[Ram_Rao]

ఎపిసోడ్ – 1
"ఆ రాత్రి ఆకాశం చీలింది..."
అమావాస్య...
ఆకాశంలో ఒక్క నక్షత్రం కూడా కనిపించలేదు.
గాలి కూడా ఊపిరి బిగబట్టి నిలిచిపోయినట్లు ఉంది.
ఆంధ్రప్రదేశ్‌లోని నల్లమల అడవుల మధ్య, వందల సంవత్సరాలుగా మనుషులు అడుగుపెట్టని ఒక శిథిల దేవాలయం...
ఆ గుడి గర్భగుడిలో ఉన్న నల్లరాతి ద్వారం ఒక్కసారిగా కంపించింది.
ధమ్...!
మరోసారి...
ధమ్...!!
ఆ శబ్దానికి గోడలపై చెక్కిన నాగదేవతల విగ్రహాల కళ్లలో ఎర్రటి కాంతి మెరిసింది.
అక్కడే దీపం వెలిగించి ధ్యానంలో ఉన్న వృద్ధ సన్యాసి ఒక్కసారిగా కళ్లు తెరిచాడు.
అతని నుదిటిపై ఉన్న రుద్రాక్ష తానే తానుగా కంపించింది.
"సమయం వచ్చేసింది..."
అని అతను మెల్లగా అన్నాడు.
అదే సమయంలో...
వందల కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న రుద్రగిరి అనే చిన్న గ్రామంలో ఒక గర్భిణి స్త్రీకి అకస్మాత్తుగా నొప్పులు మొదలయ్యాయి.
ఆకాశాన్ని చీల్చుకుంటూ ఒక నీలిరంగు మెరుపు వచ్చి నేరుగా ఆమె ఇంటి మీద పడింది.
గ్రామం మొత్తం ఒక్కసారిగా చీకటిలో మునిగిపోయింది.
అదే క్షణంలో...
గ్రామ శివారులో ఉన్న నాగదేవత గుడి గంట ఎవ్వరూ ముట్టుకోకుండానే మోగింది.
గణ్...!
గణ్...!
గణ్...!
గ్రామస్తులు భయంతో బయటకు పరుగెత్తారు.
"ఈ సమయానికి గంట ఎలా మోగుతోంది?"
"ఏదైనా అపశకునమా?"
ఎవరికి సమాధానం తెలియలేదు.
ఇంకా దూరంగా...
అదే శిథిల దేవాలయం ముందు నిలబడ్డ వృద్ధ సన్యాసి ఆకాశం వైపు చూస్తూ నిట్టూర్చాడు.
"పద్దెనిమిది యుగాలుగా మూసి ఉన్న ద్వారం మేల్కొంది..."
"ఆయన మళ్లీ వస్తున్నాడు..."
"కానీ..."
"ఆయన్ని ఆపగలిగేది కూడా పుట్టబోతున్నాడే..."
అని చెప్పి చేతిలో ఉన్న తాళపత్రాన్ని తెరిచాడు.
అందులో ఒకే ఒక్క వాక్యం ఉంది.

"చీకటిని తెచ్చే వాడే... వెలుగుకి వారసుడు."

అంతలో...
రుద్రగిరి గ్రామంలో ఆ పసిబిడ్డ మొదటిసారి ఏడ్చాడు.
అదే క్షణంలో...
భూమి లోపల ఎక్కడో ఒక భారీ సంకెళ్లు తెగిపోయిన శబ్దం వినిపించింది.
ఖఽఽఽఽఽంగ్...!!
ఆ శబ్దం వినగానే...
వృద్ధ సన్యాసి కళ్లలో భయం మొదటిసారి కనిపించింది.
అతను నిదానంగా ఒక పేరు పలికాడు...
"కాలనేత్రం..."
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 2
"శాప ద్వారం మేల్కొంది..."
భూమి అంతర్భాగంలో వినిపించిన ఆ సంకెళ్ల శబ్దం...
"ఖఽఽఽఽంగ్...!"
ఆ శబ్దం మనుషుల చెవులకు వినిపించలేదు.
కానీ...
భూమి మీద ఉన్న ప్రతి పురాతన ఆలయంలోని గంట ఒక్కసారిగా స్వయంగా మోగింది.

ఒక్క క్షణం...
దేశమంతా దేవాలయాల నాదంతో మార్మోగిపోయింది.

---

నల్లమల అడవిలో...
ఆ వృద్ధ సన్యాసి చేతిలోని తాళపత్రం ఒక్కసారిగా అగ్నిలా వెలిగింది.
దానిపై ఇప్పటివరకు కనిపించని మరో వాక్యం మెల్లగా బయటపడింది.

"ఏడు ముద్రల్లో మొదటి ముద్ర విరిగిన రోజు...
కాలనేత్రం తన చూపును ప్రపంచంపై విసురుతుంది."

ఆ మాటలు చదివిన వెంటనే...
వృద్ధుని ముఖం పాలిపోయింది.
"ఇంత త్వరగా...?"
అతని స్వరం వణికింది.

---

అదే సమయంలో...
రుద్రగిరి గ్రామం.
ఆ పసిబిడ్డ ఏడుపు ఆగిపోయింది.
కానీ...
అతని కళ్లలోకి చూసిన దాయాది ఒక్కసారిగా వెనక్కి జారిపోయింది.
"అమ్మో...!"
ఆమె చేతులు వణికుతున్నాయి.
"ఏమైంది?" అని ఇంట్లోవారు అడిగారు.
ఆమె ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేకపోయింది.
బిడ్డ కళ్లలో...
ఒక క్షణం పాటు...
నీలి జ్వాలలు మెరిశాయి.
మళ్లీ అంతా మామూలైంది.
"నేను... నేను తప్పుగా చూసి ఉంటాను..."
అని తనను తానే నమ్మించుకుంది.

---

గ్రామం బయట...
నాగదేవత గుడి ముందు ఉన్న భారీ నాగశిలపై చిన్న చీలిక ఏర్పడింది.
ఆ చీలికలో నుంచి నల్లటి పొగ నెమ్మదిగా బయటకు వచ్చింది.
ఆ పొగ రూపం దాల్చింది.
ఒక భారీ చేయి...
తర్వాత రెండు ఎర్రని కళ్ళు...
కానీ...
అది పూర్తిగా బయటకు రాకముందే...
ఆకాశం నుంచి ఒక బంగారు కాంతి కిరణం పడింది.
ఆ నల్లని రూపం వెంటనే వెనక్కి వెళ్లిపోయింది.
దూరంగా ఒక గంభీర స్వరం వినిపించింది.
"సమయం ఇంకా రాలేదు..."

---

అదే క్షణంలో...
వృద్ధ సన్యాసి తన కమండలాన్ని తీసుకుని అడవి లోపలికి నడవడం ప్రారంభించాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా ఎదురు చూస్తున్న ప్రయాణం..."
"ఈరోజు మొదలైంది."
అని మెల్లగా అన్నాడు.
అతని వెనుక...
అడవిలోని జంతువులన్నీ నిశ్శబ్దంగా నిలబడి అతన్ని చూస్తున్నాయి.
అవి ఒక సన్యాసిని కాదు...
ఒక రహస్య యుద్ధానికి బయలుదేరిన చివరి రక్షకుడిని చూస్తున్నాయి.
అదే సమయంలో...
దూరంగా...
ఒక చీకటి గుహలో...
రెండు ఎర్రని కళ్ళు నెమ్మదిగా తెరుచుకున్నాయి.
వాటి నుంచి వినిపించిన మొదటి మాట...
"అతను... పుట్టాడు."
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

ఎపిసోడ్ – 3
"సప్తముద్రల రహస్యం"

రాత్రి ఇంకా ముగియలేదు...

నల్లమల అడవిలో ఆ వృద్ధ సన్యాసి అడుగులు మాత్రం ఆగలేదు.

ప్రతి అడుగుతో నేలపై ఉన్న ఎండిన ఆకులు నెమ్మదిగా పక్కకు జారుతున్నాయి.

అడవిలోని జంతువులన్నీ అతని దారిని ఖాళీ చేశాయి.

అతను సాధారణ మనిషి కాదని...

ప్రకృతికే తెలుసు.

కొంత దూరం నడిచిన తరువాత...

ఒక భారీ రావిచెట్టు ముందు ఆగిపోయాడు.

ఆ చెట్టు వేరు భూమిని చీల్చుకుంటూ ఒక రాతి మండపాన్ని కప్పేసింది.

సన్యాసి తన కమండలంలోని నీటిని ఆ వేర్లపై చల్లాడు.

"ఓం రుద్రాయ నమః..."

అని మంత్రం జపించగానే...

భూమి స్వల్పంగా కంపించింది.

రావిచెట్టు వేర్లు నెమ్మదిగా పక్కకు జరిగాయి.

వాటి క్రింద...

వేల సంవత్సరాలుగా దాగి ఉన్న ఒక రాతి ద్వారం కనిపించింది.

దాని మధ్యలో...

ఏడు వృత్తాకార ముద్రలు.

అందులో...

మొదటి ముద్రపై సన్నని పగులు.

మిగిలిన ఆరు...

ఇంకా అచంచలంగా ఉన్నాయి.

సన్యాసి కళ్లలో ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపించింది.

"మొదటి ముద్ర విరిగిందంటే..."

"చీకటి తన మొదటి శ్వాస తీసుకుంది."

అదే సమయంలో...

రుద్రగిరి గ్రామంలో...

పసిబిడ్డ ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్నాడు.

అతని తల్లి అలసటతో నిద్రలోకి జారుకుంది.

ఇంట్లో అందరూ నిశ్శబ్దంగా ఉన్నారు.

అప్పుడే...

ఒక తెల్లని నాగు ఇంటి గడప దగ్గరకు వచ్చింది.

అది బుసలు కొట్టలేదు.

ఎవరినీ భయపెట్టలేదు.

నెమ్మదిగా...

ఆ పసిబిడ్డ ఊయల దగ్గరకు చేరుకుంది.

దాని పెద్ద పడగ విప్పి...

ఊయలపై నీడలా నిలిచింది.

అది కాటు వేయడానికి రాలేదు.

కాపలా కాయడానికి వచ్చింది.

దూరంగా...

అదే సమయంలో...

ఒక చీకటి గుహలో...

ఎర్రటి కళ్లతో ఉన్న ఆ రూపం నవ్వింది.

"నాగులు మేల్కొన్నాయా..."

"అంటే..."

"వాళ్లు కూడా ఆ బిడ్డను గుర్తించారు."

అని గర్జించింది.

గుహ గోడలపై వేలాది నీడలు కదలసాగాయి.

వాటి మధ్య నుంచి ఒక నల్లని చేయి బయటకు వచ్చింది.

"మొదటి ముద్ర విరిగింది..."

"ఇంకా ఆరు మాత్రమే మిగిలాయి."

ఆ మాటలతో...

రావిచెట్టు కింద ఉన్న రాతి ద్వారం మీద...

రెండో ముద్ర...

ఒక్క క్షణం...

మసకగా వెలిగింది.

వృద్ధ సన్యాసి ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.

అతని పెదవులపై ఒక్క మాట మాత్రమే వచ్చింది.

"వాళ్లు... ఇప్పటికే వెతకడం మొదలుపెట్టారు."

అదే క్షణంలో...

రుద్రగిరి గ్రామం వైపు...

నల్లని వస్త్రాలు ధరించిన ముగ్గురు గుర్రపు స్వారులు వేగంగా దూసుకువస్తున్నారు.

వారి చేతుల్లో ఒకే గుర్తు...

ఎర్రటి కన్ను.

కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం ఎపిసోడ్ – 4
"తల్లి గుండెకు వినిపించిన పిలుపు"

రుద్రగిరి గ్రామం...

అర్ధరాత్రి దాటిపోయింది. ఇంట్లో అందరూ నిద్రలో ఉన్నారు. కానీ ఆ పసిబిడ్డ తల్లి మాత్రం మేల్కొని ఉంది. ఏదో తెలియని భయం ఆమె గుండెల్లో అలజడి సృష్టిస్తోంది. పక్కనే ఊయలలో నిద్రిస్తున్న బిడ్డను చూసింది. మెల్లగా లేచి అతని దగ్గరకు వెళ్లింది. బిడ్డ ముఖాన్ని చూస్తూనే ఆమె కళ్ళల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. "ఎందుకో నిన్ను చూస్తుంటే..." ఆమె గొంతు వణికింది. "నిన్ను ఎవరో నా దగ్గర నుంచి తీసుకెళ్లబోతున్నట్టు అనిపిస్తోంది." బిడ్డ చిన్నగా కదిలాడు. ఆమె వెంటనే అతన్ని ఒడిలోకి తీసుకుంది. "నువ్వెక్కడికీ వెళ్లవు కదా?" 
బిడ్డ నిద్రలోనే ఆమె వేలిని పట్టుకున్నాడు. ఆ స్పర్శతో ఆమె గుండె ఒక్కసారిగా కరిగిపోయింది.  "నువ్వు నాకు దేవుడు ఇచ్చిన వరం..."
అని అతని నుదుటిపై ముద్దుపెట్టుకుంది. 

అదే సమయంలో...

ఇంటి బయట ఉన్న తెల్ల నాగు నెమ్మదిగా తల ఎత్తింది. దూరంలో గుర్రాల కాళ్ల శబ్దం వినిపిస్తోంది.
ధబ్... ధబ్... ధబ్... 
ముగ్గురు నల్లని వస్త్రధారులు గ్రామంలోకి ప్రవేశించారు. వారి చేతులపై ఉన్న గుర్తు...

ఎర్రటి కన్ను.

మొదటి వ్యక్తి కళ్ళు మూసుకుని గాలిని పీల్చాడు.

"ఇక్కడే ఉంది."

"ఏమిటి?"

"మన కోసం ఎదురుచూస్తున్నది కాదు..."

అతను చిరునవ్వు నవ్వాడు.

"మనల్ని ఎదురుచూస్తున్నది."

ఇంట్లో తల్లి ఒక్కసారిగా తలుపు వైపు చూసింది.

టక్... చిన్న శబ్దం.

ఆమె బిడ్డను గట్టిగా హత్తుకుంది.

"ఎవరు?"

సమాధానం లేదు.

మళ్లీ... టక్... టక్...

ఆమె భయంతో వెనక్కి అడుగు వేసింది.

అప్పుడే...

ఊయలలో ఉన్న బిడ్డ ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు.

ఆమె వెంటనే అతని దగ్గరకు పరుగెత్తింది.

కానీ...  బిడ్డ ఏడుపు ఆగిపోయింది.

ఎవరో అతన్ని ఊరడించినట్టుగా.

బయట...

మొదటి వ్యక్తి తలుపు దగ్గరకు వచ్చాడు.

చేతిని ముందుకు చాపాడు.

తలుపు తానే తెరుచుకుంది.

అతను లోపలికి అడుగు పెట్టబోతుండగా...

బుస్స్...!

తెల్ల నాగు అతని ముందు పడగ విప్పింది.

అతను ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.

"నాగరక్షకుడా..."

అతని వెనుక ఉన్న వ్యక్తి ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు.

"అంటే ఈ బిడ్డ నిజంగానే..."

మాట పూర్తయ్యేలోపే...

నాగు కళ్ళు నీలంగా మెరిశాయి.

ముగ్గురూ వెనక్కి తగ్గారు.

అదే సమయంలో...

నల్లమల అడవిలో వృద్ధ సన్యాసి పరుగెత్తుతున్నాడు.

అతని వయసు ఎంతైనా...

ఈ రాత్రి అతని అడుగుల్లో అసాధారణమైన వేగం ఉంది.

ఒక్కసారిగా అతని చేతిలోని రుద్రాక్ష మాల తెగిపోయింది.

రుద్రాక్షలు నేలపై చెల్లాచెదురయ్యాయి.

అతను ఆగిపోయాడు.

ఒక రుద్రాక్షను చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.

దానిపై...

రక్తపు చుక్క.

అతని ముఖం మారిపోయింది.

"లేదు..."

"అది జరగకూడదు."

అతను కళ్ళు మూసుకుని దూరాన్ని చూడటానికి ప్రయత్నించాడు.

అతనికి కనిపించింది...

ఒక తల్లి.

ఒక బిడ్డ.

మధ్యలో నిలిచిన నల్లని నీడ.

సన్యాసి కళ్ళు తెరిచాడు.

"కాలనేత్రం..."

అతను పరుగును మరింత వేగం చేశాడు.

ఇంట్లో...

తల్లి బిడ్డను గుండెలకు హత్తుకుని కూర్చుంది.

ఆమెకు బయట ఏం జరుగుతుందో తెలియదు.

కానీ ఒక్కసారిగా...

బిడ్డ ఆమె ముఖం వైపు చూసాడు.

మొదటిసారి...

అతని కళ్ళలో నీలి కాంతి మెరిసింది.

తల్లి ఉలిక్కిపడింది.

"నువ్వు..."

ఆమె మాట ఆగిపోయింది.

బిడ్డ చిన్నగా నవ్వాడు.

అదే క్షణంలో...

ఇంటి గోడపై ఒక నీడ కనిపించింది.

ఆ నీడ...

బిడ్డది కాదు.

తల్లి గుండె ఆగినంత పని అయింది.

ఆమె నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగింది.

గోడపై...

ఒక భారీ ఎర్రటి కన్ను తెరుచుకుంది.

అది బిడ్డను కాదు...

ఆ తల్లిని చూస్తోంది.

బయట నాగు ఒక్కసారిగా బుస్సుమంది.

దూరంగా గుర్రాలు అరుస్తూ వెనక్కి పరిగెత్తాయి.

ఆకాశంలో మెరుపు మెరిసింది.

ఆమె బిడ్డను గట్టిగా హత్తుకుంది.

"నా బిడ్డను తీసుకెళ్లడానికి..."

కన్నీళ్లు చెంపల మీదుగా జారాయి.

"ముందు నన్ను దాటాలి."

అప్పుడే...

గోడపై ఉన్న ఆ ఎర్రటి కన్ను నెమ్మదిగా మూసుకుంది.

చీకటి మళ్లీ కమ్ముకుంది.

కానీ...

ఆ చీకటిలో ఒక స్వరం వినిపించింది.

"నీ బిడ్డను కాపాడాలని నువ్వు అనుకుంటున్నావు..."

"కానీ..."

"అతనే ఒకరోజు నిన్ను కాపాడబోతున్నాడని నీకు తెలుసా?"

తల్లి వణికిపోయింది.

ఆమె ఒడిలో ఉన్న బిడ్డ...

మొదటిసారి...

కళ్ళు పూర్తిగా తెరిచాడు.

కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

#కాలనేత్రం ఎపిసోడ్ – 5
"ఆమె చేతిలోని దీపం"

రుద్రగిరి గ్రామం ఇంకా నిద్రలోనే ఉంది...

కానీ ఆ చిన్న ఇంటి లోపల మాత్రం నిశ్శబ్దం లేదు.

గోడపై కనిపించిన ఎర్రటి కన్ను మాయమైనా...

ఆ స్వరం మాత్రం తల్లి గుండెల్లో ఇంకా మార్మోగుతూనే ఉంది.

"నీ బిడ్డను కాపాడాలని నువ్వు అనుకుంటున్నావు..."

"కానీ... అతనే ఒకరోజు నిన్ను కాపాడబోతున్నాడని నీకు తెలుసా?"

ఆమె బిడ్డను గట్టిగా హత్తుకుంది.

"నువ్వు ఎవరివైనా సరే..."

ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు.

"నాకు మాత్రం నువ్వు నా బిడ్డవే."

అని చెప్పి నుదుటిపై ముద్దుపెట్టుకుంది.

అప్పుడే...

ధమ్!

ఇంటి తలుపు ఒక్కసారిగా కంపించింది.

ఆమె ఉలిక్కిపడింది.

మళ్లీ...

ధమ్!

బయట నుంచి ఒక స్వరం.

"తలుపు తెరువు!"

ఆమె బిడ్డను ఒడిలోకి తీసుకుంది.

ఆమెకు అర్థమైంది.

వాళ్లు వచ్చారు.

బయట ముగ్గురు నల్లని వస్త్రధారులు నిలబడి ఉన్నారు.

మొదటి వ్యక్తి తలుపును చూస్తూ అన్నాడు...

"బిడ్డను మాకు అప్పగించు."

లోపల నుంచి సమాధానం లేదు.

అతను చిరునవ్వు నవ్వాడు.

"నీకు తెలియదు..."

"ఆ బిడ్డ ఎవరో."

లోపల తల్లి గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.

కానీ ఆమె భయపడలేదు.

పక్కనే ఉన్న చిన్న నూనె దీపాన్ని చేతిలోకి తీసుకుంది.

"అతను ఎవరో నాకు తెలియకపోవచ్చు..."

ఆమె తలుపు వైపు చూసింది.

"కానీ అతను నా బిడ్డ."

"అతన్ని తీసుకెళ్లడానికి..."

ఆమె గొంతు గట్టిగా మారింది.

"ముందు నన్ను దాటాలి."

బయట ఉన్న వ్యక్తి కోపంతో చేయి పైకెత్తాడు.

అతని అరచేతిలోని ఎర్రటి కన్ను గుర్తు మండింది.

అదే క్షణంలో...

ఇంటి గడప దగ్గర ఉన్న తెల్ల నాగు పడగ విప్పింది.

బుస్స్స్...!

ముగ్గురూ వెనక్కి అడుగు వేశారు.

"మళ్లీ ఇదేనా!"

అని మొదటి వ్యక్తి కేకేశాడు.

అతను కత్తి తీశాడు.

కానీ...

అతని వెనుక నుంచి ఒక గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది.

"ఆ కత్తిని కింద పెట్టు."

ముగ్గురూ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగారు.

చీకటిలో...

ఒక వృద్ధ సన్యాసి నిలబడి ఉన్నాడు.

చేతిలో కమండలం.

భుజంపై రుద్రాక్షమాల.

కళ్లలో మాత్రం అగ్నిలాంటి ప్రశాంతత.

మొదటి వ్యక్తి నవ్వాడు.

"చివరికి వచ్చావా... రక్షకుడా?"

సన్యాసి అతని వైపు నిశ్శబ్దంగా చూశాడు.

"ఇరవై సంవత్సరాలుగా..."

అతను మెల్లగా అన్నాడు.

"మీ కోసం ఎదురు చూస్తున్నాను."

లోపల తల్లి ఆ స్వరం విని ఆశ్చర్యపోయింది.

ఆమె తలుపు దగ్గరకు వచ్చింది.

"ఎవరు మీరు?"

సన్యాసి ఆమె వైపు చూడకుండా అన్నాడు...

"తలుపు తెరవకు."

ఆమె ఆగిపోయింది.

"ఎందుకు?"

కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.

తర్వాత సన్యాసి అన్నాడు...

"ఎందుకంటే..."

"బయట ఉన్నవాళ్లు నీ బిడ్డ కోసం రాలేదు."

తల్లి గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినట్టయింది.

"మరి...?"

సన్యాసి మొదటిసారి ఆమె వైపు చూశాడు.

"నీ బిడ్డలో నిద్రిస్తున్న శక్తి కోసం వచ్చారు."

అంతలో...

ఆమె ఒడిలో ఉన్న బిడ్డ కళ్ళు తెరిచాడు.

అతని నుదుటిపై...

చిన్నగా ఒక ప్రకాశించే గుర్తు కనిపించింది.

సన్యాసి దాన్ని చూసి ఒక్కసారిగా వెనక్కి అడుగు వేశాడు.

అతని నోట ఒక్క మాట మాత్రమే వచ్చింది...

"అసంభవం..."

ఎందుకంటే...

ఆ గుర్తు సప్తముద్రల్లో చివరి ముద్రది.

కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 6
"ఆరవ ముద్రకు వచ్చిన పిలుపు"
సన్యాసి చూపు ఆ పసిబిడ్డ నుదుటిపైనే నిలిచిపోయింది.
ఆ గుర్తు...
సాధారణ గుర్తు కాదు.
వేల సంవత్సరాల క్రితం దేవతలు రహస్యంగా ముద్రించిన సప్తముద్రల్లో చివరి ముద్ర.
కానీ అది ఈ బిడ్డ నుదుటిపై ఎలా వచ్చింది?
సన్యాసి మనసులో ఒక్క ప్రశ్న మాత్రమే తిరుగుతోంది.
"ఇది ఎలా సాధ్యం?"

---

లోపల ఉన్న తల్లి అతని ముఖంలో కనిపిస్తున్న భయాన్ని గమనించింది.
"ఏమైంది స్వామీ?"
సన్యాసి వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు.
కొన్ని క్షణాలు బిడ్డను చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
తర్వాత మెల్లగా అన్నాడు...
"నీ బిడ్డను కాపాడటం ఇక నీ ఒక్కరి బాధ్యత కాదు."
తల్లి అయోమయంగా చూసింది.
"అయితే ఎవరి బాధ్యత?"
సన్యాసి తలుపు వైపు చూశాడు.
"ఇప్పటి నుంచి..."
"ఈ ప్రపంచానిదే."

---

బయట నిలబడి ఉన్న ముగ్గురు యోధులు ఆ మాటలు విన్నారు.
వారిలో ఒకడు కోపంతో కత్తిని పైకెత్తాడు.
"ఆ బిడ్డను మాకు అప్పగించు!"
సన్యాసి బయటకు అడుగు పెట్టాడు.
"మీకు అతను ఎందుకు కావాలి?"
ఆ వ్యక్తి నవ్వాడు.
"మాకు కాదు..."
"మా ప్రభువుకు."
సన్యాసి కళ్లలో కఠినత పెరిగింది.
"కాలనేత్రం ఇంకా పూర్తిగా మేలుకోలేదు."
"అందుకే ఈ బిడ్డ కావాలి."
ఆ మాట విన్న తల్లి గుండె దడదడలాడింది.
కాలనేత్రం...
ఆ పేరు ఆమె మొదటిసారి వింటోంది.
కానీ...
బిడ్డ మాత్రం ఆ పేరు విన్న వెంటనే కళ్ళు తెరిచాడు.

---

అదే సమయంలో...
నల్లమల అడవిలోని రహస్య ఆలయంలో...
రాతి గోడపై ఉన్న ఆరు ముద్రల్లో ఒకటి ఒక్కసారిగా వెలిగింది.
ధమ్...!
మొదటి ముద్ర పగిలిపోయింది.
రెండోది నల్లగా మారింది.
మూడో ముద్రపై మాత్రం నీలి కాంతి మెరిసింది.
అక్కడ ధ్యానంలో ఉన్న వృద్ధ సన్యాసి ప్రతిరూపం ఒక్కసారిగా కనిపించింది.
అతను దిగ్భ్రాంతిగా లేచాడు.
"మూడో ముద్ర..."
"ఇది రుద్రగిరిలో జరగడం కాదు."
అతను కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
దూరంగా...
ఒక పర్వతం కనిపించింది.
పర్వతం మధ్యలో ఒక గుహ.
గుహలో...
ఒక చిన్న బాలుడి స్వరం.
"అమ్మా..."
సన్యాసి ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరిచాడు.
అతని ముఖంలో బాధ కనిపించింది.
"ఆ స్వరం..."
"ఇక్కడ ఇంకొకరు ఉన్నారు."

---

రుద్రగిరిలో...
తల్లి బిడ్డను గుండెలకు హత్తుకుంది.
"నాకు ఏమీ అర్థం కావడం లేదు."
సన్యాసి ఆమె దగ్గరకు వచ్చాడు.
"అర్థం చేసుకోవాల్సిన సమయం వచ్చింది."
అతను తన మెడలోని రుద్రాక్షమాలను తీసి ఆమె చేతిలో పెట్టాడు.
"ఇది ఎప్పుడూ అతని దగ్గర ఉంచు."
"ఎందుకు?"
"ఎందుకంటే..."
సన్యాసి స్వరం నెమ్మదించింది.
"ఈ రుద్రాక్ష అతన్ని రక్షించదు."
తల్లి ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
"మరి?"
సన్యాసి బిడ్డను చూశాడు.
"అతని లోపల ఉన్న శక్తిని... కొంతకాలం నిద్రపుచ్చుతుంది."
అంతలో...
బయట ఒక భారీ గర్జన వినిపించింది.
ముగ్గురు యోధులు వెనక్కి తిరిగారు.
ఆకాశం ఒక్కసారిగా నల్లగా మారింది.
గాలి బలంగా వీచింది.
దూరంలోని కొండపై...
ఒక భారీ ఎర్రటి కన్ను తెరుచుకుంది.
సన్యాసి ముఖం మారిపోయింది.
"లేదు..."
అతను గట్టిగా అన్నాడు.
"ఆయన ఇక్కడికి రాలేదు..."
"అయితే ఆ చూపు ఎవరిది?"
అప్పుడే...
కొండపై నుంచి ఒక గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది.
"నేను కాలనేత్రం కాదు..."
కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.
తర్వాత ఆ స్వరం మరింత దగ్గరగా వినిపించింది.
"కాలనేత్రానికి ముందుగా వచ్చేది నేనే..."
సన్యాసి చేతిలోని రుద్రాక్షమాల ఒక్కసారిగా మండిపోయింది.
అతని కళ్ళలో భయం కనిపించింది.
"ఆరవ ముద్రకు కాపలాదారు మేల్కొన్నాడు..."
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 7
"కాపలాదారి అడుగులు"
ఆకాశం నల్లగా మారిపోయింది.
కొండపై కనిపించిన ఆ ఎర్రటి కన్ను...
ఒక్కసారిగా మూసుకుంది.
కానీ దాని తర్వాత వచ్చిన నిశ్శబ్దం మరింత భయంకరంగా ఉంది.
సన్యాసి కదలలేదు.
అతని చేతిలోని రుద్రాక్షమాల ఇంకా వేడిగానే ఉంది.
తల్లి బిడ్డను గట్టిగా హత్తుకుని అడిగింది...
"స్వామీ... అక్కడ ఎవరు ఉన్నారు?"
సన్యాసి సమాధానం చెప్పలేదు.
అతని చూపు మాత్రం కొండపైనే ఉంది.
"ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం..."
అతను నెమ్మదిగా మాట్లాడటం ప్రారంభించాడు.
"ఆ కొండలో ఒక యుద్ధం జరిగింది."
"ఆ యుద్ధంలో గెలిచింది మనుషులు కాదు..."
"ఓడిపోయింది చీకటి కూడా కాదు."
తల్లి అయోమయంగా చూసింది.
"మరి ఎవరు గెలిచారు?"
సన్యాసి ఆమె వైపు తిరిగాడు.
"ఎవరూ కాదు."

---

అదే సమయంలో...
కొండపై నుంచి ఒక రాయి దొర్లుకుంటూ కిందకు వచ్చింది.
ధడ్... ధడ్... ధడ్...
చివరకు అది సన్యాసి పాదాల దగ్గర ఆగింది.
రాయిపై ఒక గుర్తు ఉంది.
ఏడవ ముద్ర.
సన్యాసి దాన్ని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.
అతని కళ్ళలో ఆందోళన పెరిగింది.
"ఇది ఇక్కడికి ఎలా వచ్చింది?"
అప్పుడే వెనుక నుంచి ఒక స్వరం వినిపించింది.
"ఎందుకంటే..."
"ముద్రలు ఇక దేవాలయంలో ఉండవు."
సన్యాసి వెంటనే వెనక్కి తిరిగాడు.
అక్కడ ఎవరూ లేరు.

---

ఇంటి లోపల...
బిడ్డ ఒక్కసారిగా ఏడవడం ప్రారంభించాడు.
తల్లి ఎంత ఊరడించినా ఏడుపు ఆగలేదు.
ఆమె అతన్ని ఊయలలో పెట్టబోతుండగా...
బిడ్డ చూపు తలుపు వైపు తిరిగింది.
తల్లి కూడా అదే వైపు చూసింది.
తలుపు దగ్గర...
ఒక చిన్న నీడ.
ఎవరో నిలబడి ఉన్నట్టుగా కనిపించింది.
"ఎవరు?"
ఆమె అడిగింది.
నీడ కదల్లేదు.
ఆమె ఒక అడుగు ముందుకు వేసింది.
అంతే...
ఆ నీడ మాయమైంది.
కానీ నేలపై మాత్రం...
ఒక చిన్న నల్ల రేఖ మిగిలింది.
సన్యాసి దాన్ని చూసి ఒక్కసారిగా దిగ్భ్రాంతి చెందాడు.
"వెనక్కి వెళ్ళు!"
తల్లి భయంతో బిడ్డను పట్టుకుని వెనక్కి వచ్చింది.
సన్యాసి తన రుద్రాక్షమాలను నేలపై ఉంచాడు.
మంత్రం జపించాడు.
నల్ల రేఖ మెల్లగా పొగలా పైకి లేచింది.
ఆ పొగలో ఒక రూపం కనిపించింది.
ఒక చిన్న బాలుడు.
తన వయసు బిడ్డంతే.
కానీ అతని కళ్ళు...
పూర్తిగా నల్లగా ఉన్నాయి.
అతను సన్యాసిని చూస్తూ అన్నాడు...
"నన్ను గుర్తుపట్టలేదా గురుదేవా?"
సన్యాసి ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
"నువ్వు..."
అతని గొంతు ఆగిపోయింది.
తల్లి భయంతో అడిగింది...
"స్వామీ... మీకు ఈ బాలుడు తెలుసా?"
సన్యాసి సమాధానం చెప్పలేదు.
ఆ బాలుడి రూపం నెమ్మదిగా పొగలో కలిసిపోయింది.
వెళ్లే ముందు ఒక్క మాట మాత్రమే అన్నాడు...
"అతను పుట్టిన రోజు... నేను చనిపోయాను."

---

కొన్ని క్షణాలు...
ఎవరూ మాట్లాడలేదు.
తల్లి బిడ్డను చూస్తూ కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.
"నా బిడ్డ పుట్టిన రోజే మీరు ఎలా చనిపోతారు?"
సన్యాసి ఆమె వైపు చూశాడు.
"నేను శరీరంతో బతికే ఉన్నాను..."
"కానీ..."
అతను తన గుండెపై చెయ్యి పెట్టుకున్నాడు.
"ఆ రోజు నా గతం చనిపోయింది."
అంతలో...
బయట ఉన్న తెల్ల నాగు ఒక్కసారిగా అడవివైపు తిరిగి చూసింది.
దూరంగా...
ఒకటి కాదు...
వందలాది కళ్ళు చీకటిలో మెరుస్తున్నాయి.
సన్యాసి వాటిని గమనించాడు.
అతని ముఖం గంభీరంగా మారింది.
"వాళ్లు వచ్చేశారు."
తల్లి అడిగింది...
"ఎవరు?"
సన్యాసి బిడ్డను చూసాడు.
"నీ బిడ్డ కోసం వచ్చిన వాళ్లు కాదు..."
ఒక్క క్షణం ఆగాడు.
"వాడిని చంపకుండా... వాడి శక్తిని మేల్కొల్పడానికి వచ్చిన వాళ్లు."
అదే సమయంలో...
అడవి అంతా ఒకే గర్జనతో మార్మోగింది.
"కాలనేత్రం..."
బిడ్డ నుదుటిపై ఉన్న ముద్ర ఒక్కసారిగా వెలిగింది.
ఆ వెలుగు ఆకాశాన్ని తాకింది.
దూరంగా...
ఏడు పర్వతాల మధ్య దాగి ఉన్న ఒక పురాతన ద్వారం...
మొదటిసారి తెరుచుకుంది.
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 8
"ఏడు పర్వతాల ద్వారం"
ఆకాశాన్ని తాకిన ఆ నీలి కాంతి...
కొన్ని క్షణాల పాటు రుద్రగిరి గ్రామం మొత్తాన్ని వెలుగుతో నింపింది.
తర్వాత...
అంతా చీకటి.
కానీ ఆ చీకటిలో ఒక విషయం మాత్రం మారిపోయింది.
ఏడు పర్వతాల మధ్య ఉన్న ఆ పురాతన ద్వారం తెరుచుకుంది.
వేల సంవత్సరాలుగా మూసివున్న ఆ ద్వారం వెనుక ఏముందో ఎవరికీ తెలియదు.
అయితే...
అక్కడి నుంచి వచ్చిన మొదటి శబ్దం మాత్రం అందరికీ వినిపించింది.
ఘఽఽఽం...
ఒక భారీ శంఖనాదంలా.

---

రుద్రగిరిలో సన్యాసి ఒక్కసారిగా నేలపై మోకాళ్లపై కూర్చున్నాడు.
అతని ముఖంలో ఆందోళన.
"ఇది జరగకూడదు..."
తల్లి బిడ్డను గట్టిగా హత్తుకుంది.
"ఏం జరుగుతోంది స్వామీ?"
సన్యాసి సమాధానం చెప్పలేదు.
అతను తన చేతిలో ఉన్న రాతి ముద్రను నేలపై ఉంచాడు.
ఆ ముద్రపై ఉన్న గుర్తు నీలంగా వెలిగింది.
అదే సమయంలో...
బిడ్డ నుదుటిపై ఉన్న గుర్తు కూడా స్పందించింది.
రెండింటి మధ్య ఒక కాంతిరేఖ ఏర్పడింది.
సన్యాసి ఆశ్చర్యంతో వెనక్కి తగ్గాడు.
"ముద్ర..."
అతని స్వరం వణికింది.
"బిడ్డను గుర్తించింది."

---

బయట నిలబడి ఉన్న ముగ్గురు యోధులు ఈ దృశ్యాన్ని చూశారు.
వారి నాయకుడు ఒక్కసారిగా కత్తిని కిందకు దించాడు.
"ఇక్కడ మనం పోరాడలేం."
మరొకడు ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.
"ఎందుకు?"
అతను ఆకాశం వైపు చూపించాడు.
"ద్వారం తెరుచుకుంది."
"ఇప్పుడే?"
"అవును."
"అంటే..."
నాయకుడి ముఖంలో మొదటిసారి భయం కనిపించింది.
"ఆయన మనల్ని కూడా గమనిస్తున్నాడు."

---

అంతలో...
అడవిలో ఉన్న వందలాది నీడలు ఒక్కసారిగా వెనక్కి తగ్గాయి.
తెల్ల నాగు మాత్రం అక్కడే నిలబడింది.
దాని చూపు ఆకాశంపై.
ఒక నల్లటి మేఘం ఏడు పర్వతాల వైపు నుంచి రుద్రగిరిని చేరుతోంది.
ఆ మేఘంలో...
ఎవరో నడుస్తున్నట్లు కనిపించింది.
ఒక్క అడుగు...
మరో అడుగు...
ప్రతి అడుగుతో మెరుపులు పుడుతున్నాయి.
తల్లి ఆ దృశ్యాన్ని చూసి బిడ్డను మరింత గట్టిగా హత్తుకుంది.
"స్వామీ..."
"అతను ఎవరు?"
సన్యాసి నెమ్మదిగా లేచాడు.
"అతను..."
అతని చూపు ఆకాశంపైనే ఉంది.
"ఇప్పుడే మన దగ్గరకు రాడు."
"కానీ అతని చూపు..."
సన్యాసి బిడ్డను చూశాడు.
"ఇప్పటికే ఈ బిడ్డపై పడింది."

---

అదే సమయంలో...
ఏడు పర్వతాల మధ్య ఉన్న ద్వారం పూర్తిగా తెరుచుకుంది.
దాని లోపల...
ఒక విశాలమైన రాతి మార్గం.
ఆ మార్గం చివర...
ఒక భారీ సింహాసనం.
సింహాసనం ఖాళీగా ఉంది.
కానీ దాని ముందు నేలపై...
ఒక పురాతన ఖడ్గం పాతిపెట్టబడి ఉంది.
ఖడ్గం పిడికిలిపై ఒకే గుర్తు.
నీలి కన్ను.
అక్కడికి ఒక నీడ నెమ్మదిగా చేరింది.
ఆమె చేయి ఖడ్గం వైపు వెళ్లింది.
కానీ తాకలేదు.
"ఇంకా సమయం రాలేదు..."
అని ఆ స్వరం చెప్పింది.
"ముందు..."
ఆమె వెనక్కి తిరిగి చీకటిలోకి చూసింది.
"ఆ బిడ్డను ఎవరు కాపాడుతున్నారో తెలుసుకోవాలి."

---

రుద్రగిరిలో...
తల్లి తన బిడ్డను చూస్తూ మెల్లగా అడిగింది.
"నువ్వెవరివి?"
బిడ్డ సమాధానం చెప్పలేడు.
కానీ అతని చిన్న చేయి...
ఆమె కన్నీటిని తుడిచింది.
ఆమె కళ్లలో ఒక్కసారిగా చిరునవ్వు వచ్చింది.
"నువ్వు ఎవరివైనా సరే..."
"నాకు మాత్రం..."
"నువ్వు నా బిడ్డవే."
సన్యాసి ఆ మాట విని నిశ్శబ్దంగా తల వంచాడు.
ఎందుకంటే అతనికి ఒక విషయం అర్థమైంది.
దైవశక్తిని కాపాడటానికి ఆయుధాలు అవసరం కావచ్చు...
కానీ ఆ శక్తిని మేల్కొలిపేది మాత్రం ఒక తల్లి ప్రేమే.
అదే సమయంలో...
దూరంగా ఉన్న ఆ పురాతన ద్వారం దగ్గర...
నీలి కన్ను ఖడ్గం ఒక్కసారిగా కంపించింది.
ఝఝఝఝం...!
ఖడ్గం నుంచి ఒక స్వరం వినిపించింది.
"రక్షకుడు మేల్కొన్నాడు..."
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 9
"రక్షకుడు ఎవరు?"
ఆ పురాతన ఖడ్గం నుంచి వచ్చిన ఆ స్వరం...
"రక్షకుడు మేల్కొన్నాడు..."
ఏడు పర్వతాల మధ్య మార్మోగింది.
ఆ స్వరం విన్న వెంటనే...
ఖడ్గం చుట్టూ ఉన్న రాతి నేలపై నీలి కాంతి వ్యాపించింది.
ఒక్కొక్కటిగా...
ఏడు గుర్తులు వెలిగాయి.
ఒకటి...
రెండు...
మూడు...
అయితే నాలుగో గుర్తు దగ్గర కాంతి ఆగిపోయింది.
అక్కడ...
ఒక లోతైన పగులు ఉంది.

---

రుద్రగిరిలో ఉన్న సన్యాసి ఒక్కసారిగా కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
అతనికి ఆ దృశ్యం కనిపించింది.
"ఖడ్గం మేల్కొంది..."
అతని పెదవుల నుంచి మాట జారింది.
తల్లి ఆశ్చర్యంగా అడిగింది.
"ఏ ఖడ్గం?"
సన్యాసి కొన్ని క్షణాలు మౌనంగా ఉన్నాడు.
తర్వాత అన్నాడు...
"వేల సంవత్సరాల క్రితం..."
"ఒక యుద్ధంలో ఉపయోగించిన దైవాయుధం."
"దాన్ని ఎవరైనా తాకగలరా?"
"లేదు."
"ఎందుకు?"
సన్యాసి బిడ్డ వైపు చూశాడు.
"ఎందుకంటే అది యోధుడి చేతిని కాదు... రక్షకుడి చేతిని మాత్రమే గుర్తిస్తుంది."

---

బయట ఉన్న ముగ్గురు యోధుల్లో ఒకడు ఆ మాట విని నవ్వాడు.
"రక్షకుడా?"
అతను కత్తిని బయటకు తీశాడు.
"అలాంటి కథలు పిల్లలను భయపెట్టడానికి చెబుతారు."
అతను సన్యాసి వైపు దూసుకొచ్చాడు.
ఛఽఽక్!
సన్యాసి కదల్లేదు.
కేవలం తన కమండలాన్ని పైకి ఎత్తాడు.
యోధుడి కత్తి...
కమండలాన్ని తాకకముందే...
గాలిలోనే ఆగిపోయింది.
అతని చేయి వణికింది.
"ఇది..."
సన్యాసి ప్రశాంతంగా అన్నాడు.
"ఇది నా శక్తి కాదు."
"ఈ ఇంటిని ఎవరో కాపాడుతున్నారు."

---

అదే క్షణంలో...
ఇంటి లోపల ఉన్న బిడ్డ ఒక్కసారిగా నవ్వాడు.
ఆ నవ్వు వినగానే...
తెల్ల నాగు తన పడగను నేలపై వంచింది.
సన్యాసి కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
"అది..."
తల్లి అడిగింది.
"ఏమైంది?"
సన్యాసి నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"నాగరక్షకుడు అతనికి నమస్కరించాడు."
తల్లి మాట రాలేక నిలిచిపోయింది.

---

అయితే...
దూరంగా ఉన్న ఒక కొండపై...
మరో వ్యక్తి ఈ దృశ్యాన్ని గమనిస్తున్నాడు.
అతని చేతిలో పురాతన అద్దంలాంటి ఒక నల్లటి రాయి.
ఆ రాయిలో రుద్రగిరి ఇంటి దృశ్యం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
అతను బిడ్డను చూస్తూ మెల్లగా అన్నాడు...
"చివరికి..."
"నిన్ను కనుగొన్నాను."
అతని వెనుక ఒక వృద్ధురాలు నిలబడి ఉంది.
"అతన్ని చంపమంటారా?"
ఆ వ్యక్తి తల ఊపాడు.
"లేదు."
"అతన్ని చంపితే..."
అతను చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"కాలనేత్రం మేల్కొంటుంది."
వృద్ధురాలు ఆశ్చర్యపోయింది.
"అయితే?"
అతను నల్లటి రాయిని మూసివేశాడు.
"అతన్ని మన దగ్గరకు తీసుకురావాలి."

---

రుద్రగిరిలో...
సన్యాసి ఒక్కసారిగా తల్లి వైపు తిరిగాడు.
"మనకు ఎక్కువ సమయం లేదు."
"ఎక్కడికి వెళ్ళాలి?"
"ఈ గ్రామం నుంచి."
తల్లి బిడ్డను గట్టిగా పట్టుకుంది.
"ఎందుకు?"
సన్యాసి తలుపు బయటకు చూశాడు.
దూరంగా...
ఆకాశం కింద నల్లటి పొగ కదులుతోంది.
"ఎందుకంటే..."
అతని స్వరం నెమ్మదించింది.
"ఇప్పటి వరకు వాళ్లు బిడ్డ కోసం వెతికారు."
అతను బిడ్డ నుదుటిపై ఉన్న ముద్రను చూశాడు.
"ఇక నుంచి... బిడ్డ వాళ్లను వెతకబోతున్నాడు."
తల్లి ఏమీ అర్థం కాక అతని వైపు చూసింది.
అప్పుడే...
బిడ్డ తన చిన్న చేతిని ముందుకు చాపాడు.
అతని వేలు...
ఇంటి తూర్పు గోడ వైపు చూపించింది.
అక్కడ ఏమీ లేదు.
కానీ...
సన్యాసికి మాత్రం కనిపించింది.
గోడ వెనుక...
ఒక రహస్య ద్వారం.
అతని ముఖంలో ఆశ్చర్యం.
"ఇది..."
"ఇక్కడ ఎప్పటి నుంచి ఉంది?"
ద్వారం మీద నీలి అక్షరాలు వెలిగాయి.
"రక్షకుడి ప్రయాణం ఇక్కడి నుంచే ప్రారంభమవుతుంది."
అదే సమయంలో...
దూరంగా ఉన్న ఏడు పర్వతాల మధ్య...
దైవ ఖడ్గం పూర్తిగా మేల్కొంది.
ఝఝఝఝం...!
కానీ దాని పక్కనే ఉన్న నాలుగో ముద్ర...
నెమ్మదిగా...
పగలడం ప్రారంభించింది.
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 10
"రహస్య ద్వారం"
గోడపై వెలిగిన ఆ అక్షరాలను చూసి తల్లి నిశ్చేష్టురాలైంది.
"రక్షకుడి ప్రయాణం ఇక్కడి నుంచే ప్రారంభమవుతుంది."
ఆమె బిడ్డను గట్టిగా హత్తుకుంది.
"స్వామీ..."
ఆమె గొంతులో భయం.
"ఇది ఏంటి?"
సన్యాసి మాత్రం ఆ గోడనే చూస్తున్నాడు.
ఇరవై సంవత్సరాలుగా...
అతను వెతికిన ద్వారం ఇదే.
కానీ అది ఎప్పుడూ కనిపించలేదు.
ఈ రోజు వరకు.

---

సన్యాసి నెమ్మదిగా గోడ దగ్గరకు వెళ్లాడు.
రాతిపై చెక్కిన నీలి అక్షరాలను చేతితో తాకాడు.
వెంటనే...
ఝఝఝఝం...!
అతని చేతి నుంచి నీలి కాంతి బయటకు వచ్చింది.
గోడ మొత్తం కంపించింది.
ఒక గంభీరమైన శబ్దంతో రాళ్లు పక్కకు జరిగాయి.
వాటి వెనుక...
చీకటిలోకి దిగే మెట్లు కనిపించాయి.
తల్లి వెనక్కి అడుగు వేసింది.
"లోపలికి వెళ్లాలా?"
సన్యాసి తల ఊపాడు.
"ఇప్పుడే."
"కానీ అక్కడ ఏముందో మనకు తెలియదు."
సన్యాసి బిడ్డ వైపు చూశాడు.
"అతనికి తెలుసు."
తల్లి ఆశ్చర్యపోయింది.
"అతనికి ఎలా తెలుసు?"
సన్యాసి మెల్లగా అన్నాడు...
"ఎందుకంటే ఈ ద్వారం మన కోసం తెరుచుకోలేదు."
అతను బిడ్డ నుదుటిపై ఉన్న ముద్రను చూశాడు.
"అది అతని కోసం తెరుచుకుంది."

---

బయట ఉన్న ముగ్గురు యోధులు ఈ దృశ్యాన్ని గమనించారు.
వారి నాయకుడు వెంటనే అరచాడు.
"వాళ్లను ఆపండి!"
ముగ్గురూ ఇంటి వైపు పరుగెత్తారు.
కానీ తెల్ల నాగు వారి మధ్యకు వచ్చి నిలబడింది.
మొదటి యోధుడు కత్తిని పైకెత్తాడు.
ఈసారి...
సన్యాసి అతన్ని ఆపలేదు.
నాగు నెమ్మదిగా తన పడగను విప్పింది.
దాని వెనుక...
ఇంకా రెండు నాగులు బయటకు వచ్చాయి.
తర్వాత నాలుగు.
తర్వాత ఎనిమిది.
కొన్ని క్షణాల్లో...
ఇంటి చుట్టూ వందలాది నాగులు కదలసాగాయి.
యోధుల కాళ్లు వణికాయి.
"వెనక్కి!"
వారు వెనక్కి పరుగెత్తారు.

---

ఇంతలో...
తల్లి, సన్యాసి, బిడ్డ...
ఆ రహస్య మెట్లపైకి దిగుతున్నారు.
ప్రతి మెట్టు దిగుతున్న కొద్దీ...
బయటి ప్రపంచం నుంచి వారి శబ్దం దూరమవుతోంది.
మొదటి పది మెట్లు...
నిశ్శబ్దం.
ఇరవై మెట్లు...
చల్లని గాలి.
ముప్పై మెట్లు...
గోడలపై విచిత్రమైన చిత్రాలు కనిపించాయి.
ఒక చిత్రంలో...
ఒక మహా యోధుడు.
అతని ఎదుట...
నల్లటి అగ్నితో తయారైన ఒక రాక్షసుడు.
మధ్యలో...
ఏడు ప్రకాశించే ముద్రలు.
తల్లి ఆగిపోయింది.
"ఇది ఎవరు?"
సన్యాసి చిత్రాన్ని చూస్తూ అన్నాడు...
"కాలనేత్రం."
ఆమె మరో చిత్రాన్ని చూసింది.
అందులో ఒక చిన్న శిశువు.
అతని చుట్టూ ఏడు కాంతి వలయాలు.
ఆ శిశువును ఒక స్త్రీ తన ఒడిలో పట్టుకుని ఉంది.
తల్లి ఒక్కసారిగా తన బిడ్డ వైపు చూసింది.
ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు చేరాయి.
"ఇది..."
"నా బిడ్డలా ఉంది."
సన్యాసి సమాధానం చెప్పలేదు.
ఎందుకంటే అతనికీ అదే అనిపించింది.

---

మెట్లు చివరకు ముగిశాయి.
వారి ముందున్న భారీ గది ఒక్కసారిగా వెలిగింది.
గది మధ్యలో...
ఒక రాతి సింహాసనం.
దాని ముందు...
ఒక చిన్న పీఠం.
పీఠంపై ఒక వస్తువు ఉంది.
ఒక నీలి రుద్రాక్ష.
బిడ్డ దాన్ని చూసిన వెంటనే చేతిని చాపాడు.
తల్లి భయంతో అతని చేతిని ఆపింది.
"ఆగు!"
సన్యాసి వెంటనే అన్నాడు...
"ఆపకు."
తల్లి అతని వైపు చూసింది.
"ఎందుకు?"
సన్యాసి కళ్లలో కన్నీళ్లు మెరిశాయి.
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా నేను ఈ రుద్రాక్ష కోసం ఎదురు చూస్తున్నాను."
"ఎందుకు?"
అతను నెమ్మదిగా సమాధానం ఇచ్చాడు.
"ఎందుకంటే ఇది నాకు ఒక మాట ఇచ్చింది."
"ఏ మాట?"
సన్యాసి బిడ్డ వైపు చూశాడు.
"రక్షకుడు పుట్టిన రోజు... నేను అతని తల్లిని అతని దగ్గరకు తీసుకెళ్తానని."
తల్లి గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది.
"ఏమంటున్నారు?"
సన్యాసి సమాధానం చెప్పేలోపే...
బిడ్డ నీలి రుద్రాక్షను తాకాడు.
ఝఝఝఝం...!
గది మొత్తం నీలి కాంతితో నిండిపోయింది.
గోడలపై ఉన్న చిత్రాలు కదలడం ప్రారంభించాయి.
ఒక చివరి చిత్రం కనిపించింది.
అందులో...
అదే తల్లి.
కానీ ఆమె ఒడిలో బిడ్డ లేడు.
ఆమె ముందు...
ఒక భారీ యుద్ధభూమి.
ఆకాశంలో కాలనేత్రం.
మరియు ఆమె చేతిలో...
దైవ ఖడ్గం.
తల్లి భయంతో వెనక్కి తగ్గింది.
"ఇది... నేను కాదు."
సన్యాసి మాత్రం ఆ చిత్రాన్ని చూస్తూ నిశ్శబ్దంగా నిలిచాడు.
అతని పెదవుల నుంచి ఒక్క మాట వచ్చింది...
"నీకు ఇంకా తెలియని శక్తి... నీలో కూడా ఉంది."
అప్పుడే...
రహస్య గుహ ద్వారం బయట నుంచి భారీ శబ్దం వినిపించింది.
ధమ్...!
మరోసారి...
ధమ్...!!
సన్యాసి ముఖం గంభీరంగా మారింది.
ఎవరో...
ఆ రహస్య ద్వారం వరకు చేరుకున్నారు.
మూడోసారి శబ్దం వచ్చింది.
ధమ్...!!!
రాతి ద్వారంపై...
ఎర్రటి కన్ను గుర్తు వెలిగింది.
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 11
"ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత..."
ఇరవై సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి.
రుద్రగిరి గ్రామంలో జరిగిన ఆ రాత్రి గురించి ఇప్పుడు ఎవరికీ పూర్తిగా గుర్తు లేదు.
కొంతమంది దాన్ని ఒక పాత కథ అంటారు.
మరికొందరు...
అది కేవలం ఒక భయంకరమైన కల అని నమ్ముతారు.
కానీ...
నల్లమల అడవుల మధ్య ఉన్న ఒక చిన్న గ్రామంలో మాత్రం...
ఆ కథ ఇంకా బతికే ఉంది.
అక్కడే...
ఒక యువకుడు తన తల్లితో కలిసి జీవిస్తున్నాడు.
అతని పేరు...
చరణ్.
వయసు...
20 సంవత్సరాలు.

---

ఉదయం.
చిన్న మట్టి ఇల్లు.
ఇంటి ముందు కట్టెల పొయ్యి దగ్గర చరణ్ తల్లి వంట చేస్తోంది.
చరణ్ మాత్రం ఇంటి వెనుక ఉన్న చెట్ల మధ్య కూర్చుని పుస్తకం చదువుతున్నాడు.
చూడటానికి అతను సాధారణ యువకుడిలానే ఉంటాడు.
ప్రశాంతంగా...
తక్కువగా మాట్లాడే స్వభావం.
కానీ...
అతని తల్లి మాత్రం ఒక విషయం ఎప్పుడూ గమనిస్తుంది.
చరణ్ కోపంగా ఉన్నప్పుడు...
అతని కళ్ళలో ఒక విచిత్రమైన మార్పు వస్తుంది.
అందుకే ఆమె చిన్నప్పటి నుంచి అతనికి ఒక మాట చెబుతూనే ఉంది.
"ఎంత కోపం వచ్చినా... నీ మనసును అదుపులో పెట్టుకో."

---

"చరణ్!"
తల్లి పిలిచింది.
"వస్తున్నా అమ్మా."
చరణ్ పుస్తకం మూసి ఇంట్లోకి వచ్చాడు.
ఆమె అతని ముందు అన్నం పెట్టింది.
"ఈరోజు మళ్లీ అడవిలోకి వెళ్లావా?"
చరణ్ నవ్వాడు.
"కట్టెల కోసం వెళ్లాను."
"అబద్ధం చెప్పకు."
చరణ్ మౌనంగా ఉన్నాడు.
తల్లి అతని ముఖాన్ని చూసింది.
"నిన్న రాత్రి కూడా నిద్రలో మాట్లాడావు."
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆమె వైపు చూశాడు.
"ఏం మాట్లాడాను?"
ఆమె సమాధానం చెప్పలేదు.
కొన్ని క్షణాలు అతన్ని చూస్తూ...
"ఒక పేరు అన్నావు."
చరణ్ కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.
"ఏ పేరు?"
ఆమె మెల్లగా చెప్పింది.
"కాలనేత్రం."
చరణ్ చేతిలో ఉన్న గ్లాస్ నేలపై పడిపోయింది.

---

కొన్ని క్షణాలు...
ఇద్దరూ మౌనంగా ఉన్నారు.
చరణ్ తల పట్టుకున్నాడు.
"అమ్మా..."
"నాకు ఆ పేరు ఎందుకు తెలుసో నాకు తెలియదు."
తల్లి ముఖం మాత్రం మారిపోయింది.
ఆమె వెంటనే మాట మార్చింది.
"అది వదిలేయ్."
"కాదు."
చరణ్ ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా నన్ను ఒక ప్రశ్న అడగకుండా పెంచావు."
"ఈరోజు మాత్రం నాకు సమాధానం కావాలి."
తల్లి అతని కళ్ళలోకి చూడలేకపోయింది.
"నీకు తెలుసుకోవాల్సిన సమయం ఇంకా రాలేదు."
చరణ్ మెల్లగా నవ్వాడు.
కానీ ఆ నవ్వులో బాధ ఉంది.
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా అదే మాట చెబుతున్నావు అమ్మా."

---

అతను బయటకు వెళ్లిపోయాడు.
తల్లి ఒంటరిగా నిలబడిపోయింది.
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
ఇంటి మూలలో ఉన్న పాత పెట్టె దగ్గరకు వెళ్లింది.
తాళం తీసింది.
పెట్టె తెరిచింది.
అందులో...
ఒక పాత రుద్రాక్షమాల.
ఒక చిన్న రాతి ముద్ర.
మరియు...
చరణ్ పుట్టిన రాత్రి నుంచి దాచుకున్న ఒక పాత వస్త్రం.
ఆమె ఆ వస్త్రాన్ని చేతిలోకి తీసుకుంది.
"ఇంకెంతకాలం దాచగలను?"
అని తనలో తాను అనుకుంది.

---

అడవిలో...
చరణ్ ఒంటరిగా నడుస్తున్నాడు.
అతని మనసులో ఒకటే ప్రశ్న.
"నా గురించి అమ్మ ఎందుకు నిజం చెప్పడం లేదు?"
అప్పుడే...
అతని వెనుక ఆకులు కదిలాయి.
చరణ్ ఆగిపోయాడు.
తిరిగి చూశాడు.
ఎవరూ లేరు.
మళ్లీ ముందుకు నడిచాడు.
కొన్ని అడుగుల తర్వాత...
అతని ముందున్న చెట్టుపై ఒక గుర్తు కనిపించింది.
ఎర్రటి కన్ను.
చరణ్ దాన్ని చూస్తూ నిలిచిపోయాడు.
అతని నుదుటిపై చెమట పట్టింది.
ఆ గుర్తును చూసిన వెంటనే...
అతని మనసులో ఒక పాత దృశ్యం మెరిపించింది.
ఒక తల్లి...
ఒక చిన్న బిడ్డ...
ఒక చీకటి గది...
మరియు ఒక స్వరం.

"నీ శక్తిని నువ్వే నియంత్రించాలి..."

చరణ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తగ్గాడు.
దృశ్యం మాయమైంది.
అతను చెట్టును తాకాడు.
ఏమీ జరగలేదు.
కానీ...
అతని చేతి కింద ఉన్న చెక్కలో...
ఒక చిన్న చీలిక ఏర్పడింది.
చరణ్ వెంటనే చేయి వెనక్కి తీసుకున్నాడు.
అతను తన చేతిని చూస్తూ గుసగుసలాడాడు...
"మళ్లీ అదే..."

---

దూరంగా...
ఎవరో అతన్ని గమనిస్తున్నారు.
చరణ్‌కు తెలియకుండా...
ఒక వ్యక్తి చెట్ల మధ్య నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని చేతిలో ఎలాంటి ఆయుధం లేదు.
అతని ముఖంలో భయం కూడా లేదు.
కేవలం...
ఒక చిన్న చిరునవ్వు.
అతను ఫోన్‌లో ఎవరికో మాట్లాడాడు.
"అతను శక్తిని ఉపయోగించలేదు."
అవతలి వ్యక్తి ఏదో అడిగాడు.
అతను సమాధానం ఇచ్చాడు.
"లేదు... అతనికి ఇంకా తన గురించి ఏమీ తెలియదు."
కొన్ని క్షణాలు మౌనం.
తర్వాత అతను చిరునవ్వుతో అన్నాడు...
"అందుకే మన ఆట ఇంకా మొదలు కాలేదు."

---

అదే సమయంలో...
ఇంట్లో చరణ్ తల్లి పాత పెట్టెను మూసేస్తోంది.
కానీ పెట్టె అడుగున...
ఆమె ఎప్పుడూ చూడని ఒక చిన్న రాతి పలక కనిపించింది.
దానిపై ఒక వాక్యం చెక్కబడి ఉంది.

"చరణ్‌కు నిజం చెప్పిన రోజు... అతని శక్తి కాదు, అతని శత్రువులు మేల్కొంటారు."

ఆమె చేతులు వణికాయి.
ఆమె రాతిపలకను గుండెలకు హత్తుకుంది.
అప్పుడు...
ఇంటి తలుపు దగ్గర మూడు సార్లు శబ్దం వినిపించింది.
టక్...
టక్...
టక్...
ఆమె తలెత్తి చూసింది.
తలుపు బయట...
ఎవరో నిలబడి ఉన్నారు.
ఒక స్వరం వినిపించింది.
"అమ్మా..."
ఆమె గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినట్టైంది.
ఎందుకంటే...
అది చరణ్ స్వరం కాదు.
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 12
"తలుపు అవతల ఎవరు?"
టక్...
టక్...
టక్...
ఆ శబ్దం ఇంకా తలుపు మీద మార్మోగుతూనే ఉంది.
చరణ్ తల్లి చేతిలో ఉన్న రాతిపలక నేలపై జారిపడింది.
ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
తలుపు అవతల నిలబడి ఉన్నది...
చరణ్ కాదు.
ఆమెకు ఆ స్వరం కూడా పరిచయం లేదు.
"ఎవరు?"
ఆమె వణుకుతూ అడిగింది.
కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.
తర్వాత...
"తలుపు తెరువు."
అంతే.
ఆమెకు ఒక్క విషయం అర్థమైంది.
తన గతం తన ఇంటి తలుపు దగ్గరకు వచ్చింది.

---

అదే సమయంలో...
అడవిలో చరణ్ వేగంగా ఇంటి వైపు నడుస్తున్నాడు.
ఎందుకో తెలియదు.
కానీ అతని గుండెల్లో ఒక అసహజమైన ఆందోళన మొదలైంది.
అతని అడుగులు వేగం పెంచాయి.
దారిలో ఉన్న చెట్లు ఒక్కసారిగా అతనికి అపరిచితంగా అనిపించాయి.
చిన్నప్పటి నుంచి తాను నడిచిన దారి...
ఈరోజు మాత్రం కొత్తగా కనిపిస్తోంది.
అతను ఆగిపోయాడు.
దూరంగా తన ఇంటి వైపు చూశాడు.
ఇంటి మీదుగా...
ఒక నల్లటి పక్షి ఎగిరింది.
అది సాధారణ పక్షి కాదు.
దాని కాళ్లకు ఒక చిన్న నల్లటి దారం కట్టబడి ఉంది.
చరణ్ దాన్ని గమనించగానే...
అతని తలలో మళ్లీ అదే స్వరం వినిపించింది.
"వెనక్కి వెళ్ళు..."
చరణ్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
"ఎవరు నాతో మాట్లాడుతున్నారు?"
సమాధానం లేదు.
కానీ అతని చేతి వేళ్లు తెలియకుండానే బిగుసుకున్నాయి.

---

ఇంట్లో...
చరణ్ తల్లి తలుపు దగ్గరికి వెళ్లింది.
తలుపు తెరవడానికి ముందే...
ఆమెకు ఒక పాత జ్ఞాపకం గుర్తొచ్చింది.
ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం...
అదే రాత్రి.
అదే భయం.
అదే తలుపు.
కానీ అప్పట్లో...
తలుపు అవతల ఉన్నది ఒక మనిషి కాదు.
ఒక ప్రమాదం.
ఆమె వెంటనే వెనక్కి వచ్చింది.
తలుపు తీయలేదు.
బయట నుంచి మళ్లీ స్వరం.
"నీ కొడుకు గురించి తెలుసుకోవాలంటే..."
ఆమె కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
"తలుపు తెరువు."
ఆమె గట్టిగా అడిగింది.
"నీకు చరణ్ గురించి ఎలా తెలుసు?"
ఈసారి సమాధానం వచ్చింది.
"నువ్వు అతన్ని ఎలా కాపాడావో నాకు తెలుసు."
ఆమె చేతులు వణికాయి.

---

అప్పుడే...
తలుపు అవతల ఉన్న వ్యక్తి ఒక చిన్న వస్తువు నేలపై పెట్టాడు.
"ఇది నీదే."
అని చెప్పి వెనక్కి అడుగు వేశాడు.
తల్లి తలుపు కింద నుంచి కనిపిస్తున్న ఆ వస్తువును చూసింది.
ఒక చిన్న...
వెండి గజ్జె.
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు చేరాయి.
అది సాధారణ గజ్జె కాదు.
చరణ్ పుట్టిన రాత్రి...
అతని ఊయల పక్కన ఆమె చూసిన అదే గజ్జె.
కానీ...
ఆమె దాన్ని ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం కాల్చేసింది.
"ఇది ఎలా...?"
ఆమె గొంతు వణికింది.

---

అదే సమయంలో...
చరణ్ ఇంటి దగ్గరకు చేరుకున్నాడు.
దూరం నుంచే తలుపు ముందు ఒక అపరిచితుడి నీడ కనిపించింది.
చరణ్ ఆగిపోయాడు.
అతని చూపు ఆ వ్యక్తిపైనే నిలిచిపోయింది.
ఆ వ్యక్తి కూడా చరణ్ వైపు చూశాడు.
కొన్ని క్షణాలు...
ఇద్దరూ ఒక్క మాట మాట్లాడలేదు.
తర్వాత ఆ వ్యక్తి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాలు..."
చరణ్ కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.
"నన్ను మీకు తెలుసా?"
ఆ వ్యక్తి సమాధానం చెప్పలేదు.
అతను తల్లి వైపు చూసి అన్నాడు...
"ఇక దాచడం వల్ల ప్రయోజనం లేదు."
తల్లి ఒక్కసారిగా బయటకు వచ్చింది.
"చరణ్... నువ్వు లోపలికి వెళ్ళు."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఎందుకు అమ్మా?"
ఆమె సమాధానం చెప్పలేదు.
అపరిచితుడు మాత్రం నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"నీ తల్లి నీకు ఇరవై సంవత్సరాలుగా చెప్పని ఒక నిజం ఉంది."
చరణ్ తల్లి వైపు చూశాడు.
ఆమె కళ్ళలో భయం.
చరణ్ స్వరం గట్టిగా మారింది.
"ఏ నిజం?"

---

అపరిచితుడు ఒక్క అడుగు ముందుకు వేశాడు.
"నీ తండ్రి గురించి."
చరణ్ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
ఆ ప్రశ్నను అతను ఎన్నోసార్లు తన తల్లిని అడిగాడు.
ప్రతి సారి...
ఆమె మౌనమే సమాధానం.
ఈరోజు...
మొదటిసారి...
ఎవరో ఆ మాట బయటకు చెప్పారు.
"నా తండ్రి..."
చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు.
"ఆయన ఎవరు?"
తల్లి కళ్ళ నుంచి కన్నీరు జారింది.
ఆమె నోరు తెరిచింది.
కానీ మాట బయటకు రాలేదు.
అపరిచితుడు మాత్రం వెనక్కి తిరిగాడు.
"ఈరోజు కాదు."
"ఎందుకు?"
చరణ్ కోపంగా అడిగాడు.
అతను ఆగి వెనక్కి చూశాడు.
"ఎందుకంటే నీ తండ్రి గురించి నిజం తెలుసుకునే ముందు..."
అతని చూపు చరణ్ కళ్లపై నిలిచింది.
"నీ శక్తిని ఎవరు మేల్కొలుపుతున్నారో తెలుసుకోవాలి."
అంతే...
అతను అడవిలోకి నడిచి వెళ్లిపోయాడు.
చరణ్ అతని వెంట వెళ్లబోతుండగా...
తల్లి అతని చేతిని పట్టుకుంది.
"వద్దు!"
చరణ్ ఆమెను చూసాడు.
ఆమె చేతులు వణుకుతున్నాయి.
"నన్ను వదిలేయ్ అమ్మా."
"లేదు చరణ్..."
ఆమె కన్నీళ్లతో అతన్ని చూసింది.
"నువ్వు అతని వెంట వెళ్తే... నేను నిన్ను రెండోసారి కోల్పోతాను."
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
"రెండోసారి?"
తల్లి నిశ్శబ్దంగా నిలిచిపోయింది.
చరణ్ కళ్ళలో అనుమానం మరింత పెరిగింది.
"అమ్మా..."
"నేను నీకు తెలియని..."
అతని గొంతు వణికింది.
"ఏం చేశాను?"
తల్లి సమాధానం చెప్పలేదు.
అయితే...
ఆ రాత్రి మొదటిసారి...
ఆమె దాచిన నిజం...
చరణ్ ముందే తలుపు తెరిచి నిలబడింది.
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 13
"రెండోసారి కోల్పోతాను అంటే...?"
చరణ్ ఆ ఒక్క మాట దగ్గరే ఆగిపోయాడు.
"రెండోసారి?"
ఆ ప్రశ్న గాల్లోనే వేలాడుతూ ఉంది.
తల్లి మాత్రం తల దించుకుంది.
ఆమెకు తెలుసు...
ఇక ఈ రహస్యం ఎక్కువకాలం దాచలేను.
చరణ్ నెమ్మదిగా ఆమె దగ్గరకు వచ్చాడు.
"అమ్మా..."
ఆమె తలెత్తలేదు.
"నువ్వు ఎప్పుడూ నాకు ఒకటే చెప్పేదానివి."
"మన గురించి ఎవరినీ అడగొద్దని..."
"నా గతం గురించి తెలుసుకోవద్దని..."
"నా తండ్రి గురించి మాట్లాడవద్దని..."
అతని గొంతులో బాధ పెరిగింది.
"కానీ ఇప్పుడు..."
అతను ఆమె చేతులను పట్టుకున్నాడు.
"నువ్వే 'రెండోసారి' అంటున్నావు."
తల్లి కళ్ళలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి.
"చరణ్..."
"నిజం చెప్పు అమ్మా."
కొన్ని క్షణాలు ఆమె మౌనంగా ఉంది.
తర్వాత...
"నువ్వు పుట్టిన రాత్రి..."
ఆమె గొంతు వణికింది.
"నిన్ను నేను ఒక్కసారి కోల్పోయాను."
చరణ్ నిశ్చేష్టుడయ్యాడు.
"ఏం అంటున్నావు?"

---

ఆమె మెల్లగా ఇంట్లోకి నడిచింది.
చరణ్ కూడా వెంట వెళ్లాడు.
ఇంటి మూలలో ఉన్న పాత పెట్టెను తీసుకొచ్చింది.
దాని తాళం తెరిచింది.
లోపల...
ఒక పాత వస్త్రం.
ఒక రుద్రాక్షమాల.
ఒక వెండి గజ్జె.
మరియు...
ఒక చిన్న నల్లటి రాయి.
చరణ్ ఆ రాయిని చూసిన వెంటనే...
అతని తలలో ఒక్కసారిగా తీవ్రమైన నొప్పి వచ్చింది.
"అమ్మా..."
అతను నుదిటిని పట్టుకున్నాడు.
అతని కళ్ళ ముందు దృశ్యాలు మెరుస్తున్నాయి.
మంటలు...
అరుస్తున్న ప్రజలు...
ఒక పెద్ద దేవాలయం...
మరియు...
ఒక చిన్న బిడ్డను చేతుల్లో పట్టుకుని పరుగెత్తుతున్న ఒక స్త్రీ.
ఆ స్త్రీ ముఖం స్పష్టంగా కనిపించలేదు.
కానీ ఆమె గొంతు మాత్రం వినిపించింది.
"నా బిడ్డను ఎవరూ తీసుకెళ్లలేరు!"
చరణ్ ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరిచాడు.
అతని శ్వాస వేగంగా మారింది.
తల్లి అతని భుజాలను పట్టుకుంది.
"ఏమైంది?"
చరణ్ ఆ నల్లటి రాయిని చూస్తూ అడిగాడు.
"ఇది ఏంటి?"
తల్లి సమాధానం చెప్పలేదు.

---

అప్పుడే...
ఇంటి బయట కుక్కలు మొరగడం మొదలుపెట్టాయి.
ఒక్కటి కాదు.
రెండు కాదు.
గ్రామం మొత్తం కుక్కలు ఒకేసారి మొరుగుతున్నాయి.
తల్లి వెంటనే పెట్టె మూసింది.
"దీపం ఆర్పు."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఎందుకు?"
"ఎవరైనా మన ఇంటిని గమనిస్తున్నారు."
చరణ్ కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లాడు.
బయట చీకటి.
ఏమీ కనిపించలేదు.
అతను మరింత జాగ్రత్తగా చూశాడు.
అప్పుడు...
చెట్ల మధ్య ఒక చిన్న కాంతి మెరిసింది.
ఎవరో చేతిలో పట్టుకున్న దీపంలా.
చరణ్ తలుపు వైపు అడుగు వేశాడు.
"నేను చూస్తాను."
తల్లి అతని చేతిని పట్టుకుంది.
"వద్దు."
"ఎందుకు?"
ఆమె మెల్లగా చెప్పింది...
"అది మనిషి చేతిలో ఉన్న దీపం కాదు."

---

అడవిలో...
ఒక వ్యక్తి నిశ్శబ్దంగా నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని చేతిలో నిజంగానే ఒక దీపం ఉంది.
కానీ ఆ దీపంలో నూనె లేదు.
వత్తి లేదు.
అయినా...
అది మండుతోంది.
ఆ కాంతిలో అతని ముఖం కనిపించింది.
అదే అపరిచితుడు.
అతను ఇంటి వైపు చూస్తూ మాట్లాడాడు.
"చరణ్..."
అతని పక్కన ఒక యువకుడు నిలబడ్డాడు.
"అతనికి నిజం తెలిసిపోయిందా?"
అపరిచితుడు తల ఊపాడు.
"లేదు."
"అయితే మనం ఎందుకు ఇక్కడ ఉన్నాం?"
అతను చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"నిజం చెప్పడానికి కాదు..."
అతని చూపు ఇంటి వైపు.
"అతని తల్లి ఎంతవరకు అతన్ని కాపాడుతుందో చూడడానికి."

---

ఇంట్లో...
చరణ్ తన తల్లి వైపు చూస్తున్నాడు.
"అమ్మా..."
"ఆ మనిషి ఎవరు?"
తల్లి సమాధానం చెప్పలేదు.
"అతను నా తండ్రి గురించి ఎందుకు మాట్లాడాడు?"
మళ్లీ మౌనం.
చరణ్ గొంతు గట్టిగా మారింది.
"నువ్వు నాకు నిజం చెప్పకపోతే..."
అతను తలుపు వైపు చూశాడు.
"నేనే తెలుసుకుంటాను."
తల్లి ఒక్కసారిగా అతని ముందు నిలబడింది.
"చరణ్!"
ఆమె కళ్ళలో భయం.
"నీకు తెలియని విషయాలు తెలుసుకోవడానికి వెళ్లకు."
"ఎందుకు?"
ఆమె పెదవులు వణికాయి.
"ఎందుకంటే..."
ఆమె చాలా కాలంగా దాచుకున్న ఒక మాటను చివరకు బయటకు తెచ్చింది.
"నీ తండ్రి చనిపోలేదు."
చరణ్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
ఇంటి లోపల...
దీపం ఒక్కసారిగా ఆరిపోయింది.
అదే సమయంలో...
అడవిలో నిలబడి ఉన్న అపరిచితుడి చేతిలోని రహస్య దీపం మరింత ప్రకాశించింది.
అతను మెల్లగా అన్నాడు...
"ఇప్పుడు నిజమైన ఆట మొదలైంది."
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 14
"చనిపోలేదు..."
"నీ తండ్రి చనిపోలేదు."
ఆ మాట విన్న క్షణం...
చరణ్‌కు చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం మొత్తం ఆగిపోయినట్టైంది.
అతని తల్లి మాత్రం తల దించుకుని నిలబడింది.
ఇరవై సంవత్సరాలుగా తనలో దాచుకున్న నిజం...
ఈరోజు ఒక్క మాటగా బయటకు వచ్చింది.
"నాన్న... బతికే ఉన్నాడా?"
చరణ్ స్వరం వణికింది.
తల్లి సమాధానం చెప్పలేదు.
"అమ్మా..."
ఈసారి అతని స్వరంలో కోపం లేదు.
బాధ మాత్రమే ఉంది.
"అయితే ఇన్ని సంవత్సరాలు నాకు ఎందుకు అబద్ధం చెప్పావు?"
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు చేరాయి.
"అది అబద్ధం కాదు చరణ్..."
"మరి?"
ఆమె అతని వైపు చూసింది.
"నిన్ను బతికించడానికి చెప్పాల్సిన అబద్ధం."

---

చరణ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి అడుగు వేశాడు.
"నన్ను బతికించడానికి?"
అతని మనసులో ప్రశ్నలు మరింత పెరిగాయి.
"నా తండ్రి ఎవరు?"
"ఎక్కడ ఉన్నాడు?"
"ఎందుకు మన దగ్గరకు రాలేదు?"
తల్లి పెదవులు వణికాయి.
"ఆయన నీ దగ్గరకు రావాలని ఎన్నిసార్లు ప్రయత్నించాడు..."
చరణ్ కళ్ళలో ఆశ మెరిసింది.
"అయితే?"
"ప్రతి సారి..."
ఆమె మాట ఆగిపోయింది.
"ప్రతి సారి ఎవరో అతన్ని ఆపారు."
"ఎవరు?"
తల్లి మౌనంగా ఉంది.
చరణ్ గట్టిగా అడిగాడు.
"ఎవరు అమ్మా?"
ఆమె కళ్ళలో భయం కనిపించింది.
"నాకు తెలియదు."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"నీకు తెలియదా?"
ఆమె తల ఊపింది.
"కానీ..."
కొన్ని క్షణాలు ఆగి చెప్పింది.
"వాళ్ల గుర్తు మాత్రం నాకు తెలుసు."

---

ఆమె పాత పెట్టె నుంచి ఒక చిన్న వస్త్రాన్ని తీసింది.
దానిపై నల్లటి దారంతో ఒక గుర్తు కుట్టబడి ఉంది.
మూసిన కన్ను.
చరణ్ దాన్ని చూస్తూ నిలిచిపోయాడు.
"ఇదే గుర్తు..."
అతను ఒక్కసారిగా అన్నాడు.
"ఈరోజు అడవిలో చూశాను."
తల్లి ముఖం పాలిపోయింది.
"ఏమన్నావు?"
"ఒక చెట్టుపై ఉంది."
ఆమె వెంటనే అతని చేతిని పట్టుకుంది.
"చరణ్..."
"నువ్వు ఆ గుర్తును మళ్లీ ఎక్కడైనా చూస్తే..."
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"అక్కడి నుంచి వెంటనే వెళ్ళిపో."

---

అదే సమయంలో...
అడవి చివర్లో ఉన్న పాత రాతి వంతెన దగ్గర...
అపరిచితుడు ఒంటరిగా నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని దగ్గరకు ఒక యువకుడు వచ్చాడు.
"అతనికి తండ్రి బతికే ఉన్నాడని తెలిసిపోయింది."
అపరిచితుడు ప్రశాంతంగా అడిగాడు.
"ఎవరు చెప్పారు?"
"అతని తల్లి."
కొన్ని క్షణాలు మౌనం.
అపరిచితుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"అది మనకు కావాల్సిందే."
యువకుడు అయోమయంగా చూశాడు.
"ఎందుకు?"
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా చరణ్ శక్తిని నియంత్రించింది అతని భయం కాదు..."
"మరి?"
"అతని తల్లి."
"ఇప్పుడు అతనికి తన తండ్రి బతికే ఉన్నాడని తెలిసింది."
అతను దూరంగా ఉన్న గ్రామం వైపు చూశాడు.
"ఇక అతను నిజం కోసం బయటకు వస్తాడు."

---

ఇంట్లో...
చరణ్ తన తల్లి చేతిలోని ఆ వస్త్రాన్ని చూస్తున్నాడు.
"ఈ గుర్తు ఎక్కడి నుంచి వచ్చింది?"
తల్లి సమాధానం చెప్పేలోపే...
ఇంటి బయట నుంచి ఒక శబ్దం.
ఘణ్...
పాత ఇనుప గంట మోగింది.
ఇద్దరూ ఒక్కసారిగా తలుపు వైపు చూశారు.
మళ్లీ...
ఘణ్...
తల్లి ముఖం మారిపోయింది.
"ఇది..."
చరణ్ అడిగాడు.
"ఏమైంది?"
ఆమె నెమ్మదిగా చెప్పింది.
"ఈ గంట ఇరవై సంవత్సరాలుగా మోగలేదు."

---

చరణ్ తలుపు తెరిచి బయటకు వచ్చాడు.
ఇంటి ముందు ఉన్న చిన్న దేవాలయం వైపు చూశాడు.
గంట ఇంకా ఊగుతోంది.
కానీ...
దాన్ని మోగించడానికి అక్కడ ఎవరూ లేరు.
చరణ్ నెమ్మదిగా దేవాలయం వైపు నడిచాడు.
తల్లి వెనుక నుంచి అరచింది.
"చరణ్! వెళ్ళకు!"
అతను ఆగలేదు.
గుడి లోపలికి వెళ్లాడు.
అక్కడి రాతి విగ్రహం వెనుక...
ఒక చిన్న పెట్టె కనిపించింది.
దాన్ని తెరిచాడు.
లోపల ఒక పాత కాగితం.
అతను దాన్ని విప్పాడు.
ఒకే ఒక్క వాక్యం ఉంది.

"నీ తండ్రిని వెతకకు... అతనే నిన్ను వెతుక్కుంటూ వస్తాడు."

చరణ్ ఆ కాగితాన్ని చూస్తూ నిలిచిపోయాడు.
అప్పుడే...
అతని వెనుక ఒక స్వరం వినిపించింది.
"చాలా ఆలస్యం అయింది, చరణ్."
చరణ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
ఎవరూ లేరు.
కానీ దేవాలయం గోడపై...
ఒక కొత్త గుర్తు వెలిగింది.
మూసిన కన్ను...
దాని పక్కనే...
ఒక తెరిచిన కన్ను.
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న ముద్ర కూడా అదే సమయంలో మండింది.
అతని కళ్ళ ముందు ఒక్క దృశ్యం మెరిసింది.
ఒక మనిషి...
రక్తంతో తడిసిన చేతులతో...
ఒక గుహలో బంధించబడి ఉన్నాడు.
అతని ముఖం పూర్తిగా కనిపించలేదు.
కానీ అతని స్వరం మాత్రం స్పష్టంగా వినిపించింది.
"చరణ్..."
"నేను నీ తండ్రిని."
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 15
"నీ తండ్రి ఎవరు?"
దేవాలయంలో...
చరణ్ కదలకుండా నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని చెవుల్లో ఇంకా అదే స్వరం మార్మోగుతోంది.
"చరణ్..."
"నేను నీ తండ్రిని."
అతను కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
మళ్లీ ఆ దృశ్యం కనిపించింది.
చీకటి గుహ...
రాతి గోడలకు బంధించబడిన ఒక మనిషి...
రక్తంతో తడిసిన చేతులు...
కానీ ముఖం మాత్రం కనిపించడం లేదు.
"నాన్నా...?"
చరణ్ నోటి నుంచి ఆ ఒక్క మాట బయటకు వచ్చింది.
అంతే...
దృశ్యం మాయమైంది.

---

చరణ్ వెంటనే దేవాలయం బయటకు పరుగెత్తాడు.
అతని తల్లి అక్కడే నిలబడి ఉంది.
ఆమె ముఖం చూసిన వెంటనే...
చరణ్‌కు అర్థమైంది.
ఆమెకు ఏదో తెలుసు.
"అమ్మా..."
ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ అడిగాడు.
"అది నాన్నేనా?"
తల్లి సమాధానం చెప్పలేదు.
"నాకు కనిపించిన మనిషి..."
"అతనేనా?"
ఆమె పెదవులు వణికాయి.
చివరకు తల ఊపింది.
"అవును."
చరణ్ వెనక్కి అడుగు వేశాడు.
ఇరవై సంవత్సరాలుగా తన తండ్రి లేడని నమ్మాడు.
ఇప్పుడు...
అతను బతికే ఉన్నాడని మాత్రమే కాదు...
ఎక్కడో బంధించబడి ఉన్నాడని కూడా తెలిసింది.

---

"ఆయన ఎక్కడ ఉన్నారు?"
తల్లి మౌనంగా ఉంది.
"అమ్మా!"
ఈసారి చరణ్ గొంతు గట్టిగా మారింది.
"ఆయన ఎక్కడ ఉన్నారు?"
ఆమె కళ్ళ నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి.
"నాకు తెలియదు."
చరణ్ కోపంగా చూశాడు.
"మళ్లీ అబద్ధం చెబుతున్నావు."
"నిజమే చరణ్."
"అయితే ఇప్పుడే ఆ దృశ్యం ఎలా వచ్చింది?"
తల్లి సమాధానం చెప్పలేకపోయింది.
అప్పుడే...
దేవాలయంలోని గంట స్వయంగా మోగింది.
ఘణ్...!
ఇద్దరూ వెనక్కి తిరిగి చూశారు.
గుడి గోడపై ఉన్న తెరిచిన కన్ను నెమ్మదిగా మసకబారింది.
దాని కింద...
ఒక చిన్న రాతి పలక బయటకు వచ్చింది.
చరణ్ దాన్ని తీసుకున్నాడు.
అందులో ఒక పటం చెక్కబడి ఉంది.
మూడు పర్వతాలు...
ఒక నది...
మరియు అడవి మధ్యలో ఒక గుర్తు.
మూసిన కన్ను.

---

తల్లి ఆ పటాన్ని చూసి ఒక్కసారిగా భయపడింది.
"దాన్ని కింద పెట్టు."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఎందుకు?"
"ఆ ప్రదేశానికి ఎవరూ వెళ్లరు."
"ఎందుకు?"
ఆమె మెల్లగా చెప్పింది...
"ఎందుకంటే అక్కడికి వెళ్లిన వాళ్లలో ఎవరూ తిరిగి రాలేదు."
చరణ్ పటాన్ని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
"అయితే..."
అతని కళ్ళలో నిర్ణయం.
"నాన్న అక్కడే ఉంటే?"
తల్లి అతని చేతిని పట్టుకుంది.
"వెళ్లకు."
"అమ్మా..."
"నిన్ను కోల్పోవడానికి నేను మరోసారి సిద్ధంగా లేను."
ఆమె గొంతు విరిగిపోయింది.
"నువ్వు చిన్నవాడివిగా ఉన్నప్పుడు..."
"ఒక్కసారి నిన్ను నా చేతుల్లో నుంచి తీసుకెళ్లారు."
"ఇరవై సంవత్సరాలు..."
"ప్రతి రోజు నువ్వు తిరిగి నా దగ్గరికి వస్తావా అని భయపడ్డాను."
చరణ్ ఆమెను చూస్తూ నిశ్శబ్దంగా నిలిచాడు.
ఆమె కన్నీళ్లను తుడిచాడు.
"ఈసారి నేను వెళ్లినా..."
"నిన్ను వదిలి వెళ్లను."

---

అదే సమయంలో...
అడవి అంచున...
అదే అపరిచితుడు నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని చేతిలో ఒక చిన్న లోహపు పతకం.
దానిపై...
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న అదే గుర్తు.
అతని పక్కన ఉన్న యువకుడు అడిగాడు.
"అతను పటాన్ని కనుగొన్నాడు."
అపరిచితుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"అదే కావాలి."
"అతను అక్కడికి వెళ్తే?"
"వెళ్తాడు."
"అతని తల్లి?"
అతను కాసేపు ఆలోచించాడు.
"ఆమె కూడా వెళ్తుంది."
యువకుడు ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఎందుకు ఆమెను కూడా?"
అపరిచితుడు సమాధానం చెప్పలేదు.
అతను చేతిలోని పతకాన్ని తిప్పాడు.
దాని వెనుక ఒక పేరు చెక్కబడి ఉంది.
"భారతి."

---

రాత్రి...
చరణ్ ఇంట్లో తన ప్రయాణానికి సిద్ధమవుతున్నాడు.
తల్లి నిశ్శబ్దంగా అతని కోసం కొన్ని వస్తువులు సర్దుతోంది.
బట్టలు...
నీటి సీసా...
కొన్ని మందులు...
చివరగా...
ఆమె పాత రుద్రాక్షమాలను అతని చేతిలో పెట్టింది.
"ఇది నీ దగ్గరే ఉంచుకో."
చరణ్ అడిగాడు.
"ఇది ఇంతకాలం ఎందుకు దాచావు?"
ఆమె మెల్లగా చెప్పింది...
"నీ తండ్రి చివరిసారి నన్ను చూసినప్పుడు..."
ఆమె గొంతు ఆగిపోయింది.
"ఇదే నా చేతిలో పెట్టాడు."
చరణ్ రుద్రాక్షమాలను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
"అతను నన్ను చూసాడా?"
తల్లి కళ్ళు మూసుకుంది.
"అప్పుడు నువ్వు..."
ఆమె కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.
"కేవలం కొన్ని గంటల వాడివి."
చరణ్ కళ్ళలో నీళ్లు చేరాయి.
ఇరవై సంవత్సరాలుగా తనకు తెలియని ఒక తండ్రి...
తన పుట్టిన రాత్రే తనను చూసి ఉండవచ్చు.
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"నేను ఆయనను తీసుకొస్తాను, అమ్మా."
తల్లి అతన్ని హత్తుకుంది.
"నువ్వు తిరిగి వస్తే చాలు."

---

అర్ధరాత్రి...
వాళ్లు బయలుదేరారు.
అడవి దారి మొదలైంది.
చరణ్ చేతిలో పటం.
తల్లి చేతిలో దీపం.
వాళ్లకు తెలియదు...
వారి వెనుక...
ముగ్గురు వ్యక్తులు కూడా అదే దారిలో నడుస్తున్నారు.
ముందు...
మూసిన కన్ను గుర్తు ఉన్న ఆ పర్వతం.
అక్కడే...
చరణ్ తండ్రి బంధించబడి ఉన్నాడా?
లేక...
ఆ పటం వాళ్లను మరో ఉచ్చులోకి తీసుకెళ్తుందా?
చరణ్ పటం వైపు చూసాడు.
అందులో ఉన్న మూసిన కన్ను...
నెమ్మదిగా...
తెరుచుకుంది.
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

ఇది మిథికల్ అడ్వెంచర్ రొమాంటిక్ యాక్షన్ స్టోరీ  ఇది ఎందుకు ఇన్సెట్స్ గ్రూప్ లో ఉంది

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం — ఎపిసోడ్ 16
"అడవిలోని మొదటి పరీక్ష"
రాత్రి...
అడవి దారి మరింత చీకటిగా మారుతోంది.
చరణ్ ఒక చేతిలో పటాన్ని పట్టుకుని నడుస్తున్నాడు.
అతని పక్కనే తల్లి భారతి.
ఆమె చేతిలో చిన్న దీపం.
కొన్ని క్షణాల క్రితం వరకు పటంపై ఉన్న మూసిన కన్ను గుర్తు...
ఇప్పుడు నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది.
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
"అమ్మా... చూశావా?"
భారతి పటం వైపు చూసింది.
ఆమె ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
"చరణ్... దాన్ని వెంటనే మూసేయ్."
"ఎలా?"
"నీ చేతితో ఆ గుర్తును తాకు."
చరణ్ అలా చేశాడు.
కానీ...
అతని వేలు పటాన్ని తాకగానే...
ఒక కొత్త దారి కనిపించింది.
ముందు ఉన్న పాత దారి రెండు భాగాలుగా విడిపోయింది.
ఎడమ వైపు దట్టమైన చెట్లు.
కుడివైపు పొడవైన రాతి మార్గం.
పటంలో మాత్రం...
ఎడమ దారి నల్లగా ఉంది.
కుడి దారిపై ఒక చిన్న కాంతి కనిపిస్తోంది.
భారతి వెంటనే చెప్పింది.
"కుడివైపు వెళ్దాం."
చరణ్ మాత్రం ఎడమ వైపు చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
"అమ్మా... నాన్న అక్కడ ఉన్నట్టు ఎందుకో అనిపిస్తోంది."
భారతి ఒక్కసారిగా అతని వైపు చూసింది.
"అనిపించిందని ప్రతి దారిలోకి వెళ్లకూడదు."
"కానీ—"
"చరణ్!"
ఆమె స్వరం గట్టిగా మారింది.
"నీకు గుర్తుందా?"
చరణ్ మౌనంగా ఉన్నాడు.
"నిన్ను చిన్నప్పటి నుంచి నేను ఏం నేర్పాను?"
చరణ్ నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"మొదట మనసును అదుపులో పెట్టుకోవాలి."
భారతి తల ఊపింది.
"అవును. నీలో వచ్చే ప్రతి భావం నిజం కాదు."
చరణ్ పటాన్ని గట్టిగా మడిచాడు.
"సరే అమ్మా."
ఇద్దరూ కుడివైపు నడవడం ప్రారంభించారు.

---

వారికి తెలియకుండా...
కొద్దిదూరంలో ముగ్గురు వ్యక్తులు వారిని గమనిస్తున్నారు.
వారిలో ఒకడు మెల్లగా అన్నాడు...
"ఆమె ఇంకా అతన్ని నియంత్రిస్తోంది."
మరొకడు నవ్వాడు.
"ఎంతకాలం?"
మూడో వ్యక్తి మాత్రం చరణ్ వైపు చూస్తూ అన్నాడు...
"అతను తన తండ్రిని చూసే వరకు."

---

చరణ్, భారతి కొద్దిదూరం వెళ్లిన తర్వాత...
అడవి అంతా ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా మారింది.
కీచురాళ్ల శబ్దం లేదు.
ఆకుల కదలిక లేదు.
చరణ్ ఆగిపోయాడు.
"అమ్మా..."
"ఏమైంది?"
"ఇక్కడ ఏదో తేడాగా ఉంది."
భారతి కూడా చుట్టూ చూసింది.
అప్పుడే...
ముందు ఉన్న ఒక చెట్టు వెనుక నుంచి ఎవరో బయటకు వచ్చారు.
చరణ్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
అతను తన తల్లి వైపు చూశాడు.
ఆమె కూడా కదలకుండా నిలిచిపోయింది.
ఎందుకంటే...
వారి ముందు నిలబడి ఉన్నది...
భారతి!
చరణ్ వెంటనే తన పక్కన ఉన్న తల్లివైపు చూశాడు.
తర్వాత ఎదురుగా ఉన్న స్త్రీవైపు చూశాడు.
ఇద్దరూ ఒకేలా ఉన్నారు.
అదే ముఖం.
అదే దుస్తులు.
అదే స్వరం.
ఎదురుగా ఉన్న భారతి చేయి చాచింది.
"చరణ్..."
అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
"నువ్వెవరు?"
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు కనిపించాయి.
"నేనే నీ నిజమైన తల్లి."
చరణ్ పక్కన ఉన్న భారతి వెంటనే అన్నది...
"చరణ్! ఆమె మాట వినకు."
అప్పుడే...
ఆమె కూడా అదే మాట చెప్పింది.
"ఆమె మాట వినకు."
చరణ్ అయోమయంలో పడ్డాడు.

---

"ఎవరు నిజం?"
అతను గట్టిగా అడిగాడు.
ఇద్దరూ ఒకేసారి అన్నారు.
"నేనే!"
చరణ్ తల పట్టుకున్నాడు.
అతని నుదుటిపై పాత ముద్ర వేడెక్కింది.
భారతి అతని వైపు పరుగెత్తింది.
"చరణ్... శాంతించు!"
ఎదురుగా ఉన్న మరో భారతి చిరునవ్వు నవ్వింది.
"చూశావా?"
"నువ్వు నిజం తెలుసుకోకుండా అతన్ని ఎప్పటికీ కాపాడలేవు."
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆమె వైపు చూశాడు.
"నువ్వు ఎవరు?"
ఆమె ముఖం నెమ్మదిగా మారడం ప్రారంభించింది.
కళ్ళు నల్లగా మారాయి.
చరణ్ పటంపై ఉన్న మూసిన కన్ను గుర్తు మళ్లీ కనిపించింది.
అప్పుడు చరణ్‌కు అర్థమైంది.
ఇది శత్రువు కాదు.
ఒక పరీక్ష.
అతను కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
తల్లి తనకు చెప్పిన మాట గుర్తుకు వచ్చింది.

"నిజాన్ని కళ్ళు చూడవు చరణ్... మనసు చెబుతుంది."

చరణ్ కళ్ళు తెరిచాడు.
అతను తన తల్లి దగ్గరకు వెళ్లాడు.
కానీ...
ఆమెను తాకలేదు.
కేవలం ఆమె చేతిలో ఉన్న దీపాన్ని చూశాడు.
ఆ దీపం వెలుగు...
గాలికి వ్యతిరేకంగా కదులుతోంది.
చరణ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"నువ్వు నా అమ్మవి."
భారతి ఆశ్చర్యపోయింది.
"ఎలా చెప్పగలిగావు?"
చరణ్ సమాధానం చెప్పేలోపే...
మరో భారతి గట్టిగా నవ్వింది.
ఆమె రూపం పొగలా మారిపోయింది.
అడవి మళ్లీ నిశ్శబ్దంగా మారింది.
కానీ...
చరణ్ మాత్రం ఆగలేదు.
అతను పటాన్ని చూశాడు.
ఇప్పుడు దానిపై ఒక కొత్త వాక్యం కనిపిస్తోంది.
"మొదటి పరీక్ష పూర్తయింది."
దాని కింద...
"నిజాన్ని గుర్తించినవాడు... ఇప్పుడు అబద్ధాన్ని ఎదుర్కోవాలి."
అప్పుడే...
వెనుక నుంచి ఒక చప్పట్ల శబ్దం వినిపించింది.
చప్... చప్... చప్...
చరణ్, భారతి ఇద్దరూ వెనక్కి తిరిగారు.
చీకటిలో నుంచి ఒక వ్యక్తి బయటకు వచ్చాడు.
అతని ముఖం స్పష్టంగా కనిపించింది.
చరణ్ అతన్ని వెంటనే గుర్తుపట్టాడు.
అదే వ్యక్తి...
తన ఇంటికి వచ్చి...
తన తండ్రి గురించి మాట్లాడిన అపరిచితుడు.
అతను చిరునవ్వుతో అన్నాడు...
"అభినందనలు చరణ్..."
చరణ్ కోపంగా అడిగాడు.
"నువ్వెవరు?"
ఆ వ్యక్తి అతని వైపు రెండు అడుగులు వేశాడు.
"నేను నీ శత్రువును కాదు."
చరణ్ తల్లి ఒక్కసారిగా వెనక్కి అడుగు వేసింది.
ఆమె ముఖంలో భయం.
ఆ వ్యక్తి మెల్లగా అన్నాడు...
"కానీ నీ తల్లి మాత్రం నన్ను బాగా గుర్తుపడుతుంది."
చరణ్ భారతి వైపు చూశాడు.
ఆమె పెదవులు వణికాయి.
అతను నెమ్మదిగా అడిగాడు...
"అమ్మా... ఇతను ఎవరు?"
భారతి కళ్ళ నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి.
ఆమె చివరకు ఆ వ్యక్తి పేరు పలికింది...
"దేవదత్త..."
ఆ పేరు విన్న వెంటనే...
అడవి మధ్యలో ఉన్న పాత దేవాలయం గంట...
ఘణ్...!!!
అని ఒక్కసారిగా మోగింది.
దేవదత్త చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"అవును, భారతి..."
"ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత..."
అతని చూపు చరణ్‌పై పడింది.
"మన కథ మళ్లీ మొదలైంది."
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం — ఎపిసోడ్ 17
"దేవదత్త తిరిగి వచ్చాడు"
పాత దేవాలయం గంట...
ఘణ్...!!!
అని మోగింది.
ఆ శబ్దంతో అడవి మొత్తం ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైంది.
చరణ్ చూపు దేవదత్తపై ఉంది.
కానీ అతని మనసులో మాత్రం ఒకటే ప్రశ్న.
"ఈ మనిషిని అమ్మ ఎందుకు చూసి భయపడుతోంది?"
"అమ్మా... ఇతను ఎవరు?"
భారతి పెదవులు వణికాయి.
"చరణ్... ముందు నువ్వు వెనక్కి వెళ్లు."
దేవదత్త చిన్నగా నవ్వాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత కూడా అదే మాటా భారతి?"
భారతి అతని వైపు కోపంగా చూసింది.
"నీకు ఇక్కడ ఏం పని?"
"నేను కూడా అదే ప్రశ్న అడగాలి."
అతని చూపు చరణ్‌పై పడింది.
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా అతనికి నువ్వు ఏం దాచావు?"

---

చరణ్ ముందుకు వచ్చాడు.
"నా గురించి మీ ఇద్దరికీ ఏం తెలుసు?"
దేవదత్త అతన్ని జాగ్రత్తగా చూశాడు.
"నీకు నిజం కావాలా చరణ్?"
"కావాలి."
"అయితే ముందు ఒక విషయం చెప్పు."
చరణ్ మౌనంగా చూశాడు.
"నిన్ను నీ అమ్మ ఎప్పుడైనా గ్రామం బయట ఎక్కువసేపు ఉండనిచ్చిందా?"
చరణ్ ముఖం మారిపోయింది.
"లేదు."
"ఎప్పుడైనా నీకు కోపం వచ్చినప్పుడు..."
దేవదత్త అతని కళ్లలోకి చూశాడు.
"నీ చేతిలో ఏదైనా విరిగిందా?"
చరణ్ ఒక్కసారిగా తన చేతివైపు చూసాడు.
అడవిలో చెట్టు బెరడుపై ఏర్పడిన చీలిక గుర్తొచ్చింది.
"మీకు ఎలా తెలుసు?"
దేవదత్త చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"ఎందుకంటే నువ్వు అనుకుంటున్నట్టు నువ్వు సాధారణ వ్యక్తివి కాదు."
"చాలు!"
భారతి గట్టిగా అరిచింది.
ఆమె మాటతో...
అక్కడి దీపం ఒక్కసారిగా ఆరిపోయింది.
చీకటిలో చరణ్ కళ్లలో ఒక స్వల్ప నీలి వెలుగు మెరిసింది.
భారతి వెంటనే అతని దగ్గరకు వచ్చింది.
"చరణ్... నన్ను చూడు."
"అమ్మా..."
"కళ్ళు మూసుకో."
చరణ్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
కొన్ని క్షణాల తర్వాత...
అతని ముఖం మళ్లీ ప్రశాంతంగా మారింది.
దేవదత్త ఇదంతా నిశ్శబ్దంగా గమనించాడు.
"ఇంకా నియంత్రణలోనే ఉన్నాడు."
భారతి అతని వైపు చూసింది.
"నీకు దానితో సంబంధం లేదు."

---

దేవదత్త మెల్లగా అడవి వైపు తిరిగాడు.
"నాకు సంబంధం లేదని నువ్వు అనుకుంటున్నావు."
అతను వెనక్కి చూడకుండా అన్నాడు.
"కానీ ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం అతన్ని రక్షించడానికి నిన్ను ఇక్కడికి తీసుకొచ్చింది ఎవరో గుర్తుందా?"
చరణ్ ఒక్కసారిగా భారతి వైపు చూశాడు.
ఆమె ముఖం తెల్లబడిపోయింది.
"అమ్మా...?"
దేవదత్త తన చేతిలో ఉన్న చిన్న లోహపు పతకాన్ని బయటకు తీశాడు.
దానిపై ఒక గుర్తు ఉంది.
ఒక తెరిచిన కన్ను.
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న గుర్తు ఒక్కసారిగా మండింది.
"ఆహ్...!"
అతను మోకాళ్లపై కూర్చున్నాడు.
భారతి వెంటనే అతని దగ్గరకు వెళ్లింది.
"చరణ్!"
అతని కళ్ల ముందు ఒక దృశ్యం మెరిసింది.
ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం...
భారతి ఒక చిన్న శిశువును చేతిలో పట్టుకుని పరుగెత్తుతోంది.
ఆమె వెనుక...
దేవదత్త.
అతని చేతిలో అదే పతకం.
ముందు...
రాతి గోడలో ఒక రహస్య ద్వారం.
దేవదత్త గట్టిగా అరుస్తున్నాడు.
"భారతి! వెనక్కి తిరిగి చూడకు!"
చిన్న చరణ్ ఏడుస్తున్నాడు.
వెనుక నుంచి...
ఎవరో వారిని వెంబడిస్తున్నారు.
ఆ దృశ్యం ఒక్కసారిగా మాయమైంది.

---

చరణ్ కళ్ళు తెరిచాడు.
అతని శ్వాస వేగంగా ఉంది.
"అమ్మా..."
భారతి అతని ముఖాన్ని పట్టుకుంది.
"ఏమైంది?"
చరణ్ నెమ్మదిగా దేవదత్త వైపు చూపించాడు.
"ఇతను మనతో ఉన్నాడు."
దేవదత్త ముఖంలో చిరునవ్వు మాయమైంది.
భారతి కళ్ళలో భయం పెరిగింది.
"చరణ్... అది కేవలం జ్ఞాపకం కాదు."
దేవదత్త ముందుకు వచ్చాడు.
"అది నీ మనసులో బంధించబడిన నిజం."
చరణ్ లేచి నిలబడ్డాడు.
"అయితే..."
అతని స్వరం గట్టిగా మారింది.
"నువ్వు నన్ను ఎందుకు వదిలి వెళ్లిపోయావు?"
దేవదత్త కొన్ని క్షణాలు మౌనంగా ఉన్నాడు.
"ఎందుకంటే నిన్ను నేను వదిలి వెళ్లలేదు."
అతని చూపు భారతి వైపు తిరిగింది.
"నిన్ను నా నుంచి ఎవరో దాచేశారు."
చరణ్ భారతి వైపు చూశాడు.
"అమ్మా... ఇతను ఏమంటున్నాడు?"
భారతి కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.
"ఇది నువ్వు అనుకుంటున్నట్టు కాదు."
"అయితే ఎలా ఉంది?"
చరణ్ గొంతులో మొదటిసారి ఆవేదన కనిపించింది.
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా నువ్వు నా కోసం అన్నీ చేశావు అమ్మా."
"నాకు తెలుసు."
"కానీ..."
అతను దేవదత్త వైపు చూశాడు.
"ఇతను నా జీవితంలో ఎందుకు ఉన్నాడో మాత్రం ఇప్పుడు తెలుసుకోవాలి."

---

అప్పుడే...
చుట్టూ ఉన్న చెట్ల మధ్య అడుగుల శబ్దం వినిపించింది.
టక్... టక్... టక్...
దేవదత్త ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
"వాళ్లు వచ్చేశారు."
భారతి వెంటనే అడిగింది.
"ఇక్కడికి ఎలా వచ్చారు?"
దేవదత్త చుట్టూ చూశాడు.
"చరణ్ శక్తి మేల్కొన్న ప్రతిసారి..."
అతని మాట ఆగిపోయింది.
చరణ్ అడిగాడు.
"ఎవరు వాళ్లు?"
దేవదత్త నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"మూసిన కన్ను."
అదే సమయంలో...
చెట్ల మధ్య నుంచి ముగ్గురు వ్యక్తులు బయటకు వచ్చారు.
వారి ముఖాలకు నల్లటి వస్త్రాలు కప్పి ఉన్నాయి.
వారి చేతుల్లో ఆయుధాలు ఉన్నాయి.
చరణ్ వైపు చూసి వారిలో ఒకడు అన్నాడు...
"మేము నిన్ను తీసుకెళ్లడానికి రాలేదు, చరణ్."
అతను నెమ్మదిగా ఆయుధాన్ని కింద పెట్టాడు.
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"అయితే?"
ఆ వ్యక్తి భారతి వైపు చూపించాడు.
"నిన్ను ఎవరు మోసం చేస్తున్నారో చూపించడానికి వచ్చాం."
భారతి ఒక్కసారిగా వెనక్కి అడుగు వేసింది.
దేవదత్త వెంటనే చరణ్ ముందు నిలబడ్డాడు.
"వాళ్ల మాట వినకు."
మూసిన కన్ను గుర్తు ఉన్న వ్యక్తి నవ్వాడు.
"నువ్వు అతనికి నిజం చెబుతావా దేవదత్త?"
దేవదత్త ముఖం గంభీరంగా మారింది.
"చరణ్..."
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు.
"నిజం వినడానికి సిద్ధంగా ఉండు."
కానీ ఆ మాట పూర్తికాకముందే...
అడవి లోపల నుంచి ఒక బాణం వేగంగా దూసుకొచ్చింది.
ష్శ్శ్...!
దేవదత్త చరణ్‌ను పక్కకు తోశాడు.
ధామ్!
బాణం చెట్టులోకి దిగబడింది.
అందరూ ఒక్కసారిగా ఆ దిశగా చూశారు.
దూరంగా...
చీకటి మధ్య ఒక వ్యక్తి నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని ముఖం కనిపించడం లేదు.
కానీ...
అతని చేతిలో ఉన్న విల్లుపై...
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న గుర్తే ఉంది.
అతని స్వరం అడవిలో మార్మోగింది.
"దేవదత్త నిజం చెప్పేలోపే... చరణ్‌కు నేనే చెబుతాను."
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం — ఎపిసోడ్ 18
"చీకటిలోని స్వరం"
అడవి నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుతూ...
ఒక బాణం వేగంగా దూసుకొచ్చింది.
ష్శ్శ్...!
చరణ్ పక్కనే ఉన్న చెట్టులో...
ధామ్!
అని దిగబడింది.
అందరి చూపులు వెంటనే ఆ దిశగా తిరిగాయి.
చీకటిలో...
ఒక మనిషి నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని ముఖం కనిపించడం లేదు.
కానీ అతని చేతిలో ఉన్న విల్లుపై మాత్రం...
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న అదే గుర్తు ఉంది.
దేవదత్త కోపంగా ముందుకు అడుగు వేశాడు.
"ఎవరు నువ్వు?"
ఆ వ్యక్తి సమాధానం చెప్పలేదు.
కేవలం చరణ్ వైపు చూస్తూ అన్నాడు...
"దేవదత్త చెప్పే ప్రతి నిజం వెనుక... ఒక అబద్ధం ఉంటుంది."
చరణ్ ఒక్కసారిగా దేవదత్త వైపు చూశాడు.
"ఏం చెబుతున్నాడు ఇతను?"
దేవదత్త గట్టిగా అన్నాడు...
"చరణ్! అతని మాటలు వినకు."
ఆ చీకటి వ్యక్తి నవ్వాడు.
"చూశావా?"
"మళ్లీ అదే."
"ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం కూడా నువ్వు ఇదే అన్నావు."
భారతి ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
చరణ్ ఆమెను గమనించాడు.
"అమ్మా... ఇతను ఎవరో నీకు తెలుసా?"
భారతి మౌనంగా ఉంది.
ఆమె కళ్ళలో భయం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

---

చీకటిలో ఉన్న వ్యక్తి నెమ్మదిగా ముందుకు నడిచాడు.
చెట్ల మధ్య నుంచి చంద్రకాంతి అతని ముఖంపై పడింది.
చరణ్ ఆశ్చర్యంతో అతన్ని చూశాడు.
ఆ వ్యక్తి వయసు దాదాపు యాభై సంవత్సరాలు.
ముఖంపై ఒక పాత గాయం.
చేతిలో విల్లు.
కళ్లలో కోపం కాదు...
ఒక పాత బాధ.
"నా పేరు అర్జున్."
అని అతను అన్నాడు.
చరణ్ అడిగాడు...
"నాకు ఏం కావాలి?"
అర్జున్ కాసేపు అతన్ని చూశాడు.
"నీకు కాదు."
అతని చూపు దేవదత్తపైకి మారింది.
"నాకు ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం అడగాల్సిన ప్రశ్నలకు సమాధానాలు కావాలి."

---

దేవదత్త నవ్వాడు.
"ఇన్ని సంవత్సరాల తర్వాత కూడా నువ్వు గతాన్ని వదల్లేదా?"
"వదిలి ఉంటే..."
అర్జున్ తన విల్లును పైకి ఎత్తాడు.
"ఈరోజు చరణ్ శవాన్ని చూసి ఉండేవాడివి."
భారతి ఒక్కసారిగా చరణ్ ముందు నిలబడింది.
"ఏమంటున్నావు?"
అర్జున్ నెమ్మదిగా అన్నాడు.
"నేను అతన్ని చంపడానికి రాలేదు."
అతను చెట్టులో దిగబడిన బాణాన్ని చూపించాడు.
"నేను నిన్ను హెచ్చరించడానికి వచ్చాను."
దేవదత్త ముఖం గంభీరంగా మారింది.
"ఎవరి గురించి?"
అర్జున్ వెనక్కి అడుగు వేసి...
అడవిలో ఉన్న ముగ్గురు నల్ల దుస్తుల వ్యక్తుల వైపు చూశాడు.
"వాళ్ల గురించి."

---

అప్పటివరకు నిశ్శబ్దంగా నిలబడి ఉన్న ఆ ముగ్గురు వ్యక్తులు...
ఒక్కసారిగా చుట్టూ చెదరిపోయారు.
వారి నాయకుడు నెమ్మదిగా చప్పట్లు కొట్టాడు.
చప్... చప్... చప్...
"బాగుంది."
"ఇప్పుడు కథ ఆసక్తికరంగా మారింది."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"నువ్వెవరు?"
అతను ముఖానికి ఉన్న వస్త్రాన్ని తీసేశాడు.
కానీ...
ఆ ముఖాన్ని చూసి భారతి వెనక్కి తడబడింది.
"నువ్వా...?"
చరణ్ ఆమె వైపు చూశాడు.
"అమ్మా, ఇతను ఎవరు?"
ఆ వ్యక్తి చిరునవ్వుతో అన్నాడు...
"నీ తల్లి గతం గురించి నీకు చాలా తక్కువ తెలుసు చరణ్."
అతని పేరు...
విక్రమ్.

---

విక్రమ్ చేతిలో ఒక చిన్న పాత ఫోటో ఉంది.
దాన్ని చరణ్ ముందుకు విసిరాడు.
చరణ్ ఫోటో తీసుకున్నాడు.
అందులో...
భారతి.
దేవదత్త.
అర్జున్.
మరియు విక్రమ్.
నలుగురు ఒకే చోట నిలబడి ఉన్నారు.
చరణ్ ముఖం మారిపోయింది.
"అమ్మా... వీళ్లందరూ నీకు తెలుసా?"
భారతి కళ్ళు మూసుకుంది.
"అవును."
చరణ్ గుండెల్లో కోపం పెరిగింది.
"అయితే నాకు ఎందుకు చెప్పలేదు?"
భారతి నెమ్మదిగా అన్నది...
"నిన్ను ఈ కథ నుంచి దూరంగా ఉంచడానికి."
విక్రమ్ నవ్వాడు.
"దూరంగా ఉంచావా?"
అతను చరణ్ వైపు చూపించాడు.
"అతనే ఈ కథకు కారణం."
చరణ్ ఒక్కసారిగా ముందుకు వచ్చాడు.
"ఏం అర్థం?"
దేవదత్త వెంటనే అతన్ని ఆపాడు.
"విక్రమ్!"
కానీ విక్రమ్ ఆగలేదు.
"చరణ్ పుట్టిన రాత్రి..."
అతని మాటతో భారతి ముఖం పాలిపోయింది.
"విక్రమ్, చాలు!"
అర్జున్ కూడా గట్టిగా అన్నాడు.
"అతనికి ఇప్పుడు చెప్పడం మంచిది కాదు."
చరణ్ మాత్రం అందరినీ చూసి అడిగాడు...
"ఏమైంది ఆ రాత్రి?"

---

నిశ్శబ్దం.
కొన్ని క్షణాలు ఎవరూ మాట్లాడలేదు.
చివరకు అర్జున్ ముందుకు వచ్చాడు.
"చరణ్..."
అతని స్వరం ప్రశాంతంగా ఉంది.
"నువ్వు పుట్టిన రోజే..."
అతను చరణ్ కళ్లలోకి చూశాడు.
"నిన్ను నీ తల్లే చంపాలని ప్రయత్నించింది."
భారతి ఒక్కసారిగా వెనక్కి తగ్గింది.
"అది అబద్ధం!"
దేవదత్త కోపంతో అర్జున్ వైపు వెళ్లబోయాడు.
"నీకు ఏం తెలుసు?"
అర్జున్ అతని వైపు తిరిగాడు.
"అంతా నాకు తెలుసు."
చరణ్ ఒక్కసారిగా భారతి వైపు చూశాడు.
ఆమె కళ్ళ నుంచి కన్నీళ్లు జారుతున్నాయి.
"అమ్మా...?"
ఆమె అతని వైపు చూసింది.
"చరణ్..."
"అతను అబద్ధం చెబుతున్నాడు."
కానీ...
చరణ్ చేతిలో ఉన్న పాత ఫోటో ఒక్కసారిగా జారిపోయింది.
ఎందుకంటే...
అతని తలలో ఒక దృశ్యం కనిపించింది.
ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం...
ఒక చిన్న గది.
మంటలు.
తల్లి చేతిలో చిన్న శిశువు.
మరియు...
ఆమె చేతిలో ఒక కత్తి.
చరణ్ ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరిచాడు.
అతని చూపు తల్లిపై నిలిచింది.
"అమ్మా..."
అతని గొంతు వణికింది.
"ఆ రాత్రి నువ్వు నిజంగా నన్ను చంపాలని ప్రయత్నించావా?"
భారతి మాట్లాడలేకపోయింది.
ఆమె నిశ్శబ్దమే...
చరణ్ మనసును మరింత కలవరపెట్టింది.
అదే సమయంలో...
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న ముద్ర మెల్లగా నీలంగా వెలిగింది.
దేవదత్త వెంటనే గమనించాడు.
"అందరూ వెనక్కి జరగండి!"
విక్రమ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"చివరికి..."
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు.
"మేము ఇరవై సంవత్సరాలుగా ఎదురు చూస్తున్న క్షణం వచ్చింది."
చరణ్ తన తల పట్టుకున్నాడు.
అతని చుట్టూ ఉన్న గాలి బలంగా కదలసాగింది.
అతని కళ్ళలో కోపం.
బాధ.
అనుమానం.
ఒకేసారి...
అతని మనసులోని అన్ని ప్రశ్నలు...
తుఫానులా మారాయి.
చరణ్ తన శక్తిని నియంత్రించగలడా?
లేక నిజం పేరుతో ఎవరో అతని మనసును నియంత్రిస్తున్నారా?
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

ఈ స్టోరీ పైన ఎవరికీ ఇంట్రెస్ట్ లేనట్టు ఉంది... పెద్దగా రెస్పాన్స్ లేదు.. ఈ స్టోరీ ఇక్కడితో ఆపేయడం మంచిది అనుకుంటా