[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 35
"తాళం మేల్కొంది"
"తాళం... నేనే."
అర్జున్ నోటి నుంచి ఆ మాట బయటపడగానే...
ఆలయం మొత్తం ఒక్కసారిగా కంపించింది.
ఘఘఘఘం...!
అతని అరచేతిలోని నీలి గుర్తు మండుతోంది.
చరణ్ వెంటనే అర్జున్ దగ్గరకు వెళ్లాడు.
"అన్నా!"
అర్జున్ తలను పట్టుకున్నాడు.
"చరణ్... వెనక్కి వెళ్లు!"
"లేదు."
"నా దగ్గరికి రావద్దు!"
చరణ్ అతని చేతిని పట్టుకున్నాడు.
అదే క్షణంలో...
ఒక నీలి ప్రకంపన ఇద్దరినీ వెనక్కి విసిరేసింది.
చరణ్ నేలపై పడిపోయాడు.
అర్జున్ మోకాళ్లపై కూలిపోయాడు.

---

ఆలయం బయట ఉన్న శత్రువులు ఈ దృశ్యాన్ని చూసి వెంటనే లోపలికి దూసుకొచ్చారు.
వారి నాయకుడు గట్టిగా అరిచాడు—
"అర్జున్‌ను పట్టుకోండి!"
పది మంది యోధులు ఒకేసారి ముందుకు వచ్చారు.
చరణ్ లేచాడు.
అతని ముఖంలో ఇప్పుడు భయం లేదు.
"నా అన్నను తాకే ముందు..."
అతను తన చేతులను బిగించాడు.
"నన్ను దాటాలి."
మొదటి యోధుడు కత్తితో దాడి చేశాడు.
చరణ్ పక్కకు తప్పుకుని...
అతని మణికట్టును పట్టుకుని నేలకేసి కొట్టాడు.
ధామ్!
రెండో వ్యక్తి వెనుక నుంచి దాడి చేశాడు.
చరణ్ తిరిగి అతని పొట్టపై బలమైన కిక్ ఇచ్చాడు.
అతను రాతి స్తంభాన్ని ఢీకొన్నాడు.
మరో ఇద్దరు ఒకేసారి దూసుకొచ్చారు.
చరణ్ ఒకరి దాడిని అడ్డుకుని...
మరొకరి చేతిలోని కత్తిని కింద పడేశాడు.
ఛంగ్!

---

అర్జున్ మాత్రం ఇంకా తన శక్తితో పోరాడుతున్నాడు.
అతని అరచేతి నుంచి నీలి కాంతి బయటకు వస్తోంది.
ఒక శత్రువు అతని దగ్గరకు రాగానే...
అర్జున్ చేయి ముందుకు వెళ్లింది.
భూమ్!
ఆ వ్యక్తి వెనక్కి ఎగిరిపోయాడు.
అర్జున్ ఆ శక్తిని చూసి తానే ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఇది..."
చరణ్ అతని దగ్గరకు వచ్చాడు.
"దాన్ని నియంత్రించు."
"నాకు రావడం లేదు."
"నన్ను చూడు."
అర్జున్ చరణ్ వైపు చూశాడు.
"శ్వాసను నియంత్రించు."
అర్జున్ నెమ్మదిగా శ్వాస తీసుకున్నాడు.
చరణ్ చెప్పాడు—
"కోపంతో కాదు."
"మనసుతో."
అర్జున్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
నీలి కాంతి క్రమంగా తగ్గింది.

---

అప్పటికే శత్రువుల నాయకుడు ముందుకు వచ్చాడు.
అతని చేతిలో భారీ ఇనుప ఖడ్గం.
"చరణ్!"
చరణ్ అతని వైపు తిరిగాడు.
"నీ అన్నను తీసుకెళ్లడానికి వచ్చాను."
చరణ్ సమాధానం చెప్పలేదు.
అతను నేలపై పడివున్న ఒక కత్తిని తీసుకున్నాడు.
నాయకుడు నవ్వాడు.
"నాతో పోరాడతావా?"
చరణ్ కత్తిని పక్కకు విసిరేశాడు.
"ఆయుధం అవసరం లేదు."
అతను ఖాళీ చేతులతో ముందుకు నడిచాడు.

---

మొదటి దెబ్బ...
ధామ్!
చరణ్ దాన్ని చేతితో అడ్డుకున్నాడు.
రెండో దెబ్బ...
చరణ్ కిందకు వంగి తప్పుకున్నాడు.
మూడో దెబ్బ...
అతను ప్రత్యర్థి చేతిని పట్టుకుని తిప్పాడు.
ఖడ్గం నేలపై పడిపోయింది.
నాయకుడు వెంటనే చరణ్‌పై దూకాడు.
ఇద్దరూ నేలపై పడిపోయారు.
కొన్ని క్షణాలు తీవ్రమైన చేతి పోరాటం.
చరణ్ ఒక దెబ్బను అడ్డుకుని...
అతని భుజాన్ని పట్టుకుని పక్కకు విసిరేశాడు.
నాయకుడు లేచి మళ్లీ దాడి చేశాడు.
ఈసారి...
చరణ్ కళ్ళలో నీలి కాంతి మెరిసింది.
అతని చేతిలో శక్తి కేంద్రీకృతమైంది.
కానీ...
అతను ఆ శక్తిని ఉపయోగించలేదు.
కేవలం ఒక సాధారణ పంచ్.
ధామ్!
నాయకుడు నేలపై పడిపోయాడు.

---

ఆలయంలో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం.
అర్జున్ చరణ్ వైపు చూశాడు.
"నువ్వు శక్తిని ఉపయోగించలేదు."
చరణ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"ప్రతి పోరాటానికి శక్తి అవసరం లేదు."
మృణాళిని అతన్ని చూస్తూ నిలబడింది.
ఆర్యవర్ధన్ తల ఊపాడు.
"ఇదే నేను భయపడిన విషయం."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"ఏమిటి?"
ఆర్యవర్ధన్ సమాధానం చెప్పాడు—
"నీ శక్తి పెరుగుతున్నది కాదు..."
"దాన్ని నియంత్రించే నీ సామర్థ్యం పెరుగుతోంది."

---

అప్పుడే...
బయట నుంచి గుర్రాల శబ్దం వినిపించింది.
దేవదత్త ఆలయం బయటకు వెళ్లి తిరిగి వచ్చాడు.
"ఇంకో బృందం వస్తోంది."
చరణ్ వెంటనే అర్జున్ వైపు చూశాడు.
"వాళ్లు నిన్ను తీసుకెళ్లడానికి మళ్లీ వస్తారు."
అర్జున్ అడిగాడు—
"అయితే?"
చరణ్ ఆలయం బయటకు నడిచాడు.
"ఈసారి మనమే వాళ్ల దగ్గరకు వెళ్దాం."
అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఎక్కడికి?"
చరణ్ దూరంగా ఉన్న కొండ మార్గాన్ని చూశాడు.
అక్కడ శత్రువుల జెండాలు కనిపిస్తున్నాయి.
చరణ్ నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"వాళ్ల స్థావరానికి."
అర్జున్ అతని పక్కన నిలబడ్డాడు.
"నేను కూడా వస్తాను."
చరణ్ అతని భుజంపై చేయి వేశాడు.
"ఈసారి మనిద్దరం కలిసి."
ఇద్దరూ కొండ దిగడం ప్రారంభించారు.
వెనుక...
మృణాళిని, ఆర్యవర్ధన్, దేవదత్త చూస్తూ నిలబడ్డారు.
ముందు...
శత్రువుల స్థావరం.
మరియు చరణ్ మొదటిసారి...
తన శత్రువుల వైపు స్వయంగా అడుగు వేస్తున్నాడు.
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 36
"శత్రు స్థావరం వైపు"
సప్తగిరి కొండ దిగువ...
చరణ్ ముందుగా నడుస్తున్నాడు.
అతని పక్కనే అర్జున్.
వెనుక నుంచి దేవదత్త, విక్రమ్ వస్తున్నారు.
కానీ చరణ్ ఒక్కసారి కూడా వెనక్కి చూడలేదు.
అతని చూపు దూరంగా కనిపిస్తున్న నల్లటి కోటపైనే ఉంది.
ఆ కోట చుట్టూ...
శత్రువుల గస్తీ.
ఎత్తైన రాతి గోడలు.
నాలుగు ప్రధాన ద్వారాలు.
చరణ్ నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"అదే వాళ్ల స్థావరం."
అర్జున్ అడిగాడు—
"నేరుగా లోపలికి వెళ్దామా?"
చరణ్ తల ఊపాడు.
"అవును."
దేవదత్త ఆశ్చర్యపోయాడు.
"అక్కడ కనీసం యాభై మంది ఉంటారు."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"అందుకే మనం ఇద్దరమే వెళ్తాం."

---

రాత్రి.
చరణ్, అర్జున్ కోటకు దగ్గరయ్యారు.
గస్తీ కాస్తున్న ఇద్దరు యోధులు వారిని గమనించారు.
"ఎవరు?"
చరణ్ ఆగలేదు.
మొదటి యోధుడు కత్తి తీశాడు.
చరణ్ అతని చేతిని పట్టుకుని...
ధామ్!
రాతి గోడకు కొట్టాడు.
రెండో వ్యక్తి అర్జున్‌పై దాడి చేశాడు.
అర్జున్ పక్కకు తప్పుకుని అతని కాళ్లను లాగాడు.
అతను నేలపై పడిపోయాడు.
అర్జున్ చరణ్ వైపు చూశాడు.
"ఇద్దరే."
చరణ్ చిన్నగా నవ్వాడు.
"ఇంకా మొదలే."

---

ఇద్దరూ కోటలోకి ప్రవేశించారు.
లోపల పెద్ద ప్రాంగణం.
దాదాపు ఇరవై మంది యోధులు ఆయుధాలతో సిద్ధంగా ఉన్నారు.
వారి నాయకుడు ముందుకు వచ్చాడు.
"మీరు ఇక్కడికి ఎలా వచ్చారు?"
చరణ్ సమాధానం చెప్పాడు—
"నడుచుకుంటూ."
అతను తన కత్తిని బయటకు తీశాడు.
"మిమ్మల్ని హెచ్చరిస్తున్నాను."
చరణ్ ఒక్క అడుగు ముందుకు వేశాడు.
"అర్జున్‌ను వెతకడం ఆపండి."
ఆ వ్యక్తి నవ్వాడు.
"అతన్ని తీసుకెళ్లడానికి మాకు ఆజ్ఞ ఉంది."
చరణ్ కళ్ళు కఠినంగా మారాయి.
"ఇక ఆ ఆజ్ఞ పనిచేయదు."

---

ఒక్కసారిగా...
ఇరవై మంది యోధులు దాడి చేశారు.
చరణ్ ముందుకు దూకాడు.
మొదటి వ్యక్తి దెబ్బను తప్పించుకుని అతని ఛాతిపై పంచ్.
ధామ్!
రెండో వ్యక్తి కత్తి దాడి.
చరణ్ వంగి తప్పించుకుని అతని చేతిని మడిచాడు.
అర్జున్ వెనుక నుంచి వచ్చిన ఇద్దరిని ఎదుర్కొన్నాడు.
ఒకరిని నేలకేసి కొట్టి...
మరొకరి ఆయుధాన్ని లాగి పక్కకు విసిరేశాడు.
చరణ్, అర్జున్ ఇద్దరూ వెనుకవైపు నిలబడి పోరాడుతున్నారు.
ఒకరు ముందున్న శత్రువులను ఎదుర్కొంటున్నారు.
మరొకరు వెనుక నుంచి వస్తున్న వారిని ఆపుతున్నారు.
కొన్ని నిమిషాల్లో...
ప్రాంగణం మొత్తం పడిపోయిన యోధులతో నిండిపోయింది.

---

కానీ...
ఇది ముగింపు కాదు.
కోట పై అంతస్తు నుంచి ఒక భారీ ఇనుప తలుపు తెరుచుకుంది.
అందులో నుంచి నలుగురు ప్రత్యేక యోధులు బయటకు వచ్చారు.
వారి చేతుల్లో భారీ ఆయుధాలు.
అర్జున్ నెమ్మదిగా అన్నాడు—
"వీళ్లు సాధారణ సైనికులు కాదు."
చరణ్ తన ముష్టిని బిగించాడు.
"అందుకే నాకు నచ్చింది."
మొదటి యోధుడు చరణ్‌పై దూకాడు.
అతని భారీ గద దెబ్బను చరణ్ తప్పించుకున్నాడు.
నేల పగిలిపోయింది.
చరణ్ వెంటనే అతని వెనుకకు వెళ్లి...
భుజంపై దెబ్బకొట్టాడు.
అతను తడబడాడు.
అర్జున్ మరో యోధుడితో తీవ్రమైన పోరాటంలో ఉన్నాడు.
మూడో వ్యక్తి చరణ్‌పై వెనుక నుంచి దాడి చేశాడు.
అర్జున్ అరచాడు—
"చరణ్!"
చరణ్ తిరిగేలోపే...
ఒక నీలి కాంతి అతని చేతి నుంచి బయటకు వచ్చింది.
భూమ్!
శత్రువు దూరంగా ఎగిరిపోయాడు.
చరణ్ తన చేతిని చూశాడు.
ఈసారి...
అతను భయపడలేదు.
"ఇది నా నియంత్రణలో ఉంది."

---

చివరి యోధుడు అర్జున్‌పై దాడి చేశాడు.
అర్జున్ కిందపడిపోయాడు.
చరణ్ వెంటనే అతని ముందుకు వచ్చాడు.
ఇద్దరి మధ్య తీవ్రమైన పోరాటం.
శత్రువు వరుసగా మూడు దెబ్బలు కొట్టాడు.
చరణ్ అన్నింటినీ అడ్డుకున్నాడు.
తర్వాత...
ఒకే ఒక్క దెబ్బ.
ధామ్!
అతను నేలపై పడిపోయాడు.
నిశ్శబ్దం.
అర్జున్ లేచాడు.
"బాగున్నావా?"
చరణ్ నవ్వాడు.
"ఇప్పుడు బాగున్నాను."

---

ఇద్దరూ కోట లోపలికి వెళ్లారు.
అక్కడ ఒక పెద్ద గది.
గోడపై...
కాలనేత్రం గుర్తు.
కింద ఒక పటం.
చరణ్ దాన్ని గమనించాడు.
అందులో సప్తగిరి నుంచి మరో ప్రాంతానికి వెళ్లే మార్గం ఉంది.
అర్జున్ అడిగాడు—
"వాళ్లు ఏం ప్లాన్ చేస్తున్నారు?"
చరణ్ పటాన్ని చూస్తూ అన్నాడు—
"మన కోసం కాదు."
అతను పటంలో ఉన్న ఒక ప్రదేశాన్ని చూపించాడు.
"వాళ్ల తదుపరి లక్ష్యం... భారతి."
అర్జున్ ముఖం మారిపోయింది.
"అమ్మ!"
చరణ్ వెంటనే తిరిగాడు.
"మనకు తిరిగి వెళ్లడానికి సమయం లేదు."
"ఎందుకు?"
చరణ్ పటంలోని గుర్తును చూపించాడు.
దాని పక్కన ఒక సమయం రాసి ఉంది—
"మూడు గంటలు."
చరణ్ అర్జున్ వైపు చూశాడు.
"మూడు గంటల్లో వాళ్లు అమ్మ దగ్గరకు చేరుకుంటారు."
ఇద్దరూ వెంటనే కోట నుంచి బయటకు పరుగెత్తారు.
కొనసాగుతుంది...

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 37
"శక్తికి మొదటి నియమం"
కోట నుంచి బయటకు వచ్చిన చరణ్, అర్జున్...
సప్తగిరి అడవి మార్గంలో వేగంగా పరుగెడుతున్నారు.
వాళ్ల ముందున్న ఒకే లక్ష్యం—
భారతిని కాపాడాలి.
అర్జున్ ఊపిరి పీల్చుకుంటూ అడిగాడు—
"చరణ్... మనం చేరుకునేలోపు వాళ్లు అమ్మ దగ్గరకు వెళ్తే?"
చరణ్ ఆగకుండా అన్నాడు—
"వాళ్లు వెళ్లేలోపు మనం అక్కడ ఉంటాం."
అర్జున్ తన చేతిని చూశాడు.
అతని అరచేతిలోని నీలి గుర్తు ఇంకా స్వల్పంగా వెలుగుతోంది.
"నా శక్తి ఇంకా పూర్తిగా నా నియంత్రణలో లేదు."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"అందుకే దాన్ని బలంగా ఉపయోగించకు."
"మరి ఎలా?"
చరణ్ సమాధానం చెప్పాడు—
"ముందు మనసును నియంత్రించు. తర్వాత శక్తిని."

---

కొద్దిదూరం వెళ్లగానే...
అడవి మార్గం మధ్యలో చెట్లు ఒక్కసారిగా కూలిపోయాయి.
ధామ్!
చరణ్ వెంటనే ఆగాడు.
చుట్టూ చూశాడు.
"మన కోసం ఎదురు చూస్తున్నారు."
అర్జున్ అడిగాడు—
"ఎంతమంది?"
చరణ్ కళ్ళు మూశాడు.
కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దంగా నిలబడ్డాడు.
అతని నుదుటిపై నీలి ముద్ర స్వల్పంగా వెలిగింది.
అతనికి చుట్టూ ఉన్న వారి కదలికలు స్పష్టంగా అనిపించాయి.
"పన్నెండు మంది."
అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఎలా తెలుసు?"
చరణ్ కళ్ళు తెరిచాడు.
"వాళ్లను చూడలేదు."
"వాళ్ల అడుగుల్ని విన్నాను."

---

చెట్ల వెనుక నుంచి పన్నెండు మంది యోధులు బయటకు వచ్చారు.
వారి నాయకుడు ముందుకు వచ్చాడు.
"చరణ్!"
"నీ ప్రయాణం ఇక్కడితో ముగిసింది."
చరణ్ తన చేతులను సడలించాడు.
"మాకు సమయం లేదు."
నాయకుడు నవ్వాడు.
"మాకు మాత్రం ఉంది."
అతను సంకేతం ఇచ్చాడు.
"దాడి!"

---

మొదటి నలుగురు చరణ్‌పై దూసుకొచ్చారు.
చరణ్ మొదటి దాడిని తప్పించుకున్నాడు.
రెండో వ్యక్తి కత్తిని ఊపాడు.
చరణ్ కిందకు వంగి...
అతని మోకాలిపై దెబ్బకొట్టాడు.
అతను నేలపై పడిపోయాడు.
మూడో వ్యక్తి వెనుక నుంచి వచ్చాడు.
చరణ్ తిరిగి...
ధామ్!
ఒకే పంచ్.
అతను వెనక్కి ఎగిరిపోయాడు.
అర్జున్ మరో ముగ్గురిని అడ్డుకున్నాడు.
ఒకరి కత్తిని తప్పించి...
అతని చేతిని పట్టుకుని తిప్పాడు.
మరో వ్యక్తి దాడి చేయబోతుండగా...
అర్జున్ చేతి నుంచి నీలి ప్రకంపన బయటకు వచ్చింది.
భూమ్!
అతను వెనక్కి పడిపోయాడు.
అర్జున్ తన చేతిని చూసాడు.
"నేను దాన్ని నియంత్రించాను."
చరణ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"ఇప్పుడు మళ్లీ ప్రయత్నించకు."

---

చివరి ఐదుగురు ఒకేసారి దాడి చేశారు.
చరణ్, అర్జున్ ఇద్దరూ వెనుకవైపు నిలబడ్డారు.
చరణ్ అన్నాడు—
"ఎడమ వైపు నీది."
అర్జున్ నవ్వాడు.
"కుడి వైపు నీది."
ఇద్దరూ ఒకేసారి ముందుకు దూకారు.
ధామ్!
ఛంగ్!
భూమ్!
కొన్ని క్షణాల్లో...
అందరూ నేలపై పడ్డారు.
కానీ...
ఆ బృందం నాయకుడు మాత్రం ఇంకా నిలబడి ఉన్నాడు.
అతను చరణ్ వైపు చూసి అన్నాడు—
"నువ్వు గెలిచావని అనుకుంటున్నావా?"
చరణ్ ముందుకు నడిచాడు.
"నాకు గెలుపు అవసరం లేదు."
"నా కుటుంబం సురక్షితంగా ఉండాలి."
నాయకుడు నవ్వాడు.
"అయితే ఆలస్యమైంది."
అతను ఒక చిన్న లోహపు పరికరాన్ని బయటకు తీశాడు.
దానిపై...
భారతి ఉన్న గ్రామం గుర్తు.
చరణ్ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
"ఇది ఎక్కడ దొరికింది?"
"మీరు ఇక్కడికి చేరుకునేలోపు..."
అతను పరికరాన్ని నొక్కాడు.
దూరంగా...
ఒక భారీ పేలుడు శబ్దం వినిపించింది.
భూమ్!!!
చరణ్, అర్జున్ ఇద్దరూ ఒక్కసారిగా ఆ దిశగా చూశారు.
అర్జున్ కేక వేశాడు—
"అమ్మ!"

---

చరణ్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు.
అతను అడవి మార్గంలోకి పరుగెత్తాడు.
అర్జున్ అతని వెంట పరిగెత్తాడు.
కొన్ని అడుగుల తర్వాత...
చరణ్ ఆగాడు.
అతని శ్వాస వేగంగా ఉంది.
అతని నుదుటి ముద్ర మండుతోంది.
అర్జున్ అడిగాడు—
"ఏమైంది?"
చరణ్ కళ్ళు మూశాడు.
ఈసారి...
అతని చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం నెమ్మదిగా మారిపోయింది.
గాలి కదలిక...
ఆకుల పడటం...
దూరంలోని శబ్దాలు...
అన్నీ మందగించాయి.
చరణ్ కళ్ళు తెరిచాడు.
"ఇది..."
అతనికి అర్థమైంది.
ఇది కేవలం శక్తి కాదు.
కాలనేత్రం యొక్క మొదటి నిజమైన శక్తి.
కాల ప్రవాహాన్ని కొన్ని క్షణాల పాటు నెమ్మదించడం.
అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
"నువ్వేం చేశావు?"
చరణ్ ముందుకు చూశాడు.
"మనకు ఇప్పుడు సమయం కావాలి."
అతను పరుగెత్తడం ప్రారంభించాడు.
"ఆ సమయాన్ని మనమే తీసుకుంటాం."
అర్జున్ అతని వెంట పరిగెత్తాడు.
దూరంగా...
భారతి ఉన్న గ్రామం వైపు పొగలు ఎగసిపడుతున్నాయి.
కొనసాగుతుంది...