[Ram_Rao]

కాలనేత్రం — ఎపిసోడ్ 19
"తల్లి నిశ్శబ్దం"
అడవి మధ్యలో...
చరణ్ కదలకుండా నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని చుట్టూ గాలి వేగంగా తిరుగుతోంది.
నుదుటిపై ఉన్న గుర్తు...
నీలి కాంతితో మెరుస్తోంది.
అతని ముందు భారతి.
చరణ్ కళ్లలోకి చూడలేక...
తల వంచుకుని నిలబడి ఉంది.
"అమ్మా..."
చరణ్ స్వరం వణికింది.
"ఆ రాత్రి నువ్వు నిజంగా నన్ను చంపాలని ప్రయత్నించావా?"
ఆమె సమాధానం చెప్పలేదు.
అదే నిశ్శబ్దం...
చరణ్ మనసును మరింత గాయపరిచింది.

---

దూరంగా నిలబడి ఉన్న విక్రమ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"చూశావా చరణ్?"
"నిజం వినడానికి కొన్నిసార్లు మాటలు అవసరం ఉండవు."
దేవదత్త కోపంగా అతని వైపు తిరిగాడు.
"విక్రమ్... చాలు!"
"ఎందుకు?"
విక్రమ్ ప్రశాంతంగా అడిగాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా ఈ అబ్బాయికి మీరు చెప్పిన అబద్ధాలు ఇంకా సరిపోలేదా?"
అర్జున్ కూడా ముందుకు వచ్చాడు.
"అతనికి నిజం తెలియాలి."
దేవదత్త అతని వైపు చూశాడు.
"నిజం చెప్పడం అంటే నీకు తెలుసా?"
"నిజంలో సగం మాత్రమే చెబితే..."
"అది కూడా అబద్ధమే."

---

చరణ్ ఒక్కసారిగా తలెత్తి అందరినీ చూశాడు.
"ఎవరూ మాట్లాడొద్దు!"
అతని స్వరం గట్టిగా వినిపించింది.
ఒక్క క్షణం...
అడవి మొత్తం నిశ్శబ్దమైంది.
అతని కళ్ళు మళ్లీ తల్లి వైపు తిరిగాయి.
"అమ్మా..."
ఈసారి అతని స్వరంలో కోపం లేదు.
ఒక కొడుకు బాధ మాత్రమే ఉంది.
"నువ్వు నాకు చెప్పింది అబద్ధమా నిజమా?"
భారతి మెల్లగా అతని దగ్గరకు వచ్చింది.
"చరణ్..."
"నేను నిన్ను చంపాలని అనుకోలేదు."
చరణ్ ఊపిరి తీసుకున్నాడు.
కానీ ఆమె తర్వాత చెప్పిన మాటతో...
అతని ముఖం మళ్లీ మారిపోయింది.
"కానీ నిన్ను చంపాలని నేను ఒకసారి ప్రయత్నించాను."

---

అందరూ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమయ్యారు.
చరణ్ వెనక్కి అడుగు వేశాడు.
"ఎందుకు?"
భారతి కళ్లలో కన్నీళ్లు చేరాయి.
"ఎందుకంటే ఆ రాత్రి..."
ఆమె మాటలు వణికాయి.
"నువ్వు నా కొడుకుగా కనిపించలేదు."
చరణ్ ముఖం కఠినంగా మారింది.
"ఏమంటున్నావు?"
"నువ్వు పుట్టిన కొద్ది గంటల తర్వాత..."
భారతి కళ్ళు మూసుకుంది.
"ఆ గదిలో ఉన్న దీపాలన్నీ ఆరిపోయాయి."
"ఆ తర్వాత..."
"నీ కళ్ళు తెరిచావు."
చరణ్ నిశ్శబ్దంగా వింటున్నాడు.
"నీ కళ్ళలో నీలి కాంతి కనిపించింది."
ఆమె స్వరం వణికింది.
"నీ చుట్టూ ఉన్న వస్తువులన్నీ కదలడం ప్రారంభించాయి."
విక్రమ్ మెల్లగా నవ్వాడు.
"ఇప్పుడు నిజం మొదలైంది."
దేవదత్త వెంటనే అడ్డుకున్నాడు.
"అతన్ని మాట్లాడనివ్వు."

---

భారతి తన మాట కొనసాగించింది.
"ఆ రాత్రి గదిలోకి ఎవరో వచ్చారు."
చరణ్ ఒక్కసారిగా అడిగాడు.
"ఎవరు?"
భారతి తల ఊపింది.
"నేను వారి ముఖం చూడలేదు."
"వారి దగ్గర నుంచి ఒకే ఒక్క మాట వినిపించింది."
ఆమె నెమ్మదిగా చెప్పింది.
'ఈ బిడ్డ బతికితే... వెయ్యిమంది చస్తారు.'
చరణ్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
భారతి కొనసాగించింది.
"వాళ్లు నాకు ఒక కత్తి ఇచ్చారు."
"నీ గుండెపై పెట్టమన్నారు."
చరణ్ కళ్ళలో బాధ మెరిసింది.
"అయితే నువ్వు?"
భారతి కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.
"నేను..."
ఆమె స్వరం విరిగిపోయింది.
"ఒక క్షణం ఆ మాట నమ్మాను."

---

చరణ్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
అతని తలలో మళ్లీ ఆ జ్ఞాపకం మెరిసింది.
మంటలు...
చీకటి గది...
తల్లి చేతిలో కత్తి...
ఒక చిన్న శిశువు ఏడుపు...
కానీ ఈసారి...
మరో విషయం కనిపించింది.
భారతి కత్తిని బిడ్డ దగ్గరకు తీసుకువెళ్తున్నప్పుడు...
ఆమె వెనుక నిలబడి ఉన్న ఒక నీడ.
ఆ నీడ ముఖం...
స్పష్టంగా కనిపించలేదు.
కానీ అతని చేతిలో...
ఎర్రటి కన్ను గుర్తు ఉన్న ఉంగరం.
చరణ్ ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరిచాడు.
అతని చూపు విక్రమ్ చేతిపై పడింది.
విక్రమ్ చేతిలో కూడా...
అదే ఉంగరం ఉంది.
చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు...
"విక్రమ్..."
అందరూ అతని వైపు చూశారు.
"ఆ రాత్రి నువ్వు అక్కడ ఉన్నావా?"

---

విక్రమ్ ముఖంలో చిరునవ్వు ఆగిపోయింది.
"నీకు ఆ దృశ్యం కనిపించిందా?"
దేవదత్త కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
అర్జున్ వెంటనే విల్లును గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
చరణ్ ఒక అడుగు ముందుకు వేశాడు.
"సమాధానం చెప్పు."
విక్రమ్ కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
తర్వాత అన్నాడు...
"అవును."
భారతి ఒక్కసారిగా అతని వైపు తిరిగింది.
"నువ్వు...?"
ఆమె ముఖంలో భయం కాదు.
కోపం.
"ఆ రాత్రి నువ్వు అక్కడే ఉన్నావా?"
విక్రమ్ ఆమెను చూస్తూ ప్రశాంతంగా అన్నాడు...
"నేను అక్కడే ఉన్నాను."
"కానీ కత్తి నేను ఇవ్వలేదు."
చరణ్ అడిగాడు.
"అయితే ఎవరు ఇచ్చారు?"
విక్రమ్ నెమ్మదిగా దేవదత్త వైపు చూశాడు.
అడవి మధ్యలో మళ్లీ నిశ్శబ్దం.
చరణ్...
భారతి...
అర్జున్...
అందరి చూపులు దేవదత్తపైకి వెళ్లాయి.
దేవదత్త మాత్రం కదలలేదు.

---

చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు...
"దేవదత్త...?"
విక్రమ్ నవ్వాడు.
"అవును."
"నిన్ను కాపాడిన మనిషి..."
అతని స్వరం మరింత గంభీరంగా మారింది.
"నిన్ను చంపమని నీ తల్లికి చెప్పినవాడు కూడా ఇతనే."
చరణ్ కోపంగా దేవదత్త వైపు చూశాడు.
కానీ...
దేవదత్త ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు.
ఆ నిశ్శబ్దమే...
చరణ్ కోపాన్ని మరింత పెంచింది.
అతని చుట్టూ ఉన్న గాలి వేగంగా తిరగడం ప్రారంభించింది.
చెట్ల కొమ్మలు ఊగాయి.
భారతి వెంటనే చరణ్ దగ్గరకు వెళ్లింది.
"చరణ్! శాంతించు!"
కానీ చరణ్ ఆమె వైపు చూడలేదు.
"ఇరవై సంవత్సరాలు..."
అతని స్వరం వణికింది.
"నన్ను ఎవరు కాపాడారు?"
అతను దేవదత్తను చూశాడు.
"నన్ను ఎవరు మోసం చేశారు?"
అతని నుదుటిపై ఉన్న ముద్ర మరింత ప్రకాశించింది.
అప్పుడే...
దేవదత్త మొదటిసారి మాట్లాడాడు.
"విక్రమ్ చెప్పింది నిజమే."
చరణ్ కళ్ళలో నీలి కాంతి ఒక్కసారిగా పెరిగింది.
భారతి ఆశ్చర్యంతో దేవదత్త వైపు చూసింది.
"దేవదత్త!"
అతను చరణ్ వైపు చూస్తూ అన్నాడు...
"కత్తి నేను ఇచ్చాను."
అందరూ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమయ్యారు.
కానీ దేవదత్త తన మాటను కొనసాగించాడు.
"కానీ నిన్ను చంపడానికి కాదు..."
చరణ్ ముఖంలో అయోమయం.
దేవదత్త తన జేబులో నుంచి ఒక చిన్న లోహపు వస్తువును బయటకు తీశాడు.
అది...
ఒక పాత తాళం.
దానిపై చెక్కి ఉంది—
కాలనేత్రం.
దేవదత్త నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"ఆ రాత్రి నిన్ను కాపాడటానికి... నీ తల్లి నిన్ను ఒక్కసారి చంపినట్టు ప్రపంచాన్ని నమ్మించాల్సి వచ్చింది."
చరణ్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
"ఏమంటున్నావు?"
దేవదత్త తాళాన్ని అతని వైపు విసిరాడు.
చరణ్ దాన్ని పట్టుకున్నాడు.
అతని చేతికి తాళం తగిలిన క్షణం...
పటంపై ఉన్న మూసిన కన్ను గుర్తు...
మళ్లీ తెరుచుకుంది.
కానీ ఈసారి...
ఆ గుర్తు వెనుక ఒక కొత్త సందేశం కనిపించింది.
"చరణ్ బతికే ఉన్నాడని ఎవరికీ తెలియకూడదు."
అదే సమయంలో...
దూరంగా అడవి మధ్య నుంచి ఒక భారీ శబ్దం వినిపించింది.
ధమ్...!
మళ్లీ...
ధమ్...!!
అందరూ ఆ దిశగా చూశారు.
విక్రమ్ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
"అది ఇక్కడికి ఎలా వచ్చింది?"
అర్జున్ గట్టిగా అడిగాడు.
"ఏమిటది?"
దేవదత్త కళ్ళలో భయం కనిపించింది.
ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత...
మొదటిసారి.
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"చరణ్ శక్తి కోసం... నిజమైన వేటగాడు వచ్చాడు."
చరణ్ చేతిలో ఉన్న పాత తాళం...
ఒక్కసారిగా...
తానే తిరగడం ప్రారంభించింది.
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం — ఎపిసోడ్ 20
"నిజమైన వేటగాడు"
అడవి మధ్యలో...
ఒక భారీ శబ్దం మార్మోగింది.
ధమ్...!
చరణ్ చేతిలో ఉన్న పురాతన తాళం...
తనంతట తానే తిరగడం ప్రారంభించింది.
అందరూ ఆశ్చర్యంగా దానివైపు చూశారు.
భారతి ఒక్కసారిగా వెనక్కి అడుగు వేసింది.
"దేవదత్త... ఇది ఎందుకు తిరుగుతోంది?"
దేవదత్త ముఖం గంభీరంగా మారింది.
"ఎవరో దాన్ని పిలుస్తున్నారు."
చరణ్ అడిగాడు.
"ఎవరు?"
దేవదత్త సమాధానం చెప్పేలోపే...
మరోసారి—
ధమ్...!!!
ఈసారి శబ్దం మరింత దగ్గరగా వచ్చింది.
అడవి నేల కూడా స్వల్పంగా కంపించింది.

---

విక్రమ్ వెంటనే తన సహచరుల వైపు తిరిగాడు.
"అందరూ సిద్ధంగా ఉండండి."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"ఏమిటది?"
విక్రమ్ మొదటిసారి చిరునవ్వు లేకుండా మాట్లాడాడు.
"ఇది మనిషి కాదు."
భారతి ఆందోళనగా చరణ్ చేతిని పట్టుకుంది.
"చరణ్... మనం ఇక్కడి నుంచి వెళ్లిపోవాలి."
చరణ్ వెంటనే ఆమె చేతిని చూశాడు.
"ఎక్కడికి అమ్మా?"
ఆమె మౌనంగా ఉంది.
దేవదత్త ముందుకు వచ్చాడు.
"ఎక్కడికి వెళ్లినా..."
అతని చూపు చుట్టూ ఉన్న అడవిపై ఉంది.
"ఇప్పటికి ఆలస్యం అయింది."

---

చరణ్ చేతిలో ఉన్న తాళం...
ఒక్కసారిగా నీలి కాంతిని వెదజల్లింది.
ముందు ఉన్న పాత రాతి మార్గం...
నెమ్మదిగా పక్కకు కదిలింది.
దాని వెనుక...
భూమిలోకి దిగే ఒక ఇరుకైన మార్గం కనిపించింది.
విక్రమ్ ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు...
"ఇది ఇక్కడ ఉందా?"
దేవదత్త అతని వైపు చూశాడు.
"నువ్వు కూడా మొదటిసారి చూస్తున్నావా?"
విక్రమ్ మౌనంగా నిలిచిపోయాడు.
చరణ్ తాళాన్ని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
"ఈ మార్గం ఎక్కడికి వెళ్తుంది?"
దేవదత్త నెమ్మదిగా సమాధానం చెప్పాడు.
"నీ గతంలోకి."

---

భారతి వెంటనే అడ్డుకుంది.
"లేదు."
చరణ్ ఆమె వైపు తిరిగాడు.
"ఎందుకు?"
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"చరణ్... ఇక్కడితో చాలు."
"ఇక నాకు ఏ నిజం తెలియాల్సిన అవసరం లేదు."
చరణ్ కాసేపు ఆమెను చూశాడు.
"నిజంగా నువ్వు అదే అనుకుంటున్నావా?"
భారతి మాట్లాడలేదు.
చరణ్ స్వరం మృదువుగా మారింది.
"అమ్మా..."
"నేను ఇరవై సంవత్సరాలుగా నీ మాటే విన్నాను."
"నువ్వు చెప్పిన చోటే ఉన్నాను."
"నువ్వు చెప్పిన వాళ్లతోనే మాట్లాడాను."
అతని కళ్ళలో బాధ.
"నువ్వు నన్ను కాపాడాలని చూసావని నాకు తెలుసు."
భారతి తల వంచుకుంది.
"కానీ..."
చరణ్ పక్కకు తిరిగి ఆ రహస్య మార్గాన్ని చూశాడు.
"ఎవరి నుంచి నన్ను కాపాడావో మాత్రం ఇప్పుడు తెలుసుకోవాలి."

---

అప్పుడే...
వెనుక ఉన్న చెట్లలో కదలిక వచ్చింది.
ఒక నల్లటి వస్త్రం ధరించిన వ్యక్తి వేగంగా బయటకు వచ్చాడు.
అతని చేతిలో కత్తి ఉంది.
అతను నేరుగా చరణ్ వైపు దూసుకొచ్చాడు.
"చరణ్... వెనక్కి!"
దేవదత్త గట్టిగా అరిచాడు.
చరణ్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు.
తల్లి ముందుకు అడుగు వేసి...
దాడి చేస్తున్న వ్యక్తి చేయిని పట్టుకున్నాడు.
అతను చాలా బలంగా కొట్టలేదు.
కేవలం చేయిని పక్కకు నెట్టాడు.
కానీ...
ధామ్!
ఆ వ్యక్తి కొన్ని అడుగుల దూరంలో పడిపోయాడు.
చరణ్ ఆశ్చర్యంగా తన చేతిని చూశాడు.
అతను శక్తిని ఉపయోగించాలనుకోలేదు.
కానీ...
తనను, తన తల్లిని రక్షించాలనే ఆలోచన...
తన శక్తిని మేల్కొలిపింది.
దేవదత్త అతని వైపు చూసి అన్నాడు...
"నియంత్రణ కోల్పోలేదు."
చరణ్ ప్రశాంతంగా అన్నాడు...
"నేను కోపంగా లేను."
విక్రమ్ నవ్వాడు.
"అదే ప్రమాదం."

---

ఆ వ్యక్తి నేలపై నుంచి లేచాడు.
అతని ముఖానికి ఉన్న వస్త్రం జారిపోయింది.
భారతి అతన్ని చూసి ఒక్కసారిగా గట్టిగా ఊపిరి తీసుకుంది.
"నువ్వా...?"
అతని ముఖంపై గాయం ఉంది.
అతను వణుకుతున్న స్వరంతో అన్నాడు...
"భారతి..."
"నన్ను క్షమించు."
చరణ్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
"ఇతను ఎవరు?"
భారతి నెమ్మదిగా చెప్పింది...
"ఇతను... రఘు."
దేవదత్త వెంటనే అతని దగ్గరకు వెళ్లాడు.
"నువ్వు ఇక్కడికి ఎలా వచ్చావు?"
రఘు చుట్టూ చూశాడు.
"వాళ్లు నన్ను పంపించారు."
విక్రమ్ అడిగాడు.
"ఎవరు వాళ్లు?"
రఘు ముఖంలో భయం కనిపించింది.
"అతను..."
అతని మాట పూర్తికాకముందే...
దూరంగా ఒక గంభీరమైన శబ్దం వినిపించింది.
ధమ్...!!!
ఈసారి...
అందరూ కదలకుండా నిలిచిపోయారు.
రఘు కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
"అతను వచ్చేశాడు..."

---

అడవి చివర్లో ఉన్న చెట్లు...
ఒక్కొక్కటిగా కూలడం ప్రారంభించాయి.
క్ర్ర్రాక్...!
ధామ్!
చరణ్, దేవదత్త, విక్రమ్...
అందరూ ఆ దిశగా చూశారు.
చీకటిలో...
ఒక భారీ నీడ నెమ్మదిగా దగ్గరకు వస్తోంది.
కానీ...
చరణ్ కళ్ళలోకి ఆ నీడ చూడగానే...
అతని నుదుటిపై ఉన్న ముద్ర మండింది.
అతని మనసులో ఒక స్వరం వినిపించింది.
"పారిపోకు..."
చరణ్ ఒక్కసారిగా కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
"ఎందుకు?"
అతను తనలో తాను అడిగాడు.
అదే స్వరం సమాధానం చెప్పింది.
"ఎందుకంటే అతను నిన్ను చంపడానికి రాలేదు."
చరణ్ కళ్ళు తెరిచాడు.
ఆ నీడ మరింత దగ్గరికి వచ్చింది.
చంద్రకాంతి అతని ముఖంపై పడింది.
అందరూ ఆశ్చర్యంతో నిలిచిపోయారు.
అతను ఎలాంటి రాక్షసుడు కాదు.
అతను ఒక మనిషి.
దాదాపు అరవై ఏళ్ల వయసు.
సాధారణమైన నల్లటి దుస్తులు.
చేతిలో ఎలాంటి ఆయుధం లేదు.
కానీ అతని కళ్ళలో...
ఒక విచిత్రమైన నీలి కాంతి.
చరణ్ నెమ్మదిగా ముందుకు అడుగు వేశాడు.
"నువ్వెవరు?"
ఆ వ్యక్తి అతన్ని చాలా సేపు చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
తర్వాత...
చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత..."
అతని స్వరం విన్న క్షణం...
చరణ్ ముఖం మారిపోయింది.
ఎందుకంటే...
ఆ స్వరం అతను ఇంతకుముందే విన్నాడు.
దేవాలయంలో.
ఆ దర్శనంలో.
రాతి గుహలో.
"చరణ్..."
ఆ వ్యక్తి మెల్లగా అన్నాడు.
"నేను నీ తండ్రిని."
భారతి ఒక్కసారిగా కన్నీళ్లతో అతని వైపు చూసింది.
కానీ...
ఆమె ముఖంలో ఆనందం లేదు.
భయం ఉంది.
చరణ్ ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు...
"అమ్మా... ఇతనేనా నా తండ్రి?"
భారతి వెంటనే గట్టిగా అరిచింది—
"చరణ్... అతని దగ్గరకు వెళ్లకు!"
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
అందరి మధ్య నిశ్శబ్దం.
ఆ వ్యక్తి మాత్రం ప్రశాంతంగా చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"చూశావా చరణ్?"
"నీ తల్లి నన్ను చూసి ఎందుకు భయపడుతుందో..."
అతని కళ్ళలో నీలి కాంతి మరింత పెరిగింది.
"అదే ఇప్పుడు నువ్వు తెలుసుకోవాల్సిన నిజం."
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం — ఎపిసోడ్ 21
"అతను నా తండ్రి కాదు...!"
"చరణ్... అతని దగ్గరకు వెళ్లకు!"
భారతి గట్టిగా అరిచింది.
అడవి మొత్తం నిశ్శబ్దమైంది.
చరణ్...
తన ముందు నిలబడి ఉన్న వ్యక్తిని చూశాడు.
తర్వాత...
తన తల్లి వైపు చూశాడు.
ఆమె కళ్ళలో స్పష్టంగా భయం కనిపిస్తోంది.
"అమ్మా..."
చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు.
"ఇతనేనా నా తండ్రి?"
భారతి వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు.
ఆ వ్యక్తి మాత్రం చిన్నగా నవ్వాడు.
"ఇంకా ఆమె నీకు నిజం చెప్పలేదు."
దేవదత్త కోపంగా ముందుకు వచ్చాడు.
"చాలు!"
ఆ వ్యక్తి దేవదత్త వైపు చూశాడు.
"నువ్వు ఇంకా బ్రతికే ఉన్నావంటే ఆశ్చర్యంగా ఉంది."
విక్రమ్ వెంటనే తన సహచరులకు సంకేతం ఇచ్చాడు.
"అతన్ని చుట్టుముట్టండి!"
కానీ...
ఆ వ్యక్తి కదలలేదు.
అతని ముఖంలో ఎలాంటి భయం లేదు.

---

చరణ్ చేతిలో ఉన్న కాలనేత్రం తాళం...
ఒక్కసారిగా గాల్లోకి లేచింది.
ఘ్ర్ర్ర్...
అది వేగంగా తిరగసాగింది.
భారతి ఆశ్చర్యంతో వెనక్కి అడుగు వేసింది.
దేవదత్త ముఖం గంభీరంగా మారింది.
"చరణ్... ఆ తాళాన్ని పట్టుకో!"
కానీ...
తాళం అతని మాట వినలేదు.
అది నేరుగా ఆ వ్యక్తి దగ్గరకు వెళ్లింది.
ఆ వ్యక్తి తన చేయి చాచాడు.
తాళం అతని అరచేతిలోకి వచ్చి పడింది.
చరణ్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
"నువ్వు... దీన్ని ఎలా నియంత్రిస్తున్నావు?"
ఆ వ్యక్తి చరణ్ వైపు చూస్తూ అన్నాడు...
"ఎందుకంటే ఇది మొదట నాదే."

---

భారతి ఒక్కసారిగా కళ్ళు మూసుకుంది.
దేవదత్త గట్టిగా అన్నాడు...
"అబద్ధం!"
ఆ వ్యక్తి నవ్వాడు.
"నిజంగా?"
అతను తాళం వెనుక భాగాన్ని తిప్పాడు.
దానిపై చెక్కి ఉన్న అక్షరాలు కనిపించాయి.
"అమరేంద్ర"
చరణ్ ఆ పేరును మెల్లగా చదివాడు.
"అమరేంద్ర..."
ఆ వ్యక్తి తల ఊపాడు.
"అవును."
"అది నా పేరు."
చరణ్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
"అయితే..."
అతని గొంతు వణికింది.
"నువ్వే నా తండ్రివా?"
అమరేంద్ర కళ్ళలోని నీలి కాంతి ఒక్కసారిగా తగ్గింది.
కొన్ని క్షణాలు...
అతని ముఖంలో ఒక బాధ కనిపించింది.
కానీ...
భారతి వెంటనే ముందుకు వచ్చింది.
"లేదు!"
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆమె వైపు చూశాడు.
"అమ్మా?"
భారతి కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"అతను..."
ఆమె మాటలు వణికాయి.
"అతను నీ తండ్రి కాదు."

---

అమరేంద్ర ముఖంలో చిరునవ్వు మాయమైంది.
అతను ప్రశాంతంగా అడిగాడు...
"అయితే ఎవరు?"
భారతి మౌనంగా ఉంది.
చరణ్ ఇప్పుడు పూర్తిగా అయోమయంలో ఉన్నాడు.
"ఇప్పటివరకు నువ్వు నా తండ్రి బతికే ఉన్నాడని చెప్పావు."
"అతను గుహలో ఉన్నాడని కూడా చెప్పావు."
అతను అమరేంద్ర వైపు చూపించాడు.
"ఇప్పుడు ఇతను కాదంటున్నావు."
చరణ్ గొంతులో ఆవేదన పెరిగింది.
"అయితే నా తండ్రి ఎవరు?"
దేవదత్త నెమ్మదిగా ముందుకు వచ్చాడు.
"చరణ్..."
"ఇప్పుడు నేను చెప్పేది జాగ్రత్తగా విను."
కానీ...
అమరేంద్ర ఒక్కసారిగా నవ్వాడు.
"నువ్వా నిజం చెప్పేది?"
దేవదత్త అతని వైపు కోపంగా చూశాడు.
"మూసుకుని ఉండు!"
అమరేంద్ర కళ్ళు నీలంగా మెరిశాయి.
"నువ్వు ఆ రాత్రి చేసిన పని గురించి చెబుతావా?"
భారతి ముఖం తెల్లబడింది.
విక్రమ్ కూడా ఒక్కసారిగా దేవదత్త వైపు చూశాడు.
"దేవదత్త..."
అతను నెమ్మదిగా అడిగాడు.
"అతనికి ఆ విషయం కూడా తెలియదా?"

---

చరణ్ చుట్టూ చూశాడు.
"ఏ విషయం?"
ఎవరూ సమాధానం చెప్పలేదు.
అతని కోపం పెరగసాగింది.
కానీ...
ఈసారి చరణ్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
కొన్ని క్షణాలు లోతుగా ఊపిరి తీసుకున్నాడు.
తల్లి నేర్పిన మాట గుర్తు చేసుకున్నాడు.
"కోపం వచ్చినప్పుడు శక్తిని ఆపడానికి ప్రయత్నించకు..."
"ముందు మనసును ప్రశాంతం చేసుకో."
చరణ్ కళ్ళు తెరిచాడు.
అతని నుదుటిపై ఉన్న కాంతి మెల్లగా తగ్గింది.
దేవదత్త ఆశ్చర్యంగా అతన్ని చూశాడు.
"ఇప్పుడు చెప్పండి."
చరణ్ స్వరం ప్రశాంతంగా ఉంది.
"నిజం ఏదైనా నేను వింటాను."

---

అప్పుడే...
అమరేంద్ర చేతిలో ఉన్న తాళం ఒక్కసారిగా వేడెక్కింది.
అతను దాన్ని కింద పడేశాడు.
ధామ్!
భూమి స్వల్పంగా కంపించింది.
ముందు ఉన్న రహస్య మార్గం నుంచి...
నల్లటి పొగ బయటకు రావడం ప్రారంభమైంది.
విక్రమ్ భయంతో వెనక్కి తగ్గాడు.
"లేదు..."
దేవదత్త ముఖం మారిపోయింది.
"ఇంకా తెరుచుకోలేదు అనుకున్నాను."
చరణ్ అడిగాడు...
"ఏంటి అది?"
అమరేంద్ర మొదటిసారి గంభీరంగా అన్నాడు...
"కాలనేత్ర ద్వారం."
భారతి వెంటనే చరణ్ చేతిని పట్టుకుంది.
"మనకు ఇక్కడ ఉండకూడదు."
అమరేంద్ర ఆమె వైపు చూశాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం నువ్వు కూడా ఇదే అన్నావు."
భారతి కళ్ళలో కోపం.
"ఎందుకంటే ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం నువ్వు మమ్మల్ని మోసం చేశావు."
అమరేంద్ర ఒక్క క్షణం నిశ్శబ్దంగా నిలిచాడు.
తర్వాత...
"అది నేనా చేశాను?"
అని అడిగాడు.
భారతి ముఖం మారిపోయింది.
"ఏమన్నావు?"
అమరేంద్ర తన తలను పట్టుకున్నాడు.
అతని కళ్ళలో నీలి కాంతి మళ్లీ పెరిగింది.
"నా జ్ఞాపకాలు..."
అతను బాధతో అన్నాడు.
"అవి నా జ్ఞాపకాలే కాదేమో."

---

చరణ్ ఒక్కసారిగా అతని వైపు చూశాడు.
"అంటే?"
అమరేంద్ర నెమ్మదిగా చరణ్ దగ్గరకు వచ్చాడు.
ఈసారి...
భారతి అతన్ని ఆపడానికి ప్రయత్నించలేదు.
అతను చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న గుర్తును చూశాడు.
అతని ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
"ఇది..."
చరణ్ అడిగాడు.
"ఏమైంది?"
అమరేంద్ర వెనక్కి తగ్గాడు.
అతని చేతులు వణికాయి.
"ఇది నీ శక్తి గుర్తు కాదు."
అందరూ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమయ్యారు.
దేవదత్త కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
"అమరేంద్ర...!"
కానీ అతను తన మాట కొనసాగించాడు.
"ఇది ఒక తాళం."
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న గుర్తు...
ఒక్కసారిగా కాలనేత్రం తాళంతో ఒకే కాంతిలో మెరుస్తోంది.
అమరేంద్ర నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"కాలనేత్ర ద్వారాన్ని తెరవడానికి చివరి తాళం..."
అతని చూపు చరణ్‌పై పడింది.
"నువ్వే, చరణ్."
అప్పుడే...
భూమిలోని రహస్య ద్వారం నుంచి ఒక భయంకరమైన గాలి బయటకు వచ్చింది.
అందరూ వెనక్కి ఎగిరిపడ్డారు.
చరణ్ మాత్రమే...
ఆ కాంతి ముందు నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని చెవుల్లో...
ఒక కొత్త స్వరం వినిపించింది.
ఈసారి...
అది తన తండ్రి స్వరం కాదు.
"చరణ్..."
"నన్ను బయటకు తీసుకురా."
చరణ్ ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరిచాడు.
ద్వారం లోపల...
ఒక భారీ కన్ను నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది.
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

నేను ఈ స్టోరీని కంప్లీట్ చేస్తాను.. కానీ నాకు కూడా రాయడానికి మోటివేషన్ కావాలి కదా.. దీన్ని మెయిన్ సెక్షన్ లోకి మారిస్తే బెస్ట్ అనుకుంటున్నా..నా అంచనా ప్రకారం ఈ స్టోరీ 300 ఎపిసోడ్స్ వస్తాయి.. ప్రతి వారం 10 ఎపిసోడ్ ఇస్తాను.. ఇక ఈ స్టోరీ ఇక్కడి నుంచి మైండ్ గేమ్ లా ఉంటుంది.. హీరో కి ఏది నిజం, ఏది అబద్ధం ..అని తెలుసుకోవడం ఒక టాస్క్.. కొంచం ఓపికగా చదవండి

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 22
"ద్వారం అవతల ఎవరు?"
రహస్య గుహలో...
అందరూ కదలకుండా నిలబడి ఉన్నారు.
చీకటితో నిండిన ఆ ద్వారం లోపల...
ఒక భారీ కన్ను నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది.
ఒక్కసారి...
మళ్లీ మూసుకుంది.
చరణ్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
అతని చెవుల్లో ఆ స్వరం ఇంకా వినిపిస్తోంది.

"చరణ్... నన్ను బయటకు తీసుకురా."

అతను ఒక అడుగు ముందుకు వేశాడు.
భారతి వెంటనే అతని చేతిని పట్టుకుంది.
"వద్దు!"
చరణ్ ఆమె వైపు చూశాడు.
"అమ్మా... లోపల ఎవరో ఉన్నారు."
"అందుకే వెళ్లకూడదు."
"ఆ స్వరం..."
"అది నీ తండ్రి స్వరం కావచ్చు."
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
"నీకు ఎలా తెలుసు?"
భారతి సమాధానం చెప్పలేదు.

---

దేవదత్త నెమ్మదిగా ముందుకు వచ్చాడు.
"చరణ్..."
"ఆ స్వరాన్ని నమ్మకు."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"ఎందుకు?"
దేవదత్త కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
"ఎందుకంటే..."
అతను ద్వారం వైపు చూశాడు.
"అది మనిషి స్వరం కాదు."
అందరూ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమయ్యారు.
అమరేంద్ర కూడా ఆ మాట విని తలెత్తాడు.
"దేవదత్త..."
అతని స్వరం మారిపోయింది.
"నువ్వు చెప్పేది నిజమైతే..."
"ఇప్పటికి అది మేల్కొని ఉండకూడదు."

---

అప్పుడే...
ద్వారం లోపల నుంచి మళ్లీ స్వరం వినిపించింది.
ఈసారి...
చాలా స్పష్టంగా.
"చరణ్..."
చరణ్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
ఆ స్వరం అతనికి పరిచయం.
చిన్నప్పటి నుంచి తన కలల్లో వినిపించిన అదే స్వరం.
"నువ్వు ఒంటరివి కాదు..."
చరణ్ కళ్లలో కన్నీళ్లు చేరాయి.
"నాన్నా...?"
భారతి ఒక్కసారిగా అతని నోరు మూసింది.
"ఆ పేరు పలకకు!"
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఎందుకు?"
భారతి వణుకుతూ చెప్పింది...
"ఎందుకంటే నీ తండ్రి పేరు ఇక్కడ పలికితే..."
ఆమె ద్వారం వైపు చూసింది.
"అతను మేల్కొంటాడు."

---

ఆ మాట పూర్తికాకముందే...
ద్వారం మీద ఉన్న ఏడు గుర్తుల్లో...
ఒకటి వెలిగింది.
నీలం.
తర్వాత రెండోది.
ఎరుపు.
మూడోది...
నలుపు.
దేవదత్త వెంటనే అరిచాడు.
"అందరూ వెనక్కి!"
భూమి కంపించింది.
రాతి గోడల నుంచి ధూళి రాలింది.
చరణ్ మాత్రం అక్కడే నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని నుదుటిపై ఉన్న ముద్ర...
ద్వారం మీద ఉన్న గుర్తులతో స్పందిస్తోంది.

---

అమరేంద్ర ఒక్కసారిగా చరణ్ దగ్గరకు వచ్చాడు.
"నీ చేయి ఇవ్వు."
చరణ్ అతన్ని చూశాడు.
"ఎందుకు?"
"నీ శక్తిని నియంత్రించాలి."
చరణ్ చేయి ముందుకు చాచాడు.
అమరేంద్ర అతని మణికట్టును పట్టుకున్నాడు.
అంతే...
ఒక నీలి కాంతి ఇద్దరి మధ్య వ్యాపించింది.
అమరేంద్ర ఒక్కసారిగా వెనక్కి తూలిపోయాడు.
అతని కళ్ళలో ఆశ్చర్యం.
"ఇది..."
దేవదత్త అడిగాడు.
"ఏమైంది?"
అమరేంద్ర తన చేతిని చూస్తూ అన్నాడు...
"చరణ్ శక్తి నాది కాదు."
"మరి?"
అమరేంద్ర చరణ్ వైపు చూశాడు.
"ఇది ఎవరో అతనిలో పెట్టిన శక్తి."
భారతి ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
"ఎవరు?"
అమరేంద్ర ఆమె వైపు చూశాడు.
"అది నీకు తెలుసు."
భారతి తల ఊపింది.
"నాకు తెలియదు."
అమరేంద్ర ప్రశాంతంగా అన్నాడు...
"నువ్వు మర్చిపోయావు."

---

చరణ్ తల్లిని చూస్తూ నిలిచిపోయాడు.
"అమ్మా..."
"నా శక్తిని ఎవరు ఇచ్చారు?"
భారతి కళ్ళు మూసుకుంది.
"నాకు తెలియదు."
చరణ్ స్వరం గట్టిగా మారింది.
"మళ్లీ అదే మాట!"
అతని చుట్టూ గాలి ఒక్కసారిగా తిరిగింది.
దేవదత్త వెంటనే అన్నాడు...
"చరణ్! శాంతించు."
కానీ ఈసారి...
చరణ్ తన శక్తిని తానే నియంత్రించాడు.
లోతుగా ఊపిరి తీసుకున్నాడు.
గాలి మళ్లీ ప్రశాంతమైంది.
దేవదత్త ఆశ్చర్యంగా అతన్ని చూశాడు.
"నువ్వు..."
చరణ్ ప్రశాంతంగా అన్నాడు.
"ఇక నా కోపాన్ని ఎవ్వరూ ఉపయోగించుకోలేరు."

---

అప్పుడే...
ద్వారం లోపల నుంచి ఒక నవ్వు వినిపించింది.
చాలా మెల్లగా.
"బాగుంది..."
అందరూ ద్వారం వైపు చూశారు.
"నువ్వు నేర్చుకుంటున్నావు."
చరణ్ అడిగాడు...
"నువ్వెవరు?"
కొన్ని క్షణాల నిశ్శబ్దం.
తర్వాత సమాధానం వచ్చింది.
"నీ శత్రువు కాదు."
చరణ్ కళ్ళు ముడుచుకున్నాడు.
"అయితే?"
ఆ స్వరం మరింత గంభీరంగా మారింది.
"నీ జన్మ రహస్యాన్ని తెలిసిన ఏకైక వ్యక్తిని."
భారతి ఒక్కసారిగా కళ్ళు మూసుకుంది.
ఆమెకు ఒక పాత జ్ఞాపకం గుర్తొచ్చింది.
ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం...
ఒక రహస్య గది.
ఒక వృద్ధ స్త్రీ.
ఆమె చేతిలో ఒక శిశువు.
ఆ వృద్ధ స్త్రీ చెప్పిన మాట—

"ఈ బిడ్డను ప్రపంచం నుంచి దాచు..."

"ఎందుకంటే ఒకరోజు ప్రపంచం మొత్తం అతని కోసం వస్తుంది."

భారతి కళ్ళు తెరిచింది.
ఆమెకు అర్థమైంది.
ఆ వృద్ధ స్త్రీ ఇంకా బతికే ఉండవచ్చు.

---

దేవదత్త ఆమె ముఖాన్ని గమనించాడు.
"నీకు గుర్తొచ్చిందా?"
భారతి అతని వైపు చూసింది.
"ఆమె..."
దేవదత్త మౌనంగా ఉన్నాడు.
చరణ్ వెంటనే అడిగాడు.
"ఎవరు?"
భారతి చివరకు చెప్పింది...
"నీ జన్మ రహస్యానికి మొదటి సాక్షి."
"ఆమె ఎక్కడ ఉంది?"
భారతి నెమ్మదిగా సమాధానం ఇచ్చింది.
"సప్తగిరి అడవుల్లో..."
అంతలో...
ద్వారం మీద ఉన్న నాలుగో ముద్ర...
పగిలిపోయింది.
ఒక భారీ గర్జన గుహలో మార్మోగింది.
ద్వారం లోపల నుంచి అదే స్వరం చివరిసారి వినిపించింది.
"ఆమెను కలవడానికి ముందు..."
"నీ తండ్రిని కలవాలి, చరణ్."
ద్వారం నెమ్మదిగా తెరుచుకోవడం ప్రారంభించింది.
చరణ్...
భారతి...
దేవదత్త...
అందరూ ఆ చీకటిలోకి చూస్తూ నిలిచిపోయారు.
అక్కడ...
ఒక మనిషి నీడ కనిపించింది.
అతను నెమ్మదిగా ముందుకు వస్తున్నాడు.
కానీ ఆ నీడ... నిజంగా చరణ్ తండ్రిదేనా?
లేక చరణ్‌ను తన వైపు లాగడానికి వేసిన మరో మాయా?
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 23
"ఆ నీడ ఎవరిది?"
రహస్య గుహలో...
ద్వారం నెమ్మదిగా తెరుచుకుంటోంది.
క్ర్ర్ర్ర్...
వేల సంవత్సరాలుగా మూసివున్నట్టుగా కనిపించిన ఆ రాతి ద్వారం వెనుక...
ఒక మనిషి నీడ నిలబడి ఉంది.
చరణ్ ఆ నీడను చూస్తూ కదలకుండా నిలిచాడు.
భారతి మాత్రం ఒక్కసారిగా అతని చేతిని పట్టుకుంది.
"చరణ్..."
ఆమె గొంతులో వణుకు.
"ఏమైంది అమ్మా?"
"ఆ నీడ దగ్గరకు వెళ్లకు."
దేవదత్త కూడా గంభీరంగా అన్నాడు.
"ఆమె మాట విను."
చరణ్ మాత్రం అడిగాడు...
"మీ ఇద్దరికీ అతను ఎవరో తెలుసా?"
ఇద్దరూ మౌనంగా ఉన్నారు.
అంతలో...
ఆ నీడ ఒక అడుగు ముందుకు వేసింది.

---

చరణ్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
అతని కళ్ల ముందు ఇరవై సంవత్సరాలుగా తనకు తెలియని తండ్రి ముఖం ఊహగా కనిపించింది.
"నాన్నా...?"
అతని నోటి నుంచి ఆ మాట జారింది.
నీడ ఆగిపోయింది.
తర్వాత...
ఒక స్వరం వినిపించింది.
"చరణ్..."
అది అదే స్వరం.
చిన్నప్పటి నుంచి అతని కలల్లో వినిపించిన స్వరం.
చరణ్ మరో అడుగు ముందుకు వేశాడు.
భారతి అతన్ని ఆపడానికి ప్రయత్నించింది.
"వద్దు!"
"అమ్మా..."
"నాకు అతన్ని తెలుసు."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"అయితే ఎవరు?"
భారతి కన్నీళ్లతో చెప్పింది...
"అతను నీ తండ్రి కాదు."

---

ఆ మాటతో...
ద్వారం వెనుక ఉన్న నీడ ఒక్కసారిగా నవ్వింది.
"చివరికి..."
"ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత కూడా నువ్వు అదే అబద్ధం చెబుతున్నావు భారతి."
చరణ్ తల్లి వైపు చూశాడు.
"నువ్వు అతన్ని ఎలా తెలుసు?"
భారతి సమాధానం చెప్పలేదు.
నీడ ముందుకు వచ్చింది.
చంద్రకాంతి అతని ముఖంపై పడింది.
అది...
అమరేంద్ర కాదు.
దేవదత్త కాదు.
అర్జున్ కాదు.
విక్రమ్ కాదు.
ఒక వృద్ధుడు.
కానీ అతని కళ్ళలో...
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న అదే నీలి కాంతి.

---

దేవదత్త ఒక్కసారిగా దిగ్భ్రాంతి చెందాడు.
"ఇది సాధ్యం కాదు..."
ఆ వృద్ధుడు అతని వైపు చూశాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం నువ్వు నన్ను చంపేశానని అనుకున్నావు."
దేవదత్త ముఖం మారిపోయింది.
"నువ్వు..."
"అవును."
వృద్ధుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"నేను తిరిగి వచ్చాను."
చరణ్ అయోమయంగా అందరినీ చూస్తున్నాడు.
"ఎవరు మీరు?"
వృద్ధుడు అతని వైపు చూశాడు.
కొన్ని క్షణాలు అతని కళ్లలో ఒక విచిత్రమైన భావోద్వేగం కనిపించింది.
"నువ్వు నన్ను గుర్తుపట్టవు."
చరణ్ మౌనంగా ఉన్నాడు.
"కానీ నేను..."
అతని స్వరం నెమ్మదించింది.
"నిన్ను పుట్టకముందే తెలుసు."

---

భారతి ఒక్కసారిగా ముందుకు వచ్చింది.
"చరణ్, మనం ఇక్కడి నుంచి వెళ్లాలి."
వృద్ధుడు నవ్వాడు.
"ఇప్పుడు వెళ్లినా ప్రయోజనం లేదు."
అతను తన చేతిని పైకెత్తాడు.
అతని అరచేతిలో...
ఒక చిన్న నీలి గుర్తు వెలిగింది.
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న ముద్ర కూడా అదే సమయంలో స్పందించింది.
ఝఝఝఝం...!
చరణ్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
అతని మనసులో మరో జ్ఞాపకం మెరిసింది.
ఒక పాత ఆశ్రమం.
చిన్న చరణ్...
భారతి ఒడిలో.
ఆమె ముందు ఇదే వృద్ధుడు.
అతను చిన్న బిడ్డ నుదుటిపై చెయ్యి ఉంచి...
"ఇతని శక్తిని నిద్రపుచ్చండి."
అని చెబుతున్నాడు.
చరణ్ ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరిచాడు.
"నువ్వు..."
అతను వృద్ధుడిని చూస్తూ అన్నాడు.
"నన్ను చిన్నప్పుడు చూశావు."
వృద్ధుడు తల ఊపాడు.
"అవును."
"అయితే నా తండ్రి ఎవరు?"
వృద్ధుడు సమాధానం చెప్పబోతుండగా...
దేవదత్త మధ్యలోకి వచ్చాడు.
"ఇప్పుడు కాదు."
వృద్ధుడు అతన్ని చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"ఇప్పటికీ నువ్వు అతన్ని రక్షించాలనుకుంటున్నావా?"
దేవదత్త సమాధానం చెప్పలేదు.

---

అప్పుడే...
గుహ పైకప్పు నుంచి చిన్న రాయి కిందపడింది.
టక్!
అర్జున్ వెంటనే విల్లు పైకెత్తాడు.
"ఎవరో వస్తున్నారు."
విక్రమ్ వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.
"మనల్ని ఎవరో అనుసరించారు."
అడవి బయట నుంచి...
అడుగుల శబ్దాలు వినిపిస్తున్నాయి.
ఒక్కరు కాదు.
చాలామంది.
టక్... టక్... టక్...
వృద్ధుడు మాత్రం ప్రశాంతంగా ఉన్నాడు.
చరణ్ అడిగాడు.
"వాళ్లు ఎవరు?"
వృద్ధుడు అతని వైపు చూసి అన్నాడు...
"నీ తండ్రిని వెతుకుతున్న వాళ్లు."
చరణ్ గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది.
"అయితే నా తండ్రి ఎక్కడ?"
వృద్ధుడు ద్వారం లోపల ఉన్న చీకటిని చూపించాడు.
"నువ్వు ఇంతకాలం వెతికింది ఒక మనిషిని కాదు, చరణ్."
అతని స్వరం గంభీరంగా మారింది.
"నీ తండ్రి బంధించబడిన ప్రదేశాన్ని వెతికావు."
చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు...
"అయితే ఆయన అక్కడ ఉన్నారా?"
వృద్ధుడు తల ఊపాడు.
"అవును."
భారతి కళ్ళు మూసుకుంది.
ఆమె పెదవుల నుంచి మెల్లగా ఒక పేరు వచ్చింది...
"వీరేంద్ర..."
చరణ్ ఒక్కసారిగా తల్లి వైపు చూశాడు.
"వీరేంద్ర ఎవరు?"
భారతి సమాధానం చెప్పలేదు.
వృద్ధుడు మాత్రం అన్నాడు...
"నీ తండ్రి."
అదే క్షణంలో...
గుహ బయట నుంచి ఒక బలమైన దెబ్బ.
ధామ్!!!
రాతి ద్వారం కంపించింది.
మరో దెబ్బ.
ధామ్!!!
ద్వారం మీద పగుళ్లు ఏర్పడ్డాయి.
దేవదత్త కత్తిని బయటకు తీశాడు.
"వాళ్లు లోపలికి వస్తే..."
అతని చూపు చరణ్‌పై పడింది.
"అతన్ని తీసుకెళ్లడానికి అవకాశం ఇవ్వకూడదు."
చరణ్ మొదటిసారి తన చేతిలోని శక్తిని ప్రశాంతంగా గమనించాడు.
అతని నుదుటిపై నీలి కాంతి మండుతోంది.
అతను తల్లిని చూసి అన్నాడు...
"అమ్మా..."
"ఈసారి నేను పారిపోను."
బయట నుంచి మూడో దెబ్బ పడింది.
ధామ్!!!
రాతి ద్వారం...
పగిలిపోయింది.
చీకటి నుంచి అనేక మంది లోపలికి దూసుకొచ్చారు.
వారి నాయకుడు ముందుకు వచ్చి...
చరణ్ వైపు చూస్తూ ఒక్క మాట అన్నాడు.
"వీరేంద్ర కొడుకును... ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత చివరకు కనుగొన్నాం."
చరణ్ కళ్ళలో నీలి కాంతి మరింత ప్రకాశించింది.
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 24
"వీరేంద్ర కొడుకు"
"వీరేంద్ర కొడుకును... ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత చివరకు కనుగొన్నాం."
ఆ మాట గుహలో మార్మోగింది.
చరణ్ కళ్ళలో నీలి కాంతి మెరిసింది.
కానీ అతను ముందుకు దూకలేదు.
తల్లి చెప్పిన మాట గుర్తొచ్చింది—
"నీ మనసును అదుపులో పెట్టుకో."
చరణ్ లోతుగా ఊపిరి తీసుకున్నాడు.
"నా తండ్రి పేరు వీరేంద్ర అయితే..."
అతను ఆ వ్యక్తిని నేరుగా చూశాడు.
"ఆయన ఎక్కడ ఉన్నారు?"
ఆ వ్యక్తి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"నీకు నిజంగా ఆయనను కలవాలనుందా?"
"అవును."
"అయితే..."
అతను నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
"ముందు నీ తల్లి నుంచి ఒక సమాధానం తీసుకో."
అందరి చూపులు భారతి వైపు మళ్లాయి.
భారతి కళ్ళు మూసుకుంది.

---

"అమ్మా..."
చరణ్ మెల్లగా అడిగాడు.
"నాన్న పేరు వీరేంద్రేనా?"
భారతి కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి...
తల ఊపింది.
"అవును."
చరణ్ కళ్ళలో కన్నీళ్లు చేరాయి.
ఇరవై సంవత్సరాలుగా తన తండ్రి గురించి ఒక్క మాట కూడా వినని అతనికి...
ఇప్పుడు ఒక పేరు దొరికింది.
వీరేంద్ర.
"ఆయన బతికే ఉన్నారా?"
భారతి సమాధానం చెప్పలేదు.
దేవదత్త మాత్రం ముందుకు వచ్చాడు.
"చరణ్..."
"ఆయన బతికే ఉన్నారు."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"అయితే నన్ను ఎందుకు చూడలేదు?"
దేవదత్త మౌనంగా నిలిచాడు.
ఈసారి...
అతని దగ్గర కూడా సమాధానం లేదు.

---

అప్పుడే గుహ బయట నుంచి అరుపులు వినిపించాయి.
"వాళ్లు లోపలికి వస్తున్నారు!"
అర్జున్ విల్లును సిద్ధం చేశాడు.
విక్రమ్ తన మనుషులకు సంకేతం ఇచ్చాడు.
"ఎవరూ చరణ్ దగ్గరకు రాకూడదు."
చీకటి మార్గం నుంచి పలువురు వ్యక్తులు లోపలికి దూసుకొచ్చారు.
కానీ...
వాళ్లు చరణ్‌పై దాడి చేయలేదు.
వారి లక్ష్యం...
ద్వారం పక్కన ఉన్న పురాతన రాతి పీఠం.
దానిపై ఉన్న నీలి రుద్రాక్షను ఒక వ్యక్తి తీసుకున్నాడు.
అమరేంద్ర గట్టిగా అరిచాడు—
"దాన్ని వదిలేయ్!"
ఆ వ్యక్తి నవ్వాడు.
"ఇది లేకుండా ద్వారం తెరుచుకోదు."
దేవదత్త ఒక్కసారిగా అతని వైపు దూసుకెళ్లాడు.
చిన్నపాటి పోరాటం మొదలైంది.
కత్తుల ఢీకొట్టిన శబ్దం...
ఛంగ్!
ఛంగ్!
చరణ్ మాత్రం వెనక్కి నిలబడి అన్నింటినీ గమనిస్తున్నాడు.
అతని మనసులో ఒక విషయం స్పష్టమవుతోంది.
వాళ్లు తనను చంపడానికి రాలేదు.
వాళ్లకు కావలసింది...
ఆ రుద్రాక్ష.

---

చరణ్ ఒక్కసారిగా గమనించాడు.
రుద్రాక్షను తీసుకున్న వ్యక్తి...
ఎడమ చేతితో పట్టుకున్నాడు.
అతని కుడి చేతిపై మాత్రం...
మూసిన కన్ను గుర్తు లేదు.
చరణ్ వెంటనే అర్థం చేసుకున్నాడు.
"ఆగండి!"
అందరూ అతని వైపు చూశారు.
చరణ్ ఆ వ్యక్తిని చూపించాడు.
"అతను మీ వాళ్లలో ఒకడు కాదు."
విక్రమ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఏం?"
చరణ్ ప్రశాంతంగా అన్నాడు.
"అతను మనందరినీ మోసం చేస్తున్నాడు."
ఆ వ్యక్తి ముఖం మారిపోయింది.
"నీకు ఎలా తెలుసు?"
చరణ్ అతని చేతిని చూపించాడు.
"మూసిన కన్ను గుర్తు ఉన్న వాళ్లు..."
"ఆ గుర్తును ఎడమ చేతిపై ధరిస్తారు."
ఆ వ్యక్తి వెంటనే తన చేయిని వెనక్కి దాచుకున్నాడు.
చరణ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"కానీ నీది కుడి చేతిపై ఉంది."
అర్జున్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు.
బాణం అతని చేతిలోని రుద్రాక్షను కొట్టి కింద పడేసింది.
టక్!
విక్రమ్ ఆ వ్యక్తిని పట్టుకున్నాడు.
అతని ముఖానికి ఉన్న వస్త్రం తొలగింది.
ఎవరూ అతన్ని గుర్తుపట్టలేదు.
అతను మాత్రం నవ్వుతూనే ఉన్నాడు.
"మీరు గెలిచామని అనుకుంటున్నారు."
దేవదత్త అడిగాడు.
"నువ్వెవరి కోసం పని చేస్తున్నావు?"
అతను చరణ్ వైపు చూసాడు.
"అతనికోసం."
అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు.
చరణ్ వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.
ఎవరూ లేరు.
"ఎవరి కోసం?"
ఆ వ్యక్తి నవ్వాడు.
"నీ తండ్రి కోసం."

---

చరణ్ ఒక్కసారిగా స్థంభించాడు.
"వీరేంద్ర?"
ఆ వ్యక్తి తల ఊపాడు.
"అతను నిన్ను ఇక్కడికి తీసుకురావాలని కోరుకున్నాడు."
భారతి వెంటనే అరిచింది.
"అది అబద్ధం!"
ఆ వ్యక్తి ఆమె వైపు చూసి నవ్వాడు.
"నువ్వు ఇంకా అతన్ని భయపడుతున్నావు భారతి."
చరణ్ తల్లి వైపు చూశాడు.
"ఎందుకు?"
భారతి కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.
"ఎందుకంటే..."
ఆమె మాట ఆగిపోయింది.
చరణ్ ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాడు.
"అమ్మా..."
"నాన్న ఏం చేశాడు?"
భారతి అతని ముఖాన్ని చూస్తూ...
చాలా మెల్లగా చెప్పింది.
"నీ తండ్రి చెడ్డవాడు కాదు, చరణ్."
చరణ్ ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.
కానీ ఆమె తర్వాత చెప్పిన మాట...
అతని గుండెను మళ్లీ కలవరపరిచింది.
"కానీ అతను ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాడు..."
"ఏ నిర్ణయం?"
భారతి కళ్ళు మూసుకుంది.
"నిన్ను రక్షించడానికి... నన్ను నీ నుంచి దూరం చేయాలని."
చరణ్ కదలకుండా నిలిచిపోయాడు.
"ఎందుకు?"
భారతి సమాధానం చెప్పేలోపే...
గుహలోని రాతి గోడ వెనుక నుంచి ఒక స్వరం వినిపించింది.
చాలా దూరం నుంచి వచ్చినట్టుగా...
కానీ స్పష్టంగా.
"ఎందుకంటే చరణ్ నా దగ్గర ఉంటే... అతను ఎప్పటికీ సాధారణ మనిషిగా జీవించలేడు."
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆ దిశగా చూశాడు.
ఆ స్వరం...
అతనికి పరిచయం.
అదే స్వరం...
ఇన్నాళ్లుగా తన కలల్లో వినిపించింది.
అతని పెదవుల నుంచి ఒక్క మాట వచ్చింది.
"నాన్నా...?"
రాతి గోడపై...
ఒక చిన్న నీలి గుర్తు వెలిగింది.
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 25
"నాన్న స్వరం"
రాతి గోడపై...
ఒక చిన్న నీలి గుర్తు వెలిగింది.
చరణ్ ఆ గుర్తు వైపు అడుగు వేశాడు.
అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.
"నాన్నా...?"
కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.
తర్వాత...
అదే స్వరం మళ్లీ వినిపించింది.
"చరణ్..."
ఈసారి స్పష్టంగా.
అది భ్రమ కాదు.
అది నిజంగా ఒక మనిషి స్వరం.
చరణ్ కళ్ళలో కన్నీళ్లు చేరాయి.
"నాన్నా... మీరు ఎక్కడ ఉన్నారు?"
సమాధానం రాలేదు.
దేవదత్త మాత్రం గోడను పరిశీలిస్తున్నాడు.
"ఇది గోడ వెనుక నుంచి రావడం లేదు."
అర్జున్ అడిగాడు.
"అయితే?"
దేవదత్త నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"ఎవరో ఈ గుహలో ఉన్న ప్రతి ఒక్కరి మనసుకు ఆ స్వరాన్ని పంపిస్తున్నారు."

---

చరణ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
"అంటే అది నా తండ్రి స్వరం కాదా?"
దేవదత్త సమాధానం చెప్పలేదు.
భారతి మాత్రం చరణ్ దగ్గరకు వచ్చింది.
"ఇప్పుడు మనం ఇక్కడి నుంచి వెళ్లాలి."
చరణ్ తల్లి చేతిని వదిలించుకున్నాడు.
"లేదు."
ఆమె ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
"చరణ్..."
"ఇరవై సంవత్సరాలు నేను నీ మాట విన్నాను."
అతని స్వరం ప్రశాంతంగా ఉంది.
"ఇక ఒక్కసారి..."
"నా మనసు చెప్పేది నేను వింటాను."
భారతి కళ్ళలో బాధ కనిపించింది.
"నీ మనసును నమ్మడం ప్రమాదం."
చరణ్ మెల్లగా అన్నాడు...
"అందుకే నన్ను నేను పరీక్షించుకుంటాను."

---

అతను రాతి గోడ దగ్గరకు వెళ్లాడు.
నీలి గుర్తుపై చేయి ఉంచాడు.
ఏమీ జరగలేదు.
చరణ్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
లోతుగా ఊపిరి తీసుకున్నాడు.
అప్పుడు...
అతని మనసులో మూడు దృశ్యాలు కనిపించాయి.
మొదటిది—
తన తల్లి.
రెండోది—
దేవదత్త.
మూడోది—
ఒక గుహలో బంధించబడిన ఒక మనిషి.
ముగ్గురూ అతన్ని పిలుస్తున్నారు.
"చరణ్..."
చరణ్ అయోమయంలో పడ్డాడు.
"ఇవన్నీ నిజమా?"
అప్పుడే...
తన చిన్ననాటి జ్ఞాపకం ఒకటి గుర్తొచ్చింది.
తల్లి తనకు చెప్పిన మాట:
"ఎవరైనా నిన్ను భయపెట్టాలని ప్రయత్నిస్తే... వాళ్లు చెప్పేదాన్ని కాకుండా, వాళ్లు దాచేదాన్ని గమనించు."
చరణ్ కళ్ళు తెరిచాడు.
అతను మూడో దృశ్యాన్ని మళ్లీ గమనించాడు.
ఆ బంధించబడిన మనిషి...
ఎప్పుడూ తన ముఖాన్ని చూపించడం లేదు.
ఎందుకు?

---

చరణ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
"అతను నా తండ్రి కాదు."
అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు.
భారతి కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
దేవదత్త కూడా అతన్ని గమనించాడు.
చరణ్ గోడ వైపు చూపించాడు.
"నిజమైన నా తండ్రి అయితే..."
"ఆయన ముఖం నాకు ఎందుకు కనిపించదు?"
అమరేంద్ర నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"ఎందుకంటే అది ఒక జ్ఞాపకం కాదు."
"మరి?"
"నీకు చూపిస్తున్న ఒక చిత్రం."
చరణ్ కళ్ళు ముడుచుకున్నాడు.
"ఎవరు చూపిస్తున్నారు?"
అమరేంద్ర సమాధానం చెప్పలేదు.
అదే సమయంలో...
గుహలో ఉన్న దీపాలన్నీ ఒకేసారి ఆరిపోయాయి.

---

చీకటి.
ఒక క్షణం...
ఎవరూ ఏమీ చూడలేకపోయారు.
తర్వాత...
టక్...
ఒక రాయి కిందపడింది.
టక్...
మరో శబ్దం.
అర్జున్ వెంటనే విల్లు సిద్ధం చేశాడు.
"ఎవరో మన మధ్యలో ఉన్నారు."
విక్రమ్ తన మనుషులను వెనక్కి పంపించాడు.
"అందరూ ఒకరినొకరు గమనించండి."
చరణ్ మాత్రం కదల్లేదు.
అతనికి ఎవరో తన వెనుక నిలబడి ఉన్నట్టు అనిపించింది.
అతను నెమ్మదిగా తిరిగాడు.
ఎవరూ లేరు.
కానీ...
అతని భుజంపై ఒక చేయి పడింది.
చరణ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగి ఆ చేతిని పట్టుకున్నాడు.
అది...
భారతి చేయి.
ఆమె భయంతో అతన్ని చూస్తోంది.
"నేనే."
చరణ్ ఆమె చేతిని వదిలాడు.
కానీ అతని చూపు నేలపై పడింది.
అక్కడ...
రెండు నీడలు ఉన్నాయి.
అతని నీడ.
భారతి నీడ.
మరియు...
మూడో నీడ.

---

చరణ్ వెంటనే వెనక్కి తిరిగాడు.
ఎవరూ లేరు.
అతని నుదుటిపై ముద్ర వెలిగింది.
మూడో నీడ నెమ్మదిగా గోడపైకి కదిలింది.
దాని రూపం...
ఒక మనిషిలా మారింది.
అతను మెల్లగా అన్నాడు...
"నన్ను గుర్తుపట్టలేదా చరణ్?"
చరణ్ గట్టిగా అడిగాడు.
"ఎవరు నువ్వు?"
ఆ నీడ నవ్వింది.
"నన్ను తెలుసుకోవడానికి..."
"నీ తండ్రి అవసరం లేదు."
"నీ తల్లి గతం చాలు."
భారతి ఒక్కసారిగా కళ్ళు మూసుకుంది.
"లేదు..."
చరణ్ ఆమె వైపు చూశాడు.
"అమ్మా?"
ఆ నీడ చెప్పింది...
"నీ తల్లి నీకు చెప్పని చివరి నిజం..."
"అది తెలుసుకుంటే..."
ఆ నీడ నెమ్మదిగా మాయమైంది.
"నీ తండ్రిని నువ్వే కనుగొంటావు."

---

దేవదత్త వెంటనే భారతి దగ్గరకు వెళ్లాడు.
"నువ్వు ఏం దాచావు?"
భారతి అతని వైపు చూడలేదు.
చరణ్ ఆమె ముందు నిలబడ్డాడు.
"ఇక ఏమీ దాచొద్దు."
భారతి కన్నీళ్లతో అతన్ని చూసింది.
"నువ్వు తెలుసుకోవాల్సిన సమయం..."
ఆమె మాట ఆగిపోయింది.
చరణ్ నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"ఇప్పుడే."
ఆమె చివరకు తల ఊపింది.
"సరే."
"నీ తండ్రి వీరేంద్ర..."
చరణ్ శ్రద్ధగా విన్నాడు.
"అతను బంధించబడిన వ్యక్తి కాదు."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"మరి?"
భారతి స్వరం వణికింది.
"అతనే ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం నిన్ను ఈ ప్రపంచం నుంచి దాచాలని నిర్ణయించాడు."
"ఎందుకు?"
భారతి కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"ఎందుకంటే నీ జన్మ గురించి అతనికి తెలిసిన ఒక నిజం..."
ఆమె మాట పూర్తి చేయకముందే...
గుహలోని రాతి గోడపై ఒక కొత్త శాసనం వెలిగింది.
"చరణ్ — వీరేంద్ర కుమారుడు కాదు."
అందరూ స్థంభించారు.
చరణ్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
దాని కింద మరో వాక్యం వెలిగింది.
"అతని జన్మ రహస్యం... వీరేంద్రకంటే కూడా పాతది."
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 26
"వీరేంద్ర కుమారుడు కాదు!"
రాతి గోడపై వెలిగిన ఆ వాక్యం...
"చరణ్ — వీరేంద్ర కుమారుడు కాదు."
గుహలో ఉన్న ప్రతి ఒక్కరూ నిశ్శబ్దంగా నిలిచిపోయారు.
చరణ్ మాత్రం ఆ శాసనాన్నే చూస్తున్నాడు.
అతని ముఖంలో కోపం లేదు.
ఆశ్చర్యం మాత్రమే.
కొన్ని క్షణాల తర్వాత...
అతను నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
"అమ్మా..."
భారతి తలెత్తలేదు.
"అది నిజమా?"
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"చరణ్..."
"నిజం చెప్పు."
భారతి పెదవులు వణికాయి.
"నువ్వు వీరేంద్ర కొడుకు కాదు."
చరణ్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
ఇరవై సంవత్సరాలుగా తన జీవితానికి ఆధారంగా ఉన్న ఒకే ఒక్క విషయం...
ఇప్పుడు కూలిపోయింది.

---

దేవదత్త వెంటనే ముందుకు వచ్చాడు.
"భారతి, ఇక్కడితో ఆపు."
చరణ్ అతని వైపు తిరిగాడు.
"లేదు."
"ఇక ఎవరూ నన్ను ఆపకండి."
అతని స్వరం ప్రశాంతంగా ఉంది.
"నా గురించి ఇరవై సంవత్సరాలుగా మీరు ముగ్గురూ ఏదో ఒకటి దాచారు."
అతను దేవదత్త, అమరేంద్ర, భారతి వైపు చూశాడు.
"ఇప్పుడు ఒక్కొక్కరు..."
"ఒక్కో నిజం చెప్పాలి."
అర్జున్ తల ఊపాడు.
"అతను సరిగ్గా అడుగుతున్నాడు."
విక్రమ్ మాత్రం నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాడు.
చరణ్ అతన్ని గమనించాడు.
"నీకు ఏదో తెలుసు."
విక్రమ్ సమాధానం ఇవ్వలేదు.
"కదా?"
కొన్ని క్షణాల తర్వాత విక్రమ్ అన్నాడు...
"నాకు తెలిసింది నీ జన్మ రహస్యంలో ఒక భాగం మాత్రమే."

---

"ఆ భాగం ఏంటి?"
విక్రమ్ గుహ గోడపై ఉన్న శాసనం వైపు చూశాడు.
"వీరేంద్ర నీ తండ్రి కాదు."
"కానీ..."
అతను చరణ్ వైపు చూశాడు.
"వీరేంద్ర నిన్ను తన కొడుకులా పెంచాలని కోరుకున్నాడు."
చరణ్ అయోమయంగా అడిగాడు.
"ఎందుకు?"
"ఎందుకంటే నీ అసలు తల్లిదండ్రులు..."
విక్రమ్ మాట ఆపాడు.
భారతి వెంటనే అతని వైపు చూసింది.
"విక్రమ్..."
అతను మౌనంగా నిలిచిపోయాడు.
చరణ్ గమనించాడు.
"నా అసలు తల్లిదండ్రులు ఎవరు?"
ఎవరూ సమాధానం చెప్పలేదు.
చరణ్ నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పేవరకు నేను ఇక్కడి నుంచి కదలను."

---

అప్పుడే...
గుహలో ఒక చిన్న శబ్దం వినిపించింది.
టక్...
అందరూ వెనక్కి తిరిగారు.
రాతి గోడలోని ఒక భాగం నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది.
అందులో...
ఒక పాత రాతి పెట్టె.
చరణ్ దాని దగ్గరకు వెళ్లాడు.
పెట్టెపై ఉన్న గుర్తు...
అదే నీలి కన్ను.
దేవదత్త వెంటనే అన్నాడు.
"దాన్ని తాకకు."
చరణ్ ఆగిపోయాడు.
"ఎందుకు?"
"అది తెరిస్తే..."
దేవదత్త మాట పూర్తికాకముందే...
చరణ్ చేయి పెట్టెపై పడింది.
ఝఝఝఝం...!
పెట్టె స్వయంగా తెరుచుకుంది.
అందులో...
ఒక చిన్న వస్త్రం.
ఒక పాత ఉంగరం.
మరియు...
ఒక లేఖ.
చరణ్ లేఖను తీసుకున్నాడు.
దానిపై ఒక్క మాట మాత్రమే ఉంది.
"నా కుమారుడికి."

---

చరణ్ చేతులు వణికాయి.
అతను లేఖను తెరిచాడు.
లోపల ఉన్న అక్షరాలు చాలా పాతవి.
అతను చదవడం ప్రారంభించాడు.

"నువ్వు ఈ లేఖ చదివే సమయానికి..."

"నువ్వు నీ నిజమైన తల్లిదండ్రుల గురించి తెలుసుకోవడానికి సిద్ధంగా ఉంటావు."

చరణ్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
లేఖలో తర్వాతి వాక్యం...
అతని జీవితాన్ని పూర్తిగా మార్చేసింది.

"వీరేంద్ర నీ తండ్రి కాదు."

"భారతి నీ జన్మతల్లి కూడా కాదు."

చరణ్ చేతిలోని లేఖ కిందపడింది.
భారతి కళ్ళు మూసుకుంది.
అతను ఆమె వైపు చూశాడు.
"అమ్మా..."
ఆమె కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.
"నేను నీ తల్లి కాకపోయినా..."
చరణ్ ఆమె మాట ఆపాడు.
"నువ్వే నా అమ్మ."
భారతి అతన్ని చూసి ఏడ్చింది.
కానీ...
చరణ్ మళ్లీ లేఖను తీసుకున్నాడు.
"అయితే నా అసలు తల్లిదండ్రులు ఎవరు?"
లేఖలో చివరి భాగం చదివాడు.
అందులో...
ఒక పేరు మాత్రమే ఉంది.
"అగ్నివంశం."

---

అందరూ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమయ్యారు.
అర్జున్ ఆశ్చర్యంతో అన్నాడు...
"అది అసాధ్యం."
అమరేంద్ర వెనక్కి అడుగు వేశాడు.
"అగ్నివంశం అంతమైపోయింది."
దేవదత్త మాత్రం ఏమీ మాట్లాడలేదు.
చరణ్ అతన్ని గమనించాడు.
"నీకు తెలుసు."
దేవదత్త తలెత్తి చూశాడు.
చరణ్ ముందుకు వచ్చాడు.
"నా నిజమైన తల్లిదండ్రులు ఎవరో నీకు తెలుసు."
దేవదత్త కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
"అవును."
"ఎవరు?"
దేవదత్త సమాధానం చెప్పలేదు.
చరణ్ స్వరం మరింత గట్టిగా మారింది.
"చెప్పు!"
దేవదత్త చివరకు అతని వైపు చూశాడు.
"నీ తండ్రి పేరు..."
అతను ఒక్క క్షణం ఆగాడు.
"సూర్యవర్ధన్."
చరణ్ నిశ్శబ్దంగా నిలిచాడు.
"మరి నా తల్లి?"
దేవదత్త సమాధానం చెప్పబోతుండగా...
గుహలోని దీపాలన్నీ ఒక్కసారిగా వెలిగిపోయాయి.
రాతి గోడపై...
ఒక కొత్త చిత్రం ప్రత్యక్షమైంది.
ఒక స్త్రీ.
ఆమె ఒడిలో ఒక శిశువు.
ఆమె ముఖం కనిపించగానే...
భారతి కళ్ళ నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి.
చరణ్ ఆ చిత్రాన్ని చూస్తూ నిలిచిపోయాడు.
ఎందుకంటే...
ఆ స్త్రీ ముఖం...
తన ముఖంతో చాలా పోలి ఉంది.
దేవదత్త నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"నీ తల్లి పేరు... మృణాళిని."
అదే సమయంలో...
గుహ వెలుపల ఒక స్వరం వినిపించింది.
"ఆమె పేరు చెప్పడానికి మీకు ఇరవై సంవత్సరాలు పట్టింది."
అందరూ ఒక్కసారిగా ద్వారం వైపు చూశారు.
చీకటిలో...
ఒక వృద్ధురాలు నిలబడి ఉంది.
ఆమె చేతిలో...
అదే నీలి రుద్రాక్ష.
చరణ్ ఆమెను చూస్తూ నిలిచిపోయాడు.
వృద్ధురాలు చిరునవ్వు నవ్వింది.
"చరణ్..."
"నీ తల్లి గురించి నిజం వినడానికి సిద్ధంగా ఉన్నావా?"
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 27
"మృణాళిని ఎవరు?"
గుహ ద్వారం దగ్గర నిలబడిన ఆ వృద్ధురాలు...
ఆమె చేతిలో ఉన్న నీలి రుద్రాక్ష నెమ్మదిగా వెలుగుతోంది.
చరణ్ మాత్రం ఆమెనే చూస్తున్నాడు.
"నువ్వెవరు?"
వృద్ధురాలు సమాధానం చెప్పలేదు.
ఆమె చూపు భారతి మీద పడింది.
"ఇరవై సంవత్సరాలు..."
"నువ్వు ఈ అబ్బాయిని కాపాడావు."
భారతి తల వంచింది.
వృద్ధురాలు మళ్లీ చరణ్ వైపు చూసింది.
"కానీ అతని అసలు కథను నువ్వు కూడా పూర్తిగా తెలుసుకోలేదు."
చరణ్ ముందుకు అడుగు వేశాడు.
"నా తల్లి మృణాళిని గురించి నీకు తెలుసా?"
వృద్ధురాలి కళ్ళలో ఒక్కసారిగా బాధ కనిపించింది.
"తెలుసు."
"ఆమె ఎక్కడుంది?"
కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.
"ఆమె..."
వృద్ధురాలు మాట ఆపింది.
"ఆమె చనిపోయిందా?"
ఆమె తల ఊపలేదు.
"అయితే బతికే ఉందా?"
వృద్ధురాలు నెమ్మదిగా చెప్పింది.
"బతికి ఉంటే... ఈ ఇరవై సంవత్సరాల్లో నీ దగ్గరకు ఎందుకు రాలేదో తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నావా?"
చరణ్ సమాధానం చెప్పలేదు.
అతని కళ్ళలో ప్రశ్న మాత్రమే.

---

దేవదత్త ఒక్కసారిగా మధ్యలోకి వచ్చాడు.
"ఇక చాలు."
చరణ్ అతని వైపు తిరిగాడు.
"నువ్వు మళ్లీ నన్ను ఆపుతున్నావు."
"ఎందుకంటే నీకు తెలియని కొన్ని నిజాలు ఉన్నాయి."
"అయితే చెప్పు."
దేవదత్త మౌనంగా ఉండిపోయాడు.
చరణ్ గట్టిగా అన్నాడు—
"నా జీవితాన్ని మార్చిన ప్రతి నిర్ణయం మీరు తీసుకున్నారు. ఇప్పుడు నా గురించి నిర్ణయం తీసుకునే హక్కు మీకు లేదు."
ఆ మాటలకు భారతి కళ్ళలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి.
వృద్ధురాలు మాత్రం చిరునవ్వు నవ్వింది.
"అతనికి నిజం చెప్పాల్సిన సమయం వచ్చింది."
దేవదత్త ఆమె వైపు చూశాడు.
"నువ్వు మాట్లాడితే..."
"ఏం చేస్తావు దేవదత్తా?"
వృద్ధురాలి స్వరం ఒక్కసారిగా మారింది.
"మళ్లీ ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం చేసినట్టేనా?"
దేవదత్త ముఖం మారిపోయింది.
చరణ్ గమనించాడు.
"మీ ఇద్దరికీ పాత పరిచయం ఉంది."
వృద్ధురాలు చెప్పింది—
"పరిచయం కాదు."
"అతను నా కుమారుడి జన్మ రాత్రి అక్కడ ఉన్నాడు."
చరణ్ ఒక్కసారిగా నిలిచిపోయాడు.

---

"నా జన్మ రాత్రి?"
వృద్ధురాలు తల ఊపింది.
"అవును."
ఆమె నెమ్మదిగా గుహలోకి నడిచింది.
"ఆ రాత్రి ముగ్గురు వ్యక్తులు అక్కడ ఉన్నారు."
చరణ్ అడిగాడు—
"ఎవరు?"
"భారతి."
"దేవదత్త."
"మరియు..."
ఆమె ఆగింది.
"మృణాళిని."
చరణ్ గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది.
"నా తల్లి అక్కడే ఉందా?"
వృద్ధురాలు సమాధానం చెప్పకముందే...
గుహ గోడపై ఉన్న నీలి గుర్తు మళ్లీ వెలిగింది.
ఝ్...ఝ్...
ఒక దృశ్యం ప్రత్యక్షమైంది.
ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం.
ఒక చిన్న శిశువు.
అతని నుదుటిపై నీలి కాంతి.
పక్కనే ఒక యువతి.
ఆమె చేతుల్లో అదే శిశువు.
చరణ్ ఊపిరి బిగపట్టుకున్నాడు.
"మృణాళిని..."
ఆ దృశ్యంలో ఆమె ఎవరో ఒకరితో మాట్లాడుతోంది.
"ఈ బిడ్డను తీసుకెళ్లాలి."
మరో స్వరం—
"అతన్ని తీసుకెళ్తే కాలనేత్రం మేల్కొంటుంది."
మృణాళిని సమాధానం ఇచ్చింది—
"అది మేల్కొన్నా పర్వాలేదు."
ఆమె శిశువును గట్టిగా హత్తుకుంది.
"అతను బ్రతకాలి."
దృశ్యం ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.

---

చరణ్ కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"అమ్మ..."
భారతి వెంటనే అతని దగ్గరకు వచ్చింది.
చరణ్ ఆమె వైపు చూశాడు.
"నువ్వు నాకు తల్లి కాకపోయినా..."
"నన్ను ఇరవై సంవత్సరాలు కాపాడావు."
భారతి అతని చెయ్యి పట్టుకుంది.
"నేను ఇచ్చిన మాట నిలబెట్టుకున్నాను అంతే."
"ఎవరికి?"
భారతి సమాధానం చెప్పలేదు.
చరణ్ అర్థం చేసుకున్నాడు.
"మృణాళినికా?"
భారతి కళ్ళు మూసుకుంది.
అదే సమాధానం.

---

అప్పుడే బయట నుంచి గుర్రాల శబ్దం వినిపించింది.
అర్జున్ వెంటనే తన విల్లు తీసుకున్నాడు.
"ఎవరైనా వస్తున్నారు."
విక్రమ్ గుహ ద్వారం వైపు వెళ్లాడు.
కొద్దిసేపటికి అతను తిరిగి వచ్చాడు.
"ఒక్కడే కాదు."
"చాలామంది ఉన్నారు."
దేవదత్త ప్రశాంతంగా అన్నాడు—
"వాళ్లు మన కోసం రాలేదు."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"అయితే?"
దేవదత్త నీలి రుద్రాక్ష వైపు చూశాడు.
"దాని కోసం వచ్చారు."
వృద్ధురాలు రుద్రాక్షను తన చేతిలో బిగించింది.
"ఇది వారి చేతికి వెళ్తే..."
ఆమె చరణ్ వైపు చూసింది.
"నీ తల్లి దాచిన చివరి రహస్యం కూడా బయటపడుతుంది."
చరణ్ అడిగాడు—
"ఏ రహస్యం?"
వృద్ధురాలు నెమ్మదిగా నవ్వింది.
"నువ్వు మృణాళిని కుమారుడివి మాత్రమే కాదు, చరణ్..."
గుహలోని నీలి కాంతి ఒక్కసారిగా మరింత ప్రకాశించింది.
"నువ్వే ఆమె చివరి నిర్ణయం."
అప్పుడే...
గుహ వెలుపల ఒక గంభీరమైన స్వరం.
"నీలి రుద్రాక్షను మా చేతికి ఇవ్వండి."
అందరూ ద్వారం వైపు చూశారు.
ఆ స్వరం మళ్లీ వినిపించింది.
"లేకపోతే... మృణాళిని ఎక్కడుందో చెప్పాల్సి వస్తుంది."
చరణ్ కళ్ళు ఒక్కసారిగా పెద్దవయ్యాయి.
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాశీ...
శ్రీశైలం...
అహోబిలం...
ద్రాక్షారామం...
సింహాచలం...

మనందరికీ కథలు అంటే చాలా ఇష్టమే 
నాకు అందరూ వాటిని చదివి ఆనందించాలని ఉంటుంది. 

ఇలాంటివి రాకుండా చూసుకోవాలి మిత్రమా 

ఇంకా ఏమయినా ఉంటే ఎడిట్ చేయండి. 

మార్చేద్దాము.

ఇది ఒక కల్పిత కథ ఇందులో ఉన్న ప్రపంచం వేరు..

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 28
"మృణాళిని ఎక్కడుంది?"
"లేకపోతే... మృణాళిని ఎక్కడుందో చెప్పాల్సి వస్తుంది."
గుహలో ఆ మాట మార్మోగింది.
చరణ్ ఒక్కసారిగా ద్వారం వైపు చూశాడు.
అతని ముఖంలో ఒకే ప్రశ్న.
"నా తల్లి ఎక్కడుంది?"
భారతి కళ్ళలో భయం కనిపించింది.
దేవదత్త వెంటనే తన కత్తిని బయటకు తీశాడు.
"అందరూ వెనక్కి!"
గుహ బయట నుంచి అడుగుల శబ్దాలు దగ్గరవుతున్నాయి.
టక్... టక్... టక్...
వృద్ధురాలు మాత్రం ప్రశాంతంగా నిలబడి ఉంది.
చరణ్ ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాడు.
"వాళ్లకు మృణాళిని గురించి ఎలా తెలుసు?"
వృద్ధురాలు అతని కళ్ళలోకి చూస్తూ చెప్పింది—
"ఎందుకంటే ఆమెను వెతుకుతున్నది వాళ్లు మాత్రమే కాదు."
"మరి ఎవరు?"
వృద్ధురాలు సమాధానం చెప్పలేదు.

---

అప్పుడే...
గుహ ద్వారం దగ్గర ఒక వ్యక్తి కనిపించాడు.
అతని వెనుక మరో నలుగురు.
వారి చేతుల్లో ఆయుధాలు ఉన్నాయి.
కానీ వారి నాయకుడు మాత్రం ఖాళీ చేతులతో ముందుకు వచ్చాడు.
అతను చరణ్‌ను చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"నువ్వు అచ్చం ఆమెలానే ఉన్నావు."
చరణ్ వెంటనే అడిగాడు—
"మృణాళిని ఎక్కడుంది?"
ఆ వ్యక్తి సమాధానం ఇవ్వకుండా...
వృద్ధురాలి చేతిలోని నీలి రుద్రాక్షను చూశాడు.
"మాకు అది కావాలి."
చరణ్ ముందుకు వచ్చాడు.
"ముందు నా ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పు."
ఆ వ్యక్తి నవ్వాడు.
"నువ్వు ఇంకా అర్థం చేసుకోలేదు."
"ఏమిటి?"
"మృణాళిని కోసం నువ్వు వెతకడం లేదు."
అతని స్వరం గంభీరంగా మారింది.
"మృణాళినే నిన్ను వెతుకుతోంది."

---

చరణ్ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమయ్యాడు.
"అంటే?"
ఆ వ్యక్తి జేబులో నుంచి ఒక చిన్న వస్త్రపు ముక్క తీసి నేలపై పడేశాడు.
భారతి దాన్ని చూసిన వెంటనే గుర్తుపట్టింది.
ఆమె ముఖం తెల్లబడింది.
"ఇది..."
చరణ్ దాన్ని తీసుకున్నాడు.
దానిపై ఒక చిన్న గుర్తు ఉంది.
అదే నీలి కన్ను.
కానీ దాని కింద...
ఒక పేరు ఉంది.
"మృణాళిని"
చరణ్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
"ఇది ఎక్కడ దొరికింది?"
ఆ వ్యక్తి చెప్పాడు—
"మూడు రోజుల క్రితం."
"ఎక్కడ?"
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"సప్తగిరి అడవుల్లో."
చరణ్ వెంటనే వృద్ధురాలి వైపు చూశాడు.
"నువ్వు కూడా సప్తగిరి గురించే చెప్పావు."
వృద్ధురాలు తల ఊపింది.
"అవును."
"అయితే ఆమె అక్కడే ఉందా?"
వృద్ధురాలు కాసేపు మౌనంగా ఉంది.
తర్వాత...
"అక్కడ ఆమె జాడ ఉంది."

---

దేవదత్త ఒక్కసారిగా అన్నాడు—
"మనకు వెంటనే బయలుదేరాలి."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"ఎందుకు?"
"ఎందుకంటే వాళ్లు కూడా అక్కడికి వెళ్తారు."
చరణ్ బయట ఉన్న వ్యక్తిని చూశాడు.
"మీకు మృణాళిని ఎందుకు కావాలి?"
అతను చిన్నగా నవ్వాడు.
"మాకు ఆమె అవసరం లేదు."
"మరి?"
అతని చూపు చరణ్ మీద పడింది.
"ఆమె దగ్గర ఉన్నది మాకు కావాలి."
చరణ్ అడిగాడు—
"ఏముంది ఆమె దగ్గర?"
ఆ వ్యక్తి సమాధానం చెప్పలేదు.
కానీ వృద్ధురాలు మాత్రం మెల్లగా చెప్పింది—
"నీ జన్మ రహస్యం."

---

అంతే.
చరణ్ ముఖం మారిపోయింది.
"నా జన్మ రహస్యం..."
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు.
"అది మృణాళిని దగ్గర ఉందా?"
వృద్ధురాలు తల ఊపింది.
"అవును."
"అయితే ఇరవై సంవత్సరాలుగా ఎందుకు దాచింది?"
వృద్ధురాలి చూపు భారతి వైపు వెళ్లింది.
"ఎందుకంటే..."
"నీకు నిజం తెలిసిన రోజు..."
ఆమె కాసేపు ఆగింది.
"నీ శక్తి పూర్తిగా మేల్కొంటుంది."
చరణ్ తన చేతులను చూశాడు.
"అది జరిగితే?"
వృద్ధురాలు సమాధానం చెప్పింది—
"కాలనేత్రం ద్వారం పూర్తిగా తెరుచుకుంటుంది."
గుహలో ఉన్న అందరూ ఒక్కసారిగా ఆ రాతి ద్వారం వైపు చూశారు.

---

అప్పుడే...
ద్వారం మీద ఉన్న ఐదవ గుర్తు వెలిగింది.
నీలి కాంతి.
తర్వాత...
ఆరవ గుర్తు.
దేవదత్త ముఖంలో భయం కనిపించింది.
"ఇది చాలా వేగంగా జరుగుతోంది."
అర్జున్ అడిగాడు—
"ఇంకా ఎన్ని గుర్తులు?"
దేవదత్త సమాధానం చెప్పాడు—
"ఏడు."
విక్రమ్ వెంటనే అడిగాడు—
"ఆఖరి గుర్తు వెలిగితే?"
దేవదత్త చరణ్ వైపు చూశాడు.
"ద్వారం తెరుచుకుంటుంది."
చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు—
"అవతల ఏముంది?"
దేవదత్త మౌనంగా ఉన్నాడు.
చరణ్ అతని దగ్గరకు వెళ్లాడు.
"చెప్పు."
దేవదత్త చివరకు అన్నాడు—
"నీ శక్తికి మూలం."

---

బయట ఉన్న నాయకుడు ఒక్కసారిగా నవ్వాడు.
"ఇప్పుడు మీకు అర్థమైందా?"
అతను తన మనుషులకు సంకేతం ఇచ్చాడు.
"మేము చరణ్‌ను తీసుకెళ్లడానికి రాలేదు."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"మరి?"
అతను వెనక్కి తిరిగి గుహ బయట ఉన్న చీకటిని చూపించాడు.
"మేము అతన్ని సప్తగిరికి తీసుకెళ్లడానికి వచ్చాం."
చరణ్ కళ్ళు ముడుచుకున్నాడు.
"నేను మీతో రాను."
ఆ వ్యక్తి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"నువ్వు రావాల్సిన అవసరం లేదు."
అతని మాట పూర్తయ్యేలోపే...
గుహ బయట నుంచి ఒక బలమైన గాలి లోపలికి దూసుకొచ్చింది.
వృద్ధురాలి చేతిలో ఉన్న నీలి రుద్రాక్ష...
గాల్లోకి లేచింది.
అది నేరుగా చరణ్ వైపు దూసుకొచ్చింది.
చరణ్ దాన్ని పట్టుకున్న క్షణంలో...
అతని కళ్ళు మూసుకుపోయాయి.
ఒక దృశ్యం.
ఒక పర్వతం.
వర్షంలో నిలబడి ఉన్న ఒక స్త్రీ.
ఆమె వెనక్కి తిరిగింది.
చరణ్ ఊపిరి ఆగిపోయింది.
ఆమె ముఖం స్పష్టంగా కనిపించింది.
ఆమె పెదవుల నుంచి ఒక్క మాట వచ్చింది—
"చరణ్..."
అతను ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరిచాడు.
"అమ్మ!"
భారతి ఆశ్చర్యంతో అతన్ని చూసింది.
"ఏమైంది?"
చరణ్ వణుకుతున్న స్వరంతో చెప్పాడు—
"ఆమె బతికే ఉంది."
అప్పుడే...
అతని చేతిలోని నీలి రుద్రాక్షపై మరో శాసనం వెలిగింది.
"సప్తగిరి — ఏడవ రాత్రి."
దేవదత్త ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
"మన దగ్గర సమయం లేదు."
చరణ్ అడిగాడు—
"ఎంత సమయం?"
దేవదత్త నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"ఏడు రోజులు."
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 29
"ఏడు రోజులు"
"మన దగ్గర సమయం లేదు."
దేవదత్త స్వరం గుహలో మార్మోగింది.
"ఎంత సమయం?" అని చరణ్ అడిగాడు.
దేవదత్త నెమ్మదిగా చెప్పాడు—
"ఏడు రోజులు."
చరణ్ చేతిలోని నీలి రుద్రాక్షను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
"ఏడో రోజు ఏం జరుగుతుంది?"
దేవదత్త సమాధానం చెప్పలేదు.
భారతి మాత్రం కళ్ళు మూసుకుని నిలబడింది.
చరణ్ ఆమె వైపు తిరిగాడు.
"అమ్మా..."
"ఏడో రోజు ఏం జరుగుతుంది?"
భారతి మెల్లగా చెప్పింది—
"నీ తల్లి నిన్ను దాచిన కారణం అదే రోజు తెలుస్తుంది."
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
"అంటే... మృణాళిని నాకు ఏదో చెప్పబోతుందా?"
"అవును."
"ఏం?"
భారతి తల ఊపింది.
"అది ఆమె నోటి నుంచి నువ్వే వినాలి."

---

గుహలోని వాతావరణం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
వృద్ధురాలు ముందుకు వచ్చి నీలి రుద్రాక్షను చూసింది.
"ఇది ఇప్పుడు చరణ్‌ను ఎంచుకుంది."
దేవదత్త ఆశ్చర్యంగా ఆమెను చూశాడు.
"అది సాధ్యం కాదు."
"ఎందుకు?"
"రుద్రాక్ష ఎప్పుడూ ఒకే వ్యక్తికి స్పందిస్తుంది."
వృద్ధురాలు చిరునవ్వు నవ్వింది.
"అందుకే ఇరవై సంవత్సరాలుగా అది నిశ్శబ్దంగా ఉంది."
చరణ్ తన చేతిని చూశాడు.
"ఇది నాకు ఎందుకు స్పందిస్తోంది?"
వృద్ధురాలు అతని కళ్ళలోకి చూసింది.
"ఎందుకంటే..."
ఆమె కాసేపు ఆగింది.
"నువ్వు ఎవరో తెలుసుకోవడానికి ఇది కూడా ఎదురుచూస్తోంది."

---

అంతలో...
గుహ బయట ఉన్న శత్రువుల నాయకుడు ముందుకు వచ్చాడు.
"మీ దగ్గర ఏడు రోజులు ఉన్నాయని అనుకుంటున్నారు."
అతను చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"కానీ మా దగ్గర..."
"ఏడు రోజులు అవసరం లేదు."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"నువ్వెవరి కోసం పని చేస్తున్నావు?"
అతను సమాధానం చెప్పలేదు.
అతని వెనుక ఉన్న వ్యక్తి ఒక్కసారిగా ముందుకు వచ్చాడు.
"అతని పేరు చెప్పకు."
నాయకుడు అతన్ని చూసి ఆగిపోయాడు.
ఆ వ్యక్తి చరణ్ వైపు చూస్తూ అన్నాడు—
"నీ తండ్రి గురించి నిజం తెలుసుకోవాలంటే... ముందుగా అతన్ని నమ్మడం నేర్చుకోవాలి."
చరణ్ అయోమయంగా అడిగాడు.
"ఎవరిని?"
ఆ వ్యక్తి...
దేవదత్త వైపు చూపించాడు.
అందరూ ఒక్కసారిగా దేవదత్తను చూశారు.

---

చరణ్ నెమ్మదిగా దేవదత్త దగ్గరకు వెళ్లాడు.
"నువ్వు నాకు ఏం దాచావు?"
దేవదత్త మౌనంగా ఉన్నాడు.
"నా తండ్రి ఎవరో నీకు తెలుసు."
"అవును."
"మృణాళిని ఎక్కడుందో తెలుసు."
దేవదత్త మళ్లీ మౌనంగా ఉన్నాడు.
"కాలనేత్రం ఏంటో కూడా తెలుసు."
దేవదత్త తల వంచాడు.
చరణ్ కళ్ళలో కోపం కనిపించింది.
"మరి ఇన్ని సంవత్సరాలు నన్నెందుకు మోసం చేశావు?"
దేవదత్త నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"నిన్ను మోసం చేయలేదు."
"నిన్ను బ్రతికించాను."
చరణ్ కఠినంగా నవ్వాడు.
"అది రెండింటిలో తేడా ఏమిటి?"
దేవదత్త అతని కళ్ళలోకి చూశాడు.
"కొన్నిసార్లు ఒక మనిషిని బ్రతికించడానికి..."
"అతని గతాన్ని చంపాల్సి వస్తుంది."

---

అప్పుడే...
బయట నుంచి ఒక బాణం దూసుకొచ్చింది.
శ్శ్...!
అది దేవదత్త పక్కనున్న రాతిని తాకింది.
టక్!
అర్జున్ వెంటనే బయటకు పరుగెత్తాడు.
"మరో బృందం వచ్చింది!"
విక్రమ్ కత్తి తీసుకున్నాడు.
"వాళ్లు మనల్ని చుట్టుముట్టారు."
చరణ్ మాత్రం ప్రశాంతంగా నిలబడ్డాడు.
భారతి అతన్ని చూసి అడిగింది—
"భయంగా ఉందా?"
చరణ్ తల ఊపాడు.
"లేదు."
"ఎందుకు?"
చరణ్ నీలి రుద్రాక్షను చూస్తూ అన్నాడు—
"ఎందుకంటే ఇప్పుడు నేను ఎవరినీ నమ్మాల్సిన అవసరం లేదు."
"ముందు నిజాన్ని తెలుసుకుంటాను."

---

అతను గుహ బయటకు అడుగు వేశాడు.
అతని ముందు...
పది మంది.
వారి వెనుక...
మరో ఇరవై మంది.
కానీ చరణ్ ఒక్క అడుగు కూడా వెనక్కి వేయలేదు.
ఒక వ్యక్తి ముందుకు వచ్చాడు.
"మా వెంట వస్తే..."
"నీ తల్లి దగ్గరకు తీసుకెళ్తాం."
చరణ్ అడిగాడు—
"మృణాళిని దగ్గరకు?"
"అవును."
చరణ్ అతని కళ్ళలోకి నేరుగా చూశాడు.
"అయితే..."
"ఒక ప్రశ్న."
"ఆమె నన్ను చూడాలనుకుంటుందా?"
ఆ వ్యక్తి కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
చరణ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"మీకు తెలియదు."
అతని చేతిలోని రుద్రాక్ష నీలి కాంతితో వెలిగింది.
"అంటే మీరు అబద్ధం చెబుతున్నారు."

---

అతను చేయి పైకెత్తాడు.
చుట్టూ ఉన్న గాలి ఒక్కసారిగా నిలిచిపోయింది.
ఎవరూ దాడి చేయలేదు.
చరణ్ కూడా చేయలేదు.
అతను కేవలం కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
తర్వాత...
అందరి చేతుల్లోని ఆయుధాలు నేలపై పడిపోయాయి.
ఛంగ్!
ఛంగ్!
ఛంగ్!
ఎవరూ అర్థం చేసుకోలేకపోయారు.
చరణ్ కళ్ళు తెరిచాడు.
"నేను యుద్ధం చేయడానికి రాలేదు."
"నా తల్లిని వెతకడానికి వచ్చాను."
ఆ వ్యక్తి వెనక్కి తగ్గాడు.
అతని ముఖంలో మొదటిసారి భయం.

---

అప్పుడే...
దూరంగా ఒక గుర్రం వేగంగా పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది.
దానిపై ఒక యువకుడు ఉన్నాడు.
అతను గుర్రం దిగి...
నేరుగా దేవదత్త దగ్గరకు వచ్చాడు.
"స్వామీ!"
దేవదత్త అతన్ని చూశాడు.
"ఏమైంది?"
యువకుడు ఊపిరి పీల్చుకుంటూ అన్నాడు—
"సప్తగిరిలో మృణాళిని జాడ దొరికింది."
చరణ్ వెంటనే అతని దగ్గరకు వెళ్లాడు.
"ఎక్కడ?"
యువకుడు చరణ్ వైపు చూశాడు.
అతని ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
"నువ్వేనా..."
"చరణ్?"
చరణ్ తల ఊపాడు.
యువకుడు చేతిలో ఉన్న ఒక చిన్న వస్తువును బయటకు తీశాడు.
ఒక పాత వెండి తాయెత్తు.
దానిపై...
మృణాళిని పేరు.
"ఇది ఆమె దగ్గర దొరికింది."
చరణ్ దాన్ని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.
అదే క్షణంలో...
అతని కళ్ళ ముందు ఒక దృశ్యం ప్రత్యక్షమైంది.
సప్తగిరి పర్వతం.
ఒక చిన్న గుడిసె.
గుడిసె ముందు...
ఒక స్త్రీ నిలబడి ఉంది.
ఆమె నెమ్మదిగా తల తిప్పింది.
మృణాళిని.
ఆమె నేరుగా చరణ్ వైపు చూసింది.
ఆమె పెదవుల నుంచి ఒక్క మాట వచ్చింది—
"త్వరగా రా, నా బిడ్డా..."
దృశ్యం మాయమైంది.
చరణ్ కళ్ళు తెరిచాడు.
అతని ముఖంలో కన్నీళ్లు.
భారతి అతన్ని చూస్తూ నిలిచిపోయింది.
కానీ...
దేవదత్త ముఖంలో మాత్రం భయం.
ఎందుకంటే అతనికి తెలుసు—
సప్తగిరికి వెళ్లే మార్గం ఒక్కటే కాదు.
మరో మార్గంలో...
ఇప్పటికే ఎవరో ముందుకు బయలుదేరారు.
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"వాళ్లు మనకంటే ముందే అక్కడికి చేరితే..."
అమరేంద్ర అడిగాడు—
"ఏమవుతుంది?"
దేవదత్త సమాధానం చెప్పాడు—
"మృణాళిని కాదు... చరణ్ గతమే వాళ్ల చేతుల్లో పడుతుంది."
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 30
"సప్తగిరి వైపు ప్రయాణం"
దేవదత్త మాటలు గుహలో మార్మోగాయి.
"మృణాళిని కాదు... చరణ్ గతమే వాళ్ల చేతుల్లో పడుతుంది."
చరణ్ వెంటనే అడిగాడు—
"నా గతంలో అంత ప్రమాదకరమైన విషయం ఏముంది?"
దేవదత్త కొద్దిసేపు అతని వైపు చూశాడు.
"అది సప్తగిరిలోనే తెలుస్తుంది."
"ఇప్పుడే చెప్పు."
"ఇప్పుడే చెబితే..."
దేవదత్త స్వరం నెమ్మదించింది.
"నువ్వు అక్కడికి వెళ్లకపోవచ్చు."
చరణ్ కళ్ళు ముడుచుకున్నాడు.
"అంటే అక్కడికి వెళ్లడం ప్రమాదమా?"
దేవదత్త తల ఊపాడు.
"చాలా."
చరణ్ తన చేతిలోని వెండి తాయెత్తును బిగించి పట్టుకున్నాడు.
"అయితే నేను తప్పకుండా వెళ్తాను."

---

భారతి అతని దగ్గరకు వచ్చింది.
"చరణ్..."
అతను ఆమె వైపు చూశాడు.
"ఏమైంది అమ్మా?"
"ఏదైనా జరిగినా..."
ఆమె కాసేపు ఆగింది.
"నీ శక్తిని కోపంతో ఉపయోగించకు."
చరణ్ చిన్నగా నవ్వాడు.
"నేను జాగ్రత్తగా ఉంటాను."
భారతి అతని చేతిని పట్టుకుంది.
"నేను చెప్పేది అది మాత్రమే కాదు."
చరణ్ మౌనంగా చూశాడు.
భారతి కళ్ళలో భయం కనిపించింది.
"సప్తగిరిలో నీకు కనిపించేది ప్రతిదీ నిజం కాకపోవచ్చు."

---

కొద్దిసేపటికి...
చరణ్, భారతి, దేవదత్త, అర్జున్, విక్రమ్ మరియు అమరేంద్ర...
సప్తగిరి వైపు బయలుదేరారు.
అడవి మార్గం చాలా నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
పక్షుల శబ్దం కూడా వినిపించడం లేదు.
అర్జున్ చుట్టూ గమనిస్తూ అన్నాడు—
"ఈ అడవి సాధారణంగా ఇలా ఉండదు."
దేవదత్త తల ఊపాడు.
"ఎవరో ఇక్కడి జీవుల్ని కూడా భయపెట్టారు."
చరణ్ గుర్రం ఆపాడు.
"ఎవరు?"
దేవదత్త సమాధానం చెప్పలేదు.
అంతలో...
చరణ్‌కు దూరంగా ఒక స్వరం వినిపించింది.
"చరణ్..."
అతను వెంటనే వెనక్కి తిరిగాడు.
ఎవరూ లేరు.
భారతి అడిగింది—
"ఏమైంది?"
"ఎవరో నన్ను పిలిచారు."
దేవదత్త వెంటనే అన్నాడు—
"వినిపించిన స్వరాన్ని అనుసరించకు."
చరణ్ మౌనంగా ముందుకు సాగాడు.

---

సాయంత్రం...
వాళ్లు ఒక చిన్న అడవి గ్రామానికి చేరుకున్నారు.
గ్రామం మొత్తం నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
ఒక్క ఇంటి ముందు మాత్రమే దీపం వెలుగుతోంది.
విక్రమ్ అక్కడికి వెళ్లి తలుపు తట్టాడు.
టక్... టక్...
కొద్దిసేపటి తర్వాత తలుపు తెరుచుకుంది.
ఒక వృద్ధుడు బయటకు వచ్చాడు.
అతను చరణ్‌ను చూసిన వెంటనే...
అతని ముఖం మారిపోయింది.
"నువ్వు..."
చరణ్ అడిగాడు—
"ఏమైంది?"
వృద్ధుడు అతని నుదుటిపై ఉన్న ముద్రను చూశాడు.
అతని చేతులు వణికాయి.
"కాలనేత్రం..."
దేవదత్త వెంటనే అతని నోరు మూయించాడు.
"లోపలికి తీసుకెళ్లు."
వృద్ధుడు వారందరినీ ఇంట్లోకి తీసుకెళ్లాడు.
తలుపు మూసుకున్న వెంటనే...
అతను చరణ్ వైపు చూసి అన్నాడు—
"మృణాళిని నిన్ను ఇక్కడికి రావద్దని చెప్పింది."
చరణ్ ఒక్కసారిగా లేచాడు.
"మీరు ఆమెను చూశారా?"
"అవును."
"ఎప్పుడు?"
వృద్ధుడు సమాధానం చెప్పాడు.
"నిన్న."
చరణ్ గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది.
"ఆమె ఎక్కడుంది?"
వృద్ధుడు కిటికీ వైపు చూశాడు.
"సప్తగిరి కొండపై ఉన్న పాత ఆలయంలో."

---

అందరూ ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.
చరణ్ వెంటనే బయటకు వెళ్లబోతుండగా...
వృద్ధుడు అతని చేతిని పట్టుకున్నాడు.
"ఆగు."
"ఎందుకు?"
"ఆలయంలోకి వెళ్లే ముందు..."
అతను ఒక చిన్న రాతి తాళం చరణ్ చేతిలో పెట్టాడు.
"ఇది నీ తల్లే నాకు ఇచ్చింది."
చరణ్ దాన్ని చూశాడు.
దానిపై ఒకే ఒక గుర్తు.
మూసిన కన్ను.
"దీంతో ఏం చేయాలి?"
వృద్ధుడు మెల్లగా అన్నాడు—
"ఆలయంలో ఒక తలుపు ఉంది."
"ఆ తలుపు తెరిస్తే..."
అతను చరణ్ కళ్ళలోకి చూశాడు.
"నీ తల్లి చెప్పని నిజం కనిపిస్తుంది."

---

అదే సమయంలో...
గ్రామం బయట...
ఒక చీకటి చెట్టు వెనుక ఎవరో నిలబడి ఉన్నారు.
అతని చేతిలో ఒక చిన్న పరికరం.
అందులో...
చరణ్ ముఖం కనిపిస్తోంది.
అతని పక్కన ఒక వ్యక్తి నిలబడ్డాడు.
"వాళ్లు గ్రామానికి చేరుకున్నారు."
మరొక స్వరం పరికరం నుంచి వినిపించింది.
"చరణ్ ఆలయంలోకి వెళ్లే వరకు వేచి ఉండండి."
"ఎందుకు?"
కొన్ని క్షణాల నిశ్శబ్దం.
తర్వాత సమాధానం—
"ఎందుకంటే ఆ తలుపు తెరిచేది చరణ్ మాత్రమే."

---

రాత్రి.
చరణ్ ఆలయం వైపు ఒంటరిగా నడుస్తున్నాడు.
భారతి కొంత దూరంలో ఆగింది.
దేవదత్త అతన్ని ఆపలేదు.
చరణ్ కొండపైకి చేరుకున్నాడు.
అక్కడ...
వందల సంవత్సరాల పాత ఆలయం.
ద్వారం మూసి ఉంది.
అతను రాతి తాళాన్ని ద్వారం పక్కనున్న గుర్తుపై ఉంచాడు.
ఝఝఝఝం...
ఆలయం మొత్తం కంపించింది.
ద్వారం నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది.
లోపల...
ఒకే ఒక దీపం వెలుగుతోంది.
ఆ దీపం ముందు...
ఒక స్త్రీ నిలబడి ఉంది.
చరణ్ అడుగు ఆగిపోయింది.
ఆమె నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగింది.
చరణ్ కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
అతని పెదవుల నుంచి ఒక్క మాట—
"అమ్మా..."
మృణాళిని అతని వైపు చూసింది.
ఆమె కళ్ళలో ఆనందం లేదు.
భయం మాత్రమే.
ఆమె వెంటనే చెప్పింది—
"చరణ్... నువ్వు ఇక్కడికి రావాల్సింది కాదు."
చరణ్ ఒక్క అడుగు ముందుకు వేశాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా నన్ను ఎందుకు దాచావు?"
మృణాళిని కళ్ళు మూసుకుంది.
"ఎందుకంటే..."
ఆమె వెనుక ఉన్న రాతి గోడపై...
ఒక భారీ నీలి కన్ను వెలిగింది.
మృణాళిని నెమ్మదిగా చెప్పింది—
"నీ తండ్రి నుంచి నిన్ను కాపాడటానికి."
చరణ్ ఒక్కసారిగా స్థంభించాడు.
"నా తండ్రి... సూర్యవర్ధన్ కదా?"
మృణాళిని సమాధానం చెప్పలేదు.
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
తర్వాత...
"సూర్యవర్ధన్ నీ తండ్రి కాదు."
అదే క్షణంలో ఆలయం బయట...
ఎవరో తలుపు మూసేశారు.
ధామ్!!!
చరణ్ వెనక్కి తిరిగాడు.
మృణాళిని మాత్రం భయంతో అరిచింది—
"చరణ్! వాళ్లు నిన్ను వెతుక్కుంటూ వచ్చారు!"
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 31
"తండ్రి ఎవరు?"
ధామ్!!!
ఆలయ ద్వారం బలంగా మూసుకుపోయింది.
చరణ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
బయట నుంచి అడుగుల శబ్దాలు వినిపిస్తున్నాయి.
టక్... టక్... టక్...
మృణాళిని వెంటనే దీపం దగ్గరకు వెళ్లి దాన్ని ఆర్పేసింది.
ఆలయం మొత్తం చీకటిగా మారింది.
"అమ్మా..."
"శబ్దం చేయకు."
మృణాళిని చరణ్ చేతిని పట్టుకుంది.
"వాళ్లు మన మాటలు వినగలరు."
చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు—
"వాళ్లు ఎవరు?"
మృణాళిని సమాధానం చెప్పలేదు.
ఆమె ఆలయంలోని ఒక రాతి విగ్రహం వెనుకకు వెళ్లింది.
అక్కడ ఒక చిన్న రహస్య మార్గం కనిపించింది.
"ఇక్కడికి రా."
చరణ్ ఆమె వెంట నడిచాడు.

---

రహస్య మార్గంలోకి వెళ్లిన తర్వాత...
చరణ్ మళ్లీ అడిగాడు.
"నాకు నిజం చెప్పు."
మృణాళిని ఆగింది.
"ఏ నిజం?"
"నా తండ్రి ఎవరు?"
ఆమె కళ్ళు మూసుకుంది.
"నువ్వు అడగకూడదనుకున్న ప్రశ్న ఇదే."
"ఇరవై సంవత్సరాలు నేను అడగలేదు."
చరణ్ స్వరం బాధతో నిండింది.
"ఇప్పుడు అడుగుతున్నాను."
మృణాళిని అతని వైపు తిరిగింది.
"నీ తండ్రి పేరు..."
ఆమె మాట ఆపింది.
"చెప్పు."
"సూర్యవర్ధన్ కాదు."
"అయితే ఎవరు?"
మృణాళిని నెమ్మదిగా చెప్పింది—
"అతని పేరు... ఆర్యవర్ధన్."
చరణ్ అయోమయంగా చూశాడు.
"ఆర్యవర్ధన్ ఎవరు?"
మృణాళిని సమాధానం చెప్పకముందే...
వెనుక నుంచి ఒక స్వరం వినిపించింది.
"నీ తండ్రి."
చరణ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
అక్కడ...
దేవదత్త నిలబడి ఉన్నాడు.

---

చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"నువ్వు ఇక్కడికి ఎలా వచ్చావు?"
దేవదత్త మృణాళినిని చూశాడు.
"ఇప్పటికైనా అతనికి మొత్తం నిజం చెప్పాలి."
మృణాళిని తల ఊపింది.
"అవును."
చరణ్ ఇద్దరినీ చూస్తూ అన్నాడు—
"నా తండ్రి ఆర్యవర్ధన్ అయితే..."
"అతను ఎక్కడున్నాడు?"
దేవదత్త సమాధానం చెప్పలేదు.
మృణాళిని మాత్రం మెల్లగా చెప్పింది—
"అతను నీ దగ్గరే ఉన్నాడు."
చరణ్ గుండె ఆగినట్టైంది.
"ఏం?"
మృణాళిని అతని కళ్ళలోకి చూస్తూ చెప్పింది—
"నువ్వు చిన్నప్పటి నుంచి నమ్మిన వ్యక్తుల్లోనే..."
"నీ తండ్రి ఉన్నాడు."
చరణ్ ఒక్కొక్కరి ముఖాన్ని గుర్తు చేసుకున్నాడు.
భారతి...
దేవదత్త...
అమరేంద్ర...
విక్రమ్...
అర్జున్...

---

అప్పుడే బయట భారీ శబ్దం.
ధామ్!!!
రహస్య మార్గం కూడా కంపించింది.
దేవదత్త వెంటనే అన్నాడు—
"వాళ్లు ఆలయంలోకి వచ్చారు."
మృణాళిని చరణ్ చేతిని పట్టుకుంది.
"మనకు ఎక్కువ సమయం లేదు."
చరణ్ అడిగాడు—
"నా తండ్రి ఎవరో చెప్పకుండా నేను ఇక్కడి నుంచి వెళ్లను."
మృణాళిని అతని చేతిలో ఒక పాత ఉంగరం పెట్టింది.
"ఇది చూడు."
చరణ్ ఉంగరాన్ని చూశాడు.
దానిపై...
అదే నీలి కన్ను.
కానీ దాని లోపల మరో చిన్న గుర్తు ఉంది.
అగ్ని.
మృణాళిని చెప్పింది—
"ఈ ఉంగరం నీ తండ్రిది."
చరణ్ దాన్ని బిగించి పట్టుకున్నాడు.
"అతను బతికే ఉన్నాడా?"
మృణాళిని కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"అతను చనిపోయాడని అందరూ అనుకుంటున్నారు."
"కానీ..."
ఆమె స్వరం కంపించింది.
"నేను మాత్రం అతను బతికే ఉన్నాడని నమ్ముతున్నాను."

---

చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
"ఎక్కడ?"
మృణాళిని నెమ్మదిగా చెప్పింది—
"కాలనేత్రం ద్వారం అవతల."
చరణ్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
"అయితే ఆ ద్వారం..."
దేవదత్త మధ్యలో అన్నాడు—
"నీ తండ్రిని బంధించడానికి కాదు."
"మరి?"
దేవదత్త అతని వైపు చూశాడు.
"అతన్ని కాపాడటానికి నిర్మించబడింది."
చరణ్‌కు ఇప్పటివరకు తెలిసిన కథ మొత్తం తలకిందులైంది.
తండ్రి బంధించబడలేదు.
కాలనేత్రం శాపం కాదు.
అయితే...
అసలు ప్రమాదం ఎవరు?

---

అంతలో రహస్య మార్గం చివరికి చేరుకున్నారు.
అక్కడ ఒక చిన్న రాతి తలుపు ఉంది.
మృణాళిని తలుపు తెరిచింది.
అవతల...
సప్తగిరి పర్వతం మరో వైపు ఉన్న లోయ.
వాళ్లు బయటకు వచ్చారు.
కానీ...
అక్కడ ఇప్పటికే ఎవరో ఉన్నారు.
చీకటిలో ఒక వ్యక్తి నిలబడి ఉన్నాడు.
మృణాళిని అతన్ని చూసి ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.
దేవదత్త కత్తి బయటకు తీశాడు.
చరణ్ ముందుకు అడుగు వేశాడు.
ఆ వ్యక్తి నెమ్మదిగా వెలుగులోకి వచ్చాడు.
చరణ్ చేతిలోని ఉంగరం ఒక్కసారిగా వేడెక్కింది.
ఆ వ్యక్తి తన చేతిని పైకెత్తాడు.
అతని వేలికి...
అదే ఉంగరం.
చరణ్ ఊపిరి బిగపట్టుకున్నాడు.
ఆ వ్యక్తి నేరుగా అతని వైపు చూస్తూ అన్నాడు—
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా నిన్ను కలవాలని ఎదురుచూస్తున్నాను, చరణ్."
మృణాళిని కన్నీళ్లతో ఒక్క మాట చెప్పింది—
"ఆర్యవర్ధన్..."
చరణ్ కదలలేకపోయాడు.
తన తండ్రి... అతని ముందే నిలబడి ఉన్నాడు.
కానీ ఆర్యవర్ధన్ ముఖంలో ఆనందం లేదు.
భయం ఉంది.
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"నన్ను కలిసినందుకు సంతోషించకు..."
"ఎందుకంటే వాళ్లు నిన్ను కాదు..."
అతను చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న ముద్రను చూశాడు.
"నీ లోపల ఉన్నదాన్ని వెతుకుతున్నారు."
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 32
"నా లోపల ఉన్నది ఏమిటి?"
ఆర్యవర్ధన్ మాటలు విన్న వెంటనే...
చరణ్ కదలకుండా నిలిచిపోయాడు.
"నా లోపల ఉన్నదాన్ని వెతుకుతున్నారు..."
అతని స్వరం నెమ్మదిగా మారింది.
"అది ఏంటి నాన్నా?"
ఆర్యవర్ధన్ సమాధానం చెప్పలేదు.
అతని చూపు చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న నీలి ముద్రపైనే ఉంది.
మృణాళిని ముందుకు వచ్చింది.
"ఆర్యవర్ధన్..."
"ఇక దాచడం వల్ల ప్రయోజనం లేదు."
ఆర్యవర్ధన్ తల ఊపాడు.
"అవును. కానీ నిజం చెప్పే ముందు మనం ఇక్కడి నుంచి వెళ్లాలి."
అంతలో...
దూరంగా గుర్రాల శబ్దం వినిపించింది.
టక్... టక్... టక్...
ఆర్యవర్ధన్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
"వాళ్లు వచ్చేశారు."
దేవదత్త కత్తి బయటకు తీశాడు.
"ఎంతమంది?"
ఆర్యవర్ధన్ ప్రశాంతంగా అన్నాడు—
"మనల్ని చుట్టుముట్టడానికి సరిపడా మంది."

---

చరణ్ మాత్రం ఆర్యవర్ధన్‌ను చూస్తూనే ఉన్నాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాలు..."
"నన్ను ఎందుకు వదిలేశావు?"
ఆర్యవర్ధన్ కళ్ళలో బాధ.
"నేను నిన్ను వదిలిపెట్టలేదు."
"అయితే?"
"నిన్ను బ్రతికించాను."
చరణ్ కోపంగా అడిగాడు—
"నా దగ్గర ఉండి కూడా నన్ను కాపాడలేవా?"
ఆర్యవర్ధన్ మౌనంగా ఉన్నాడు.
మృణాళిని అతని వైపు చూసింది.
"అతనికి చెప్పు."
ఆర్యవర్ధన్ నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"నీ శక్తి పుట్టుకతో వచ్చింది కాదు, చరణ్."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"మరి?"
"అది..."
అతను చరణ్ ఛాతీ వైపు చూశాడు.
"నీ లోపల ఉంచబడింది."

---

చరణ్ తన ఛాతీపై చేయి పెట్టుకున్నాడు.
"ఎవరు పెట్టారు?"
ఆర్యవర్ధన్ సమాధానం చెప్పబోతుండగా...
ఒక బాణం వారి పక్కగా దూసుకెళ్లింది.
శ్శ్...!
రాతి గోడను తాకింది.
దేవదత్త అరిచాడు—
"కిందకు!"
అందరూ నేలపై వంగారు.
మరో బాణం.
మరోటి.
అర్జున్ వెంటనే ఎదురుదాడి ప్రారంభించాడు.
కొన్ని క్షణాల్లోనే అడవి మార్గం యుద్ధరంగంగా మారింది.
విక్రమ్ తన మనుషులతో శత్రువులను అడ్డుకున్నాడు.
ఆర్యవర్ధన్ మాత్రం చరణ్ దగ్గరే ఉన్నాడు.
"నువ్వు నా వెంట ఉండు."
చరణ్ అడిగాడు—
"ఎక్కడికి?"
ఆర్యవర్ధన్ ముందున్న పర్వతాన్ని చూపించాడు.
"కాలనేత్రం ఆలయానికి."

---

వాళ్లు పర్వత మార్గంలో పరుగెత్తారు.
మృణాళిని వెనుక నుంచి వస్తోంది.
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
"అమ్మా!"
మృణాళిని అతని వైపు చూసింది.
"ఏమైంది?"
"నువ్వు ఇంతకాలం నన్ను ఎందుకు దూరంగా ఉంచావు?"
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"నీ తండ్రి ఆజ్ఞ."
చరణ్ ఆర్యవర్ధన్ వైపు చూశాడు.
"ఎందుకు?"
ఆర్యవర్ధన్ నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"ఎందుకంటే ఒక రోజు నీ శక్తిని నిద్రలేపడానికి ఎవరో ప్రయత్నిస్తారని నాకు తెలుసు."
"ఎవరు?"
ఆర్యవర్ధన్ ముఖం గంభీరంగా మారింది.
"నా అన్న."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"నీ అన్నా?"
ఆర్యవర్ధన్ తల ఊపాడు.
"అతనే ఈ వేట వెనుక ఉన్నాడు."

---

అప్పుడే...
వెనుక నుంచి ఒక స్వరం.
"ఇప్పటికీ నా పేరు చెప్పడానికి భయపడుతున్నావా, ఆర్యవర్ధన్?"
అందరూ ఆగిపోయారు.
అడవి మార్గం చివర...
ఒక వ్యక్తి నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని వెనుక శత్రువుల బృందం.
ఆర్యవర్ధన్ ముఖం మారిపోయింది.
మృణాళిని చరణ్ ముందు నిలబడింది.
ఆ వ్యక్తి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"చాలా సంవత్సరాల తర్వాత నా మేనల్లుడిని చూస్తున్నాను."
చరణ్ అతన్ని గమనించాడు.
"నువ్వెవరు?"
అతను ముందుకు వచ్చాడు.
"నేను నీ తండ్రి అన్నయ్యను."
ఆర్యవర్ధన్ గట్టిగా అన్నాడు—
"అతన్ని నమ్మకు!"
ఆ వ్యక్తి నవ్వాడు.
"ఎందుకు?"
అతను చరణ్ వైపు చూసి అన్నాడు—
"నీ తండ్రి నీకు ఒక విషయం చెప్పలేదు."
చరణ్ కళ్ళు ముడుచుకున్నాడు.
"ఏమిటది?"
ఆ వ్యక్తి నెమ్మదిగా చెప్పాడు—
"నీ శక్తిని నీ తండ్రి నీలో పెట్టలేదు."
ఆర్యవర్ధన్ ఒక్కసారిగా కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
చరణ్ అతని వైపు తిరిగాడు.
"అయితే ఎవరు?"
ఆ వ్యక్తి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"నీ తల్లి."
మృణాళిని ఒక్కసారిగా తల వంచింది.
చరణ్ ఆమె వైపు చూశాడు.
"అమ్మా...?"
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"అవును."
చరణ్ కదలలేకపోయాడు.
మృణాళిని మెల్లగా చెప్పింది—
"నీ శక్తిని నీలో ఉంచింది నేనే."
"ఎందుకు?"
ఆమె సమాధానం చెప్పలేదు.
ఆమె చేతిలో ఉన్న వెండి తాయెత్తు ఒక్కసారిగా ప్రకాశించింది.
అదే సమయంలో...
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న నీలి ముద్ర మండింది.
భూమి కంపించింది.
పర్వతం లోపల నుంచి ఒక భారీ గర్జన వినిపించింది.
ఓఓఓఓఓం...!
ఆర్యవర్ధన్ భయంతో అన్నాడు—
"ఇది జరగకూడదు..."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"ఏమైంది?"
ఆర్యవర్ధన్ నెమ్మదిగా చెప్పాడు—
"నీ శక్తి మేల్కొంటోంది."
దూరంగా...
కాలనేత్రం ఆలయ ద్వారం స్వయంగా తెరుచుకుంది.
మరియు దాని లోపల నుంచి...
ఒక గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది—
"వంశం తిరిగి వచ్చింది..."
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

మిత్రమా ram rao 

ఈ కథ మరొక దగ్గర కూడా చూశాను 

ఇక్కడి నుండి అక్కడకు వెళ్తుందా , అక్కడి నుండి ఇక్కడికి వస్తున్నదా 

అక్కడ వ్రాసేది కూడా మీరేనా

ఇక్కడ నుంచే ఎక్కడికి వెళ్తుంది అనుకుంట అయినా ఎక్కడ చూసారు

[Ram_Rao]

Next Monday

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 33
"మేల్కొంటున్న శక్తి"
కాలనేత్రం ఆలయ ద్వారం...
ఎన్నో సంవత్సరాలుగా మూసుకుపోయిన ఆ ద్వారం...
ఇప్పుడు స్వయంగా తెరుచుకుంది.
ఘఘఘఘం...
పర్వతం మొత్తం కంపించింది.
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న నీలి ముద్ర మండుతోంది.
అతను తన తలను పట్టుకున్నాడు.
"అమ్మా..."
మృణాళిని అతని దగ్గరకు పరుగెత్తుకొచ్చింది.
"చరణ్!"
ఆర్యవర్ధన్ మాత్రం ఒక్క అడుగు వెనక్కి వేశాడు.
"అందరూ వెనక్కి వెళ్లండి."
దేవదత్త ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
"ఎందుకు?"
ఆర్యవర్ధన్ స్వరం గంభీరంగా మారింది.
"అతని శక్తి మేల్కొంటున్నప్పుడు దగ్గరగా ఉండటం ప్రమాదం."

---

చరణ్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
అతని చుట్టూ ఉన్న గాలి నెమ్మదిగా తిరగడం మొదలైంది.
ఆకులు గాల్లోకి లేచాయి.
రాళ్లు నేల నుంచి కొద్దిగా పైకి ఎగిశాయి.
కానీ...
చరణ్ ఒక్కసారిగా తన శ్వాసను నియంత్రించాడు.
ఒక దీర్ఘమైన శ్వాస...
తర్వాత కళ్ళు తెరిచాడు.
అన్నీ మళ్లీ సాధారణంగా మారిపోయాయి.
దేవదత్త ఆశ్చర్యపోయాడు.
"అతను నియంత్రించాడు."
ఆర్యవర్ధన్ నెమ్మదిగా తల ఊపాడు.
"అదే అతని ప్రత్యేకత."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"నా శక్తి గురించి నీకు ఇంత తెలుసు."
"అయితే ఇంతకాలం నన్నెందుకు చీకటిలో ఉంచావు?"
ఆర్యవర్ధన్ మౌనంగా ఉన్నాడు.
చరణ్ దగ్గరకు వచ్చాడు.
"ఇక నుంచి నా గురించి నిర్ణయాలు నేనే తీసుకుంటాను."

---

అప్పుడే...
ఆలయం లోపల నుంచి మరోసారి స్వరం వినిపించింది.
"వంశం తిరిగి వచ్చింది..."
చరణ్ ఆలయ ద్వారం వైపు చూశాడు.
"ఆ స్వరం ఎవరిది?"
ఆర్యవర్ధన్ చెప్పాడు—
"అది మనిషి స్వరం కాదు."
"మరి?"
"కాలనేత్రం సంరక్షకుడి స్వరం."
చరణ్ అడిగాడు—
"సంరక్షకుడు అంటే?"
మృణాళిని సమాధానం చెప్పింది.
"కాలనేత్రం ద్వారం తెరుచుకోకుండా కాపాడే శక్తి."
చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు—
"అయితే అది ఇప్పుడు ఎందుకు మేల్కొంది?"
మృణాళిని అతని నుదుటిని చూసింది.
"నీ వల్ల."

---

ఆ సమయంలో...
ఆర్యవర్ధన్ అన్నయ్య ముందుకు వచ్చాడు.
"చాలు."
అతని మనుషులు ఆయుధాలు పైకెత్తారు.
"చరణ్ నా వెంట వస్తాడు."
ఆర్యవర్ధన్ అతని ముందు నిలబడ్డాడు.
"అది జరగదు."
అతని అన్న నవ్వాడు.
"నువ్వు ఇరవై సంవత్సరాలు అతన్ని దాచావు."
"కానీ ఇప్పుడు అతన్ని దాచలేవు."
అతను చరణ్ వైపు చూపించాడు.
"అతని నుదుటి ముద్ర ఇప్పటికే మేల్కొంది."
"ఇక కాలనేత్రం అతన్ని గుర్తించింది."
చరణ్ ప్రశాంతంగా అడిగాడు—
"నన్ను ఎందుకు కావాలి?"
ఆ వ్యక్తి సమాధానం చెప్పాడు.
"నువ్వు తలుపు."
చరణ్ కళ్ళు ముడుచుకున్నాడు.
"ఏ తలుపు?"
అతను ఆలయాన్ని చూపించాడు.
"కాలనేత్రం తలుపు."

---

అర్జున్ నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"అతను చరణ్‌ను తీసుకెళ్లాలనుకుంటున్నాడు."
విక్రమ్ సమాధానం ఇచ్చాడు—
"కాదు."
"అతనికి చరణ్ అవసరం కాదు."
అందరూ విక్రమ్ వైపు చూశారు.
విక్రమ్ చెప్పాడు—
"చరణ్ ద్వారా ఆ తలుపు తెరవాలనుకుంటున్నాడు."
ఆర్యవర్ధన్ అన్నయ్య చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"చివరకు ఎవరో అర్థం చేసుకున్నారు."
చరణ్ అడిగాడు—
"తలుపు తెరిస్తే ఏముంటుంది?"
అతని ముఖంలోని చిరునవ్వు మాయమైంది.
"నీకు కావలసిన ప్రతి సమాధానం."
"నీ పుట్టుక..."
"నీ తల్లి..."
"నీ తండ్రి..."
"మరియు..."
అతను కాసేపు ఆగాడు.
"నీ లోపల పెట్టబడిన శక్తి."

---

చరణ్ ఆలయ ద్వారం వైపు నడిచాడు.
మృణాళిని అతన్ని ఆపింది.
"వద్దు."
చరణ్ ఆమె వైపు చూశాడు.
"నువ్వు ఇరవై సంవత్సరాలు నన్ను నిజం నుంచి దూరంగా ఉంచావు."
"ఇప్పుడు అదే నిజం నా ముందు ఉంది."
"నేను వెనక్కి వెళ్లను."
మృణాళిని కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"అది నీకు కనిపించేది నిజం కాకపోవచ్చు."
చరణ్ మెల్లగా నవ్వాడు.
"అందుకే నేను నా మనసును నమ్ముతాను."
అతను ఆలయంలోకి అడుగు పెట్టాడు.

---

ఆలయం లోపల...
గోడలపై ఏడు వృత్తాలు ఉన్నాయి.
మొదటి ఆరు ఇప్పటికే నీలి కాంతితో వెలుగుతున్నాయి.
ఏడవది మాత్రం చీకటిలో ఉంది.
చరణ్ దాని దగ్గరకు వెళ్లాడు.
అతని నుదుటి ముద్ర...
ఆ ఏడవ వృత్తంతో స్పందించింది.
ఝ్...ఝ్...
అతను చేయి ముందుకు చాచాడు.
వెనుక నుంచి ఆర్యవర్ధన్ అరవసాగాడు—
"చరణ్! ఆగు!"
చరణ్ ఆగిపోయాడు.
"ఎందుకు?"
ఆర్యవర్ధన్ ముఖంలో భయం.
"ఏడవ గుర్తును తాకితే..."
అతను మాట ఆపాడు.
చరణ్ అడిగాడు—
"ఏమవుతుంది?"
ఆర్యవర్ధన్ నెమ్మదిగా చెప్పాడు—
"నువ్వు నీ గతాన్ని చూడవు..."
"నీ భవిష్యత్తును చూస్తావు."
చరణ్ చేయి గాల్లోనే ఆగిపోయింది.
అతని వెనుక...
మృణాళిని నిశ్శబ్దంగా కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.
అదే సమయంలో ఆలయం బయట నుంచి ఆ తెలియని స్వరం మళ్లీ వినిపించింది—
"తాకనివ్వు..."
"అతను చూడాల్సిన సమయం వచ్చింది."
చరణ్ మెల్లగా ఏడవ గుర్తువైపు చేయి చాచాడు.
టక్...
అతని వేళ్లు ఆ గుర్తును తాకాయి.
ఒక్క క్షణంలో...
ఆలయం మొత్తం చీకటిలో మునిగిపోయింది.
తర్వాత...
చరణ్ ముందు ఒక దృశ్యం ప్రత్యక్షమైంది.
ఒక శిశువు.
ఒక రాత్రి.
మృణాళిని...
ఆర్యవర్ధన్...
భారతి...
మరియు...
వారి వెనుక నిలబడి ఉన్న మరో వ్యక్తి.
చరణ్ ఆ వ్యక్తి ముఖం చూడగానే...
"ఇతను ఎవరు...?"
అని ఆశ్చర్యపోయాడు.
ఎందుకంటే...
ఆ వ్యక్తి ముఖం...
చరణ్ ముఖంలాగే ఉంది.
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 34
"నా లాంటి వ్యక్తి ఎవరు?"
ఆలయం మొత్తం చీకటిలో మునిగిపోయింది.
చరణ్ కళ్ళ ముందు కనిపిస్తున్న దృశ్యం మాత్రం మరింత స్పష్టమవుతోంది.
ఒక శిశువు...
మృణాళిని...
ఆర్యవర్ధన్...
భారతి...
వారి వెనుక నిలబడి ఉన్న ఆ వ్యక్తి...
చరణ్‌లాగే ఉన్న ముఖం.
చరణ్ ఆశ్చర్యంతో వెనక్కి అడుగు వేశాడు.
"ఇతను ఎవరు?"
ఎవరూ సమాధానం చెప్పలేదు.
అతను మళ్లీ ఆ దృశ్యాన్ని జాగ్రత్తగా చూశాడు.
ఆ వ్యక్తి చేతిలో...
నీలి రుద్రాక్ష.
అతను శిశువు దగ్గరకు వచ్చి దాని నుదుటిపై చేయి ఉంచాడు.
అదే క్షణంలో...
శిశువు నుదుటిపై నీలి కాంతి వెలిగింది.
చరణ్ ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరిచాడు.

---

"అమ్మా!"
మృణాళిని అతని దగ్గరకు పరుగెత్తుకొచ్చింది.
"ఏం చూశావు?"
చరణ్ ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.
"నా లాంటి వ్యక్తిని చూశాను."
మృణాళిని ముఖం మారిపోయింది.
ఆర్యవర్ధన్ కూడా నిశ్శబ్దంగా నిలిచిపోయాడు.
చరణ్ వారిద్దరినీ గమనించాడు.
"మీ ఇద్దరికీ తెలుసు."
మృణాళిని తల వంచింది.
"అవును."
"ఎవరు అతను?"
కొన్ని క్షణాల నిశ్శబ్దం.
తర్వాత మృణాళిని మెల్లగా చెప్పింది—
"అతను నీ అన్నయ్య."
చరణ్ ఒక్కసారిగా నిలిచిపోయాడు.
"నాకు అన్నయ్య ఉన్నాడా?"
ఆర్యవర్ధన్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.

---

"అతని పేరు ఏమిటి?"
మృణాళిని సమాధానం చెప్పలేదు.
చరణ్ స్వరం కాస్త గట్టిగా మారింది.
"అమ్మా... పేరు చెప్పు."
ఆమె చివరకు చెప్పింది—
"అతని పేరు... అర్జున్."
చరణ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి చూశాడు.
ఆలయం బయట నిలబడి ఉన్న అర్జున్...
అతని ముఖం నిశ్చలంగా ఉంది.
చరణ్ అతని వైపు చూస్తూ నిలిచిపోయాడు.
అర్జున్ కూడా ఏమీ మాట్లాడలేదు.
చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు—
"నువ్వా?"
అర్జున్ తల వంచాడు.
"అవును."

---

దేవదత్త ఆశ్చర్యంతో అర్జున్ వైపు చూశాడు.
"ఇది ఎలా సాధ్యం?"
అర్జున్ సమాధానం చెప్పాడు—
"నాకు కూడా ఇప్పటివరకు మొత్తం నిజం తెలియదు."
చరణ్ అతని దగ్గరకు వెళ్లాడు.
"మనం ఎప్పటి నుంచో కలిసి ఉన్నాం."
"నువ్వు నా అన్నయ్యవైతే..."
"నాకు ఎందుకు చెప్పలేదు?"
అర్జున్ కళ్ళలో బాధ.
"ఎందుకంటే నాకు కూడా చెప్పలేదు."
చరణ్ ఆగిపోయాడు.
"ఎవరు?"
అర్జున్ ఆర్యవర్ధన్ వైపు చూశాడు.
"మన తండ్రి."

---

ఆర్యవర్ధన్ ముందుకు వచ్చాడు.
"ఇద్దరినీ ఒకేసారి కాపాడటం సాధ్యం కాలేదు."
చరణ్ అడిగాడు—
"ఎందుకు?"
"ఎందుకంటే..."
ఆర్యవర్ధన్ గుహ గోడపై ఉన్న ఏడు గుర్తులను చూశాడు.
"కాలనేత్రం ఒకే రక్తానికి చెందిన ఇద్దరు వారసులను అంగీకరించదు."
అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"అందుకే నన్ను దూరంగా పంపించావా?"
ఆర్యవర్ధన్ తల ఊపాడు.
"అవును."
"చరణ్‌ను మాత్రం ఇక్కడే ఎందుకు ఉంచావు?"
ఆర్యవర్ధన్ చరణ్ వైపు చూశాడు.
"ఎందుకంటే అతని నుదుటిపై ముద్ర ఉంది."
చరణ్ అడిగాడు—
"అయితే నా అన్నయ్యకు?"
అర్జున్ తన చేతిని ముందుకు చూపించాడు.
అతని అరచేతిలో...
ఒక చిన్న నీలి గుర్తు.
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"నీ గుర్తు..."
అర్జున్ చెప్పాడు—
"నా దగ్గర ముద్ర లేదు."
"కేవలం గుర్తు మాత్రమే."
ఆర్యవర్ధన్ నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"అదే తేడా."

---

అంతలో ఆలయం బయట నుంచి ఒక నవ్వు వినిపించింది.
"అద్భుతం..."
అందరూ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగారు.
ఆర్యవర్ధన్ అన్నయ్య ఆలయ ద్వారం దగ్గర నిలబడి ఉన్నాడు.
"ఇన్ని సంవత్సరాలు దాచిన రహస్యం..."
"ఇప్పుడు ఒకేసారి బయటపడింది."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"నా అన్నయ్య గురించి నీకు ముందే తెలుసా?"
అతను నవ్వాడు.
"అతను నీ అన్నయ్య మాత్రమే కాదు."
అతని చూపు అర్జున్‌పై పడింది.
"కాలనేత్రం మొదట గుర్తించిన వారసుడు."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
అర్జున్ కూడా షాక్ అయ్యాడు.
"అంటే?"
ఆ వ్యక్తి చెప్పాడు—
"కాలనేత్రం తలుపు తెరవడానికి నీ అవసరం లేదు, చరణ్."
"నీ అన్నయ్య చాలు."

---

చరణ్ వెంటనే అర్జున్ వైపు చూశాడు.
అర్జున్ ముఖంలో ఆందోళన.
దేవదత్త కత్తి బయటకు తీశాడు.
"అతన్ని తీసుకెళ్లడానికి వచ్చావా?"
ఆ వ్యక్తి నవ్వాడు.
"కాదు."
"అతన్ని తీసుకెళ్లాల్సిన అవసరం లేదు."
అతను నేలపై ఉన్న పురాతన గుర్తును చూపించాడు.
"అతను ఇప్పటికే కాలనేత్రంతో అనుసంధానమై ఉన్నాడు."
అర్జున్ వెనక్కి అడుగు వేశాడు.
అతని అరచేతిలోని నీలి గుర్తు ఒక్కసారిగా మండింది.
అర్జున్ బాధతో తన చేతిని పట్టుకున్నాడు.
చరణ్ అతని దగ్గరకు పరుగెత్తాడు.
"అన్నా!"
అర్జున్ ఒక్కసారిగా తలెత్తి చూశాడు.
అతని కళ్ళు...
నీలి కాంతితో మెరిశాయి.
ఆలయం మొత్తం కంపించింది.
ఏడవ గుర్తు పూర్తిగా వెలిగింది.
అప్పుడు గోడపై కొత్త శాసనం ప్రత్యక్షమైంది—
"ఒకడు తలుపు."
"ఒకడు తాళం."
చరణ్ ఆ శాసనాన్ని చూస్తూ నిలిచిపోయాడు.
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"అయితే... మనలో తాళం ఎవరు?"
ఆర్యవర్ధన్ సమాధానం చెప్పలేదు.
మృణాళిని మాత్రం కన్నీళ్లతో అర్జున్ వైపు చూసింది.
అదే సమయంలో...
అర్జున్ చేతిలోని నీలి గుర్తు మరింత ప్రకాశించింది.
అతను నెమ్మదిగా తలెత్తి చరణ్ వైపు చూశాడు.
కానీ...
అతని స్వరం అర్జున్‌ది కాదు.
"తాళం... నేనే."
కొనసాగుతుంది...