானே? அப்படியென்றால் அவர்கள் வந்ததும் கோபத்தை மட்டும் காட்டாமல் பேசு. உன்னுடைய மனக்கஷ்டத்தை மறைக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் அவர்களுடைய அன்பையும் ஏற்றுக்கொள்ள முயற்சி செய். நம்முடைய வாழ்க்கையில் எல்லோரும் எப்போதும் சரியாக நடந்துகொள்வார்கள் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது. தவறு நடந்தால் பேசித் திருத்திக்கொள்ள வேண்டும்.”

நந்தினி: “நீ சொல்வதைப் புரிந்துகொள்கிறேன். நான் அவர்களை வெறுக்கவில்லை. அவர்கள் என்னுடைய பெற்றோர். ஆனால் எனக்கு மிகவும் தேவைப்பட்ட நேரத்தில் அவர்கள் அருகில் இல்லாதது என் மனதைப் பாதித்தது. அதைத்தான் அவர்களுக்குப் புரியவைக்க வேண்டும்.”

விக்கி அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

விக்கி: “நந்தினி, உங்கள் அம்மா அப்பா வந்ததும் நீங்கள் அவர்களுடன் நேரம் செலவிடுங்கள். அண்ணாவை நான் கவனித்துக்கொள்கிறேன். ஹரிணி மேடமும் இருக்கிறார்கள். நீங்கள் அவர்களிடம் பேசும்போது வேறு எதையும் நினைத்துக்கொள்ள வேண்டாம். உங்களுக்கும் அவர்களுக்கும் இடையே இருந்த வருத்தத்தைச் சரிசெய்ய இந்த வாய்ப்பு உதவியாக இருக்கும்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “நன்றி, விக்கி. நீ இப்போது சொல்வதைப் பார்த்தால் எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. முன்பு நீ என்னுடன் நேரம் செலவிட வேண்டும் என்று நினைத்தாய். இப்போது நான் என் பெற்றோருடன் இருக்க வேண்டும் என்று சொல்கிறாய். மற்றவர்களுடைய தேவைகளைப் புரிந்துகொள்வது எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை நீ கற்றுக்கொண்டிருக்கிறாய்.”

விக்கி: “நீங்கள் சொன்னதுதான் எனக்கு உதவியது. ஒருவருக்கு நம்மைப் பிடிக்கிறது என்பதற்காக அவர்களுடைய நேரத்தை நமக்காக ஒதுக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கக் கூடாது. அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் வேறு முக்கியமான உறவுகளும் இருக்கின்றன. அந்த உறவுகளுக்கு மதிப்பு கொடுக்க வேண்டும். உங்களுடைய பெற்றோர் உங்களைப் பார்க்க வருகிறார்கள் என்றால், அது உங்களுக்கு முக்கியமான விஷயம். அப்போது நான் உங்களை என்னுடன் பேசச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கக் கூடாது.”

ரத்னம் அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான்.

ரத்னம்: “விக்கி, நீ சொல்வது சரிதான். மனிதர்களுடைய உறவுகள் எல்லாம் இப்படித்தான் புரிதலால் வளர்கின்றன. ஒருவருடைய அன்பைப் பெற வேண்டும் என்று நினைப்பதைவிட, அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் என்ன முக்கியம் என்பதைப் புரிந்துகொள்வது நல்லது. நந்தினி தன்னுடைய பெற்றோருடன் பேச வேண்டும். அவர்களுக்கும் அவளைப் பார்க்கும் உரிமை இருக்கிறது.”

அன்று மாலை நந்தினியின் பெற்றோர் மருத்துவமனைக்கு வந்தார்கள்.

அவர்களைப் பார்த்ததும் நந்தினி சில நொடிகள் அமைதியாக நின்றாள். அவளுடைய அப்பாவின் முகத்தில் சோர்வு தெரிந்தது. அம்மாவின் கண்களில் வருத்தம் இருந்தது.

அம்மா மெதுவாக அவளிடம் வந்தார்.

அம்மா: “நந்தினி…”

அந்த ஒரு வார்த்தையைக் கேட்டதும் நந்தினி தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் அழுதாள்.

நந்தினி: “அம்மா, இத்தனை நாட்களாக உங்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். ஆனால் நீங்களே வராமல் இருந்ததால் எனக்குக் கோபம் வந்தது. நான் இங்கே தனியாக இருந்தபோது உங்களிடம் பேச வேண்டும் என்று தோன்றியது. என்னுடைய மனதில் இருந்த பயத்தை யாரிடமாவது சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்தேன். ரத்னம் குணமாகாமல் போய்விட்டால் என்ன செய்வது என்று பயந்தேன். அந்த நேரத்தில் நீங்கள் என்னுடன் இருந்திருந்தால் எனக்கு இன்னும் கொஞ்சம் தைரியம் கிடைத்திருக்கும்.”

அம்மா அவளை அணைத்துக்கொண்டார்.

அம்மா: “மகளே, எங்களை மன்னித்துவிடு. உன்னுடைய மனக்கஷ்டத்தை நாங்கள் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. உன்னுடைய கணவர் உடல்நலம் சரியில்லாமல் இருந்தபோது, உனக்கு எவ்வளவு ஆதரவு தேவைப்பட்டிருக்கும் என்று இப்போது நினைத்துப் பார்க்கிறோம். இனிமேல் உன்னைத் தனியாக விட்டுவிட மாட்டோம். உனக்கு என்ன உதவி தேவைப்பட்டாலும் சொல்லு. நாங்கள் முடிந்ததைச் செய்கிறோம்.”

நந்தினியின் அப்பாவும் அருகில் வந்தார்.

அப்பா: “நந்தினி, நீ எங்களுடைய மகள். உனக்கு ஏதாவது கஷ்டம் வந்தால் நாங்கள் உன்னுடன் இருக்க வேண்டும். நாங்கள் வராதது உனக்கு வருத்தம் ஏற்படுத்தியிருக்கிறது என்பதை ஏற்றுக்கொள்கிறோம். அதற்காக உன்னிடம் மன்னிப்புக் கேட்கிறோம். ரத்னம் எப்படி இருக்கிறார்? அவரைப் பார்க்கலாமா?”

நந்தினி கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.

நந்தினி: “வாருங்கள் அப்பா. அவர் இப்போது கொஞ்சம் நன்றாக இருக்கிறார். மெதுவாக நடக்க ஆரம்பித்திருக்கிறார். இன்னும் சிகிச்சையும் பயிற்சியும் தேவைப்படுகிறது. நீங்கள் அவரிடம் பேசுங்கள். உங்களைப் பார்த்தால் அவருக்கும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்.”

அவள் பெற்றோரை ரத்னத்தின் அருகில் அழைத்துச் சென்றாள்.

ரத்னம் அவர்களைப் பார்த்ததும் எழுந்து உட்கார முயற்சி செய்தான்.

ரத்னம்: “வாங்க மாமா, வாங்க அத்தை. இத்தனை நாட்களாக உங்களைப் பார்க்க முடியவில்லை. இப்போது வந்திருப்பது மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. நான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முன்னேறிக்கொண்டிருக்கிறேன். இன்னும் சில நாட்களில் நன்றாக நடக்க முடியும் என்று நம்புகிறேன்.”

அப்பா: “ரத்னம், உங்களைப் பார்த்ததும் நிம்மதியாக இருக்கிறது. நீங்கள் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருக்கிறீர்கள் என்று கேள்விப்பட்டோம். நாங்கள் முன்பே வந்திருக்க வேண்டும். தாமதமாகிவிட்டது. உங்களுடைய உடல்நிலை விரைவில் சரியாக வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறோம்.”

ரத்னம்: “பரவாயில்லை மாமா. இப்போது எல்லோரும் வந்திருக்கிறீர்கள். அதுவே எனக்கு மகிழ்ச்சி. நந்தினி இங்கே என்னைக் கவனித்துக்கொள்கிறாள். ஹரிணி மருத்துவப் பக்கத்தில் உதவி செய்கிறார். விக்கி தேவையான பொருட்களை வாங்கி வருகிறான். எல்லோரும் உதவி செய்கிறார்கள். அதனால் எனக்கு நம்பிக்கை அதிகரித்திருக்கிறது.”

அம்மா: “விக்கியா? யார் அந்தப் பையன்?”

அப்போது விக்கி அறையின் ஓரத்திலிருந்து முன்னால் வந்தான்.

விக்கி: “வணக்கம் அங்கிள், வணக்கம் ஆன்ட்டி. என் பெயர் விக்கி. ரத்னம் அண்ணாவுக்கு என்னால் முடிந்த உதவிகளைச் செய்து வருகிறேன். அவருடைய உடல்நிலை விரைவில் சரியாக வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறேன். உங்களைச் சந்தித்ததில் மகிழ்ச்சி.”

விக்கி பேசும் விதம், அவன் காட்டிய மரியாதை, அவனுடைய அமைதியான முகம் ஆகியவற்றைப் பார்த்து நந்தினியின் பெற்றோர் மகிழ்ந்தனர்.

அப்பா: “வணக்கம் விக்கி. நீ இவ்வளவு அக்கறையுடன் உதவி செய்கிறாய் என்று ரத்னம் சொன்னார். இன்றைய காலத்தில் மற்றவர்களுடைய கஷ்டத்தில் உதவ முன்வருவது நல்ல விஷயம். உன்னுடைய பெற்றோர் உன்னை நல்ல முறையில் வளர்த்திருக்கிறார்கள்.”

விக்கி: “நன்றி அங்கிள். நான் செய்வது பெரிய விஷயமில்லை. ரத்னம் அண்ணா குணமாக வேண்டும் என்பதுதான் எல்லோருடைய விருப்பமும். எனக்குத் தெரிந்த அளவுக்கு உதவி செய்கிறேன். அவருக்கு எப்போது என்ன தேவைப்பட்டாலும் சொல்லுங்கள். ஆனால் மருத்துவம் சம்பந்தமான விஷயங்களில் ஹரிணி மேடமும் மருத்துவரும் சொல்வதைத்தான் பின்பற்ற வேண்டும்.”

அம்மா: “மிகவும் நல்லது, விக்கி. உன்னுடைய பேச்சிலேயே உன்னுடைய பண்பு தெரிகிறது. நீ உன்னுடைய படிப்பையும் நன்றாகப் பார்த்துக்கொள். பிறருக்கு உதவி செய்வது நல்லது. அதே நேரத்தில் உன்னுடைய எதிர்காலத்தையும் கவனிக்க வேண்டும்.”

விக்கி: “நிச்சயமாக ஆன்ட்டி. நான் அதையும் கவனித்துக்கொள்கிறேன்.”

நந்தினி அந்த உரையாடலைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

தன்னுடைய பெற்றோரிடம் விக்கி மரியாதையாக நடந்துகொண்டான். அவர்களுடைய வார்த்தைகளைக் கவனமாகக் கேட்டான். தன்னுடைய உதவியைப் பற்றிப் பெருமை பேசவில்லை. ரத்னத்தின் முன்னேற்றத்தைப் பற்றித்தான் பேசினான்.

அவளுடைய மனதில் அவனைப் பற்றிய நல்ல எண்ணம் மேலும் வளர்ந்தது.

அன்று இரவு பெற்றோர் கிளம்பும்போது, நந்தினியின் அம்மா அவளுடைய கையைப் பிடித்தார்.

அம்மா: “நந்தினி, விக்கி நல்ல பையனாகத் தெரிகிறான். உன்னுடைய கணவருக்கு உதவி செய்கிறான். எங்களிடமும் மரியாதையாக நடந்துகொண்டான். நீ அவனிடம் பேசும்போது அவன் உன்னுடைய வார்த்தைகளைக் கவனமாகக் கேட்கிறான் என்பதும் தெரிகிறது. அவன் உன்னை விரும்புகிறான் என்று நீ சொன்னாலும், இப்போது அவன் உன்னுடைய எல்லைகளை மதித்து நடக்கிறான் போலிருக்கிறது.”

நந்தினி சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்.

நந்தினி: “ஆம் அம்மா. அவன் முன்பு என்னிடம் தன்னுடைய உணர்வுகளைச் சொன்னான். நான் அவனிடம் என்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றித் தெளிவாகச் சொன்னேன். அதற்குப் பிறகு அவன் மாறியிருக்கிறான். இப்போது அவன் என்னிடம் எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் உதவி செய்கிறான். ரத்னத்திடம் உண்மையான அக்கறை காட்டுகிறான். அவனுடைய இந்த மாற்றத்தை நான் மதிக்கிறேன். ஆனால் என்னுடைய வாழ்க்கையில் ரத்னம்தான் முக்கியம். அதை நான் மறக்கவில்லை.”

அம்மா: “அதை நாங்களும் புரிந்துகொள்கிறோம், மகளே. ஒருவருடைய நல்ல குணத்தைப் பாராட்டுவது வேறு; அவர்களிடம் வேறு விதமான உறவை வளர்த்துக்கொள்வது வேறு. நீ உன்னுடைய மனதைத் தெளிவாக வைத்துக்கொள். உன்னுடைய கணவரைக் கவனித்துக்கொள். உன்னுடைய வாழ்க்கையில் என்ன முக்கியம் என்பதை நீ நன்றாக அறிவாய்.”

நந்தினி தன் அம்மாவை அணைத்துக்கொண்டாள்.

நந்தினி: “நன்றி அம்மா. இத்தனை நாட்களாக உங்களிடம் சொல்ல முடியாத விஷயங்கள் மனதில் இருந்தன. இன்று உங்களிடம் பேசினதும் மனம் கொஞ்சம் லேசாகிவிட்டது. இனிமேல் என்னுடைய மனக்கஷ்டத்தை உங்களிடம் மறைக்க மாட்டேன்.”

பெற்றோர் சென்ற பிறகு நந்தினி ரத்னத்தின் அருகில் அமர்ந்தாள்.

ரத்னம்: “நந்தினி, உன்னுடைய பெற்றோர் வந்தது உனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறதா?”

நந்தினி: “ஆம் ரத்னம். நான் அவர்கள்மீது கோபமாக இருந்தாலும், அவர்கள் வந்ததும் என்னுடைய மனக்கஷ்டத்தைச் சொல்லிவிட்டேன். அவர்கள் என்னைப் புரிந்துகொண்டார்கள். அதனால் நிம்மதியாக இருக்கிறது. உன்னுடைய உடல்நிலை சரியாகும் வரை அவர்கள் உதவி செய்வதாகவும் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.”

ரத்னம்: “அது நல்ல விஷயம். நீ இனிமேல் எல்லாவற்றையும் தனியாகச் சமாளிக்க வேண்டும் என்று நினைக்காதே. உனக்காக உதவத் தயாராக இருக்கும் மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய அன்பை ஏற்றுக்கொள். நானும் விரைவில் குணமாகி உன்னுடன் வீட்டுக்குத் திரும்ப வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறேன்.”

நந்தினி அவனுடைய கையைப் பிடித்தாள்.

நந்தினி: “நாம் இருவரும் வீட்டுக்குத் திரும்பும் நாள் வர வேண்டும், ரத்னம். அப்போது நம்முடைய வாழ்க்கையை மீண்டும் அமைதியாக ஆரம்பிப்போம். நான் உன்னுடன் இருக்கிறேன்.”

அவள் ரத்னத்தின் தோளில் மெதுவாகச் சாய்ந்தாள்.

அறையின் மறுபுறத்தில் விக்கி அடுத்த நாள் செய்ய வேண்டிய உதவிகளைப் பற்றிக் குறித்துக்கொண்டிருந்தான். நந்தினியின் குடும்பத்தில் மீண்டும் மகிழ்ச்சி உருவாகத் தொடங்கியதைப் பார்த்து அவனும் சந்தோஷப்பட்டான்.

அந்த இரவு நந்தினி மனதுக்குள் நினைத்தாள்.

“விக்கி என் மனதில் மீண்டும் ஓர் இடத்தைப் பிடிக்கிறான். ஆனால் அது முன்பிருந்த ஈர்ப்பைப் போன்றதல்ல. அவன் நல்ல மனிதனாக மாற முயற்சி செய்கிறான் என்பதற்கான மதிப்பு. அவன் என்னுடைய எல்லைகளை மதிக்கிறான். என்னுடைய குடும்பத்தை மதிக்கிறான். என் பெற்றோரிடம் மரியாதையாக நடந்துகொள்கிறான். ரத்னத்துக்கு உதவுகிறான். அவனுடைய குணத்தைப் பார்த்து எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. இந்த நல்ல எண்ணத்தை நான் சரியான எல்லைக்குள் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.”

அடுத்த நாள் என்ன நடக்கப்போகிறது என்பதை யாரும் அறிந்திருக்கவில்லை.

ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாக இருந்தது.

விக்கியின் மாற்றம் நந்தினியின் மனதில் அவனுக்கான மரியாதையை மெதுவாக வளர்த்துக்கொண்டிருந்தது.

[Sivamurugan 85]

மருத்துவமனை கேண்டீனில் ஒரு மாலை

நந்தினியின் மனதில் மீண்டும் இடம்பிடித்த விக்கி

மறுநாள் காலையில் ரத்னம் வழக்கத்தைவிட உற்சாகமாக இருந்தான்.

மருத்துவர் அனுமதியுடன் நடக்கும் பயிற்சியைத் தொடங்குவதற்காக ஹரிணி வந்திருந்தாள். விக்கியும் வழக்கம்போல் மருத்துவமனைக்கு வந்திருந்தான். நந்தினி ரத்னத்தின் அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

ஹரிணி: “ரத்னம், இன்று நாம் ஒரு சிறிய மாற்றம் செய்யலாம். நேற்று நீங்கள் நடந்த தூரத்தைவிடக் கொஞ்சம் அதிகமாக நடக்க முயற்சி செய்யலாம். ஆனால் உங்கள் உடம்பு ஒத்துழைத்தால் மட்டும்தான். ஏதாவது வலி, தலைசுற்றல் அல்லது அதிகமான சோர்வு ஏற்பட்டால் உடனே சொல்ல வேண்டும். முன்னேற்றம் வேண்டும் என்பதற்காக உடம்பை வருத்திக்கொள்ளக் கூடாது.”

ரத்னம்: “ஹரிணி, நான் தயாராக இருக்கிறேன். இத்தனை நாட்களாகப் படுக்கையில் இருந்துவிட்டு இப்போது ஒவ்வொரு அடியாக நடக்கும்போது, என்னுடைய வாழ்க்கையே திரும்பக் கிடைக்கிற மாதிரி இருக்கிறது. இன்னும் எத்தனை நாட்கள் ஆகும் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது. முன்பு என்னால் முடியாது என்று நினைத்தேன். இப்போது உங்களுடைய உதவியால் என்னால் முடியும் என்று தோன்றுகிறது.”

ஹரிணி: “அந்த நம்பிக்கையை வைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஆனால் எல்லாவற்றையும் ஒரே நாளில் செய்துவிட வேண்டும் என்று நினைக்க வேண்டாம். உங்களுடைய உடல்நிலைதான் முதன்மை. இப்போது மெதுவாக எழுந்து நிற்கலாம். விக்கி, நீங்கள் அந்தப் பக்கத்தில் இருங்கள். நந்தினி, நீங்கள் அருகில் இருங்கள். நான் சொல்லும்போது மட்டுமே உதவி செய்யுங்கள். பாதுகாப்பாகப் பயிற்சி செய்வதுதான் முக்கியம்.”

விக்கி உடனே தன்னுடைய இடத்தில் நின்றான்.

விக்கி: “சரி மேடம். அண்ணா, நீங்கள் அவசரப்பட வேண்டாம். முதலில் நிதானமாக எழுந்து நிலையாக நில்லுங்கள். உங்களுக்கு என்னால் முடிந்த உதவியைச் செய்கிறேன். ஆனால் உங்கள் உடம்பு சோர்வாக இருந்தால் உடனே சொல்லிவிடுங்கள். இன்று அதிக தூரம் நடக்க வேண்டும் என்று மட்டும் நினைத்துக்கொண்டு சிரமப்பட வேண்டாம். நீங்கள் பாதுகாப்பாக நடப்பதுதான் எங்களுக்கு முக்கியம்.”

ரத்னம் மெதுவாக எழுந்தான். ஹரிணி அவனுக்கு உதவி செய்தாள். விக்கி அருகில் நின்று தேவையான உதவிக்குத் தயாராக இருந்தான்.

முதல் சில அடிகள் மெதுவாக நகர்ந்தன.

நந்தினி மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு பார்த்தாள். ரத்னம் ஒவ்வொரு அடியாக நடக்கும்போது அவளுடைய கண்களில் மகிழ்ச்சியும் பயமும் மாறிமாறித் தோன்றின.

ரத்னம்: “நந்தினி, நான் நடப்பதைப் பார்க்கிறாயா? முன்பு இதற்காக எவ்வளவு பயந்தேன் தெரியுமா? இப்போது உன் முன்னால் நடக்கும்போது எனக்கு இன்னும் தைரியமாக இருக்கிறது. நீ என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை உணரும்போது நான் இன்னொரு அடி எடுத்து வைக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.”

நந்தினி: “பார்க்கிறேன் ரத்னம். ஒவ்வொரு அடியையும் நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன். நீ இப்படி நடக்க ஆரம்பித்திருப்பதைப் பார்க்கும்போது எனக்கு எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது தெரியுமா? ஆனால் நீ என்னுடைய மகிழ்ச்சிக்காக உடம்பை வருத்திக்கொள்ளக் கூடாது. ஹரிணி சொல்வதைக் கேள். மெதுவாக நட. உன்னுடைய உடல்நிலை நன்றாக வேண்டும். நீ மீண்டும் வீட்டுக்கு வந்து என்னுடன் நடந்து பேசும் நாளைத்தான் நான் எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.”

ரத்னம் அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தான்.

ரத்னம்: “அந்த நாள் நிச்சயமாக வரும், நந்தினி. அப்போது நாம் இருவரும் வீட்டில் உட்கார்ந்து பழைய விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசலாம். இப்போது என்னால் செய்ய முடியாத பல விஷயங்களை அப்போது செய்வேன். நீ இத்தனை நாட்களாக என்னைக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறாய். உன்னுடைய அக்கறையை நான் மறக்க மாட்டேன்.”

ஹரிணி அவனுடைய பயிற்சியைத் தொடர்ந்து கவனித்தாள். சில அடிகளுக்குப் பிறகு அவனை ஓய்வெடுக்கச் சொன்னாள்.

ஹரிணி: “சரி ரத்னம், இன்றைக்கு இவ்வளவு போதும். நீங்கள் நேற்று இருந்ததைவிட நன்றாக முயற்சி செய்திருக்கிறீர்கள். அதற்காக மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன். ஆனால் உடம்புக்கு ஓய்வும் தேவை. இப்போது உட்கார்ந்து கொஞ்ச நேரம் ஓய்வெடுங்கள். நாளை மீண்டும் பயிற்சி செய்யலாம்.”

ரத்னம்: “சரி ஹரிணி. இன்று எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. என்னால் நடக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கை அதிகரித்திருக்கிறது. நீங்களும் விக்கியும் எனக்கு அருகில் இருந்தது பெரிய உதவியாக இருந்தது. நந்தினியும் என்னை உற்சாகப்படுத்தினாள். உங்களுடைய உதவி இல்லாமல் நான் இவ்வளவு முன்னேறியிருக்க முடியாது என்று நினைக்கிறேன்.”

விக்கி: “அண்ணா, நீங்கள் முயற்சி செய்வதுதான் முக்கியம். நாங்கள் அருகில் இருந்து உதவி செய்கிறோம். ஆனால் இந்த முன்னேற்றம் உங்களுடைய முயற்சியால்தான் கிடைக்கிறது. நீங்கள் நம்பிக்கையுடன் தொடர்ந்து பயிற்சி செய்யுங்கள். ஒருநாள் வீட்டுக்குத் திரும்பும்போது இந்த நாட்களை நினைத்துப் பார்த்து நாமெல்லாம் மகிழ்ச்சியாகப் பேசலாம்.”

நந்தினி விக்கியைப் பார்த்தாள்.

அவன் ரத்னத்தை ஊக்கப்படுத்தினான். ஆனால் ரத்னத்தின் முன்னேற்றத்தைத் தன்னுடைய சாதனையாகக் கூறவில்லை. அவனுடைய முயற்சிக்கே முக்கியத்துவம் கொடுத்தான்.

அவளுடைய மனதில் விக்கியைப் பற்றிய மதிப்பு மேலும் அதிகரித்தது.

---

மதிய நேரம் நெருங்கியது.

ரத்னம் பயிற்சிக்குப் பிறகு ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்தான். ஹரிணி வேறு நோயாளிகளைப் பார்க்கச் சென்றிருந்தாள். நந்தினி காலை முதல் சரியாகச் சாப்பிடவில்லை. விக்கியும் அவளுடைய முகத்தில் சோர்வைக் கவனித்தான்.

விக்கி: “நந்தினி, நீங்கள் இன்று காலையில் இருந்து சரியாகச் சாப்பிடவில்லை என்று நினைக்கிறேன். ரத்னம் அண்ணாவைக் கவனிப்பதில் உங்களுக்கே நேரம் கிடைக்கவில்லை. இப்போது அவர் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார். நீங்கள் கொஞ்சம் சாப்பிட்டுவிட்டு வந்தால் நல்லது. மருத்துவமனை கேண்டீனில் சாப்பாடு கிடைக்கும். நான் உங்களுடன் வருகிறேன். அண்ணா விழித்தால் உடனே திரும்பி வந்துவிடலாம்.”

நந்தினி: “விக்கி, எனக்குப் பசி இல்லை. காலையில் கொஞ்சம் சாப்பிட்டேன். இப்போது ரத்னம் தூங்க ஆரம்பித்துவிட்டால் நான் அவருடைய அருகிலேயே இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். அவர் எழுந்ததும் என்னைத் தேடுவார். அதனால் இங்கேயே இருந்துவிடலாம் என்று தோன்றுகிறது.”

விக்கி: “நீங்கள் அவருக்கு அருகில் இருப்பது முக்கியம் என்பதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன். ஆனால் உங்களுடைய உடல்நிலையும் முக்கியம். நீங்கள் சாப்பிடாமல் இருந்தால் சோர்வாகிவிடுவீர்கள். அப்போது அவரைக் கவனிப்பதற்கே சிரமமாக இருக்கும். அவருக்கு உதவி செய்ய வேண்டும் என்பதற்காக உங்களுடைய தேவைகளை முற்றிலும் மறந்துவிடாதீர்கள். நான் இங்கேயே இருந்து அண்ணாவைப் பார்த்துக்கொள்கிறேன். அவர் எழுந்தால் உடனே உங்களுக்குத் தகவல் சொல்கிறேன். நீங்கள் பத்து அல்லது பதினைந்து நிமிடங்கள் சாப்பிட்டுவிட்டு வரலாம்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “நீ சொல்வது சரிதான். நான் காலையில் இருந்து என்னைப் பற்றியே நினைக்கவில்லை. ஆனால் உன்னை இங்கே விட்டுவிட்டு வருவதற்கும் கொஞ்சம் தயக்கமாக இருக்கிறது. ரத்னம் எழுந்து ஏதாவது கேட்டால் என்ன செய்வாய்?”

விக்கி: “அண்ணா எழுந்தால் நான் அவரிடம் பேசிக்கொண்டிருப்பேன். அவருக்குத் தேவையானது என்ன என்று கேட்பேன். மருந்து அல்லது மருத்துவ உதவி தேவைப்பட்டால் செவிலியரிடம் சொல்லிவிடுவேன். அதற்காக நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம். உங்களுடைய உடல்நிலையையும் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று நான் சொல்வது உங்களுடைய நலனுக்காகத்தான். நீங்கள் எங்களுக்காக எவ்வளவு அக்கறை காட்டுகிறீர்களோ, அதேபோல் உங்களையும் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும்.”

நந்தினியின் முகத்தில் மென்மையான புன்னகை தோன்றியது.

நந்தினி: “சரி விக்கி. நான் போய்விட்டு வருகிறேன். ரத்னம் எழுந்தால் எனக்குத் தொலைபேசியில் சொல்லு. அவருக்கு ஏதாவது தேவையிருந்தால் உடனே உதவி செய். நான் கேண்டீனுக்குப் போய்விட்டு விரைவில் வந்துவிடுகிறேன்.”

விக்கி: “சரி. நீங்கள் நிதானமாகச் சாப்பிட்டுவிட்டு வாருங்கள். அவசரமாகச் சாப்பிட்டுவிட்டு வர வேண்டியதில்லை. அண்ணா இப்போது நன்றாக ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார்.”

நந்தினி கேண்டீனை நோக்கி நடந்தாள்.

அவளுக்குப் பின்னால் வந்த விக்கி, ரத்னத்துக்குத் தேவையான தண்ணீர் பாட்டிலை அருகில் வைத்துவிட்டு, நந்தினியுடன் வெளியே வந்தான். கேண்டீனுக்குச் செல்லும் வழியில் இருவரும் சிறிது நேரம் அமைதியாக நடந்தார்கள்.

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, உன்னிடம் ஒரு விஷயம் கேட்கலாமா? நீ இப்போது என்னிடம் பேசும் விதம் மிகவும் மாறியிருக்கிறது. முன்பு நீ என்னைப் பார்க்கும்போது உன்னுடைய உணர்வுகளைப் பற்றிப் பேசுவாய். என்னுடைய அழகைப் பற்றிப் பாராட்டுவாய். இப்போது என்னுடைய உடல்நிலை எப்படி இருக்கிறது, நான் சாப்பிட்டேனா, ரத்னத்துக்கு என்ன தேவை என்று கேட்கிறாய். உன்னுடைய இந்த மாற்றத்தைப் பார்க்கும்போது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. ஆனால் இந்த மாற்றம் எப்படி வந்தது என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.”

விக்கி மெதுவாக நடந்துகொண்டே பதில் சொன்னான்.

விக்கி: “நந்தினி, நான் உங்களிடம் முதலில் பேச ஆரம்பித்தபோது என்னுடைய மனதில் இருந்த உணர்வுகளையே முக்கியமாக நினைத்தேன். உங்களுடன் பேசினால் எனக்குச் சந்தோஷமாக இருந்தது. நீங்கள் சிரித்தால் நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன். அதனால் நீங்களும் என்னைப் பிடித்திருக்கிறீர்கள் என்று நினைத்துக்கொண்டேன். ஆனால் நீங்கள் என்னிடம் தெளிவாகப் பேசியபோது, ஒருவருடைய உணர்வுகளையும் அவர்களுடைய வாழ்க்கையையும் தனித்தனியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று தெரிந்தது. நான் உங்களை விரும்பினேன் என்பதற்காக நீங்கள் என்னை விரும்ப வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது சரியில்லை. அதன்பிறகு என்னுடைய எண்ணங்களை மாற்றிக்கொள்ள முயற்சி செய்தேன்.”

நந்தினி அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள்.

விக்கி: “ஆரம்பத்தில் அது எனக்குக் கடினமாக இருந்தது. உங்களை நினைத்துக்கொண்டே இருந்தேன். சாப்பிடுவதிலும் படிப்பதிலும் கவனம் குறைந்துவிட்டது. என் அம்மா என்னிடம் பேசினார்கள். உங்களிடமும் பேசினார்கள். அப்போது எனக்கு ஒரு விஷயம் புரிந்தது. நான் உங்களைப் பற்றியே நினைத்துக்கொண்டிருந்தால், என்னுடைய வாழ்க்கை பாதிக்கப்படும். அதனால் உங்களை மறந்துவிட வேண்டும் என்று என்னை நானே கட்டாயப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, என்னுடைய பொறுப்புகளைச் சரியாகச் செய்ய வேண்டும் என்று முடிவு செய்தேன். உங்களுடைய கணவருக்கு உதவி செய்வதும், என்னுடைய படிப்பைக் கவனிப்பதும், அம்மாவை வருத்தப்படுத்தாமல் இருப்பதும் முக்கியம் என்று புரிந்துகொண்டேன்.”

நந்தினி: “உன்னுடைய அம்மா உன்னிடம் பேசியது நல்ல விஷயம். அவர்களுக்கு உன்னுடைய மனநிலை பற்றி எவ்வளவு கவலை இருந்திருக்கும்! நீ சாப்பிடாமல், தூங்காமல் இருந்தால் அவர்கள் எப்படி நிம்மதியாக இருப்பார்கள்? நீ இப்போது உன்னுடைய வாழ்க்கையைச் சரிசெய்ய முயற்சி செய்வது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. ஆனால் விக்கி, உன்னிடம் இன்னொரு விஷயத்தையும் சொல்ல வேண்டும். ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் நமக்கு இடம் கிடைக்கவில்லை என்பதற்காக, நம்முடைய மதிப்பே குறைந்துவிட்டது என்று நினைக்கக் கூடாது. உன்னுடைய நல்ல குணத்திற்கும் உன்னுடைய எதிர்காலத்திற்கும் தனியான மதிப்பு இருக்கிறது.”

விக்கி: “அதை இப்போது புரிந்துகொள்கிறேன், நந்தினி. முன்பு நான் உங்களிடம் என்னுடைய உணர்வுகளைச் சொல்லிவிட்டால், அதற்குப் பிறகு எல்லாம் எனக்குச் சாதகமாக நடக்க வேண்டும் என்று உள்ளுக்குள் எதிர்பார்த்திருக்கலாம். நீங்கள் மறுத்ததும் எனக்கு வருத்தமாக இருந்தது. ஆனால் இப்போது உங்களுடைய முடிவு தவறில்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறேன். நீங்கள் உங்களுடைய கணவரை நேசிக்கிறீர்கள். அவர் குணமாக வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறீர்கள். அவருடன் உங்களுடைய வாழ்க்கையைத் தொடர விரும்புகிறீர்கள். அந்த வாழ்க்கையை நான் மதிக்க வேண்டும். அதுதான் என்னுடைய பொறுப்பு.”

நந்தினி சிறிது நேரம் பேசவில்லை.

அவனுடைய வார்த்தைகள் அவளுக்குள் ஒரு நிம்மதியை ஏற்படுத்தின. அவன் தன்னுடைய உணர்வுகளை மறைக்காமல் சொன்னான். அதே நேரத்தில், அவற்றை வைத்து அவளிடம் எந்த உரிமையையும் கோரவில்லை.

அவள் மெதுவாகப் பேசினாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நான் உன்னிடம் ஒரு உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும். ஆரம்பத்தில் உன்னுடைய பாராட்டுகள் எனக்குப் பிடித்திருந்தன. நீ என்னைப் பார்க்கும்போது மகிழ்ச்சியாகப் பேசுவாய். நான் சிரித்தால் நீயும் சிரிப்பாய். அந்தச் சிறிய விஷயங்கள் எனக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தன. ஆனால் இப்போது உன்னுடைய குணத்தைப் பார்க்கும்போதுதான் உன்னைப் பற்றிய நல்ல எண்ணம் உருவாகிறது. ரத்னத்துக்கு உதவி செய்யும்போது நீ காட்டும் பொறுமை, அவருடைய உடல்நிலை பற்றிப் பேசும்போது நீ காட்டும் அக்கறை, என்னுடைய பெற்றோரிடம் நீ நடந்துகொண்ட விதம்—இவையெல்லாம் எனக்கு முக்கியமாகத் தோன்றுகின்றன.”

விக்கி அவளைப் பார்த்தான். அவனுடைய முகத்தில் ஆச்சரியம் தெரிந்தது.

விக்கி: “நீங்கள் என்னைப் பற்றிப் இப்படிப் பேசுவது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. ஆனால் நான் இதை வேறு விதமாக எடுத்துக்கொள்ள மாட்டேன். நீங்கள் என்னுடைய நல்ல குணத்தைப் பாராட்டுகிறீர்கள் என்பதையும், என்னை மதிக்கிறீர்கள் என்பதையும் புரிந்துகொள்கிறேன். அதற்காக நீங்கள் என்னை விரும்ப வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்க மாட்டேன். நீங்கள் ஏற்கெனவே என்னிடம் உங்கள் முடிவைத் தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டீர்கள். அதை நான் மதிக்கிறேன்.”

நந்தினி அவனுடைய பதிலைக் கேட்டதும் மனதிற்குள் மகிழ்ந்தாள்.

நந்தினி: “அதுதான் விக்கி. உன்னுடைய இந்தப் புரிதல்தான் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. நான் உன்னை ஒரு நல்ல நண்பனாக மதிக்கிறேன். நீ ரத்னத்துக்கும் உதவுகிறாய். என்னுடைய பெற்றோரிடமும் மரியாதையாக நடந்துகொள்கிறாய். என்னுடைய நலனையும் கவனிக்கிறாய். இந்த நல்ல குணங்களை நான் பாராட்டாமல் இருக்க முடியாது. ஆனால் அதனால் நம்முடைய உறவின் எல்லை மாறிவிட வேண்டும் என்று அர்த்தமில்லை. நீயும் அதைப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறாய். அதுவே எனக்கு நிம்மதி.”

விக்கி தலையசைத்தான்.

விக்கி: “நான் புரிந்துகொள்கிறேன். நீங்கள் என்னிடம் நம்பிக்கையுடன் பேச முடிகிறது என்றால், அந்த நம்பிக்கையை நான் காப்பாற்ற வேண்டும். உங்களுடைய வாழ்க்கையில் எந்தக் குழப்பத்தையும் ஏற்படுத்தக் கூடாது. ரத்னம் அண்ணா என்னை நம்புகிறார். நீங்கள் என்னை ஒரு நல்ல நண்பனாக மதிக்கிறீர்கள். இந்த இரண்டு நம்பிக்கைகளையும் நான் காப்பாற்ற வேண்டும். அதற்காகத்தான் இனிமேல் கவனமாக நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று முடிவு செய்திருக்கிறேன்.”

அவர்கள் கேண்டீனை அடைந்தார்கள்.

நந்தினி உணவு வாங்குவதற்காக வரிசையில் நின்றாள். விக்கி அவளிடம் என்ன சாப்பிடப் போகிறீர்கள் என்று கேட்டான்.

விக்கி: “நந்தினி, உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்? இட்லி இருக்கிறது, தோசை இருக்கிறது. உங்களுக்குப் பிடித்ததை வாங்கிக்கொள்ளுங்கள். ஆனால் ஏதாவது சாப்பிட வேண்டும். காலை முதல் நீங்கள் ரத்னம் அண்ணாவைக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். உங்களுடைய உடம்புக்கும் சக்தி தேவை. நீங்கள் நன்றாக இருந்தால்தான் அவரையும் நன்றாகக் கவனித்துக்கொள்ள முடியும்.”

நந்தினி: “சரி, நான் இட்லி வாங்கிக்கொள்கிறேன். உனக்கு வேண்டுமா? நீயும் என்னுடன் சாப்பிடலாம். உனக்கு இப்போது படிப்பும் இருக்கிறது. தினமும் மருத்துவமனைக்கு வருகிறாய். நீயும் உன்னுடைய உடல்நிலையைப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.”

விக்கி: “நான் சாப்பிட்டுவிட்டுத்தான் வந்தேன். ஆனாலும் உங்களுடன் கொஞ்ச நேரம் உட்காருகிறேன். நீங்கள் சாப்பிடும் வரை பேசிக்கொண்டிருக்கலாம். பிறகு ரத்னம் அண்ணாவிடம் திரும்பிச் செல்லலாம்.”

இருவரும் ஒரு மேசையில் அமர்ந்தார்கள்.

நந்தினி மெதுவாகச் சாப்பிட ஆரம்பித்தாள். விக்கி அவளிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தான். அவர்களுடைய பேச்சு ரத்னத்தின் உடல்நிலை, அடுத்த நாள் செய்ய வேண்டிய வேலைகள், விக்கியின் படிப்பு, நந்தினியின் பெற்றோர் மீண்டும் வருவதாகச் சொன்ன விஷயங்கள் என்று இயல்பாக நகர்ந்தது.

சிறிது நேரம் கழித்து நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, உன்னுடைய அம்மா உன்னைப் பற்றி மிகவும் கவலைப்பட்டார்கள். நீ இப்போது நன்றாக இருக்கிறாய் என்று அவர்களிடம் சொன்னாயா? நீ சாப்பிடுகிறாய், தூங்குகிறாய், படிக்கிறாய் என்று அவர்களுக்குத் தெரிய வேண்டும். நீ நன்றாக இருப்பதைப் பார்த்தால்தான் அவர்களுக்கும் நிம்மதி கிடைக்கும்.”

விக்கி: “ஆம். நான் இப்போது நன்றாகச் சாப்பிடுகிறேன். இரவில் படிக்கவும் முயற்சி செய்கிறேன். இன்னும் சில நேரங்களில் உங்களைப் பற்றிய நினைவுகள் வருகின்றன. ஆனால் அதற்காக என்னுடைய வேலையை நிறுத்திவிடுவதில்லை. என்னுடைய மனதில் இருக்கும் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொண்டு, அவற்றைச் சரியாகக் கையாள வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். அம்மாவிடம் இதைச் சொன்னேன். அவர்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்கள்.”

நந்தினி: “அது நல்ல விஷயம். உன்னுடைய மனதில் என்ன இருக்கிறது என்பதை நீ உன்னிடமே மறைக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் அந்த உணர்வு உன்னுடைய வாழ்க்கையை ஆள அனுமதிக்கக் கூடாது. நீ உன்னுடைய எதிர்காலத்தைப் பற்றித் திட்டமிட வேண்டும். என்னுடைய வாழ்க்கையில் என்ன நடக்கிறது என்பதை மட்டும் பார்த்துக்கொண்டிருக்காமல், உன்னுடைய வாழ்க்கையில் என்ன நடக்க வேண்டும் என்று நீயும் யோசிக்க வேண்டும்.”

விக்கி: “நிச்சயமாக. நான் என்னுடைய படிப்பை முடித்து நல்ல வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். அம்மாவுக்கு என்னால் முடிந்த உதவிகளைச் செய்ய வேண்டும். என்னுடைய வாழ்க்கையை நானே சரியாக அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும். நீங்கள் என்னிடம் சொன்ன விஷயங்களை நான் மறக்க மாட்டேன். ஒருவரை விரும்புவது வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி மட்டும்தான். அதற்காக மற்ற எல்லாவற்றையும் விட்டுவிடக் கூடாது என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன்.”

நந்தினி புன்னகைத்தாள்.

நந்தினி: “நீ இப்படி யோசிப்பது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. நீ உன்னுடைய வாழ்க்கையில் நல்ல நிலைக்கு வர வேண்டும் என்று நான் உண்மையாக விரும்புகிறேன். நீ முன்னேறும்போது உன்னுடைய அம்மாவுக்கு மட்டுமல்ல, உன்னைப் பற்றிக் கவலைப்படும் எல்லோருக்கும் மகிழ்ச்சி கிடைக்கும். ரத்னமும் உன்னைப் பற்றி நல்ல விஷயங்களைத்தான் சொல்கிறார். உன்னைப் போன்ற நல்ல குணமுள்ள பையன் வாழ்க்கையில் முன்னேற வேண்டும்.”

விக்கி அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.

விக்கி: “நன்றி, நந்தினி. நீங்கள் என்னைப் பாராட்டுவது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. ஆனால் நான் இன்னும் நிறையக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். சில விஷயங்களை நான் தவறாகப் புரிந்துகொண்டேன். இப்போது அவற்றைச் சரிசெய்ய முயற்சி செய்கிறேன். என்னால் முடிந்தவரை நல்ல மனிதனாக இருக்க வேண்டும். மற்றவர்களுடைய வாழ்க்கையில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தாமல், அவர்களுக்கு உதவக்கூடிய ஒருவனாக இருக்க வேண்டும். அதைத்தான் நான் இப்போது முக்கியமாக நினைக்கிறேன்.”

நந்தினி: “விக்கி, நீ ஏற்கெனவே அந்தப் பாதையில் நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டாய். உன்னுடைய மாற்றத்தை நான் பார்க்கிறேன். ஆனால் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் நினைவில் வைத்துக்கொள். நீ எனக்கு உதவி செய்கிறாய் என்பதற்காக நான் உனக்கு ஏதாவது திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும் என்று நீ நினைக்கக் கூடாது. உன்னுடைய உதவி எனக்கு மதிப்பானது. உன்னுடைய நல்ல குணம் எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது. ஆனால் இந்த உறவை நாம் தெளிவான எல்லைக்குள் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். நம்முடைய நட்பில் நம்பிக்கையும் மரியாதையும் இருக்க வேண்டும்.”

விக்கி: “நான் அதை மதிக்கிறேன். நீங்கள் என்னிடம் இதைத் தெளிவாகச் சொல்வது எனக்கு நல்லதுதான். இனிமேல் நான் உங்களைப் பற்றிய உணர்வுகளைச் சொல்லி உங்களைச் சங்கடப்படுத்த மாட்டேன். நீங்கள் என்னுடன் பேசும்போது எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் பேச முடியும். நான் உங்களுடைய நம்பிக்கையைக் காப்பாற்றுவேன். ரத்னம் அண்ணாவுக்கும் தொடர்ந்து உதவி செய்வேன். என்னுடைய வாழ்க்கையையும் கவனித்துக்கொள்வேன்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்து மனதாரப் புன்னகைத்தாள்.

அந்தப் புன்னகையில் முன்பிருந்த வெட்கமோ குழப்பமோ இல்லை. விக்கியின் நல்ல குணத்தைப் புரிந்துகொண்ட ஒருவருடைய நம்பிக்கை இருந்தது.

சாப்பிட்டு முடித்ததும் நந்தினி எழுந்தாள்.

நந்தினி: “சரி விக்கி, நாம் இப்போது அறைக்குத் திரும்பலாம். ரத்னம் விழித்திருந்தால் நம்மைத் தேடுவார். அவருக்கு மருந்து எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய நேரமும் நெருங்கிவிட்டது.”

விக்கி: “சரி. நீங்கள் மெதுவாக வாருங்கள். நான் இந்தப் பொருட்களை எடுத்துக்கொள்கிறேன். அறைக்குச் சென்றதும் அண்ணாவிடம் பேசலாம். அவர் இன்று நன்றாக நடக்க முயற்சி செய்தார். அதனால் அவருக்கும் மனதளவில் உற்சாகம் கிடைத்திருக்கும்.”

இருவரும் மருத்துவமனை அறைக்குத் திரும்பினார்கள்.

ரத்னம் அப்போது விழித்திருந்தான். அவர்கள் உள்ளே வந்ததும் சிரித்தான்.

ரத்னம்: “என்ன நந்தினி, சாப்பிட்டுவிட்டாயா? விக்கி உன்னைக் கூட்டிக்கொண்டு போனது நல்லதுதான். நீயும் சாப்பிடாமல் இருந்தால் உடம்பு சோர்ந்துவிடும். என்னைக் கவனித்துக்கொள்வதற்காக உன்னுடைய உடல்நிலையை மறந்துவிடாதே. விக்கி, நீ அவளைக் கூட்டிக்கொண்டு போனது நல்லது. இனிமேல் அவள் சாப்பிடவில்லை என்றால் நீயே சொல்லி அனுப்பிவிடு.”

விக்கி சிரித்தான்.

விக்கி: “சரி அண்ணா. நந்தினி சாப்பிடாமல் இருந்தால் நான் நினைவூட்டுகிறேன். ஆனால் நீங்கள் உங்கள் மருந்தையும் உணவையும் சரியாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். உங்களுடைய உடல்நிலை முன்னேற வேண்டும் என்றால் நீங்கள் ஒத்துழைக்க வேண்டும்.”

ரத்னம்: “நிச்சயமாக, விக்கி. நான் முயற்சி செய்கிறேன். உங்களுடைய உதவியால் எனக்கு நம்பிக்கை அதிகரித்திருக்கிறது. நீங்கள் எல்லோரும் எனக்கு அருகில் இருப்பது பெரிய பலம்.”

நந்தினி ரத்னத்தின் அருகில் அமர்ந்தாள். விக்கி அவர்களுக்குத் தேவையான பொருட்களை ஒழுங்குபடுத்தினான்.

அந்தச் சிறிய அறையில் மூவருக்கும் இடையே ஒரு அமைதியான நெருக்கம் உருவாகியிருந்தது. அது யாருடைய உரிமையையும் மீறாத, ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்யும் உறவு.

நந்தினி ரத்னத்தைப் பார்த்தாள்.

“இவர்தான் என்னுடைய கணவன். என் வாழ்க்கையின் முக்கியமான மனிதர். அவருடைய கையைப் பிடித்துக்கொண்டு நான் வாழ வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். அவருடைய உடல்நிலை சரியாக வேண்டும். நம்முடைய வாழ்க்கை மீண்டும் பழையபடி அமைதியாக வேண்டும்.”

பிறகு அவள் விக்கியைப் பார்த்தாள்.

“இந்தப் பையன் தன்னுடைய உணர்வுகளை மதிக்கக் கற்றுக்கொண்டான். என்னுடைய முடிவை ஏற்றுக்கொண்டான். ரத்னத்துக்கு உதவுகிறான். என்னுடைய பெற்றோரிடம் மரியாதையாக நடந்துகொண்டான். என்னுடைய நலனையும் கவனிக்கிறான். அவனுடைய நல்ல குணம் எனக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கிறது. அவனை நான் மதிக்கிறேன். அவன் வாழ்க்கையில் முன்னேற வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறேன்.”

விக்கி அவளுடைய பார்வையை உணர்ந்தாலும் எதுவும் கேட்கவில்லை. ரத்னத்துக்கு தண்ணீர் கொடுத்துவிட்டு, அவனுடைய படுக்கையின் அருகில் இருந்த நாற்காலியைச் சரிசெய்தான்.

ரத்னம்: “விக்கி, நீ இன்று மாலையும் வருவாயா? மருத்துவர் நாளை என்ன சொல்கிறார் என்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். வீட்டுக்குத் திரும்புவதற்கான ஏற்பாடுகளை எப்போது ஆரம்பிக்கலாம் என்று கேட்க வேண்டும்.”

விக்கி: “நிச்சயமாக வருகிறேன், அண்ணா. மருத்துவர் சொல்வதைக் கேட்டு அடுத்த முடிவை எடுக்கலாம். நீங்கள் வீட்டுக்குத் திரும்பும் நாள் நெருங்கிவிட்டது என்று நம்புகிறேன். ஆனால் முழுமையாகத் தயாராகிவிட்டீர்கள் என்று மருத்துவர் சொல்லும் வரை பொறுமையாக இருப்போம்.”

நந்தினி: “நீ சொல்வது சரிதான். நாம் அவசரப்பட வேண்டாம். ரத்னம் நன்றாகக் குணமாக வேண்டும். அதற்குப் பிறகு வீட்டுக்குத் திரும்பலாம். இத்தனை நாட்களாக நாம் எல்லோரும் எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் நாள் அது.”

அந்த மாலை மெதுவாக இரவாக மாறியது.

விக்கி கிளம்புவதற்கு முன்பு ரத்னத்திடம் விடைபெற்றான். நந்தினியிடமும் மறுநாள் வருவதாகச் சொல்லிவிட்டுச் சென்றான்.

நந்தினி அவன் சென்ற திசையை ஒரு கணம் பார்த்தாள். அவளுடைய மனதில் விக்கியைப் பற்றிய நல்ல எண்ணம் இருந்தது. ஆனால் அந்த எண்ணம் அவளைத் தன்னுடைய வாழ்க்கையின் உண்மையிலிருந்து விலக்கவில்லை. மாறாக, நல்ல மனிதர்களை மதிப்பதற்கும் உறவுகளின் எல்லைகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் அவளுக்கு உதவியது.

அவள் ரத்னத்தின் அருகில் அமர்ந்து அவனுடைய கையைப் பிடித்தாள்.

ரத்னம்: “நந்தினி, என்ன யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறாய்? இன்று நீ கொஞ்சம் அமைதியாக இருக்கிறாய்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “ஒன்றுமில்லை ரத்னம். நம்முடைய வாழ்க்கையில் சில விஷயங்களை நான் புதிதாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறேன். யாராவது நமக்கு உதவி செய்தால் அவர்களுடைய நல்ல குணத்தை மதிக்க வேண்டும். அதே நேரத்தில் நம்முடைய வாழ்க்கையில் யார் முக்கியம் என்பதையும் மறந்துவிடக் கூடாது. நீ எனக்கு எவ்வளவு முக்கியமானவன் என்பதை நான் இப்போது இன்னும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்கிறேன். உன்னுடைய கையைப் பிடித்துக்கொண்டு வீட்டுக்குத் திரும்பும் நாளைத்தான் எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.”

ரத்னம் அவளுடைய கையை மெதுவாகப் பிடித்தான்.

ரத்னம்: “நந்தினி, நம்முடைய வாழ்க்கையில் எவ்வளவு கஷ்டங்கள் வந்தாலும், நாம் ஒருவருக்கொருவர் உண்மையாகப் பேச வேண்டும். உன்னுடைய மனதில் ஏதாவது இருந்தால் என்னிடம் சொல்லு. நான் உன்னுடைய பேச்சைக் கேட்பேன். என்னால் முடிந்தவரை உன்னைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்கிறேன். நீயும் உன்னுடைய மனதை வருத்திக்கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டும்.”

நந்தினி அவனுடைய தோளில் சாய்ந்தாள்.

நந்தினி: “சரி ரத்னம். இனிமேல் என்னுடைய மனதில் இருப்பதை மறைத்துக்கொண்டு இருக்க விரும்பவில்லை. என்னுடைய வாழ்க்கையை நேர்மையாக எதிர்கொள்ள வேண்டும். உன்னுடைய உடல்நிலை சரியாக வேண்டும். நம்முடைய உறவு மீண்டும் நம்பிக்கையுடனும் அன்புடனும் வளர வேண்டும். அதற்காக நான் என்னால் முடிந்ததைச் செய்வேன்.”

ரத்னம் அவளுடைய கையைப் பிடித்தபடி கண்களை மூடினான்.

அவள் அவனுக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தாள்.

அந்த இரவு நந்தினியின் மனதில் விக்கியைப் பற்றிய மரியாதையும் ரத்னத்தின் மீதான அன்பும் தனித்தனியாகத் தெளிவடைந்தன. விக்கியின் நல்ல குணம் அவளுடைய மனதில் ஓர் இடத்தைப் பிடித்திருந்தது. ஆனால் அந்த இடம் ரத்னத்தின் இடத்தை மாற்றுவதற்கானதல்ல.

ஒருவருடைய நல்ல குணத்தைப் பாராட்டலாம். அவர்களுடைய நட்பை மதிக்கலாம். அவர்களுடைய முன்னேற்றத்திற்காக ஆசைப்படலாம். ஆனால் ஒவ்வொரு உறவுக்கும் தனித்தனி எல்லைகள் இருக்கின்றன என்பதை நந்தினி புரிந்துகொண்டாள்.

விக்கியும் தன்னுடைய வாழ்க்கையைச் சரியாக அமைத்துக்கொள்ள முயற்சி செய்துகொண்டிருந்தான்.

ரத்னம் ஒவ்வொரு நாளும் குணமடைய முயற்சி செய்துகொண்டிருந்தான்.

நந்தினி தன்னுடைய மனதைப் புரிந்துகொண்டு, கணவனுடன் நம்பிக்கையான வாழ்க்கையை மீண்டும் உருவாக்க விரும்பினாள்.

ஆனால் இந்த மூவருடைய வாழ்க்கையிலும் இன்னும் பல மாற்றங்கள் காத்திருந்தன.

ரத்னம் எப்போது முழுமையாகக் குணமடைவான்? நந்தினி தன்னுடைய கடந்தகாலக் குழப்பங்களை எவ்வாறு எதிர்கொள்வாள்? விக்கி தன்னுடைய உணர்வுகளைத் தாண்டி வாழ்க்கையில் புதிய பாதையை எவ்வாறு அமைத்துக்கொள்வான்?

அந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்கள் காலத்தோடு தெரியவரும்.

தொடரும்…

✍️ சிவமுருகன்

Telegram: "Msivamuruganm"

[Sivamurugan 85]

Indha vicky appana kanom nu hospital ku vandhan. Ippo appana pathi kavala padama Nandhini kitta nalla per eduthu avala okkurathuku rathnam kitta pasama nadichikittu irukkan. Avaloda Amma kaariyum purusan kanama ponatha pathi entha kavalayum illama pesuthu. Rathnam amma enga nu oru vartha kooda kekkala. Ivaloda appa amma kitta kulanthaya vittutu vandhatha sonna. Avunga atha road la vittutu vandhutangala. Rathnamo Nandhiniyo kulanthaya parkanumnu yosikkave matangala. Adhu enna anaidhai pillaya.

குழந்தை அப்டேட் சேர்த்து தான் எழுதினேன். அது டெலீட் ஆகி விட்டது என்று நினைக்கிறேன். நந்தினி பெற்றோர் கிட்ட தான் குழந்தை உள்ளது.

[Sivamurugan 85]

வீட்டுக்குத் திரும்பிய நாள்

காலையில் வீட்டில் எல்லோரும் கொஞ்சம் சந்தோஷமாக இருந்தார்கள். மருத்துவமனையில் பல நாட்கள் இருந்த ரத்னம் இப்போது ஓரளவு குணமாகி வீட்டுக்கு வந்திருந்தான். இன்னும் அவனால் பழைய மாதிரி எல்லா வேலைகளையும் செய்ய முடியவில்லை. ஆனாலும் மெதுவாக நடக்க முடிந்தது. முகத்திலும் பழைய சோர்வு கொஞ்சம் குறைந்திருந்தது.

அன்று காலையில் ஹரிணி ரத்னாவைப் பார்க்க வீட்டுக்கு வந்திருந்தாள். விக்கியும் கல்லூரிக்குப் போகும் முன்பு ரத்னாவைப் பார்த்துவிட்டுச் செல்ல வந்திருந்தான்.

ஹரிணி: “ரத்னம், இப்போ உங்க உடம்பு முன்னாடியைவிட நல்லா இருக்கு. ஆனா அதுக்காக எல்லா வேலையையும் நீங்களே செய்யணும்னு நினைக்காதீங்க. கொஞ்சம் நடக்கலாம், வீட்டுக்குள்ள சின்னச் சின்ன வேலைகளைச் செய்யலாம். உடம்பு சோர்வா இருந்தா உடனே ஓய்வெடுக்கணும். மருந்து சரியான நேரத்துக்கு எடுத்துக்கணும். நான் சொன்ன பயிற்சிகளையும் தொடர்ந்து செய்யணும். இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல நல்ல முன்னேற்றம் தெரியும்.”

ரத்னம்: “சரி ஹரிணி. இவ்வளவு நாள் மருத்துவமனையிலேயே இருந்துட்டு இப்போ வீட்டுக்கு வந்தது ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு. நந்தினியும் என்னை விட்டுப் பிரியாம பார்த்துக்கிட்டா. விக்கி தினமும் வந்து எனக்கு உதவி செஞ்சான். நீங்களும் அடிக்கடி வந்து என்னைப் பார்த்தீங்க. இதையெல்லாம் நான் மறக்கவே மாட்டேன். இப்போ கொஞ்சம் கொஞ்சமா நடக்க முடியுது. இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல பழைய மாதிரி ஆகிடுவேன்னு நம்பிக்கை வந்திருக்கு.”

விக்கி: “அண்ணா, நீங்க இப்படிச் சந்தோஷமா இருக்கிறதைப் பார்க்கவே எனக்கு ரொம்ப நல்லா இருக்கு. நீங்க சீக்கிரம் நல்லா ஆகணும். அதுதான் எனக்கு முக்கியம். நீங்க நடக்கும்போது ஏதாவது கஷ்டமா இருந்தா உடனே சொல்லுங்க. என்னால முடிஞ்ச உதவியை நான் செய்வேன். என்னை உங்க தம்பி மாதிரி நினைச்சுக்கோங்க. உங்களுக்கு உதவி செய்ய நான் எப்பவும் இருப்பேன்.”

ரத்னம் விக்கியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டான்.

ரத்னம்: “விக்கி, நீ எனக்கு உண்மையிலேயே தம்பி மாதிரிதான் இருக்கிறே. எனக்கு உடம்பு சரியில்லாத நேரத்துல நீ தினமும் வந்து பார்த்துக்கிட்டது சாதாரண விஷயம் கிடையாது. உனக்கும் படிப்பு இருக்கு, உன் வீட்டுல பொறுப்பு இருக்கு. இருந்தாலும் எனக்காக நேரம் ஒதுக்குறே. இதெல்லாம் நான் மறக்க மாட்டேன். நீ நல்லா படிச்சு நல்ல வேலைக்குப் போகணும். உன்னைப் பார்த்து நான் சந்தோஷப்படணும்.”

விக்கி: “அண்ணா, நீங்க இதுக்கெல்லாம் நன்றி சொல்ல வேண்டாம். நீங்க நல்லா இருக்கணும். அண்ணி நிம்மதியா இருக்கணும். அதுதான் எனக்குப் போதும். நான் கல்லூரியையும் கவனிச்சுக்குவேன். அதே நேரத்துல உங்களையும் வந்து பார்த்துக்குவேன். உங்களுக்கு ஏதாவது தேவைப்பட்டா எனக்குச் சொல்லுங்க.”

அப்போது நந்தினி சமையலறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள். அவள் பேசிக்கொண்டிருந்த இருவரையும் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நீ தினமும் இப்படியே ஓடிக்கிட்டு இருக்கே. காலையில கல்லூரி, மாலையில இங்கேன்னு உனக்கு ரொம்ப வேலைதான். உன்னுடைய படிப்பும் முக்கியம். அதையும் மறந்துடாதே. ரத்னம் இப்போ கொஞ்சம் நல்லா இருக்காரு. நாங்க பார்த்துக்கிறோம். நீயும் உன் வாழ்க்கையை நல்லா அமைத்துக்கணும்.”

விக்கி: “அண்ணி, எனக்குத் தெரியும். நான் படிப்பை நல்லா கவனிச்சுக்கிறேன். ஆனா அண்ணா எப்படி இருக்கார்னு தினமும் வந்து பார்க்கணும்னு தோணுது. அவரைப் பார்க்காம இருந்தா எனக்கே ஏதோ மாதிரி இருக்கும். நான் அவரை என் சொந்த அண்ணன் மாதிரிதான் நினைக்கிறேன்.”

அந்த வார்த்தைகள் நந்தினியின் மனதைத் தொட்டன.

அவன் முன்பு அவளிடம் அடிக்கடி பேசுவான். அவளைப் பாராட்டுவான். இப்போது அவளிடம் மரியாதையாகப் பேசினாலும், கொஞ்சம் இடைவெளி வைத்திருந்தான்.

நந்தினி: “சரி விக்கி. நீ இப்படிப் பேசுறது எனக்கு சந்தோஷமா இருக்கு. ரத்னாவும் உன்னைத் தன்னுடைய தம்பி மாதிரிதான் நினைக்கிறார். நீயும் உன்னுடைய படிப்பை நல்லா கவனிச்சுக்கோ. மாலையில் நேரம் இருந்தா வந்து போ.”

விக்கி: “சரி அண்ணி. நான் கல்லூரிக்குப் போயிட்டு மாலையில் வரேன். அண்ணா, மருந்தை மறக்காம எடுத்துக்கோங்க.”

அவன் கிளம்பினான்.

விக்கி போன பிறகும் நந்தினி கொஞ்ச நேரம் வாசலைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.

“இவன் முன்னாடி மாதிரி என்னிடம் நெருக்கமா பேசுறதில்லையே. என்னைப் பற்றி நினைக்கிறானா, இல்லையா? நான் அவனிடம் பேசணும்னு நினைக்கிற அளவுக்கு அவன் என்னிடம் பேசணும்னு நினைக்கிறானா?”

அவளுக்கே தன்னுடைய எண்ணங்கள் புரியவில்லை.

ஆனால் விக்கியைப் பற்றிய நினைப்பு மட்டும் அவளுடைய மனதில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அதிகரித்து கொண்டு இருந்தது 

மதிய நேரம்.

ரத்னம் சாப்பிட்டுவிட்டு அறையில் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்தான். நந்தினி குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு வரவேற்பறையில் உட்கார்ந்திருந்தாள். குழந்தை அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்துச் சிரித்தது.

நந்தினி குழந்தையின் கன்னத்தைத் தொட்டு, அதன் கையைப் பிடித்துக் கொஞ்சினாள்.

நந்தினி: “என்னடா செல்லம், காலையிலிருந்து ஒரே சிரிப்புதானா? உனக்கு என்ன வேணும்? அம்மா உன்னைத் தூக்கிக்கிட்டு இருக்கணுமா? சரி, நான் இங்கேதான் இருக்கேன். நீ என்ன வேணும்னாலும் சொல்லு. உன்னைக் கொஞ்சிக்கிட்டே இருக்கேன். நீ சிரிக்கிறதைப் பார்த்தா எனக்கே எல்லாக் கவலையும் மறந்துடுது.”

குழந்தை அவளுடைய விரலைப் பிடித்துக்கொண்டு சிரித்தது.

நந்தினி: “அடடா, என் விரலை விடவே மாட்டியா? சரி, பிடிச்சுக்கோ. நான் எங்கேயும் போக மாட்டேன். உனக்கு பசிக்குதா? இல்ல தூக்கம் வருதா? கொஞ்ச நேரம் விளையாடிட்டு தூங்கலாம். நீ நல்லா வளரணும். எப்பவும் இப்படியே சந்தோஷமா இருக்கணும்.”

அவள் குழந்தையின் நெற்றியில் முத்தமிட்டு மடியில் வைத்துக்கொண்டு மெதுவாகத் தாலாட்டினாள்.

அப்போது ரத்னம் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தான்.

ரத்னம்: “நந்தினி, குழந்தையைக் கொஞ்ச நேரமா கொஞ்சிக்கிட்டே இருக்கே? உன்னைப் பார்த்தா குழந்தைக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு போல. நீ பேசினாலே சிரிக்குது. நம்ம வீட்டுல இப்படி சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டுக்கிட்டே இருந்தா எவ்வளவு நல்லா இருக்கும் தெரியுமா? இத்தனை நாள் நாம எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டோம். இப்போ கொஞ்சம் கொஞ்சமா எல்லாம் சரியாகிட்டு வருது.”

நந்தினி: “ஆமாம் ரத்னம். நீ நல்லா ஆகுறதைப் பார்க்கவே எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு. நீ மருத்துவமனையில் இருந்த நாட்கள்ல எனக்கு எதிலேயும் மனசு போகல. இப்போ நீ வீட்டுக்கு வந்துட்டே. குழந்தையும் சந்தோஷமா இருக்கு. நம்ம வாழ்க்கை மறுபடியும் நல்லா மாறும்னு நம்பிக்கை வந்திருக்கு.”

அப்போது விக்கி வீட்டுக்கு வந்தான்.

விக்கி: “அண்ணா, எப்படி இருக்கீங்க? இன்று கொஞ்சம் நடந்தீங்களா? ஹரிணி மேடம் சொன்ன பயிற்சி செஞ்சீங்களா?”

ரத்னம்: “வா தம்பி. இன்று கொஞ்சம் நடந்தேன். முன்னாடி இருந்ததைவிட இப்போ பரவாயில்லை. ஹரிணியும் வந்து பார்த்துட்டுப் போனாங்க. நீ உட்காரு. கல்லூரி எப்படி இருந்தது?”

விக்கி: “கல்லூரி நல்லா இருந்தது அண்ணா. இன்று ஒரு பாடத்தில் சார் கேள்வி கேட்டார். நான் பதில் சொன்னேன். அவர் என்னைப் பாராட்டினார். இன்னும் நன்றாகப் படிக்கணும்னு சொல்லியிருக்கார்.”

நந்தினி: “அப்படியா விக்கி? ரொம்ப சந்தோஷம். நீ நல்லா படிச்சு முன்னேறணும். உன்னுடைய அம்மாவுக்கும் உன்னைப் பார்த்து ரொம்பப் பெருமையா இருக்கும். நீ இப்படி முயற்சி செய்றதைப் பார்க்கும்போது எனக்கும் சந்தோஷமா இருக்கு.”

விக்கி சிரித்தான்.

விக்கி: “நன்றி அண்ணி. இப்போ நான் படிப்பில் நல்லா கவனம் செலுத்துறேன். முன்பு இருந்த மாதிரி எதையாவது நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கக் கூடாதுன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன். என்னுடைய வாழ்க்கையை நானே சரியா அமைத்துக்கணும்.”

நந்தினி அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள்.

அவன் பேசும்போது அவளிடம் மரியாதை இருந்தது. அவளைத் தவிர்க்கவில்லை. ஆனால் தேவையில்லாமல் நெருங்கவும் இல்லை.

நந்தினி: “விக்கி, குழந்தையைப் பாரு. நீ வந்ததும் உன்னைப் பார்த்துச் சிரிக்குது. கொஞ்ச நேரம் தூக்கிக்கிறியா? நான் சமையலறையில் ஒரு வேலையை முடிச்சிட்டு வரேன்.”

விக்கி குழந்தையைப் பத்திரமாகத் தூக்கிக்கொண்டான்.

விக்கி: “என்ன செல்லம்? என்னைப் பார்த்ததும் சிரிக்கிறியா? உனக்கு என்ன வேணும்? சரி, நான் கொஞ்ச நேரம் உன்னோட விளையாடுறேன். ஆனா உங்க அம்மா வந்ததும் அவங்ககிட்ட போயிடணும். நான் இப்போ கல்லூரி படிப்பையும் பார்க்கணும்.”

குழந்தை அவனுடைய விரலைப் பிடித்தது.

நந்தினி திரும்பி வந்து அவன் குழந்தையுடன் விளையாடுவதைப் பார்த்தாள்.

அவளுக்குள் ஒரு புது உணர்வு எழுந்தது.

“விக்கி ரத்னாவிடம் அண்ணன் மாதிரி நடந்துக்கிறான். குழந்தையிடமும் இவ்வளவு அன்பாக இருக்கிறான். என்னிடமும் மரியாதையா பேசுறான். இப்படிப்பட்ட நல்ல குணம் உள்ள ஒருவனைப் பற்றி நான் நினைக்காமல் இருக்க முடியலையே!”

அவள் தன்னுடைய மனதைத் தானே கேட்டுக்கொண்டாள்.

“இது வெறும் பாசமா? நட்பா? இல்ல அவன் மீது எனக்கு வேற ஏதாவது உணர்வு வருதா?”

அவளுக்குப் பதில் தெரியவில்லை.

விக்கி குழந்தையை அவளிடம் கொடுத்துவிட்டு ரத்னத்தின் அருகில் அமர்ந்தான்.

அவன் தன்னுடைய படிப்பைப் பற்றியும், அடுத்த நாள் கல்லூரியில் நடக்கவிருக்கும் தேர்வைப் பற்றியும் பேச ஆரம்பித்தான்.

நந்தினி அவனுடைய பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

அவளுக்குத் தெரியாமலேயே அவன் பேசும் ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் கவனிக்க ஆரம்பித்திருந்தாள்.

[Sivamurugan 85]

கல்லூரியில் கிடைத்த பாராட்டு

மறுநாள் காலை விக்கி வழக்கத்தைவிட சீக்கிரமாகக் கல்லூரிக்குச் சென்றான். அவன் முன்பு இருந்ததைவிட இப்போது படிப்பில் நல்ல கவனம் செலுத்தினான்.

வகுப்பில் ஆசிரியர் பாடம் நடத்திக்கொண்டிருந்தார். ஒரு கேள்வியைக் கேட்டதும் விக்கி எழுந்து பதில் சொன்னான்.

ஆசிரியர்: “விக்கி, நல்ல பதில். கடந்த சில நாட்களாக உன்னுடைய படிப்பில் நல்ல முன்னேற்றம் தெரிகிறது. வகுப்பில் கவனமாக இருக்கிறாய். கொடுத்த வேலைகளையும் சரியான நேரத்தில் முடிக்கிறாய். இப்படியே தொடர்ந்து படித்தால் நல்ல மதிப்பெண்கள் வாங்கலாம். உன்னிடம் திறமை இருக்கு. அதைச் சரியாகப் பயன்படுத்தணும். வாழ்க்கையில் ஏதாவது பிரச்சினை வந்தாலும் அதையே நினைச்சுக்கிட்டு இருக்காமல், உன்னுடைய எதிர்காலத்தையும் கவனிக்கணும்.”

விக்கி: “நன்றி சார். முன்பு சில விஷயங்களைப் பற்றி அதிகமாக யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன். அதனால் படிப்பில் கவனம் குறைந்துவிட்டது. இப்போது என்னுடைய வாழ்க்கையை நானே சரியா அமைத்துக்கணும்னு புரிஞ்சுக்கிட்டேன். நல்ல வேலைக்குப் போகணும். அம்மாவுக்கு உதவி செய்யணும். அதுக்காக நல்லா படிக்கணும்னு முடிவு பண்ணியிருக்கேன்.”

ஆசிரியர்: “அதுதான் நல்லது விக்கி. எல்லோருக்கும் வாழ்க்கையில் ஏதாவது பிரச்சினை வரும். அதுக்காக நம்முடைய எதிர்காலத்தை விட்டுக்கொடுக்கக் கூடாது. மனசுல உணர்வுகள் இருக்கலாம். ஆனால் அதைக் காரணமாக வைத்து நம்முடைய பொறுப்புகளை மறந்துவிடக் கூடாது. நீ இப்போது நல்ல வழியில் போறே. தொடர்ந்து முயற்சி செய்.”

விக்கி மகிழ்ச்சியுடன் தன்னுடைய இடத்தில் அமர்ந்தான்.

இடைவேளையில் அவனுடைய நண்பன் அருகில் வந்தான்.

நண்பன்: “டேய் விக்கி, சார் உன்னை எல்லோருக்கும் முன்னாடி பாராட்டிட்டாரே! என்னடா, இப்போ ரொம்ப சீரியஸா படிக்க ஆரம்பிச்சிட்டே?”

விக்கி: “ஆமா டா. நம்ம வாழ்க்கையில் சில விஷயங்கள் நம்ம நினைச்ச மாதிரி நடக்காது. அதுக்காக எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு இருக்க முடியுமா? நம்முடைய படிப்பு, வேலை, குடும்பம் எல்லாமே முக்கியம். ஒரு விஷயத்தைப் பற்றியே யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்தா நம்ம வாழ்க்கைதான் பாதிக்கப்படும். அதனால இப்போ என்னுடைய படிப்பை நல்லா கவனிக்கிறேன்.”

நண்பன்: “அது சரிதான் டா. நீ இப்படியே முயற்சி பண்ணு. நல்ல வேலைக்குப் போய் வாழ்க்கையில் முன்னேறணும்.”

அன்று மாலை விக்கி ரத்னத்தைப் பார்க்க வீட்டுக்குச் சென்றான்.

ரத்னம் நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தான். நந்தினி அவனுக்குத் தேநீர் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

விக்கி: “அண்ணா, இன்று கல்லூரியில் சார் என்னைப் பாராட்டினார். நான் படிப்பில் நல்லா கவனம் செலுத்துறேன்னு சொன்னார். இதைக் கேட்டதும் எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்தது.”

ரத்னம்: “அட, அது நல்ல விஷயம் தம்பி! நீ நல்லா படிக்கணும். நல்ல வேலைக்குப் போகணும். உன்னுடைய வாழ்க்கையில் முன்னேறணும். என்னுடைய உடம்பைப் பற்றியே கவலைப்பட்டுக்கிட்டு இருக்காதே. நான் இப்போ நல்லா இருக்கேன். என்னால் முடிந்த வேலைகளை நானே செய்ய ஆரம்பிச்சிட்டேன். நீ உன்னுடைய எதிர்காலத்தைக் கவனிச்சுக்கோ.”

விக்கி: “அண்ணா, உங்களைப் பார்க்க வருவது எனக்குக் கஷ்டமில்லை. நீங்க என் அண்ணன் மாதிரி இருக்கீங்க. ஆனா நான் படிப்பையும் சரியா கவனிச்சுக்குவேன். இரண்டையும் சமாளிக்க முடியும்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நீ இப்படி முன்னேறுறதைப் பார்க்க எனக்கும் சந்தோஷமா இருக்கு. உன்னுடைய நல்ல குணத்துக்கு ஏற்ற மாதிரி உனக்கு நல்ல எதிர்காலம் கிடைக்கணும். நீ யாருக்கும் கஷ்டம் கொடுக்காம, உன்னுடைய வேலையைப் பார்த்துக்கிட்டு, எல்லோருக்கும் உதவி செய்றவனா இருக்கணும். அப்படிப்பட்ட ஒருவன் வாழ்க்கையில் நல்ல நிலைக்கு வரணும்.”

விக்கி: “நன்றி அண்ணி. நான் முயற்சி செய்றேன். சில விஷயங்களை முன்பு சரியா புரிஞ்சுக்கல. இப்போது கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் புரிஞ்சுக்கிறேன். மற்றவர்களுடைய உணர்வுகளையும் மதிக்கணும். நம்முடைய வாழ்க்கையையும் சரியா பார்த்துக்கணும்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவன் முன்பு அவளிடம் கொண்டிருந்த உணர்வுகளைப் பற்றிப் பேசவில்லை. அவளிடம் எந்த எதிர்பார்ப்பையும் வைக்கவில்லை. ஆனால் அவனுடைய நல்ல குணம் அவளுக்குள் புதிதாக ஒரு மதிப்பை உருவாக்கியிருந்தது.

“இவன் என்னை விரும்பினான். ஆனால் நான் என்னுடைய முடிவைச் சொன்னதும் அதை மதிச்சு நடந்துக்கிட்டான். இப்போ அவன் என்னிடம் எதையும் எதிர்பார்க்காமல் உதவி செய்றான். இப்படிப்பட்ட குணம் உள்ளவனை நான் ஏன் அடிக்கடி நினைக்கிறேன்?”

அன்று விக்கி கிளம்பும்போது நந்தினி அவனிடம் பேசினாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நாளைக்கு உனக்கு வகுப்பு இருக்கா?”

விக்கி: “இருக்கு அண்ணி. ஏன் கேட்கிறீங்க?”

நந்தினி: “ஒன்றுமில்லை. நீ எப்போது வருவேன்னு தெரிஞ்சுக்கலாம்னு கேட்டேன். அண்ணா உன்னைப் பார்க்கணும்னு சொன்னார். அதான் கேட்டேன்.”

விக்கி: “சரி அண்ணி. நாளைக்கு மாலையில் வரேன்.”

அவன் சென்றதும் நந்தினி தனக்குள் சிரித்துக்கொண்டாள்.

உண்மையில் ரத்னம் அவனை எப்போது வருவான் என்று கேட்கவில்லை.

விக்கி எப்போது வருவான் என்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் நந்தினிக்குத்தான் இருந்தது.

அடுத்த நாள் மாலை விக்கி வருவதாகச் சொல்லியிருந்தான்.

நந்தினி வீட்டில் வேலைகளை முடித்துவிட்டு அலமாரியைத் திறந்தாள். அதில் இருந்த உடைகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு நீல நிறச் சேலை அவளுடைய கண்ணில் பட்டது.

ஒருமுறை விக்கி அந்த நிறம் அவளுக்கு நன்றாக இருக்கிறது என்று சொல்லியிருந்தான்.

அவள் அந்தச் சேலையை எடுத்துப் பார்த்தாள்.

நந்தினி மனதிற்குள்: “இந்த நீல நிறம் விக்கிக்குப் பிடிக்கும். ஒருமுறை என்னிடம் சொல்லியிருந்தான். இன்று இந்தச் சேலையை அணிந்தால் அவன் கவனிப்பானா? என்னைப் பார்த்து ஏதாவது சொல்வானா? ஏன் நான் அவனைப் பற்றி இவ்வளவு யோசிக்கிறேன்?”

அவள் சேலையை அணிந்துகொண்டு கண்ணாடி முன் நின்றாள்.

நந்தினி: “நந்தினி, நீ என்னதான் நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கே? அவனுக்குப் பிடிச்ச கலர் என்பதற்காகச் சேலை அணியுறது தப்பில்லை. ஆனா அவன் வர்றதுக்காக இவ்வளவு நேரம் எடுத்துக்கிறியே! அவன் உன்னிடம் கொஞ்சம் இடைவெளி வச்சிருக்கான். அதுக்கு ஒரு காரணம் இருக்கு. நீயும் உன்னுடைய மனசை முதலில் புரிஞ்சுக்கணும்.”

அவள் சேலையை மாற்றலாமா என்று யோசித்தாள். பிறகு அப்படியே இருக்கட்டும் என்று முடிவு செய்தாள்.

சிறிது நேரத்தில் விக்கி வீட்டுக்கு வந்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, அண்ணா எங்கே இருக்காரு? இன்று உடம்பு எப்படி இருக்கு? ஏதாவது சிரமம் இருந்ததா?”

நந்தினி: “அவர் உள்ளே ஓய்வெடுத்துக்கிட்டு இருக்கார். இன்று நல்லாதான் இருக்கார். ஹரிணியும் காலையில் வந்து பார்த்துட்டுப் போனாங்க. நீ உள்ளே போய் அவரைப் பார்த்துட்டு வா. அப்புறம் உன்னிடம் கொஞ்சம் பேசணும்.”

விக்கி ரத்னத்தைப் பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்தான்.

அப்போது அவன் நந்தினியின் நீல நிறச் சேலையைக் கவனித்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, இந்த நீல நிறச் சேலை உங்களுக்கு நல்லா இருக்கு. இந்தக் கலர் உங்களுக்குப் பொருத்தமா இருக்கு.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

நந்தினி: “நன்றி விக்கி. இந்தக் கலர் உனக்குப் பிடிக்கும் என்று எனக்கு நினைவிருந்தது. அதனால்தான் இன்று இந்தச் சேலையை எடுத்தேன்.”

விக்கி கொஞ்சம் ஆச்சரியப்பட்டான்.

விக்கி: “அண்ணி, நான் அந்தக் கலர் நல்லா இருக்குன்னு சொன்னது உண்மைதான். ஆனா என்னைப் பிடிக்கணும்னு நினைச்சு நீங்க உடை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியதில்லை. உங்களுக்கு எந்த உடை பிடிக்குதோ, அதை அணியுங்க. உங்களுக்கு வசதியா இருக்கணும். அதுதான் முக்கியம்.”

நந்தினி அவனுடைய பதிலைக் கேட்டதும் மனதிற்குள் சிறிது ஏமாற்றம் ஏற்பட்டது.

ஆனால் அவன் அவளைத் தவிர்க்கவில்லை என்பதும் அவளுக்குப் புரிந்தது.

நந்தினி: “விக்கி, நான் உன்னை மகிழ்ச்சிப்படுத்தணும்னு மட்டும் இதைச் செய்யல. உனக்குப் பிடிச்ச விஷயத்தை நினைவில் வச்சிருந்தேன். அதைச் செய்ததில் எனக்கும் சந்தோஷம். அதற்காக நீ ஏதாவது தவறாக நினைக்க வேண்டாம். உன்னிடம் பேசணும்னு தோணுது. அதுதான் உண்மை.”

விக்கி: “அண்ணி, நான் உங்களிடம் பேசாமல் இருக்கல. உங்களிடம் பேசுவதில் எனக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. ஆனா உங்களுக்கு ஏதாவது குழப்பம் வரக்கூடாதுன்னு கொஞ்சம் கவனமா இருக்கேன். அண்ணா என்னை நம்புறார். அவருடைய நம்பிக்கையை நான் காப்பாத்தணும். அதே நேரத்தில் உங்களையும் மதிக்கணும்.”

நந்தினி: “அது எனக்குப் புரியுது விக்கி. நீ என்னிடம் மரியாதையா நடந்துக்கிறதுதான் எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு. நீ முன்பு என்னிடம் உன்னுடைய உணர்வுகளைச் சொன்னாய். நான் என்னுடைய முடிவைச் சொன்னதும் நீ அதை ஏற்றுக்கிட்டாய். இப்போ என்னிடம் எந்த எதிர்பார்ப்பும் வைக்காமல் பேசுறே. இந்த மாற்றத்தைப் பார்க்கும்போது உன்னைப் பற்றி எனக்கு நல்ல எண்ணம் வருது.”

விக்கி: “நன்றி அண்ணி. நீங்க என்னைப் பற்றி நல்லா நினைக்கிறீங்கன்னு சொல்வது சந்தோஷம்தான். ஆனா நான் இன்னும் நிறையக் கற்றுக்கணும். என்னுடைய வாழ்க்கையையும் கவனிக்கணும். உங்களுடைய குடும்ப வாழ்க்கையையும் மதிக்கணும். அதைத்தான் நான் முக்கியமா நினைக்கிறேன்.”

நந்தினி தலையசைத்தாள்.

அவனிடம் நெருக்கமாகப் பேச வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தாலும், அவனுடைய பதிலில் இருந்த மரியாதையை அவள் புரிந்துகொண்டாள்.

அன்று விக்கி ரத்னத்துடன் கொஞ்ச நேரம் பேசிவிட்டு வீட்டுக்குக் கிளம்பினான்.

அவன் சென்றதும் நந்தினி மீண்டும் கண்ணாடி முன் நின்றாள்.

“நான் இந்தச் சேலையை அணிந்ததற்காக அவன் மகிழ்ச்சியாகப் பேசுவான் என்று எதிர்பார்த்தேன். அவன் பாராட்டினான். ஆனால் அதற்குப் பிறகும் தன்னுடைய எல்லையை மறக்கவில்லை. அவனுடைய இந்தக் குணம்தான் என்னை இன்னும் அதிகமாக யோசிக்க வைக்கிறதோ?”

அவளுடைய மனதில் விக்கியைப் பற்றிய எண்ணங்கள் தொடர்ந்து வளர்ந்துகொண்டிருந்தன.