சங்கர் சிறிய மேசைக்கு அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தான். அவன் மேல் உடல் நிர்வாணமாக, கீழே லுங்கி மட்டும் அணிந்திருந்தான். பிரியாவுடன் சில மென்மையான, சங்கடமான வார்த்தைகளைப் பரிமாறிக்கொண்டான்.
பிரியா பெரும்பாலும் கண்களைத் தாழ்த்தியே இருந்தாள். அவளது புடவைப் பல்லுவை தோள்களைச் சுற்றி இறுக்கமாகச் சரிசெய்தபடி இருந்தாள். குளியலறையில் சுத்தம் செய்ததால் சற்று அமைதியாக உணர்ந்தாள். ஆனால் காலையில் பிசுபிசுப்பாக, நிர்வாணமாக விழித்த நினைவு இன்னும் அவளது நெஞ்சில் கனமாக அமர்ந்திருந்தது.
சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு டாக்டர் ரமேஷ் tiffin பையுடன் உள்ளே வந்தார். சூடான இட்லி, சாம்பார், சட்னி வாசனை அறையை நிரப்பியது.
“வாங்க, உட்காருங்க. காலை உணவு கொண்டு வந்திருக்கேன்,” என்று அவர் எளிமையாகச் சொன்னார்.
சங்கர் உடனே சிறிய மேசையைச் சுத்தம் செய்து, ஸ்டீல் பெட்டிகளை விரித்தார். தட்டுகளை அடுக்கி உணவைப் பரிமாறினான். டாக்டர் ரமேஷ் பிரியாவுக்கு எதிரே உட்கார்ந்தார். சங்கர் சற்று பக்கவாட்டில் உட்கார்ந்தான். முதல் சில நிமிடங்கள் தட்டுகளில் கரண்டிகள் உரசும் மென்மையான ஒலியைத் தவிர அறை முழுவதும் அமைதியாக இருந்தது.
டாக்டர் ரமேஷ் சாப்பிட்டுக்கொண்டே பிரியாவைப் பார்த்தார்.
“பிரியா, ஏன் இவ்ளோ அமைதியா இருக்கீங்க? வீட்டிலும் இப்படித்தானா?”
பிரியாவின் விரல்கள் தட்டில் நின்றன. அவள் சிறிது தலையை ஆட்டினாள். ஆனால் பதில் சொல்லவில்லை.
சங்கர் பேசினான்.
“இல்லை டாக்டர். வீட்ல அம்மா ரொம்ப பேசுவாங்க. காலேஜ் பத்தி கேப்பாங்க, சாப்பாடு பத்தி கேப்பாங்க, எல்லாத்தையும் கேப்பாங்க. இப்படி அமைதியா இருக்க மாட்டாங்க.”
டாக்டர் ரமேஷ் சிறிய தலையசைப்புடன் புரிந்துகொண்டார்.
“அப்ப நான் முன்னால இன்னும் வெட்கப்படுறாங்க. அது சகஜம். முழுமையா வசதியா உணருறதுக்கு கொஞ்சம் நேரம் ஆகும்.”
அவர் சற்று நேரம் சாப்பிட்டுவிட்டு, மேலும் சாதாரணமான தொனியில் பேசினார்.
“நான் டிவோர்ஸ் ஆனவன். என் மனைவியும் மகனும் வேற ஸ்டேட்ல இருக்காங்க."
"என் மகன் சங்கர் வயசுல தான் இருக்கான். வருஷத்துல கொஞ்ச தடவைதான் பார்க்க முடியும். வாழ்க்கை சில சமயம் இப்படி ஆயிடுது.”
பிரியா முதல் முறையாகத் தலையை உயர்த்தினாள். சிறிய அமைதிக்குப் பிறகு மென்மையான குரலில் பேசினாள்.
“சங்கர் அப்பா… விபத்துல இறந்துட்டாரு. சங்கர் இன்னும் சின்னப் பையனா இருக்கும்போது. அதுக்கு அப்புறம் எல்லாமே என் மேல வந்துருச்சு.
வீடு, பணம், எல்லாத்தையும் நான் தான் பார்த்தேன்… அவன் படிப்பு சரியானா நடக்கணும்னு. என் முழு வாழ்க்கையும் அவனுக்காகத் தான்.”
கடைசி வார்த்தைகளில் அவளது குரல் உடைந்தது. கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது. அவள் புடவைப் பல்லுவின் ஓரத்தால் விரைவாகத் துடைத்து, முகத்தைச் சற்று திருப்பினாள்.
சங்கரின் நெஞ்சு இறுக்கமடைந்தது. அவன் தன் தட்டைப் பார்த்தான். திடீரென சாப்பிட முடியாமல் போனான்.
டாக்டர் ரமேஷ் குரல் மென்மையாகியது.
“பெரும்பாலான பெற்றோர் இப்படித்தான் இருக்காங்க பிரியா. நம்ம குழந்தைங்களுக்காக வாழ்கிறோம். எல்லாத்தையும் கொடுக்கிறோம். ஆனா அவங்க வளர்ந்ததும் திரும்ப எதிர்பார்க்கக் கூடாது. அப்பத்தான் மனசு லேசா இருக்கும். நீங்க நல்லா செஞ்சிருக்கீங்க. சங்கர் உங்களோட அம்மாவை வச்சுக்கிட்டு ரொம்ப அதிர்ஷ்டசாலி.”
பிரியா அமைதியாகத் தலையாட்டினாள். இன்னும் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டிருந்தாள். அவர்கள் உணவை முடிக்கும் வரை அறை இன்னும் சில நிமிடங்கள் அமைதியாக இருந்தது.
சாப்பிட்ட பிறகு பிரியா எழுந்து மேசையைச் சுத்தம் செய்தாள். தட்டுகளை எடுத்து மூலையிலுள்ள சிறிய சிங்கில் கழுவச் சென்றாள்.
அவள் பிஸியாக இருக்கும்போது, டாக்டர் ரமேஷ் ஒரு சிறிய காகிதத்தில் சில பொருட்களை எழுதினார். அதை சங்கரிடம் கொடுத்தார்.
“இத வாங்கிட்டு வா. திரும்பி வர கொஞ்சம் நேரம் ஆகட்டும்.”
சங்கர் லிஸ்ட்டைப் பார்த்தான். குழம்பினான். டாக்டரைப் பார்த்தான்.
டாக்டர் ரமேஷ் அவன் கண்களைச் சந்தித்து அமைதியாகச் சொன்னார்.
“போய் வாங்கிட்டு வா. எனக்கு கொஞ்சம் பிளானு இருக்கு. சீக்கிரமா வரதே.”
சங்கர் இன்னும் சற்று குழப்பத்துடன் தலையாட்டினான். சட்டை அணிந்துகொண்டு வெளியே சென்றான்.
சங்கர் வெளியே சென்றிருந்தான். கிளினிக் ஆழ்ந்த அமைதியில் மூழ்கியது. சிலிங் ஃபேனின் மென்மையான ஓசை மட்டும் கேட்டது. பிரியா மர நாற்காலியின் விளிம்பில் உட்கார்ந்திருந்தாள். அவளது புடவைப் பல்லு தோள்களைச் சுற்றி இறுக்கமாக இழுக்கப்பட்டிருந்தது. கணவனைப் பற்றிப் பேசும்போது சிந்திய கண்ணீரின் அடையாளம் இன்னும் அவளது கண்களில் சிவப்பாகத் தெரிந்தது.
டாக்டர் ரமேஷ் ஒரு கணம் அவளைப் பார்த்தார். பின்னர் அருகில் சென்று, மென்மையான, குறைந்த குரலில் பேசினார்.
“பிரியா… நீ சங்கரைத் தனியாக இவ்வளவு பலத்துடன் வளர்த்திருக்கிறாய். பெரும்பாலான பெண்களால் இதைச் செய்ய முடியாது. நாளுக்கு நாள், வருடத்துக்கு வருடம்… எல்லாமே உன் தோள்களில்.”
பிரியா கண்களைத் தாழ்த்தியபடி இருந்தாள். சோர்வான சிறிய தலையசைப்பைக் கொடுத்தாள்.
ரமேஷ் இன்னும் கொஞ்சம் நெருங்கினார். மெதுவாக, கவனமாக, தன் கையை உயர்த்தி அவளது தோளின் மேல் லேசாக வைத்தார். அவனது உள்ளங்கை வெதுவெதுப்பாக இருந்தது. மென்மையான, ஆறுதலான அழுத்தத்தைக் கொடுத்தார்.
பிரியா அந்தத் தொடுதலில் விறைத்தாள். ஆனால் விலகவில்லை.
“நீ ரொம்ப சோர்வாக இருக்கிறாய்,” என்று அவர் அமைதியாகத் தொடர்ந்தார். “நேற்று மட்டும் இல்லை… இந்த எல்லா வருடங்களிலிருந்தும். நீ அதிக நாட்களாகப் பலமாக இருந்திருக்கிறாய்.”
அவனது கை அவளது தோளில் இருந்தது. சில விநாடிகளுக்குப் பிறகு அதை மெதுவாக அவளது கழுத்தின் பக்கவாட்டிற்கு நகர்த்தினார்.
அவனது கட்டைவிரல் அவளது தாடைக்கு அருகில் ஓய்ந்தது.
அதே மெதுவான கவனத்துடன், அவனது விரல்கள் அவளது கன்னத்தை லேசாகத் தொட்டு, உலர்ந்த கண்ணீரின் மங்கலான அடையாளத்தைத் துடைத்தன.
பிரியாவின் மூச்சு நின்றது. அவளது இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
**பிரியாவின் எண்ணங்கள்:**
இது வித்தியாசமாக இருக்கிறது… இதுவரை எல்லாமே சங்கருக்காக… சங்கர் முன்னால்தான். இப்போ நாங்கள் தனியாக இருக்கிறோம். ஏன் இப்படித் தொடுகிறார்?
ரமேஷ் குரல் மென்மையாகவே இருந்தது.
“நீ எல்லாவற்றையும் தனியாகச் சுமக்க வேண்டியதில்லை பிரியா.”
அவர் இன்னும் நெருங்கினார். அவனது மற்றொரு கை அவளது மேல் கையின் மேல் ஓய்ந்தது. மெதுவாக அவளை எழுப்பினார். அவள் எழுந்ததும், அவளை மென்மையாகத் தன் மார்புக்குள் இழுத்தார்.
பிரியாவின் உடல் முழுவதும் விறைத்தது.
“டாக்டர்… இது… சங்கர் இல்ல… நான்…” அவளது குரல் கிட்டத்தட்ட கிசுகிசுப்பாகவே வந்தது. அவள் தன் கைகளை அவனது மார்பில் பலவீனமாக வைத்தாள் — முழுவதுமாகத் தள்ளாமல்.
“எனக்குத் தெரியும்,” என்று அவர் அவளது காதுக்கு அருகில் அமைதியாகச் சொன்னார். “இது சிகிச்சை இல்லை. இது வெறும் ஆறுதல். நீ இவ்வளவு கொடுத்திருக்கிறாய். கொஞ்ச நேரம் யாராவது உன்னை அணைத்துக்கொள்ளட்டும்.”
அவர் அவளை வலுக்கட்டாயப்படுத்தவில்லை. வெறுமனே தன் கைகளை லேசாக அவளைச் சுற்றி வைத்திருந்தார். ஒரு கை அவளது முதுகின் நடுவில், மற்றொன்று இன்னும் தோளில். அவர் காத்திருந்தார்.
விநாடிகள் கடந்தன. பிரியாவின் மூச்சு சீரற்றதாக இருந்தது. அவனது மார்பின் வெப்பம், இதயத்தின் சீரான துடிப்பு, கைகளின் அமைதியான பலம்… அவளுக்குள் ஏதோ மெதுவாகத் தளர்ந்தது. அவள் உணர்ச்சிபூர்வமாகவும் உடல் ரீதியாகவும் சோர்வாக இருந்தாள். நீண்ட தயக்கத்திற்குப் பிறகு, அவளது நெற்றி அவனது தோளில் சாய்ந்தது. அவளது கைகள் எதிர்ப்பதை நிறுத்தி, வெறுமனே அவனது மார்பில் ஓய்ந்தன.
ரமேஷ் கை மெதுவாக அவளது முதுகில் மேலும் கீழும் அமைதியான அசைவில் நகர்ந்தது. பின்னர் அதை உயர்த்தி, அவளது முடியை மென்மையாக வருடினார். அவனது விரல்கள் அவளது கழுத்தின் பின்புறத்திலுள்ள மென்மையான முடிகளில் சறுக்கின.
அவர் அவளது கோவித்தில் ஒரு மென்மையான, நீண்ட முத்தத்தை வைத்தார். பின்னர் நெற்றியில் இன்னொன்று.
பிரியா கண்களை மூடினாள். ஒரு சிறிய, நடுங்கும் மூச்சு அவளது உதடுகளிலிருந்து வெளியேறியது.
**பிரியாவின் எண்ணங்கள்:**
எத்தனை வருடங்கள் ஆயிற்று ஒரு ஆண் இப்படி என்னை அணைத்துக்கொண்டது?…
அந்த எண்ணம் தானாகவே வந்தது. உடனே குற்ற உணர்வு தொடர்ந்தது. ஆனால் அந்தத் தருணத்தில் ஆறுதல் குற்ற உணர்வை விட வலிமையாக இருந்தது.
நீண்ட நேரத்திற்குப் பிறகு, ரமேஷ் மீண்டும் பேசினார். அவளது முடிக்கு அருகில் குறைந்த குரலில்.
அவர் மெதுவாக அவளது புடவைப் பல்லுவைத் தளர்த்தினார். அவள் தடுக்காதபோது, கவனமாக அவளது உடலிலிருந்து புடவையை அவிழ்த்து, மடித்து ஓரமாக வைத்தார். அவள் பிளவுஸ் மற்றும் பாவாடையில் நின்றாள். திடீரென இலகுவாகவும், அதிக வெளிப்படையாகவும் உணர்ந்தாள்.
ரமேஷ் மர நாற்காலியில் உட்கார்ந்து, மெதுவாக அவளைத் தன் மடியில் அமர வைத்தார். முதலில் அவள் பக்கவாட்டில் உட்கார்ந்தாள். பின்னர் சற்று நகர்ந்து, அவளது உடல் அவனுக்கு எதிராக முழுமையாகச் சாய்ந்தது. அவனது கைகள் அவளது இடுப்பைச் சுற்றின. ஒரு கை பாவாடையின் மேல் அவளது இடுப்பின் மென்மையான வளைவில் ஓய்ந்தது. மற்றொன்று மெதுவாக அவளது முதுகில் மேலும் கீழும் வருடியது.
பிரியாவின் தலை மீண்டும் அவனது தோளில் இடம் பிடித்தது. அவளது கன்னம் அவனது கழுத்தின் பக்கவாட்டில் அழுத்தியது. மெல்லிய பிளவுஸ் வழியாக அவனது உடலின் வெப்பத்தை உணர முடிந்தது. அவளது இடுப்பில் இருந்த கை சிறிய, ஆறுதலான வட்டங்களில் நகர்ந்தது. எப்போதாவது அவனது விரல்கள் பட்டுப்பாவாடைக்கும் பிளவுஸுக்கும் இடையிலான நிர்வாண இடுப்புத் தோலைத் தொட்டன.
அவர்கள் நீண்ட நேரம் அமைதியாக அப்படியே இருந்தார்கள். அவசர அசைவுகள் இல்லை. அவசர ஆசை இல்லை. வெறுமனே மூச்சின் அமைதியான தாளமும், இரண்டு உடல்களின் சீரான வெப்பமும் மட்டும்.
ரமேஷ் கட்டைவிரல் அவளது இடுப்பில் மென்மையான வடிவங்களை வரைந்தது.
“நீ நன்றாகச் செய்கிறாய் பிரியா,” என்று அவர் முனங்கினார். “சங்கருக்காக… உனக்காகவும். ஒவ்வொரு கணமும் பலமாக இருக்க வேண்டியதில்லை.”
பிரியா வார்த்தைகளால் பதிலளிக்கவில்லை. அவள் கண்களை இன்னும் இறுக்க மூடி, அவனுக்கு எதிராகத் தன்னை ஓய்வெடுக்க அனுமதித்தாள் — எஞ்சிய வெட்கத்திற்கும், எதிர்பாராத, ஆழமான அணைப்பு உணர்விற்கும் இடையில் சிக்கியபடி.
கிளினிக்குக்கு வெளியே சங்கர் பொருட்களின் பையுடன் திரும்பினான். கதவை நெருங்கியபோது, சிறிய ஜன்னல் வழியாக உள்ளேப் பார்த்தான். அவன் பார்த்தது அவன் கால்களை உறைய வைத்தது.
அவன் அம்மா டாக்டர் ரமேஷின் மடியில் உட்கார்ந்திருந்தாள். அவளது புடவை கழற்றப்பட்டிருந்தது. பிளவுஸ் மற்றும் பாவாடை மட்டும் அணிந்திருந்தாள். டாக்டரின் கைகள் அவளைச் சுற்றி இருந்தன. அவர்கள் வெறுமனே ஒருவரை ஒருவர் அணைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.
சங்கரின் நெஞ்சில் ஒரு கூர்மையான வெப்பம் எழுந்தது. கோபம். பொறாமை. கதவைத் தள்ளித் திறந்து டாக்டரிடம் கத்துவதற்கான தூண்டுதல்.
*நான் அவளைத் தனியாக விட்டுவிடக்கூடாது.*
சில விநாடிகள் அவன் கை பையை இறுக்கமாகப் பிடித்தது. அவன் கை விரல்கள் வெண்மையாக மாறின.
பின்னர் அவன் தன்னைக் கட்டாயப்படுத்தி தொடர்ந்து பார்த்தான்.
அவன் அம்மாவின் முகம் அமைதியாக இருந்தது. அவளது உடலில் எந்த எதிர்ப்பும் இல்லை. அவளது மூச்சு மென்மையாகவும் சீராகவும் தெரிந்தது. டாக்டர் அவளைக் கரடுமுரடாக முத்தமிடவில்லை அல்லது அவசரமாகத் தொடவில்லை. அவர் வெறுமனே அவளை அணைத்துக்கொண்டிருந்தார் — நிலையாக, அமைதியாக.
காலை உணவின்போது டாக்டர் சொன்ன வார்த்தைகள் சங்கரின் மனதில் திரும்பின:
*பெற்றோர் குழந்தைகளுக்காக எல்லாவற்றையும் செய்கிறார்கள்… ஆனால் நாம் திரும்ப எதையும் எதிர்பார்க்கக் கூடாது.*
அவன் அம்மா பல வருடங்களாகத் தனியாக இருந்தாள். ஒருவேளை டாக்டர் நீண்ட காலமாகக் காலியாக இருந்த ஒரு இடத்தை நிரப்புகிறாரோ.
கோபம் மெதுவாகத் தளர்ந்தது. சங்கர் ஆழமாக மூச்சு விட்டான். பையைச் சரிசெய்து, சிறிய, வேண்டுமென்றே புன்னகையுடன் கதவைத் தள்ளினான்.
“அம்மா…” என்று மென்மையாக அழைத்தான்.
பிரியா உடனே நிமிர்ந்தாள். கிட்டத்தட்ட டாக்டரின் மடியிலிருந்து தடுமாறி விழும் அளவுக்கு. டாக்டர் ரமேஷின் கண்கள் உண்மையான ஆச்சரியத்தில் விரிந்தன.
பிரியாவின் முகம் பீதியால் நிரம்பியது — அவன் மகனின் முகத்திலுள்ள புன்னகையைப் பார்க்கும் வரை. பயம் குழப்பத்திற்கு இடம் கொடுத்தது.
சங்கர் நேராக அவளிடம் நடந்து சென்றான். பையைக் கீழே போட்டு, அவளை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டான். அவளைத் தன் மார்புக்குள் உறுதியாகப் பிடித்து, அவளது காதுக்கு அருகில் கிசுகிசுத்தான்,
“ஒன்னும் சொல்லாதே. நான் உன்னை நேசிக்கிறேன் அம்மா.”
அவர் அவளது கன்னங்களிலும் முகத்தின் பக்கவாட்டிலும் மென்மையான முத்தங்களை வைத்தான். அதிர்ச்சியான அமைதிக்குப் பிறகு, பிரியாவின் கைகள் அவனைச் சுற்றின. அவள் அவன் தோளில் முகத்தைப் புதைத்து அணைத்துக்கொண்டாள்.
அவர்கள் பின்னால், டாக்டர் ரமேஷ் லேசாக தொண்டையைச் செருமினார். பின்னர் குனிந்து சங்கர் கொண்டு வந்த பையைத் திறந்தார். அவர் பொருட்களைப் பாயில் நேர்த்தியாக விரிக்கத் தொடங்கினார் — ஒரு பாட்டில் தேங்காய் எண்ணெய், புதிய டிஸ்போசபிள் ரேஸர்கள் பாக்கெட், ஷேவிங் கிரீம், மற்றும் ஒரு சிறிய டவல்.
பிரியா மெதுவாக சங்கரிடமிருந்து பிரிந்தாள். அம்மாவும் மகனும் திரும்பி டாக்டரைப் பார்த்தார்கள். ரேஸர்களும் கிரீமும் அவ்வளவு கவனமாக விரிக்கப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்தபோது, பிரியாவின் உதடுகளிலிருந்து ஒரு சிறிய, ஆச்சரியமான சிரிப்பு வெளியேறியது. சங்கரும் மூச்சுக்குள் சிரித்தான்.
“என்ன டாக்டர்… இப்போ உங்க முகத்தை ஷேவ் பண்ணப் போறீங்களா?” என்று பிரியா இன்னும் லேசாகச் சிரித்தபடி கேட்டாள். அவளது குரலில் நிம்மதியும் எஞ்சிய வெட்கமும் கலந்திருந்தன.
டாக்டர் ரமேஷ் அவர்களைப் பார்த்து, தன் முகத்திலும் அமைதியான புன்னகையுடன்,
“ஆமா,” என்று சமமாகச் சொன்னார். “ஆனா எனக்காக இல்லை. நான் உங்களை ஷேவ் பண்ணப் போறேன்.”
பிரியாவும் சங்கரும் இருவரும் அவரை உற்றுப் பார்த்தார்கள். ஒரே வார்த்தை இருவர் வாயிலிருந்தும் ஒரே நேரத்தில் வெளியேறியது.
“என்ன…?”
-----------------------------------------------------------
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)
![[Image: 18836373.jpg?width=460]](https://imagex1.sx.cdn.live/images/pinporn/2017/12/23/18836373.jpg?width=460)