[Piriya s]

அரைமணி நேரம் கடந்து திரும்ப வந்தாள் சாவித்ரி. 

அவள் வரும்வரை அவளது படங்களைத்தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

“அண்ணா..”கூப்பிட்டுக் கொண்டே வந்தாள்.

“வா..” அவன் நெஞ்சம் படபடத்தது. போனை ஆப் பண்ணி விட்டு எழுந்து முன்னால் போனான்.

அவள் மட்டும் தனியாக வரவில்லை. கூடவே மஞ்சுவையும் கூட்டி வந்திருந்தாள். 

“அண்ணா..” மஞ்சுவும் சிரித்தாள். 

“அட மஞ்சு. வா.. வா. நல்லாருக்கியா?” மனோ சிரிப்பை இன்னும் அதிகமாக்கினான்.

“ம்.. நான் நல்லாருக்கேன் அண்ணா. நீங்க நல்லாருக்கீங்களா?”

“ம் நல்லாருக்கேன். வா உக்காரு”

“இல்லணா. நான் போகனும். ஆடுகள கொண்டு வந்து தண்ணி காட்டி உட்றுக்கேன். மறுபடி ஓட்டிட்டு போகனும்”

“ஆடு மேய்க்கறியா?”

“ஆமாண்ணா..”

சாவித்ரி, “பெரியாத்தா எந்த பக்கம் ஓட்டிட்டு போச்சுனு தெரியுமா?” என்று கேட்டாள்.

“நான் பாக்கல. நான் நேரா கெழக்க ஓட்டிட்டு போய்ட்டேன். ஆத்தா வடக்க ஓட்டிட்டு போயிருக்கும்” என்றாள்.

மஞ்சு இன்னும் சின்னப் பெண்தான். லேசாக கருப்பு. ஒல்லியான உடம்பு. கூரான மூக்கு. வற்றின கன்னங்கள். மெலிந்த சிறிய உதடுகள். சிறிய மார்புகள். குச்சி குச்சியாக கை கால்கள்.

பாவாடை தாவணி கட்டிருந்தாள். தலை கலைந்து முகம் வியர்த்திருந்தாள்.

“என்கூட வரீங்களா அண்ணா?” மஞ்சு கேட்டாள். 

“எங்க?”

“மொக்கைக்கு?”

“எதுக்கு?”

“ஆடு மேய்க்க..”

“ஹாஹா..” சிரித்தான் மனோ. 

“நானும் போரடிச்சா இவகூட போவேன்” என்றாள் சாவித்ரி.

“அப்படியா?”

“ரெண்டு பேரும் போனா ஜாலியா இருக்கும்”

மஞ்சு அதிக நேரம் இருக்கவில்லை. சில நிமிடங்கள் பேசிக் கொண்டிருந்து விட்டு விடை பெற்று ஓடி விட்டாள்.

“எங்க.. இனி வர மாட்டியோனு நெனச்சேன்” மஞ்சு போன பிறகு சாவித்திரியிடம் சொன்னான் மனோ.

“அப்பவே வந்துருப்பேன். அதுக்குள்ள அவ பசிக்குதுனு சோறு வேணும்னு கேட்டா. போட்டு குடுத்து சாப்பிட வெச்சு அனுப்பிட்டு வரேன்”

“ஓ.. நீயும் சாப்பிட்டியா?” அவள் முகத்தை ஆர்வமாகப் பார்த்தான்.

“ம்கூம். நான் சாப்பிடலணா. அவளுக்குத்தான் பசிக்குதுன்னா. காலைல சாப்பிடாமயே ஆடு ஓட்டிட்டு போய்ட்டாளாம். இப்ப பசியோட வந்துருக்கா. அவங்கம்மா செஞ்ச சோறு கொழம்பு அவளுக்கு புடிக்கல. அதான் இங்க வந்துட்டா” சொல்லிக் கொண்டே பக்கத்தில் வந்தாள்.

இப்போது சாவித்திரி முகம் கழுவி தலை வாரி ஜடை பின்னியிருந்தாள். முகத்துக்கு கொஞ்சமாக பவுடர் அடித்திருக்க வேண்டும். பளிச்சென இருந்தாள். 

அவள் முகம் இப்போது இன்னும் பளபளத்து மினுக்கியது. கன்னங்களில் செம்மை கூடியிருந்தது. மூக்கு நுனி சிவந்த மாதிரி ஆகியிருந்தது.

“உக்காரு” தவிப்புடன் சொன்னான் மனோ.

“ம்” உள்ளே பார்த்தாள். பாய் இன்னும் விரித்து விட்ட மாதிரியேதான் இருந்தது. 

“உள்ள போலாமா?” சட்டென கேட்டான்.

“ஏன் ணா?” அடித் தொண்டையில் பேசியபடி சிணுங்கினாள். 

“ஒரு கிஸ்ஸ போடலாம்” எழுந்தான். 

சட்டென பயந்த மாதிரி பின் வாங்கினாள். 

“இன்னுமா?”

எட்டி அவள் கையைப் பிடித்தான். விசுக்கென கையை இழுத்தாள். இந்த முறையும் அவளது கையில் இருந்த கண்ணாடி வளையல் படக்கென உடைந்தது.

“ஏய் ஸாரி” சட்டென அவள் கையை விட்டான். “என்ன இது.. தொட்டா ஒடைஞ்சு போகுது”

பக்கென சிரித்தாள். 

“அவனும் இப்படித்தான் ஒடச்சுட்டே இருப்பான்”

உடனே குனிந்து உடைந்த வளையல் துண்டுகளை பொறுக்கினாள். 

கழுத்து வளைவில் முலைகள் பிதுங்கின.

“இப்படி ஒடையற வளையல வாங்கினா காசுக்கு எங்க போறது?” அவனும் கீழே குனிந்து வளையல் துண்டை எடுத்தான். 

தன் பக்கமாக இருந்ததை பொறுக்கி விட்டு நிமிர்ந்தாள்.

“அண்ணா குடுங்க..”

அவள் கையில் கொடுத்து இந்த முறை அவள் முழங்கையை பிடித்தான்.

அவள் திமிறிக் கொள்ளாமல் எழுந்தாள். 

சட்டென அவளை முன்னால் இழுத்து அவள் உதட்டில் பச்சென முத்தம் கொடுத்தான்.

“இருங்க” அவனை ஒதுக்கி விலகிப் போனாள். 

வேலிப் படலுக்கு வெளியே கண்ணாடி வளையல் துண்டுகளை வீசிவிட்டு டாப்ஸை தூக்கி விட்டபடி வந்தாள்.

“ஆடு மேய்க்கறதுதான் மஞ்சுவோட வேலையா?”

“ஆமா.. இப்போதைக்கு அப்படித்தான்” மூக்குக்கு கீழே துடைத்துக் கொண்டு டாப்ஸின் இரண்டு பக்கங்களையும் இரண்டு கைகளிலும் தூக்கிப் பிடித்து விசிறி விட்டாள்.

அவள் டாப்ஸ் மேலே போய் அவளது வயிறும் தொப்புளும் லெக்கின்ஸின் தொடை இடுக்கும் தெரிந்தது. 

அதைப் பார்த்த நொடி அவனுள் கொதித்துக் கிடந்த ஆசைத் தீ பற்றிக் கொண்டது. 

சட்டென கை நீட்டி அவள் புண்டையை தொட்டான்.

“செம்ம பீசு..”

[Piriya s]

Thanks

[Piriya s]

“இளமையெணும் புயல் காற்று” — Piriya S

இந்தக் கதைக்கு வைத்திருக்கும் “இளமையெணும் புயல் காற்று” என்ற தலைப்பு, முதல் ஐந்து பகுதிகளிலேயே தன் அர்த்தத்தை காட்டத் தொடங்கிவிட்டது. புயல் வருவதற்கு முன் காற்றில் ஒரு மாற்றம் தெரியும் அல்லவா? அதுபோலத்தான் இந்தக் கதையிலும் ஆரம்பத்தில் சாதாரணமாகத் தெரியும் ஒரு கிராமத்து சந்திப்பு, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பல மனங்களுக்குள் குழப்பத்தையும் மோதலையும் உருவாக்குகிறது.

Part 1-ல் மனோ பாட்டி வீட்டுக்கு வருவது, கிராமத்து சூழல், அரசமரம், பிள்ளையார் கோவில், ஆடுகள், பழக்கமான மனிதர்கள் என கதை மிகவும் இயல்பாக நகர்கிறது. அந்த இயல்பான சூழலுக்குள் சாவித்திரி மீண்டும் வரும்போது, பழைய அறிமுகம் எப்படி வேறு ஒரு மனநிலைக்குள் நகர்கிறது என்பதுதான் கதையின் முதல் முக்கிய மாற்றம்.

“பழகிய பாதையும் ஒருநாள் புதிதாகத் தோன்றலாம்; மாறுவது பாதை அல்ல, அதை பார்க்கும் பார்வை.”

Part 2-ல் சாவித்திரியின் வாழ்க்கை, அவளுடைய காதல், செந்திலுடனான பிரச்சினைகள், குடும்பத்தின் மீதான பயம் போன்ற விஷயங்கள் வெளிவருவதால் கதைக்கு ஒரு புதிய அடுக்கு கிடைக்கிறது. குறிப்பாக, அவளுடைய வயது மற்றும் அனுபவமின்மை கதையின் பின்னர் வரும் முடிவுகளை மிகவும் முக்கியமானதாக மாற்றுகிறது. காதல் என்ற பெயரில் ஒருவர் சொல்வதை நம்புவது, தனக்கே சரி–தவறு எது என்று புரிந்து கொள்ள முடியாமல் தடுமாறுவது போன்ற உளவியல் இங்கே கவனிக்க வைக்கும் அம்சங்கள்.

“அனுபவம் இல்லாத மனதுக்கு இனிமையான வார்த்தையும் அறிவுரையாகத் தோன்றலாம்; அதே வார்த்தை பின்னால் ஆபத்தாகவும் மாறலாம்.”

Part 4-ல் செந்திலுடன் ஏற்பட்ட பிரச்சினை, சாவித்திரியின் அழுகை, மனோ அவளை சமாதானப்படுத்துவது என உறவுகளுக்குள் இருக்கும் பலவீனங்கள் வெளிப்படுகின்றன. அதே நேரத்தில் மனோவின் பார்வை மாறிக்கொண்டே போவது கதையின் முக்கியமான உளவியல் திருப்பம். இங்கேதான் வாசகருக்கு ஒரு கேள்வி வருகிறது — மனோ உண்மையாக அவளுக்கு உதவ நினைக்கிறானா, இல்லை அவளுடைய குழப்பத்தையே தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்த நினைக்கிறானா?

Part 5-ல் செந்திலுடன் மனோ பேசும் காட்சி கதைக்கு நல்ல suspense கொடுக்கிறது. இருவருக்கும் இடையில் நடக்கும் அந்த உரையாடல் மூலம் செந்திலின் குணமும், சாவித்திரியுடனான உறவின் இன்னொரு பக்கமும் வெளிப்படுகிறது. சாவித்திரி மீண்டும் மனோவிடம் வரும்போது, அவளுடைய மனநிலை என்ன என்பதை வாசகரால் முழுமையாக கணிக்க முடியாத நிலை உருவாகிறது.

அதுதான் இந்தப் பகுதிகளின் பலம்.

“ஒரு உறவில் வார்த்தைகள் குறையும்போது சந்தேகம் பெருகும்; சந்தேகம் பெருகும்போது உண்மை கூட வேறு வடிவம் எடுக்கும்.”

மேலும், கண்ணாடி வளையல் உடையும் சம்பவத்தை கதையில் மீண்டும் கொண்டு வந்திருப்பது கவனிக்கத்தக்கது. அது வெறும் ஒரு பொருள் உடைவது போலத் தோன்றினாலும், கதையின் சூழலில் அது உறவுகளின் மென்மையையும் எல்லைகளின் நுட்பத்தையும் நினைவுபடுத்தும் ஒரு குறியீடாகப் படுகிறது.

“கண்ணாடி வளையல் உடைவதற்கு பெரிய கல் தேவையில்லை; ஒரு சிறிய அழுத்தமே போதும். சில உறவுகளும் அப்படித்தான்.”

எழுத்தாளரின் இன்னொரு சிறப்பு, கிராமத்து வாழ்க்கையை பின்னணியாக வைத்து கதாபாத்திரங்களை நகர்த்தியிருப்பது. வீடு, திண்ணை, வெயில், ஆடுகள், அரசமரம், அக்கம் பக்கத்து மனிதர்கள் என காட்சிகள் கண்முன்னால் நிற்கின்றன. அந்த இயல்பான சூழல்தான் கதையில் நடக்கும் மனப்போராட்டத்தை இன்னும் தாக்கமாக உணரச் செய்கிறது.

ஆனால் அடுத்தடுத்த பகுதிகளில் மனோவின் நோக்கம் எவ்வளவு தூரம் செல்கிறது, சாவித்திரி உண்மையில் என்ன நினைக்கிறாள், செந்திலின் உண்மையான முகம் என்ன, இந்த ரகசியங்கள் எப்போது வெளிச்சத்துக்கு வருகின்றன என்பதைக் கவனமாகக் கொண்டு சென்றால் கதையின் suspense இன்னும் வலுப்படும்.

இந்தக் கதையின் மையத்தில் காதல் மட்டும் இல்லை. அப்பாவித்தனம், நம்பிக்கை, ஈர்ப்பு, அதிகாரம், ரகசியம், உறவுகளில் இருக்கும் எல்லைகள் — இவை அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று மோதத் தொடங்கியிருக்கின்றன. அதனால்தான் தலைப்பில் இருக்கும் “புயல்” என்ற வார்த்தை இங்கே பொருத்தமாகத் தெரிகிறது.

“புயல் எப்போது வரும் என்பது முக்கியமல்ல; அது வருவதற்கு முன் காற்று எந்த திசையில் மாறுகிறது என்பதுதான் முக்கியம்.”

முதல் ஐந்து பகுதிகளிலேயே வாசகருக்குள் பல கேள்விகளை உருவாக்கியிருக்கிறீர்கள் Piriya S. குறிப்பாக கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை மெதுவாக மாற்றி, அடுத்த நிகழ்வை எதிர்பார்க்க வைக்கும் விதம் நல்ல கதை சொல்லும் திறமை.

கதை இப்போது தான் உண்மையான புயலுக்குள் நுழையத் தொடங்குகிறது.
இளமை ஒரு காற்றாக இருந்தால், ஆசை அதன் வேகம்; ஆனால் அந்தக் காற்று எந்தத் திசையில் வீசுகிறது என்பதுதான் ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையை மாற்றுகிறது.

வாழ்த்துகள் Piriya S... ❤️ தொடர்ந்து எழுதுங்கள்.
“இளமையெணும் புயல் காற்று வீசத் தொடங்கிவிட்டது; அது எங்கே கரையைத் தொடும் என்பதுதான் இனி கதையின் கேள்வி!”

சிறப்பு மகிழ்ச்சி. நன்றி