[Devayani rasigan]

Update எப்போது வரும்

இன்னைக்கு இரவு

[Devayani rasigan]

குரு வீட்டில் இருள் நீங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஜன்னல் வழியே மெல்லிய வெளிச்சம் உள்ளே சறுக்கி வந்தது. வெளியே பறவைகள் ‘க்யூ… க்யூ…’ என்று கூவின. காற்று திரைச்சீலையை லேசா அசைத்து ‘ஸ்ஸ்ஸ்’ என்ற ஒலியை எழுப்பியது.

குரு கண் திறந்தான். தலையை இரு கைகளிலும் பிடித்தான். அந்தக் காட்சி மீண்டும் வந்தது. தண்ணீர். ஈர முடி. இடுப்பின் வளைவு. மார்பகங்களின் பக்கம். அவள் திரும்பாமல் நின்ற அந்த ஒரு நொடி.

*நான் பார்க்கக்கூடாது. தங்கை மாதிரி… ஆனா பார்த்துட்டேன்.*

மூச்சு ஆழமாக இழுத்தான். கை நடுங்கியது. எழுந்து குழாயருகே சென்றான். தண்ணீர் ‘ஷ்ஷ்ஷ்’ என்று ஓடியது. முகத்தில் பட்டது. குளிர். ஆனால் உள்ளே சூடு குறையவில்லை.

மொபைல் அடித்தது. சுமன் நம்பர்.

குரு : டேய் சுமன்…

சுமன் : டேய் குரு… காலை எப்படி இருக்க?

குரு : சும்மாடா… நீ எப்படி?

சுமன் : கொஞ்சம் பேட்டர். வீட்ல இருக்கேன். ரெஸ்ட். நீ வர முடியுமா?

குரு தலையைச் சாய்த்தான். அந்த நினைவு மீண்டும் சுழன்றது.

குரு : வரேன்டா. கொஞ்ச நேரத்துல.

சுமன் : சரிடா. ஸ்ரீதிவ்யா காபி போட்டுட்டு இருக்கா.

குரு போனை வைத்தான். கை இறுகியது. ஆடை மாற்றினான். வாசலைத் திறந்தான். வெளியே காற்று முகத்தை அடித்தது. சாலையில் ஆட்டோ ஹார்ன். ‘பார்ப்… பார்ப்…’.

சுமன் வீட்டு வாசலில் நின்றான். கால் ‘டக் டக்’ என்று ஒலித்தது. மணியை அடிக்காமல் உள்ளே நுழைந்தான். ஹாலில் ஃபேன் ‘வீய்ய்… வீய்ய்…’ என்று சுழன்றது. மருந்து வாசனை இல்லை. வீட்டு வாசனை. காபி. சோப்பு.

ஸ்ரீதிவ்யா சமையலறையில் இருந்தாள். பச்சை சேலை கட்டி . ப்ளவுஸ் இறுக்கமாக. முடி பின்னப்பட்டிருந்தது. அவள் கை காபி குவளையை எடுத்தது ‘க்ளாங்’ என்ற சத்தம். திரும்பினாள்.

ஸ்ரீதிவ்யா : குருண்ணா… வாங்கண்ணா. உக்காருங்கண்ணா.

குரு பார்வை ஒரு கணம் அவள் இடுப்பில் விழுந்தது. சேலை மெல்லியதாக. வளைவு தெரிந்தது. உடனே விலக்கினான். முகம் சூடேறியது.

*மறுபடியும்… அந்தக் காட்சி.*

குரு : சரிம்மா… சுமன் எங்கே?

ஸ்ரீதிவ்யா : உள்ள படுக்கைல இருக்காங்கண்ணா. போங்கண்ணா.

குரு சுமன் அறைக்குச் சென்றான். சுமன் படுக்கையில் உட்கார்ந்திருந்தான். முகம் கொஞ்சம் பிரகாசம்.

சுமன் : டேய்… வாடா. உக்காரு.

குரு நாற்காலியில் உக்கார்தான். கைகளை மடியில் வைத்தான். விரல்கள் பின்னின.

குரு : எப்படி இருக்கடா?

சுமன் : நல்லா இருக்கு. டாக்டர் சொல்றாரு ரெஸ்ட் எடுக்கணும்னு. வேலை பாக்காதேன்னு.

குரு தலையசைத்தான். வெளியே ஸ்ரீதிவ்யா காபி கோப்பையுடன் வந்தாள். கோப்பை மேஜையில் வைத்தது ‘க்ளாங்’. அவள் சாய்ந்தபோது சேலை லேசா சரிந்தது. இடுப்பு கொஞ்சம் தெரிந்தது.

குரு பார்வை மீண்டும் அங்கே விழுந்தது. ஒரு நொடி. இரண்டு நொடி. அவள் திரும்பினாள். பார்வை சந்தித்தது. ஸ்ரீதிவ்யாவின் கண்களில் ஒரு சந்தேகம் லேசா தெரிந்தது.

*அவர் என்ன பாக்குறாரு ?*

ஸ்ரீதிவ்யா : குருண்ணா… காபி குடுங்கண்ணா.

குரு : சரிம்மா…

கோப்பையை எடுத்தான். கை லேசா நடுங்கியது. காபி சூடாக இருந்தது. குடித்தான். சுவை கசந்தது.

ஸ்ரீதிவ்யா சமையலறைக்குத் திரும்பினாள். அடுப்பு ‘ஸ்ஸ்ஸ்’ என்று ஒலித்தது. எண்ணெய் சத்தம். தட்டுகள் ‘க்ளாங் க்ளாங்’.

சுமன் : டேய்… நீ அமைதியா இருக்க. என்ன ஆச்சு?

குரு : ஒண்ணும் இல்லடா… சும்மா.

சுமன் புருவம் நெறித்தான். ஆனால் ஒன்றும் கேட்கவில்லை.

ஸ்ரீதிவ்யா மீண்டும் வந்தாள். பழம் தட்டில் வைத்தாள்.

குரு பார்வை மீண்டும் அவள் மார்பில் விழுந்தது. இயற்கையாக உயர்ந்து தாழ்ந்தது. அந்த நினைவு—தண்ணீர் வழிந்த உடல்—மீண்டும் வந்தது.

*போதும்… பார்க்காதே.*

ஸ்ரீதிவ்யா தலையை உயர்த்தினாள். குருவின் பார்வையைப் பிடித்தாள். ஒரு கணம். அவள் கண்களில் பயம் கலந்த சந்தேகம்.

*இவருக்கு என்ன ஆச்சு ? நேத்துல… இருந்து ஒரு மாதிரி இருக்காரு ?*

ஸ்ரீதிவ்யா : குருண்ணா… எல்லாம் சரியா இருக்காண்ணா?

குரு : ஆமாம்மா… சரிதான்.

குரல் கரகரப்பாக வந்தது. தொண்டை இறுகியது.

சுமன் : ஸ்ரீதிவ்யா… நீயும் உக்காரு. ரொம்ப ஓடிட்டு இருக்க.

ஸ்ரீதிவ்யா : சரிங்க.
உக்கார்தாள். கைகளை மடியில் வைத்தாள். விரல்கள் சேலையைத் திருகின. மார்பு ஏறி இறங்கியது. சேலை லேசா அசைந்தது.


. அமைதி. ஃபேன் சுழன்றது. வெளியே தெருவில் ஆட்டோ ஹார்ன். உள்ளே காபி வாசனை.

மொபைல் அடித்தது. ஸ்ரீதிவ்யாவின் பர்ஸில். லட்சுமி நம்பர். அவள் எழுந்து வாசலுக்குச் சென்றாள். கதவை லேசா மூடினாள். ‘க்ளிக்’.

ஸ்ரீதிவ்யா : என்ன லட்சுமி?

லட்சுமி : திவ்யா… சுமன் வீட்ல இருக்கான? நீ யோசிச்சி பார்த்தியா ?

ஸ்ரீதிவ்யாவின் தொண்டை இறுகியது. கை நடுங்கியது. சுவரில் சாய்ந்தாள்.


ஸ்ரீதிவ்யா : இப்ப முடியாது லட்சுமி. கொஞ்சம் யோசிக்க நேரம் வேணும் .

லட்சுமி : காசு தேவைப்படும் இல்ல? மெடிசின்… ஸ்கூல்… சொல்லு. நான் ஏற்பாடு பண்றேன். ரவி கேக்குறான்.

ஸ்ரீதிவ்யா மூச்சு வேகமானது. மார்பு ஏறி இறங்கியது. சேலை அசைந்தது.

ஸ்ரீதிவ்யா : பிறகு பேசலாம்.

போனை வைத்தாள். கைகளைக் கழுவினாள். தண்ணீர் ‘ஷ்ஷ்ஷ்’ என்று ஓடியது. முகத்தில் வியர்வை. துடைத்தாள்.

உள்ளே வந்தபோது குரு அவளைப் பார்த்தான். பார்வை நீண்டது. அவள் இடுப்பு. சேலை. வளைவு.

ஸ்ரீதிவ்யா நின்றாள். கண்கள் சந்தித்தன. சந்தேகம் தெளிவாக வளர்ந்தது.

*அவர் என்ன பாக்குறானரு ? என் உடலையா …?*

சுமன் : யாரு ஸ்ரீதிவ்யா?

ஸ்ரீதிவ்யா : லட்சுமிங்க. சும்மா கேட்டாங்க.

சுமன் : சரி. உக்காரு.

அவள் உக்கார்தாள். ஆனால் மனசு குழம்பினது. குருவின் பார்வை உடலில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. அந்த நினைவு—குளியலறை—அவளுக்குத் தெரியாது. ஆனால் அந்தப் பார்வை சொன்னது.

குரு எழுந்தான்.

குரு : டேய்… நான் மாடிக்கு போய் சிகரெட் அடிச்சிச்சிட்டு வரேன்னு .மெதுவா காதில் சொல்றான்

சுமன் : சரிடா. ஜாக்கிரதை.

குரு மாடிப்படி ஏறினான். கால் ‘டக் டக்’ என்று ஒலித்தது. மேலே சென்றான். தெரு காற்று வீசியது. சிகரெட் ஏற்றினான். புகை ‘ஸ்ஸ்ஸ்’ என்று எழுந்தது.

கீழே ஸ்ரீதிவ்யா நின்றாள். ஜன்னல் வழியே பார்த்தாள். குரு மேலே நின்றான். புகை. அவன் பார்வை கீழே விழுந்தது. அவள் சேலை. இடுப்பு.


வீட்டில் அமைதி உடைந்தது. ஃபேன் சத்தம். தட்டு சத்தம். ஆனால் உள்ளே ஒரு புதிய பதற்றம். குருவின் பார்வை. ஸ்ரீதிவ்யாவின் சந்தேகம். லட்சுமியின் அழுத்தம். சுமனின் அறியாமை.

குரு புகையை ஊதினான். கண்கள் மூடின. அந்தக் காட்சி மீண்டும் வந்தது. தண்ணீர். உடல். குற்ற உணர்ச்சி கனத்தது.

கீழே ஸ்ரீதிவ்யா கைகளை இறுக்கினாள். மனசுக்குள் ஒரு கேள்வி எழுந்தது.

*இவர் ஏன் இப்படி பார்க்கிறார்?*

ஃபேன் சுழன்றது. காற்று வீசியது. வீடு அமைதியாக இருந்தது. ஆனால் உள்ளே எல்லாம் மாறிக்கொண்டிருந்தது.




மாடியில் காற்று சுழன்றது. தெருவில் ஆட்டோ ஹார்ன் தொலைவில் மங்கின. குரு சிகரெட்டை உதட்டில் வைத்து புகை இழுத்தான். புகை ‘ஸ்ஸ்ஸ்’ என்று மேலே எழுந்து காற்றில் கலந்தது. கீழே ஜன்னல் வழியே ஸ்ரீதிவ்யாவின் பச்சை சேலை ஒரு கணம் தெரிந்தது. இடுப்பின் வளைவு. அந்த நினைவு மீண்டும் வந்தது—நீரால் ஈரமான உடல், முதுகு, சோப்பு நுரை.

*பார்க்கக்கூடாது. தங்கை மாதிரி. ஆனா பார்த்துட்டேன்.*

கை நடுங்கியது. சிகரெட் சாம்பல் கீழே விழுந்தது. அப்போதுதான் மேகம் கனத்தது. முதல் துளி முகத்தில் பட்டது. பிறகு இரண்டாவது. மழை திடீரென இறங்கியது. ‘ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்…’ என்ற சத்தம் கூரையில் அடித்தது. தண்ணீர் துளிகள் முகத்தில், கழுத்தில் ஓடின.

குரு சிகரெட்டை அணைத்தான். தண்ணீர் தொட்டிக்கு அடியில் ஓடினான். தொட்டியின் கீழ் இருள் கொஞ்சம் அடர்த்தியாக இருந்தது. தண்ணீர் ஓசை தொட்டி மேலே அடித்து கீழே சொட்டின. காற்று இன்னும் வீசியது. ஈரமான கற்கள் கால் கீழே சறுக்கின.

கீழே வீட்டில் ஸ்ரீதிவ்யா துணிகளை எடுக்க மாடிக்கு வந்தாள். பச்சை சேலை இறுக்கமாக கட்டப்பட்டிருந்தது. ப்ளவுஸ் மார்பை இறுக்கி பிடித்திருந்தது. முடி பின்னப்பட்டிருந்தது. நெற்றியில் வியர்வை துளிகள். மழை சத்தம் கேட்டு அவள் வேகமாக ஏறினாள். கால் ‘டக் டக்’ என்று படிகளில் ஒலித்தது.

மாடியில் மழை அடர்த்தியாக பெய்தது. தரை ஈரமாக இருந்தது. ஸ்ரீதிவ்யா துணிகளை எடுக்க ஓடினாள். கால் சறுக்கியது. உடல் முன்னே சாய்ந்தது. கை நீட்டினாள். ஆனால் பிடிக்க முடியவில்லை. தலை கீழே விழுந்தது. முழங்கால் கல்லில் மோதியது. ‘த்ட்’ என்ற சத்தம். உடல் தரையில் விழுந்தது. மூச்சு நின்றது. கண்கள் மூடின.

குரு தொட்டி அடியில் இருந்து பார்த்தான். உடல் திடீரென இறுகியது. சிகரெட் கையில் இருந்து விழுந்தது.

*ஸ்ரீதிவ்யா…*

அவன் ஓடினான். மழை முகத்தில் அடித்தது. கால் ஈரக் கற்களில் சறுக்கியது. ஆனால் நின்றான். ஸ்ரீதிவ்யா தரையில் படுத்திருந்தாள். சேலை சரிந்திருந்தது. இடுப்பு லேசா தெரிந்தது. முகம் வெளிறி இருந்தது. மூச்சு மெல்லியதாக இருந்தது.

குரு முழங்கால் மடித்து அருகில் உக்காந்தான். கை அவள் தோளில் பட்டது.

குரு : ஸ்ரீதிவ்யா… என்னம்மா… கண் திறம்மா…

பதில் இல்லை. மழை தொடர்ந்து பெய்தது. தண்ணீர் அவள் முகத்தில் ஓடியது. குரு அவளை தூக்கினான். உடல் இலகுவாக இருந்தது. ஆனால் அவன் கைகள் நடுங்கின. தொட்டிக்கு அடியில் கொண்டு சென்றான். அங்கே மழை குறைவாக பட்டது. தரையில் படுக்க வைத்தான். தலையை தன் மடியில் வைத்தான்.

கை நெற்றியில் வைத்தான். வியர்வை. குளிர். மூச்சு மெதுவாக வந்தது. ஆனால் கண்கள் திறக்கவில்லை.

*என்ன ஆச்சு… சுமன் தெரிஞ்சா…*

குரு கையால் மழை நீரை அவள் முகத்தில் இருந்து துடைத்தான். சேலை இடுப்பில் சரிந்திருந்தது. அவன் பார்வை ஒரு கணம் அங்கே விழுந்தது. உடனே விலக்கினான். முகம் சூடேறியது. குற்ற உணர்ச்சி கனத்தது.

குரு : ஸ்ரீதிவ்யா… கேளும்மா… நான் இருக்கேன்…

அவள் உதடுகள் லேசா அசைந்தன. ஆனால் ஒலி வரவில்லை. மார்பு ஏறி இறங்கியது. சேலை துணி ஈரமாக ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. குரு தன் சட்டை முனையை கிழித்து அவள் நெற்றியில் வைத்தான். தண்ணீர் துளிகளை துடைத்தான்.

மழை சத்தம் தொட்டி மேலே தொடர்ந்தது. ‘ட்ரிப்… ட்ரிப்…’ என்று சொட்டின. காற்று தொட்டிக்கு அடியில் சுழன்றது. ஸ்ரீதிவ்யாவின் முடி ஈரமாக சிதறிக்கிடந்தது. கழுத்தில் தண்ணீர் ஓடியது.

குரு அவள் கையை பிடித்தான். விரல்கள் குளிர்ந்திருந்தன. அழுத்தினான்.

குரு : கண் திறம்மா… பயப்படாதே…

மெதுவாக அவள் கண் இமைகள் அசைந்தன. ஒரு கண் திறந்தது. பிறகு இரண்டும். குருவின் முகத்தை பார்த்தாள். கண்கள் சந்தித்தன. ஒரு நொடி. இரண்டு நொடி. யாரும் பேசவில்லை.

மழை தொடர்ந்தது. தொட்டிக்கு அடியில் இருள். இருவரின் மூச்சு மட்டும் கேட்டது.

ஸ்ரீதிவ்யாவின் மனசு குழம்பினது.

*குருண்ணாவா … என்ன ஆச்சு எனக்கு … நான் விழுந்துட்டேனா… அவர் என்னை தூக்கிட்டு வந்தாரா…*

குரு பார்வையை விலக்கவில்லை. ஆனால் கை அவள் கையில் இருந்து மெதுவாக எடுத்தான். தலையை திருப்பினான்.

குரு : மழை வந்துச்சும்மா… நீ வழுக்கி விழுந்த. இப்ப எப்படி இருக்க?

ஸ்ரீதிவ்யா மெதுவாக தலையை அசைத்தாள். உடல் வலியால் நடுங்கியது. முழங்கால் எரிச்சல். தலை சுற்றியது. ஆனால் குருவின் கை தோளில் இருப்பது உணர்ந்தாள். சூடு. ஆறுதல். அதே நேரம் பயம்.

*நேத்துல… அந்த பார்வை… இப்ப இங்க…*

அவள் உதடுகள் துடித்தன.

ஸ்ரீதிவ்யா : குருண்ணா… எனக்கு… தலை சுத்துதுண்ணா…

குரு உடனே தண்ணீர் பாட்டில் எடுத்து அவள் உதட்டில் வைத்தான். தண்ணீர் மெதுவாக ஊற்றினான். அவள் குடித்தாள். தொண்டை ஈரமானது. மூச்சு சீரானது.

குரு : மெதுவா குடிம்மா… சுமன் கீழே இருக்கான். நான் கூப்பிடட்டுமா?

ஸ்ரீதிவ்யா வேண்டாம்னு தலையை அசைத்தாள். பயம் கண்களில் தெரிந்தது.

*கணவன் பார்த்தா பயப்படுவார் … *

குரு அவள் தலையை மெதுவா தூக்கி தன் மடியில் வைத்தான். கை முடியை சீவினான். ஈர முடி விரல்களில் ஒட்டின. அவன் மனசு மீண்டும் அந்தக் காட்சிக்கு ஓடியது—குளியலறை, நிர்வாணம், தண்ணீர்.

*போதும்… இப்ப இல்ல…*

மழை கொஞ்சம் குறைந்தது. ஆனால் தொட்டி மேலே இன்னும் சொட்டிக்கொண்டிருந்தது. காற்று குளிர்ந்தது. ஸ்ரீதிவ்யா உடல் நடுங்கியது. குரு தன் சட்டையை கழற்றி அவள் மேல் போர்த்தினான். சட்டை ஈரமாக இருந்தது. ஆனால் சூடு கொடுத்தது.

குரு : கொஞ்சம் படுத்துக்கோம்மா… நான் இருக்கேன்…

ஸ்ரீதிவ்யா கண்களை மூடினாள். ஆனால் மனசு ஓடியது. குருவின் கை தோளில். அந்த தொடுதல். நேற்று இரவு ரவியுடன் நடந்தது. பணம். குற்ற உணர்ச்சி. இப்ப இங்க குருண்ணா .

* என்ன நடக்குது என் வாழ்க்கையில்…*

குரு அவள் முகத்தை பார்த்தான். கண்கள் மூடியிருந்தன. உதடுகள் லேசா பிரிந்திருந்தன. மூச்சு சீராக வந்தது. அவன் கை அவள் நெற்றியில் இருந்தது. வியர்வை குறைந்தது.

அமைதி நீண்டது. மழை சத்தம் மட்டும். இருவரும் பேசாமல் இருந்தனர். கண்கள் மீண்டும் சந்தித்தன. இந்த முறை நீண்ட நேரம். யாரும் விலக்கவில்லை.

குருவின் தொண்டை இறுகியது.

*இவளை நிர்வானமா பார்த்துட்டேன் … இப்ப இங்க இருக்கேன்… சுமனுக்கு தெரிஞ்சா…*

ஸ்ரீதிவ்யாவின் கை மெதுவா குருவின் கையை தொட்டது. விரல்கள் லேசா பிடித்தன. பயம். ஆறுதல். குழப்பம்.

ஸ்ரீதிவ்யா : குருண்ணா… நான்… வீட்டுக்குப்போறேன் …

குரு : சரிம்மா… மெதுவா எழுந்துக்கோ… நான் தூக்குறேன்…

அவன் அவளை தூக்க முயன்றான். உடல் நெருக்கமாக வந்தது. சேலை ஈரமாக ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. மார்பு அசைந்தது. குருவின் மூச்சு வேகமானது. ஆனால் அவன் கண்களை விலக்கினான். தலையை திருப்பினான்.

தொட்டிக்கு அடியில் இருள் தொடர்ந்தது. மழை மெதுவாக நின்றது. ஆனால் துளிகள் இன்னும் சொட்டின. இருவரின் மூச்சு மட்டும் அந்த சிறிய இடத்தில் ஒலித்தது.

[Devayani rasigan]

சூப்பர் கதை ப்ரோ!? Pl continue

Thank you ?

[Devayani rasigan]

Nice update.

பிறர் தொடுதல் ஒரு பத்தினியை எப்படி முழுமையான விபச்சாரியாக மாற்றுகிறது என்பதுதானே இங்கு Fantasy.அவள் பத்தினி என்பது குறைந்து அவள் பிறரீ தொடுதலின் சிலிர்ப்பை உணர ஆரம்பித்து முழுமையான விபச்சாரி ஆவதுதான் சரியான பாதையாக இருக்கும் என்பது என் எண்ணம்.

Waiting for next updates

உங்கள் கருத்துக்கு நன்றி. முயற்சி செய்கிறேன்.

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 11

​மாடிப்படி சுவர்களில் மழைக்காலத்தின் ஈரமான குளுமை ஒட்டியிருந்தது. படியின் ஒவ்வொரு கல்லிலும் இருவரின் காலடிகளும் மெதுவாக வைக்கப்பட்டன. 'டக்... டக்...' என்ற சத்தம் ஹால் வரை மெலிதாக எதிரொலித்தது.
​ஸ்ரீதிவ்யா தன் பச்சை நிறச் சேலையின் முந்தானையை இரு கைகளாலும் இறுக்கமாகப் பிடித்து மார்போடு அணைத்திருந்தாள். அவளது விரல்கள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. நெற்றியில் அரும்பிய வியர்வைத் துளிகள் மழைக்காலக் குளுமையிலும் ஆறாமல் வழிந்தன. உள்ளுக்குள் இதயத்தின் துடிப்பு 'தட்... தட்...' என்று வேகமாகக் கேட்டது. மாடியில் தொட்டிக்கு அடியில் நடந்த அந்த நொடிகளும், குருவின் தொடுதலும், உதடுகளின் வெப்பமும் அவளது மனதை குற்ற உணர்ச்சியால் பிளந்து கொண்டிருந்தன.

​குரு முன்னால் இறங்கினான். அவனது சட்டையின் தோள்பட்டைப் பகுதி ஈரமாக இருந்தது. முகத்தில் ஒருவிதமான இறுக்கமும் தடுமாற்றமும் படிந்திருந்தன.

​ஹாலில் இருந்த பழைய மரச் சோபாவில் சுமன் அமர்ந்திருந்தான். அவன் கையில் ஒரு மெலிதான போர்வை போர்த்தப்பட்டிருந்தது. மாடிப்படியிலிருந்து இறங்கும் சத்தம் கேட்டு அவன் தலையை உயர்த்திப் பார்த்தான்.

​சுமன் : டேய் குரு... என்னடா இவ்ளோ நேரம்? ஸ்ரீதிவ்யா... நீங்களும் மேல தான் இருந்தீங்களா?

​சுமனின் குரல் அமைதியாகத் தான் ஒலித்தது, ஆனால் அதில் லேசான கேள்வியும் சந்தேகமும் கலந்திருந்தது.
​மாடிப்படியின் கடைசி படியில் நின்ற குரு ஒரு நொடி தயங்கி நின்றான். ஸ்ரீதிவ்யா உடனே தன் முகத்தை லேசாகப் பக்கவாட்டில் திருப்பிக் கொண்டாள். அவளது கண்கள் தரையைப் பார்த்தன.

​குரு : ஆமாடா சுமன்... மேல துணி காயப்போட்டிருந்ததை எடுக்க ஸ்ரீதிவ்யா வந்தாங்க. திடீர்னு மழை பிடிச்சிக்கிச்சு. அதான் வாட்டர் டேங்க் நிழல்ல கொஞ்சம் நேரம் நிற்க வேண்டியதா போச்சுடா.

​சுமன் : அப்படியாடா... மழை ரொம்ப பலமா பெயஞ்சிதா?

​குரு : ஆமாடா, நல்ல மழை.

​சுமன் சோபாவில் சாய்ந்து அமர்ந்தபடி ஸ்ரீதிவ்யாவைப் பார்த்தான். அவளது சேலை முந்தானை ஈரமாக சுருங்கி இருந்தது, கூந்தல் இழைகள் கன்னத்தில் ஒட்டியிருந்தன.

​சுமன் : ஸ்ரீதிவ்யா... என்னாச்சு? முகம் ஏன் ஒரு மாதிரி வெளுத்துப்போய் இருக்கு? கை எல்லாம் நடுங்குற மாதிரி இருக்கு?

​சுமனின் கேள்வி ஹாலின் அமைதியை சட்டென உடைத்தது. சீலிங் ஃபேன் 'வீய்ய்... வீய்ய்...' என்று மெதுவாகச் சுழன்றுகொண்டிருந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யாவுக்குத் தொண்டை வறண்டு போனது. நாக்கு ஒட்டிக்கொண்டது போல இருந்தது. கணவனின் கேள்விகளுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் தவித்தாள்.

​என்னங்க... நான் உங்க நண்பன் கூட மேல... கடவுளே! நான் என்ன சொல்வேன்? லட்சுமி கூட போனதும் தப்பு, இப்போ குருண்ணா கூட... நான் எப்படி உங்க மூஞ்சியைப் பார்ப்பேன்?

​ஸ்ரீதிவ்யா : அது... வந்துங்க...
​அவளால் முழு வாக்கியத்தையும் பேச முடியவில்லை. உதடுகள் நடுங்கின. வார்த்தைகள் தொண்டையிலேயே அடைத்துக் கொண்டன.

​குரு உடனே குறுக்கிட்டுப் பேசினான்.

​குரு : டேய் சுமன், மேல மழை தண்ணில ஸ்ரீதிவ்யா லேசா வழுக்கி விழப் பார்த்தாங்கடா. நல்லவேளையா நான் பக்கத்துல இருந்ததால பிடிச்சுட்டேன். அந்த பயத்துல தான் இன்னும் நடுங்கிட்டு இருக்காங்க.
​சுமன் லேசான பதற்றத்துடன் எழுந்திருக்க முயன்றான்.

​சுமன் : என்ன ஸ்ரீதிவ்யா... பார்த்து போகக் கூடாதா? அடி எதுவும் படலையே?

​ஸ்ரீதிவ்யா : இ... இல்லைங்க... அடி எதுவும் படலைங்க. நான்... நான் நல்லாத்தான் இருக்கேன்ங்க.

​சுமனின் அன்பான கவலை அவளது நெஞ்சில் கூரிய முள்ளாகக் குத்தியது. கணவனின் நேர்மையான பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் பதற்றத்தையும் முக மாற்றத்தையும் மறைப்பதற்காக ஹாலிலிருந்து மெதுவாக நகர்ந்து பால்கனிப் பகுதிக்குச் சென்றாள். பால்கனிக் கம்பிகளை இரு கைகளாலும் இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு வெளியே பெய்து முடிந்த மழையின் துளிகளைப் பார்த்தாள். மரங்களின் இலைகளிலிருந்து சொட்டுச் சொட்டாகத் தண்ணீர் கீழே விழுந்துகொண்டிருந்தது.
​அவளது மூச்சு வேகமாகவும் சீரற்றதாகவும் இருந்தது.
​பின்னால் மெல்லிய காலடிச் சத்தம் கேட்டது. குரு பால்கனி கதவோரம் வந்து நின்றான். சுமன் சோபாவில் அமர்ந்து டிவியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்ததால், பால்கனியில் பேசுவது அவனுக்குக் கேட்காது.

​குரு : ஸ்ரீதிவ்யா…

​ஸ்ரீதிவ்யா திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள். அவளது கண்கள் பயத்தில் விரிந்தன.

​ஸ்ரீதிவ்யா : குருண்ணா... நீங்க ஏன் இங்க வந்தீங்க? அவர் அங்கே இருக்காங்கண்ணா…

​குரு தன் குரலை மிகவும் தாழ்த்தி, தாழ்மையோடு பேசினான்.

​குரு : ஸ்ரீதிவ்யா... என்னை மன்னிச்சிடும்மா. மேல வச்சு அப்படி நடந்திருக்கக் கூடாது. என் மனசு கட்டுப்பாட்டை இழந்துடுச்சு. சுமனுக்கு உண்மையாவே நான் துரோகம் பண்ணிட்டேன்னு உள்ளுக்குள்ள எரியுதும்மா. தயவுசெஞ்சு என்னை தப்பா நினைச்சுடாதீங்க.

​குருவின் முகத்தில் உண்மையான குற்ற உணர்ச்சியும் வேதனையும் தெரிந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : குருண்ணா... ப்ளீஸ்... இதைப் பத்தி இனிமே பேசாதீங்கண்ணா. எனக்கு நெஞ்செல்லாம் வெடிச்சுடும் போல இருக்கு. நான் ஏற்கனவே பெரிய பாவத்தைச் சுமந்துட்டு இருக்கேன். இதுல இதையும்... வேண்டாம்ண்ணா.
​
​குரு அவளுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் அருகில் வந்தான். அவளது தவிப்பைப் பார்த்து அவனுக்கு மனம் கேட்கவில்லை

​குரு : இல்லம்மா ஸ்ரீதிவ்யா... நீங்க அழாதீங்க. இனிமே நான் உங்ககிட்ட எல்லை மீற மாட்டேன். சத்தியமா சொல்றேன்ம்மா.

​பேசிக்கொண்டே இருந்த வேகத்தில், குரு அறியாமல் தன் வலது கை விரல்களால் ஸ்ரீதிவ்யாவின் இடது கை விரல்களை மெதுவாகத் தொட்டான்.
​அந்தத் தொடுதல்... ஒரு மின்சார அதிர்ச்சியைப் போல ஸ்ரீதிவ்யாவின் உடல் முழுதும் பரவியது.

​மாடியில் நடந்த அந்த அதிர்வுகளின் நினைவும், தற்போதைய தொடுதலின் சூடும் ஒன்றாகக் கலந்தன. ஸ்ரீதிவ்யாவின் விரல்கள் சட்டென இறுகின. குருவின் கை விரல்கள் அவளது விரல்களைத் தொட்ட அந்த நொடியில், அவளுக்குத் தன் உடம்பே நடுங்குவது போல இருந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (மெல்லிய குரலில் நடுங்கியபடி) குருண்ணா... கையை எடுங்கண்ணா…

​அவள் தன் கையை பின்னுக்கு இழுக்க முயன்றாள், ஆனால் குற்ற உணர்ச்சியின் பாரத்தால் அவளது கை பலமிழந்து நடுங்கியது.

​அதே நேரத்தில் ஹாலிலிருந்து சுமனின் குரல் கேட்டது.

​சுமன் : டேய் குரு... அங்க பால்கனில நின்று என்னடா பேசிட்டு இருக்கீங்க?

​சுமனின் குரல் கேட்டதும் ஸ்ரீதிவ்யா அப்படியே உறைந்து போனாள். அவளது தோற்றம், நனைந்த சேலை, நடுங்கும் கைகள், முகத்தில் இருக்கும் பயம் என எதையும் சுமனிடமிருந்து மறைக்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டது.
​ஸ்ரீதிவ்யாவின் கை குற்ற உணர்ச்சியால் நடுங்க, சுமன் ஹாலிலிருந்து அவர்களை நோக்கித் திரும்பினான்.

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 12:

​பால்கனியிலிருந்து வந்த குருவின் தொடுதலும் சுமனின் குரலும் ஸ்ரீதிவ்யாவை அப்படியே உறைந்துபோகச் செய்தன. நனைந்த சேலையும் நடுங்கும் கைகளும் அவளது பயத்தை வெளிப்படையாகக் காட்டின. ஹாலில் சோபாவில் சாய்ந்திருந்த சுமன் தன் பார்வையைத் திருப்பிக் கொண்டு அவர்களை விசித்திரமாகப் பார்த்தான்.

​சுமன் : டேய் குரு... அங்க பால்கனில நின்னு என்ன இன்னும் பேசிட்டு இருக்கீங்க? ரெண்டு பேரும் உள்ள வாங்களேன்.

​குரு ஒரு நொடி திகைத்துத் தன் முகத்தை இயல்பு நிலைக்கு மாற்றிக் கொண்டான். அவன் தொண்டை வறண்டு போக, சுமனைச் சமாளிக்க முன்வந்தான்.

​குரு : ஒண்ணுமில்லடா சுமன்... கீழே மழை நின்னாலும் இங்கேயும் காத்து அடிக்குதுல்ல, அதான் ஸ்ரீதிவ்யாகிட்ட சும்மா பேசிட்டு இருந்தேன். வா உள்ள போலாம்.

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் தலையைக் குனிந்தபடியே பால்கனியிலிருந்து ஹாலுக்குள் மெதுவாக நடந்தாள். அவளது கால்கள் நடுங்கின. கணவனின் கண்கள் தன்னைப் பார்ப்பதை எதிர்கொள்ள முடியாமல் தரையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

​சுமன் : ஸ்ரீதிவ்யா... உனக்கு என்னாச்சு? உடம்பு ரொம்ப நடுங்குது. உள்ள போய் உடனே டிரஸ் மாத்திட்டு ஒரு காபி போடுறியா?

​ஸ்ரீதிவ்யா : ஆமாங்க... நான்... நான் போய் மாத்திட்டு வரேன்.

​அவள் தன் பதற்றத்தை மறைக்க முயன்றாலும், குரல் தழதழத்தது. அங்கிருந்து அவசரமாக நழுவ நினைத்து சமையலறையை நோக்கி வேகமாக நடக்கத் தொடங்கினாள்.

​சமையலறைக்குள் நுழைந்த ஸ்ரீதிவ்யா கதவை மெதுவாகச் சாத்தினாள். சுவரோரம் சாய்ந்தபடி அவளது முகம் இரு கைகளாலும் மூடிக்கொள்ளப்பட்டது. மாடியில் குரு செய்ததும், பால்கனியில் கை தொட்டதும் அவளது நெஞ்சில் நெருப்பாய் எரிந்தது.

​கடவுளே... நான் என்ன பண்ணிட்டு இருக்கேன்? சுமன் என் கூட இருக்கான், ஆனா என் மனசு எங்கேயோ போகுது. குருண்ணா கூட மாடியில நடந்தது பெரிய பாவம்... இப்போ சுமன் முன்னால நிக்கக் கூட என்னால முடியல. என் வாழ்க்கை ஏன் இப்படி ஆச்சு?

​அவள் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் தாரை தாரையாக வழிந்தது. மார்பு விம்ம, உதடுகளைக் கடித்தபடி தரையைப் பார்த்துக் கதறி அழுதாள். சமையலறை ஜன்னல் வழியே வெளியே வீசிய காற்று அவளது கண்ணீரை ஈரமாக்கியது. கை விரல்கள் தனது சேலை முந்தானையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு அந்தத் துயரத்தைத் தாங்க முயன்றன.

​சமையலறையிலிருந்து அரைகுறையாகத் தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு வெளியே வந்த ஸ்ரீதிவ்யாவை ஹால் வாசல் அருகே குரு வழிமறித்தான். சுமன் தன் அறையில் சற்று ஓய்வெடுக்கச் சென்றிருந்த அந்த இடைவெளியைப் குரு பயன்படுத்திக் கொண்டான்.
​ஸ்ரீதிவ்யா திடுக்கிட்டு நின்றாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : குருண்ணா... என்ன இது? அவர் உள்ள இருக்காங்க... போங்கண்ணா…

​குரு எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் அவளது தோள்களைப் பிடித்து அப்படியே ஹால் கதவோரம் சேர்த்து அணைத்தான். ஸ்ரீதிவ்யா அதிர்ச்சியில் கண்கள் விரியத் தடிக்க, குரு அவளது முகத்தை நிமிர்த்தி அவளது உதடுகளில் ஒரு வேகமான, சூடான லிப் கிஸ் (Lip Kiss) அடித்தான்.

​அந்த எதிர்பாராத முத்தத்தில் ஸ்ரீதிவ்யா உறைந்து போனாள். அவளது மூச்சு நின்றுபோவது போல் இருந்தது.

​குரு : ஸ்ரீதிவ்யா... உன்னை என்னால மறக்க முடியலம்மா... என்னை மன்னிச்சிடு. நான் கிளம்புறேன்.

​அவன் அவளை விட்டு விலகி வாசலை நோக்கி வேகமாக நடந்து வெளியேறினான். ஸ்ரீதிவ்யா தன் உதட்டை நடுங்கும் கையால் துடைத்தபடி சுவரில் சாய்ந்து அப்படியே அதிர்ச்சியில் நின்றாள்.

​அப்போது அவளது பர்ஸில் இருந்த மொபைல் போன் 'ட்ரிங்... ட்ரிங்...' என்று ஒலிக்கத் தொடங்கியது.

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 13:

​குரு அங்கிருந்து வேகமாக வெளியேறிச் சென்ற சில விநாடிகளில், ஹாலின் அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு ஸ்ரீதிவ்யாவின் பர்ஸில் இருந்த மொபைல் போன் 'ட்ரிங்... ட்ரிங்...' என்று ஒலிக்கத் தொடங்கியது. அந்தச் சத்தம் அவளது காதுகளில் ஒரு எச்சரிக்கை மணியைப் போல ஒலித்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (உதடு நடுங்க, கை விரல்கள் பதற்றமடைய) ஐயோ... இந்த நேரத்துல யார் போன் பண்றது?

​அவள் தன் நடுங்கும் கைகளை பர்ஸுக்குள் விட்டு மொபைல் போனை வெளியே எடுத்தாள். ஸ்கிரீனில் 'லட்சுமி' என்ற பெயர் ஒளிர, அவளது இதயம் தொண்டைக்குள் வந்து குதிப்பது போல் இருந்தது. சற்று முன்பு குரு தந்த முத்தத்தின் சூடு இன்னும் அவளது உதடுகளில் நீங்காத நிலையில், இந்த அழைப்பு அவளுக்கு மேலும் பீதியை ஏற்படுத்தியது.
​ஸ்ரீதிவ்யா : (தனக்குள்) கடவுளே... இப்போ லட்சுமி போன் பண்றாளே, சுமன் ரூம்ல இருந்து வெளியே வந்துட்டா என்ன ஆகுறது?

​அவள் அவசரமாகக் கால் பட்டனைத் தட்டி போனை காதுக்குப் பொத்திக் கொண்டாள். அவளது மூச்சு காற்று சீராக இல்லாமல் வேகமாக ஏறி இறங்கியது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : ஹ... ஹலோ லட்சுமி…

​லட்சுமி : (மறுமுனையில் புன்னகையுடன்) என்ன திவ்யா இவ்வளவு நேரம் போன் எடுக்கல? நான் அங்கிருந்து கிளம்பி ரொம்ப நேரமாச்சு. உன் குரல் என்ன ஒரு மாதிரி நடுங்குது? என்ன விஷயம்?

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் பார்வையை சுமன் இருக்கும் அறைக்கதவை நோக்கிப் பயத்துடன் ஓடவிட்டாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல லட்சுமி... இப்பதான் குருண்ணா வீட்டுக்கு வந்துட்டுப் போனாரு. அதான்…

​லட்சுமி : ஓ... அந்த குருவா? சரி விடு அதைப் பத்தி இப்போ பேச வேண்டாம். நான் உன்கிட்ட ரொம்ப முக்கியமான ஒரு விஷயம் சொல்லத்தான் போன் பண்ணேன்.

​ஸ்ரீதிவ்யா ஹால் மூலையில் நின்று கொண்டு தன் சேலை முந்தானையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள். அவளது முகத்தில் வியர்வை அரும்பியிருந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : என்ன லட்சுமி விஷயம்? ஏன் இப்படி திடீர்னு போன் பண்ணிப் பேசுற?

​லட்சுமி : வேற என்ன திவ்யா... உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா நேத்து நம்ம பார்த்தோமே ரவி... அவர்தான் உன்னை பத்தி விசாரிச்சார். உன்னோட குடும்ப கஷ்டம் எல்லாம் அவருக்குத் தெரியும். அவர் மூலமா உனக்கு ஒரு பெரிய தொகை அட்வான்ஸா வரப்போகுது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (அதிர்ச்சியுடன், குரலைத் தாழ்த்தி) என்னது பெரிய தொகையா? அட்வான்ஸா? லட்சுமி, நான் நேத்தே சொல்லிட்டேன்ல... எனக்கு அதுல விருப்பம் இல்லைனு. அப்புறம் எப்படி ரவி கொடுக்கிறது?

​லட்சுமி : (சிரித்தபடி) அடி முட்டாளே! உன்னோட கணவர் சுமனின் மருத்துவச் செலவுக்கும், உங்களோட கடனுக்கும் யார் பணம் கொடுப்பா? நீ என்னதான் யோசிச்சாலும் ரவி உனக்கு உதவத் தயாரா இருக்கார். இன்னைக்கு மாலையே உன்னோட அக்கவுண்டுக்கு பெரிய தொகை அட்வான்ஸ் வரப்போகுது. அதை வச்சு நீ உன் கஷ்டத்தைச் சமாளிக்கலாம்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (கண் கலங்க, நடுங்கும் குரலில்) லட்சுமி... இது ரொம்பத் தப்புடி. நான் ஏற்கனவே ரவியோட நடந்த செயலால் உள்ளுக்குள்ள செத்துட்டு இருக்கேன். இதுல ரவி கொடுக்கிற பணத்தை வாங்குனா நான் என் கணவருக்கு பண்ற மிகப்பெரிய துரோகம் அது. என்னால முடியாது.

​லட்சுமி : திவ்யா, கொஞ்சம் பிராக்டிகலா யோசி. குடும்பம், பசி, கடன் இதெல்லாம் இருந்தா தர்மம், நியாயம் பத்தி பேசிட்டு இருக்க முடியாது. ரவி உன்னை ரொம்ப விரும்புறார். அவர் உனக்கு உதவத்தான் பார்க்கிறார். யோசிச்சு ஒரு நல்ல முடிவா சொல்லு. நான் அப்புறம் கூப்பிடுறேன்.

​'பீப்... பீப்...' என்று போன் துண்டிக்கப்பட்ட சத்தம் கேட்டது.

ஸ்ரீதிவ்யா மொபைல் போனை கையில் பிடித்தபடியே அப்படியே சுவரில் சரிந்து நின்றாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தனக்குள் அரற்றியபடி) கடவுளே... ரவி கொடுக்கிற பணம் என் குடும்பத்துக்குத் தேவைதான், ஆனா அந்தப் பணத்துக்காக நான் எவ்வளவுக்கு இறங்கிப் போவணும்? நேத்து நடந்ததே இன்னும் என் நெஞ்சை விட்டுப் போகல. இதுல இப்போ மறுபடியும்... இல்லை, நான் இதை வாங்கக் கூடாது.

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் கையில் போனை வைத்துக் கொண்டு உலகமே மறந்து நின்று கொண்டிருந்தபோது, திடீரென சுமன் தன் அறைக் கதவைத் திறந்து கொண்டு ஹாலுக்கு வெளியே வந்தான். ஓய்வு எடுத்து வந்த அவனது முகத்தில் லேசான சோர்வு இருந்தது.

​சுமன் : ஸ்ரீதிவ்யா... யார்கிட்ட இவ்வளவு நேரம் போன் பேசிட்டு இருந்த?

​அந்த எதிர்பாராத கேள்சியும், சுமனின் நேரான பார்ளையும் ஸ்ரீதிவ்யாவை நிலைகலங்கச் செய்தன. அவளது கால்கள் நடுங்கின. கையில் இருந்த மொபைல் போன் கீழே விழுந்துவிடுவது போல் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தடுமாறியபடி, உதடுகள் வெளுக்க) அ... அது வந்துங்க...
​சுமன் தன் புருவங்களைச் சுருக்கி, மனைவியின் முகத்தில் இருக்கும் பதற்றத்தைக் கவனித்தான். அவளது வெளுத்த முகமும், நடுங்கும் கைகளும் அவனுக்குள் சந்தேகத்தின் விதையை ஆழமாக விதைத்தன.

​சுமன் : என்ன ஸ்ரீதிவ்யா? யார்கிட்ட பேசுனனு கேட்டேன்? முகமெல்லாம் ஏன் அப்படி ஒரு மாதிரி இருக்கு? யாரிடம் இவ்வளவு ரகசியமா பேசிட்டு இருந்த?

​ஸ்ரீதிவ்யா : அது வந்துங்க... அது…

​சுமனின் தீவிரமான அந்தப் பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் ஸ்ரீதிவ்யா வார்த்தைகள் வராமல் தவித்தாள். லட்சுமியின் பெயரைக் கூட அவளால் உச்சரிக்க முடியவில்லை. சுமனின் கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் அவளது மனம் பயத்தால் நடுங்கியது.

​சுமன் : (குரலை உயர்த்தி, சந்தேகத்துடன்) ஸ்ரீதிவ்யா! நான் கேட்டது உனக்குக் கேட்கலையா? யாரிடம் போன்ல பேசிட்டு இருந்தனு சொல்லு!

​சுமனின் அந்தத் தீவிரமான கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் ஸ்ரீதிவ்யா உதடுகள் துடிக்க, வார்த்தைகள் தொண்டையிலேயே அடைத்துக்கொள்ள நின்றாள்.

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 14:

​சுமனின் குரல் ஹாலின் சுவர்களில் எதிரொலித்து மீண்டும் அவனது காதுகளையே வந்தடைந்தது. அந்த அறையின் வெளிச்சம் சற்று மங்கலாக, ஜன்னல் வழியே வீசும் காற்றுடன் கலந்து ஒருவிதக் குளிரைத் தந்தது. ஆனால், அந்த அறையில் நின்றுகொண்டிருந்த ஸ்ரீதிவ்யாவுக்கு உடல் முழுவதும் வியர்வை கொட்டியது. அவளது விரல்கள் மொபைல் போனை இறுகப் பற்றியிருந்தன. கண்கள் கலங்கி, உதடுகள் நடுங்கின. சுமனின் பார்வையில் இருந்த அந்தத் தீவிரமான சந்தேகம் அவளது நெஞ்சைக் குத்தியது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (உதடு நடுங்க, குரலைச் சமாளிக்க முயன்றபடி) அ... அது வந்துங்க…

​சுமன் சோபாவை விட்டு மெதுவாக எழுந்து அவளை நோக்கி சில அடிகள் முன்னால் வந்தான். அவனது கண்கள் ஸ்ரீதிவ்யாவின் முகத்தில் ஓடிய ஒவ்வொரு ரேகையையும் கூர்ந்து கவனித்தன. அவளது வெளுத்த முகமும், சேலை முந்தானையை இறுக்கிப் பிடித்திருக்கும் கைகளும் அவனுக்குள் இருந்த சந்தேகத்தை மேலும் அதிகரித்தன.

​சுமன் : ஸ்ரீதிவ்யா! நான் கேட்டது உனக்குக் கேட்கலையா? இவ்வளவு நேரமா யார் கிட்ட போன்ல அவ்வளவு இரகசியமா பேசிட்டு இருந்த? என் முகத்தைப் பார்த்துப் பேசு. ஏன் உன் முகம் இப்படி வெளுத்துப் போய் நடுங்குது?

​அவனது குரலில் இருந்த கடினத்தன்மை ஸ்ரீதிவ்யாவை நிலைகலங்கச் செய்தது. சில நிமிடங்களுக்கு முன்புதான் குரு தனக்குத் தந்த முத்தத்தின் சூடு இன்னும் அவளது உதடுகளில் நீங்காத நிலையில், இப்போது கணவனின் இந்த விசாரணை அவளைச் சுக்குநூறாக உடைத்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தனக்குள் அரற்றியபடி) கடவுளே... இப்போ நான் என்ன பதில் சொல்வேன்? லட்சுமி பேசுனதை இவர்கிட்ட சொன்னா, குரு பத்தின உண்மையும் சேர்ந்து வெளியே வந்துடும். என்னால முடியாது... இப்போதைக்கு இதை எப்படியாவது சமாளிச்சே ஆகணும்.

​அவள் தன் நெஞ்சில் எழுந்த பெருமூச்சை அடக்கிக்கொண்டு, தன் மனதைத் திடப்படுத்திக் கொண்டாள். கணவனின் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்க்க முடியாமல், சற்று கீழிறங்கிய பார்வையோடு பேசத் தொடங்கினாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தடுமாறிய குரலைச் சீரமைத்துக்கொண்டு) நீங்க... நீங்க ஏன் இப்படித் தப்பா நினைக்கிறீங்க என்னங்க? அது... அது ஹாஸ்பிடல் பார்மசில இருந்துதான் போன் வந்துச்சு.

​சுமன் தன் புருவங்களைச் சுருக்கி, அவளது முகத்தை ஊடுருவிப் பார்த்தான்.

​சுமன் : ஹாஸ்பிடல் பார்மசியா? அதுக்கு ஏன் நீ இவ்வளவு பயப்படணும்? போன்ல பேசுனா என்னனு என்கிட்டயே சொல்லியிருக்கலாமே? முகமெல்லாம் ஏன் அப்படி ஒரு மாதிரி இருக்கு?

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் நிலையைச் சமாளிக்கத் தன் கை விரல்களை மேலும் இறுக்கிக்கொண்டாள். அவள் சொன்ன அந்தப் பொய் அவளது தொண்டையிலேயே நின்றது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : அது வந்துங்க... உங்களுக்கும் சேர்த்து அந்த மாத்திரைங்க மறுபடியும் தீரப் போகுதுல்ல? பார்மசி பையன் போன் பண்ணி, இந்த மாத்திரை இன்னும் ரெண்டு நாளுக்குத்தான் இருக்கு, சீக்கிரம் வந்து வாங்குங்க இல்லன்னா ஸ்டாக் தீர்ந்துடும்னு சொன்னான். அதை கேட்ட உடனே எனக்குத் திடீர்னு பயம் வந்துடுச்சு. உங்களோட உடல்நிலையை நினைச்சுப் பயந்துட்டேன். அதான் என் குரல் அப்படி நடுங்குச்சு. வேற ஒண்ணுமில்லைங்க.

​அவள் பேசிய அந்த வார்த்தைகளில் இருந்த பரிவும், கணவனின் உடல்நிலையைக் குறித்த அச்சமும் அவளது முகத்தில் அப்பியிருந்த கண்ணீரோடு சரியாகப் பொருந்தியது. ஸ்ரீதிவ்யா பேசிய அந்தப் பொய்யை மிகவும் இயல்பாக வெளிப்படுத்திய விதம் சுமனின் சந்தேகத்தைத் தளர்த்தத் தொடங்கியது.

​சுமன் அவளது முகத்தையே சில கணங்கள் அமைதியாக உற்று நோக்கினான். அவளது கண்களில் இருந்த கலக்கமும், கன்னத்தில் வழிந்த வியர்வையும் அவன் சொன்ன அந்த மருத்துவச் செலவுகள் மற்றும் மாத்திரைகளின் பயத்தால் ஏற்பட்டவை என்றே அவன் நம்பத் தொடங்கினான். அவனது முகத்திலிருந்த கடினமான இறுக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் பேச்சை அப்படியே விடாமல், சுமனின் கவனத்தை முழுமையாக திசைதிருப்புவதற்காக அவனது உடல்நிலையைப் பற்றியும் அடுத்தகட்ட மருத்துவச் செலவுகளைப் பற்றியும் பேசத் தொடங்கினாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : டாக்டர் ஏற்கனவே சொல்லியிருக்காங்கல்ல... உங்களுக்கே தெரியும், இந்த மாத்திரைகளைச் சரியா சாப்பிடலைன்னா ரொம்பப் பிரச்சனை ஆயிடும்னு. நம்மகிட்ட இருக்கிற பணமும் ரொம்பக் குறைவா இருக்கு. அடுத்த வாரத்துக்கப் பில் கட்டுறதுக்கு என்ன பண்றதுன்னு எனக்குத் தூக்கமே வர மாட்டேங்குதுங்க. அதை நினைச்சுதான் நான் போன் வந்தவுடனே உள்ளுக்குள்ளயே குமுறிட்டேன்.

​அவளது குரலில் இருந்த அந்த உண்மையான கவலை சுமனின் இதயத்தைத் தொட்டது. அவன் தன் சந்தேகத்தை முழுமையாக மறந்துவிட்டு, மனைவியின் நிலையை எண்ணி வருந்தினான்.

​சுமன் : (பெருமூச்சு விட்டபடி) ஸ்ரீதிவ்யா... நீ ரொம்பக் கஷ்டப்படுற, இல்லையா? என்னாலதான் உனக்கு இந்த நிலைமை. என் உடல்நிலை சரியில்லாமப் போனதுல இருந்து நீயும் சேர்த்துதான் தினமும் செத்துட்டு இருக்க.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (உடனடியாக அவன் கையைப் பிடித்து) ஐயோ... அப்படி எல்லாம் பேசாதீங்க என்னங்க. எனக்கு நீங்களும் நம்ம பசங்களும் மட்டும்தான் முக்கியம். உங்களைச் சரி பண்றதுதான் என்னோட முதல் வேலை. மத்ததெல்லாம் பத்தி நான் கவலைப்படவே இல்லை.

​அவளது அந்த வார்த்தைகளும், கணவனின் கையைப் பற்றிய அந்த ஸ்பரிசமும் சுமனின் மனதில் இருந்த அத்தனை சந்தேகங்களையும் அடித்துத் துடைத்தன. அவன் தன் மனைவியை முழுமையாக நம்பத் தொடங்கினான்.

​சுமன் தன் முகத்தில் ஒரு லேசான புன்னகையை வரவழைத்துக்கொண்டு, தன் மனைவியின் தோள்களின் மீது கைகளைப் போட்டான்.

​சுமன் : என்னை மன்னிச்சுடு ஸ்ரீதிவ்யா. நீ என்கிட்ட எதையோ மறைக்கிறியோன்னு நான் தப்பா நெனச்சுட்டேன். ஆனா உன்னோட இந்த அன்பும் கவலையும் தான் என்னை வாழ வச்சிட்டு இருக்கு. பார்மசி காரன் போன் பண்ணா என்ன, நம்ம மாத்திரையை எப்படியாவது ஏற்பாடு பண்ணிடலாம். நீ இவ்வளவு தூரம் டென்ஷன் ஆகாத.

​சுமனின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், ஸ்ரீதிவ்யாவின் நெஞ்சில் பாரம் குறைந்த மாதிரி இருந்தது. ஆனால், அதே சமயம் தான் சொன்ன அந்தப் பொய் இவ்வளவு எளிதாக அவன் நம்பிவிட்டதை நினைத்து அவளுக்குள்ளேயே ஒரு குற்ற உணர்ச்சி நச்சரவப் போலத் தலை தூக்கியது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (மனசுக்குள்) நான் இவர்கிட்ட எவ்வளவு பெரிய பொய் சொல்லியிருக்கேன்... இவர் என்னை எவ்வளவோ நம்பி என் தோள் மேல கை வைக்கிறார். ஆனா நான்... லட்சுமி சொன்ன அந்தப் பணத்தைப் பத்தியோ, குரு எனக்குக் கொடுத்த முத்தத்தைப் பத்தியோ இவர்கிட்ட சொல்லவே இல்லையே. நான் எவ்வளவு பெரிய துரோகம் பண்ணிட்டு இருக்கேன்?
​அவளது கண்கள் மீண்டும் கலங்கத் தொடங்கின. ஆனால் சுமன் அதை அவள் காட்டிய கவலையின் வெளிப்பாடு என்றே தவறாகப் புரிந்துகொண்டான்.

​சுமன் : சரி ஸ்ரீதிவ்யா, நீ ரொம்ப நேரம் நின்னுகிட்டே இருக்க, போய் கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடு. எனக்கு ஒண்ணும் பிரச்சனை இல்லை. நான் போய் கொஞ்சம் படுக்கிறேன்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : ஆமாங்க... நீங்க போய் ஓய்வெடுங்க. நான் போய் மத்த வேலையைப் பார்க்கிறேன்.

​சுமன் தனது அறைக்குள் மெதுவாக நடந்து சென்று கதவைச் சாத்திக் கொண்டான். ஹாலில் இப்போது ஸ்ரீதிவ்யா மட்டுமே தனியாக நின்றுகொண்டிருந்தாள். சுமனின் நம்பிக்கையைப் பெற்று இந்த முறை அவள் தப்பித்துவிட்டாள் என்றாலும், அந்தத் தப்பித்தல் அவளுக்கு எந்த நிம்மதியையும் தரவில்லை. மாறாக, அவளது மனதைச் சுற்றிலும் குற்ற உணர்ச்சியின் இருள் இன்னும் ஆழமாகப் பரவியது.

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் கால்கள் தளர்ந்துபோக, அங்கிருந்து நகர்ந்து மெதுவாகச் சமையலறைக்குள் நுழைந்தாள்.

​சமையலறைக்குள் நுழைந்தவள் கதவை மெதுவாகச் சாத்திக்கொண்டு, சுவரோரம் சாய்ந்தபடி அப்படியே தரையில் சரிந்து உட்கார்ந்தாள். அவளது முகம் இரு கைகளாலும் மூடிக்கொள்ளப்பட்டது.

​மார்பு விம்ம, உதடுகளைக் கடித்தபடி அவள் கதறி அழத் தொடங்கினாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தனக்குள் துடித்தபடி) கடவுளே... நான் என்ன பண்ணிட்டு இருக்கேன்? என் கணவர் என்னை எந்த அளவுக்கு நம்புகிறார்? ஆனா நான் அவருக்குத் தெரியாம லட்சுமி மூலமா வரப்போற அந்த அட்வான்ஸ் பணத்தைப் பத்தி யோசிச்சிட்டு இருக்கேனே... அது மட்டும் என் அக்கவுண்டுக்கு வந்துட்டா, நான் என் கணவருக்கு பண்ற மிகப்பெரிய துரோகம் அதுவாவே மாறிடுமே! குரு செஞ்ச காரியம் ஒரு பக்கம் என்னைச் சுடுது, இப்போ ரவி கொடுக்கிற பணமும் லட்சுமியின் பேச்சும் என்னை எங்கோ கொண்டு போய் நிப்பாட்டுது. நான் என்ன செய்யட்டும்?

​சமையலறை ஜன்னல் வழியே வெளியே வீசிய காற்று அவளது கண்ணீரைத் தொட்டுச் சென்றது. தன் கையில் இருந்த சேலை முந்தானையை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, அந்தத் துயரத்தையும் குற்ற உணர்ச்சியையும் தாங்க முடியாமல் அவள் மௌனமாகத் தவித்தாள்.

​வெளியே வீட்டின் அமைதி நீடிக்க, லட்சுமி கூறிய அட்வான்ஸ் பணம் தன் கைக்கு வந்தால் தனது குடும்பம் தப்பிக்கும் என்ற யதார்த்தமும், அதை வாங்குவதால் தான் இழக்கப்போகும் மாண்பும் அவளது மனதை இரண்டாகப் பிளந்து கொண்டிருந்தன.

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 15:

​சமையலறையின் அந்தச் சின்ன வெளிச்சமற்ற மூலையில், வெள்ளைச் சுவரோடு சுவராகச் சரிந்து உட்கார்ந்திருந்த ஸ்ரீதிவ்யாவின் உடல் ஒரு மரக்கட்டை போலிறுகிப் போயிருந்தது. அவளது கண்கள் இரண்டிலும் வழிந்த கண்ணீர் கன்னங்களில் உறைந்து போயிருந்த வியர்வையோடு கலந்து ஒருவித உப்புச் சுவையைத் தொண்டையில் ஏற்படுத்தியிருந்தது. மார்பகம் வெடித்துவிடும் போல வேகமாக ஏறி இறங்கிய மூச்சின் ஒலியும், வீட்டின் தூரத்து அறையிலிருந்து கேட்கும் சீலிங் ஃபேனின் மெல்லிய 'வீய்ய்... வீய்ய்...' என்ற சுழற்சிச் சத்தமும் மட்டுமே அந்தச் சமையலறையின் அமைதியைக் குலைத்துக்கொண்டிருந்தன.

​அவளது விரல்கள் தன் சேலை முந்தானையை இரும்புக் கம்பி போல இறுக்கிப் பற்றியிருந்ததால், அந்தத் துணியின் நார்ப்பகுதிகள் அவளது விரல் நகங்களுக்குள் அழுந்தி ஒருவித வலியைத் தந்தன. அந்த வலி அவளுக்குத் தேவையாக இருந்தது; ஏனைய குற்ற உணர்ச்சியின் பாரத்தால் உறைந்துபோன அவளது மூளையை அந்தச் சிறிய உடல்வலிதான் நிஜ உலகிற்கு மீட்டுக் கொண்டுவந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தனக்குள் வெடித்துச் சிதறியபடி) கடவுளே... நான் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறேன்? என் கணவர் சுமன், தன் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு விநாடியையும் நோயோடு போராடி என் கைகளில் அடைக்கலமாகக் கொடுத்திருக்கிறான். அவன் என்னை இந்த உலகத்தில் இருக்கும் எல்லாவற்றையும் விட அதிகமாக நம்புகிறான். ஆனால் நான்... அந்த நம்பிக்கையின் முதுகில் இத்தனை பெரிய கத்தியையா பாய்ச்சுகிறேன்? லட்சுமி கொண்டுவரும் அந்த அட்வான்ஸ் பணம்... அந்த ரவி கொடுக்கப் போகும் பணம் என் கைக்கு வந்துவிட்டால், என் குடும்பத்தின் பசியும் கடனும் தீர்ந்துவிடும் என்பது நிஜம் தான். ஆனால், அதை வாங்குவதன் மூலம் நான் இழக்கப்போகும் என் மாண்பு... என் கற்பு... என் குடும்பத்தின் மரியாதை... இதற்குப் பெயர்தான் வாழ்க்கையா?

​அவளது உதடுகள் நடுங்கின. பற்கள் கீழ் உதத்தைக் கடித்து ஒரு சொட்டு இரத்தம் கசிவதைக் கூட உணராத அளவுக்கு அவளது மனது ஒரு பெரிய போர்க்களமாக மாறித் தவித்தது. சுமன் தன் அறைக்குள் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் அந்தத் தூரமான அமைதி, அவளது நெஞ்சில் இன்னும் பலமாக எடைக் கற்களைக் கட்டியது போல் இருந்தது. அவளால் அங்கேயே தொடர்ந்து உட்கார்ந்திருக்க முடியவில்லை. உடலின் ஒவ்வொரு அணுவும் சோர்ந்துபோயிருந்தாலும், கால்களின் தளர்ச்சியை மீறி அவள் மெதுவாகத் தரையை விட்டு எழுந்தாள்.

​சமையலறையிலிருந்து கால்களை இழுத்துக்கொண்டு வெளிவந்த ஸ்ரீதிவ்யா, ஹாலின் மையத்தில் நின்றுகொண்டு சுவரில் மாட்டியிருந்த பழைய வட்ட வடிவச் சுவர்க்கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள். அதன் முட்கள் நகரும் சத்தம் கூட அவளது காதுகளில் ஒரு இரும்பு முள் தைப்பது போல வலித்தது. மணி சரியாக மதியம் ஒன்று தாண்டிப் பத்து நிமிடங்களைத் தொட்டிருந்தது.

​ஹாலின் சன்னல் வழியே உள்ளே நுழைந்த மதிய வெயில், தரை ஓடுகளின் மீது ஒரு நீண்ட மஞ்சள் கோடாகப் பரவியிருந்தது. அந்த வெயிலின் வெளிச்சத்தில் அவளது முகத்தின் வெளுத்த நிறமும், கலங்கிய கண்களும் தெளிவாகத் தெரிந்தன. சுமன் தன் அறைக்குள் இன்னும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்; அவனது இலேசான குறட்டைச் சத்தம் ஹாலின் மூலைகளில் எதிரொலித்தது.
​ஸ்ரீதிவ்யா தன் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு அந்தச் சோபாவின் ஓரத்தில் மெதுவாக அமர்ந்தாள். அவளது மனம் இன்னும் ஒரு முடிவுக்கு வர முடியாமல் தவித்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தனக்குள் முனகியபடி) நான் இதைத் தடுக்க வேண்டும்... லட்சுமி போன் செய்தால் எடுக்கக் கூடாது. அவள் வருவதைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும். இல்லை என்றால்... இல்லை என்றால் என்ன செய்வது? அடுத்த வாரம் மருத்துவமனை பில் கட்ட பணம் எங்கே இருக்கிறது? சுமனின் உயிரைக் காப்பாற்ற இந்தத் பாவி உடலை வித்தாக ஆக வேண்டுமா? என் வாழ்வு இப்படி சாக்கடையாக மாறிப்போனது ஏன்?

​அவளது கைகள் நடுங்கின. ஒவ்வொரு விநாடியும் அவளது நெஞ்சில் எரியும் நெருப்பு இன்னும் அதிகமாகப் பரவியது. சுமன் தூக்கத்திலிருந்து எப்போது வேண்டுமானாலும் விழித்துக்கொள்ளலாம் என்ற பயம் அவளது முதுகுத் தண்டில் ஒரு குளிரை ஓடவிட்டது.

​திடீரென வீட்டின் பிரதான கதவின் மீது மூன்று முறை தட்டப்பட்ட மெல்லிய சத்தம் கேட்டது. 'தொக்... தொக்... தொக்...' அந்தச் சத்தம் அமைதியாக இருந்த ஹாலில் ஒரு வெடிமருந்து வெடித்தது போல ஸ்ரீதிவ்யாவின் காதுகளில் அதிர்ந்தது.

​அவளது இதயம் ஒரு நொடி நின்று மீண்டும் தடதடவென்று இயங்கத் தொடங்கியது. கால்கள் தரையோடு உறைந்துபோக, அவள் தள்ளாடியபடியே எழுந்து வாசல் கதவை நோக்கி நடந்தாள். ஒவ்வொரு அடியும் அவளுக்குச் சிலுசிலுப்பான பயத்தைத் தந்தது.

​கதவின் தாழ்ப்பாளை மெதுவாகத் திறந்தாள். 'க்ரீச்...' என்ற சத்தத்துடன் கதவு திறக்க, அங்கே வெளிச்சத்தில் லட்சுமி நின்றுகொண்டிருந்தாள். நீல நிறச் சேலையில், அவளது தோற்றம் ஒரு கம்பீரமான நம்பிக்கையைக் காட்டியது. முகத்தில் ஒரு லேசான புன்னகையுடன் அவள் உள்ளே நுழைந்தாள்.

​லட்சுமி : (குரலைத் தாழ்த்தி, மென்மையாக) என்ன திவ்யா... கதவைத் திறக்கவே இவ்வளவு நேரமா? நான் வெளியில நின்னுகிட்டு உன்னையே நினைச்சுட்டு இருந்தேன்.

​ஸ்ரீதிவ்யா பதற்றத்துடன் தன் பார்வையைச் சுமனின் அறைக்கதவை நோக்கி ஓடவிட்டாள். அறைக்கதவு மூடியே இருந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (நடுங்கிய குரலில்) லட்சுமி... நீ... நீ ஏன் திரும்ப இங்கே வந்தாய்? நான் தான் சொன்னேனே... எனக்கு இதில் விருப்பம் இல்லை என்று... தயவுசெய்து நீ கிளம்பு.
​லட்சுமி அவளது முகத்தின் பதற்றத்தைக் கூர்ந்து கவனித்தபடியே, தன் கையில் இருந்த சிறிய தோல் பையை ஹால் டேபிள் மீது வைத்துவிட்டு, ஸ்ரீதிவ்யாவிற்கு மிக அருகில் வந்தாள். அவளது ஆடம்பரமான செர்ஃப்யூம் வாசனை அந்த இடத்தின் மருந்து வாசனையை மங்கச் செய்தது.

​லட்சுமி : (கண்ணில் ஒரு உறுதியோடு) திவ்யா, குழந்தைத்தனமா பேசாத. விருப்பம், கௌரவம் இதெல்லாம் வயிறு நிரம்பி இருக்கிறவங்க பேசுற வார்த்தை. உன்னோட கணவர் சுமன் அங்கே மரணத்தோட போராடிட்டு இருக்கான். அவனுக்கு அடுத்த மாத்திரை வாங்கவும், ஹாஸ்பிடல் பில் கட்டவும் உன்னோட இந்தத் தியரி எல்லாம் உதவாது. ரவி ரொம்ப நல்லவன்; அவர் உனக்குத் தரப் போற அட்வான்ஸ் பணம் உன் குடும்பத்தை அடுத்த பல மாதங்களுக்குக் காப்பாத்தும்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (கண் கலங்கி, அழுகையுடன்) லட்சுமி... பணம் முக்கியம் தான், இல்லைன்னு நான் சொல்லல. ஆனா... ஆனா என் உடலை வித்து வாங்குற அந்தப் பணம் என் குடும்பத்துக்கு நிம்மதியைக் கொடுக்குமா? நான் என் கணவருக்குச் பண்ற மிகப்பெரிய துரோகம் இது. என் மனசு என்னைச் சாவடிக்குதுடி.

​லட்சுமி தன் கையை நீட்டி ஸ்ரீதிவ்யாவின் தோளை உறுதியாகப் பற்றினாள். அந்தத் தொடுதல் ஸ்ரீதிவ்யாவுக்கு ஒரு பலத்தைக் கொடுப்பதற்குப் பதிலாக, அவளை மேலும் பலவீனப்படுத்தியது.

​லட்சுமி : உன்னோட குற்ற உணர்ச்சி எனக்குப் புரியுது திவ்யா. தினமும் எல்லாப் பெண்களும் இப்படித்தான் நினைப்பாங்க. ஆனா, ஒரு நாள் நீயே யோசிச்சுப் பார்ப்ப... குடும்பத்துக்குக் கஷ்டம் வரும்போது நியாயம் பேசிகிட்டு இருக்க முடியாது. ரவி உன்னை நம்பிதான் அந்தப் பணத்தைத் தரத் தயாராக இருக்கார். உன்னோட பேங்க் அக்கவுண்ட் நம்பரைக் கொடு, இப்போதே ஆன்லைன்ல முதல் தவணை தொகையை வரவழைக்கச் சொல்றேன்.

​ஸ்ரீதிவ்யா சுவரோடு சாய்ந்து நின்றாள். அவளது கண்கள் கலங்கி, உதடுகள் நடுங்கின. சுமன் தன் அறையில் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் அந்த நிசப்தம் அவளுக்குள் ஒரு குற்றவாளி கூண்டில் நின்ற உணர்வைத் தந்தது.
​லட்சுமி தன் பாக்கெட்டிலிருந்து மொபைல் போனை வெளியே எடுத்து ஸ்கிரீனைத் தட்டத் தொடங்கினாள். அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த வியாபாரத் தன்மை ஸ்ரீதிவ்யாவின் நெஞ்சைக் கிழித்தது.

​லட்சுமி : (போனை காதுக்குப் பொத்தியபடியே) திவ்யா... நேரம் பண்ணாத. ரவி ஆன்லைன்ல இருக்கார். அவரிடம் சொல்லட்டுமா? உன்னோட அக்கவுண்ட் டீடெயில்ஸ் என்ன?

​ஸ்ரீதிவ்யா : (உதடு துடிக்க, தழுதழுத்த குரலில்) லட்சுமி... நான்... நான் இதைச் செய்தால், என் வாழ்க்கையில் மீதமுள்ள நாள்கள் முழுவதும் ஒரு பிசாசு போலத்தான் வாழ வேண்டும். என் கணவர் முகம் பார்க்க எனக்குத் தகுதி இல்லாமல் போய்விடும்.

​லட்சுமி : (சற்று கண்டிப்பான குரலில்) திவ்யா! உன் கணவர் உன்னை உயிரா நேசிக்கிறார் உண்மைதான். ஆனா, அவரோட உயிரைக் காப்பாற்றப் போறது நீ செய்யப் போற இந்தத் தியாகம் தான். இதைத் தியாகமா நினைச்சுக்கோ, இல்லை வியாபாரமா நினைச்சுக்கோ. உன் குடும்பம் தப்பிக்கணும்னா இதைச் செஞ்சே ஆகணும். சீக்கிரம் உன் அக்கவுண்ட் நம்பரைச் சொல்லு.

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் கைகளால் தன் முகத்தை மூடிக்கொண்டு கதறி அழுதாள். அந்த அழுகையின் சத்தம் வெளியே கேட்காதபடி தன் வாயை மற்றொரு கையால் அழுத்திக் கொண்டாள். சுமன் விழித்துக்கொண்டால் என்ன செய்வது என்ற பயமும், பணத்தின் தேவையும் அவளை ஒரு நடு நடுங்கும் நிலைக்குத் தள்ளின.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (உடைந்த குரலில், மெலிதாக முனகியபடி) சரி... சொல்லுறேன்…

​அவள் தன் பாக்கெட்டிலிருந்து நடுங்கும் விரல்களால் தன் மொபைல் போனை வெளியே எடுத்து, அதன் பாஸ்வேர்டைத் தட்டி தனது வங்கி கணக்கு எண்ணை லட்சுமியிடம் கூறத் தொடங்கினாள். ஒவ்வொரு எண்ணையும் அவள் சொல்லச் சொல்ல, அவளது ஆன்மா கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சிதைந்துபோவதை அவள் உணர்ந்தாள்.

​லட்சுமி அதைத் தன் போனில் டைப் செய்துவிட்டு, மறுமுனையில் இருந்த ரவியிடம் குரலைத் தாழ்த்திப் பேசினாள்.

​லட்சுமி : ரவி... நம்பர் அனுப்பிட்டேன். உடனே அந்தப் பணத்தை ட்ரான்ஸ்ஃபர் பண்ணுங்க... சீக்கிரம்.

​போனைத் துண்டித்துவிட்டு லட்சுமி ஒரு நீண்ட மூச்சை விட்டாள். ஹாலில் மீண்டும் அந்தப் பயங்கரமான அமைதி கவிழ்ந்தது.

​அமைதியாக நின்றுகொண்டிருந்த அந்த விநாடியில், ஸ்ரீதிவ்யா கையில் இருந்த மொபைல் போன் திடீரென ஒரு சிறிய ஒலியுடன் அதிர்ந்தது.

​'டிங்!'

​அந்த ஓசை ஹாலின் சுவர்களில் பட்டு ஸ்ரீதிவ்யாவின் நெஞ்சில் ஒரு இடி போல இறங்கியது. அவளது கண்கள் அதிர்ச்சியுடன் அந்தப் போன் திரையை நோக்கின.

​ஸ்கிரீன் ஒளிர, அதில் வங்கி கணக்கில் பணம் வரவு வைக்கப்பட்டுவிட்டதற்கான நோட்டிபிகேஷன் வாசகம் பிரகாசமாகத் தெரிந்தது.

​ஐந்து லட்சம் ரூபாய். அவளது குடும்பத்தின் கவலைகளையும், சுமனின் மருத்துவச் செலவுகளையும் ஒரே நொடியில் தீர்க்கக்கூடிய அந்தப் பெரிய தொகை இப்போது அவளது வங்கிக் கணக்கில் சேர்ந்துவிட்டது.
​ஆனால், அந்தப் பணத்தை வாங்கியதற்கான விலை என்ன என்பதை நினைத்தபோது அவளது உடல் முழுவதும் ஒரு மரத்துப்போன உணர்வு பரவியது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (போன் திரையைப் பார்த்தபடியே, வெறித்த பார்வையோடு) வந்துடுச்சு... பணம் வந்துடுச்சு... ஆனா, நான் என்னை நானே வித்துட்டேன்…

​அவளது கால்கள் பலவீனமாகி அப்படியே தரை ஓடுகளின் மீது மண்டியிட்டுச் சரிந்தன. லட்சுமி அவளது தோளைத் தட்டிக் கொடுத்து சமாதானம் செய்ய முயன்றாள், ஆனால் ஸ்ரீதிவ்யாவின் பார்வை அந்த மொபைல் திரையிலேயே உறைந்து போயிருந்தது.

[Devayani rasigan]

too emotional buildups and apt to the story title
well connected narration
keep rocking

Thank yoy

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 16:

​அந்தச் சின்ன ஹாலின் ஒட்டுமொத்தக் காற்றும் உறைந்துபோன ஒரு மரண அமைதியில் மூழ்கியிருந்தது. ஸ்ரீதிவ்யாவின் வலது கையில் இறுக்கமாகப் பற்றியிருந்த மொபைல் போனின் திரையில் பிரதிபலித்த அந்த வெள்ளை எழுத்துக்கள்—Your account has been credited with INR 5,00,000. —அவளது கண்களுக்குள் ஊசியைப் போலக் குத்தின. அவளது மூச்சு காற்று சீராக இல்லாமல், தொண்டைக்குள் எதையோ விழுங்கப் பார்ப்பது போலத் தவித்தது. மார்பகம் ஏறி இறங்கும் வேகத்தில் அவளது சேலை முந்தானை நடுங்கியது. இரண்டு லட்சம் ரூபாய். அந்தப் பெரிய தொகை இப்போது அவளது வங்கிக் கணக்கில் அதிகாரப்பூர்வமாகச் சேர்ந்துவிட்டது. ஆனால், அந்தப் பணத்தை வாங்குவதற்காக அவளது ஆன்மா கொடுக்கப்பட்ட விலை—அவளது மாண்பும், கற்பும், சுமனின் மீதான அவளது புனிதமான காதலும்—எண்ணிப் பார்க்கவே அவளது ரத்தம் உறைந்துபோவது போலிருந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தனக்குள் வெடித்துச் சிதறியபடி) கடவுளே... என் போனில் வந்து விழுந்திருப்பது பணமா அல்லது என் சவப்பெட்டியின் ஆணரியா? நான் என்ன செய்திருக்கிறேன்? என் சுமன் தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளப் போராடும் அதே வேளையில், நான் என் உடலை விற்று அந்தப் பணத்தை என் கணக்கிற்கு வரவழைத்திருக்கிறேன். இப்போதே... இப்போதே என் கணவன் இந்த அறையை விட்டு வெளியே வந்தால், நான் அவனுக்கு என்ன பதில் சொல்வேன்? என் முகத்தில் அறையக்கூடிய அந்தப் பச்சையான துரோகம் அவனுக்குத் தெரிந்தால் அவன் செத்தே போவான்.

​அவளது கால்கள் பலவீனமாகி அப்படியே தரை ஓடுகளின் மீது மண்டியிட்டுச் சரிந்தன. கையில் இருந்த போன் நழுவி விழுந்துவிடுவது போல அவளது விரல்கள் மேலும் கீழum நடுங்கின. லட்சுமி அவளது தோளைத் தொட்டு ஏதோ சொல்ல முயன்றாள், ஆனால் அந்தத் தொடுதல் ஸ்ரீதிவ்யாவுக்கு ஒரு விஷம்போல எரிச்சலைத் தந்தது. அவள் தன் கையை உதறிவிட்டு, வேகமாகப் போனின் ஸ்கிரீனை அணைத்துவிட்டு, அதைத் தன் சேலை இடுப்பு மடிப்புக்குள் மறைத்துத் தன் நடுங்கும் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு தரையோடு தரையாக அமர்ந்தாள்.

​அதே நேரத்தில், தூரத்து அறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த சுமனின் அறைக்கதவு மெதுவான 'க்ரீச்...' என்ற ஒலியுடன் திறக்கப்பட்டது. சுமன் தூக்கத்திலிருந்து விழித்துக்கொண்டு, தன் பலவீனமான உடலைத் தாங்கியபடி ஹாலை நோக்கி மெதுவாக நடந்துகொண்டிருந்தான். அவனது காலணிகள் தரை ஓடுகளில் படும் மெல்லிய சத்தம் ஹாலின் அமைதியைக் கிழித்தது.

​சுமன் : (தொண்டையைச் செருமியபடி, மெல்லிய குரலில்) ஸ்ரீதிவ்யா... என்ன பண்ணிட்டு இருக்க? அங்கே என்ன சத்தம்?

​சுமனின் குரலைக் கேட்டதும் ஸ்ரீதிவ்யாவுக்கு இதயத் துடிப்பு நின்றுவிட்டது போன்ற ஒரு பயம் தொற்றிக்கொண்டது. அவள் உடனடியாகத் தரையிலிருந்து அடிமேல் அடி வைத்து எழ முயன்றாள், ஆனால் அவளது முழங்கால்கள் நடுங்கி அவளைக் கீழேயே தள்ளின. ஒரு வழியாகச் சுவரில் கை தாங்கலாகப் பிடித்துக்கொண்டு நிமிர்ந்து நின்றாள். அவளது கண்கள் சிவந்து, கன்னங்களில் கண்ணீர் உறைந்திருந்தது. அவள் தன் கைகளால் முகத்தை விரைவாகத் துடைத்துக்கொண்டு, சுமனை எதிர்கொள்ளத் தயாரானாள்.
​சுமன் ஹாலின் மையத்திற்கு வந்து அவளைப் பார்த்தான். அவனது கண்கள் ஸ்ரீதிவ்யாவின் கலங்கிய முகத்தையும், வெளுத்த உதடுகளையும் கூர்ந்து கவனித்தன.

​சுமன் : ஸ்ரீதிவ்யா... உன் முகம் ஏன் இப்படி இருக்கிறதது? யாரோ வந்த மாதிரி சத்தம் கேட்டுச்சே... யார் அது? உனக்கு என்னாச்சு? ஏன் இப்படி வியர்த்துக்கொட்டி நடுங்குற?

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் நெஞ்சில் எழுந்த பெருமூச்சை வலுக்கட்டாயமாக அடக்கிக்கொண்டு, தன் உதடுகளில் ஒரு பலவந்தமான, பிச்சையான புன்னகையை வரவழைக்க முயன்றாள். ஆனால் அந்தப் புன்னகை அவளது முகத்தில் ஒரு வறண்ட கோடாகவே நின்றது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தடுமாறிய குரலைச் சீரமைத்துக்கொண்டு) அ... அது ஒண்ணுமில்லங்க... யாருமில்லை. ஆன்லைன்ல... ஆன்லைன்ல இருந்து ஒரு பேங்க் மெசேஜ் வந்துச்சு. அதுல கொஞ்சம் கன்பியூஷன்... அதான் திடீர்னு டென்ஷன் ஆயிட்டேன். வேற ஒண்ணுமில்லைங்க. நீங்க ஏன் வெளியில வந்தீங்க? போய் படுங்க... உங்களுக்கு இன்னும் உடல்நிலை சரியில்லையே.

​சுமன் அவளது முகத்தையே சில கணங்கள் அமைதியாக உற்று நோக்கினான். அவளது பேச்சில் இருந்த அந்தத் தடுமாற்றமும், அவளது கண்கள் எதையோ மறைக்கப் பார்ப்பதும் அவனுக்குள் ஒரு சிறு சந்தேகத்தை விதைத்தாலும், அவளது உடல்நிலையைக் கருத்தில் கொண்டு அவன் அதை அதிகமாகப் பெரிதுபடுத்தவில்லை.

​சுமன் : (பெருமூச்சு விட்டபடி) உனக்குத்தான் எப்ப பார்த்தாலும் எதையாவது நினைச்சு டென்ஷன் ஆகுற சுபாவம் இருக்கே. பேங்க் மெசேஜுக்கெல்லாம் இப்படி நடுங்குவியா? சரி, போய் தண்ணி குடிச்சிட்டு ரெஸ்ட் எடு.

​சுமன் மீண்டும் தன் அறைக்குள் திரும்பிச் சென்று கதவைச் சாத்திக்கொண்டான். ஹாலில் மீண்டும் அந்தப் பயங்கரமான மௌனம் கவிழ்ந்தது. ஸ்ரீதிவ்யா சுவரோடு சாய்ந்து நின்று தன் மார்பில் கை வைத்து மூச்சை இழுத்துவிட்டாள். இந்த முறை தப்பித்துவிட்டோம் என்ற நிம்மதி வரவில்லை; மாறாக, அடுத்தகட்டமாக ரவியை நேரில் சந்திக்க வேண்டிய அந்தப் பயங்கரமான நிஜம் அவளது தொண்டையை அடைத்தது.

​நகரின் மையப்பகுதியில் இருந்த அந்த ஏசி செய்யப்பட்ட ஆடம்பரமான ஓட்டலின் லாபி மிகவும் அமைதியாக இருந்தது. வெளிவெயிலின் சூடு அந்த இடத்திற்குள் நுழைய முடியாதபடி குளிர்ந்த காற்று வீசிக்கொண்டிருந்தது. சோபாவில் அமர்ந்திருந்த லட்சுமி, தன் கையில் இருந்த காபி கப்பை மேசையில் வைத்துவிட்டு, தனது மொபைல் போனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

​அப்போது அங்கே நுழைந்த ரவி, மிக நிதானமான நடையுடன் வந்து லட்சுமிக்கு எதிரே இருந்த சோபாவில் அமர்ந்தான். அவனது முகத்தில் ஒரு திருப்தியான வியாபாரப் புன்னகை இருந்தது. அவன் அணிந்திருந்த விலையுயர்ந்த பெர்ஃப்யூமின் வாசனை அந்த இடத்தின் குளிர்ந்த காற்றில் பரவியது.

​ரவி : (புன்னகையுடன்) என்ன லட்சுமி... தனியா கூப்பிட்டு இருக்க? காரியமால்லாம் முடிஞ்சுதா? அந்தப் பெண் ஸ்ரீதிவ்யா எப்படி இருக்கா?

​லட்சுமி தன் போனை மேசையில் வைத்துவிட்டு, ரவியை நேராக நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவளது முகத்தில் ஒரு தொழில்முறை வியாபாரியின் தீவிரத்தன்மை இருந்தது.

​லட்சுமி : காரியம் கச்சிதமா முடிஞ்சது ரவி. அவளோட அக்கவுண்டுக்கு நீங்க சொல்லியிருந்த அட்வான்ஸ் பணம் போயிடுச்சு. ஃபர்ஸ்ட் அவ ரொம்ப பயந்தா, கௌரவம், குடும்பம்னு நிறையப் பேசினா. ஆனா, பணத்தின் தேவையையும் உங்களோட உதவிகளையும் சொன்னதுக்கு அப்புறம் அவளே வழிக்கு வந்துட்டா.

​ரவி : (உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு குறும்புச் சிரிப்புடன்) அதுதான் பெண்களோட பலவீனமே லட்சுமி. பசியும் கடனும் நிக்கிற இடத்துல கற்பும் கௌரவமும் குப்பைக் கூடைக்குப் போய்விடும். சரி, அவளை நான் எப்போ நேரில் சந்திக்க முடியும்? அந்த அட்வான்ஸ் பணத்திற்குரிய பலனை நான் சீக்கிரமே அனுபவிக்கணுமே.

​லட்சுமி : அவ இப்போதான் ஒரு பெரிய மனப்போராட்டத்துல இருந்து வெளியில வந்துருக்கா. அவளை ரொம்பவும் பிரஷர் பண்ணா மிரண்டு ஓடிடுவா. இன்னும் ஒரு ரெண்டு மூணு நாள் போகட்டும். அவளே முழு மனசோட உங்களைச் சந்திக்கிற மாதிரி நான் ஒரு சூழலை உருவாக்குறேன். அதுவரைக்கும் நீங்க அமைதியா இருங்க.

​ரவி : சரி, நீ சொல்ற மாதிரியே இருக்கட்டும். ஆனா ரொம்ப நாள் கடத்தாத. அவளோட அந்த மென்மையான உடலை என் கைக்குள் வைக்கிறதுக்கு எனக்குப் பொறுமை ரொம்பக் குறைவு. அவளுக்கு என்ன தேவைப்பட்டாலும் சொல்லு, நான் தரத் தயார்.

​வீட்டின் ஹாலில் தனியாக நின்றுகொண்டிருந்த ஸ்ரீதிவ்யாவின் மொபைல் போன் மீண்டும் 'ட்ரிங்...' என்று ஒலிக்கத் தொடங்கியது. அந்தச் சத்தம் அவளுக்கு இப்போது ஒரு அலாரத்தைப் போல ஒலித்தது. அவள் தயங்கியபடியே போனை எடுத்து ஸ்கிரீனைப் பார்த்தாள். 'லட்சுமி' என்ற பெயர் ஒளிர, அவளது இதயம் தொண்டைக்குள் வந்து குதித்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (நடுங்கிய குரலில்) ஹ... ஹலோ லட்சுமி…

​லட்சுமி : (மறுமுனையில் மிகவும் இயல்பான, உற்சமான குரலில்) ஹலோ திவ்யா... என்ன பண்ற? நான் இப்போதான் ரவியை நேரில் சந்தி பேசிட்டு வந்தேன். நீ உன்னோட அக்கவுண்ட செக் பண்ணிப் பார்த்தியா? பணம் கரெக்டா உங்களோட கைக்கு வந்து சேர்ந்திருக்கும்.

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் பார்வையை சுமன் இருக்கும் அறைக்கதவை நோக்கிப் பயத்துடன் ஓடவிட்டாள். அறைக்கதவு மூடியே இருந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (கண் கலங்கி, தழுதழுத்த குரலில்) ஆமா... பணம் வந்துருச்சு லட்சுமி. ஆனா... ஆனா இதோட நான் எல்லாத்தையும் முடிச்சுக்கிறேன். தயவுசெய்து இனி என்னை ரவியைப் பார்க்கவோ அல்லது இது மாதிரி காரியத்துக்கோ கூப்பிடாத. நான் என் கணவருக்கும் பசங்களுக்கும் பெரிய துரோகம் பண்ணிட்டேன். என் மனசு என்னைச் சாவடிக்குதுடி.

​லட்சுமி : (கொஞ்சம் கடினமான, கண்டிப்பான குரலில்) திவ்யா... குழந்தை மாதிரி பேசாத. காசு வாங்கிட்ட, இப்போ வந்து முடியாதுன்னா என்ன அர்த்தம்? ரவி உன்னை ரொம்ப எதிர்பார்க்கிறார். இன்னைக்கு இல்லாட்டியும் நாளைக்கு நீ அவரை நேரில் சந்திச்சாகணும். அதுக்கான ஏற்பாட்டை நான் பண்றேன். இப்போதைக்கு உன் குடும்பக் காரியத்தைப் பாரு, நான் அப்புறம் கூப்பிடுறேன்.

​'பீப்... பீப்...' என்று போன் துண்டிக்கப்பட்ட சத்தம் கேட்டது. ஸ்ரீதிவ்யா மொபைல் போனை கையில் பிடித்தபடியே அப்படியே சுவரில் சரிந்து நின்றாள். அவளது கண்களில் வழிந்த கண்ணீர் கன்னங்களில் ஆறாக ஓடியது.

​மணி சரியாக மதியம் மூன்று தொட்டிருந்தது. ஹாலின் சன்னல் வழியே உள்ளே நுழைந்த மதிய வெயில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சாய்ந்து கொண்டிருந்தது. ஸ்ரீதிவ்யா சுவரோரம் அப்படியே அமர்ந்திருந்தாள். தன் வங்கி கணக்கில் கிடக்கும் அந்த இரண்டு லட்சம் ரூபாய் பணம் அவளது குடும்பத்தின் அடுத்த சில மாதத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் என்பது உண்மைதான். ஆனால், அந்தப் பணத்தை வைத்து அவள் வாங்கிய கடனும், தன்மானத்தை விற்ற அந்தத் தவறும் அவளது வாழ்க்கையைச் சுடுகாடாக மாற்றிக் கொண்டிருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.

​அவளது கைகள் நடுங்கின. சுமன் தன் அறைக்குள் தூங்கி எழுந்திருக்கலாம் என்ற எண்ணம் அவளுக்குள் ஒரு மறுபக்கப் பயத்தை ஏற்படுத்தியது. அவள் தன் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு, தரையில் அமர்ந்திருந்த நிலையை மாற்றி மெதுவாக எழுந்து நின்றாள்.
​அப்போது சுமன் தன் அறைக்கதவைத் திறந்து கொண்டு வெளியே வந்தான். அவனது முகத்தில் சற்று புத்துணர்ச்சி இருந்தது.

​சுமன் : ஸ்ரீதிவ்யா... காபி ஏதாவது போட முடியுமா? ரொம்ப நேரமா தூங்கிட்டேன் போல, தலை லேசா வலிக்குது.

​ஸ்ரீதிவ்யா சுமனின் குரலைக் கேட்டதும் தன் முகத்தில் இருந்த அத்தனை சோகத்தையும், கலக்கத்தையும் ஒரே நொடியில் மறைத்துக்கொண்டு, ஒரு இயல்பான மனைவியைப் போலப் புன்னகைக்க முயன்றாள். அவளது உதடுகள் நடுங்கினாலும், அவள் தன் குரலைச் சீரமைத்துக் கொண்டாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (மென்மையான குரலில்) இதோ போடுறேன்ங்க... நீங்க போய் ஹால் சோபால உக்காருங்க. நான் உடனே காபி கொண்டு வர்றேன்.

​அவள் சமையலறையை நோக்கி வேகமாக நடக்கத் தொடங்கினாள். ஆனால் அவள் நடக்கும் ஒவ்வொரு அடியும் ஒரு முள்ளின் மீது நடப்பது போல இருந்தது. ரவியை மீண்டும் நேரில் சந்திக்க வேண்டிய அந்தப் பயங்கரமான நாள் தன்னை நோக்கி வேகமாக ஓடிவருவதை நினைத்து அவளது உடல் முழுவதும் ஒரு மரத்துப்போன குளிர் பரவியது.

[Devayani rasigan]

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 17:

​நகரின் மையப்பகுதியில் அமைந்திருந்த அந்த ஆடம்பரமான நட்சத்திர ஓட்டலின் லாபி, வெளியுலகின் இரைச்சல்களிலிருந்து முற்றிலும் துண்டிக்கப்பட்ட ஒரு பிரம்மாண்டமான அமைதியில் மூழ்கியிருந்தது. மத்தியான வெயிலின் தாக்கமும் நகரத்தின் புழுக்கமும் அந்தப் பிரம்மாண்டமான கண்ணாடிக் கதவுகளுக்கு வெளியே முற்றிலுமாகத் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டிருந்தன. உள்ளே, மத்திய தரைக்கடல் பாணியிலான வெள்ளை மார்பிள் தரைகள் மீது பதிக்கப்பட்ட மஞ்சள் நிற வெளிச்சம், அங்கே வைக்கப்பட்டிருந்த மென்மையான வெல்வெட் சோபாக்களிலும், பளபளக்கும் காபி டேபிள்களிலும் ஒருவிதக் குளிர்ந்த நிழலைப் பரப்பியிருந்தது. அந்த இடத்தின் காற்று, விலையுயர்ந்த ரோஜா இதழ்களின் மெல்லிய வாசனையும், பிரெஞ்சு எஸ்பிரெசோ காபியின் கரும்புகையும் கலந்து ஒருவித ஆடம்பரமான கனவு உலகத்தை உருவாக்கியிருந்தது.
​அந்த லாபியின் ஒரு மூலையில் இருந்த தனிமைப்படுத்தப்பட்ட சோபாவில் லட்சுமி அமர்ந்திருந்தாள். அவளது வலது கையில் பிடிப்பட்டிருந்த மொபைல் போன் ஸ்கிரீன் இன்னும் அணைந்திருக்கவில்லை. சில வினாடிகளுக்கு முன்புதான் ஸ்ரீதிவ்யாவுடன் தான் பேசிய தொலைபேசி உரையாடலைத் துண்டித்திருந்தவள், அந்தப் போனை மெதுவாக மடி மீது வைத்தாள். அவளது முகம் ஒரு வியாபார வெற்றியைத் தந்த திருப்தியால் லேசாக மலர்ந்திருந்தது. ஆனாலும், அந்தப் புன்னகையின் ஆழத்தில் ஒருவிதக் குருரமான கணக்கீடும், தன் இலக்கை அடைந்துவிட்டதற்கான திமிரும் கலந்திருந்தன.

​லட்சுமிக்குச் சற்று எதிரே இருந்த மேசைக்கு மறுபுறம், ரவி மிக நிதானமான லாபியில் அமர்ந்திருந்தான். அவனது வலது கை பெருவிரலும் ஆள்காட்டி விரலும் ஒரு மெல்லிய பீங்கான் காபி கப்பின் விளிம்பைத் தடவிக்கொண்டிருந்தன. அவனது முகத்தில் எந்தவிதமான பரபரப்பும் இல்லை; மாறாக, எதையும் தான் நினைத்தபடியே சாதித்துவிடலாம் என்ற மமதையும், அதிகாரத்தின் தெனாவட்டும் அவனது கண்களில் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தன. அவன் அணிந்திருந்த வெளிநாட்டு பிராண்ட் சட்டை அவனது உடலோடு இறுக்கமாகப் பொருந்தியிருந்தது. அவனது காதுகளுக்கு அருகில் நின்றுகொண்டிருந்த ஓட்டல் பணியாளர் ஒருவன், மிகப்பணிவுடன் அவனது காபி கோப்பையை மீண்டும் நிரப்ப முயன்றான்.

​ரவி : (பணியாளரைத் தன் கையால் தடுத்து நிறுத்தியபடி, மெல்லிய குரலில்) போதும்... இதை எடுத்துட்டுப் போ. (பணியாளர் தலைவணங்கி நகர்ந்ததும், தன் பார்வையை லட்சுமியின் மீது முழுமையாகப் பதித்தான்) என்ன லட்சுமி? ஸ்ரீதிவ்யாகிட்ட பேசி முடிச்சாச்சா? அவ உன்னோட திட்டத்திற்கு முழுசா சம்மதிச்சுட்டாளா?

​லட்சுமி தன் இடது காலின் மீது வலது காலை ஏற்றி வைத்து அமர்ந்துகொண்டாள். அவளது கருப்பு நிறச் சேலை அந்த வெள்ளை மார்பிள் பின்னணியில் ஒரு கரும்புகை போலத் தெரிந்தது. அவள் தன் உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு குறும்புச் சிரிப்பை வரவழைத்துக்கொண்டாள்.

​லட்சுமி : (நிதானமான குரலில்) நீ என்ன ரவி இப்படிப் கேக்குற? நான் இறங்கிட்டா காரியம் கச்சிதமாத்தான் முடியும். ஸ்ரீதிவ்யா ஆரம்பத்துல ரொம்பத்தான் இழுத்தடிச்சா, குடும்பம், மானம், கற்புன்னு பெரிய லிஸ்டே வாசிச்சா. ஆனா, அவளோட கையில இருந்த வறுமையும், அவளோட கணவனோட மருத்துவச் செலவும் அவளை வேற வழி இல்லாம என் கைக்குள்ள கொண்டு வந்துட்டது. நீ கொடுத்த அட்வான்ஸ் பணம் அவளோட அக்கவுண்டுக்கு போனதும்தான் அவளுக்கு உலகமே புரிஞ்சது.

​ரவி : (உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு திருப்தியான சிரிப்புடன்) அதுதான் பெண்களோட பலவீனமே லட்சுமி. பசியும் கடனும் கழுத்தை நெருக்கும்போது, எந்தப் பத்தினியும் தன் முகமூதியைக் கழட்டித் தூக்கி எறிஞ்சிட்டு நம்ம வழக்கிக்கு வந்துதான் ஆகணும். அது கிடக்கட்டும்... அவளை நான் நேரில் பார்க்கிற அந்தச் சந்திப்பை எப்போ ஏற்பாடு பண்ணப் போற? எனக்கு அந்த மென்மையான உடலை சீக்கிரமே என் கைக்குள் வச்சுக்கணும் போல ஒரு தவிப்பு இருக்கு.

​லட்சுமி ரவி பேசியதைக் கேட்டுச் சத்தமாகச் சிரித்தாள். அந்த ஓட்டலின் அமைதியான சூழலில் அவளது சிரிப்பு எதிரொலித்தது. ஆனால், அந்தச் சிரிப்பில் எந்தவிதமான உண்மையான மகிழ்ச்சியும் இல்லை; முழுக்க முழுக்க ஒரு வணிக ஒப்பந்தம் வெற்றிகரமாக முடிந்துவிட்டதற்கான கேளிக்கை மட்டுமே இருந்தது. அவள் தன் கையில் இருந்த காபி கப்பை எடுத்து ஒரு சிப் குடித்துவிட்டு, மேசையின் மீது வைத்தாள்.

​லட்சுமி : அதான் சொன்னேன்ல ரவி... அவளை இப்போதைக்கு ரொம்பவும் பிரஷர் பண்ணி மிரட்டிடாத. இப்பதான் அவ ஒரு பெரிய குற்ற உணர்ச்சிப் போராட்டத்தில் இருந்து தப்பிச்சு, தன் கணவர்கிட்ட பொய் சொல்லி சமாளிச்சுக் கிடக்கிறா. அவளைப் பக்குவமாத்தான் கையாளணும். இன்னைக்கு ஒரு நாள் அவளை அப்படியே விடு. அவளோட மனசு கொஞ்சம் அமைதியாகட்டும். நான் சொல்ற சரியான சமயத்துல உனக்கு அவளை நேரில் மீட் பண்றதுக்கான ஏற்பாட்டை நான் பண்றேன்.

​ரவி : (தன் வலது கையை காபி டேபிளின் மீது தட்டியபடி, சிறிது யோசனையுடன்) சரி, நீ சொல்ற மாதிரியே இருக்கட்டும். ஆனா ரொம்ப நாள் என்னை நீ காக்க வைக்கக் கூடாது லட்சுமி. உனக்குத் தெரியும், நான் நினைச்சதை அடையாம விடமாட்டேன். சரி, அது கிடக்கட்டும்... இன்னைக்கு மாலை உன் பிளான் என்ன? இன்னைக்கு ஒரு சின்ன பார்ட்டி வச்சுக்கலாமா?

​லட்சுமி தன் புருவங்களை லேசாக உயர்த்தி ரவியை உற்று நோக்கினாள். அவளது கண்கள்ல ஒரு புத்திசாலித்தனமான வியாபாரியின் கூர்மை மின்னியது.

​லட்சுமி : பார்ட்டியா? யாருக்கெல்லாம் ஏற்பாடு பண்ணச் சொல்ற? வழக்கம்போல உன்னோட அந்தப் பழைய நண்பர்கள் ரெண்டுபேரும் வராங்களா?

​ரவி : (தன் சட்டைப் பட்டையைச் சரிசெய்துகொண்டே) ஆமா லட்சுமி. என் பிசினஸ் பார்ட்னர்ஸும், நம்ம சர்க்கிள்ல இருக்கிற அந்த ரெண்டு நண்பர்களும் வராங்க. இன்னைக்கு மாலை நம்மளோட பிரைவேட் ஃபார்ம் ஹவுஸ்ல இல்லன்னா ஓட்டலோட இந்த விஐபி சூட்ல ஒரு சின்ன கெட்-டு-கெதர் வச்சுக்கலாம்னு இருக்கேன். நல்லா ஜாலியா என்ஜாய் பண்ணலாம். நீயும் கண்டிப்பா வரணும்.நீ இல்லாம அந்தப் பார்ட்டிக்கு என்ன சுவாரஸ்யம் இருக்கப் போகுது?

​அந்த ஓட்டலின் லாபியிலிருந்து சற்று விலகி, பார்வையாளர்கள் யாரும் எளிதில் நுழைய முடியாதபடி அமைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு தனிப்பட்ட பகுதி அது. அங்கே சுவர்களில் பொருத்தப்பட்டிருந்த மறைமுக விளக்குகள் அந்த அறைக்கு ஒரு மங்கலான, அந்தரங்கமான வெளிச்சத்தைக் கொடுத்தன. சுற்றிலும் சோம்பேறித்தனமாக வளர்க்கப்பட்டிருந்த அழகுச் செடிகள் அந்த இடத்தின் காற்றை மேலும் அடர்த்தியாக்கின.

​ரவி தனது இருக்கையை விட்டு சற்று முன்னால் நகர்ந்து, லட்சுமிக்கு மிக அருகில் தன் முகத்தைக் கொண்டு வந்தான். அவனது கண்களில் ஒருவிதக் கேளிக்கையான போதையும், பேராசையும் கொப்பளித்தன.

​ரவி : (ரகசியமான குரலில், ஆனால் உறுதியுடன்) கேளு லட்சுமி... இன்னைக்கு மாலை நடக்கப் போற பார்ட்டி சும்மா சாதாரணமானது கிடையாது. என் பிரெண்ட்ஸ் ரெண்டு பேரும் ரொம்ப ஜாலியான டைப். அவங்களுக்கு நல்ல கம்பெனி ரொம்பப் பிடிக்கும். நாமளும் இன்னைக்கு இரவு முழுக்க நல்லா என்ஜாய் பண்ணப் போறோம். அதுக்குத் தகுந்த மாதிரி நீயும் உன்னோட சில பொண்ணுங்களை அரேஞ்ச் பண்ணுனா நல்லா இருக்கும்.

​லட்சுமி ரவி கூறுவதன் உண்மையான அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டு, தன் உதடுகளை மெеதுவா கடித்துக்கொண்டாள். அவளது முகம் ஒரு விநாடி தீவிரமான யோசனைக்கு மாறியது. அவள் ரவியின் பார்வையைச் சற்றும் விலக்காமல், அவனது கண்களையே நேராகப் பார்த்தாள்.

​லட்சுமி : ரவி... நீ என்னோட பிசினஸ் பத்தி நல்லாத் தெரிஞ்சுதான் பேசுற. நான் கொண்டு வர்ற ஒவ்வொரு பெண்ணும் எவ்வளவு முக்கியமானவங்கன்னு உனக்கே தெரியும். சாதாரணமா எல்லார்கிட்டயும் நான் அவங்களை அனுப்ப மாட்டேன். உன்னோட பார்ட்டிக்கு நான் வரதுக்கு எனக்கு எந்தத் தடையும் இல்லை. ஆனா, அதுக்கு ஏத்த மாதிரி நீயும் என்னோட கமிஷனைப் பத்தி யோசிக்கணும்.

​ரவி : (சத்தமாகச் சிரித்துவிட்டு) ஹாஹா... உனக்கு என்ன லட்சுமி கவலை? நான் என்னைக்கும் உன்னை ஏமாத்தினதுண்டா? நீ கேக்குற தொகையை விட நான் எப்பவுமே அதிகமாத்தான் கொடுத்திருக்கேன். இன்னைக்கு மாலை பார்ட்டிக்கு நீயும் வந்தா போதும், உன்னோட அக்கவுண்டுக்கு வர வேண்டிய பணம் கரெக்டா வந்து சேரும். சொல்லு, ஏற்பாடு பண்ணலாமா?

​லட்சுமி ரவி தன் மீது வீசிய அந்தப் பண மழையின் ஆசையை உள்வாங்கிக்கொண்டு, ஒரு நிதானமான புன்னகையுடன் தன் தலையை மெதுவாக அசைத்தாள். அவளுக்குத் தெரியும், ரவியைப் போன்றவர்களிடம் வியாபாரம் செய்யும்போது எப்போதுமே தன் விலையை உயர்த்திக் கேட்க வேண்டும் என்று. இந்தச் சூழலைத் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்வதில் அவள் எப்போதும் வல்லவள்.

​லட்சுமி : சரி ரவி, நீ சொல்றபடியே இருக்கட்டும். இன்னைக்கு மாலை உன்னோட அந்தப் பிரைவேட் பார்ட்டிக்கு நான் வர்றேன். உன்னோட பிரெண்ட்ஸ் ரெண்டு பேரும் வரேன்னு சொல்லியிருக்கீங்கல்ல? அவங்களுக்குத் தகுந்த மாதிரி எல்லா ஏற்பாடுகளையும் நான் பார்த்துக்கறேன். ஆனா, நீ சொன்ன அந்தத் தொகை வழக்கமானதை விட இந்த முறை கொஞ்சம் கூடுதலாக இருக்கணும். அப்போதுதான் எனக்கும் என் கூட வர்றவங்களுக்கும் அது நியாயமா இருக்கும்.

​ரவி : (உடனே தன் தலையை ஆட்டி) அதுக்கென்ன லட்சுமி? நீ கேக்குறதை விட அதிகமாவே தர்றேன். அதைப் பத்தி நீ கவலைப்படவே வேண்டாம். இப்போவே நான் என் போனை எடுத்து என் பிரெண்ட்ஸ்க்கும், நம்ம ஃபார்ம் ஹவுஸ் மேனேஜருக்கும் கால் பண்ணி எல்லாத்தையும் ஃபைனல் பண்ணச் சொல்றேன்.

​ரவி தன் பாக்கெட்டிலிருந்து தனது விலையுயர்ந்த ஐபோனை வெளியே எடுத்து, அதன் ஸ்கிரீனைத் தட்டத் தொடங்கினான். அவனது முகத்தில் ஒரு வெற்றியாளரின் குதூகலம் பரவியிருந்தது.

​மாலையின் குளிர்ந்த காற்று அந்த ஓட்டலின் பிரதான வாசலைத் தொட்டுச் சென்றது. வெளியே நகரின் சாலைகளில் வாகனங்களின் நெரிசல் மெல்லத் தொடங்கிருந்தது. வெயிலின் தாக்கம் குறைந்து, வானம் ஒரு மங்கலான சாம்பல் நிறத்திற்கு மாறிக்கொண்டிருந்தது.
​ரவியும் லட்சுமியும் ஓட்டலின் பிரதான வாயில் வரை ஒன்றாக நடந்து வந்தார்கள். அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த ரவியின் சொகுசு கார் அவனது டிரைவரால் மெதுவாக இயக்கப்பட்டு அவர்களுக்கு அருகில் வந்து நின்றது.

​ரவி : (புன்னகையுடன் லட்சுமியிடம் விடைபெறும் விதமாக) சரி லட்சுமி, நான் கிளம்புறேன். மாலை 7 மணிக்கு நீ கரெக்டா அந்த ஹோட்டல்லுக்கு வந்துடு. நான் என் பிரெண்ட்ஸோட அங்கே காத்திருப்பேன். ஸ்ரீதிவ்யா விஷயத்தை நீ உன் கண்ட்ரோல்ல வச்சுக்கோ, சீக்கிரமே அவளை நான் நேரில் பார்க்கணும்.
​லட்சுமி தன் கைப்பையைச் சரிசெய்துகொண்டே தலையை ஆட்டினாள்.

​லட்சுமி : கவலைப்படாத ரவி, எல்லாம் என் பொறுப்பு. நீ மாலையில் உன்னோட பார்ட்டியை கவனி, நான் மத்ததை பார்த்துக்கறேன்.
​ரவி காரின் கதவைத் திறந்து உள்ளே ஏறி அமர்ந்தான். கார் மெதுவாக அந்த ஓட்டல் வளாகத்தை விட்டு வெளியேறி மாலையின் இருளுக்குள் மறைந்தது. லட்சுமி சிறிது நேரம் அந்த இடத்திலேயே நின்றுவிட்டு, தன் மொபைல் போனை எடுத்து வேறு ஒரு எண்ணிற்குத் தொடர்பு கொள்ளத் தொடங்கினாள்.

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 18:

​மாலை நேரத்தின் சாய்ந்த வெளுத்த மஞ்சள் வெளிச்சம், வீட்டின் மரச் சன்னல் கம்பிகள் வழியாக உள்ளே நீண்டு பாய்ந்து, தரை ஓடுகளின் மீது நீண்ட, கோணலான நிழல்களைப் பரப்பியிருந்தது. அந்தச் சிறிய ஹாலின் காற்று முழுவதும் காலையின் சமையல் வாசனையும், சோப்புத் தண்ணீரின் ஈரமும், பல மணி நேரங்களாக அடைத்துக்கிடந்த புழுக்கமும் கலந்து ஒருவிதமான இறுக்கமான கனத்த தன்மையைக் கொண்டிருந்தது. வீட்டின் மூலையில் வைக்கப்பட்டிருந்த பழைய சீலிங் ஃபேன், மந்தமான வேகத்தில் சுழன்றுகொண்டே லேசான 'வீய்ய்... வீய்ய்...' என்ற இயந்திரத்தனமான ஓசையை எழுப்பி அந்த அமைதியைக் குலைத்துக்கொண்டிருந்தது. சமையலறையின் பாத்திரங்கள் ஒன்றோடு ஒன்று உரசுவதைத் தாண்டி, அந்த வீட்டில் வேறு எந்தச் சத்தமும் கேட்கவில்லை.

​ஸ்ரீதிவ்யா சமையலறையிலிருந்து தனது சோர்வான கால்களை இழுத்துக்கொண்டு வெளிவந்தாள். அவளது உடல் முழுவதும் அன்றைய பகல் பொழுதில் நடந்த அத்தனை மனப் போராட்டங்களாலும், உடல் உழைப்பாலும் ஒரு மரத்துப் போன கனத்த தன்மையை அடைந்திருந்தது. அவள் அணிந்திருந்த பச்சை நிறச் சேலை ஆங்காங்கே வியர்வையால் நனைந்து சுருங்கிப் போயிருந்தது. அவளது தலைமுடி கலைந்து, சில சிதறிய இலைகளைப் போலக் கன்னத்தின் ஓரங்களில் வியர்வையோடொட்டி தொங்கிக்கொண்டிருந்தன. அவளது கண்கள் சிவந்து, தாழ்ந்த இமைகளுடன் சோபாவின் அருகில் வந்து நின்றன.

​அவளுக்குச் சற்றுத் தொலைவில், ஹாலின் மையத்தில் அமைக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் பழைய துணிச் சோபாவில் சுமன் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தான். அவனது உடல்நிலை சற்றுத் தேறியிருந்தாலும், அவனது முகத்திலும் தோள்களிலும் இன்னும் நோயின் மிச்சசொச்சங்கள் பலவீனமாகப் படிந்திருந்தன. அவனது கண்கள் டிவியில் ஓடிக்கொண்டிருந்த ஏதோ ஒரு செய்தித் துணுக்குப் படத்தின் மீது நிலைத்திருந்தாலும், அவனது கவனம் முழுவதும் தன் மனைவியின் மங்கிய முகத்தின் மீதே இருந்தது.

​சுமன் : (மெல்லிய, கனிவான குரலில், தன் கையைச் சோபாவின் கைப்பிடியிலிருந்து நகர்த்தியபடி) ஸ்ரீதிவ்யா... ரொம்ப நேரமா சமையலறையிலேயே நின்னு வேலை செஞ்சுட்டு இருக்க. வந்து கொஞ்சம் உக்காரு. காலையிலிருந்து உனக்கு ஒய்வே இல்லாம போச்சு.

​சுமனின் அந்த வார்த்தைகள் ஸ்ரீதிவ்யாவின் காதுகளில் பட்டவுடன், அவளது நெஞ்சில் யாரோ ஒரு முள்ளைக் கொண்டு ஆழமாகக் குத்துவது போன்ற ஒரு கடுமையான வலி ஏற்பட்டது. கணவனின் குரலில் இருந்த அந்த இயல்பான அன்பும் கனிவும், அவளது துரோகத்தை அவளுக்குப் பன்மடங்கு பெரிதாகக் காட்டின. அவள் அவனது முகத்தைப் நேருக்கு நேர் பார்க்கத் பயந்து, தன் பார்வையைச் சற்று விலக்கிக்கொண்டாள். அவளது முழங்கால்கள் பலவீனமாக நடுங்க, சுமன் அமர்ந்திருந்த சோபாவின் ஓரத்தில் மிக மெதுவாக வந்து அமர்ந்தாள்.

​சுமன் தன் கையை நீட்டி ஸ்ரீதிவ்யாவின் கைக் மணிக்கட்டை மென்மையாகப் பற்றினான். அவனது உள்ளங்கையின் சூடு ஸ்ரீதிவ்யாவின் குளிர்ந்த விரல்களில் பட்டதும், அவள் உடல் ஒரு மின்சார அதிர்ச்சி போலச் சிலிர்த்துப் பின்னுக்குச் சரிய முயன்றது. ஆனால், சுமன் அவளது கையை விடுவிக்காமல், தன் பெருவிரலால் அவளது விரல் நுனிகளை ஆதரவாகத் தடவிக் கொடுத்தான்.

​சுமன் : (தன் பார்வையை முழுமையாக ஸ்ரீதிவ்யாவின் மீது பதித்து) பாரு ஸ்ரீதிவ்யா... என் உடல்நிலை சரியில்லாமப் போனதுல இருந்து உன்னோட முகத்துல இருந்த அந்தச் சிரிப்பே போயிடுச்சு. எப்ப பார்த்தாலும் ஒருவிதத் டென்ஷனோடயும் பயத்தோடவும்தான் சுத்துற. உனக்கு நான் என்ன குறை வச்சேன்? என்னை நினைச்சு நீதான் ரொம்பக் கவலைப்படுற, இல்லையா?

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் தொண்டை அடைத்துப் போவதை உணர்ந்தாள். நாக்கு வரண்டு, வார்த்தைகள் வெளியே வர மறுத்தன. அவள் தன் உதடுகளை லேசாகக் கடித்துக்கொண்டு, தன் கணவனின் முகத்தில் ஒரு வறண்ட, போலியான புன்னகையை வரவழைக்கப் போராடினாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தடுமாறிய குரலைச் சீரமைக்க முயன்றபடி) நீங்க... நீங்க ஏன் என்னைப் பத்தியே நினைச்சு கவலைப்படுறீங்க என்னங்க? எனக்கு என்ன குறைச்சல்? நீங்களும் பசங்களும் நல்லா இருந்தா அதுவே போதும். மத்தபடி எனக்கு வேற எதுவும் வேணாம். நீங்க போய் கொஞ்சம் ஓய்வு எடுங்க.

​அவள் தன் கையை அவனது பிடியிலிருந்து மெதுவாக விடுவித்துக்கொள்ள முயன்றாள். ஆனால், சுமன் அவளை மேலும் தன் அருகில் இழுத்து, அவளது தோள்களின் மீது தன் கையைப் போட்டு ஆதரவாக அணைத்துக்கொண்டான். அந்த நெருக்கம் ஸ்ரீதிவ்யாவுக்கு ஒரு நரக வேதனையைத் தந்தது. அவள் தன் கணவனுக்குப் பண்ணிய அந்தப் பெரிய துரோகத்தின் நடுவே, அவன் தன் மீது காட்டும் இந்தத் தூய்மையான அன்பை அவளால் தாங்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை. அவளது கண்கள் கலங்கி, கண்ணீர் முட்டிக் கொண்டு வந்தது.

​அப்போது அந்த அமைதியான ஹாலின் வெளிச்சத்தை வெட்டிச் கிழிப்பது போல, ஸ்ரீதிவ்யாவின் பர்ஸில் வைக்கப்பட்டிருந்த மொபைல் போன் திடீரென 'ட்ரிங்... ட்ரிங்...' என்று உரக்க ஒலிக்கத் தொடங்கியது.

​அந்தச் சத்தம் அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு மூலைக்கும் எதிரொலித்து, ஸ்ரீதிவ்யாவின் இதயத்தை நேராகத் தாக்கியது. அவளது கை சுமனின் தோளில் இருந்து சட்டென விலகியது. அவள் திடுக்கிட்டு எழுந்து நின்று, பர்ஸில் இருந்த அந்தப் போனைப் பார்த்தாள்.

​மொபைல் திரையில் பிரகாசமாக எரிந்த 'லட்சுமி' என்ற பெயர், அவளுக்கு ஒரு மரண தண்டனையின் வாரண்ட்டைப் போலத் தெரிந்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (உள்ளுக்குள் வெடித்துச் சிதறியபடி) கடவுளே... இப்போ இவங்க ஏன் போன் பண்றாங்க? இவர் முன்னால நான் இதை எப்படி எடுப்பேன்? இப்போ எடுத்தா எல்லா உண்மையும் வெளிவந்துடும்!

​சுமன் தன் புருவங்களைச் சுருக்கி, மனைவியின் திடீர் பதற்றத்தைக் கூர்ந்து கவனித்தான். அவளது வெளுத்த முகமும், நடுங்கும் விரல்களும் அவனுக்குள் ஒரு சிறு சந்தேகத்தின் நிழலைப் பரப்பின.

​சுமன் : என்ன ஸ்ரீதிவ்யா? யாரு அது இந்த நேரத்துல போன் பண்றது? போனை எடுத்துப் பேசுறதுதானே? ஏன் இப்படிப் பதறுற?

​ஸ்ரீதிவ்யா சுமனின் முகத்தைப் பார்க்காமல், தன் பார்வையைத் தாழ்த்திக்கொண்டே போனை இறுக்கமாகப் பற்றினாள்.

​ஸ்ரீதிவ்யா : அ... அது வந்துங்க... பேங்க்ல இருந்து... ஆன்லைன் ட்ரான்சாக்‌ஷன் பத்திப் பேசத்தான். நான்... நான் சமையலறையில போய் பேசுறேன்ங்க.

​அவள் சுமனின் பதிலுக்காகக் கூடக் காத்திராமல், அங்கிருந்து வேகமாகத் திரும்பிச் சமையலறையை நோக்கி ஓடினாள். அவளது கால்கள் தரையில் படும் சத்தம் பரபரப்பாக ஒலித்தது.

​சமையலறையின் இருண்ட மூலைக்கு ஓடிச் சென்ற ஸ்ரீதிவ்யா, அங்கிருந்த கதவை உள்பக்கமாகச் சாத்திக்கொண்டு, தன் நடுங்கும் விரல்களால் கால் பட்டனைத் தட்டி போனை காதுக்குப் பொத்திக் கொண்டாள். அவளது மூச்சு காற்று சீராக இல்லாமல், தொண்டைக்குள் எதையோ விழுங்கப் பார்ப்பது போலத் தவித்தது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (நடுங்கிய குரலில், அழுகையுடன்) ஹ... ஹலோ லட்சுமி... ஏன்... ஏன் இப்படிப் பண்றீங்க? நான் தான் சொன்னேனே…

​மறுமுனையில் லட்சுமியின் குரல் மிகவும் இயல்பாகவும், ஆனால் மறுக்க முடியாத ஒரு குளிர்ச்சியான அதிகாரத்துடனும் எதிரொலித்தது.

​லட்சுமி : (நிதானமான குரலில்) என்ன திவ்யா ரொம்பத்தான் ஓடுற? நான் உன்கிட்ட முக்கியமான விஷயத்தைச் சொல்லத்தான் கூப்பிட்டேன். இன்னைக்கு மாலை ரவி ஏற்பாடு பண்ணியிருக்கிற பிரைவேட் பார்ட்டி பத்தி உனக்குத் தெரியும்னு நினைக்கிறேன். ரொம்ப ஜாலியான விஷயம். நீ நினைச்சதை விட அதிகமான பணம் உனக்குக் காத்துட்டு இருக்கு.

​ஸ்ரீதிவ்யா தன் கைகளால் தன் வாயை மூடிக்கொண்டு, வெடித்துவிடத் துடித்த அழுகையை அடக்க முயன்றாள். அவளது உடல் முழுவதும் ஒரு மரத்துப்போன குளிர் பரவியது.

​ஸ்ரீதிவ்யா : லட்சுமி... தயவுசெய்து என்னை விட்டுடுங்க. நான் ஏற்கனவே ரெண்டு லட்சம் வாங்கிட்டேன், அது போதும். இனிமேல் என்னால ரவியையோ அல்லது வேற யாரையுமோ மீட் பண்ண முடியாது. என் கணவர் இப்பதான் ஹாஸ்பிட்டல்ல இருந்து வீட்டுக்கு வந்திருக்காரு. அவர் என் பக்கத்துலதான் இருக்காரு. ப்ளீஸ்... என்னை இந்த நரகத்துல தள்ளாதீங்க.

​லட்சுமி : (சிறிது கடினமான, கண்டிப்பான குரலில்) திவ்யா! நீ குழந்தை மாதிரி பேசுறதை நிறுத்து. பணம் வாங்கிட்ட, குடும்பம் ஓடுது, இப்போ வந்து முடியாதுன்னா என்ன அர்த்தம்? ரவி உன்னை நாளைக்குக் காலைல நேரில் பார்க்கணும்னு ரொம்ப உறுதியா இருக்கார். அதுக்கான எல்லா ஏற்பாட்டையும் நான் பண்ணிட்டேன். நாளைக்கு நீ என்னைத் தேடி வந்தாகணும், புரிஞ்சதா?

​ஸ்ரீதிவ்யா : (கண் கலங்கி, தழுதழுத்த குரலில்) இல்ல லட்சுமி... என்னால முடியாது... நான் நாளைக்கு வர மாட்டேன். என்னை மன்னிச்சிடுங்க…

​'பீப்... பீப்...' என்று போன் துண்டிக்கப்பட்ட சத்தம் கேட்டது.

​போன் துண்டிக்கப்பட்ட அந்தச் சத்தம் ஸ்ரீதிவ்யாவின் காதுகளில் ஒரு வெடிமருந்தைப் போல வெடித்தது. அவளது கால்கள் பலவீனமாகி அப்படியே சமையலறைத் தரையின் மீது மண்டியிட்டுச் சரிந்தன. கையில் இருந்த போன் நழுவி விழுவது போல அவளது விரல்கள் மேலும் கீழும் நடுங்கின.

​ஸ்ரீதிவ்யா : (தனக்குள் துடித்துத் கதறியபடி) கடவுளே... நாளைக்குக் காலைல நான் மறுபடியும் ரவியைப் பார்க்கப் போகணுமா? நான் வாங்கிய அந்தப் பணம்தான் என் குடும்பத்தின் சவப்பெட்டியின் ஆணி போல என்னைச் சுத்தி வளைச்சிடுச்சு. என் சுமன் முகம் பார்க்க எனக்கு என்ன தகுதி இருக்கு? நான் ஒரு பாவி... செத்தே போயிருக்கலாம்!

​அவள் தன் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு கதறி அழுதாள். அந்த அழுகையின் சத்தம் வெளியே கேட்காதபடி தன் வாயை மற்றொரு கையால் அழுத்திக் கொண்டாள்.
​அப்போது, ஹாலில் இருந்து சுமனின் குரல் மெலிதாக ஒலித்தது.

​சுமன் : (தொண்டையைச் செருமியபடி, ஹாலிலிருந்து) ஸ்ரீதிவ்யா! யார் அது போன்ல? என்ன விஷயம்? ஏன் இவ்வளவு நேரமா சமையலறையில இருக்க?

​சுமனின் அந்த அன்பான குரல் சமையலறைக் கதவைத் தாண்டி ஸ்ரீதிவ்யாவின் காதுகளில் விழுந்ததும், அவளது உடல் முழுவதும் ஒரு பயங்கரமான நடுக்கம் பற்றிக்கொண்டது. அவள் தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு, தரையில் அமர்ந்திருந்த நிலையை மாற்றி, சுவரில் கை தாங்கலாகப் பிடித்துக்கொண்டு நிமிர்ந்து நின்றாள். அவளது முகம் முழுவதும் பயமும் பீதியும் அப்பியிருக்க, அவள் கதவைத் திறக்க வாசல் பக்கமாகத் திரும்பினாள்.

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 19:

​நகரின் பரபரப்பான போக்குவரத்து நெரிசலையும், பிரதான சாலையின் தொடர்ச்சியான ஹார்ன் ஒலிகளையும் ஈடுகட்டும் வகையில் அந்த ஆடம்பரமான நட்சத்திர ஹோட்டலின் பிரதான கண்ணாடிக் கதவுகள் தானாக மூடிக்கொண்டன. அந்தத் தானியங்கி வெளிச்சமும் குளிர்ந்த ஏசியின் காற்றும் வெளியுலகின் சூட்டையும் புழுக்கத்தையும் ஒரே நொடியில் அடித்துத் துடைத்துவிட்டன. அந்த பிரம்மாண்டமான லாபியின் வெள்ளை மார்பிள் தரை மீது பதிக்கப்பட்ட மஞ்சள் நிற மறைமுக வெளிச்சம், அங்கே வைக்கப்பட்டிருந்த மென்மையான வெல்வெட் சோபாக்களிலும், பளபளக்கும் கண்ணாடி மேசைகளிலும் நீண்ட நிழல்களைப் பரப்பியிருந்தது. அந்த இடத்தின் காற்று முழுவதும் விலையுயர்ந்த ரோஜா இதழ்களின் மெல்லிய வாசனையும், பிரெஞ்சு எஸ்பிரெசோ காபியின் கரும்புகையும் கலந்து ஒருவித ஆடம்பரமான கனவு உலகத்தை உருவாக்கியிருந்தது.
​அங்கே நுழைந்த லட்சுமி, தன் கையில் இறுக்கமாகப் பற்றியிருந்த கறுப்பு நிறத் தோல் கைப்பையை வலது தோளின் மீது சரிசெய்து கொண்டாள். அவளது காலில் அணிந்திருந்த ஹை ஹீல்ஸ் செருப்புகள் மார்பிள் தரையின் மீது படும்போது எழுப்பிய மெல்லிய 'கிளிக்... கிளிக்...' என்ற ஓசை அந்த அமைதியான சூழலில் தனித்து ஒலித்தது. அவளது உடல் அசைவுகளில் ஒரு வியாபாரியின் உறுதியும், எதையும் சாதித்துவிடலாம் என்ற திமிரும் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தன. அவள் அணிந்திருந்த கருப்பு நிறச் சேலை அந்த வெள்ளை மார்பிள் பின்னணியில் ஒரு கரும்புகை போலத் தெரிந்தது. அவளது முகம் ஒரு வியாபார வெற்றியைத் தந்த திருப்தியாலும், அடுத்தகட்ட இலக்கை நோக்கிச் செல்வதற்கான உற்சாகத்தாலும் லேசாக மலர்ந்திருந்தது. ஆனாலும், அந்தப் புன்னகையின் ஆழத்தில் ஒருவிதக் குரூரமான கணக்கீடும், தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் அனைத்தையும் கொண்டுவந்துவிட்டதற்கான திமிரும் கலந்திருந்தன.

பிரைவேட் ரூம் வாசல்
​லட்சுமி லாபியின் வரவேற்பு மேசைக்கு அருகில் சென்று நின்றாள். அங்கிருந்த பெண் பணியாளர் அவளை மரியாதையுடன் தலைவணங்கி வரவேற்றார். லட்சுமி தான் செல்ல வேண்டிய பிரைவேட் ரூமின் எண்களைக் கூறினாள். உடனே அங்கிருந்த ஒரு இளம் ஓட்டல் ஊழியர் மிகப்பணிவுடன் முன்னால் நடந்து அவளுக்கு வழி காட்டி அழைத்துச் சென்றான். அவர்கள் இருவரும் அந்த ஆடம்பரமான ஹோட்டலின் நீண்ட காரிடாரில் நடந்தனர். காரிடாரின் சுவர்களில் பதிக்கப்பட்டிருந்த மெல்லிய விளக்குகள் அந்தப் பாதைக்கு ஒரு மங்கலான, அந்தரங்கமான வெளிச்சத்தைக் கொடுத்தன. சுற்றிலும் சோம்பேறித்தனமாக வளர்க்கப்பட்டிருந்த அழகுச் செடிகளும், தரையில் விரிக்கப்பட்டிருந்த விலையுயர்ந்த கம்பளமும் அந்த இடத்தின் அமைதியை மேலும் அடர்த்தியாக்கின.

​சில விநாடிகளுக்குப் பிறகு, 'V12' என்று தங்க நிறத்தில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பிரைவேட் விஐபி சூட்டின் வாசலில் அவர்கள் வந்து நின்றனர். அந்த மரத்தாலான பிரம்மாண்டமான கதவு வெளியில் இருந்து பார்ப்பதற்கே மிகவும் பாதுகாப்பாகவும், அந்தரங்கமாகவும் இருந்தது. அந்த ஊழியர் மிக மென்மையாகக் கதவின் மீது தட்டினான். 'தொக்... தொக்... தொக்...' அந்தச் சத்தம் அந்த அமைதியான காரிடாரில் லேசாக எதிரொலித்தது.

​மறுநொடியே அந்த அறையின் கதவு உள்ளிருந்து திறக்கப்பட்டது. கதவைத் திறந்த ரவி, தனது முகத்தில் ஒரு திருப்தியான புன்னகையுடன் லட்சுமியை வரவேற்றான். அவன் அணிந்திருந்த வெளிநாட்டு பிராண்ட் சட்டை அவனது உடலோடு இறுக்கமாகப் பொருந்தியிருந்தது. அவனது காதுகளுக்கு அருகில் நின்றுகொண்டிருந்த ஓட்டல் பணியாளர் ஒருவன் ஏற்கனவே அறையின் உள்ளே சில ஏற்பாடுகளைச் செய்துகொண்டிருந்தான்.

​ரவி : (உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு குறும்புச் சிரிப்புடன், லட்சுமியின் தோளை லேசாகத் தட்டியபடி) வா லட்சுமி... கரெக்டா சொன்ன நேரத்துக்கு வந்துட்ட. உள்ளே வா. உனக்காகத்தான் எல்லாரும் காத்துட்டு இருக்கோம்.

​லட்சுமி அந்த அறைக்குள் காலடி எடுத்து வைத்தாள். அந்த அறைக்குள் நுழைந்தவுடன் ஒருவித போதையான வாசனை அவளது மூக்கைத் தாக்கியது. அறையின் மையத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த பெரிய வட்ட மேசையைச் சுற்றிலும் வசதியான லெதர் சோபாக்கள் போடப்பட்டிருந்தன. அந்த மேசையின் மீது விலையுயர்ந்த வெளிநாட்டு மது பாட்டில்களும், பளபளக்கும் படிகக் கிளாஸ்களும் வரிசையாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. அறையின் மூலையில் வைக்கப்பட்டிருந்த பெரிய மியூசிக் சிஸ்டத்திலிருந்து மிக மென்மையான, காதுகளைத் தடவும் ஜாஸ் இசை முழங்கிக்கொண்டிருந்தது.
​அங்கே சோபாவில் அமர்ந்திருந்த ரவியின் இரண்டு நெருங்கிய நண்பர்கள், லட்சுமி உள்ளே நுழைந்ததை ஆவலுடன் நிமிர்ந்து பார்த்தனர். அவர்கள் இருவரும் நகரின் பெரிய தொழிலதிபர்களும், ரவியின் வர்த்தகக் கூட்டாளிகளுமாவர். அவர்களின் முகங்களில் பணத்தின் மிச்சசொச்சமும், கேளிக்கையின் போதையும் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தன.

​ரவி : (லட்சுமியை தனது நண்பர்களுக்கு அறிமுகம் செய்யும் விதமாக) இவங்கதான் லட்சுமி. நான் உங்ககிட்ட சொன்னேனே... நம்ம பிசினஸ் சர்க்கிள்ல ரொம்ப முக்கியமானவர். இவங்க நினைக்கிற காரியம் கச்சிதமா முடியும்.

​ரவியின் நண்பன் (பிரகாஷ்) தன் கையில் இருந்த விஸ்கி கிளாஸை மேசையின் மீது வைத்துவிட்டு, லட்சுமியை ஒருவிதப் பார்வையோடு பார்த்தான்.

​பிரகாஷ் : (புன்னகையுடன்) ஓ... இவங்கதான் லட்சுமியா? ரவி உங்களைப் பத்தி ரொம்ப சிலாகிச்சுப் பேசியிருக்கார். இன்னைக்கு மாலை இந்த பார்ட்டி இவ்வளவு களைகட்டப் போகுதுன்னா அதுக்கு நீங்கதான் காரணம் போலிருக்கு.

​லட்சுமி அறையின் சூழலை ஒரு முறை கூர்ந்து கவனித்துவிட்டு, தன் உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு வியாபாரப் புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டாள். அவள் மிக நிதானமாகச் சென்று ரவிக்கு அருகில் இருந்த சோபாவில் அமர்ந்தாள். அவளது கருப்பு நிறச் சேலை அந்த இடத்தின் மஞ்சள் வெளிச்சத்தில் மின்னியது.

​அறையில் இசை சற்று சத்தமாக ஒலிக்கத் தொடங்கியது. பணியாளர் வந்து எல்லோருக்கும் கிளாஸ்களை ஊற்றிவிட்டு வெளியேறினான். ரவி தன் கையில் இருந்த கிளாஸை எடுத்து ஒரு சிப் குடித்துவிட்டு, லட்சுமிக்கு மிக அருகில் தன் முகத்தைக் கொண்டு வந்தான். அவனது கண்களில் ஒருவிதக் கேளிக்கையான போதையும், பேராசையும் கொப்பளித்தன.

​ரவி : (ரகசியமான குரலில், ஆனால் உறுதியுடன்) சொல்லு லட்சுமி... ஸ்ரீதிவ்யா விஷயத்துல இப்போ என்ன நிலவரம்? நான் குடுத்த அட்வான்ஸ் பணம் அவளோட அக்கவுண்டுக்கு போயிடுச்சுனு சொன்ன. அவளை நான் நேரில் பார்க்கிற அந்தச் சந்திப்பை எப்போ ஏற்பாடு பண்ணப் போற? எனக்கு அந்த மென்மையான உடலை சீக்கிரமே என் கைக்குள் வச்சுக்கணும் போல தவிப்பு தாங்கல.

​லட்சுமி தன் இடது காலின் மீது வலது காலை ஏற்றி வைத்து அமர்ந்துகொண்டாள். அவள் தன் கையில் இருந்த காபி கப்பை எடுத்து ஒரு சியுப் குடித்துவிட்டு, மேசையின் மீது வைத்தாள். அவளது முகத்தில் ஒரு புத்திசாலித்தனமான வியாபாரியின் தீவிரத்தன்மை இருந்தது.

​லட்சுமி : ரவி... நீ ரொம்ப அவசரப்படுற. ஸ்ரீதிவ்யா இப்போதான் ஒரு பெரிய மனப்போராட்டத்துல இருந்து தப்பிச்சு, தன் கணவர்கிட்ட பொய் சொல்லி சமாளிச்சுக் கிடக்கிறா. அவளை ரொம்பவும் பிரஷர் பண்ணா மிரண்டு ஓடிடுவா. ஆனா கவலைப்படாத, நீ கொடுத்த பணம் அவளை என் கைக்குள் முழுமையா கொண்டு வந்துடுச்சு. நான் சொல்ற சரியான சமயத்துல உனக்கு அவளை நேரில் மீட் பண்றதுக்கான ஏற்பாட்டை நான் கச்சிதமா பண்ணித் தருவேன்.

​ரவி : (சத்தமாகச் சிரித்துவிட்டு) ஹாஹா... உனக்கு என்ன லட்சுமி கவலை? நான் என்னைக்கும் உன்னை ஏமாத்தினதுண்டா? நீ கேக்குற தொகையை விட நான் எப்பவுமே அதிகமாத்தான் கொடுத்திருக்கேன். உன்னோட பிசினஸ் பாலிசி எனக்குத் தெரியும். சரி, அது கிடக்கட்டும்... இன்னைக்கு நம்ம பார்ட்டியைச் செமயா என்ஜாய் பண்ணலாம்!

​அறையின் கதவுகள் உள்பக்கமாகச் சாத்தப்பட்டிருந்தன. வெளியே உலகத்தின் இரைச்சல்களிலிருந்து முற்றிலும் துண்டிக்கப்பட்ட அந்தப் பிரைவேட் ரூமில், மதுவும் இசையும் கேளிக்கையும் முழு வீச்சில் ஆரம்பமாகின. ரவியும் அவனது நண்பர்களும் லட்சுமியுடன் சேர்ந்து தங்களது சிரிப்பொலியால் அந்த அறையை நிரப்பினர். ரவியின் கண்கள் அந்த அறையின் சுவர்களை மீறி, ஸ்ரீதிவ்யாவின் உருவத்தைத் தன் கற்பனையில் ஓடவிட்டுக்கொண்டிருந்தன.

​ரவியின் நண்பர்கள் லட்சுமியிடம் தங்களது அடுத்தகட்டத் தேவைகளைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினர். லட்சுமி தன் புத்திசாலித்தனமான பேச்சாலும், அந்த வியாபார உலகத்தின் நுணுக்கங்களாலும் அவர்களைச் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்துக் கொண்டாள். அவள் நினைத்தால் எத்தகைய பெண்ணையும் இந்த வலையில் வீழ்த்த முடியும் என்ற திமிர் அவளது கண்களில் மின்னியது.
​அறையின் மையத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த மேசையைச் சுற்றிலும் நான்கு பேரும் சோபாவில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்கும் அந்தத் தருணம், வெளியே வரவிருக்கும் ஒரு பெரிய புயலுக்கான அமைதியாக இருந்தது. ஸ்ரீதிவ்யாவின் அமைதியான குடும்ப வாழ்க்கையை அழிக்கக்கூடிய அந்தப் பேராசையின் கணக்கீடுகள் அங்கே மிகச் சரியாகத் திட்டமிடப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன.

[Devayani rasigan]

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 20:

​அறையின் மையத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த பெரிய வட்ட மேசையைச் சுற்றிலும் போடப்பட்டிருந்த லெதர் சோபாக்களில் அந்த இரவு நேரக் கேளிக்கையின் போதை மெல்லச் செறிந்து பரவிக்கொண்டிருந்தது. வெளியே நகரின் பிரதான சாலைகளில் வாகனங்களின் சத்தமும், தூரத்து விளக்குகளின் மங்கலான ஒளியும் அந்த ஆடம்பரமான ஹோட்டலின் இரட்டைடு கண்ணாடிக் கதவுகளுக்கு அப்பால் முற்றிலும் துண்டிக்கப்பட்டிருந்தன. அறைக்குள் ஏசியின் குளிர்ந்த காற்று விலையுயர்ந்த ரோஜா இதழ்களின் வாசனையையும், வெளிநாட்டு விஸ்கியின் நெடியையும் சுமந்து கொண்டு மெதுவாகச் சுழன்றது. மூலையில் வைக்கப்பட்டிருந்த பெரிய மியூசிக் சிஸ்டத்திலிருந்து வெளிவந்த ஜாஸ் இசையின் மெல்லிய நரம்புகள் அந்த அறையின் சுவர்களில் பட்டுத் திரும்பின.

​அங்கே வைக்கப்பட்டிருந்த காபி டேபிளின் மீது வரிசையாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த படிகக் கிளாஸ்களில் பழுப்பு நிற மது லேசாக அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தது. ரவியின் கண்கள் சற்றுச் சிவந்திருந்தன; அவனது தோள்களின் இறுக்கம் தளர்ந்து, முகத்தில் ஒருவித ஆதிக்க வெறியும் கேளிக்கையின் போதையும் முழுமையாகப் படர்ந்திருந்தன. அவனுக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த லட்சுமி, தன் கருப்பு நிறச் சேலை முந்தானையை லேசாகச் சரிசெய்துகொண்டே, தனது இடது காலின் மீது வலது காலை ஏற்றி வைத்து அந்தச் சூழலை ஒரு புன்னகையுடன் அவதானித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளது கண்கள் அந்த அறையின் ஒவ்வொரு அசைவையும், அங்கே அமர்ந்திருந்த ஆண்களின் மன ஓட்டங்களையும் ஒரு வியாபாரியின் துல்லியத்துடன் அளவிட்டுக்கொண்டிருந்தன.

​பார்ட்டியின் ஆரவாரம் சற்று அமைதியான அந்தத் தருணத்தில், ரவி தன் அருகில் அமர்ந்திருந்த லட்சுமியை நோக்கித் தன் உடலைச் சாய்த்தான். அவனது மூச்சுக்காற்று விலையுயர்ந்த பெர்ஃப்யூமின் வாசனையுடன் லட்சுமியின் காது மடலைத் தொட்டது. அவனது கண்கள் அந்த அறையின் பின்பக்கமாக இருந்த அந்தரங்கமான படுக்கையறையின் கதவை நோக்கின.

​ரவி : (உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு குறும்புச் சிரிப்புடன், லட்சுமியின் காதோரம் ரகசியமான குரலில்) லட்சுமி... ரொம்ப நேரமாச்சு. நம்ம இப்போ அந்தப் பெட்ரூம்குள்ள வரலாமா? அங்கே இன்னும் கொஞ்சம் தனியா பேசலாம்... உனக்கு என்ன தோணுது?

​அவனது குரலில் இருந்த அந்த நேரடியான அழைப்பும், பேராசையும் லட்சுமிக்கு எந்தவிதமான ஆச்சரியத்தையும் தரவில்லை. அவள் தன் உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு மெல்லிய, வியாபாரப் புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டாள். அவள் அந்த அறையின் சூழலையும், ரவியின் மனநிலையையும் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்துவிட்டதற்கான திமிருடன் அவனது கண்களை நேராகப் பார்த்தாள்.

​லட்சுமி : (நிதானமான குரலில், ஆனால் ஒரு கவர்ச்சியான தொனியுடன்) என்ன ரவி இவ்வளவு சீக்கிரம் அவசரப்படுற? இன்னும் பார்ட்டி ஸ்டார்ட் ஆகி கொஞ்ச நேரம்தானே ஆகுது? ஆனா... நீ ஆசைப்பட்டா மறுக்க முடியுமா? வா போலாம்.

​அவள் எழ으வதற்காகத் தன் கையை ஊன்றிய அந்த விநாடி, அந்த அறைக்குள் சற்றுக் தள்ளி அமர்ந்திருந்த ரவியின் நண்பன் ராஜேஷ் தனது கிளாஸை மேசையின் மீது வைத்துவிட்டு உரக்கச் சிரித்தான்.

​ராஜேஷ் தன் கையில் இருந்த விஸ்கி கிளாஸை மேசையின் மீது 'தொங்' என்று வைத்துவிட்டு, தன் உடலை நிமிர்த்தி அவர்களைப் பார்த்தான். அவனது முகத்தில் பணத்தின் திமிரும், கேளிக்கையின் போதையும் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தன. அவன் ரவியையும் லட்சுமியையும் ஒரு விகடமான பார்வையுடன் முறைத்தான்.
​ராஜேஷ் : (உரத்த சிரிப்புடன், கையைத் தட்டியபடி) என்ன ரவி... நீ மட்டும் லட்சுமியைத் தனியா பெட்ரூமுக்குக் கூட்டிட்டுப் போறதைக் கவனிச்சுக் கிட்டேதான் இருக்கேன். இப்படித் தனியா கபளீகரம் பண்றது தப்பு இல்லையா? ஏன்... நானும் உங்களோட அந்த ரூமுக்கு வரலாமா?

​அவனது அந்த வார்த்தைகள் அந்த அறையின் அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு வெளிவந்தன. ரவியின் முகத்தில் ஒரு நொடி லேசான எரிச்சல் நிழலாடியது. அவன் தன் காதலையும் அந்தரங்கத்தையும் நண்பர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்பாத ஒரு வகையான சுயநலமிக்க ஆதிக்க மனநிலையில் இருந்தான். ஆனால், அதே நேரத்தில் லட்சுமி அந்தச் சூழ்நிலையைச் சற்றும் சஞ்சலமின்றி எதிர்கொண்டாள்.

​ரவி : (கொஞ்சம் விறைப்பான குரலில், ராஜேஷிடம்) டேய் ராஜேஷ்... என்ன பேச்சு இது? நாங்க கொஞ்சம் பேசணும். நீ அங்கே என்ன பண்ணப் போற? அப்புறம் பேசிக்கலாம்.

​லட்சுமி ரவியின் கையை மெதுவாகத் தொட்டுத் தடுத்துவிட்டு, தன் முகத்தில் ஒரு விரிந்த புன்னகையை வரவழைத்துக்கொண்டாள்.

அவளுக்குத் தெரியும்; இந்த வியாபார உலகத்தில் பணமும் கேளிக்கையும் ஒருங்கே சேரும்போது எல்லைகள் எப்படி உடையும் என்று. அவள் ராஜேஷைப் பார்த்துக் கண் சிமிட்டினாள்.

​ராஜேஷ் அப்படிச் சொன்னதைக் கேட்ட மற்றொரு நண்பரான ஆகாஷ், தன் சோபாவில் சாய்ந்திருந்த நிலையிலிருந்து சட்டென நிமிர்ந்து அமர்ந்தான். அவனது கண்கள் ஒருவிதக் கேளிக்கையான போதையால் மங்கியிருந்தன. அவனும் உடனடியாக எழுந்து தன் இருக்கையை விட்டு நகர்ந்து அவர்களின் அருகில் வந்தான்.

​ஆகாஷ் : (உற்சாகமான குரலில், சிரித்தபடியே) டேய் ராஜேஷ் சொன்னதுல என்ன தப்பு ரவி? நீ மட்டும் தனியா என்ஜாய் பண்றதுல நியாயம் இல்லை. ராஜேஷ் வரான்னா... நானும் வரேன்! Me too! நாங்களும் சேர்ந்து அந்த பெட்ரூம்ல இன்னைக்கு ராத்திரி செமயா கலக்கலாம்! என்ன சொல்ற லட்சுமி?

​ரவியின் முகம் இப்போது முழுமையாக இறுகிப்போனது. அவன் தன் நண்பர்களின் இந்தத் திடீர் ஊடுருவலை எதிர்பார்க்கவில்லை. லட்சுமி தனக்கு மட்டுமே உரியவள் என்ற எண்ணம் அவனுக்குள் இருந்ததால், நண்பர்களின் அந்தப் பேச்சு அவனுக்கு ஒருவித ஆத்திரத்தைத் தந்தது. அவன் தனது கண்களால் நண்பர்களை முறைத்தான்.

​ரவி : (பற்களைக் கடித்தபடி, கோபமான குரலில்) டேய் என்னடா பண்ணிட்டு இருக்கீங்க? கொஞ்சம் மரியாதை முக்கியம்…

​ஆனால் லட்சுமி ரவியின் தோளைத் தொட்டு அவனை அமைதிப்படுத்தினாள். அவளது முகத்தில் ஒரு புத்திசாலித்தனமான வியாபாரியின் கணக்கீடு ஓடியது. அவளுக்குத் தெரியும்; ரவியும் அவனது நண்பர்களும் இந்த கேளிக்கையில் எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு ஈடுபா காட்டுகிறார்களோ, அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு அவளது லாபமும் கமிஷனும் பெருகும் என்று. ஒழுக்கத்தின் எல்லைகளை எோன்றோ கடந்துவிட்ட அவளுக்கு, இந்த கூட்டு கேளிக்கை ஒரு பொருட்டே அல்ல.

​லட்சுமி : (உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு குறும்புச் சிரிப்புடன், ரவியைப் பார்த்தபடி) விடு ரவி... ஏன் இவ்வளவு டென்ஷன் ஆகுற? நண்பர்கள் எல்லாரும் சேர்ந்துதானே ஜாலியா இருக்கோம். அவங்களும் வரட்டுமே... தப்பில்லை.


​லட்சுமியின் அந்தச் சம்மத வார்த்தைகள் ரவியின் எதிர்ப்பை முழுமையாகத் தரைமட்டமாக்கின. ரவி ஒரு দীর্ঘ மூச்சை வெளிவிட்டுவிட்டு, தன் நண்பர்களைப் பார்த்துக் கேவலமாகச் சிரித்தான். அந்த அறை முழுவதும் அவர்களின் சிரிப்பொலியும் மதுவின் நாற்றமும் இன்னும் பலமாக நிரம்பின.
​நான்கு பேரும் அந்த பிரைவேட் ரூமிலிருந்து நகர்ந்து, அதற்குள் இருந்த பிரம்மாண்டமான அந்தரங்க படுக்கையறைக்குள் ஒன்றாக நுழைந்தனர். அறைக்குள் காலடி எடுத்து வைத்தவுடன், அங்கிருந்த மென்மையான மஞ்சள் நிற மறைமுக விளக்குகள் அவர்களின் மேல் விழுந்தன. பெரிய மெத்தை விரிக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் படுக்கையறையின் காற்று முழுவதும் ஒருவிதப் போதையும் ஆடம்பரமும் கலந்து நின்றன.

​ரவி, லட்சுமி, ராஜேஷ் மற்றும் ஆகாஷ் ஆகிய நான்கு பேரும் அந்த அறைக்குள் நுழைந்தவுடன், ரவி தனது கைகளால் படுக்கையறையின் கதவை உள்பக்கமாகப் பலமாக இழுத்துச் சாத்தினான்.

​'தொப்...'

என்ற ஒலியுடன் கதவு மூடப்பட்டு, வெளியில் இருந்த உலகத்திலிருந்து அவர்கள் முற்றிலுமாகத் துண்டிக்கப்பட்டனர்.

​வெளியே இரவு நேரத்து அமைதி அந்த ஹோட்டலின் காரிடாரில் நிலவ, அந்த அறைக்குள்ளோ எல்லை மீறிய கேளிக்கையின் முதல் அடியும், வரவிருக்கும் பேராபத்துக்கான ஏற்பாடுகளும் முழு வீச்சில் தொடங்கின. அதே நேரத்தில், இந்த உலகத்தின் எவ்விதத் தொடர்பும் இல்லாமல், அடுத்த நாள் விடியலில் தனக்காகக் காத்திருக்கும் அந்தப் பயங்கரமான நரகத்தை அறியாமல் ஸ்ரீதிவ்யா தன் வீட்டில் ஆழ்ந்த தூக்கத்திலோ அல்லது விழித்திருக்கும் தவிப்பிலோ உறைந்திருந்தாள்.

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 21:

​அறையின் உள்ளே போடப்பட்டிருந்த மறைமுகமான மஞ்சள் நிற விளக்குகளின் வெளிச்சம், அந்தப் பெரிய மெத்தையின் மீது நீண்ட நிழல்களைப் பரப்பியிருந்தது. வெளியே இருந்த உலகின் பரபரப்பும், நெடுஞ்சாலைகளில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் வாகனங்களின் இரைச்சலும் அந்தத் தடிமனான இரட்டைடு கண்ணாடிக் கதவுகளுக்கு அப்பால் முற்றிலுமாகத் துண்டிக்கப்பட்டுவிட்டன. அந்த அறைக்குள் ஏசியின் குளிர்காற்று விலையுயர்ந்த வெளிநாட்டுப் பெர்ஃப்யூமின் நெடியையும், விஸ்கியின் மணத்தையும் சுமந்துகொண்டு மிக மெதுவாகச் சுழன்று கொண்டிருந்தது. மூலையில் இருந்த மியூசிக் சிஸ்டத்திலிருந்து வெளிவந்த ஜாஸ் இசையின் மெல்லிய நரம்புகள் அந்த அறையின் சுவர்களில் பட்டுத் திரும்பின.

​அந்தப் படுக்கையறையின் நடுவே, ரவி, லட்சுமி, ராஜேஷ் மற்றும் ஆகாஷ் ஆகிய நால்வரும் ஒருவரையொருவர் நெருக்கமாகச் சூழ்ந்து நின்றுகொண்டிருந்தனர். அந்த அறையின் காற்று முழுவதும் ஒருவிதமான போதையும் எதிர்பார்ப்பும் அடர்த்தியாகக் கலந்திருந்தது. ரவியின் கண்கள் கேளிக்கையின் போதையால் சிவந்திருந்தன; அவனது தோள்களின் இறுக்கம் தளர்ந்து, முகத்தில் ஒருவித ஆதிக்க வெறியும் உரிமைக் கொண்டாட்டமும் முழுமையாகப் படர்ந்திருந்தன. அவனுக்கு அருகில் நின்றுகிருந்த லட்சுமி, தன் கருப்பு நிறச் சேலை முந்தானையை லேசாகச் சரிசெய்துகொண்டே, தனது உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு புன்னகையுடன் அந்தச் சூழலை அவதானித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளது கண்கள் அந்த அறையின் ஒவ்வொரு அசைவையும், அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த ஆண்களின் மன ஓட்டங்களையும் ஒரு வியாபாரியின் துல்லியத்துடன் அளவிட்டுக்கொண்டிருந்தன.

​பர்ட்டியின் ஆரவாரம் சற்று அமைதியான அந்தத் தருணத்தில், ரவி தன் அருகில் நின்றுகொண்டிருந்த லட்சுமியை நோக்கித் தன் உடலைச் சாய்த்தான். அவனது மூச்சுக்காற்று விலையுயர்ந்த பெர்ஃப்யூமின் வாசனையுடன் லட்சுமியின் காது மடலைத் தொட்டது. அறைக்குள் இருந்த அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில் அவர்களின் முகங்கள் மிக நெருக்கமாக இணைந்திருந்தன.

​ரவி தனது வலது கையால் லட்சுமியின் இடுப்பைச் சுற்றி வளைத்துத் தன் உடலோடு சேர்த்து இறுக்கினான். அவனது பார்வை அவளது உதடுகளின் மீதே நிலைத்திருந்தது. எந்தவிதமான முன்னறிவிப்பும் இன்றி, ரவி தன் முகத்தை உயர்த்தி லட்சுமியின் உதடுகளைத் தன் உதடுகளால் அழுத்தமாகப் பற்றினான். அந்த லிப் கிஸ் (Lip Kiss) மிகவும் ஆழமானதாகவும், அவனது கட்டுப்பாடற்ற போதையின் வெளிப்பாடாகவும் இருந்தது.
​லட்சுமி அந்த எதிர்பாராத முத்தத்தில் ஒரு விநாடி தன் கண்களை மூடினாள். அவளது உடல் அந்தத் தொடுதலில் லேசாகச் சிலிர்த்தது. அவளுக்குத் தெரியும்; இந்த வியாபார உலகத்தில் பணமும் கேளிக்கையும் ஒருங்கே சேரும்போது எல்லைகள் எப்படி உடையும் என்று. அவள் ரவியின் அந்த முத்தத்திற்கு எந்தவிதத் தடையும் சொல்லாமல், தன் கைகளை அவனது தோள்களின் மீது மெதுவாகப் போட்டுக் அந்தப் போதையை அவனுடன் சேர்ந்து உள்வாங்கிக்கொண்டாள். அவளது உதடுகள் ரவியின் உதடுகளுடன் இணைந்து அந்த அறையின் அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு ஒரு மெல்லிய முனகலை வெளிப்படுத்தின.

​ரவியும் லட்சுமியும் அந்த ஆழமான முத்தத்தில் லயித்து நின்றுகொண்டிருந்த அந்தத் தருணம், அறைக்குள் சற்றுக் தள்ளி நின்று அவர்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த ராஜேஷின் பொறுமையைச் சோதித்தது. ராஜேஷின் முகத்தில் பணத்தின் திமிரும், கேளிக்கையின் போதையும் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தன. அவன் தன் கையில் இருந்த கிளாஸை அங்கிருந்த மேசையின் மீது வைத்துவிட்டு, மெதுவாக நடந்து அவர்களின் அருகில் வந்தான்.

​ரவி லட்சுமியிடமிருந்து தன் உதடுகளைப் பிரித்து, மூச்சை இழுத்துவிட்டுக் கொண்டிருந்த அந்த விநாடியில், ராஜேஷ் சற்றும் தாமதிக்காமல் லட்சுமியின் மறுபக்கத்திற்குச் சென்றான். அவனது கண்கள் ஒருவித விகடமான பார்வையுடன் லட்சுமியின் முதுகின் மீது நிலைத்தன.

​ராஜேஷ் : (குறும்புச் சிரிப்புடன், தன் கைகளை நீட்டியபடி) என்ன ரவி... நீ மட்டும் லட்சுமியோட உதடுகளைக் கபளீகரம் பண்றதுல என்ன நியாயம்? எனக்கும் கொஞ்சம் பங்கு இருக்கணும் இல்லையா?

​பேசிக்கொண்டே ராஜேஷ் தன் முகத்தை லட்சுமியின் பின்புறத்திற்குக் கொண்டு சென்றான். அவனது மூச்சுக்காற்று லட்சுமியின் கருப்பு நிறச் சேலைக்குப் பின்னால் இருந்த அவளது திறந்த முதுகின் தோலைத் தொட்டது. ராஜேஷ் தன் உதடுகளை லட்சுமியின் மென்மையான முதுகில் ஆழமாகப் பதித்து ஒரு முத்தத்தைக் கொடுத்தான்.
​(Kiss on the back) அந்தத் தொடுதல் லட்சுமியின் உடல் முழுவதும் ஒரு மின்சார அதிர்ச்சி போலப் பரவியது. அவள் திடுக்கிட்டு லேசாக முன்னோக்கிச் சரிய முயன்றாள், ஆனால் ரவி அவளது இடுப்பை விடாமல் இறுக்கமாகப் பற்றியிருந்தான். லட்சுமி தன் தலையைச் சாய்த்து ராஜேஷைப் பார்த்தாள்; அவளது முகத்தில் ஒரு புன்னகை மலர்ந்தது. அவள் ராஜேஷின் அந்தச் செய்கையை எந்தவிதத் தயக்கமும் இன்றி ஏற்றுக்கொண்டாள்.

​ராஜேஷ் லட்சுமியின் முதுகில் முத்தமிட்டுக் கொண்டிருக்கும் அந்த விறுவிறுப்பான கணத்தில், அறையில் நின்றுகொண்டிருந்த மற்றொரு நண்பரான ஆகாஷ் தன் இருக்கையை விட்டுச் சட்டென நகர்ந்து அவர்களின் அருகில் வந்தான். அவனது கண்கள் ஒருவிதக் கேளிக்கையான போதையால் முற்றிலும் மங்கியிருந்தன. அவனும் உடனடியாக எழுந்து வந்து லட்சுமியின் மறுபக்கமாகக் குனிந்தான்.

​ஆகாஷ் : (உற்சாகமான குரலில், சிரித்தபடியே) டேய் ராஜேஷ் மட்டும் தனியா என்ஜாய் பண்றதுல நியாயம் இல்லை. எனக்கும் அந்த அதிர்ஷ்டம் வேணும்! Me too!

​ஆகாஷ் தன் முகத்தைக் கீழே தாழ்த்தி, லட்சுமியின் கீழ் உடலின் பக்கவாட்டில், அதாவது அவளது சூத்துப் பகுதியில் தன் முகத்தைக் கொண்டு சென்றான். அவன் தன் உதடுகளால் லட்சுமியின் சேலைக்குள்ளும் இடுப்புப் பகுதிக்கு அருகிலும் முத்தமிடத் தொடங்கினான்.
​மூன்று பேரும் ஒரே நேரத்தில் லட்சுமியைச் சூழ்ந்துகொண்டு அவளது உடலின் வெவ்வேறு பாகங்களில் எல்லை மீறி முத்தமிட்டுப் போதையை உச்சத்திற்கு அழைத்துச் சென்றனர்.

ரவி உதடுகளில் முத்தமிட, ராஜேஷ் முதுகில் முத்தமிட, ஆகாஷ் சூத்தில் தன் தொடுதலைப் பதித்தான். அந்த அறையின் காற்று முழுவதும் அவர்களின் மூச்சொலியும், ஜாஸ் இசையின் மெல்லிய ஓசையும் மட்டுமே நிறைந்திருந்தன.

​லட்சுமி இந்தச் சூழ்நிலையில் எந்தவிதமான எதிர்ப்பும் தெரிவிக்கவில்லை. மாறாக, அவள் தன் கண்களை மூடிக்கொண்டு, அந்த மூன்று ஆண்களின் தொடுதல்களையும் போதையுடன் ரசிக்கத் தொடங்கினாள். அவளது புத்திசாலித்தனமான வியாபாரக் கணக்கீடு அந்த இடத்தில் முற்றிலும் மறைந்து, அவள் முழுமையாக அந்த எல்லை மீறிய கேளிக்கைக்கு அடிபணிந்திருந்தாள்.

​அறை முழுவதும் போதையும் முத்தங்களும் அரங்கேறிக்கொண்டிருந்த அந்த வேளையில், நால்வரும் நேரத்தை முற்றிலும் மறந்துவிட்டனர். ரவியும், லட்சுமியும், ராஜேஷும், ஆகாஷும் அந்த அந்தரங்க அறையில் எல்லை மீறிய முத்தக் கேளிக்கையில் திளைத்திருந்தனர். வெளியே இரவு நேரத்து அமைதி அந்த ஹோட்டலின் காரிடாரில் நிலவ, அந்த அறைக்குள்ளோ மனிதர்களின் அடிப்படை ஆசைகளும் பேராசைகளும் முழு வீச்சில் வெடித்துச் சிதறிக்கொண்டிருந்தன.

​அதே நேரத்தில், இந்த உலகத்தின் எவ்விதத் தொடர்பும் இல்லாமல், அடுத்த நாள் விடியலில் தனக்காகக் காத்திருக்கும் அந்தப் பயங்கரமான நரகத்தை அறியாமல் ஸ்ரீதிவ்யா தன் வீட்டில் ஆழ்ந்த தூக்கத்திலோ அல்லது விழித்திருக்கும் தவிப்பிலோ உறைந்திருந்தாள். லட்சுமி அங்கே இத்தகைய ஒழுக்கக்கேடான கேளிக்கைகளில் மூழ்கியிருக்கும் அதேவேளையில், மறுபுறம் ஸ்ரீதிவ்யாவின் வாழ்க்கையில் அடுத்த நாள் என்ன மாதிரியான பேராபத்து வெடிக்கப் போகிறது என்பதை அந்த மௌனமான இரவும் அறியாது.

அறைக்குள் மெல்லிய ஆரஞ்சு நிற விளக்கு வெளிச்சம் மங்கலாகப் பரவியிருந்தது. ஜன்னல் வழியே வெளியே சென்னை நகரத்தின் தூரத்து வாகன இரைச்சலும், ஏசியின் முனகும் சத்தமும் மட்டும் அந்த அமைதியான அறையின் குளிர்ச்சியான சூழ்நிலையைக் குலைக்காமல் தாளம் போட்டன. அறையில் போதையும் காதலும் கலந்த ஒருவித இறுக்கமான இச்சை சூழ்ந்திருந்தது.

​ஆகாஷ் லட்சுமியின் அருகில் குனிந்து அவளது சூத்துப் பகுதியில் தன் உதடுகளைப் பதித்து தீவிரமாக முத்தமிட்டு ரசித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது மூச்சுக்காற்று லட்சுமியின் மெல்லிய உடையின் மீது பட்டு அவளை மேலும் உசுப்பியது.

​லட்சுமி : ஆஆகாஷ்... என்ன பண்றீங்க…

​ஆகாஷ் : உன் உடம்புல இருக்கிற ஒவ்வொரு அணுவும் என்னை இழுக்குது லட்சுமி... சும்மா இருக்க முடியல…

​ராஜேஷ் மெல்லிய சிரிப்புடன் சோபாவில் சாய்ந்து கொண்டு இக்காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது கண்கள் போதையின் உச்சத்தில் மினுமினுத்தன.

​ராஜேஷ் : ஆகாஷ் விடாமல் தொடர்... அவளுக்கு அதுதான் பிடிச்சிருக்கு பாரு…

​ரவி அருகில் நின்றுகொண்டு தன் கைகளைக் கோர்த்துக்கொண்டு அந்தச் சூழலை ஒரு மகா மகாராஜாவைப் போல ரசித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது முகத்தில் ஆதிக்க வெறியும் காமமும் வழிந்தன.

​அறையின் அந்த மெல்லிய வெளிச்சத்தில் ஆகாஷ் லட்சுமியின் சூட்டை மிகவும் ரசித்து முத்தம் கொடுத்து அவளது உணர்வைத் தூண்டிக் கொண்டிருந்தான். லட்சுமியின் தொடைப்பகுதி நடுங்கியது. போதையின் வெளிப்பாடான முனகல்களும் மூச்சிரைப்பும் அறை முழுவதும் எதிரொலித்தன.

​லட்சுமி : ஹூம்... முடியல... என்னால தாங்க முடியல... விடுங்கடா…

​ஆகாஷ் : ஏன் விடணும்? இன்னைக்கு நம்ம ராத்திரி... யாருக்காகவும் நிறுத்த முடியாது…

​ஆகாஷ் முத்தமிட்டுக் கொண்டிருக்கும்போதே, லட்சுமி போதையின் ஆழத்தில் தன் உடல் நிலையை மாற்றி முன்னங்கி (lean forward) நின்றாள். அந்த நிலையில் அவளது உடலின் வளைவுகள் இன்னும் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

​ரவியும் மற்றவர்களும் லட்சுமியின் அந்த நிலைக்கு ஏற்ப அவளது உடலின் வளைவுகளை முழுமையாக நுகர்ந்து களித்தனர். போதையும் இச்சையும் எல்லை மீறிச் சென்றுகொண்டிருந்தது. லட்சுமி அதற்கு முழுமையாக ஒத்துழைத்து தன் கண்களை மூடிக் கொண்டாள்.

​ரவி : அடேய்... பாருடா அவ நிக்கிற அழகை... இன்னைக்கு உன்னை சும்மா விடப்போறது இல்ல லட்சுமி…

​லட்சுமி : ரவி... நீங்க ரொம்ப கெட்டவங்க... ஆனா... எனக்கு இது பிடிச்சிருக்கு…

​ராஜேஷ் : கெட்டவனா இருந்தா என்னடி? இன்னைக்கு இந்த ரூம்ல நம்ம ராஜ்ஜியம் மட்டும்தான்…

​லட்சுமி முன்னங்கி நிற்கும் அந்த கோலத்தில், ரவி அவளுக்கு மிக அருகில் நெருங்கி வந்தான். அறைக்குள் எழும் போதை மிகுதியான மூச்சொலி அவர்களின் காதுகளில் மட்டும் கேட்டது. ரவி தனது வெறியைத் தீர்த்துக்கொள்ளும் வகையில் கைகளை நீட்டினான்.

​ரவி தனது கைகளால் லட்சுமியின் மார்பகங்களை ஜாக்கெட்டோடு சேர்த்துப் பற்றிக் கசக்கத் தொடங்கினான்.

​லட்சுமி : ஆஆஹ்... ரவி... வலிக்குது... ஆனா... அஹ்ஹ்…

​ரவி தனது வெறி அடங்காமல் லட்சுமியின் முலைகளை இறுக்கிப் பிசைந்தான். ஜாக்கெட்டின் துணி அவனது கரங்களுக்குள் சிக்கிச் சுருங்கியது. லட்சுமி தனது தலையைப் பின்னோக்கிச் சாய்த்துப் பெருமூச்சு விட்டாள்.

​ரவி : பிடிச்சிருக்கா லட்சுமி? இதான் உனக்கு நான் கொடுக்கிற கிப்ட்...
​லட்சுமி : ஹூம்... போதும்... இன்னும் கொஞ்சம்…

​ரவி லட்சுமியின் முலைகளை ஜாக்கெட்டோடு சேர்த்துப் பிசைந்து கொண்டிருக்க, நண்பர்கள் அதை உற்சாகமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அறை முழுவதும் போதை சூழ்ந்திருந்தது. இந்த எல்லை மீறிய கேளிக்கை நால்வருக்கும் மத்தியில் அடுத்ததாக என்ன மாதிரியான உச்சக்கட்ட நிலையை எட்டப் போகிறது என்ற கேள்வி அங்கிருந்த ஒவ்வொருவரின் கண்களிலும் பிரதிபலித்தது.

[Devayani rasigan]

அத்தியாயம் 11 முதல் 20 வரை ஒரே மூச்சில் வாசித்தேன். காரணம் கதை அவ்வளவு சுவாரஸ்யமாக இருந்தது. ஸ்ரீ திவ்யா ஒரு குடும்பத்து பெண் 4 திசைகளிலும் இருந்து வரும் தாக்குதல்களை சமாளித்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.  ஒரு புறம் கணவன், அடுத்தது கணவனின் நண்பன் குரு, 3 வது லட்சுமி, 4 வது ரவி ! அவள் நிலை பரிதாபமாகத் தான் இருக்கிறது.

இப்போது ரவி யின் வியாபார கூட்டாளிகளான ஆகாஷ் மற்றும் ராஜேஷ் கதையில் வந்திருக்கிறார்கள். இன்று நடக்கப் போகும் பார்ட்டியில், லட்சுமி இந்த 3 ஆண்களுக்கும் பருவ விருந்தாகப் போகிறாள்.   அவளுக்கு இது புதிய அனுபவம் இல்லை.

ஆனால் இதே போல்  இந்த புது நண்பர்கள் ஸ்ரீ திவ்யா வை யும் எதிர்பார்த்தால் ... ?

ரவி ஸ்ரீ திவ்யா வின் வங்கி கணக்கு மூலம் அனுப்பிய தொகை ஒரே ஒரு பருவ விருந்துக்கு மட்டுமே என்று திவ்யா நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள். ஆனால் லட்சுமி இந்த 2 பணக்கார புது நபர்களையும் பார்த்து விட்டாள்.

அவளது கணக்கு இந்த ஒரு நபர் ரவி தவிர மற்ற 2 பேருக்கும்  ஸ்ரீ திவ்யா வை ஒரு முறை தர்ம தரிசனம் காட்டலாமே என்று இருக்கும். ஆனால் அது ஸ்ரீ திவ்யா வுக்கு பெரிய அதிர்ச்சியாக இருக்குமே !

பொறுத்திருந்து பார்ப்போம் ! அத்தியாயங்கள் கூட கூட சுவாரஸ்யமும் கூடுகிறது ! அடுத்த பாகத்தை சீக்கிரமே தொடருங்க !

Thanks

[Devayani rasigan]