[Sivamurugan 85]

அன்று மாலை விக்கி கல்லூரியிலிருந்து வீட்டுக்கு வந்தபோது, நந்தினி சமையலறையில் இருந்தாள். ரத்னம் மருந்து எடுத்துக்கொண்டு ஓய்வெடுத்திருந்தான்.

விக்கி ரத்னத்தைப் பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, அண்ணா இப்போ நல்லா இருக்காரு. இன்று கொஞ்சம் நடந்ததாகச் சொன்னார். ஹரிணி மேடம் சொன்ன பயிற்சியையும் செய்கிறார். இப்படியே தொடர்ந்து செய்தால் இன்னும் நல்ல முன்னேற்றம் வரும்.”

நந்தினி: “ஆமாம் விக்கி. இப்போ அவர் முன்னாடியைவிட நல்லா இருக்கார். உன்னுடைய உதவியும் அவருக்கு ரொம்பப் பயனுள்ளதாக இருக்கு. நீ தினமும் வந்து அவரிடம் பேசுறது அவருக்கு நம்பிக்கையைக் கொடுக்குது.”

விக்கி சிரித்தான்.

விக்கி: “அண்ணா நல்லா ஆகுறதுதான் முக்கியம். அவரைப் பார்த்துக்கொள்வது எனக்குப் பெரிய வேலையா தெரியல. அவர் என்னைத் தம்பி மாதிரி நினைக்கிறார். நானும் அவரை அண்ணன் மாதிரிதான் நினைக்கிறேன்.”

நந்தினி சமையலறைக்குள் சென்று ஒரு உணவுப் பாத்திரத்தை எடுத்துக்கொண்டு வந்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, இதை எடுத்துக்கோ. இன்று உனக்குப் பிடிச்ச சாப்பாடு செஞ்சிருக்கேன். நீ வீட்டுக்குப் போய் சாப்பிடலாம்.”

விக்கி ஆச்சரியமாக அவளைப் பார்த்தான்.

விக்கி: “எனக்குப் பிடிச்ச சாப்பாடா? அண்ணி, நீங்க எப்படித் தெரிஞ்சுக்கிட்டீங்க?”

நந்தினி: “ஒருநாள் நீ இந்தச் சாப்பாடு உனக்குப் பிடிக்கும்னு சொல்லியிருந்தே. எனக்கு ஞாபகம் இருந்தது. அதான் இன்று கொஞ்சம் அதிகமாகச் சமைத்தேன். நீ தினமும் கல்லூரிக்குப் போயிட்டு இங்கேயும் வர்றே. சில நேரம் உனக்கு சாப்பிடக்கூட நேரம் இருக்காது. அதனால்தான் கொடுக்கிறேன்.”

விக்கி: “அண்ணி, எனக்காக நீங்க தனியாகச் சிரமப்பட வேண்டாம். வீட்டுக்குப் போய் சாப்பிட்டுக்குவேன். நீங்க அண்ணாவையும் குழந்தையையும் கவனிச்சுக்கணும். உங்களுக்கும் நிறைய வேலைகள் இருக்கு.”

நந்தினி: “விக்கி, இதை நான் பெரிய விஷயமா நினைக்கல. சமைக்கும்போது உனக்காகக் கொஞ்சம் எடுத்துவைக்கிறதுதான். நீ இங்கே வந்து உதவி செய்றே. உனக்கு உணவு கொடுக்கிறதில் எனக்கு என்ன சிரமம்? இதை எடுத்துக்கிட்டு போ. உனக்குப் பிடிக்கும்னு நினைச்சுத்தான் செஞ்சேன்.”

விக்கி பாத்திரத்தை வாங்கிக்கொண்டான்.

சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு பேசினான்.

விக்கி: “அண்ணி, உங்க அக்கறை எனக்குப் புரியுது. நீங்க என்னிடம் அன்பாகப் பேசுறது எனக்குச் சந்தோஷம்தான். ஆனா நான் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லணும். நீங்க எனக்காக ஏதாவது செய்றீங்க என்பதற்காக நான் உங்களிடம் வேற ஏதாவது எதிர்பார்க்க மாட்டேன். நீங்க என்னை நல்ல நண்பனா நினைக்கிறீங்கன்னா அதுவே போதும். அண்ணா என்னை நம்புறார். அந்த நம்பிக்கையை நான் காப்பாத்தணும்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நீ இப்படிப் பேசுறது எனக்குப் புரியுது. நான் உன்னிடம் ஏதாவது எதிர்பார்த்து இதைச் செய்யல. ஆனா உன்னிடம் பேசும்போது எனக்கு நிம்மதியா இருக்கு. நீ என்னுடைய மனசைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசுறே. அதனால்தான் உன்னிடம் பேசணும்னு தோணுது.”

விக்கி: “நீங்க என்னிடம் பேசலாம் அண்ணி. நான் உங்களைத் தவிர்க்க மாட்டேன். உங்களுக்கு ஏதாவது கவலை இருந்தா சொல்லலாம். என்னால் முடிந்த அளவுக்கு உங்களுக்கு உதவி செய்வேன். ஆனா நம்முடைய உறவு எப்படியிருக்கணும்னு நாம தெளிவா புரிஞ்சுக்கணும். அண்ணாவுக்கும் உங்களுக்கும் நான் எப்பவும் மரியாதை கொடுப்பேன்.”

நந்தினி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

நந்தினி: “சரி விக்கி. உன்னிடம் இன்னொரு விஷயம் கேட்கணும். நீ முன்பு என்னை விரும்பினே. இப்போவும் சில நேரம் என்னைப் பற்றி நினைக்கிறியா?”

விக்கி சிறிது நேரம் யோசித்தான்.

விக்கி: “உண்மையைச் சொன்னா சில நேரம் நினைக்கிறேன் அண்ணி. ஆனா அதற்காக நான் என்னுடைய வாழ்க்கையை நிறுத்திவைக்க முடியாது. நீங்க உங்களுடைய வாழ்க்கையில் எடுத்த முடிவை நான் மதிக்கணும். உங்களை விரும்பினேன் என்பதற்காக நீங்களும் என்னை விரும்பணும்னு நான் எதிர்பார்க்க முடியாது. அதைப் புரிஞ்சுக்கிட்டதால்தான் இப்போ என்னுடைய படிப்பிலும் மற்ற விஷயங்களிலும் கவனம் செலுத்துறேன்.”

அந்தப் பதில் நந்தினியின் மனதைத் தொட்டது.

நந்தினி: “நீ உண்மையா பேசுறதுக்கு நன்றி விக்கி. உன்னுடைய நல்ல குணம் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. நான் ஏன் உன்னைப் பற்றி அடிக்கடி நினைக்கிறேன்னு எனக்கே புரியல. ஆனா அதுக்காக அவசரமா எந்த முடிவும் எடுக்க விரும்பல. என்னுடைய மனசை முதலில் புரிஞ்சுக்கணும்.”

விக்கி: “அதுதான் நல்லது அண்ணி. நீங்க நிதானமா யோசிங்க. நான் நாளைக்கு கல்லூரிக்குப் போகணும். வீட்டுக்குப் போய் சாப்பிட்டுவிட்டு படிக்கிறேன். நீங்களும் அண்ணாவைக் கவனிச்சுக்கோங்க.”

நந்தினி: “சரி விக்கி. இந்தச் சாப்பாட்டை எடுத்துக்கிட்டுப் போ. உனக்குப் பிடிக்கும் என்பதற்காகத்தான் செஞ்சேன். வீட்டுக்குப் போய் சாப்பிடு. அப்புறம் படி. இரவு ரொம்ப நேரம் விழித்திருக்காதே.”

விக்கி: “சரி அண்ணி. நன்றி.”

விக்கி கிளம்பினான்.

நந்தினி அவன் சென்றதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவனுக்குப் பிடித்த நிற உடையை அணிந்தாள். அவனுக்குப் பிடித்த உணவைச் சமைத்துக் கொடுத்தாள். அவனிடம் பேசுவதற்காகச் சிறிய காரணங்களையும் தேட ஆரம்பித்திருந்தாள்.

இவை எல்லாம் ஏன் நடக்கின்றன என்று அவள் தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டாள்.

அவனுடைய அக்கறை அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது என்பது உண்மை.

ஆனால் அந்த அக்கறை அவளுடைய மனதில் இன்னும் ஆழமான உணர்வுகளை உருவாக்குகிறதா என்பதை அவள் இன்னும் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

அடுத்த சில நாட்களில் ரத்னத்தின் உடல்நிலை இன்னும் கொஞ்சம் முன்னேறியது. அவனால் வீட்டுக்குள் மெதுவாக நடக்க முடிந்தது. ஹரிணியும் அடிக்கடி வந்து அவனைப் பார்த்துக்கொண்டாள். மருந்துகளைச் சரியாக எடுத்துக்கொள்கிறாரா, உணவு சாப்பிடுகிறாரா, நடக்கும்போது சிரமம் இருக்கிறதா என்று ஒவ்வொன்றாகக் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டாள்.

விக்கியும் தினமும் கல்லூரிக்குச் சென்றுவிட்டு மாலையில் ரத்னத்தைப் பார்க்க வந்தான்.

ஒருநாள் மாலை நந்தினி குழந்தையை மடியில் வைத்துக்கொண்டு விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள்.

நந்தினி: “என்ன செல்லம்? இன்று ஏன் இவ்வளவு சிரிக்கிறே? உனக்கு அம்மா கூட விளையாடணுமா? சரி, விளையாடலாம். உன்னைத் தூக்கிக்கிட்டு கொஞ்ச நேரம் இங்கேயே இருக்கேன். நீ நல்லா சாப்பிடணும், தூங்கணும். எப்பவும் இப்படியே சிரிச்சுக்கிட்டு இருக்கணும்.”

அவள் குழந்தையின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள்.

அப்போது விக்கி வந்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, குழந்தை ரொம்பச் சந்தோஷமா இருக்கே! என்னைப் பார்த்ததும் சிரிக்குது. கொஞ்ச நேரம் நான் தூக்கிக்கிறேன். நீங்க போய் அண்ணாவுக்கு ஏதாவது தேவையா இருக்கான்னு பார்த்துட்டு வாங்க.”

விக்கி குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு விளையாடினான். நந்தினி அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நீ குழந்தையைக் கொஞ்சுறதைப் பார்க்கவே நல்லா இருக்கு. உனக்குக் குழந்தைகளிடம் இவ்வளவு பாசம் இருக்குன்னு எனக்குத் தெரியாது. நீ எல்லோரிடமும் இவ்வளவு அன்பாக நடந்துக்கிறதைப் பார்க்கும்போது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கு.”

விக்கி: “அண்ணி, குழந்தைகள் அப்படித்தானே? அவங்களிடம் அன்பாக இருந்தா அவங்களும் நம்மிடம் அன்பாக இருப்பாங்க. குழந்தையைப் பார்த்தா நமக்கே சந்தோஷமா இருக்கும். அண்ணாவும் இப்போ நல்லா இருக்கார். நீங்களும் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கீங்க. அதுவே எனக்குப் போதும்.”

நந்தினி அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நான் உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்லணும். நீ இங்கே வருவாயா என்று சில நேரம் நான் எதிர்பார்க்கிறேன். நீ வந்ததும் உன்னிடம் பேசணும்னு தோணுது. உனக்குப் பிடிச்ச கலர் டிரஸ் அணியணும்னு நினைக்கிறேன். உனக்குப் பிடிச்ச சாப்பாடு செஞ்சு கொடுக்கும்போது சந்தோஷமா இருக்கு. இதெல்லாம் ஏன் நடக்குதுன்னு எனக்கே புரியல.”

விக்கி குழந்தையை நந்தினியிடம் கொடுத்துவிட்டு அமைதியாகப் பேசினான்.

விக்கி: “அண்ணி, உங்க மனசுல என்ன இருக்குன்னு நீங்க நிதானமா யோசிங்க. என்னைப் பற்றி நல்ல எண்ணம் இருக்கிறது என்றால் அதில் தவறில்லை. நான் உங்களுக்கு உதவி செய்றேன். நீங்க என்னைப் பாராட்டுறீங்க. நாம பேசிக்கிறோம். ஆனா அதற்காக உடனே ஒரு முடிவுக்கு வர வேண்டியதில்லை. அண்ணா உங்களை நம்புறார். நீங்களும் அவரை நேசிக்கிறீங்க. அந்த உறவையும் மதிக்கணும்.”

நந்தினி: “அது எனக்குத் தெரியும் விக்கி. ரத்னம் எனக்கு முக்கியமானவர். அவருடைய உடல்நிலை சரியாகணும். நம்முடைய வாழ்க்கை நல்லா இருக்கணும் என்பதுதான் என்னுடைய ஆசை. ஆனா உன்னுடைய நல்ல குணம் என்னை ஈர்க்குது என்பதையும் என்னால் மறுக்க முடியல. நீ என்னிடம் எந்த எதிர்பார்ப்பும் வைக்காமல் உதவி செய்றே. அதைப் பார்க்கும்போது உன்னை இன்னும் அதிகமாக மதிக்கிறேன்.”

விக்கி: “அண்ணி, நீங்க என்னைப் பற்றி இப்படி நினைக்கிறீங்கன்னு சொல்வது சந்தோஷம்தான். ஆனா நான் உங்களுடைய வாழ்க்கையில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்த விரும்பவில்லை. நான் அண்ணாவை என் சொந்த அண்ணன் மாதிரி நினைக்கிறேன். அவருக்கு உதவி செய்வதில் எந்த மாற்றமும் இருக்காது. உங்களிடமும் மரியாதையாகப் பேசுவேன். உங்களுக்கு உதவி தேவைப்பட்டால் செய்வேன். அதே நேரத்தில் என்னுடைய படிப்பையும் கவனிப்பேன்.”

நந்தினி: “விக்கி, உன்னுடைய இந்தப் பேச்சுதான் எனக்கு மிகவும் பிடிச்சிருக்கு. நீ என்னிடம் நெருக்கமாக இருக்கணும்னு நான் நினைக்கிறேன். ஆனா அந்த நெருக்கம் யாருக்கும் கஷ்டம் கொடுக்கக்கூடாது என்பதையும் புரிஞ்சுக்கிறேன். என்னுடைய மனசை நான் முதலில் புரிஞ்சுக்கணும். ரத்னத்திடம் என்னுடைய உறவை இன்னும் நல்லா அமைத்துக்கணும். உன்னுடைய நட்பையும் மதிக்கணும்.”

விக்கி: “அதுதான் சரி அண்ணி. நாம எல்லோரும் நல்லா இருக்கணும். அண்ணா இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல நல்லா நடக்க ஆரம்பிச்சிடுவார். ஹரிணி மேடமும் அவரைத் தொடர்ந்து கவனிச்சுக்கிட்டு இருக்காங்க. நீங்களும் உங்களைப் பார்த்துக்கோங்க. குழந்தையையும் கவனிச்சுக்கோங்க. நான் கல்லூரியில் நல்லா படிச்சு முன்னேற முயற்சி செய்றேன்.”

ரத்னம் அவர்களுடைய பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். அவன் விக்கியைப் பார்த்துச் சிரித்தான்.

ரத்னம்: “விக்கி, நீ எனக்குத் தம்பி மாதிரி மட்டும் இல்ல. என்னுடைய குடும்பத்தில் ஒருவனாகவே மாறிட்டே. நீ நல்லா படிச்சு முன்னேறணும். எங்களையும் அடிக்கடி வந்து பார்த்துக்கோ. உன்னைப் பார்த்தாலே எனக்கு நம்பிக்கை அதிகமாகுது.”

விக்கி: “நிச்சயமா அண்ணா. நான் உங்களை வந்து பார்த்துக்குவேன். ஆனா என்னுடைய படிப்பையும் நல்லா கவனிச்சுக்குவேன். நீங்க நல்லா குணமடைஞ்சு பழைய மாதிரி நடக்க ஆரம்பிக்கணும். அதுதான் எனக்கு முக்கியம்.”

அன்று விக்கி கிளம்பும்போது நந்தினி அவனை வாசல்வரை வந்து வழியனுப்பினாள்.

நந்தினி: “விக்கி, கவனமாகப் போ. நாளைக்கு கல்லூரியில் என்ன நடக்குதுன்னு வந்து சொல்லு. உன்னுடைய படிப்பு எப்படி போகுதுன்னு தெரிஞ்சுக்கணும்னு ஆசையா இருக்கு.”

விக்கி: “சரி அண்ணி. நாளைக்கு வந்து சொல்றேன். அண்ணாவைப் பார்த்துக்கோங்க.”

அவன் சென்றுவிட்டான்.

நந்தினி சில நொடிகள் வாசலிலேயே நின்றாள்.

அவளுக்குள் விக்கியைப் பற்றிய எண்ணங்கள் இன்னும் இருந்தன. அவன் வருவதை எதிர்பார்த்தாள். அவனிடம் பேச விரும்பினாள். அவனுக்குப் பிடித்த நிறத்தையும் உணவையும் நினைவில் வைத்திருந்தாள்.

ஆனால் அவன் காட்டிய மரியாதையும் பொறுப்புணர்வும் அவளுக்குப் புரிந்திருந்தது.

அவள் ரத்னத்தின் அருகில் வந்து அமர்ந்தாள்.

ரத்னம்: “நந்தினி, என்ன யோசிச்சுக்கிட்டு இருக்கே? ஏதாவது கவலையா?”

நந்தினி: “இல்லை ரத்னம். நம்முடைய வாழ்க்கையைப் பற்றி யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன். நீ நல்லா குணமடைஞ்சு வர்றே. வீட்டில் எல்லோரும் சந்தோஷமா இருக்கோம். நம்முடைய வாழ்க்கை இனிமேல் நல்லா இருக்கணும். உன்னோட நிம்மதியா வாழணும் என்பதுதான் என்னுடைய ஆசை.”

ரத்னம் அவளுடைய கையைப் பிடித்தான்.

ரத்னம்: “நந்தினி, நாம இருவரும் மனசுவிட்டு பேசிக்கிட்டே இருக்கணும். உனக்கு ஏதாவது கவலை இருந்தா என்னிடம் சொல்லு. நான் உன்னுடைய பேச்சைக் கேட்பேன். நம்முடைய வாழ்க்கையை நல்லா அமைத்துக்கலாம்.”

நந்தினி அவனுடைய கையை இறுக்கமாகப் பிடித்தாள்.

விக்கியின் மீது உருவாகியிருந்த ஈர்ப்பை அவள் உடனடியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. ஆனால் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் எடுக்க வேண்டிய முடிவுகளை அவசரப்படாமல் எடுக்க வேண்டும் என்பதைப் புரிந்துகொண்டாள்.

விக்கி கல்லூரியில் முன்னேறிக்கொண்டிருந்தான்.

ரத்னம் ஒவ்வொரு நாளும் குணமடைந்துகொண்டிருந்தான்.

நந்தினி தன்னுடைய மனதில் எழும் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்துகொண்டிருந்தாள்.

ஆனால் விக்கி அடுத்த முறை வீட்டுக்கு வரும்போது நந்தினி அவனிடம் எப்படி நடந்துகொள்வாள்?

அவனுடைய நல்ல குணத்தை மட்டும் மதிப்பாளா? அல்லது அவனிடம் தன்னுடைய மனதில் இருக்கும் உணர்வுகளை இன்னும் தெளிவாகச் சொல்ல ஆரம்பிப்பாளா?

அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது?

My telegram id Msivamuruganm

[Sivamurugan 85]

Bro romba story family aa pokuthu super

நண்பா மிகவும் அருமையான பதிவு அதிலும் நந்தினி மற்றும் ரத்னம் வீட்டிற்கு வந்த பிறகு விக்கி வந்து பழகும் விதத்தை பற்றி சொல்லியது மிகவும் எதார்த்தமாக இருந்தது. அதிலும் குறிப்பாக விக்கி உரையாடல் அவனுக்கு பிடித்து ப்ளூ சேலை அணிந்து நந்தினி காண்பித்து அதை விக்கி பார்த்து வியந்து அவள் உடன் எந்தவொரு எதார்த்தம் மாறாமல் நட்பாக சொல்லுவது மிகவும் நன்றாக உள்ளது

Vicky is taking too much space. Repeated events. She proved again and again that she is cock hungry bitch.

Vikky appanum Rathinam aathalum irukkanga la sethutangala..semma mokkaya college studies nu kondu porappa. Santhosh sunniya maranthuttu vikky sunniya eppadi vangalan nu plan podurala inthe thevidiya. Guilt ellam oru naal than pola.

Rendu perum velaiku pogama kasukka enna panranga.. konjam logic kooda illaye.

Good one but nothing erotic

அடுத்த அப்டேட்டில் உங்க கேள்விகளுக்கு விடை கிடைக்கும். இனி காம அப்டேட் அதிகமா இருக்கும்

[Sivamurugan 85]

அத்தியாயம் – மனசுக்குள் வந்த மாற்றம்

அன்று மதியம் ரத்னம், ஹரிணியுடன் வெளியே சென்றிருந்தான். டாக்டர் சொன்னபடி தினமும் கொஞ்ச நேரம் நடக்கவும், உடற்பயிற்சி செய்யவும் ஆரம்பித்திருந்தான். ஹரிணி அவனுடன் இருந்து, அவனால் முடிந்த அளவுக்கு மட்டும் பயிற்சி செய்ய வைத்தாள்.

ரத்னம் கிளம்பியதும் நந்தினி வீட்டில் தனியாக இருந்தாள். குழந்தை தூங்கிக்கொண்டிருந்தது. வீட்டு வேலைகளை முடித்துவிட்டு அவள் ஹாலில் அமர்ந்திருந்தாள்.

அவளுடைய மனதில் விக்கியைப் பற்றிய எண்ணங்கள்தான் அதிகமாக இருந்தன.

விக்கி தினமும் வீட்டுக்கு வருவதும், ரத்னத்திடம் அன்பாகப் பேசுவதும், குடும்பத்துக்கு உதவி செய்வதும் நந்தினிக்கு ரொம்பப் பிடித்திருந்தது. அவனுக்குப் பிடித்த நிறத்தில் உடை அணிய வேண்டும், அவனுக்குப் பிடித்த உணவைச் சமைத்துக் கொடுக்க வேண்டும் என்று அவளுக்குத் தோன்றியது.

முதலில் இதெல்லாம் ஒரு சாதாரண அன்பு என்று நினைத்தாள். ஆனால் இப்போது விக்கி வராத நாட்களில் அவனைப் பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. அவன் வந்ததும் அவனுடன் பேசுவதற்காகக் காத்திருக்க ஆரம்பித்திருந்தாள்.

அந்த நேரத்தில் வாசலில் விக்கி வந்தான்.

வழக்கமாகச் சிரித்துக்கொண்டே வரும் விக்கி அன்று அமைதியாக இருந்தான். அவனுடைய முகத்தில் ஏதோ கவலை தெரிந்தது.

நந்தினி: “என்ன விக்கி, இன்னைக்கு உன் முகமே சரியில்லையே! எப்பவும் வீட்டுக்கு வந்ததும் சிரிச்சுக்கிட்டே அண்ணாவைப் பற்றி விசாரிப்பே. இன்னைக்கு என்ன ஆச்சு? கல்லூரியில் ஏதாவது பிரச்சினையா? இல்ல வீட்டில் ஏதாவது நடந்ததா? உன் முகத்தைப் பார்த்தாலே ஏதோ கவலையா இருக்கேன்னு தெரியுது. என்னன்னு சொல்லு. உனக்கு ஏதாவது பிரச்சினை இருந்தா என்கிட்ட சொல்லலாம். மனசுக்குள்ளேயே வச்சுக்கிட்டு கஷ்டப்படாதே.”

விக்கி அவளைப் பார்த்தான். அவனுக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு பேச ஆரம்பித்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, உங்களுக்கு ஒரு விஷயம் தெரியாதா? இன்னைக்கு காலையில் அம்மா என்கிட்ட ஒரு செய்தி சொன்னாங்க. அதைக் கேட்டதிலிருந்து என்னால நிம்மதியா இருக்க முடியல. என்னுடைய அப்பா மறுமணம் செய்துகிட்டாராம். அவர் உங்க அத்தை சுதாவைக் கல்யாணம் செய்திருக்காரு. இதை அம்மா சொன்னதும் எனக்கு ரொம்ப அதிர்ச்சியா இருந்தது. அப்பா இப்படியொரு முடிவு எடுப்பார்னு நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. அவருடைய வாழ்க்கையில் அவர் என்ன முடிவு எடுக்கிறாரோ அது அவருடைய விருப்பம்னு நினைச்சாலும், இதை ஏத்துக்கிறதுக்கு எனக்கு கொஞ்சம் கஷ்டமா இருக்கு. யார்கிட்ட இதைப் பற்றிப் பேசுறதுன்னு தெரியாமதான் இங்கே வந்தேன்.”

அந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும் நந்தினி அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

நந்தினி: “என்ன விக்கி சொல்றே? உங்க அப்பா சுதா அத்தையைக் கல்யாணம் செய்துகிட்டாரா? எனக்கு இதைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாதே! ரத்னத்தோட அம்மாவான சுதா அத்தை இப்படியொரு முடிவு எடுத்திருக்காங்கன்னா எனக்கே ஆச்சரியமா இருக்கு. ஆனா இப்போ ஒரு விஷயத்தை மட்டும் கவனத்தில் வச்சுக்கணும். ரத்னத்துக்கு இந்த விஷயம் தெரிய வேண்டாம் விக்கி. அவர் இப்போதான் கொஞ்சம் கொஞ்சமா உடல்நிலை தேறிக்கிட்டு வர்றாரு. இந்தச் செய்தியைக் கேட்டா அவருக்கு மனக்கஷ்டம் ஏற்படலாம். ஏற்கெனவே உடம்பு சரியில்லாம எவ்வளவோ கஷ்டப்பட்டிருக்காரு. இப்போ அவரை நிம்மதியா இருக்க விடணும். அதனால அவர்கிட்ட இப்போதைக்கு இதைப் பற்றிப் பேசாதே.”

விக்கி: “சரி அண்ணி. நானும் அதைத்தான் நினைச்சேன். அண்ணாவுக்கு இப்போ இந்த விஷயம் தெரிய வேண்டாம். ஆனா என்னுடைய மனசுல இருக்கிற கவலையை யார்கிட்ட சொல்றதுன்னு தெரியல. அம்மாகிட்ட பேசினாலும் அவங்களுக்கும் மனக்கஷ்டம் இருக்கு. அப்பாகிட்ட இதைப் பற்றிக் கேட்கவும் எனக்குத் தயக்கமா இருக்கு. என்ன நடந்தாலும் நான் படிப்பைப் பார்த்துக்கிட்டு முன்னேறணும்னு தெரியும். ஆனா சில விஷயங்களை உடனே மனசால ஏத்துக்க முடியல. அதனாலதான் உங்ககிட்ட வந்து பேசலாம்னு நினைச்சேன்.”

விக்கியின் பேச்சைக் கேட்ட நந்தினிக்கு அவன் மீது இன்னும் அக்கறை அதிகமானது.

அவன் எப்போதும் தன்னுடைய குடும்பத்தைப் பற்றியே நினைத்துக்கொண்டு இருக்கிறான். ரத்னத்துக்கு உதவி செய்கிறான். அவளிடமும் அன்பாகப் பேசுகிறான். இப்போது அவனுடைய சொந்த வாழ்க்கையில் பிரச்சினை வந்தபோதும் மனம் திறந்து பேசுவதற்கு அவளிடம் வந்திருக்கிறான்.

அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்ல வேண்டும் என்று நந்தினி நினைத்தாள்.

அவள் எழுந்து வாசலுக்குச் சென்று கதவைச் சாத்திவிட்டு மீண்டும் விக்கியின் அருகில் வந்து அமர்ந்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நீ எதையும் நினைச்சு மனசைக் கஷ்டப்படுத்திக்காதே. சில விஷயங்கள் நம்ம நினைக்கிற மாதிரி நடக்காது. அதுக்காக நம்ம வாழ்க்கையை நிறுத்த முடியாது. உங்க அப்பா எடுத்த முடிவை ஏத்துக்கிறதுக்கு உனக்கு கொஞ்ச நாள் ஆகலாம். அதுவரைக்கும் நீ மனசை அமைதியா வச்சுக்க முயற்சி செய். உனக்கு யார்கிட்டயாவது பேசணும்னு தோணுச்சுன்னா என்கிட்ட பேசலாம். நான் உன்னைத் தப்பா நினைக்க மாட்டேன். நீ எங்க குடும்பத்துக்கு எவ்வளவு உதவி செய்றேன்னு எனக்குத் தெரியும். உன்னை ஒரு நல்ல நண்பனா நினைக்கிறேன். உன்னுடைய கஷ்டத்தை என்னால முடிஞ்ச அளவுக்கு புரிஞ்சுக்க முயற்சி செய்றேன்.”

விக்கி அவளைப் பார்த்துச் சின்னதாகச் சிரித்தான்.

விக்கி: “நன்றி அண்ணி. நீங்க இப்படிப் பேசுறது எனக்கு ரொம்ப ஆறுதலா இருக்கு. என்னுடைய பிரச்சினையை யாராவது புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசினாலே மனசுக்கு கொஞ்சம் நிம்மதி கிடைக்குது. நான் இங்கே வர்றது அண்ணாவைப் பார்க்கவும், அவருக்கு உதவி செய்யவும்தான். ஆனா உங்ககிட்ட பேசும்போதும் எனக்கு ஒரு நல்ல உணர்வு கிடைக்குது. நீங்க என்னை உங்க குடும்பத்தில் ஒருத்தனா நினைக்கிறீங்க. அதுவே எனக்குச் சந்தோஷம். நான் உங்க நம்பிக்கையை எப்பவும் காப்பாத்துவேன்.”

அவனுடைய பேச்சைக் கேட்ட நந்தினி சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவளுக்குள் இருந்த உணர்வுகளை அவனிடம் சொல்லலாமா என்று யோசித்தாள். பல நாட்களாக மனதில் வைத்திருந்த விஷயங்களை இனியும் மறைக்க வேண்டாம் என்று முடிவு செய்தாள்.

நந்தினி மனசைத் திறக்கிறாள்

நந்தினி: “விக்கி, உன்கிட்ட ஒரு விஷயம் சொல்லணும்னு ரொம்ப நாளா நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கேன். ஆனா எப்படி ஆரம்பிக்கிறதுன்னு தெரியாம அமைதியா இருந்துட்டேன். நீ இந்த வீட்டுக்கு வரும்போதெல்லாம் எனக்கு சந்தோஷமா இருக்கு. நீ வருவியா என்று சில நேரம் எதிர்பார்த்துக்கிட்டு இருப்பேன். நீ வந்ததும் உன்கிட்ட பேசணும்னு தோணும். உனக்குப் பிடிச்ச கலர் டிரஸ் போடணும், உனக்குப் பிடிச்ச சாப்பாடு செஞ்சு கொடுக்கணும்னு நினைப்பேன். முதல்ல இதெல்லாம் உன்னிடம் இருக்கிற அன்புன்னு நினைச்சேன். ஆனா இப்போ உன்னைப் பார்க்கணும்னு அடிக்கடி தோணுது. நீ வராத நாளில் உன்னைப் பார்க்க முடியலையேன்னு நினைக்கிறேன். ஏன் இப்படி நடக்குதுன்னு எனக்கே புரியல.”

விக்கி அவளை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, நீங்க இப்படி வெளிப்படையா பேசுவீங்கன்னு நான் எதிர்பார்க்கல. உங்களுக்கு என் மேல அன்பு இருக்குன்னு எனக்குத் தெரியும். ஆனா நீங்க சொல்றதைப் பார்த்தா, உங்க மனசுல இன்னும் ஏதோ உணர்வு இருக்கிற மாதிரி தெரியுது. அதைப் பற்றி நீங்க நல்லா யோசிக்கணும். அண்ணா உங்களை எவ்வளவு நம்புறார்னு உங்களுக்கே தெரியும். நான் அவரை என்னுடைய சொந்த அண்ணன் மாதிரி நினைக்கிறேன். உங்களையும் குழந்தையையும் மதிக்கிறேன். அதனால நாம பேசுற விஷயத்தில் கொஞ்சம் கவனமா இருக்கணும்.”

நந்தினி: “அது எனக்குத் தெரியும் விக்கி. ரத்னம் என்னுடைய கணவர். அவரை நான் நேசிக்கிறேன். அவர் நல்லா குணமடையணும், நம்ம குடும்பம் சந்தோஷமா இருக்கணும்னு தான் ஆசைப்படுறேன். ஆனா அதே நேரத்தில் என்னுடைய மனசுல என்ன நடக்குதுன்னு என்னால மறைக்கவும் முடியல. நீ என்கிட்ட எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாம உதவி செய்றே. என்னுடைய கஷ்டத்தைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசுறே. நான் சொல்றதை அமைதியா கேட்கிறே. இதெல்லாம் என்னை உன் மேல ஈர்ப்பு ஏற்பட வைக்குதுன்னு நினைக்கிறேன். இதை உன்கிட்ட சொல்றதுக்கே எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கு. ஆனா நீ என்னைத் தப்பா நினைக்க மாட்டேன்னு நம்புறேன்.”

விக்கி அவசரமாக எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை. அவளுடைய மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, உங்க மனசுல என்ன இருக்குன்னு என்கிட்ட சொன்னதுக்கு நன்றி. ஆனா நீங்க இப்போ நிறைய விஷயங்களால் மனசளவில் பாதிக்கப்பட்டிருக்கீங்க. அண்ணாவோட உடல்நிலை, குடும்பச் செலவு, உங்க தனிப்பட்ட கவலைகள் எல்லாமே உங்களைப் பாதிக்குது. இந்த நேரத்தில் உங்களுக்கு யாராவது அன்பாகப் பேசினால், அந்த அன்பு உங்களுக்கு ரொம்ப முக்கியமானதாகத் தோணலாம். அதில் உங்களை நீங்களே குறை சொல்லிக்க வேண்டாம். ஆனா அந்த உணர்வை மட்டும் வச்சு அவசரமா எந்த முடிவும் எடுத்துடாதீங்க. உங்க வாழ்க்கையும் அண்ணாவோட வாழ்க்கையும் எனக்கு முக்கியம்.”

நந்தினி அவனுடைய பேச்சைக் கவனமாகக் கேட்டாள்.

அவன் சொன்னது உண்மைதான். ரத்னம் உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்ட பிறகு அவளுடைய வாழ்க்கை மாறியிருந்தது. கணவனுடன் தனியாகச் செலவிடும் நேரம் குறைந்திருந்தது. அவனைக் கவனித்துக்கொள்வது, குழந்தையைப் பார்த்துக்கொள்வது, வீட்டைப் பார்த்துக்கொள்வது என்று நாட்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

அவளுடைய மனதில் இருந்த தனிமையை விக்கியின் அக்கறை கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைத்திருந்தது.

நந்தினி: “விக்கி, நீ சொல்றது எனக்குப் புரியுது. ஆனா என்னுடைய நிலைமையையும் கொஞ்சம் புரிஞ்சுக்கோ. ரத்னத்தோட கணவன் மனைவியா நெருக்கமா இருந்து கிட்டத்தட்ட இரண்டு மாசம் ஆகப்போகுது. அவர் உடம்பு சரியில்லாததால டாக்டர் மூணு மாசத்துக்கு எந்த உடலுறவும் வச்சுக்கக்கூடாதுன்னு சொல்லியிருக்காரு. அவர் நல்லா குணமடைஞ்ச பிறகுதான் அதைப் பற்றி யோசிக்கணும்னு சொல்லியிருக்காரு. அதனால நான் பொறுமையா இருக்கேன். அவருடைய உடல்நிலை சரியாகணும்னு தான் நினைக்கிறேன். ஆனா எனக்கும் உணர்ச்சிகள் இருக்கு விக்கி. எனக்கும் கணவரோட அன்பும் நெருக்கமும் தேவைப்படுது. அதெல்லாம் இப்போ முடியாத சூழ்நிலை இருக்கும்போது சில நேரம் மனசு ரொம்பக் கஷ்டப்படுது.”

விக்கி அவளுடைய பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

நந்தினி: “இன்னொரு விஷயமும் இருக்கு விக்கி. சந்தோஷ் என்னிடம் நடந்துகிட்ட விதத்தை என்னால மறக்க முடியல. நான் விரும்பாத நிலையிலும் அவன் இரண்டு முறை என்னுடன் பாலியல் உறவு வைத்துக்கிட்டான். அந்த விஷயத்தை நினைச்சாலே எனக்கு மனசு சரியில்லாம போயிடும். நான் அதை யார்கிட்டயும் வெளிப்படையா பேச முடியல. என்னுடைய வாழ்க்கையில் நடந்த விஷயங்களை மறந்துட்டு சந்தோஷமா இருக்கணும்னு நினைக்கிறேன். ஆனா சில நேரம் என்னுடைய மனசு என்னையே கேள்வி கேட்குது. எனக்கு என்ன வேணும், நான் எதை எதிர்பார்க்கிறேன் என்று எனக்கே புரியாத நிலைமை வந்துடுது.”

விக்கியின் முகம் மாறியது. அவளுக்கு நடந்த விஷயத்தைக் கேட்டு அவன் வருத்தப்பட்டான்.

விக்கி: “அண்ணி, நீங்க விரும்பாத விஷயத்தை யாராவது உங்க மேல திணிச்சிருந்தா அதுக்கு நீங்க பொறுப்பல்ல. அதுக்காக உங்களை நீங்களே குறை சொல்லிக்காதீங்க. உங்களுக்கு என்ன நடந்ததுன்னு எல்லோரிடமும் சொல்ல வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. நீங்க நம்புற ஒருத்தர்கிட்ட மனசு திறந்து பேசலாம். நான் உங்க பேச்சைக் கேட்கத் தயாரா இருக்கேன். ஆனா நீங்க மனசளவில் கஷ்டப்படுற நேரத்தில் உங்களுக்கு உதவி செய்யுற ஒருத்தர் மேல உணர்ச்சி ரீதியா நெருக்கம் ஏற்படும்போது, அதைப் புரிஞ்சுக்க கொஞ்சம் நேரம் எடுத்துக்கணும். நான் உங்களுக்கு எந்தக் கஷ்டத்தையும் கொடுக்க விரும்பல.”

நந்தினியின் கண்கள் கலங்கின.

நந்தினி: “விக்கி, நீ இப்படிப் பேசுறதுதான் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. நான் என்ன சொன்னாலும் என்னைப் புரிஞ்சுக்க முயற்சி செய்றே. என்னைத் தப்பா நினைக்காம பேசுறே. எங்களுக்குப் பணக்கஷ்டம் வந்தப்போவும் நீ உதவி செய்றே. எங்களிடம் போதுமான சேமிப்புப் பணம் இருந்தாலும், நீ உதவி செய்யும்போது வேண்டாம்னு சொன்னாலும் கேட்க மாட்டேங்கிற. ரத்னத்துக்கு இப்போ வேலைக்குப் போக முடியல. எங்களுடைய சேமிப்புப் பணத்துலதான் செலவு செஞ்சுக்கிட்டு இருக்கோம். நிறுவனத்திடம் உதவி கேட்கலாம்னு நினைச்சாலும், அவங்க ஏற்கெனவே நிறையச் செலவு செஞ்சிருக்காங்கன்னு தோணுது. இந்த நேரத்தில் நீ எங்களுக்கு உதவி செய்றது எனக்கு ரொம்பப் பெரிய விஷயம். உன்னுடைய அக்கறை என்னுடைய மனசுல ஆழமா பதிஞ்சிருக்கு.”

விக்கி அவளிடம் மெதுவாகப் பேசினான்.

விக்கி: “அண்ணி, நான் உதவி செய்றது உங்ககிட்ட இருந்து எதையாவது எதிர்பார்த்து இல்லை. அண்ணா எனக்கு ரொம்ப நெருக்கமானவர். அவருக்கு உதவி தேவைப்படும்போது என்னால முடிஞ்சதைச் செய்றேன். உங்களுக்கும் குழந்தைக்கும் உதவி செய்றது என்னுடைய விருப்பம். அதுக்காக நீங்க என்கிட்ட எந்தக் கடமையும் வச்சுக்க வேண்டாம். பண உதவியையும் அன்பையும் ஒன்றாக நினைக்காதீங்க. நான் உங்களை மதிக்கிறேன். உங்களுடைய மனசுக்கு நிம்மதி கிடைக்கணும்னுதான் நினைக்கிறேன்.”

அவள் எடுத்த முடிவு

நந்தினி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள். பிறகு விக்கியின் அருகில் கொஞ்சம் நகர்ந்து அமர்ந்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, நீ சொல்றது எல்லாம் எனக்குப் புரியுது. நான் உன்னிடம் எந்தக் கடமையும் வச்சுக்கல. நீ உதவி செய்றதுக்காக உன்னை விரும்புறேன்னும் சொல்லல. உன்னுடைய நல்ல குணம், உன்னுடைய அன்பு, என்னைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசுற விதம் எல்லாமே என்னை உன் பக்கம் ஈர்க்குது. இதை எப்படி விளக்குறதுன்னு எனக்கே தெரியல. ரத்னம் என்னுடைய கணவர். அவரை விட்டுக்கொடுக்கணும்னு நான் நினைக்கல. அவருடைய உடல்நிலை சரியாகணும். நம்ம குடும்பம் நல்லா இருக்கணும். அதே நேரத்தில் உன்னைப் பார்க்கும்போதும் உன்னிடம் பேசும்போதும் என்னுடைய மனசுல ஏதோ ஒரு மாற்றம் ஏற்படுது. அதை உன்னிடம் சொல்லாமல் இருக்க முடியல.”

விக்கி: “அண்ணி, உங்க மனசுல இருக்கிறதைச் சொல்றதுக்கு நான் உங்களைத் தப்பா நினைக்க மாட்டேன். ஆனா நாம எடுக்கிற முடிவு யாரையும் காயப்படுத்தக்கூடாது. நீங்க இப்போ உணர்ச்சிவசப்பட்டு எதையும் முடிவு செய்ய வேண்டாம். நான் உங்களை மதிக்கிறேன். அண்ணாவையும் மதிக்கிறேன். இந்த வீட்டுக்கு நான் வர்றது எப்பவும் போல அண்ணாவைப் பார்க்கவும், உங்களுக்கு உதவி செய்யவும்தான். நம்மிடையே இருக்கிற நம்பிக்கை கெட்டுப்போகக் கூடாது. அதனால கொஞ்சம் நிதானமா யோசிப்போம்.”

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவன் தன்னிடம் எந்த எதிர்பார்ப்பும் வைக்கவில்லை என்பது அவளுக்குத் தெரியும். ஆனாலும் அவனிடம் இருந்த ஈர்ப்பை அவளால் மறுக்க முடியவில்லை.

நந்தினி: “விக்கி, நான் உன்கிட்ட இன்னொரு உண்மையைச் சொல்லணும். என்னுடைய மனசைப் பொறுத்தவரைக்கும் இப்போ நான் நினைக்கிறது தப்புன்னு தோணுது. ஆனா என்னுடைய உணர்ச்சிகளை என்னால கட்டுப்படுத்த முடியல. உன்னைப் பார்க்கணும், உன்னிடம் பேசணும், நீ என் அருகில் இருக்கணும்னு தோணுது. நீ என்னைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு அன்பா பேசுறது எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. நான் என்னுடைய மனசுல இருக்கிறதை உன்கிட்ட சொல்லிட்டேன். இனிமேல் அதை மறைக்க விரும்பல. நீ என்ன நினைக்கிறேன்னு எனக்குத் தெரியாது. ஆனா என்னுடைய உணர்ச்சிகளை உன்னிடம் சொல்லாமல் இருக்க முடியவில்லை.”

அவள் மெதுவாகத் தன் கையை நீட்டி விக்கியின் கையைப் பிடித்தாள்.

அவனுடைய கையைத் தன்னுடைய கையோடு கோர்த்துக்கொண்டு அவன் முகத்தை நேராகப் பார்த்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, என் மனசு என்ன நினைக்குதுன்னு எனக்குத் தெரியும். இது சரியா தப்பான்னு எனக்குள்ளேயே போராட்டம் நடந்துக்கிட்டு இருக்கு. ரத்னம் என்னுடைய கணவர். அவர் மேல எனக்கு அன்பு இருக்கு. அவருடைய நம்பிக்கையை உடைக்கக் கூடாதுன்னும் எனக்குத் தெரியும். ஆனா உன் மேல ஏற்பட்டிருக்கிற இந்த ஈர்ப்பையும் என்னால மறுக்க முடியல. என்னுடைய மனசு என்ன சொல்றதுன்னு உன்கிட்ட சொல்லிட்டேன். இப்போ உன்னுடைய பதிலை எதிர்பார்த்துக்கிட்டு இருக்கேன். நான் சொன்னதை நினைச்சு என்னைத் தப்பா நினைக்காதே விக்கி. என்னுடைய சூழ்நிலையையும் என்னுடைய மனநிலையையும் புரிஞ்சுக்கோ.”

விக்கி அவளுடைய கையைப் பார்த்தான். பிறகு நந்தினியின் முகத்தைப் பார்த்தான்.

அவனுக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்றே தெரியவில்லை.

நந்தினியின் கண்கள் அவனுடைய கண்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தன.

அந்த அறையில் சில நொடிகள் அமைதி நிலவியது.

விக்கி இப்போது என்ன சொல்லப்போகிறான்?

நந்தினியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டே இருப்பானா, இல்லை அவளுடைய கையை விலக்கிவிட்டு அவளுக்கு அறிவுரை சொல்வானா?

அடுத்ததாக என்ன நடக்கப்போகிறது?

தொடரும்...

My Telegram ID: Msivamuruganm

[Sivamurugan 85]

கருத்து தெரிவித்த நண்பர்களுக்கு நன்றி. இன்னும் மூணு அப்டேட் கதை claimax.

[Sivamurugan 85]

thought atleast another 25 to 50 posts will come ... its surely disappointment for me.. 

try to continue if possible... there is scope for this story to have more posts...

நான் நிறைய யோசனை செய்து வைத்து இருக்கிறேன். குறைந்தது 50 பக்கம் யோசனை செய்து வைத்து இருக்கிறேன். ஆனா வரவேற்ப்பு கம்மியா இருக்கு ப்ரோ

[Sivamurugan 85]

இன்று இரவோ அல்லது நாளை இரவு 10 மணிக்கு அடுத்த அப்டேட் வரும்

[Sivamurugan 85]

Sivamurugan 85

அத்தியாயம் – ஒரு நாள் உனக்காக

நந்தினி இன்னும் விக்கியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய கண்களில் எதிர்பார்ப்பும் தயக்கமும் கலந்திருந்தன. இவ்வளவு நேரம் தன்னுடைய மனதில் இருந்ததை வெளிப்படையாகப் பேசியிருந்தாலும், விக்கி என்ன பதில் சொல்வான் என்ற பயம் அவளுக்குள் இருந்தது.

விக்கி அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்தான். அவளுடைய கையை மெதுவாகத் தன்னிடமிருந்து விலக்க முயன்றான்.

விக்கி: “அண்ணி, முதல்ல என்னுடைய பேச்சைக் கொஞ்சம் பொறுமையா கேளுங்க. நீங்க உங்க மனசுல இருக்கிற விஷயத்தை என்கிட்ட சொன்னதுக்கு நான் உங்களைத் தப்பா நினைக்கல. உங்களுக்கு என் மேல ஒரு ஈர்ப்பு ஏற்பட்டிருக்குன்னு சொல்றீங்க. உங்க மனசுல இருக்கிற உணர்வுகளை நான் மதிக்கிறேன். ஆனா அதுக்காக நாம உடனே ஏதாவது முடிவு எடுத்துடக் கூடாது. அண்ணா என்னை எவ்வளவு நம்புறார்னு உங்களுக்குத் தெரியும். அவருக்கு உடம்பு சரியில்லாத இந்த நேரத்துல அவருடைய நம்பிக்கைக்கு எந்தப் பாதிப்பும் வரக்கூடாது. நான் உங்க வீட்டுக்கு வர்றதே அவரைப் பார்க்கவும், அவருக்கு உதவி செய்யவும்தான். நம்மிடையே இருக்கிற அன்பும் மரியாதையும் எப்பவும் இப்படியே இருக்கணும். அதனாலதான் நான் கொஞ்சம் தயங்குறேன்.”

நந்தினி: “விக்கி, நீ சொல்ற ஒவ்வொரு வார்த்தையும் எனக்குப் புரியுது. நீ ரத்னத்தை எவ்வளவு நேசிக்கிறேன்னு எனக்குத் தெரியும். அவர் உன்னைத் தம்பி மாதிரி நினைக்கிறார். நீயும் அவரை உன்னுடைய சொந்த அண்ணன் மாதிரி நினைக்கிறே. அந்த உறவை நான் எப்பவும் மதிக்கிறேன். உன்னுடைய அன்பைத் தவறாகப் பயன்படுத்தணும்னு நான் நினைக்கல. என்னுடைய மனசுல என்ன நடக்குதுன்னு உனக்குச் சொல்லணும்னு தோணிச்சு. அதைத்தான் சொன்னேன். நீ என்னைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசுறதே எனக்குப் பெரிய விஷயம்.”

விக்கி: “அண்ணி, நான் உங்களைப் புரிஞ்சுக்க முயற்சி செய்றேன். உங்க வாழ்க்கையில இவ்வளவு பிரச்சினைகள் நடந்திருக்குன்னு நீங்க சொன்னப்போ எனக்கு ரொம்ப வருத்தமா இருந்தது. அண்ணாவோட உடல்நிலை, குழந்தையைப் பார்த்துக்கிறது, குடும்பத்தைச் சமாளிக்கிறது, உங்க மனசுக்குள்ள இருக்கிற தனிமைன்னு நீங்க நிறைய விஷயங்களைச் சமாளிச்சுக்கிட்டு இருக்கீங்க. அந்த நேரத்துல உங்களுக்கு யாராவது அன்பா பேசினா மனசுக்கு நிம்மதி கிடைக்கும். என்னால உங்களுக்கு அந்த நிம்மதி கிடைக்குதுன்னா எனக்கும் சந்தோஷம்தான். ஆனா நீங்க என்னிடம் எதிர்பார்க்கிற அன்பு என்ன மாதிரியானதுன்னு நாம ரெண்டு பேரும் தெளிவா புரிஞ்சுக்கணும்.”

நந்தினி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள். பிறகு அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தபடி பேச ஆரம்பித்தாள்.

நந்தினி: “விக்கி, உன்கிட்ட நான் ஒரு ஆசையைச் சொல்லலாமா?”

விக்கி: “என்ன அண்ணி? சொல்லுங்க. நீங்க தயங்காம பேசலாம்.”

நந்தினி: “நீ என்னைத் தப்பா நினைக்க மாட்டேன்னு நம்புறேன். எனக்கு உன்னோட ஒரு நாள் முழுக்க இருக்கணும்னு ஆசையா இருக்கு.”

அவள் சொன்னதைக் கேட்டதும் விக்கி ஆச்சரியமாக அவளைப் பார்த்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, என்ன சொல்றீங்க? ஒரு நாள் முழுக்க என்னோட இருக்கணுமா? எதுக்காக இப்படித் திடீர்னு கேட்கிறீங்க? நான் தினமும் இங்கே வர்றேனே. அண்ணாவைப் பார்க்கிறேன். உங்ககிட்ட பேசுறேன். உங்களுக்கு ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டா செய்றேன். அதெல்லாம் போதாதா? தனியா ஒரு நாள் முழுக்க இருக்கணும்னு ஏன் நினைக்கிறீங்க?”

நந்தினி: “நான் சொல்றதை முழுசாக் கேளு விக்கி. நீ தினமும் வர்றே. ஆனா அண்ணாவைப் பார்க்கிறதிலும் அவருக்கு உதவி செய்றதிலும்தான் உன்னுடைய நேரம் போயிடுது. நானும் வீட்டுக் காரியங்களைப் பார்த்துக்கிட்டு இருப்பேன். நாம ரெண்டு பேரும் நிம்மதியா உட்கார்ந்து மனசு விட்டுப் பேசுறதுக்குக்கூட அதிக நேரம் கிடைக்கிறதில்லை. நீ வந்தா எனக்குச் சந்தோஷமா இருக்கு. நீ போனதும் அந்தச் சந்தோஷம் கொஞ்சம் குறைஞ்சிடுது. இதை உன்கிட்டச் சொல்லலாமா வேண்டாமான்னு பல நாளா யோசிச்சேன். இன்னைக்கு நீயே உன்னுடைய கவலையை என்கிட்ட சொன்னப்போ, நானும் என்னுடைய ஆசையைச் சொல்லிடலாம்னு நினைச்சேன்.”

விக்கி: “அண்ணி, உங்க ஆசையை நான் புரிஞ்சுக்கிறேன். ஆனா ஒரு நாள் முழுக்க உங்களோட இருக்கிறதுன்னா அதைப் பற்றி நான் கொஞ்சம் யோசிக்க வேண்டியிருக்கு. அண்ணா வீட்டுக்கு வந்ததும் என்னைக் கேட்டா என்ன சொல்றது? அவருக்கு ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டா நான் இங்கே இருக்க வேண்டாமா? அவருடைய நம்பிக்கையை நான் எப்பவும் காப்பாத்தணும்னு நினைக்கிறேன். நீங்க என்னைத் தவறாகப் புரிஞ்சுக்க வேண்டாம். நான் உங்களிடமிருந்து விலகிப் போகணும்னு சொல்லல. ஆனா நம்முடைய உறவுக்கு ஒரு எல்லை இருக்கணும்.”

நந்தினி: “நீ ஏன் இப்படிப் பயப்படுறே விக்கி? நான் உன்னிடம் ஒரு நாள் நேரம் கேட்கிறேன். உன்னுடைய வாழ்க்கையையே கேட்கல. நீ எனக்காக உன்னுடைய வேலையையும் படிப்பையும் விட்டுவிடச் சொல்லல. உன்னுடைய நண்பர்களை விட்டு விலகச் சொல்லல. நீ எனக்காக ஒரு நாள் ஒதுக்கினா போதும். அந்த நாளில் நாம நிம்மதியா பேசலாம். சிரிக்கலாம். உனக்குப் பிடிச்ச விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசலாம். என்னுடைய மனசுல இருக்கிற பாரத்தை இறக்கி வைக்கலாம். நீயும் உன்னுடைய கவலைகளை என்னிடம் சொல்லலாம். எப்பவும் மற்றவர்களுக்காக ஓடிக்கிட்டிருக்கிற நீயும் கொஞ்ச நேரம் நிம்மதியா இருக்கணும்னு எனக்குத் தோணுது.”

விக்கி அவளுடைய பேச்சைக் கவனமாகக் கேட்டான்.

விக்கி: “அண்ணி, நான் உங்களுக்காக உதவி செய்றதெல்லாம் எந்தப் பிரதிபலனையும் எதிர்பார்த்து இல்லை. அண்ணாவுக்கு உதவி செய்றது என்னுடைய கடமை மாதிரி நினைக்கிறேன். உங்களுக்கும் குழந்தைக்கும் உதவி செய்றது என்னுடைய விருப்பம். அதுக்காக நீங்க எனக்காக ஏதாவது செய்யணும்னு நினைக்க வேண்டாம். என்னுடைய உதவிக்கு நன்றி சொல்லணும்னு நினைச்சு உங்களுக்கு விருப்பமில்லாத எந்த விஷயத்தையும் செய்ய வேண்டாம்.”

நந்தினி: “விக்கி, என்னைப் புரிஞ்சுக்கோ. நான் உனக்கு நன்றி சொல்லணும்னு மட்டும் இந்த ஆசையைச் சொல்லல. உன்னுடைய உதவி எனக்கு முக்கியம். ஆனா அதைவிட உன்னுடைய குணம் எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு. ரத்னத்திடம் நீ காட்டுற அன்பு, அவருக்கு உதவி செய்யும்போது உன்னுடைய முகத்தில் தெரிகிற அக்கறை, என்னுடைய கவலையை நான் சொல்லும்போது பொறுமையா கேட்கிற விதம், குழந்தையைப் பார்க்கும்போது நீ காட்டுற பாசம்—இதெல்லாம் என்னை உன் பக்கம் ஈர்த்திருக்கு. பணம் கொடுத்து உதவி செய்றவங்க நிறையப் பேரை நான் பார்த்திருக்கேன். ஆனா எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாம ஒருத்தர் குடும்பத்துக்காக இவ்வளவு அக்கறையா இருக்கிறதைப் பார்க்கும்போது மனசுக்கு ஒரு தனி உணர்வு ஏற்படுது.”

அவள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே அவளுடைய குரல் மென்மையானது.

நந்தினி: “நான் உன்கிட்ட ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லணும் விக்கி. ரத்னத்துக்கு உடம்பு சரியில்லாததிலிருந்து என்னுடைய வாழ்க்கை முழுக்க அவரைச் சுற்றியே போய்க்கிட்டிருக்கு. அவருக்குச் சாப்பாடு கொடுக்கணும், மருந்து கொடுக்கணும், உடற்பயிற்சி செய்ய உதவி செய்யணும், குழந்தையைப் பார்த்துக்கணும். இதெல்லாம் என்னுடைய கடமைன்னு நான் சந்தோஷமாத்தான் செய்றேன். அவருடைய உடல்நிலை நல்லா ஆகணும் என்பதுதான் என்னுடைய முதல் ஆசை. ஆனா அந்தப் பொறுப்புகளுக்கு நடுவில் நானும் ஒரு மனுஷிதானே விக்கி? எனக்கும் யாராவது என்னுடைய மனசைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசணும்னு தோணும். என்னுடைய கவலைகளைச் சொல்லும்போது அதை அமைதியா கேட்கணும்னு தோணும். என்னை ஒரு மனைவியா மட்டும் இல்லாம, தனிப்பட்ட உணர்வுகளும் ஆசைகளும் இருக்கிற ஒரு பெண்ணாகவும் புரிஞ்சுக்கணும்னு தோணும்.”

விக்கி: “அண்ணி, நீங்க சொல்றது எனக்குப் புரியுது. உங்களுடைய உணர்வுகள் முக்கியமானவைதான். உங்களுக்கு அன்பும் கவனமும் கிடைக்கணும். உங்க மனசுல இருக்கிறதைச் சொல்ல உங்களுக்கு ஒரு இடம் கிடைக்கணும். அதில் எந்தத் தவறும் இல்லை. ஆனா அந்த இடத்தை நான் எப்படி நிரப்பணும்னு நாம கவனமா யோசிக்கணும். அண்ணாவுக்கு நாம செய்ய வேண்டிய மரியாதையும் உங்களுடைய மனநிம்மதியும் ரெண்டுமே முக்கியம். உங்களுக்கு ஆறுதல் கொடுக்கணும்னு நினைச்சு நாளைக்கு உங்களுக்கே வருத்தம் தரக்கூடிய முடிவை நான் எடுக்க விரும்பல.”

நந்தினி: “நீ சொல்றதைக் கேட்டா உன்னுடைய மனசு எவ்வளவு நல்லதுன்னு புரியுது விக்கி. நீ எப்பவும் எல்லோரையும் பற்றித்தான் யோசிக்கிறே. ரத்னத்துக்கு என்ன ஆகும்னு நினைக்கிறே. எனக்கு என்ன ஆகும்னு நினைக்கிறே. ஆனால் நான் என்ன நினைக்கிறேன்னு முழுசாகக் கேட்க மாட்டேங்கிறே.”

விக்கி: “அப்படி இல்லை அண்ணி. நான் உங்க மனசைக் கேட்கத் தயாரா இருக்கேன். நீங்க என்ன நினைக்கிறீங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கணும்னுதான் இவ்வளவு நேரம் பேசிக்கிட்டு இருக்கேன். ஆனா நீங்க கேட்டதுக்கு உடனே சரின்னு சொல்ல முடியல. அதுதான் உண்மை.”

நந்தினி: “சரி, அப்படின்னா என்னுடைய ஆசையை முழுசாகச் சொல்றேன். நீயும் உன்னுடைய மனசுல இருக்கிறதை மறைக்காம சொல்லு. எனக்கு உன்னோட ஒரு நாள் இருக்கணும். காலையில் இருந்து மாலை வரைக்கும் உன்னோட பேசணும். நம்ம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து சாப்பிடணும். நீ சிரிக்கிறதைப் பார்க்கணும். உன்னுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றித் தெரிஞ்சுக்கணும். உனக்குப் பிடிச்ச விஷயங்களைப் பற்றிக் கேட்கணும். உனக்கு என்ன கவலை இருக்குன்னு கேட்கணும். நீ எனக்காக எவ்வளவு செய்றேன்னு எனக்குத் தெரியும். உன்னுடைய அன்புக்கு நான் கொடுக்கக்கூடிய நன்றி ஒரு வார்த்தையோ, ஒரு பரிசோ மட்டும் இல்லை. உனக்காக என்னுடைய நேரத்தை முழுமையா ஒதுக்கணும்னு ஆசைப்படுறேன்.”

விக்கி: “அண்ணி, நீங்க இப்படிச் சொல்றப்போ என்ன பதில் சொல்றதுன்னு தெரியல. உங்களுக்கு என்னுடைய நேரம் முக்கியமா இருக்குன்னு புரியுது. ஆனா நான் உங்களோட ஒரு நாள் முழுக்க இருந்தா, உங்களுடைய மனசுல இருக்கிற ஈர்ப்பு இன்னும் அதிகமாகிடுமோன்னு எனக்குக் கவலையா இருக்கு. அப்புறம் நாம ரெண்டு பேரும் என்ன செய்யப் போறோம்? உங்களுடைய உணர்வுகளை நான் அலட்சியப்படுத்த விரும்பல. அதே நேரத்தில் அவற்றை அவசரமாக வளர்க்கவும் விரும்பல.”

நந்தினி: “விக்கி, ஒரு நாள் பேசுறதாலேயே எல்லாத்தையும் முடிவு செய்யணும்னு நான் நினைக்கல. எனக்கு என்னுடைய மனசைப் புரிஞ்சுக்கணும். உன்னுடைய மனசையும் புரிஞ்சுக்கணும். நீ என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறேன்னு தெரிஞ்சுக்கணும். நான் உன்னைப் பார்க்கும்போது ஏன் இவ்வளவு சந்தோஷப்படுறேன், நீ என்கிட்ட பேசும்போது ஏன் என்னுடைய கவலைகள் குறையுது, நீ போகும்போது ஏன் இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருந்திருக்கலாம்னு தோணுது—இதையெல்லாம் உன்னிடம் மனசு விட்டுப் பேசணும். நீ என்னுடைய உணர்வுகளை ஏற்றுக்கணும்னு நான் கட்டாயப்படுத்தல. என்னுடைய பேச்சைக் கேட்க மட்டும் சம்மதிச்சா போதும்.”

விக்கி தலையைக் குனிந்து யோசித்தான்.

நந்தினி அவசரப்படுத்தாமல் அவனுடைய பதிலுக்காகக் காத்திருந்தாள். சில நொடிகளுக்குப் பிறகு அவன் அவளைப் பார்த்தான்.

விக்கி: “சரி அண்ணி. உங்க மனசுல இருக்கிறதை முழுசாகப் புரிஞ்சுக்கணும்னு எனக்கும் தோணுது. நீங்க இவ்வளவு வெளிப்படையா பேசுறப்போ, நான் மட்டும் எதையும் சொல்லாம இருக்கிறது சரியில்லை. ஆனா ஒரு விஷயம். நம்ம ரெண்டு பேரும் மனசு விட்டுப் பேசுறதுக்காகத்தான் அந்த நேரத்தை ஒதுக்கணும். உங்களுக்கு ஏதாவது வருத்தம் ஏற்படுற மாதிரி நான் நடந்துக்க மாட்டேன். அண்ணாவுடைய நம்பிக்கையையும் மதிக்கணும். இதையெல்லாம் மனசுல வச்சுக்கிட்டு நாம முடிவு எடுக்கலாம்.”

அவனுடைய பதிலைக் கேட்ட நந்தினியின் முகத்தில் மகிழ்ச்சி தெரிந்தது.

நந்தினி: “உண்மையாவா விக்கி? எனக்காக ஒரு நாள் ஒதுக்கச் சம்மதிக்கிறியா?”

விக்கி: “சம்மதிக்கிறேன் அண்ணி. ஆனா நீங்க எதிர்பார்க்கிற எல்லா விஷயங்களுக்கும் நான் சம்மதிச்சிட்டேன்னு நினைச்சுக்காதீங்க. உங்க மனசுல என்ன இருக்குன்னு தெரிஞ்சுக்கவும், என்னுடைய மனசுல இருக்கிறதை உங்களிடம் சொல்லவும் நான் தயாரா இருக்கேன். அந்த ஒரு நாளை நாம நிம்மதியா கழிக்கணும். நம்மிடையே இருக்கிற நம்பிக்கைக்கு எந்தப் பாதிப்பும் வரக்கூடாது.”

நந்தினி: “அவ்வளவுதான் விக்கி. நான் உன்னிடம் கேட்டதும் அதைத்தான். நீ என்னுடன் இருக்கும்போது நான் உன்னிடம் மனசு விட்டுப் பேசணும். உனக்கு ஏதாவது கவலை இருந்தா அதையும் என்கிட்ட சொல்லணும். நீ எப்பவும் மற்றவர்களுக்காக ஓடிக்கிட்டிருக்கிறே. அந்த ஒரு நாள் உன்னுடைய கவலைகளையும் கொஞ்சம் மறந்துட்டு நிம்மதியா இருக்கணும். உனக்காகச் சமைச்சுக் கொடுக்கணும்னு எனக்கு ஆசை. நீ சாப்பிடும்போது உனக்குப் பிடிச்சிருக்கான்னு கேட்கணும். நீ சிரிச்சுக்கிட்டே பேசுறதைப் பார்க்கணும். இதெல்லாம் ஒரு பெண்ணுக்கு சந்தோஷம் தரக்கூடிய சின்னச் சின்ன விஷயங்கள்தானே?”

விக்கி: “அண்ணி, நீங்க இவ்வளவு ஆசையா சொல்றப்போ எனக்கும் உங்களுடைய அன்பைப் புரிஞ்சுக்க முடியுது. நான் உங்க வீட்டுக்கு வரும்போதெல்லாம் நீங்க எனக்கு அன்பா சாப்பாடு கொடுக்கிறீங்க. நான் சாப்பிட்டேனா என்று கேட்கிறீங்க. அண்ணாவைப் பற்றி விசாரிக்கிறீங்க. என்னுடைய கவலைகளைக் கேட்டுத் தெரிஞ்சுக்கிறீங்க. இதையெல்லாம் நான் சாதாரணமா எடுத்துக்கல. நீங்க என்மேல் வச்சிருக்கிற நம்பிக்கையை நான் மதிக்கிறேன்.”

நந்தினி: “அப்படின்னா, அந்த நாளில் நீ என்னிடம் எதையும் மறைக்காமல் பேசுவியா?”

விக்கி: “என்னால முடிஞ்ச அளவுக்கு மனசு விட்டுப் பேசுவேன் அண்ணி. எனக்கும் சில கவலைகள் இருக்கு. சில விஷயங்களை உடனே ஏத்துக்க முடியாம தவிக்கிறேன். அதைப் பற்றியும் பேசுவேன். ஆனா நீங்க உங்களுடைய மனசுக்கு எதிராக எதையும் செய்ய வேண்டாம். நானும் அப்படித்தான் நினைக்கிறேன்.”

நந்தினி: “நன்றி விக்கி. நீ எனக்காக ஒரு நாள் ஒதுக்குறதுக்கு நான் ரொம்பச் சந்தோஷப்படுறேன். இந்த ஒரு நாள் எனக்கு வெறும் நேரமா இருக்காது. என்னுடைய மனசுல நீ எவ்வளவு முக்கியமான இடத்தைப் பிடிச்சிருக்கேன்னு உனக்குப் புரிய வைக்கிற ஒரு வாய்ப்பா இருக்கும். உன்னுடைய அன்பை நான் மதிக்கிறேன். ரத்னத்துக்காக நீ செய்ற ஒவ்வொரு உதவியையும் நான் மறக்க மாட்டேன். அவர் உடல்நிலை சரியில்லாத நேரத்துல நீ அவருக்குக் கொடுக்கிற தைரியமும் நம்பிக்கையும் எங்களுக்கு எவ்வளவு முக்கியம்னு உனக்குத் தெரியாது.”

விக்கி: “அண்ணி, அதுக்கெல்லாம் நன்றி சொல்ல வேண்டாம். அண்ணா நல்லா குணமடைஞ்சு பழைய மாதிரி நடக்க ஆரம்பிச்சா அதுவே எனக்குப் பெரிய சந்தோஷம். அவர் மீண்டும் வேலைக்குப் போகணும். குழந்தையோட விளையாடணும். நீங்களும் அவரும் சந்தோஷமா இருக்கணும். அதைத்தான் நான் விரும்புறேன்.”

நந்தினி: “நீ இப்படிப் பேசுறப்போ உன்னை இன்னும் அதிகமா மதிக்கணும்னு தோணுது விக்கி. உன்னுடைய மனசுல எவ்வளவு அன்பு இருக்கு! நீ எங்களுக்காகச் செய்ற உதவிகளுக்குப் பின்னால் எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லைன்னு எனக்குத் தெரியும். அதனாலதான் உன்னிடம் மனசு விட்டுப் பேச எனக்குத் தைரியம் வந்தது. உன்னுடைய அன்பை நான் தவறாகப் பயன்படுத்த மாட்டேன். உன்னுடைய மனசையும் காயப்படுத்த மாட்டேன். நீ என்னிடம் நம்பிக்கையோட இருக்கணும்னுதான் விரும்புறேன்.”

விக்கி மெதுவாகச் சிரித்தான்.

விக்கி: “அண்ணி, நீங்க இப்படிச் சொன்னதே எனக்குச் சந்தோஷமா இருக்கு. நாம எப்பவும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் புரிஞ்சுக்கிட்டு பேசணும். ஏதாவது மனக்குழப்பம் வந்தா அதை மறைக்காமல் பேசணும். அப்போதான் நம்ம உறவுல நம்பிக்கை இருக்கும்.”

நந்தினி: “அப்படின்னா, அந்த ஒரு நாள் எப்போன்னு நாம முடிவு செய்யலாமா?”

விக்கி: “சரி அண்ணி. நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் வசதியான நாளைப் பார்த்து முடிவு செய்யலாம். ஆனா அண்ணாவுடைய உடல்நிலையையும் குழந்தையையும் கவனத்தில் வச்சுக்கணும். அவருக்கு உதவி தேவைப்படுற நேரத்தில் நான் இங்கே இருக்கணும்.”

நந்தினி: “கண்டிப்பா விக்கி. ரத்னத்துக்கு எந்தக் குறையும் வரக்கூடாது. அவருடைய உடல்நிலைதான் எனக்கு முதன்மையானது. அதில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. அவருக்குத் தேவையான எல்லா விஷயங்களையும் கவனிச்சுக்கிட்டுத்தான் நாம நம்ம நேரத்தை ஒதுக்கணும். நீ அவருக்கு எவ்வளவு முக்கியமோ, அதே அளவுக்கு உன்னுடைய அன்பும் எனக்கு முக்கியமா மாறியிருக்கு.”

அவள் பேசி முடித்ததும் விக்கியைப் பார்த்தாள். அவனுடைய முகத்தில் இருந்த தயக்கம் கொஞ்சம் குறைந்திருந்தது.

விக்கி: “அண்ணி, உங்க மனசுல இருக்கிற உணர்வுகளை நான் முழுசாகப் புரிஞ்சுக்க இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் தேவைப்படலாம். ஆனா உங்களை மதிக்கிறேன். நீங்க என்னிடம் நம்பிக்கையோட பேசுறதை நான் மதிக்கிறேன். உங்களுடைய மனசுக்கு அமைதி கிடைக்கணும்னு விரும்புறேன்.”

நந்தினி: “எனக்கு இப்போவே ஒரு நிம்மதி கிடைச்சிருக்கு விக்கி. இவ்வளவு நேரம் என் மனசுக்குள்ளேயே வச்சிருந்த விஷயத்தை உன்கிட்ட சொல்லிட்டேன். நீ என்னைத் திட்டுவியோ, என்னைப் பற்றி தப்பா நினைப்பியோன்னு பயந்தேன். ஆனா நீ என்னுடைய பேச்சைக் கேட்ட விதம் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. என்னுடைய உணர்வுகளை உடனே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை. என்னைப் புரிஞ்சுக்க முயற்சி செய்றதே எனக்குப் பெரிய விஷயம்.”

அவள் மெதுவாக அவனுடைய கையை மீண்டும் பிடித்தாள்.

இந்த முறை விக்கி தன்னுடைய கையை உடனே விலக்கவில்லை. அவளுடைய முகத்தில் தெரிந்த உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றபடி அமைதியாக இருந்தான்.

நந்தினி: “விக்கி, உன்னிடம் ஒரு சின்ன விஷயம் கேட்கலாமா?”

விக்கி: “என்ன அண்ணி? இன்னும் என்ன கேட்கப் போறீங்க?”

நந்தினி: “நீ எனக்காக நிறையச் செய்திருக்கே. ரத்னத்துக்கு உதவி செய்திருக்கே. எங்களுடைய குடும்பத்துக்கு ஆதரவா இருந்திருக்கே. நான் மனசளவில் கஷ்டப்பட்டபோதும் என்னுடைய பேச்சைக் கேட்டிருக்கே. இதையெல்லாம் நினைச்சா உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்றதுன்னே தெரியல. வார்த்தைகளால் மட்டும் நன்றி சொல்ல எனக்குத் தோணல.”

விக்கி: “அண்ணி, நான் ஏற்கெனவே சொன்னேன் இல்லையா? நன்றி சொல்ல வேண்டாம். உங்களுக்கும் அண்ணாவுக்கும் உதவி செய்றது எனக்குச் சந்தோஷம். அதைப் பெரிய விஷயமா நினைக்காதீங்க.”

நந்தினி: “எனக்குத் தெரியும் விக்கி. நீ எதையும் எதிர்பார்த்துச் செய்யல. அதனாலதான் உன்னுடைய உதவி எனக்கு இன்னும் மதிப்பானதாகத் தோணுது. ஒருத்தர் நமக்காக எதையாவது செய்யும்போது அவருக்கு என்ன கொடுக்கணும்னு மட்டும் யோசிக்கக் கூடாது. அவருடைய அன்பை உண்மையா மதிக்கணும். அவருடைய மனசைப் புரிஞ்சுக்கணும். அவருக்கு நாம எவ்வளவு நன்றியோட இருக்கோம்னு உணர வைக்கணும். அதைத்தான் நான் விரும்புறேன்.”

அவள் அவனுடைய கையை இரு கைகளாலும் மென்மையாகப் பற்றிக்கொண்டாள்.

விக்கி: “அண்ணி, நீங்க இவ்வளவு உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசுறதைப் பார்க்கும்போது எனக்கும் என்ன சொல்லணும்னு தெரியல. உங்க மனசுல இருக்கிற அன்பை நான் புரிஞ்சுக்கிறேன். ஆனா நாம எப்பவும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் மதிச்சுக்கணும். அவசரப்பட வேண்டாம்.”

நந்தினி: “சரி விக்கி. நான் அவசரப்பட மாட்டேன். நீ சொல்றதை மதிக்கிறேன். ஆனா இப்போ என்னுடைய மனசுல இருக்கிற நன்றியை மட்டும் சொல்ல அனுமதி கொடு. உன்னுடைய அன்பை நான் மறக்க மாட்டேன். ரத்னத்துக்கு நீ காட்டுற பாசத்தையும் மறக்க மாட்டேன். என்னுடைய கஷ்டமான நேரத்தில் நீ எங்களோட இருந்ததை என் வாழ்க்கை முழுக்க நினைச்சுக்கிட்டு இருப்பேன்.”

அவள் அவனுடைய கையைத் தன்னருகே கொண்டு வந்தாள். சில நொடிகள் அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள். விக்கி அமைதியாக அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

பிறகு நந்தினி அவனுடைய கையின் மேல் மெதுவாக ஒரு முத்தம் கொடுத்தாள்.

நந்தினி: “இது உன்னுடைய உதவிக்காக மட்டும் இல்லை விக்கி. என்னுடைய மனசைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு என்கூட இவ்வளவு நேரம் பொறுமையா பேசியதற்கும், என்னுடைய உணர்வுகளைத் தப்பா நினைக்காமல் கேட்டதற்கும் நான் சொல்ற நன்றி. நீ எனக்கு எவ்வளவு முக்கியமானவனாக மாறியிருக்கேன்னு இந்தச் சின்னச் செயல் உனக்குப் புரிய வைக்கும்னு நினைக்கிறேன்.”

விக்கி அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்தான். அவனுடைய மனதில் பல எண்ணங்கள் ஓடின. நந்தினி தன்னிடம் வைத்திருந்த நம்பிக்கை, அவள் வெளிப்படையாகச் சொன்ன உணர்வுகள், அவளுடைய கையில் தன் கை இருந்த அந்த நெருக்கமான தருணம்—எல்லாமே அவனை யோசிக்க வைத்தன.

விக்கி: “அண்ணி, உங்க மனசுல இருக்கிறதை நான் புரிஞ்சுக்க முயற்சி செய்றேன். நீங்க என் மேல வச்சிருக்கிற நம்பிக்கையை நான் மதிப்பேன். நாம எடுக்கிற ஒவ்வொரு முடிவும் நிதானமா இருக்கணும். யாருடைய மனசும் காயப்படக்கூடாது.”

நந்தினி: “எனக்குப் புரியுது விக்கி. இப்போ எனக்கு வேண்டியது உன்னுடைய நேரமும் உன்னுடைய மனசாரப் பேசுற பேச்சும்தான். அந்த ஒரு நாளில் நாம நிறைய விஷயங்களைப் பேசுவோம். உன்னைப் பற்றி இன்னும் நிறையத் தெரிஞ்சுக்குவேன். நீயும் என்னைப் புரிஞ்சுக்குவேன்னு நம்புறேன்.”

விக்கி அவளைப் பார்த்துச் சின்னதாகத் தலையசைத்தான்.

அந்த மாலை இருவரும் தங்களுடைய மனதில் இருந்த பல விஷயங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டிருந்தார்கள். நந்தினியின் மனதில் இருந்த தயக்கம் கொஞ்சம் குறைந்திருந்தது. விக்கியும் அவளுடைய உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் ஒதுக்க வேண்டும் என்று நினைத்தான்.இன்னும் அவன் கை நந்தினி மடியில் தான் இருந்தது. நந்தினி கதவை ஒரு முறை பார்த்து விட்டு. விக்கி கிட்ட இன்னும் நெருங்கினால். அவளே அவன் உதட்டை நோக்கி இவள் உதட்டை கொண்டு வந்தாள் 

ஆனால் அந்த ஒரு நாள் அவர்களுடைய உறவில் என்ன மாதிரியான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தப் போகிறது என்பது இருவருக்குமே தெரியவில்லை.

நந்தினி கேட்ட அந்த ஒரு நாள், வெறும் உரையாடலுக்கான நாளாக மட்டும் இருக்குமா? அல்லது இருவரும் தங்களுடைய உணர்வுகளை இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் நாளாக மாறுமா?

அதற்கான பதில் இன்னும் அவர்களுடைய மனங்களுக்குள்ளேயே இருந்தது.

தொடரும்...

My Telegram ID: Msivamuruganm
My insta ID: sivamurugan321985
My google chat ID: sivamuruganm321985;

[Sivamurugan 85]

Indha thevidiyavukku entha kutra unarchiyum illa santhoshku kala viruchappavum sari ippo maraimugama ivana okka solrathuleyum. Verum pechuku rathnatha nesikiren nu solli solliye  oorukke kala virippa pola.  Unmaiyana kadhal iva pundayila than irukku. Enna mayiru uravo.. thooo.

Rathnam harini kundi pinnadi poran
Avanoda thevidiya aatha innoru kelattu sunniya nakka poyitta.
Rathnam thevidiya pondatti evan poolu kedaikumnu alayura.
Super thadumatram
Rathnatha cuck aki aathalum pondattiyum aduthavan kitta olu vanguratha vedikkai parka vaikalam. Appuram andha thevidiya pundaya nakki aduthavan kanjiya kudikka vidalam

Bro romba oru mathiri pokuthu chinna ooraiyatal perusa pora mathiri irukku

Ore iluvai.. sonnathaye thirumba thirumba sollikittu irukkanga. Kadhai nagarave matengithu.

எதுக்கு இப்படி நந்தினி மேல கோவம். இது கற்பனை கதை. நான் ஏற்கனவே சொன்னது போல் கதையில் கள்ள காதல் வருவது சகஜம் தான். கதை படித்து விட்டு என்ஜாய் செய்து. கதையை மறந்து விடுங்க.கதையில் மூழகாமல். நமக்கு வேற வேலைகள் உள்ளது. அதை கவனியுங்கள். இது ஒரு பொழுதுபோக்கு தளம் அவ்ளோ தான். ஒரு கதையில் கதாநாயகி கதாநாயகனை ஏமாற்றி கள்ளக்காதல் வைத்தால். அந்த கதாநாயகியை  அதிகமாகவே திட்டுகிறீர்கள். என் கதைகள் மட்டும் அல்ல. மற்ற கதைகளில் இது நடக்கிறது. இது இயல்பு தான்.ஆனால் கதை எழுதுவது எழுத்தாளர்கள் கற்பனையை மட்டும் வைத்து எழுதுவார்கள். இந்தக் கதை மென் காமம் கொண்டது. காமம் வரும். அதற்கு முன்னாடி ஏன் என்று காரணம் வரும்.. கதையைப் படித்துவிட்டு உங்க கருத்துக்களை தெரிவியுங்கள்.

[Sivamurugan 85]

Buddys

I agree with thoughts of Writter, how can write sex stories without little base for the situation arises.
 
If you are analys the characters then how can we expect the sex stories here?

It is just a story to enjoy and forget other things then only we can enjoy sex stories otherwise we have to quit to read sex stories.

I just to suggest, we have to give freedom to think and write in his own way to writter then only we can get different types of sex stories here.

Thanks bro