[venkujkc1984]

పాత్రలు

1. ప్రసాద్ (40)
ప్రసాద్ మధ్యతరగతి ఉద్యోగస్తుడు. సౌందర్యరాశి అయిన వల్లీ ని ఇష్టపడి పెళ్లి చేసుకున్నాడు. అర్థం చేసుకునే భార్యతో ఎప్పుడూ సంతృప్తిగానే ఉన్నాడు. 

2. వల్లీ (36) - ప్రసాద్ భార్య
వల్లీ ఒక సాధారణ గృహిణి. అన్నిటా భర్తకు చేదోడు వాదోడుగా ఉంటుంది. 

3. రవి (22) - ప్రసాద్ మేనల్లుడు 
ఎవరూ లేకపోవడంతో చిన్నప్పటి నుంచి అతని ఆలనా పాలనా అతని మేనమామ ప్రసాద్ చూసుకుంటున్నాడు. ఇప్పుడు ఇంజనీరింగ్ చదువుతున్నాడు. త్వరగా ఉద్యోగం సంపాదించి మావయ్య కష్టం తీర్చాలి అని అతని ఆలోచన.

4. రంగారావు (42) - ఊరిపెద్ద
రంగారావు ఊరి పెద్ద, మంచి పేరున్న వ్యక్తి. వారిది ఊరిలో కెల్లా సంపన్న కుటుంబం. భార్య చాలా ఏళ్ల క్రితమే కాలం చేసింది.



**గమనిక / Disclaimer:** ఈ కథా వస్తువు (Story line) పాత, మధ్యలో ఆగిపోయిన కొన్ని కథల నుండి ప్రేరణ పొందింది. ఆ పాత కథల నుండి తీసుకున్న ప్రధాన ఇతివృత్తాన్ని (Core Plot) ఆధారంగా చేసుకుని, కొత్త కథనం (Narration) మరియు అదనపు మలుపులు (New track) జోడించి ఈ కథను విస్తరించడం జరిగింది. ఈ కథ పూర్తిగా కల్పితం. పాత్రలు, సన్నివేశాలు, సంఘటనలు కేవలం రచయిత ఊహ నుండి పుట్టినవి. ఎవరి మనోభావాలను గానీ, వ్యక్తిగత జీవితాలను గానీ కించపరచడం లేదా పోల్చడం ఈ కథ ఉద్దేశం కాదు. పాఠకులు కేవలం వినోదం కోసం మాత్రమే దీనిని పరిగణలోకి తీసుకోవలసిందిగా మనవి. 

[venkujkc1984]

1. తొలి పరిచయం

1.1

ప్రసాద్ తన 39వ ఏట తన కుటుంబాన్ని రామాపురం అనే ప్రశాంతమైన పల్లెటూరికి మార్చుకున్నాడు. ఆ ఊరి పెద్ద, పేరు మోసిన వ్యక్తి అయిన రంగారావు గారి కుటుంబంతో తన పూర్వీకులకు మంచి సంబంధాలు ఉండేవి. రామాపురం చేరుకోగానే, ప్రసాద్ ఏ మాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా రంగారావు గారిని కలుసుకున్నాడు. ఆ పరిచయాన్ని మరింత బలపరచుకునే ఉద్దేశంతో, రాబోయే వారాంతంలో ఆదివారం నాడు తన ఇంటికి భోజనానికి హృదయపూర్వకంగా ఆహ్వానించాడు. రంగారావు ప్రసాద్ యొక్క ఆహ్వానాన్ని సంతోషంగా అంగీకరించాడు. ఆ సమయానికి రంగారావు భార్య మరణించి మూడు సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి. ఊరిలోకెల్లా అత్యంత సంపన్నుడైనప్పటికీ, వయసు మీద పడుతున్నా కూడా ఆయన మరో వివాహం చేసుకోవాలనే ఆలోచన చేయకుండా ఒంటరిగానే గడుపుతున్నాడు.

ఆ ఆదివారం సాయంత్రం, రంగారావు ప్రసాద్ ఇంటి తలుపు వద్దకు వచ్చి డోర్ బెల్ మోగించాడు. తలుపు తెరిచిన ప్రసాద్, ఆప్యాయంగా "రంగారావు గారూ, రండి లోపలికి" అంటూ ఆహ్వానించాడు. లోపలికి అడుగుపెట్టిన రంగారావుని చిరునవ్వుతో స్వాగతం పలుకుతూ, ప్రసాద్ "వల్లీ, రంగారావు గారు వచ్చారు" అని పిలిచాడు.

లోపలి గది నుండి వల్లీ బయటకు నడుచుకుంటూ వచ్చింది. ఆమెను చూడగానే రంగారావు కళ్ళు ఒక్క క్షణం ఆగిపోయాయి. తన భార్య తప్ప మరో స్త్రీ వైపు కన్నెత్తి కూడా చూడని ఆయన, వల్లీ అందానికి మంత్రముగ్ధుడయ్యాడు. "ఓరి దేవుడా! ఏమి ఆ అందం! ఆమె ఎంత అద్భుతంగా ఉంది, పోత పోసిన బంగారు శిల్పంలా ఉంది" అని మనసులో అనుకుంటూ తన కళ్ళను తానే నమ్మలేకపోయాడు. తన జీవితంలో ఇంతటి సౌందర్యాన్ని ఎప్పుడూ చూడలేదని ఆయన ఆశ్చర్యపోయాడు.

వల్లీ వంకాయ రంగు చీర మరియు మ్యాచింగ్ జాకెట్టు ధరించింది. ఆ చీర సున్నితమైన పట్టు వస్త్రంతో, త్రెడ్ వర్క్ లో అద్భుతంగా మెరుస్తోంది. వంకాయ రంగులో పట్టు చీర ముడుచుకుని, ఆ పైన కొంచెం బంగారు జరీ ఆభరణాలతో అంచు సరిగా కట్టుకుంది.
వల్లీ నడుము చుట్టూ చీరను బాగా కట్టి, ఆ చీర మడతలు ఆమె శరీరానికి అచ్చంగా సరిపోయేలా ముడుచుకుంది. ఆమె నడుము వంపులో చీర బిగుసుకు, మడతలు చక్కగా కుదిరి ఆమె అందాన్ని మరింత పెంచాయి.

ఆమె కుడి భుజం మీద చీర పైట చక్కగా ఒదిగిపోయి, ఆ చీర పైనున్న బంగారు రంగు బోర్డర్ ఆమె శరీర రంగులో కలిసిపోయింది.
ఆమె చేతులకు పెట్టుకున్న బంగారు గాజులు, ఆమె చీర కట్టుకు మరింత అందాన్ని కలిగిస్తున్నాయి. ఆమె కళ్ల లోని కాటుక మెరుస్తూ, ఆ చీరకట్టుతో అందంగా మెరిసిపోతోంది.

వల్లీ వేసే ప్రతి అడుగుకీ ఆ చీర మడతలు సున్నితంగా కదులుతూ, ఆమె సౌందర్యాన్ని వర్ణించడానికి కవులు మాటలు కరువయ్యేలా చేస్తున్నాయి. ఆమె చీర కట్టు సంప్రదాయాన్ని, అందాన్ని ప్రతిబింబిస్తూ, ఆమె వ్యక్తిత్వానికి మరింత అందం జోడిస్తోంది.

వల్లీ చీరలో ఒదిగిన అందం మాటలకు అందనిది. మెరుపులు విరజిమ్మే వజ్రాల్లాంటి కళ్ళతో ఆమె చిరునవ్వు, తేనెలు చిలికే పరిపూర్ణమైన పెదవులు, కనువిందు చేసే అందమైన ఆకృతుల సొగసు. చీరలో ఆమె నడుము ఒంపులో, రవికె కింద మెరిసే వక్షోజాలు ఒక అనిర్వచనీయమైన సౌందర్యాన్ని వెదజల్లుతున్నాయి. ఆమె నాభి చుట్టూ చీర సున్నితంగా ముడిపడి, ప్రతి కదలికను కవ్విస్తూ, ఆ వంపుల సొగసు అందరికీ ఒక దాగి ఉన్న కలలా అనిపిస్తుంది. ఆమె వంపు సొంపుల కాంతిలో, చీరలో ఒదిగిన ఆ అందం, గుండెను తడమకుండా ఉండలేదు.

వల్లీ చీర కట్టుకున్నప్పుడు, ఆమె అందం మరింత ఆకర్షణీయంగా కనబడింది. ఆమె వక్షోజాలు చీర అంచులకు తగులుతూ, చక్కటి ఆకారంలో ఒదిగి ఉన్నాయి. ఆమె నాభి చీర కింద వెలుగులు ప్రసరిస్తూ, ఏకాంతంలో ఆమె అందాన్ని మరింత ప్రకాశింపచేసింది. చీరతో ఆమె శరీరాన్ని చుట్టిన తీరు, ఆ సుకుమారమైన శరీర నిర్మాణం మరింత అందంగా, రమణీయంగా అనిపించింది. ఈ దృశ్యం ప్రతి క్షణం హృదయాన్ని రంజింపచేసేలా, ఆరాధనతో నిండిన వాతావరణాన్ని సృష్టించింది.

వల్లీ నెమ్మదిగా రంగారావు దగ్గరకు వస్తూ, వినయంగా నమస్కారం చేస్తూ, “నమస్తే అండి” అంది, కానీ రంగారావు దృష్టి మాత్రం ఆమెపైనే కేంద్రీకృతమై ఉంది. ఆమె పాలరాతి విగ్రహంలా మెరిసిపోతోంది, అందమైన కళ్ళు, సూదిలాంటి ముక్కు మరియు గులాబీ రంగు పెదవులతో చిరునవ్వు చిందిస్తూ ఉంది. ఆమె సన్నని నడుము, నున్నటి పొట్ట, మరియు చీరలో నుండి తొంగి చూస్తున్న లోతైన నాభి ఆయన దృష్టిని ఆకర్షించాయి. ఇక ఆమె ఎద భాగానికి వస్తే, రంగారావు ఊహలకు అందని విధంగా ఉందది. ఆమె చీర పైట కింద రెండు గర్వంగా నిలుచున్న ఆమె ఉన్నత వక్షోజాలు, గుండ్రంగా, ఇంకా దృఢంగా కనిపించాయి. వాటి ఆకృతి, నిండుదనం రంగారావు ని మంత్రముగ్ధులను చేశాయి. మొదటి చూపులోనే రంగారావు ఆమె సౌందర్యానికి దాసోహం అయిపోయాడు.

వల్లీ మళ్ళీ, “నమస్తే అండి” అని కొంచెం బిగ్గరగా అనడంతో రంగారావు తేరుకొని, “న... న... న... నమస్తే” అంటూ తడబడ్డారు. ఆమె మధురమైన స్వరంతో, “ఇంట్లోకి రండి...” అంటూ వెనక్కి తిరిగి, ఆయన ముందు నడవడం ప్రారంభించింది.ఆమె నడుస్తున్నప్పుడు, ఆమె అడుగులకు అనుగుణంగా పైకి క్రిందికి కదులుతున్న ఆమె నడుము వంపులు రంగారావు కళ్ళను బలంగా ఆకర్షించాయి. చీరలో ఒదిగిన ఆమె నడుము, దాని సున్నితమైన కదలికలు ఆయన మనసులో అలజడిని రేపాయి. ఆమె వెనుక భాగం యొక్క సౌందర్యం, చీరలో ఆమె ఆకృతి మరింత స్పష్టంగా కనిపించడంతో, ఆయన ఆమె అందాన్నే చూస్తూ అడుగులు వేయడానికి తడబడుతున్నాడు. ఆమె నడుము వంపులను చూస్తూ రంగారావు “ఓహ్....” అంటూ ఆశ్చర్యంతో, ఆరాధనతో నిట్టూర్చాడు. అతను ఎలాగోలా ఆమెను అనుసరించి, ఆమె చూపిన సోఫాలో కూర్చున్నాడు.

తర్వాత వంటగది నుంచి ఆమె నీళ్ల గ్లాసుతో వస్తోంది. ఆమె అతని వైపు వస్తుంటే, రంగారావు కళ్ళు ఆమె శరీరంపైనే నిలిచాయి. ఆమె సిగ్గుతో తల దించుకుని ఉన్నా, ఆమె అందం ఆయనను మంత్రముగ్ధుడిని చేసింది. ఆమె అతనికి దగ్గరగా వచ్చి గ్లాస్ అందించింది. అతను తెచ్చిన స్వీట్స్ బాగ్ లోంచి తీస్తూ, ఆమెను నీళ్లు అక్కడ టేబుల్ మీద పెట్టమన్నాడు. ఆమె వంగి టేబుల్ మీద నీళ్లు పెట్టినప్పుడు, సైడ్ నుంచి ఆమె జాకెట్లో ఇమిడిన ఆమె ఎడమ ఎద పొంగు పరిమాణం, దృఢత్వం చూసి అతని కళ్ళు ఆశ్చర్యంతో విచ్చుకున్నాయి. ఆ దృశ్యం ఆయన గుండెల్లో అలజడిని రేపింది, ఆమె అందం ఆయనను పూర్తిగా కట్టిపడేసింది. ఆ తర్వాత ఆమె టీ చేయడానికి తిరిగి వంటింట్లోకి వెళ్లింది. రంగారావు ప్రసాద్ తో రకరకాలుగా కబుర్లు చెప్పడం మొదలుపెట్టారు, కానీ ఆయన మనసు మాత్రం వల్లీ అందం చుట్టూనే తిరుగుతోంది.

కొద్దిసేపటికి వల్లీ టీ తో వచ్చి వారితో కూర్చుంది. రంగారావు ప్రసాద్ కి తెలియకుండా ఆమె వైపు చూడటానికి అనేక ప్రయత్నాలు చేస్తున్నాడు. ఆమె నిజానికి చాలా తక్కువగా మాట్లాడుతోంది. ఆమె చాలా పద్ధతి గల గృహిణి. కొంతసేపటి తర్వాత రంగారావు  వీడ్కోలు చెప్పి వారి ఇంటి నుంచి బయలుదేరాడు. మొత్తం మీద వల్లీ అందం అతని మనసులో ముద్రితమైంది. అసలే చాలా ఏళ్లుగా స్త్రీ సుఖం లేని రంగారావు కి ఆమె అందం ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది. ఆమె ఆలోచన కలిగినంతనే అతని మగసిరి ఊపిరి పోసుకుని అతని మనసుకి సవాలు విసురుతోంది. ఆమె రూపం, ఆమె మాటలు, ఆమె నవ్వు... అన్నీ ఆయన మనసులో మెదులుతూ, అతనిలో కొత్త అలజడి రేపాయి. అతని శరీరంలో ఏదో తెలియని మార్పు మొదలైంది. అతని మగసిరి క్రమంగా ఉద్రిక్తతకు లోనై, దాని సహజ ధర్మాన్ని అనుసరిస్తూ గట్టిపడింది. అది అతనికి తన మీద తన నియంత్రణ కోల్పోతున్నట్లు అనిపించింది.

అతని చేతులు అప్రయత్నంగానే, తన ప్రమేయం లేకుండానే అతని మర్మాంగాన్ని చేరాయి. అతను తనను తాను నియంత్రించుకోవడానికి ఎంతో ప్రయత్నించాడు. తన మనసును మరల్చడానికి, వేరే విషయాల గురించి ఆలోచించడానికి విశ్వ ప్రయత్నం చేశాడు. కానీ అతని ప్రయత్నాలన్నీ విఫలమయ్యాయి. అతని శరీరం, అతని మనసు అతని ఆధీనంలో లేవు. అతని కోరికలు అతన్ని బానిసను చేశాయి.

వల్లీ తలపులతో రంగారావు ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతున్నాడు. అతని మనసులో ఆమె రూపం, మాటలు, నవ్వులు మెదులుతుండటంతో అతని శరీరం ప్రతిస్పందించడం ప్రారంభించింది. అతని చేతులు అప్రయత్నంగానే కదలడం మొదలుపెట్టాయి, క్రమంగా అవి వేగం పుంజుకున్నాయి. అతని శ్వాస వేగం పెరిగిపోయింది, గాలి పీల్చడం, వదలడం వేగంగా సాగుతోంది. గుండె వేగం కూడా గణనీయంగా పెరిగింది, ఛాతీలో దడదడలాడుతున్న చప్పుడు వినిపిస్తోంది. అతని శరీరంలోని ప్రతి కణం ఉద్రిక్తతకు లోనవుతోంది.

అతను ఒక విధమైన అనిర్వచనీయమైన ఆనందంలో మునిగిపోయాడు. అది కేవలం శారీరకమైన ఆనందం మాత్రమే కాదు, మానసిక ఉల్లాసం కూడా. చాలా కాలంగా అణచిపెట్టుకున్న కోరికలు ఒక్కసారిగా బయటకు రావడంతో అతనిలో ఏదో తెలియని ఉద్వేగం ఉప్పొంగుతోంది. వల్లీని ఊహించుకుంటూ, ఆమెతో ఉన్నట్టు భావిస్తూ అతను పరవశించిపోతున్నాడు. అలా చేతిని మగసిరి పై వేసి జాడించుకుంటే కానీ అతని ఆవేశం తగ్గలేదు. ఆ రాత్రి అంతా కనుల నిండా వల్లీ సౌందర్యమే, రెండు సార్లు జాడించుకున్నా కూడా అతని మగసిరి మరోమారు గట్టిగా మారింది. అతనికి రాత్రంతా నిద్ర పట్టలేదు. వల్లీ రూపం, ఆమె మాటలు, ఆమె నవ్వు... అన్నీ ఆయన మనసులో మెదులుతూ, అతనిలో కొత్త అలజడి రేపాయి. అతని శరీరం ఉద్వేగానికి లోనై, తన నియంత్రణ కోల్పోయినట్లు అనిపించింది. ఆమె జ్ఞాపకాలు అతన్ని వెంటాడుతూనే ఉన్నాయి, ఆమెను మర్చిపోవడానికి ఎంత ప్రయత్నించినా, ఆమె మరింతగా అతని మనసులో నిండిపోతోంది.

ఇలా కొన్ని రోజులు గడిచిపోయాయి. అతను ఇంకెప్పుడూ మళ్ళీ ప్రసాద్ ఇంటికి వెళ్ళకూడదని, అలా వేరొకరి భార్య గురించి తప్పుగా ఆలోచించకూడదని నిర్ణయించుకున్నాడు. వల్లీని మరచిపోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు, కానీ ఆమె అందాన్ని మాత్రం మనసు నుండి తొలగించలేక తీవ్రంగా మథనపడుతున్నాడు.

[venkujkc1984]

1.2

**గమనిక/Disclaimer:** ఈ కథా వస్తువు (Story line) పాత, మధ్యలో ఆగిపోయిన కొన్ని కథల నుండి ప్రేరణ పొందింది. ఆ పాత కథల నుండి తీసుకున్న ప్రధాన ఇతివృత్తాన్ని (Core Plot) ఆధారంగా చేసుకుని, కొత్త కథనం (Narration) మరియు అదనపు మలుపులు (New track) జోడించి ఈ కథను విస్తరించడం జరిగింది. ఈ కథ పూర్తిగా కల్పితం. పాత్రలు, సన్నివేశాలు, సంఘటనలు కేవలం రచయిత ఊహ నుండి పుట్టినవి. ఎవరి మనోభావాలను గానీ, వ్యక్తిగత జీవితాలను గానీ కించపరచడం లేదా పోల్చడం ఈ కథ ఉద్దేశం కాదు. పాఠకులు కేవలం వినోదం కోసం మాత్రమే దీనిని పరిగణలోకి తీసుకోవలసిందిగా మనవి. 

ఆ ఊరిలో ఏ కార్యక్రమమైనా వల్లీ ప్రసాద్ చురుగ్గా పాల్గొంటూ తమ వంతు చేతనైన పనులు చేస్తుండేవారు, ఊరి పెద్ద కాబట్టి రంగారావు గారు కూడా అక్కడే ఉండేవారు. రంగారావు గారు వారిని కలిసినప్పుడల్లా, ఎప్పుడూ ఆమె అందాన్ని కళ్ళతోనే ఆరాధిస్తూ ఉండేవారు. ఎందుకో ఆమెను చూస్తున్నప్పుడల్లా రంగారావు గారికి ఆమె అందం ఏదో అలజడి కలిగించేది. ఆ రోజంతా కళ్ళ నిండా వల్లీయే ఉండేది. ఎంత ప్రయత్నించినా అతను ఎందుకో ఆమె విషయంలో నిగ్రహించుకోలేక పోయేవారు. 

కొద్ది రోజులకి అతని ఆలోచనలన్నీ పూర్తిగా ఆమె చుట్టూనే తిరుగుతున్నాయి. ఆమె ప్రతి వారం గుడికి వెళ్లడం గమనించి అదే సమయానికి అతను కూడా గుడికి వెళ్లేవారు ఆమెను చూడడానికి. ఆమె అతనికి నమస్కరించేది. అతను మాత్రం దేవుడి కన్నా ఆమె వైపే ఎక్కువ చూసేవారు. ఆయనకు తెలుసు వల్లీ, ప్రసాద్లది పరువుగల సంసారమని, ఇద్దరూ ఎంత గుట్టుగా కాపురం చేసుకుంటారో, నలుగురికీ ఎంతలా తలలో నాలుకలా ఉంటారో. మంచి చెడు తెలిసినవారైనా, ఈ విషయంలో మాత్రం అతని ఆలోచనలు కంట్రోల్ చేసుకోలేకపోతున్నాడు.

ఒకరోజు రంగారావు గారు తన పొలం పనుల్లో నిమగ్నమై ఉన్నారు. సాయంత్రం వేళ కావడంతో, ఇంటికి తిరిగి వెళ్దామని అనుకుంటున్నారు. ఇంతలో, దూరం నుండి ఒక స్త్రీ మూర్తి వస్తున్నట్టు గమనించారు. ఆమె నడుస్తున్న తీరు, చీర కట్టు, అన్నింటినీ చూస్తుంటే ఆయనకు వల్లీ గుర్తుకు వచ్చింది. ఆమె దగ్గరగా వచ్చే కొద్దీ, ఆయన అనుమానం నిజమైంది. వల్లీనే ఆయన వైపు వస్తోంది.

(రంగారావు గారు తనలో తానే అనుకుంటూ) “ఇంత ప్రయత్నించినా వల్లీ తలపులు నన్ను వదలడం లేదు. ఈ రోజు ఎలాగైనా ఆమెను మనసు నుండి తీసేయాలి.” అని అనుకుంటూ ఉండగా, దూరంగా ఓ స్త్రీ కనిపిస్తుంది.

(దూరం నుండి వల్లీ వస్తూండగా) “అదేమిటి? ఆ నడక, ఆ చీర... వల్లీలా ఉందే? కాదు, కాదు, నా భ్రమ అయి ఉంటుంది.” అని రంగారావు గారు అనుమానంతో చూస్తూ ఉంటారు.

(వల్లీ దగ్గరగా వస్తూండగా) “అవును, వల్లీనే! మళ్ళీ నా కళ్ళముందు ప్రత్యక్షమైంది. దేవుడా, ఈ పరీక్ష ఏమిటి?” అని రంగారావు గారు మనసులో కలవర పడుతూ ఉంటారు.

(వల్లీ రంగారావు గారికి నమస్కారం చేస్తూ) "నమస్తే అండి."

(రంగారావు గారు తడబడుతూ) “నమస్తే.”

(రంగారావు గారి మనసులో) “ఆమెను చూడగానే నా గుండె వేగం పెరిగింది. మళ్ళీ నాలో ఏదో అలజడి మొదలయ్యింది. నేను అనుకున్నది చేయగలనా?”

రంగారావు కి వల్లీని చూడగానే చాలా కలవరం కలుగుతోంది. ఆమెను మరచిపోవాలని అనుకున్నా, మళ్ళీ ఆమె ఎదురుపడటంతో ఆయన మనసులో భావాలు అల్లకల్లోలం అవుతున్నాయి.

నిజానికి రంగారావు గారంటే ఊర్లో అందరికీ చాలా గౌరవం. ఆయన ఊరి అభివృద్ధి కోసం ఎన్నో చేశారు. అలాగే కష్టాల్లో ఉన్నవారిని కూడా ఆదుకునేవారు. అయితే ప్రజల మామూలు అవసరాలకు మాత్రం తక్కువ వడ్డీకి అప్పిచ్చేవారు. రంగారావు గారి గురించి ఊరులో జనాల ద్వారా తెలుసుకున్న ప్రసాద్ వల్లీ కూడా అతనంటే గౌరవం అభిమానం పెంచుకున్నారు. అలాగే భార్య లేకుండా అతనెంత ఇబ్బందులు పడుతున్నారో అని అతని మీద మనసులో జాలి కూడా కలిగింది. 

ఒక రోజు ప్రసాద్ రంగారావు గారిని మళ్ళీ భోజనానికి రమ్మని అడిగాడు. దైవ నిర్ణయమేమో ఇది, మనసు నిండా వల్లీని నింపుకున్న అతను గట్టిగా రాలేను అని చెప్పలేకపోయారు. భోజనానికి వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళారు. ప్రసాద్ అతనికి స్వాగతం పలికి సోఫాలో కూర్చోబెట్టాడు. వల్లీ ఎప్పుడు వస్తుందా అని రంగారావు ఎంతో ఆశగా ఎదురు చూస్తున్నాడు. ఆమె చక్కటి చీర కట్టుకుని వచ్చింది. ఆమె చాలా అందంగా ఉంది. ఆమె ముఖంలో తేజస్సు, కళ్ళల్లో మెరుపు రంగారావు గారిని కట్టిపడేశాయి. ఆమె ముఖం, చక్కటి నవ్వు, నుదుటిపై జాలువారే జుట్టు ఆయన హృదయాన్ని తాకాయి. మెడ మీదుగా ఆయన చూపులు జారుతూ ఆమె భుజాలను, వక్షోజాలను చేరాయి. ఆమె గుండ్రటి, ఉత్తుంగమైన వక్షోజాలు రంగారావు కళ్ళను కట్టిపడేశాయి. అవి రమ్మని, పట్టుకోమని ఆహ్వానిస్తున్నట్టుగా ఆయనకు అనిపించింది. చీర పైట అంచులోంచి అస్పష్టంగా కనిపిస్తున్న ఆమె నాభి, రంగారావు చూపులను బలంగా ఆకర్షించింది. ఆ లోతైన, గుండ్రని నాభి అందం, ఆయన మనసులో దాగి ఉన్న కోరికలను మరింతగా రగిలించింది. ఆ చిన్నపాటి దర్శనం, ఆయన ఊహలను రెక్కలు తొడిగి, వల్లీలోని దాగి ఉన్న సౌందర్యాన్ని ఆవిష్కరించింది. ఆ నాభి, ఒక మధురమైన రహస్యంలా, ఆయన హృదయంలో అలజడిని సృష్టించింది. చాలా కాలంగా అణచిపెట్టుకున్న ఆయన భావాలు, ఆ నాభి అందాన్ని చూసి ఒక్కసారిగా ఉవ్వెత్తున ఎగిసిపడ్డాయి. అది కేవలం ఒక నాభి కాదు, ఆయనకు అది వల్లీ సంపూర్ణ స్త్రీత్వానికి, ఆమెలోని దాగి ఉన్న మదన సౌందర్యానికి ప్రతీకగా అనిపించింది. ఆ నాభి దర్శనం, ఆయనలో వల్లీని మరింత దగ్గరగా చూడాలనే, ఆమెను స్పృశించాలనే తీవ్రమైన కోరికను రేకెత్తించింది. వల్లీ నడుము యొక్క సున్నితమైన వంపులు, ఆమె ధరించిన చీర కట్టు రంగారావు ని అమితంగా ఆకర్షించాయి.

ఆమె నడుము వంపులు, చీరకట్టు ఆయనను మరింతగా ఆకర్షించాయి:
వల్లీ నడుము యొక్క సున్నితమైన వంపులు, ఆమె ధరించిన చీర కట్టు రంగారావు ని అమితంగా ఆకర్షించాయి. ఆమె నడుము తీక్షణంగా ఉంది, చీరను ధరించిన విధానం ఆ వంపులను మరింతగా హైలైట్ చేసింది. ఆమె చీర కట్టు సంప్రదాయబద్ధంగా, అందంగా ఉంది, అది ఆమె సౌందర్యానికి మరింత వన్నె తెచ్చింది. చీర మడతలు ఆమె నడుము చుట్టూ అందంగా అమరి, ఆమె ఆకృతిని మరింత చక్కగా చూపించాయి. ఈ మొత్తం కలయిక రంగారావు గారిని మంత్రముగ్ధులను చేసింది.

ఆమె నడుము నుండి కిందికి జారుతూ చీర అంచు వరకు ఆయన చూపులు పర్యటించాయి:
రంగారావు చూపులు వల్లీ నడుము నుండి నెమ్మదిగా కిందికి జారుతూ, ఆమె చీర అంచు వరకు ప్రయాణించాయి. చీర యొక్క ప్రవాహం, దాని రంగు, డిజైన్, అన్నీ ఆయన దృష్టిని ఆకర్షించాయి. ఆమె అడుగులు వేస్తున్నప్పుడు చీర కదులుతున్న తీరు, ఆమె కాలి వేళ్ళ వరకు చీర జారుతున్న తీరు ఆయనను ఆకర్షించాయి. ఆయన చూపులు చీర అంచు వెంబడి, దాని అల్లికలను గమనిస్తూ, ఆమె మొత్తం రూపాన్ని ఆస్వాదించారు.

ఆమె కాళ్ళను, పాదాలను కూడా ఆయన గమనించారు:
రంగారావు వల్లీ కాళ్ళను, పాదాలను కూడా శ్రద్ధగా గమనించాడు. ఆమె కాళ్ళు చక్కగా, సున్నితంగా ఉన్నాయి. ఆమె పాదాలు అందంగా, ఆకర్షణీయంగా ఉన్నాయి. ఆమె చెప్పులు లేదా పాద రక్షలు ఆమె దుస్తులకు సరిపోయేలా ఉన్నాయి. ఆమె నడుస్తున్నప్పుడు ఆమె కాలి కదలికలు, ఆమె అడుగులు వేస్తున్న విధానం అన్నీ ఆయన దృష్టిని ఆకర్షించాయి. ఆమె కాళ్ళ నుండి పాదాల వరకు, ఆయన చూపులు ప్రయాణించి, ఆమె మొత్తం రూపాన్ని పూర్తి చేసాయి.

వల్లీని అలా చూస్తున్నప్పుడు రంగారావు మనసులో అనేక భావాలు కలిగాయి. ఆమె అందానికి ఆయన మంత్రముగ్ధులయ్యారు. ఆమెను మరింత దగ్గరగా చూడాలని, ఆమెతో మాట్లాడాలని, ఆమెను తాకాలని ఆయన కోరిక కలిగింది. ఆమె పట్ల ఆయనలో ఆరాధన భావం, కోరిక, ఆకర్షణ, అన్ని కలగలిసిపోయాయి. ఆమె సౌందర్యానికి దాసోహం అయిపోయారు. చాలా ఏళ్లుగా స్త్రీ సుఖం లేని రంగారావు గారికి ఆమె అందం ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది. ఆమె ఆలోచన కలిగినంతనే అతని మగసిరి ఊపిరి పోసుకుని అతని మనసుకి సవాలు విసురుతోంది. 

ఇంతలో వంటగది నుండి మంచి సువాసనలు వ్యాపించాయి. వల్లీ ఎంతో ప్రేమతో, శ్రద్ధతో వండిన వివిధ రకాల వంటకాల ఘుమఘుమలు ఆయన్ని మరింత ఆకర్షించాయి. ఆ సువాసనలు ఆయనలోని ఆరాధన భావాన్ని మరింత పెంచాయి. ఆమె భోజనం సిద్ధం చేసింది. 

ప్రసాద్ రంగారావు వద్దకు వచ్చి చిరునవ్వుతో, “రంగారావు గారు, భోజనం సిద్ధంగా ఉంది. దయచేసి భోజనానికి రండి” అని ఆహ్వానించాడు. రంగారావు గారు లేచి, “తప్పకుండా ప్రసాద్” అని అతనితో పాటు భోజనాల గదిలోకి నడిచారు. భోజనాల బల్ల మీద వల్లీ వివిధ రకాల వంటకాలను చక్కగా అమర్చింది. ఆ పరిమళాలకు రంగారావు ఆకలి మరింత పెరిగింది.

వల్లీ చిరునవ్వుతో, “నమస్తే అండి, భోజనం వడ్డించనా?” అని అడిగింది. రంగారావు, “నమస్తే వల్లీ గారు. మీ వంటల సువాసనలే కడుపు నింపేస్తున్నాయి. తప్పకుండా వడ్డించండి” అన్నారు. వల్లీ ఒక్కొక్క వంటకాన్ని వడ్డిస్తూ, “ఈ రోజు మీలాంటి వారిని మా ఇంటికి పిలిచి భోజనం పెట్టడం మాకు చాలా ఆనందంగా ఉంది” అని చెప్పింది.

రంగారావు, “వల్లీ గారు నిజంగా అద్భుతంగా వంట చేశారు. ఇన్ని రకాల వంటకాలు చేయడం చాలా శ్రమతో కూడుకున్న పని” అన్నాడు.

వల్లీ నవ్వుతూ, “అదేం లేదండి. మీలాంటి అతిథుల కోసం వంట చేయడం నాకు ఆనందాన్ని ఇస్తుంది. మరొకమాట నేను మీ కంటే చిన్నదాన్నే. నన్ను మీరు అనక్కర్లేదు నువ్వు అని పిలవొచ్చు.” అంది. దానికి ప్రసాద్ కూడా “అవును రంగారావు గారు, వల్లీని మీరు అని పిలవక్కర్లేదు. నువ్వు అని పిలవండి” అన్నాడు. దానికి రంగారావు సరే అన్నాడు. భోజనం చేస్తూ, రంగారావు ఆమె వంటకాల రుచిని మెచ్చుకుంటూ, “వల్లీ, నీ చేతి వంట నిజంగా అద్భుతంగా ఉంది. చాలా కాలం తర్వాత ఇంత రుచికరమైన భోజనం తిన్నాను” అన్నారు. వల్లీ, "థాంక్స్ అండి" అని వినయంగా అంది. "చాలా కాలం తర్వాత" అన్న మాట అతన్ని గత జ్ఞాపకాలకి తీసుకువెళ్ళింది, అది వల్లీ గుర్తించింది.

రంగారావు భోజనం ముగించి చేతులు కడుక్కుని వచ్చాకా, తృప్తిగా కళ్ళు మూసుకుంటూ, మెల్లగా వల్లీ వైపు చూశాడు. ఆ సమయంలో ప్రసాద్ అప్పుడే  చెయ్యి కడుక్కోవడానికి బయటకు వెళ్ళాడు. ఆమె వడ్డించిన భోజనపు రుచి ఇంకా అతని నాలుక మీద మెదులుతూనే ఉంది. ఒక చిరునవ్వుతో, “వల్లీ, నీ వంట కూడా నీలాగే చాలా అద్భుతంగా ఉంది. నిజంగా అద్భుతం! భోజనం చాలా బాగుంది. అన్ని రకాల వంటకాలు చేసావు. నీకు చాలా శ్రమ ఇచ్చాను” అన్నారు. అతని కళ్ళల్లో మెరుపు చూసి, ఆమె చేసిన వంటకి అతను ఎంతగానో ఆనందించారని వల్లీ అర్ధం చేసుకుంది.

వల్లీ కొద్దిగా సిగ్గుపడుతూ, “అదేం లేదండీ, నేనేమీ ఎక్కువగా చెయ్యలేదు. మీకోసం వంట చేయడం నా బాధ్యత. మీకు నచ్చితే అంతే చాలు” అంది. ఆమె మాటల్లో వినయం తొణికిసలాడుతోంది.

రంగారావు ముఖంలో ఏదో చెప్పాలనే తపన కనిపించింది. “వల్లీ, మరొక విషయం చెప్పాలని ఉంది, నువ్వేమీ అనుకోనంటే…” అని కొంచెం తటపటాయించాడు.

వల్లీ అతని వైపు ఆసక్తిగా చూస్తూ, “పర్వాలేదు చెప్పండి” అంది. ఆమె కళ్ళల్లో నిజాయితీ కనిపించింది.

“మరి నిజంగానే నువ్వేమీ అనుకోకూడదు” అని మరోసారి గట్టిగా నొక్కి చెప్పాడు రంగారావు.

వల్లీ చిరునవ్వుతో, “చెప్పండి నేనేమీ అనుకోను” అని ధైర్యం ఇచ్చింది.

రంగారావు వ ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ, “వల్లీ, నువ్వు ఈ చీరలో చాలా అంటే చాలా అందంగా ఉన్నావు. ఇది నాకు ఇష్టమైన రంగు. ఒక పరిపూర్ణ స్త్రీ లాగా నిండుగా ఉన్నావు. ప్రసాద్ చాలా అదృష్టవంతుడు.” అని మనసులో ఉన్న మాట చెప్పేశారు. 

ఆమె సిగ్గుగా అతని వైపు చూసి “ధన్యవాదాలు అండి, మీరు మరీ పొగిడేస్తున్నారు అండి. నేను ఒక సామాన్య గృహిణిని మాత్రమే.” అని మాత్రమే చెప్పింది. 

ఈలోపు ప్రసాద్ వచ్చాడు. వాళ్ళు కాసేపు కబుర్లు చెప్పుకున్న తర్వాత రంగారావు వెళ్లిపోయాడు. కబుర్ల మధ్యలో రంగారావు  పలుసార్లు ఆమెను చూడడం ఆమె గమనించింది కానీ ఎందుకో మాత్రం ఆమెకు అంతగా అర్థం కాలేదు, బహుశా అతనికి ఇష్టమైన రంగు చీర అన్నారు కదా అందుకేనేమో అనుకుంది. 

ఆ రాత్రి రంగారావు కి కంటికి కునుకు లేదు. వల్లీ ఆమె సౌందర్యం, అతని మనసు లోతుల్లో మెలకువలు నింపుతూ, తన్నుకొస్తూ ఉంది. అతని ప్రతి ఆలోచనలో ఆమె, ఆమె చిరునవ్వు, ఆమె తేమ పట్టిన కళ్ళు ఆవరించుకుని ఉన్నాయి. "ఇలా ఎందుకు? ఆమె నా ఆలోచనల్లో ఇంతలా ఎందుకు దోబూచులాడుతోంది?" అని తనకు తానే ప్రశ్నించుకున్నాడు. ఆ ప్రశ్నకి సమాధానం అతని మనసు లోతుల్లో దాగి ఉంది, కానీ అతను దాన్ని గుర్తించడానికి ఇంకా సంసిద్ధంగా లేడు. కానీ, ప్రతిసారి, ఆమె రూపం, ఆమె మాటలు అతని మనసులో కొత్త రాగలను రేపాయి. వల్లీ కళ్ళు, ఆమె నవ్వు, ఆమె నడక, ఆమె మాటతీరు... అన్నీ అతనిని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తున్నాయి. 

“ఇది తప్పు... ప్రసాద్ కి సన్నిహితంగా ఉంటూ, ఎలా ఇలా అనిపిస్తోంది?” అని అతను బాధపడ్డారు. అతని మనస్సాక్షి అతన్ని నిందిస్తోంది. వల్లీ వేరొకరి భార్య అని, ఆమె పట్ల ఇలాంటి భావాలు కలిగి ఉండటం తప్పని అతనికి తెలుసు. కానీ అతని మనసు, అతని కోరికలు అతనిని విడిచిపెట్టడం లేదు. అతను నిస్సహాయుడిగా మారిపోయాడు. వల్లీ తలపుల నుంచి బయటపడలేకపోతున్నాడు. ఆమెను మర్చిపోవడానికి ఎంత ప్రయత్నించినా, ఆమె మరింతగా అతని మనసులో నిండిపోతోంది.

చాలా ఏళ్లుగా సంసార జీవితానికి దూరంగా ఉన్న రంగారావు  శరీరం, వల్లీ తలపుతో ఒక్కసారిగా వేడెక్కిపోయింది. ఆమె రూపు రేఖలు, ఆమె కళ్ళు, ఆమె నవ్వు... అన్నీ ఆయన మనసులో మెదులుతూ, అతనిలో కొత్త అలజడి రేపాయి. అతని శరీరంలో ఏదో తెలియని మార్పు మొదలైంది. అతని మగసిరి క్రమంగా ఉద్రిక్తతకు లోనై, దాని సహజ ధర్మాన్ని అనుసరిస్తూ గట్టిపడింది. అది అతనికి తన మీద తన నియంత్రణ కోల్పోతున్నట్లు అనిపించింది.

అతని చేతులు అప్రయత్నంగానే, తన ప్రమేయం లేకుండానే అతని మర్మాంగాన్ని చేరాయి. అతను తనను తాను నియంత్రించుకోవడానికి ఎంతో ప్రయత్నించాడు. తన మనసును మరల్చడానికి, వేరే విషయాల గురించి ఆలోచించడానికి విశ్వ ప్రయత్నం చేశాడు. కానీ అతని ప్రయత్నాలన్నీ విఫలమయ్యాయి. అతని శరీరం, అతని మనసు అతని ఆధీనంలో లేవు. అతని కోరికలు అతన్ని బానిసను చేశాయి.

వల్లీ తలపులతో రంగారావు ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతున్నాడు. అతని మనసులో ఆమె రూపం, మాటలు, నవ్వులు మెదులుతుండటంతో అతని శరీరం ప్రతిస్పందించడం ప్రారంభించింది. అతని చేతులు అప్రయత్నంగానే కదలడం మొదలుపెట్టాయి, క్రమంగా అవి వేగం పుంజుకున్నాయి. అతని శ్వాస వేగం పెరిగిపోయింది, గాలి పీల్చడం, వదలడం వేగంగా సాగుతోంది. గుండె వేగం కూడా గణనీయంగా పెరిగింది, ఛాతీలో దడదడలాడుతున్న చప్పుడు వినిపిస్తోంది. అతని శరీరంలోని ప్రతి కణం ఉద్రిక్తతకు లోనవుతోంది.

అతను ఒక విధమైన అనిర్వచనీయమైన ఆనందంలో మునిగిపోయాడు. అది కేవలం శారీరకమైన ఆనందం మాత్రమే కాదు, మానసిక ఉల్లాసం కూడా. చాలా కాలంగా అణచిపెట్టుకున్న కోరికలు ఒక్కసారిగా బయటకు రావడంతో అతనిలో ఏదో తెలియని ఉద్వేగం ఉప్పొంగుతోంది. వల్లీని ఊహించుకుంటూ, ఆమెతో ఉన్నట్టు భావిస్తూ అతను పరవశించిపోతున్నాడు.

“వల్లీ... వల్లీ... నీ నవ్వు... నీ కళ్ళు... ఎంత అందం!” అని రంగారావు తనలో తాను అనుకుంటున్నాడు. అతని చేతులు వేగంగా కదులుతున్నాయి. శ్వాస ఉద్ధృతంగా ఉంది, గుండె వేగం పెరిగింది. అతను ఒక అనిర్వచనీయమైన ఆనందంలో మునిగిపోయాడు. "ఆమె ఇక్కడే ఉంది... నా పక్కనే... నాతో మాట్లాడుతోంది..." అని అతను ఊహించుకుంటున్నాడు. అతని చేతుల కదలికలు మరింత వేగంగా, ఉద్వేగంగా సాగుతాయి. శ్వాస మరింత ఉద్ధృతంగా మారుతుంది. హృదయ స్పందనలు గట్టిగా వినిస్తాయి. అతను ఒక విధమైన పరాకాష్టకు చేరుకుంటాడు. "ఇది తప్పు... కానీ ఆపలేకపోతున్నాను... వల్లీ..." అని అతని మనసులో ఒక సంఘర్షణ. ఉద్వేగం తగ్గుముఖం పడుతుంది. అతని చేతుల కదలికలు నెమ్మదిస్తాయి. శ్వాస మామూలు స్థితికి వస్తుంది. గుండె వేగం తగ్గుతుంది. అతను ఊపిరి పీల్చుకున్నారు. "అయ్యో... మళ్ళీ జరిగిందా..." అని ఒక నిట్టూర్పు. 

ఆ తర్వాత, అతను మరింత ఒంటరిగా భావించాడు. వల్లీ అతని మనసు నుండి, అతని ఆలోచనల నుండి దూరంగా వెళ్ళడం లేదు. ఆమె జ్ఞాపకాలు అతనిని మరింతగా వెంటాడుతూనే ఉన్నాయి. అతని మనసులో ఏదో తెలియని అశాంతి నెలకొంది. తన కోరికలను నియంత్రించుకోలేకపోతున్నందుకు అతను బాధపడ్డాడు, సిగ్గుపడ్డాడు. కానీ అదే సమయంలో, వల్లీ పట్ల తనకున్న ఆకర్షణను, తన కోరికలను అతను పూర్తిగా విడిచిపెట్టలేకపోతున్నాడు.

[venkujkc1984]

1.3

కొన్ని రోజుల తర్వాత ఒకరోజు రంగారావు కి జ్వరం వచ్చింది. డాక్టర్ ఇంటికి వచ్చి మందులు ఇచ్చి, వారం రోజులు ఇంట్లోనే రెస్ట్ తీసుకోవాలని సూచించారు. ఈ విషయం తెలుసుకున్న ప్రసాద్ రంగారావు గారింటికి వెళ్లి “మీకు ఈ వారం రోజులు మా ఇంట్లోనే వంట చేయించి పంపుతాను, మీరు రెస్ట్ తీస్కోండి” అన్నాడు. 

దానికి రంగారావు "వద్దు ప్రసాద్ ప్లీజ్, మిమ్మల్ని ఇబ్బంది పెట్టకూడదనుకుంటున్నాను" అన్నారు. అతని మాటకి, “లేదండి వల్లీ మాకు ఏది వండుతుందో అదే మీకు కూడా పంపిస్తాం, మీ కోసం ఎక్కువగా శ్రమ తీసుకోము మీరింకేమీ అనకండి ఈ విషయంలో” అని అతనిని ఒప్పించాడు. 

వల్లీ వంటని ప్రసాద్ ప్రతి రోజూ రంగారావు గారి ఇంటికి పట్టుకెళ్లి ఇచ్చేవాడు. వల్లీ వంటను తింటున్న అతను, ఆమె ఆలోచనలతో ఊహించిన దాని కంటే ముందుగానే కోలుకున్నారు. నాల్గవ రోజున ప్రసాద్ కి కుదరక వల్లీనే భోజనం క్యారేజ్ సర్ది రంగారావు గారింటికి బయలుదేరింది. యాదృచ్చికమో ఏంటో ఆ రోజు వల్లీ రంగారావు గారు ఇంతకు ముందు మెచ్చిన చీరనే కట్టుకుంది. వారి ఇంటి తలుపు కొట్టింది. తలుపు చప్పుడు విని రంగారావు నెమ్మదిగా లేచి తలుపు వైపు నడిచాడు. తలుపు తీయగానే ఎదురుగా వల్లీని చూసి ఒక్క క్షణం సంభ్రమాశ్చర్యాలకు లోనయ్యాడు. అతని కళ్ళు వెడల్పు అయ్యాయి, నోటి వెంట మాట రాలేదు. "వల్లీ, నువ్వా?" అని ఆశ్చర్యంగా, ఆనందంగా అన్నాడు. "రా లోపలికి" అంటూ ఆమెను ప్రేమగా ఆహ్వానించాడు. "నీ రాక వలన నాకు చాలా ఆనందంగా ఉంది" అని మనస్పూర్తిగా అన్నాడు. ఆయన స్వరంలో ఆమె పట్ల ఉన్న గాఢమైన కృతజ్ఞత, దాగి ఉన్న ఆరాధన స్పష్టంగా ప్రతిధ్వనించాయి. వల్లీని చూడగానే ఆయన మనసులో ఏదో తెలియని ఆనందం, ఉత్సాహం ఉప్పొంగాయి. ఎండిపోయిన ఎడారిలో నీటి జల్లు పడినట్టు, చీకటి గదిలోకి వెలుగు వచ్చినట్టు ఆయన అనుభవించాడు. ఆమె రాకతో తన ఇల్లు వెలుగుతో నిండిపోయినట్టు, తన ఒంటరితనం మాయమైనట్టు ఆయన భావించాడు. ఆయన ముఖంలో వెలుగు, కళ్ళల్లో మెరుపు ఆమె పట్ల ఆయనకున్న భావాలను బహిర్గతం చేశాయి.

ఆ రోజుకి రంగారావు జ్వరం పూర్తిగా నయమై దాదాపు మామూలు స్థితికి వచ్చాడు. వల్లీ తెచ్చిన భోజనాన్ని ఆమెను వంటగదిలో ఉంచమని చెప్పి, ఆమె వడ్డించడానికి సద్దుతుండగా అతను ఆమెతో పాటు వంటగదిలో నిలబడ్డారు. వల్లీ ఎప్పటిలాగే చాలా చక్కని, తనకిష్టమైన వంకాయ రంగు చీరలో ఉంది. ఆ చీర ఆమెకు మరింత అందాన్ని తెచ్చిపెట్టింది. రంగారావు కళ్ళు ఆమెకు తెలియకుండానే ఆమె అందం వైపు చూస్తున్నాయి. అతను పక్క నుండి ఆమె అందాన్ని ఆస్వాదిస్తున్నారు. ఆమె చీర కుచ్చిళ్లు సవరించుకుంటుంటే, చీర మెరుపులో ఆమె మెడ, భుజాలు మరింత కాంతివంతంగా కనిపిస్తున్నాయి. అతను మెల్లగా ఆమె అందాన్ని పొగడటం మొదలుపెట్టాడు. “వల్లీ, నువ్వు  ఈ చీరలో చాలా అందంగా కనిపిస్తున్నావు. నీ అందానికి నేను ఫిదా అయిపోయాను అని చెప్పారు.” వల్లీ కొంచెం తల దించుకుంది, ఆమె ముఖంలో సిగ్గు తొణికిసలాడింది, కానీ ఆమె ఏమీ సమాధానం ఇవ్వలేదు. ఆమె వంటకాల గిన్నెలు సర్దడంలోనే నిమగ్నమై ఉంది.

రంగారావు ఇప్పుడు మళ్ళీ ఆమెను ప్రశంసించడం ప్రారంభించాడు. “వల్లీ నువ్వు  నిజంగా చాలా అందంగా ఉన్నావు ఈ చీరలో. నాకు ఇష్టమైన రంగు చీర కట్టుకుని వచ్చినందుకు థాంక్స్” అన్నారు. వల్లీ కొంచెం తికమక పడింది. అప్పటికి గానీ వల్లీకి అర్థం కాలేదు జరిగిన పొరపాటు. "అయ్యో, ఈయనకి ఈ రంగు చీర ఇష్టమని మరచిపోయానే! ఇప్పుడు ఏమనుకుంటారో?" అని మనసులో అనుకుంటూ, ఏమనాలో తెలియక “థాంక్స్ అండి, అనుకోకుండా అదే రంగు చీర కట్టుకున్నా ఇవాళ” అంది. ఆమె మాటల్లో కొద్దిగా తడబాటు, తన పొరపాటును కప్పిపుచ్చుకోవాలనే ప్రయత్నం కనిపించాయి.

అతను మళ్ళీ ఉత్సాహంగా, “నా కోసం నువ్వు ఈ చీర కట్టుకున్నావేమో అనుకున్నానులే. నీ అంత అందమైన స్త్రీని నేను ఎప్పుడూ చూడలేదు. ఆడవాళ్లు చీరలో అందంగా ఉంటారు కానీ ఆ చీరకే నువ్వు అందాన్ని తెచ్చావు. నీ కళ్ళల్లోని కాంతి, నీ పెదవులపై చిరునవ్వు, అన్నీ నన్ను మంత్రముగ్ధుడ్ని చేస్తున్నాయి.” అన్నాడు. ఆయన మాటల్లో వల్లీ పట్ల ఉన్న ఆరాధన, నిజాయితీ స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆయన కళ్ళు ఆమెను తదేకంగా చూస్తున్నాయి, ఆమె అందాన్ని ఆస్వాదిస్తున్నాయి.

వల్లీ: నవ్వుతూ “అంతా మీ అభిమానం, మీరనుకున్నంత అందమైన దానిని ఏమీ కాదు, మీరు ఊరికే పొగుడుతున్నారు, నన్నేమైనా సినిమా హీరోయిన్ అనుకుంటున్నారా ఏంటి?” అంటూ తన తలను అడ్డంగా తిప్పి, మాటలను త్రోసిపుచ్చింది. ఆమె నవ్వులో సిగ్గు, కొంచెం బెరుకు కూడా ఉన్నాయి. తన అందాన్ని గురించి అంతలా పొగడటం ఆమెకు కొంచెం ఇబ్బందిగా అనిపించింది.

రంగారావు, “లేదు వల్లీ, ఇది నిజం. నువ్వు చాలా అందంగా ఉన్నావు. ఇంటికి వెళ్ళాక దిష్టి తీయించుకో. నా దిష్టి తగులుతుంది.” అన్నాడు కళ్ళార్పకుండా చూస్తూ, వల్లీలోని ప్రతి అందాన్ని తన కళ్ళల్లో నింపుకునే ప్రయత్నం చేస్తున్నారు. ఆయన స్వరంలో ఒక విధమైన చిలిపితనం, కానీ లోలోపల ఉన్న తీవ్రమైన ఆకర్షణ స్పష్టంగా వినిపించాయి.

వల్లీ: మరింత సిగ్గుతో నవ్వుతూ “సరే, ఒప్పుకున్నాను, దయచేసి ఇంతటితో వదిలేయండి, సరే నా..” అని తన చేతులను జోడించింది. ఆమె కళ్ళల్లో ఒక విధమైన విన్నపం ఉంది, దయచేసి ఈ సంభాషణను ఆపమని. ఆమెకు అతని చూపులు, మాటలు కొంచెం అసౌకర్యాన్ని కలిగించాయి.

రంగారావు కూడా నవ్వుతూ “సరే వల్లీ, నువ్వు ఎలా చెప్తే అలా. కానీ నీ అందాన్ని పొగడకుండా ఉండటం చాలా కష్టం. ఈ లోకంలో నీకు సాటి ఎవరూ లేరు.” అని అన్నాడు. ఆయన నవ్వులో చిలిపితనం, గౌరవం, ఇంకా ఏదో తెలియని భావం దాగి ఉన్నాయి. ఆమె మాటను గౌరవించినట్లు కనిపించినా, అతని కళ్ళల్లో మాత్రం ఆమె అందం పట్ల ఉన్న ఆరాధన, కోరిక ఏ మాత్రం తగ్గలేదు. అతను ఒక అడుగు వెనక్కి వేసినట్లు కనిపించినా, అతని మనసు మాత్రం వల్లీ చుట్టూనే తిరుగుతోంది.

ఆమె ఒక్కసారిగా నడక ఆపి ఏదో చెప్పాలని వెనక్కి తిరిగింది. ఆ సమయంలో, రంగారావు తనను తాను అదుపు చేసుకోలేకపోయాడు. అప్రయత్నంగానే ఆమెను ఢీకొట్టారు. ఆ ఊహించని పరిణామంతో వల్లీ కిందపడబోయింది, కానీ రంగారావు  వేగంగా స్పందించాడు. ఆమె పడిపోకుండా తన చేతులను ఆమె చుట్టూ వేసి, గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. అతని స్పర్శకు వల్లీ ఒక్క క్షణం ఉలిక్కిపడింది. ఆమె కూడా పట్టు కోసం అతని భుజాలను గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆ క్షణంలో, ఇద్దరి మధ్య ఏదో తెలియని విద్యుత్ ప్రవాహం ప్రవహించింది. రంగారావు ఆ క్షణాన్ని పూర్తిగా ఆస్వాదిస్తున్నాడు. వల్లీ తన చేతుల్లో ఉండటం, ఆమె వెచ్చదనం, ఆమె సువాసన, అన్నీ అతనికి పరవశాన్ని కలిగిస్తున్నాయి. ఊహించని ఈ సంఘటనతో అతను మిక్కిలి ఆనందంతో ఉన్నాడు. ప్రతి సెకను ఒక యుగంలా గడుస్తున్నట్టు అనిపిస్తోంది.

రంగారావు ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ, “వల్లీ... పర్వాలేదు కదా? దెబ్బ తగలలేదు కదా?” అని అడిగాడు. అతని గొంతులో ప్రేమ, భయం కలగలిసి ఉన్నాయి.

వల్లీ తడబడుతూ, ఇంకా అతని చేతుల్లోనే ఉండి, “అ... అదేం లేదు... పర్వాలేదు” అంది. ఆమె ముఖం సిగ్గుతో ఎర్రబడింది, ఆమె కళ్ళల్లో ఆశ్చర్యం ఇంకా చెరగలేదు.

“నువ్వు ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగేసరికి... నేను...” అంటూ రంగారావు మాట పూర్తి చేయలేకపోయాడు. అతను ఆమెను తన చేతుల్లో నుంచి వదిలిపెట్టాలని అనుకోలేదు.

వల్లీ కొద్దిగా తేరుకుని, నెమ్మదిగా అతని చేతుల నుండి బయటపడటానికి ప్రయత్నిస్తూ, “నేను ఏదో చెప్పాలని అనుకున్నాను... కానీ ఇప్పుడు ఏమీ గుర్తు రావడం లేదు” అంది. ఆమె స్వరంలో కొద్దిగా గందరగోళం, ఇంకా సిగ్గు ఉన్నాయి.

రంగారావు చిరునవ్వు నవ్వి, “పర్వాలేదు వల్లీ... నెమ్మదిగా గుర్తు చేసుకో. అంతా సవ్యంగా ఉంది కదా, అదే ముఖ్యం” అన్నాడు. అతని కళ్ళల్లో ఒక విధమైన తృప్తి, చిలిపితనం కనిపించాయి. ఆమెతో ఇంకొంత సమయం అలా గడపాలని అతను ఆశించాడు.

వల్లీ తల దించుకుని, అతని వైపు చూడకుండా, "నేను... నేను వెళ్తాను..." అంటూ త్వరగా అక్కడి నుండి కదిలిపోయింది. ఆమె వేగంగా వెళ్ళిపోవడం రంగారావు గమనించాడు. అతని మనసులో మాత్రం ఆ క్షణం, ఆమె స్పర్శ, అన్నీ మెదులుతూనే ఉన్నాయి.

ఆ రాత్రంతా రంగారావు కి నిద్ర పట్టలేదు. ఆయన కళ్ళు మూసుకుంటే వల్లీ రూపమే, తెరిస్తే ఆమె జ్ఞాపకాలే. ఆమె తన చేతుల్లో ఉన్న ఆ అద్భుత క్షణం, ఆమె కళ్ళల్లో చూసిన ఆ అమాయకత్వం, ఆమె శరీరపు వెచ్చదనం, ఆమె సువాసన... అన్నీ అతని మనసులో మెదులుతూనే ఉన్నాయి. ప్రతి సెకను ఒక యుగంలా గడిచింది. ఆ సంఘటనను పదే పదే మననం చేసుకుంటూ, ఆ జ్ఞాపకాలను ఆస్వాదించసాగారు.

ఆ ఉద్వేగాన్ని, ఆ అశాంతిని తగ్గించుకోవడానికి షరా మామూలుగా తన చేతికి పని చెప్తే తప్ప అతను శాంతించలేదు. శ్వాస వేగం పెరిగింది, గుండె దడదడలాడింది. వల్లీని ఊహించుకుంటూ అతను పరవశించిపోయాడు. కానీ ఆ తర్వాత కూడా అతని మనసు వల్లీ గురించే ఆలోచిస్తూ, ఆ సంఘటన తాలూకు జ్ఞాపకాలలో మునిగిపోయింది. ఆమెను తాకాలి, ఆమెతో మాట్లాడాలి, ఆమెను తన సొంతం చేసుకోవాలి అనే కోరిక అతనిలో మరింత ప్రబలమైంది.

---

కొద్ది రోజులకి రామాపురంలో గ్రామ దేవత ఉత్సవాలు ఘనంగా జరుగుతున్నాయి. ఊరిలోని మహిళలందరూ సాంప్రదాయ దుస్తులు ధరించి, తలపై నీటి కుండలు పెట్టుకుని ఊరేగింపులో పాల్గొంటున్నారు. వల్లీ కూడా అందంగా చీర కట్టుకుని, తలపై నీటి కుండ పెట్టుకుని, భక్తి శ్రద్ధలతో నడుస్తోంది. ఊరేగింపు ఊరి పెద్ద అయిన రంగారావు గారి ఇంటి ముందు నుండి వెళ్తోంది.

ఆ సమయంలో, రంగారావు తన ఇంటి వసారాలో నిలబడి ఊరేగింపును చూస్తున్నాడు. ఆయన కళ్ళు, ఎందుకో తెలియదు, జనసందోహం మధ్య వల్లీని వెతుకుతున్నాయి. అప్పుడే ఆకాశం ఒక్కసారిగా మేఘావృతం అయి, భారీ వర్షం మొదలయింది. ఊహించని ఈ వర్షానికి అందరూ తడవడం మొదలుపెట్టారు. వల్లీ కూడా వర్షంలో పూర్తిగా తడిసిపోతోంది.

వర్షానికి తడిసిన వల్లీ చీర ఒంటికి అతుక్కుపోయింది. ఆమె ఒంపుసొంపులు మరింత స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. తడిసిన పట్టుచీరలో వల్లీ అందం మరింత రెట్టింపు అయింది. ఆమె లేత బంగారు రంగు దేహం తడిసిన చీరలో మెరిసిపోతోంది. తడిసిన జడ నుండి నీటి బొట్లు జారుతూ, ఆమె అందాన్ని మరింత పెంచుతున్నాయి. ఆమె ముఖం మీద పడిన నీటి బిందువులు, ముత్యాల వలె మెరుస్తూ, ఆమె కళ్ళలోని కాటుక ఇంకా నల్లగా కనిపిస్తోంది. ఆమె తడిసిన చీరలో మరింత సౌందర్యంగా, ఆకర్షణీయంగా కనిపిస్తోంది. వల్లీ చీరలో ఒదిగిన అందం మాటల్లో వర్ణించలేనిది. ఆ వజ్రాల్లాంటి కళ్ళతో ఆమె నవ్వు, పరిపూర్ణమైన మకరందం తో ఆమె పెదాలు, అందమైన ఆకృతుల సోయగం. చీరలో ఆమె ఒడిలో, ఆ రవిక కింద నిగనిగలాడే వక్షోజాలు ఒక వినూత్న సౌందర్యాన్ని ప్రసారం చేస్తున్నాయి. ఆమె నాభి చుట్టూ సారీ సున్నితంగా ముడివేసి, ప్రతి తరంగాన్ని కవ్విస్తూ, ఆ చుట్టాల సోయగం అందరికీ ఒక గోప్య స్వప్నంలా అనిపిస్తుంది. ఆమె వంపు వయ్యారాల కాంతిలో, చీరలో వాలిన ఆ అందం, హృదయాన్ని ఆపలేనిదిగా కదిలిస్తోంది. ముఖ్యంగా ఆమె నాభి, తడిసిన చీరలో మరింత స్పష్టంగా కనిపిస్తూ, రంగారావు కళ్ళను తన వైపు లాక్కుంటోంది. వర్షపు నీటిలో మెరుస్తున్న ఆ చిన్న వంపు, అతని మనసును మరింతగా కవ్వించింది. ఈ దృశ్యం ప్రతీ క్షణం హృదయాన్ని రంజింపచేసేలా, ప్రేమతో, ఆరాధనతో నిండిన చుట్టు వాతావరణాన్ని కలిగించింది.

రంగారావు వ వల్లీని అలా తడిసిన చీరలో చూసి అవాక్కయ్యాడు. ఆమె అందం అతన్ని పూర్తిగా కట్టిపడేసింది. వర్షపు నీటిలో మెరిసిపోతున్న ఆమె ముఖంలోని అచంచలమైన భక్తి, తడిసిన జడ నుండి జారుతున్న నీటి బిందువుల మధ్య మెరిసే కళ్ళు, ఒంటికి అతుక్కుపోయిన చీరలో ఆమె వంపుసొంపులు... అన్నీ రంగారావు మనసును అల్లకల్లోలం చేశాయి. ఆయన గుండె వేగం పెరిగింది, శ్వాస తీసుకోవడం కష్టమైంది. “ఇంతటి అపురూప సౌందర్యం నా కళ్ళముందే సాక్షాత్కరిస్తోందా?” అని ఆయన ఆశ్చర్యపోయారు. ఆయన మనసులో అనేక ఆలోచనలు మెదులుతున్నాయి. “ఇంత అందమైన స్త్రీ నా ఊరిలో ఉండటం, ఆమెను నేను ఇంత దగ్గరగా చూడటం నిజంగా నా అదృష్టమే” అని ఆయన భావించాడు. ఇంతకు ముందే వల్లీ అందానికి దాసోహం అయిన రంగారావు కి, ఈ వర్షపు సన్నివేశం ఆమె అందాన్ని మరింతగా, స్పష్టంగా చూసే అద్భుతమైన అవకాశాన్ని కల్పించింది.

ఆయన చూపులు ఆమెపైనే నిలిచిపోయాయి. వల్లీ తడిసిన చీరలో దేవకన్యలా కనిపిస్తోంది. ఆమె ప్రతి కదలిక, ప్రతి చూపు ఆయనను మరింతగా ఆకర్షిస్తున్నాయి. ఆమె భక్తి పారవశ్యంలో కళ్ళు మూసుకుని ప్రార్థిస్తుంటే, ఆమె ముఖంలో దివ్యత్వం తొణికిసలాడింది. రంగారావు ఆమె వైపు అలా తేరిపార చూడటం వల్లీ గమనించింది. ఆమెకు కొంచెం అసౌకర్యంగా అనిపించినా, ఆమె తల దించుకుని తన పూజలో మరింత నిమగ్నమైంది. ఊరేగింపుతో పాటు వేగంగా ముందుకు నడవసాగింది. ఆమె చూపులు నేలకు పరిమితమయ్యాయి, కానీ ఆమె పెదవులపై మాత్రం ఒక విధమైన చిరునవ్వు మాత్రం చెరగలేదు. “ఆయన చూపులు నా మీద ఉన్నాయని నాకు తెలుసు... కానీ ఇప్పుడు నేను ఏమీ చేయలేను కదా” అని ఆమె మనసులో అనుకుంది. ఆమె నడక వేగం పెంచింది, కానీ ఆమె గుండె మాత్రం వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలుపెట్టింది. అయితే, అది ఆయన చూపుల వల్లనా లేక ఊరేగింపు తొందర వల్లనా అనేది చెప్పడం కష్టం. ఆమె ముఖంలో ఎలాంటి ప్రత్యేకమైన భావం కనిపించలేదు, కేవలం తన ధర్మాన్ని నిర్వర్తించాలనే సంకల్పం మాత్రమే కనిపించింది.

రోజు రోజుకీ రంగారావు గవకి వల్లీ మీద కోరిక పెరిగిపోతోంది. అతని కోరిక మనసుని జయించి, వేరొకరి భార్యను కోరుకోవడం తప్పనే భావన నుంచి ఎలాగైనా సరే వల్లీని ఒప్పించి ఆమె అందాన్ని ను పొందాలి, అందులో తప్పేముంది, అందుకోసం ఎలాంటి అవకాశాన్నైనా ఉపయోగించుకోవాలి అనే స్థిరమైన ఆలోచనకి వచ్చేసాడు.

PART 1 Completed

[venkujkc1984]

2. నొచ్చుకున్న వల్లీ

2.1

ఇంటికి తిరిగి వస్తుండగా

రంగారావు పొలం పని ముగించుకుని ఇంటికి తిరిగి వస్తున్నాడు. దారిలో వల్లీ ఎదురైంది. ఆమెను చూడగానే రంగారావు కి గుండెల్లో ఏదో తెలియని అలజడి మొదలైంది.

వల్లీ వినయంగా నమస్కరించింది. "నమస్తే అండి."

రంగారావు ప్రతి నమస్కారం చేస్తూ, ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ, “వల్లీ... ఎలా ఉన్నావు?” అని నెమ్మదిగా అడిగారు. ఆయన స్వరంలో ఏదో తెలియని ఆరాధన, ఆందోళన కలగలిసి ఉన్నాయి.

వల్లీ చిరునవ్వుతో, “మేము బాగానే ఉన్నామండి. మీరెలా ఉన్నారు?” అని అడిగింది.

రంగారావు ఒక నిట్టూర్పు విడిచి, “ఏమి బాగులే వల్లీ... ఏదో అలా ఉన్నా అంతే” అన్నాడు. ఆయన మాటల్లో అలసట, ఏదో లోతైన బాధ స్పష్టంగా కనిపించాయి.

వల్లీ తన సహజమైన చలాకీతనంతో, "ఎన్నో సంపదలున్నాయి, ఊరిలో మంచి పేరుంది... మీకేమిటండి సమస్య?" అని అడిగింది. ఆమె కళ్ళల్లో నిజమైన ఆందోళన, ఆత్మీయత తొణికిసలాడాయి.

అతని మనస్సులో సమస్య

వల్లీ మాటలు రంగారావు కి సరియైన సందర్భాన్ని కల్పించాయి. ఏదైతే అయ్యిందని, తన మనసులో ఉన్న సమస్యను ఆమెకు చెప్పేయాలని నిశ్చయించుకున్నారు. "జీవన్మరణ సమస్య అయితే ఒకటుంది వల్లీ," అన్నారు.

వల్లీ ఆశ్చర్యంగా, "మీకే సమస్య అంటే ఈ ఊరిలో ఎవరూ తీర్చలేరేమో?" అంది.

రంగారావు గారు వల్లీ కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ, "లేదు వల్లీ... ఒకరున్నారు, ఖచ్చితంగా తీర్చగలరు" అన్నారు. ఆయన స్వరంలో ఒక ఆశ, ఒక నమ్మకం ధ్వనించాయి.

"అవునా? మరి ఇంకేం... తీరిపోతుందిగా మీ సమస్య," అంది వల్లీ, ఆయన మాటలకు కొంత ఊరట పొందినట్టు.

"తీర్చగలరు వల్లీ... కానీ నా సమస్య అర్థం చేసుకుని, నా కోసం తీర్చడానికి ఒప్పుకుంటారా అని బాధ" అన్నాడు రంగారావు. ఆయన స్వరంలో ఒక విధమైన దీనత్వం, అభ్యర్థన వినిపించాయి.

వల్లీ చిరునవ్వుతో, "మీ లాంటి మంచి వాళ్ళ కోసం ఏం చేయడానికైనా ఒప్పుకోవచ్చు. ఇంతకీ మీ సమస్య ఏంటి, ఎవరు తీర్చగలరు?" అని అడిగింది. ఆమె కళ్ళల్లో సహానుభూతి కనిపించింది.

రంగారావు కొద్దిసేపు మౌనం వహించాడు. ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ, తన మాటలు ఆమెను ఎలా ప్రభావితం చేస్తాయో అని ఆలోచించారు. "చెప్తాను వల్లీ... కానీ నువ్వేమీ అనుకోకూడదు" అన్నాడు. ఆయన స్వరంలో ఒక విధమైన సంకోచం, హెచ్చరిక కలగలిసి ఉన్నాయి.

ఎందుకు అలా అంటున్నారో వల్లీకి అర్థం కాలేదు. ఆమె కళ్ళల్లో కుతూహలం, కొంచెం ఆందోళన కనిపించాయి. "నేనేమీ అనుకోను... చెప్పండి," అంది.

రంగారావు ఒక దీర్ఘశ్వాస తీసుకుని, ఆమె కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ, "నా సమస్యని తీర్చగలిగింది... నువ్వే వల్లీ..." అన్నాడు. ఆయన స్వరంలో తీవ్రమైన కోరిక, నిశ్చయం స్పష్టంగా వినిపించాయి.

వల్లీ ఒక్కసారిగా షాక్ కి గురైంది. ఆమె కళ్ళు ఆశ్చర్యంతో వెడల్పు అయ్యాయి. "నేనా? నేనేదో మధ్యతరగతి గృహిణిని... నేనెలా తీర్చగలను? ఇంతకీ మీ సమస్య ఏంటి?" అంది. ఆమె స్వరంలో గందరగోళం, కొంచెం భయం కూడా ఉన్నాయి.

రంగారావు తటపటాయిస్తూ, ఆమె వైపు ఒక అడుగు వేసి, "నువ్వే... నా సమస్య వల్లీ..." అన్నాడు. ఆయన మాటల్లోని స్పష్టత వల్లీని మరింత కలవరపెట్టింది.

"నేనా? నేనెలా?" అంది వల్లీ, ఆమె గొంతు వణికింది.

రంగారావు ఇంక ధైర్యం చేసి, తన మనసులో దాగి ఉన్న బాధనంతా బయటపెట్టాడు. "వల్లీ... నీ అందం నన్ను వివశుడ్ని చేస్తోంది. నిన్ను తలవని క్షణం లేదు. నీ అందాల్ని ఒక్క సారైనా నా సొంతం చేసుకోవాలని నా బలమైన వాంఛ. నువ్వు  మాత్రమే తీర్చగలిగిన నా ఆజన్మ కోరిక. నన్ను అర్థం చేసుకో వల్లీ... నేను నా భార్యని తప్ప ఏ ఆడదాన్నీ తాకలేదు. కానీ... కానీ నీ అందం నన్ను నిలువనీయడం లేదు. ఒక్కసారి... ఒక్కసారి నన్ను కరుణించి నా కోరిక తీర్చు.." అని అన్నాడు. ఆయన స్వరంలో నిజమైన ఆవేదన, దీనత్వం, దైన్యం కలగలిసి వినిపించాయి. ఆయన కళ్ళల్లో నీళ్ళు నిండాయి. 

అతని మాటల్లోని నిజాయితీ, ఆవేదన వల్లీని కదిలించాయి. ఆమె కళ్ళు ఆశ్చర్యంతో, షాక్ తో వెడల్పు అయ్యాయి. ఆమె ముఖం పాలిపోయింది, మాటలు రాలేదు.

ఊహించని అతని మాటలకు వల్లీ ఒక్కసారిగా స్థాణువులా నిలబడిపోయింది. ఆమె కళ్ళల్లో నీళ్లు గిర్రున తిరిగాయి. ఆమె గొంతులో మాట పెగలలేదు. కొన్ని క్షణాల తర్వాత, దిగులుగా, కన్నీరు నిండిన కళ్లతో, "నేను... నేను అలాంటి దాన్ని కాదు" అని మెల్లగా అంది. ఆమె మాటల్లో బాధ, అవమానం, ఆవేదన కలగలసి ఉన్నాయి. "నాకు పెళ్లయింది, కుటుంబం ఉన్నాది. మీ కోరిక... మీ కోరిక అసంబద్ధమైంది" అంటూ ఆమె గొంతు మరింత వణికింది. "మీరు... మీరు ఇలాంటి వారని నేను అస్సలు ఊహించలేదు" అంటూ ఆమె తల దించుకుంది. ఆమె కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి, పెదవులు వణికాయి.

"అలాంటి కోరిక... అలాంటి కోరిక ఎలా కలుగుతోంది?" అని ఆమె ఆవేదనగా ప్రశ్నించింది. "నేను... నేనేమీ మీతో అలా ఎప్పుడూ ప్రవర్తించలేదు కదా" అంటూ ఆమె గొంతులో నిస్సహాయత తొణికిసలాడింది. "మేము... మేమేదో గుట్టుగా సంసారాన్ని సాగిస్తున్నాం" అంటూ ఆమె గొంతు మరింత సన్నబడింది. "ఇంకెవరినైనా చూసుకోండి" అంటూ ఆమె కళ్ళు చెమర్చాయి. ఆమె మాటల్లో విసుగు, బాధ, వేదన అన్నీ మిళితమై ఉన్నాయి. కన్నీళ్లతో వల్లీ వేగంగా అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయింది. ఆమె గుండె బరువెక్కింది, మనసు కలత చెందింది. ఆమె కళ్ళ నుండి ధారగా నీరు కారుతోంది.

వల్లీ వెళ్లిపోయాక రంగారావు భయంతో వణికిపోయాడు. "ఆమె ఈ విషయం ఎవరికైనా చెప్తుందేమో" అని ఆయన మనసులో ఆందోళన మొదలైంది. ప్రసాద్ కి తెలిస్తే తన పరువు పోతుందని, ఊరిలో తన స్థానం దిగజారుతుందని ఆయన భయపడ్డాడు. కానీ, వల్లీ తన గురించి ఎవరికీ చెప్పలేదు. ఆమె తన బాధను తనలోనే దాచుకుంది, తన సంసారానికి ఎలాంటి కళంకం రాకుండా జాగ్రత్త పడింది.

రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ, రంగారావు కి వల్లీ మీద కోరిక అంతులేకుండా పెరిగిపోతోంది. ఆమెను చూడగానే కలిగిన ఆకర్షణ, ఆమెతో మాట్లాడినప్పుడు అనుభవించిన అనుభూతి, ఆమె వంట రుచి, అన్నీ కలసి ఆయన మనసును ఆమె వైపు బలంగా లాగుతున్నాయి. "ఎలాగైనా ఆమెను ఒక్కసారైనా అనుభవించాలి" అన్న వాంఛ అతనిలో ప్రబలంగా మారుతోంది. ఆ కోరిక అతన్ని నిత్యం వెంటాడుతోంది. నిద్రలో కలల్లో, మెలకువలో ఆలోచనల్లో ఆమె రూపమే మెదులుతోంది.

"తప్పో ఒప్పో ఆమె పొందు కోసం ఏదైనా చేయాలి" అనే నిర్ణయానికి ఆయన వచ్చేశాడు. ఆలోచనలన్నీ పక్కకు నెట్టేశాడు. వల్లీని పొందాలనే కోరిక ముందు అన్నీ చిన్నవిగా కనిపించాయి. వల్లీని ఎలాగైనా తన సొంతం చేసుకోవాలని, ఆమెను అనుభవించాలనే తపన ఆయనలో తీవ్రంగా పెరిగిపోయింది. ఆమె సాన్నిహిత్యాన్ని పొందడానికి, ఆమెతో సన్నిహితంగా ఉండటానికి ఏ మార్గాన్నైనా అనుసరించడానికి ఆయన సిద్ధమయ్యాడు.

ఆమెను ఆకర్షించడానికి, తన ప్రేమను వ్యక్తపరచడానికి, తన కోరికను తీర్చుకోవడానికి ఎలాంటి ఎత్తుగడలు వేయాలన్నా ఆయన సిద్ధంగా ఉన్నాడు. ఆమె బలహీనతలను తెలుసుకోవడానికి, ఆమె మనసులో స్థానం సంపాదించడానికి, ఆమెను తన వైపు తిప్పుకోవడానికి ఆయన ప్రణాళికలు రచిస్తున్నాడు. "ఈసారి మాత్రం నేను వెనక్కి తగ్గను. వల్లీని నా సొంతం చేసుకుంటాను" అనే దృఢ నిశ్చయంతో ఆయన ఉన్నాడు.

[venkujkc1984]

2.2

కొన్ని నెలలు గడిచాయి. ప్రసాద్ కి హఠాత్తుగా తీవ్రమైన అనారోగ్యం వచ్చింది. వైద్య పరీక్షల అనంతరం, అత్యవసరంగా ఆపరేషన్ చేయవలసి ఉందని డాక్టర్లు తేల్చి చెప్పారు. ప్రసాద్ ని హుటాహుటిన హాస్పిటల్ లో చేర్పించారు. వల్లీకి ఒక్కసారిగా గుండె పగిలినంత పనైంది. భర్త ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికి ఎంత ఖర్చయినా వెనుకాడకూడదని నిశ్చయించుకుంది. కానీ, ఆపరేషన్ కి అవసరమైన డబ్బులు వారి వద్ద లేవని తెలుసుకుని కుప్పకూలిపోయింది.

వల్లీ వెంటనే ఊరిలో కొందరి వద్ద అప్పు కోసం ప్రయత్నించింది. తెలిసిన వాళ్ళందరినీ అడిగింది. కొంత డబ్బు సర్దుబాటు అయింది, కానీ అది ఆపరేషన్ కు సరిపోయేంత లేదు. ఇంకా ఎక్కువ మొత్తంలో డబ్బు కావలసి వచ్చింది. ఆమెకు ఏం చేయాలో పాలుపోలేదు. ఒక వైపు ప్రసాద్ ప్రాణాలు, మరొకవైపు డబ్బు సమస్య. ఎవరిని అడగాలో, ఎలా సర్దుబాటు చేయాలో ఆమెకు ఏమీ అర్థం కాలేదు. ఆ సమయంలో, రంగారావు గారి పేరు ఆమె మనసులో మెదిలింది. ఆయన ధనవంతుడు, సహాయం చేయగలడు. కానీ, ఆయనను అడగడానికి వల్లీ మనసు ససేమిరా అంటోంది. గతంలో ఆయన తన పట్ల ప్రదర్శించిన ప్రవర్తన, తన అందం గురించి ఆయన చేసిన వ్యాఖ్యలు ఆమెను ఆపాయి. ఆమె ఆత్మాభిమానం అడ్డు వచ్చింది.

“అప్పు అడిగితే ఆయన ఏమనుకుంటారో? నా గురించి ఏ విధంగా మాట్లాడతారో?” అనే భయం ఆమెను వెంటాడింది. “నేను ఆయన దగ్గర డబ్బు తీసుకుంటే, ఆయనకు ఏమైనా అవకాశం ఇచ్చినట్టవుతుందా?” అనే సందేహం ఆమెను తొలిచింది. ఒక వైపు భర్త బాగుండాలని ఆమె మనసు తపిస్తోంది, మరొక వైపు ఆత్మాభిమానం చంపుకోలేక ఆమె మనసు సంఘర్షిస్తోంది. ఏ నిర్ణయం తీసుకోవాలో తోచక వల్లీ దిక్కుతోచని స్థితిలో పడిపోయింది. ఆమె కళ్ళల్లో నీళ్లు ఆగడం లేదు. ఆమె భయం, నిస్సహాయత, ఆందోళన ఆమె ముఖంలో స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. భర్త ప్రాణాలను కాపాడుకునే మార్గం కనిపించక ఆమె రోదిస్తూ కూర్చుండిపోయింది.

రంగారావు సహాయం
ఊరి జనాల ద్వారా ప్రసాద్ అనారోగ్యం గురించి తెలుసుకున్న రంగారావు  వెంటనే హాస్పిటల్ కి చేరుకుని, డాక్టర్లను కలిసి ప్రసాద్ పరిస్థితి గురించి వివరాలు తెలుసుకున్నాడు. ఆపరేషన్ కి అవసరమైన డబ్బులు ఎంతైనా తాను భరిస్తానని చెప్పి, వెంటనే డబ్బు కట్టాడు. ఆపరేషన్ కి అన్ని ఏర్పాట్లు చకచకా జరిగిపోతున్నాయి. అప్పుడు ఆయన అక్కడే వున్న వల్లీని కలవడానికి వెళ్లాడు. ఆ క్షణంలో ఆమె ఒక కుర్చీలో తల దించుకుని, కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ కూర్చుని ఉంది. ఆమె ముఖంలో భయం, ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.

రంగారావు మెల్లగా ఆమె దగ్గరకు వెళ్లి, మృదువైన స్వరంతో, “వల్లీ...” అని పిలిచాడు. వల్లీ తల ఎత్తి చూసింది. ఆమె కళ్ళు ఎర్రబడ్డాయి, ముఖం నీరసంగా ఉంది. రంగారావు ఆవేదనగా, “వల్లీ, నిన్ను అడగకుండానే నేను ఆపరేషన్ కి డబ్బులు కట్టేశాను. డబ్బుల కోసం చాలా మందిని అడిగిన నువ్వు నా దగ్గరకు ఎందుకు రాలేదు?” అని అడిగాడు. ఆయన స్వరంలో ఆత్మీయత, ఆందోళన కలగలసి ఉన్నాయి.

వల్లీ నిరాకరణ
వల్లీ గొంతులో బాధ, కోపం, నిస్సహాయత అన్నీ ఒకేసారి వినిపించాయి. ఆమె, “మీరు... మీరు ఎందుకు డబ్బులు ఏర్పాటు చేశారు? మీ దగ్గర డబ్బులు కావాలంటే తాకట్టు పెట్టాలి కదా? మా దగ్గర ఏమీ లేదు తాకట్టుకి! అయినా... అయినా మీరు డబ్బులు ఎందుకు కట్టారో నాకు తెలుసు, నేను మీ కోరిక తీర్చటానికి సిద్ధంగా లేను. ఇంక మీ దగ్గరికి వచ్చి మాత్రం ఏమి అడగాలి?” అంది. ఆమె మాటల్లో ఆవేదన స్పష్టంగా వినిపిస్తున్నాది. ఆమె కళ్ళు ఆగ్రహంతో ఎర్రబడ్డాయి. “మీరు మర్యాదస్తులని అనుకున్నాను. ఇలా చేస్తారని కలలో కూడా ఊహించలేదు. ఆయనకి తెలిస్తే ఎంత బాధపడతారో తెలుసా?” అని ఆమె గొంతు బొంగురుపోయింది.

రంగారావు ఆమె వైపు నిశితంగా చూశాడు. ఆయన ముఖంలో పశ్చాత్తాపం, దైన్యం, ప్రేమ అన్నీ ఒకేసారి కనిపించాయి. “వల్లీ... నువ్వు అనుకున్నది నిజమే, తాకట్టు ఏమీ లేకపోతే నేను ఏమీ ఇవ్వను. కానీ... కానీ ఇది ప్రసాద్ ప్రాణానికి సంబంధించినది. ఆడదానికి అన్నింటికంటే అయిదోతనమే కదా ముఖ్యం? ప్రసాద్ కి ఏమైనా జరిగితే నువ్వు  తట్టుకోగలవా? ముందు ప్రసాద్ ని కోలుకోనీ, ఆయన ఆరోగ్యం బాగుపడటం నాకు ముఖ్యం. తర్వాత... తర్వాత నా కోరిక తీరుతుందేమో చూద్దాం. మీరిద్దరూ హాయిగా ఉండాలి, మనస్ఫూర్తిగా నా కోరిక తీర్చాలి. నిన్ను పొందడానికి నా ప్రయత్నాలు నన్ను చేసుకోనీ, నీ ఇష్టం లేనిదే నేను ఏమీ చెయ్యను.. అంతా నీ కటాక్షం మీద ఆధారపడి ఉంటుంది...” అని ఆయన అన్నాడు. ఆయన కళ్ళల్లో నిజాయితీ, ఆర్తి కనిపిస్తున్నాయి. ఆయన మాటల్లో తన ప్రేమను వ్యక్తం చేశాడు. ఆ తర్వాత, ఆయన ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా అక్కడి నుండి నెమ్మదిగా వెళ్లిపోయాడు.

రంగారావు వెళ్ళిపోయాక, వల్లీ మనసు కలత చెందింది. ఆయన మాటలు ఆమెను షాక్ కి గురి చేశాయి, గందరగోళానికి లోను చేశాయి, ఇంకా కొంత భయాన్ని కూడా కలిగించాయి. ఊరిలో పెద్ద మనిషిగా, తన భర్త బంధువుగా ఉన్న రంగారావు గారు అంత సూటిగా తనతో అలా మాట్లాడతారని ఆమె ఊహించలేదు. మొదట్లో ఆయన మెచ్చుకోలు సాధారణంగానే, ఆహ్లాదకరంగానే అనిపించినా, అవి త్వరలోనే ఆమెను చాలా అసౌకర్యానికి గురి చేసే స్థాయికి చేరుకున్నాయి.

ఆపరేషన్ విజయవంతమై ప్రసాద్ వారం రోజుల్లోనే కోలుకున్నాడు. రంగారావు గారు వచ్చి డబ్బులు కట్టిన విషయం వల్లీ ప్రసాద్ కి వివరించింది. 

ప్రసాద్ వల్లీ చేతులు జోడించి, కళ్ళల్లో నీళ్లతో, "రంగారావు గారు, మీరు మాకు చేసిన సహాయం ఎప్పటికీ మర్చిపోలేం. మీరు నిజంగా దైవ సమానులు!" అని అన్నాడు. వల్లీ కూడా వినయంగా నమస్కరించి, "మీ దయ వలనే ఈరోజు ఆయన ప్రాణాలతో ఉన్నారు. మా కృతజ్ఞతలు మాటల్లో చెప్పలేం" అంది.

రంగారావు చిరునవ్వు నవ్వి, "అయ్యో, అలాంటిదేమీ లేదు. మీ కష్టంలో నేను తోడుగా ఉండటం నా బాధ్యత" అని అన్నాడు.

ప్రసాద్, "అలాగే, మీరు మాకు చేసిన సహాయానికి గాను, డబ్బులు త్వరలోనే తీర్చేస్తాం. ఇప్పటికే ఏర్పాట్లు చేస్తున్నాం" అని చెప్పాడు.

దానికి రంగారావు, "డబ్బు గురించి ఇప్పుడే ఆలోచించకండి ప్రసాద్. ముందు నువ్వు పూర్తిగా కోలుకోవాలి. దాని గురించి తర్వాత మాట్లాడుకుందాం" అని దయగా చెప్పాడు.

ప్రసాద్ మళ్ళీ, "మీరు మా ఇంటికి వచ్చి మా ఆతిథ్యాన్ని స్వీకరించాలి. మీరు రాకపోతే మాకు చాలా బాధగా ఉంటుంది" అని పదే పదే ప్రాధేయపడ్డాడు.

అందుకు రంగారావు సున్నితంగా తిరస్కరించి, ఒక చిరునవ్వుతో, "మీ ఆతిథ్యాన్ని మరలా స్వీకరించే రోజు వచ్చినప్పుడు, తప్పకుండా మీ ఇంటికి వచ్చి వల్లీ స్వయంగా వడ్డించే వేడి వేడి భోజనాన్ని ఆనందంగా ఆరగిస్తా" అని అన్నాడు. ఆయన మాటల్లో ఏదో అంతర్గత అర్థం, ఒక విధమైన హామీ, ఇంకా ఏదో చెప్పలేని భావం ధ్వనించాయి. ఆయన కళ్ళల్లో ఒక మెరుపు కనిపించింది. రంగారావు గారి మాటల్లోని అంతరార్థం వల్లీకి స్పష్టంగా అర్థమైంది. ఆయన దేని గురించి మాట్లాడుతున్నారో, ఎలాంటి "ఆతిథ్యం" గురించి ప్రస్తావించారో ఆమెకు తెలుసు. 

రంగారావు మాటలకు ప్రసాద్ కొంచెం అయోమయానికి గురయ్యాడు. “మరలా స్వీకరించే రోజు అంటే ఏమిటి?” అని వారు ఆలోచనలో పడ్డాడు. కానీ ఆయన ఉద్దేశాన్ని పూర్తిగా అర్థం చేసుకోలేక, చేసేదేమీ లేక, కృతజ్ఞతతో నిండిన హృదయాలతో ఇద్దరూ ఇంటికి తిరిగి వచ్చేశారు. వారి మనసుల్లో మాత్రం రంగారావు గారి దయా హృదయం, ఆయన మాటల్లో దాగి ఉన్న అర్థం మెదులుతూనే ఉన్నాయి. “ఆయన అలా ఎందుకు అన్నారు? దాని అర్థం ఏమిటి?” అనే ప్రశ్న ప్రసాద్ని వేధిస్తూనే ఉంది.

కొద్ది రోజుల తర్వాత, వల్లీ ఊరి వీధిలో నడుచుకుంటూ వెళ్తుండగా, రంగారావు ఎదురుపడ్డాడు. వల్లీ ఆగి, వినయంగా ఆయనకు నమస్కారం చేసింది. ఆమె కళ్ళల్లో కృతజ్ఞత, కొంత సంకోచం కలగలసి ఉన్నాయి. మెల్లగా, “మీ దయ వలన ఆయన ఆరోగ్యం బాగుపడింది. మీరు ఇంటికి పిలిస్తే రాలేదని మాత్రం, ఆయన చాలా బాధపడుతున్నారు. మీరు ఒక్కసారి మా ఇంటికి వచ్చి మా ఆతిథ్యాన్ని స్వీకరించండి” అని అంది. 
ఆమె గొంతులో ప్రసాద్ తరపున విన్నవించుకుంటున్నట్టుగా, తనలోని వ్యక్తిగత అభ్యర్ధనగా కూడా వినిపించింది.

రంగారావు ఆమె కళ్ళల్లోకి సూటిగా చూశాడు. ఆయన ముఖంలో చిరునవ్వు, కళ్ళల్లో ఏదో మెరుపు కనిపించాయి. ఆయన గొంతులో లోతైన కోరిక, నిశ్చయం ధ్వనించాయి. “వల్లీ, నాకేం కావాలో నీకు స్పష్టంగా తెలుసు. నువ్వు నీ... నీ అందాలన్నీ నా కోసం వడ్డిస్తాను అని చెప్పు, ఆ మరుక్షణం మీ ఇంట్లో ఉంటా. మళ్ళీ మళ్ళీ చెప్తున్నా, నన్ను అర్థం చేసుకో, నువ్వు తప్ప నా మనసులో మరెవరికీ స్థానం లేదు, ఒక్కసారి నా ఆజన్మ కోరికను తీర్చు. మొన్న ప్రసాద్ ప్రాణం మీదకు వచ్చింది కాబట్టి, ఆ అవకాశాన్ని నా కోరిక తీర్చుకోవడానికి వాడుకోలేదు. కానీ... ఇక ముందు మరేదైనా అవకాశం వస్తే తప్పక నా కోరిక తీర్చుకుంటా. ఈ సారి వెనకడుగు వేసే ప్రసక్తే లేదు! స్పష్టంగా చెప్తున్నాను, నా పంతం నెరవేరే వరకు నేను ఆగను...” అని తేల్చి చెప్పాడు. ఆయన స్వరంలో ఒక విధమైన బెదిరింపు, కఠినత్వం వినిపించాయి.

వల్లీ ముఖం ఒక్కసారిగా పాలిపోయింది. ఆమె కళ్ళు ఆశ్చర్యంతో, బాధతో, ఊహించని ఈ మాటలకు ఒక్క క్షణం బిత్తరపోయింది. తేరుకుని, కళ్ళు దించుకుని, చిన్నబుచ్చుకుని, ఆమె గొంతులో తీవ్రమైన నిరాశ, ఆవేదన కలగలిసి వినిపించాయి. “దయచేసి... దయచేసి నన్ను అర్థం చేసుకోండి, రంగారావు గారూ! నేను వేరొకరి భార్యను, మీరిలాంటి కోరిక కోరడం అస్సలు భావ్యం కాదు. నా మనసు అందుకు ఏ మాత్రం అంగీకరించటం లేదు. మీరంటే నాకు చాలా గౌరవం ఉంది, కానీ... కానీ మీ కోరిక తీర్చడం అసాధ్యం. మీరు ఎంత త్వరగా నన్ను మర్చిపోతే అంత మంచిది. దయచేసి మా ఇంటికి వచ్చి మా ఆతిథ్యం మాత్రం స్వీకరించండి.” అంది, గొంతులో నిరాశ ధ్వనిస్తూ. ఆమె గొంతులో బాధ, ఆవేదన స్పష్టంగా వినిపిస్తున్నాయి.

రంగారావు ఆమె చేతులు పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ ఆమె వెనక్కి జరిగింది. ఆయన స్వరంలో ఆరాధన, పశ్చాత్తాపం కలగలసి వినిపించాయి. “వల్లీ... నువ్వు  చెప్పినట్టు, నేనైతే నిన్ను మర్చిపోలేను, అది నా వల్ల కాదు! నిన్ను ఏరోజైనా పొందాలనే తపనతోనే ఎదురు చూస్తున్నా... ఎప్పటికైనా నువ్వు కరుణిస్తారని బలంగా నమ్ముతున్నా... ఇప్పటికీ చెప్తున్నా, నీ ఇష్టం లేనిదే మాత్రం నిన్ను ముట్టుకోను. కానీ... నువ్వు ఇంతలా అడుగుతున్నావు కాబట్టి వస్తాను. అయితే ఆ రోజున నాకు మంచి భోజనంతో పాటు, నా జీవితంలో మర్చిపోలేని విధంగా నీ అందాలన్నీ అందించాలి. అలాగైతేనే వస్తాను...” అని వెళ్ళిపోయాడు. ఆయన మాటల్లో స్వార్థం, పట్టుదల, ఇంకా ఏదో బెదిరింపు కూడా ధ్వనించాయి. 

అతని పట్టుదలకు, కోరికకి వల్లీ ఆశ్చర్యపోయింది. ఆయన మాటలు వల్లీ హృదయాన్ని బద్దలు కొట్టాయి. ఆమె కళ్ళల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. ఆమె ముఖం భయంతో, బాధతో కళావిహీనమైంది. ఆమెకు ఏం మాట్లాడాలో తోచలేదు. ఒక్కసారిగా ఆమె చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం శూన్యంగా, భయంకరంగా తోచింది. ఆమె తల వంచుకుని, వేగంగా అక్కడి నుండి కదిలిపోయింది. ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. ఆమె చెవుల్లో రంగారావు గారి మాటలు పదే పదే మారుమోగుతున్నాయి.

కొన్ని రోజుల తర్వాత, ఎట్టకేలకు ప్రసాద్ తన శాయశక్తులా ప్రయత్నించి, కూడబెట్టిన డబ్బుతో రంగారావు గారికి అప్పు మొత్తం తిరిగి ఇచ్చేశాడు. అప్పు తీరిపోయిందన్న భావనతో ప్రసాద్ గుండె తేలికపడింది. కృతజ్ఞతతో ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతూ, ఆయన కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి. రంగారావు గారికి చేతులు జోడించి, “మీ దయ ఎప్పటికీ మరచిపోలేను రంగారావు గారు. మీరు మాకు చేసిన సహాయం వెలకట్టలేనిది. ఈరోజు మీరు లేకపోతే నా ప్రాణం ఉండేది కాదు. మీరు నిజంగా మా కుటుంబానికి దైవం లాంటివారు” అని ప్రసాద్ భావోద్వేగంగా  అన్నాడు. వల్లీ కూడా పక్కనే నిలబడి చేతులు జోడించి, రంగారావు గారి వైపు వినయంగా చూస్తూ, కళ్ళల్లో కృతజ్ఞతతో, తన భర్తకు చేసిన సహాయానికి పరోక్షంగా ధన్యవాదాలు తెలిపింది. ఆమె పెదవులపై మాటలు లేకపోయినా, ఆమె చూపులు అన్నీ చెప్పాయి. 

రంగారావు కొద్దిగా చిరునవ్వు నవ్వి, ప్రసాద్ వైపు చూస్తూ, “ప్రసాద్, అయ్యో, అలాంటి మాటలేం వద్దు. మీరు క్షేమంగా ఉండటం, సంతోషంగా ఉండటమే నాకు ముఖ్యం. మీలాంటి మంచివారికి సహాయం చేయడంలో నాకు ఎంతో ఆనందం ఉంది” అని అన్నాడు. ఆయన మాటల్లో దయ, పెద్దరికం తొణికిసలాడాయి.

ప్రసాద్ మళ్ళీ, “రంగారావు గారు, దయచేసి మీరు ఒక్కసారి మా ఇంటికి వచ్చి మా ఆతిథ్యాన్ని స్వీకరించాలి. మీరు రాకపోతే మాకు చాలా బాధగా ఉంటుంది. మీ రుణం మేము ఏ విధంగానూ తీర్చుకోలేం, కానీ కనీసం మా ఇంటికి వచ్చి మమ్మల్ని ఆశీర్వదించండి” అని పదే పదే ప్రాధేయపడ్డాడు. ఆయన కళ్ళల్లో నిజాయితీ, కృతజ్ఞత, ఆప్యాయత స్పష్టంగా కనిపించాయి.

అందుకు రంగారావు సున్నితంగా తిరస్కరించినట్లుగా, కానీ లోపల ఏదో అంతరార్థాన్ని దాచుకున్నట్లుగా, ఒక చిరునవ్వుతో, “ప్రసాద్, తప్పకుండా మీ ఇంటికి వస్తాను. కానీ... మీ ఆతిథ్యాన్ని మరలా స్వీకరించే సమయం రావాలి. ఆ సమయం వచ్చినప్పుడు, నేను తప్పకుండా వస్తాను” అంటూ మాటల మధ్యలో వల్లీ వైపు తేరిపార చూశాడు. ఆయన కళ్ళల్లో ఒక ప్రత్యేకమైన మెరుపు, ఏదో అర్థం ధ్వనించేలా. అది ప్రసాద్ కి అర్థం కాలేదు, అతను కొంచెం అయోమయానికి గురయ్యాడు. కానీ వల్లీ మాత్రం ఆ చూపులోని అంతరార్థాన్ని వెంటనే పసిగట్టింది. ఆమె ముఖంలో ఏదో తెలియని భావం మెరిసింది, కొంచెం సిగ్గు, కొంచెం ఆందోళన కలగలసి.

రంగారావు మళ్ళీ ప్రసాద్ వైపు చూస్తూ, “ఆ రోజున మీ అతిథిగా తప్పకుండా వచ్చి, వల్లీ స్వయంగా తన చేతులతో వడ్డించే రుచికరమైన విందు భోజనాన్ని కడుపునిండా ఆరగిస్తాను... ఇప్పుడైతే మీ మనసులో ఏ మాత్రం సంకోచం లేకుండా ప్రశాంతంగా ఉండండి. మీరు నా గురించి ఏమీ ఆలోచించకండి” అన్నాడు. ఆయన మాటల్లో సరదా, ఆశ, ఏదో తెలియని తపన కలగలసి ఉన్నాయి. ప్రసాద్ ముఖంలో సంతృప్తి, శాంతి వెల్లివిరిశాయి. ఆయన మాటలకు ప్రసాద్ ఎంతో సంతోషించాడు. కానీ, వల్లీ మాత్రం ఇంకా ఏదో ఆలోచనలో మునిగిపోయింది. రంగారావు గారి మాటల్లోని అంతరార్థం ఆమెను కలవరపెడుతూనే ఉంది. ఆమెకు ఆయన ఉద్దేశ్యం స్పష్టంగా అర్థమైంది, అది ఆమెను లోలోపల భయపెడుతోంది.

[venkujkc1984]

**గమనిక/Disclaimer:** ఈ కథ (Story line) పాత, మధ్యలో ఆగిపోయిన కొన్ని కథల నుండి ప్రేరణ పొందింది. ఆ పాత కథల నుండి తీసుకున్న ప్రధాన ఇతివృత్తాన్ని (Core Plot) ఆధారంగా చేసుకుని, కొత్త కథనం (Narration) మరియు అదనపు మలుపులు (New track) జోడించి ఈ కథను విస్తరించడం జరిగింది. ఈ కథ పూర్తిగా కల్పితం. పాత్రలు, సన్నివేశాలు, సంఘటనలు ఎవరి మనోభావాలను గానీ, వ్యక్తిగత జీవితాలను గానీ కించపరచడం లేదా పోల్చడం ఈ కథ ఉద్దేశం కాదు. పాఠకులు కేవలం కథ ని కథ లాగే పరిగణనలోకి తీసుకోవలసిందిగా మనవి.

[venkujkc1984]

2.3

ఒకసారి వల్లీ ప్రసాద్ ఏదో ముఖ్యమైన పని మీద పట్నం వెళ్లారు. అనుకున్న ప్రకారం పని పూర్తవగానే సాయంత్రానికి వల్లీని తిరిగి ఊరికి వెళ్లే బస్సు ఎక్కించేసి, ప్రసాద్ తన మిగిలిన ఆఫీస్ పని చూసుకోవాలి అనుకున్నాడు. కానీ, ఆ రోజు ఆ పని అనుకున్న దానికంటే బాగా ఆలస్యంగా పూర్తయ్యింది. సాయంత్రం చిమ్మచీకటి పడే వేళకి వారిద్దరూ బస్సు స్టాప్ కి చేరుకున్నారు. తీరా అక్కడికి వెళ్ళాక, అప్పటికే ఊరికి వెళ్లే చివరి బస్సు కూడా వెళ్ళిపోయిందని తెలిసిపోయింది.

అంతే కాదు, ఇంతలో ఆకాశం ఒక్కసారిగా మబ్బు పట్టి, ఉరుములు మెరుపులతో వర్షం కూడా మొదలైంది. వల్లీ ప్రసాద్ ఇద్దరూ వర్షానికి తడిసారు. ప్రసాద్ కి ఏం చెయ్యాలో పాలుపోవడం లేదు. ఒక వైపు వల్లీని ఎలాగైనా సురక్షితంగా ఇంటికి చేర్చాలనే ఆందోళన, మరొక వైపు పెండింగ్ లో ఉన్న ఆఫీస్ పని త్వరగా పూర్తి చేయాలనే బాధ్యత. ఈ రెండిటి మధ్య నలిగిపోతున్నాడు.

అలా వారు తడుస్తూ నిస్సహాయంగా నిలబడి ఉండగా, వారి దగ్గరగా ఒక కారు నెమ్మదిగా వస్తోంది. ఆ కారులో ఉన్న వ్యక్తికి దూరంగా వర్షంలో తడుస్తూ నిలబడిన ఆ జంటను చూడగానే ఎందుకో తెలిసిన వారిలా అనిపించింది. ఆ వ్యక్తి కారును మెల్లిగా వారి వైపు పోనిస్తున్నారు. కారు వారి దగ్గరకు వస్తుండగా, వర్షంలో పూర్తిగా తడిసిపోయిన ఆమె వైపు అతడి చూపు పదే పదే మరలింది. ఆమె తడిసిన జుట్టు, అతుక్కున్న బట్టలు, వర్షపు నీటిలో మెరిసే ముఖం అతడిని ఏదోలా చేశాయి. ఆ కారులో ఉన్నది మరెవరో కాదు, రంగారావు గారే.

ఆమె ధరించిన పాల నురుగు వలె స్వచ్ఛమైన తెల్లటి చీర వర్షపు చినుకులకు తడిసి ఒంటికి హత్తుకుపోయింది. తలలో తురిమిన అరవిరిసిన మల్లెపూలు వాన నీటితో మరింత తాజాదనంతో మెరిసిపోతున్నాయి. వర్షపు చలికి ఆమె కొద్దిగా వణుకుతూ, ప్రకృతి సౌందర్యంతో పోటీ పడుతున్నట్లుగా అనిపిస్తోంది. ఆమె కళ్ళు పసిడి ఛాయలో నక్షత్రాల్లా మెరిసే కలువల్లా కాంతివంతంగా ఉన్నాయి. సంపెంగ పువ్వును పోలిన నాసిక ఆమె ముఖ సౌందర్యాన్ని మరింత ఇనుమడింపచేస్తోంది. గులాబీ రేకుల్లాంటి లేలేత అధరాలు చిరునవ్వుతో మరింత అందంగా కనిపిస్తున్నాయి. కవ్వించే కుచద్వయం చీరలోనుండి తొంగిచూస్తూ, ఆమె స్త్రీత్వాన్ని మరింత ఉట్టిపడేలా చేస్తున్నాయి. నాజూకైన నడుముకు ఉన్న చిన్న మడత ఆమె అందాన్ని మరింత ఊరిస్తూ, చూపరుల మనసు దోచేస్తోంది. పినాకినీ నది యొక్క ఇసుక తిన్నెను తలపించే కనీ కనిపించని ముచ్చటైన నాభి ఆమె సౌందర్యానికి పరిపూర్ణతను తెస్తోంది. ఆమెను చూస్తే సాక్షాత్తు దివినుండి భువికి దిగివచ్చిన శృంగార దేవకన్యలా ఉంది.

వర్షంలో తడిసి ముద్దవుతున్న వల్లీని చూడగానే రంగారావు కి ఒక్క క్షణం మతిపోయింది. ఆమె అందం, ఆ సమయంలో ఆమె కనిపిస్తున్న విధానం అతన్ని మైమరచిపోయేలా చేశాయి. కారు వారి దగ్గరకు వచ్చే కొద్దీ, అది వల్లీ ప్రసాద్లే అని అతనికి స్పష్టంగా అర్థమైంది. అంతకుముందే వల్లీ అందం రంగారావు గారి మనసును కలవరపెడుతుంటే, ఇప్పుడు వర్షంలో ఆమెను చూసిన తర్వాత అతనిలో ఆవేశం తారాస్థాయికి చేరుకుంది. ఆమె అందం, ఆ పరిస్థితి అతనిని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తున్నాయి. ఒక్కసారిగా అతని శరీరం ఉద్వేగానికి లోనై, అతన్ని చాలా ఇబ్బంది పెట్టింది. అయినా, అతను ఎలాగోలా తన ఆవేశాన్ని కంట్రోల్ చేసుకుని, కొద్దిగా తేరుకుని, మెల్లగా కారు అద్దం కిందకి దించి, “ప్రసాద్! మీరా? ఏమైంది? ఇక్కడ ఏం చేస్తున్నారు?” అని ఆశ్చర్యంగా పలకరించారు. వారి పరిస్థితిని తెలుసుకుని, “ఇలా వర్షంలో తడుస్తూ ఇబ్బంది పడటం ఎందుకు? రండి, కారు ఎక్కండి” అని ఇద్దరినీ కారు ఎక్కమని ఆహ్వానించాడు. ఆయన గొంతులో ఆందోళన, సహాయం చేయాలనే తపన స్పష్టంగా కనిపించాయి.

ఇద్దరూ కూడా కాస్త మొహమాట పడుతూ, “మేము మెల్లిగా ఏదోలా ఊరు చేరుకుంటాం” అని తడబడుతూ చెప్పగా, రంగారావు  నవ్వుతూ, “నేనున్నా కదా! పైగా మనమంతా ఒకే ఊరి వాళ్ళం. ఇంకా తడిసింది చాలు, ముందు కారు ఎక్కండి, తర్వాత మిగతా విషయాలు మాట్లాడుకుందాం” అన్నారు. వారు ఇంక ఏమీ చెప్పలేక, అయిష్టంగానే కారు ఎక్కారు. ముందు సీట్లో ప్రసాద్ కూర్చున్నాడు, వెనుకనే వల్లీ తల దించుకుని కూర్చుంది. తడిసిన బట్టల్లో, ఆ ఖరీదైన కారులో కూర్చోవడం ఆమెకు చాలా అసౌకర్యంగా, మొహమాటంగా ఉంది.

రంగారావు మెల్లిగా కారు స్టార్ట్ చేసి, కొంచెం ముందుకు రాగానే రోడ్డు పక్కన ఆపి, “ఇప్పుడు చెప్పండి, మీరు కారు ఎక్కడానికి ఎందుకు అంత మొహమాటం పడుతున్నారు?” అని చిరునవ్వుతో అడిగాడు. ఆయన కళ్ళల్లో మాత్రం ఏదో తెలుసుకోవాలనే కుతూహలం కనిపించింది. దానికి ప్రసాద్, "అలా కదండీ, మీకెందుకు శ్రమ అని... అలాగే నాకు ఆఫీసులో పని ఉంది, వల్లీ మాత్రమే ఇంటికి వెళ్ళాలి. ఏదో ఒక ఆటో, బస్సు వస్తే ఎక్కించేస్తా కదా అని అనుకున్నాను" అని తడబడుతూ సమాధానమిచ్చాడు.

దానికి రంగారావు, "ఈ రోజు వర్షానికి, బస్సులు అన్నీ రద్దయిపోయాయి. మీకు అభ్యంతరం లేకపోతే మిమ్మల్ని ఆఫీసు దగ్గర దించేసి, వల్లీ గారిని ఇంటి దగ్గర దించేస్తాను" అని అన్నాడు. ఆయన మాటల్లో సహాయం చేయాలనే నిజాయితీ, బాధ్యత కనిపించాయి. వల్లీ మాత్రం తడిసిన బట్టల్లో అతని కారులో ఎక్కినందుకు చాలా మొహమాటంగా, సిగ్గుతో తల దించుకుని కూర్చుంది. ఆమె ముఖం ఎర్రగా మారిపోయింది. ప్రసాద్ వల్లీ వైపు చూసి, ఆమె మొహమాటాన్ని అర్థం చేసుకున్నా కూడా, ఇప్పుడు ఇంకా వేరే దారి లేక, "అలాగేనండి, నాకు అభ్యంతరం లేదు కానీ, మిమ్మల్ని ఇబ్బంది పెట్టాలని లేదు" అన్నాడు. అతని స్వరంలో సంకోచం, కృతజ్ఞత మిళితమై ఉన్నాయి.

దానికి రంగారావు, “నాకు ఇబ్బంది ఏమీ లేదు, ఎలాగూ ఇంటికే వెళ్తున్నాను. ఇంత వర్షంలో మిమ్మల్ని వదిలేసి నేను వెళ్ళిపోతే నాకు బాధగా ఉండదా?” అని వారిని సముదాయించాడు. వారు ఇంక ఏమీ మాట్లాడలేకపోయారు. అతను కారుని ప్రసాద్ ఆఫీసు అడ్రెస్ అడిగి, అటువైపుగా పోనిచ్చాడు. కారులో ప్రయాణిస్తున్నంతసేపూ వల్లీ తల దించుకునే ఉంది, రంగారావు గారి వైపు కన్నెత్తి కూడా చూడలేదు. ఆమె ముఖంలో ఇబ్బంది, సిగ్గు స్పష్టంగా కనిపించాయి. రంగారావు అప్పుడప్పుడు ఆమె వైపు చూస్తూనే ఉన్నాడు, కానీ ఆమె అసౌకర్యాన్ని గమనించి, ఏమీ మాట్లాడలేదు. ప్రసాద్ మాత్రం ఆయనతో కబుర్లలో మునిగిపోయాడు.

ప్రసాద్ చెప్పిన అడ్రస్ కు రంగారావు ఐదు నిమిషాల్లోనే కారు నడుపుకుంటూ చేరుకున్నాడు. గమ్యస్థానానికి చేరుకోగానే, ప్రసాద్ ముఖంలో కొంత ఆదుర్దా కనిపించింది. రంగారావు గారిని చూసి, కొంచెం సంకోచిస్తూనే, “మీరు మా ఇంటికి రానందుకు మేము బాధపడ్డాం, ఇప్పుడైనా వీలు చూసుకుని తప్పకుండా మా ఇంటికి రండి. లేదా మా వలన ఏమైనా పొరపాటు జరిగిందా మీ విషయంలో” అని అడిగారు. అతని స్వరంలో ఆత్మీయతతో పాటు, ఏదో తెలియని అపరాధ భావం కూడా తొణికిసలాడింది. రంగారావు ప్రసాద్ వైపు చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు. ఆయన కళ్ళల్లో దయాళుత్వం, ఆప్యాయత కనిపించాయి.  “ప్రసాద్, సమయం సందర్భం వచ్చినప్పుడు తప్పకుండా వస్తాను. మీ వలన ఎలాంటి పొరపాటు లేదు, మనసులో ఏమీ పెట్టుకోవద్దు సరేనా” అన్నాడు. 

ప్రసాద్ ఊకొడుతూ, వల్లీ వైపు చూశాడు. ఆమె ముఖంలో ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. “నిజానికి వల్లీకి ఇంత వయసొచ్చినా ఈ మెరుపులు ఉరుములు అంటే చాలా భయం, చిన్న పిల్లలాగా భయపడిపోతుంది, నేను కూడా ఇంటికి ఎలా వెళ్తుందా అని భయపడ్డాను, ఇప్పుడు మీరు ఉన్నారని ధైర్యం వచ్చింది” అని ప్రసాద్ కాస్త ఉపశమనం పొందినట్టుగా అన్నాడు.  

ఆ తర్వాత ప్రసాద్ కారు దిగిపోయి, వల్లీ వైపు తిరిగి, "నేను చెప్పిన జాగ్రత్తలు గుర్తుంచుకో. ఇంటికి వెళ్ళాక నాకు ఫోన్ చేయి. సరేనా?" అని ఆప్యాయంగా చెప్పాడు. ఆమె తలూపి సరేనని సైగ చేసింది. ఆమె మొహం లో కూడా ఏదో తెలియని భయం కనిపిస్తోంది. అది గమనించిన రంగారావు, “వారితో మీరేమి భయపడనక్కర్లేదు, నేను ఆమెను జాగ్రత్తగా ఇంటి దగ్గర దింపేస్తాను” అన్నారు. సరే అని ప్రసాద్ రంగారావు గారికి కృతజ్ఞతలు తెలిపి, ఆఫీస్ వైపు నడిచాడు.  

ఇప్పుడు కారులో కేవలం రంగారావు, వల్లీ ఉన్నారు. వాతావరణం చాలా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. వల్లీ ముఖంలో తీవ్రమైన సంకోచం, కొంచెం భయం కూడా స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆమె అప్పుడప్పుడు తల దించుకుంటూ, అప్పుడప్పుడు కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తూ ఉంది. ఆమె మనసులో ఎన్నో ఆలోచనలు తిరుగుతున్నాయి. 

[venkujkc1984]

2.4

ఆమె నిశ్శబ్దాన్ని భగ్నం చేస్తూ, వల్లీ మెల్లగా అంది, “ఈ తడిసిన బట్టలతో మీ కారు పాడవుతుంది” ఆమె స్వరంలో సంకోచం, ఆందోళన కలగలసి ఉన్నాయి.

దానికి రంగారావు వెనక అద్దంలోంచి ఆమె వైపు చూస్తూ, చిరునవ్వుతో,  “వల్లీ కారుకి ఏమీ కాదు, ముందు మీరు ఈ తువ్వాలుతో తల తుడుచుకో మళ్ళీ జలుబు, జ్వరం వస్తాయి.” అని తువ్వాలు తీసి ఆమెకు అందించాడు. వల్లీ ఇంకేమీ మాట్లాడకుండా ఆ తువ్వాలు తీసుకుని తన తలని, ఒంటిని తుడుచుకుంటోంది. ఆమె కళ్ళు మాత్రం కిందకే చూస్తున్నాయి. కార్ మెల్లిగా వెళ్తోంది. మధ్య మధ్యలో రంగారావు అద్దంలోంచి తడిసిన ఆమె అందాల్ని కళ్ళతో ఆస్వాదిస్తున్నాడు. ఆమెను అలా చూడటం ఆయనకు ఎంతో ఆనందాన్ని, అదే సమయంలో ఏదో తెలియని వేదనను కలిగిస్తోంది. 

రంగారావు: "నువ్వు చాలా దైర్యవంతులు వల్లీ. ప్రసాద్ ని, రవిని అంత బాగా చూసుకుంటున్నావు. కష్టాల్లో కూడా ఎంతో ధైర్యంగా ఉంటావు."

(వల్లీ ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ)
వల్లీ: "మీరు నా గురించి చాలా విషయాలు తెలుసుకున్నట్టు ఉన్నారు."

రంగారావు: "తెలుసుకున్నాను వల్లీ. ఊరి పెద్దగా అందరి గురించి కొంతైనా తెలుసుకోవాలి కదా. నువ్వు నిజంగా అందరికీ ఆదర్శం."
(వల్లీ సిగ్గుపడుతూ)

వల్లీ: "అలా ఏం లేదు అండి. నా బాధ్యత నేను చేస్తున్నాను అంతే."

రంగారావు: "అది నిజమే కావచ్చు. కానీ నీలాంటి వాళ్ళు చాలా తక్కువ మంది ఉంటారు."
(కొద్దిసేపు మౌనం)

కొంతసేపటి తర్వాత, వల్లీ ధైర్యం తెచ్చుకుని, “మీరు ఒకసారి ఇంటికి వచ్చి మా ఆతిథ్యం స్వీకరించవచ్చు కదా, ఆయన ఎంతో బాధపడుతున్నారు.” అని నెమ్మదిగా అంది. ఆమె గొంతులో అభ్యర్థన, విచారం మిళితమై ఉన్నాయి. దానికి రంగారావు కొంచెం గంభీరంగా, “ఎప్పుడూ మీ ఆయన బాధ గురించేనా, ఒక్కసారైనా నేను పడుతున్న బాధ గురించి ఆలోచించావా, నీకు తెలుసు కదా నేను ఎందుకు రాలేదో, అయినా నీకు సంతోషమే కదా నేను రాకపోతే” అన్నాడు. 


వల్లీ కొంచెం ఆశ్చర్యంగా ఆయన వైపు చూసింది. వల్లీ “మీకు ఇంతకు ముందే చెప్పాను, మీరంటే నాకు చాలా గౌరవం ఉంది. ఎలాంటి స్వార్థం లేకుండా ఊరి కోసం ఎన్నో మంచి పనులు చేసే మీరు, ఎవరి అవసరాలైనా తెలుసుకుని మరీ తీర్చే మీరు, ఇలా మరొకరి భార్యని కోరుకోవడం ఏంటో నాకు అర్థం కావడం లేదు. దయచేసి నా పరిస్థితి కూడా అర్థం చేసుకోండి.” అంది. ఆమె గొంతులో వేదన, నిస్సహాయత స్పష్టంగా కనిపించాయి. 


రంగారావు నిట్టూర్చి, “నా కోరిక నీతో చెప్పాను, చూద్దాం తీరుతుందో లేదో, నీకు ఇష్టం లేనిదే మాత్రం నేను చొరవ చెయ్యను, కానీ ఒకవేళ పరిస్థితులు ఏమైనా అవకాశం కల్పిస్తే మాత్రం నేను వదలను. ఏదైనా నా వలన మాత్రం మీ కుటుంబానికి ఎలాంటి హానీ జరగదు. ఏదైనా మన మధ్యనే ఉంటుంది. నీ గౌరవానికి కూడా నేను ఎలాంటి భంగం కలిగించను. ఇది కేవలం నా కోరిక మాత్రమే అది కూడా నీ అందం వల్లనే నేను ఇలా తయారయ్యాను...” అన్నాడు. ఆయన మాటల్లో నిజాయితీ, పట్టుదల, ఇంకా ప్రేమ ఆరాధన కలగలసి ఉన్నాయి. వల్లీకి మౌనమే సమాధానమైంది. వల్లీకి మౌనమే సమాధానమైంది. ఆమె తల దించుకుని ఆలోచనల్లో పడిపోయింది. ఆమె మనసులో ఎన్నో ప్రశ్నలు, సంఘర్షణలు చెలరేగుతున్నాయి. రంగారావు గారి మాటలు ఆమెను తీవ్రంగా కలచివేశాయి.


కారు వారి గెస్ట్ హౌస్ సమీపంలోకి రాగానే, ఒక్కసారిగా వర్షం మరింత ఉధృతమైంది. ఉరుములు, మెరుపులతో పాటు కుండపోతగా వర్షం కురుస్తోంది. ముందున్న రోడ్డు సరిగా కనిపించక, కారు వైపర్లు కూడా నీటిని తొలగించలేకపోతున్నాయి. రంగారావు, “వల్లీ నువ్వు ఏమీ అనుకోకపోతే, ఇక్కడ మా గెస్ట్ హౌస్ ఉంది. కొద్దిసేపు ఆగి వర్షం తగ్గాక వెళ్దాం. అంత వర్షంలో వెళ్లడం కష్టం. నువ్వు కూడా బట్టలు ఆరబెట్టుకోవచ్చు.” అన్నాడు. ఆయన స్వరంలో నిజమైన ఆందోళన, శ్రద్ధ కనిపించాయి. దానికి వల్లీ అనుమానంగా అతని వైపు చూసింది. ఆమె కళ్ళల్లో సంశయం, కొద్దిగా భయం తొంగి చూశాయి. రంగారావు ఆమె కళ్ళల్లోకి చూస్తూ, “నీ అనుమానం నాకు అర్థం అయింది, ముందే చెప్పాను కదా నీ ఇష్టం లేకుండా నేనేమీ చెయ్యను, భయపడకు. కానీ బయట వర్షం ఎంతలా పడుతోందో చూడు, ఒక గంటలో మనం బయలుదేరవచ్చు.” అని హామీ ఇచ్చాడు. 

కారు గెస్ట్ హౌస్ వైపు తీసుకెళ్ళి ఆపాడు. అక్కడి నుండి గెస్ట్ హౌస్ మెయిన్ డోర్ కి కొంచెం దూరం వర్షం లో నడవాలి. ఇప్పుడు మొదట ఆయన బయటకు వచ్చి డిక్కీలో ఉన్న గొడుగు తీసి, వెనుక డోర్ తీసి వల్లీని బయటకు రమ్మన్నాడు. బయట విపరీతమైన వర్షం పడుతోంది. బాగా మెరుపులు మెరుస్తున్నాయి. ఆమె తడవకుండా అతను గొడుగు పట్టుకుని, ఆమె బయటకు రాగానే కార్ డోర్ క్లోజ్ చేసి, ఆమెతో పాటు నడుస్తున్నాడు. అతను ఆమెకు గొడుగు పట్టి ఆమె వెన్నంటి మెల్లిగా నడుస్తున్నాడు. 

ఇంతలో ఆమె వర్షపు నీటిలో జారి పడబోయింది. అతను మరొక ఆలోచన లేకుండా ఆమెను ఒడిసి పట్టుకున్నాడు. ఆమె చేతులు ఆయన భుజాలను గట్టిగా పట్టుకున్నాయి. అతని పట్టుకి ఆమె గుండె ఝల్లుమంది. ఆమె శరీరం ఒక్కసారిగా వణికింది. త్వరగా తేరుకుని మళ్ళీ నడక ప్రారంభించబోయింది. కానీ ఆ వర్షపు నీటిలో ఆమె కాలు ముందుకు పడటం లేదు. జారుతోంది. ఇంక రంగారావు ఒక్కసారిగా ఆమెను రెండు చేతులతో ఎత్తుకుని “వల్లీ ఏమీ అనుకోకుండా ఈ గొడుగు పట్టుకో, నువ్వు నడవలేకపోతున్నావు కదా, మనం ఇంకా తడిసిపోవడం ఎందుకు వర్షంలో” అని గబగబా గెస్ట్ హౌస్ మెయిన్ డోర్ వద్దకు చేరుకున్నాడు. మంచి బలిష్టంగా ఉండే తనని రంగారావు గారు అవలీలగా ఎత్తేయడం ఆమెకు ఆశ్యర్యంగా అనిపించింది. ఆమె ముఖంలో ఆశ్చర్యం, కొంచెం సిగ్గు తొంగి చూశాయి. 

ఇప్పుడు రంగారావు ఆమెను కిందకి దించాడు. ఆ ప్రయత్నంలో ఆమె శరీరంలో ఎత్తుపల్లాలన్నీ ఒకసారి అతని దేహ ధారుడ్యాన్ని పరీక్షించాయి. అతను ఆమెను మరింతగా అదుముకున్నాడు. అది ఇద్దరిలో ప్రకంపనలు కలిగించింది. కొద్ది క్షణాలు వారి చూపులు కలిసాయి. ఆమె తలదించుకుంది. సిగ్గుతో ఆమె ముఖం ఎర్రగా మారిపోయింది. అతని మగసిరి లోలోపలే ఆమెకు జై కొట్టింది. ఇప్పుడు రంగారావు గారు మెల్లిగా గెస్ట్ హౌస్ తలుపు తీసి ఆమెను ఆహ్వానించారు. ఆమె తలదించుకుని మెల్లిగా అడుగులు వేసుకుంటూ లోపలి రాగానే అతను తలుపు వేసేసాడు. లోపల వెచ్చగా, ప్రశాంతంగా ఉంది. బయట మాత్రం వర్షం ఇంకా హోరున కురుస్తోంది. గాలి చల్లగా వీస్తోంది. ఆమె ముందు నడుస్తుంటే ఆమె వెనుక వయ్యారాలు అతనిని రెచ్చగొడుతున్నాయి. ఇప్పుడు ఆమెను ఒక గదిలోకి తీసుకెళ్లాడు. గది వెచ్చగా, ఆహ్లాదకరంగా ఉంది.

నిజానికి వల్లీని చూసినవారెవరైనా మొదట తన కళ్ళను నమ్మలేరు. చీరలో ఉన్న ఆమెను చూస్తే మనసుకి ఏదో తెలియని మధురానుభూతి కలుగుతుంది. మరి వర్షంలో తడిసి, ఆమె చీర ముడుచుకుని, ఆమె శరీరాకృతిని తేటతెల్లం చేస్తూవుంటే, ఆ అందం చూసి కళ్లకు అలుపు అనే పదమే తెలియదు.

రంగారావు: "వల్లీ, ఇక్కడ నువ్వు పూర్తిగా తుడుచుకుని, బట్టలు ఆరబెట్టుకో. వర్షం తగ్గే వరకు వేచి ఉందాం. నీకు జలుబు చేస్తుంది."
(వల్లీ తల దించుకుని)

వల్లీ: "ధన్యవాదాలు అండి. చాలా ఇబ్బంది పెడుతున్నాను."

రంగారావు: "అదేం లేదు వల్లీ. నువ్వేమీ ఇబ్బంది పెట్టడం లేదు. ఇలాంటి వర్షంలో నిన్ను వదిలేసి ఎలా వెళ్తాను?"

ఆ సమయంలో, వల్లీ రంగారావు ముందు నిలబడి, తడిసిన చీరతో, సిగ్గుతో ముఖం కిందకి దించుకుని, మరింత అందంగా కనిపించింది. ఆమె తడిసిన జుట్టు నుండి జాలువారుతున్న నీటి బొట్లు, మెరుపుతీగల్లాంటి కళ్ళను మరింత ప్రకాశవంతం చేశాయి. వల్లీని అలా చూస్తూ, రంగారావు మనసులో భావాలు సుళ్ళు తిరిగాయి. ఆమె అందం, అమాయకత్వం, ఆయన హృదయాన్ని తాకాయి. ఆమెను అలా చూస్తూ నిలబడిన ఆయన, ఆమెతో మాట్లాడకుండా ఉండలేకపోయాడు. తన మనసులో కలిగిన భావాలను మాటల్లో వర్ణిస్తూ:


"వల్లీ! తడిసిన నిన్ను ఇలా చూస్తుంటే, నీ అందం నన్ను పరవశింపజేస్తోంది. ఆ చినుకుల చుట్టూ చీర ముడుచుకుని ఉన్న నీ రూపం ముత్యాల మాల వలె మెరిసిపోతోంది.


నీ శరీరం మీద ఆ చీర తడి పట్టిన ప్రతీ అణువు నా హృదయంలో ఒక కవితా పదం లా మిగిలిపోతోంది. నీ నడుము చుట్టూ చీర కట్టిన తీరు, నీ ఎత్తు పల్లాలు తడిసిన చీరలో మరింత అందంగా కనిపిస్తున్నాయి.

వెలుగులో మెరిసిపోతున్న నీ మోమును చూస్తూ, నా మనసులో ప్రేమ సుడులు తిరుగుతోంది. వర్షపు చినుకులు నీ శరీరాన్ని తడిపిన విధానం చూస్తుంటే, ఆ చినుకుల అదృష్టాన్ని అసూయపడతాను. ప్రతి నీటి బొట్టు మిమ్మల్ని ముద్దాడినట్టుగా ఉంది.

వల్లీ! నీ అందం నిజంగా నన్ను మోహింపజేస్తుంది. నీ ఆణువణువూ నా కవిత్వానికి ప్రేరణగా మారింది. ఈ జడివానలో నీతో ఉన్న ప్రతి క్షణం నాకు ఒక అద్భుత స్మృతి లా నిలిచిపోతుంది. 

ఇంత అందమైన స్త్రీ నా కళ్ళముందు నిలబడి ఉంటే, నేను కవిత్వం రాయకుండా ఎలా ఉండగలను? నీ అందం నన్ను కట్టిపడేసింది వల్లీ.”

రంగారావు తన అందాన్ని గురించి అలా వర్ణిస్తుంటే, వల్లీ ఒక్కసారిగా బిగుసుకుపోయింది. ఆమె మనసులో ఎన్నో భావాలు కలగలిసిపోయాయి.

సిగ్గు మరియు సంకోచం: ఒక పరాయి పురుషుడు తన అందాన్ని ఇంతలా వర్ణించడం ఆమెకు చాలా సిగ్గుగా, సంకోచంగా అనిపించింది. ఆమె తల దించుకుని, ఏమి మాట్లాడాలో తెలియక ఉండిపోయింది.

అయోమయం మరియు కలవరం: రంగారావు గారి మాటలు ఆమెకు అయోమయాన్ని, కలవరాన్ని కలిగించాయి. ఆయన తనను అంతలా గమనిస్తున్నారని, తన అందాన్ని అంతగా ఆస్వాదిస్తున్నారని ఆమె ఊహించలేదు. ఇది ఆమెను కొంచెం కంగారు పెట్టింది.

భయం మరియు అభద్రత: రంగారావు గారి మాటల్లోని తీవ్రత, ఆయన కళ్ళల్లోని కామం ఆమెలో భయాన్ని, అభద్రతను కలిగించాయి. ఆయన తనను ఏదైనా అడుగుతారేమో, తనతో ఎలా ప్రవర్తిస్తారో అనే భయం ఆమెను ఆవరించింది.

ఆకర్షణ మరియు కుతూహలం (కొంతమేరకు): ఒకవైపు భయం, సంకోచం ఉన్నప్పటికీ, రంగారావు గారి మాటలు వల్లీలో ఏదో తెలియని ఆకర్షణను, కుతూహలాన్ని కూడా రేకెత్తించాయి. ఇంతకుముందు ఏ పురుషుడు తనను అంతలా పొగడలేదు. ఆయన మాటల్లోని నిజాయితీ, ఆయన కళ్ళల్లోని ఆరాధన ఆమెను కొంచెం కదిలించాయి. (అయితే ఇది చాలా స్వల్పంగా ఉంటుంది, భయం మరియు సిగ్గు ఎక్కువ)

ధర్మ సంకటం: వల్లీ ఒక సంప్రదాయ గృహిణి. భర్త, కుటుంబం తప్ప మరే ఆలోచనలు లేనిది. రంగారావు గారి ప్రవర్తన ఆమెను ధర్మ సంకటంలో పడేసింది. ఆయనను బాధపెట్టడం ఇష్టం లేదు, కానీ తన పరిమితులు దాటడం కూడా ఆమెకు సమ్మతం కాదు.

శరీర స్పర్శ యొక్క ప్రభావం: అంతకు ముందు జరిగిన ఆమె జారిపడినప్పుడు రంగారావు గారు ఆమెను పట్టుకోవడం, మరియు వర్షంలో మోయడం ఆమెలో తెలియని అనుభూతిని, ఆందోళనను కలిగించాయి. దీనితో రంగారావు గారి వర్ణనలు మరింత తీవ్రంగా ఆమెను తాకాయి.

మొత్తంగా, రంగారావు వర్ణన వల్లీలో అనేక భావాలను కలిగించింది. సిగ్గు, సంకోచం, అయోమయం, భయం, కొంతమేరకు ఆకర్షణ మరియు ధర్మ సంకటం... అన్నింటినీ ఆమె ఒకేసారి అనుభవించింది. ఆమె మనసు అల్లకల్లోలంగా మారింది.

ఇంతలో, ఆకాశం చీకటిగా మారింది, పెద్ద ఉరుములతో పాటు భయంకరమైన మెరుపులు మెరిశాయి. ఆ తర్వాత, అతి దగ్గరలో ఎక్కడో పెద్ద పిడుగు పడిన శబ్దానికి వల్లీ ఒక్కసారిగా భయకంపితురాలైంది. ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం ప్రారంభించింది, శరీరం వణికిపోయింది. ఏం చేయాలో తోచక, ఆమె అప్రయత్నంగానే రంగారావు గారిని గట్టిగా పట్టేసుకుంది. ఆమె చేతులు అతన్ని చుట్టుముట్టాయి, ఆమె ముఖం అతని ఛాతీకి ఆనుకుంది. ఆమె పట్టులో భయం, ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపించాయి. 

కొద్ది క్షణాల పాటు రంగారావు కి ఏమీ అర్థం కాలేదు. ఒక్కసారిగా తనను వల్లీ హత్తుకునే సరికి ఆయన ఒక్క క్షణం ఆశ్చర్యపోయాడు. ఆమె స్పర్శకు ఆయన శరీరం ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడింది. ఆమె వెచ్చదనం, ఆమె సువాసన, అన్నీ ఆయనను ఏదోలా చేశాయి. కోరుకున్న వనిత తనంతట తానే హత్తుకునే సరికి అతనికి గాలిలో తేలిపోతున్నట్టుంది. అయితే, సందర్భం వేరు కాబట్టి, ఆమె పరిస్థితి అర్థం చేసుకున్నవాడై, అతను కూడా ఆమెను గట్టిగా హత్తుకుని, మెల్లిగా వీపు మీద నిమురుతూ, ఆమె వీపు మీద సవరిస్తూ, “నీకు ఏం భయం లేదు, నేనున్నాను” అంటూ ఆమెకు భరోసా ఇచ్చే ప్రయత్నం చేస్తున్నాడు. ఆయన చేతులు ఆమెను సురక్షితంగా ఉంచడానికి, ఆమె భయాన్ని తగ్గించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాయి. 

కొద్దిసేపటికి ఆ పిడుగు తాలూకు ఉరుముల శబ్దం పూర్తిగా తగ్గిపోయింది. వల్లీ నెమ్మదిగా తేరుకుంది. తాను చేస్తున్నది ఏమిటో తెలుసుకుని, ఒక్కసారిగా సిగ్గుతో ముడుచుకుపోయింది. ఆమె ముఖం సిగ్గుతో ఎర్రగా మారిపోయింది. ఆమె కళ్ళు నేలకు చూస్తున్నాయి. అతనిని పట్టుకునే, “దయచేసి నన్ను క్షమించండి, అనుకోకుండా పిడుగు శబ్దం వస్తే భయపడి ఇలా చేశాను.” అని తడబడుతూ అంది. ఆమె గొంతులో సంకోచం, అపరాధ భావం స్పష్టంగా కనిపించాయి. ఆ మాటలు చెబుతూనే, ఆమె అతని కౌగిలి నుంచి ఒక్కసారిగా బలంగా విడివడింది. 

రంగారావు వల్లీ సిగ్గును, బెరుకును గమనించాడు. ఒక శుభ్రమైన తువ్వాలును తీసి వల్లీకి అందిస్తూ: 

రంగారావు: "ఇదిగో, దీంతో బాగా తుడుచుకో. చల్లగా ఉంది కదా."

వల్లీ: "థాంక్యూ అండి."

రంగారావు వల్లీకి పక్కనే ఉన్న ఒక గదిని చూపించి, "ఇదిగో వల్లీ, ఈ పెద్ద గదిలో నువ్వు బట్టలు మార్చుకుని, తుడుచుకోవచ్చు" అని చెప్పారు. అలాగే అక్కడ రంగారావు ఒక చిన్న నిప్పు రాజేసి, "ఈ మంట దగ్గర నువ్వుబట్టలు ఆరబెట్టుకోవచ్చు, అలాగే నీకు కూడా వెచ్చగా ఉంటుంది" అని అన్నాడు. తర్వాత, వల్లీ తుడుచుకుంటూండగా రంగారావు అక్కడ నుండి వచ్చేసాడు.

బయటకి వచ్చిన రంగారావు, తను కూడా కాసేపు తన బట్టలు తుడుచుకుని, ఈ వాతావరణంలో వేడిగా కాఫీ తాగితే బాగుంటుందని కాఫీ చేయడానికి వంటగదిలోకి వెళ్లాడు.

వల్లీ తన చేతిలోని తడి తువ్వాలుతో ఒంటిని తుడుచుకుంటూ ఆలోచనల్లో మునిగిపోయింది. ఒక్కొక్క నీటి బొట్టును తుడుస్తున్న కొద్దీ, ఆమె మనసులో రంగారావు గారి మాటలు, ఆయన చూపిన శ్రద్ధా, వాత్సల్యం పదే పదే మెదులుతున్నాయి. ఆ వర్షంలో తనను ఒంటరిగా వదిలి వెళ్ళనని ఆయన పలికిన మృదువైన మాటలు ఆమె హృదయాన్ని తాకాయి. ఇంతకుముందు ఏ పురుషుడు కూడా తన పట్ల ఇంతటి ఆదరణ, శ్రద్ధ చూపలేదని ఆమెకు అనిపించింది. తన భర్త ప్రసాద్ ప్రేమగా చూసుకుంటాడు కానీ, రంగారావు గారిలో కనిపించిన ఆప్యాయత ఒక కొత్త అనుభూతిని కలిగించింది. 'ఈయన చాలా మంచివారు. నా గురించి ఎంతగానో ఆలోచిస్తున్నారు' అని ఆమె మనసులో అనుకుంటూ ఉండగానే, తడిసి ముద్దైన తన బట్టలు గుర్తొచ్చాయి.

ఆ క్షణంలో ఆమెకు వేరే దుస్తులు లేవు. ఇప్పుడు ఈ తడిసిన చీరతో ఎలా ఉండాలి అని ఆలోచిస్తూ, ఆ నిప్పుల మంట దగ్గర ఆరబెట్టుకోవాలని నిర్ణయించుకుంది. ఆమె మెల్లగా తన తడిసిన చీరను విప్పి, గదిలో ఒక పక్క నుండి మరో పక్కకు కట్టి, ఆ నిప్పుల మంట దగ్గర ఆరబెట్టసాగింది. మంట వేడి ఆమె ఒంటికి సోకగానే, ఆ చల్లటి వాతావరణంలో ఎంతగానో హాయిగా, వెచ్చగా అనిపించింది. తడిసిన జుట్టు నుంచి నీటి బొట్లు జారి, ఆమె శరీరాన్ని తాకుతుంటే, ఆ నిప్పుల వేడికి మరింత సుకుమారంగా అనిపించింది.

అదే సమయంలో, రంగారావు చేతిలో రెండు కప్పుల కాఫీతో తిరిగి వచ్చాడు. అక్కడ వల్లీని అలా చూసి రంగారావు ఒక్కసారిగా నిశ్చేష్టులయ్యాడు. ఆమె కేవలం జాకెట్టు, లోదుస్తులతో, తన అందాన్ని ఆ నిప్పుల వెలుగులో మరింత ప్రకాశింపజేస్తూ, ఆరబెట్టిన చీర వెనుక నిలబడి ఉంది. ఆ చిన్ని నిప్పుల మంట వేడికి ఆమె చర్మం లేత ఎరుపు రంగులోకి మారి, మరింత కాంతివంతంగా కనిపిస్తోంది. 

ఆరబెట్టిన చీర వెనుక ఉన్న వల్లీ వైపు చూస్తూ ఆయన స్తంభించిపోయాడు. అతని గుండె వేగం అమాంతం పెరిగింది, శ్వాస తీసుకోవడం కష్టమైంది. ఆమె ఎద భాగం, నాభి అతనికి స్పష్టంగా దర్శనమయ్యాయి. ఆమె ఒంపుసొంపులు మరింతగా, పదునుగా బయటపడ్డాయి. ఆమె సమున్నత శిఖరాలు, వాటి కదలికలు, గుండ్రటి నాభి, దాని లోతు అతన్ని మంత్రముగ్ధుల్ని చేశాయి. ఆమె జాకెట్టు అంచుల వద్ద ఆమె వక్షోజాల ఉత్తుంగ సౌందర్యం, ఆ నిప్పుల కాంతిలో వాటి మెరుపు ఆయనకు స్పష్టంగా దర్శనమయ్యాయి. ఆమె నాభి, ఒక లోతైన సరస్సులా, అతని చూపులను తనవైపు బలంగా లాక్కుంది. ఆ క్షణంలో ఆయనకు ప్రపంచం ఆగిపోయినట్లు అనిపించింది. అతని కళ్ళ ముందు ఒక దేవకన్య సాక్షాత్కరించినట్టుగా భావించారు. ఆమె సౌందర్యానికి పూర్తిగా దాసోహమయ్యాడు. చాలా కాలంగా అణచిపెట్టుకున్న ఆయనలోని మగాడు ఒక్కసారిగా మేల్కొన్నాడు. ఆయన కళ్ళు ఆమె అందాన్ని ఆరాధిస్తూ, ఆమెను తనివితీరా చూస్తున్నాయి. అతని హృదయం వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలుపెట్టింది. అతని శ్వాస వేగం పెరిగింది. అతని శరీరం ఉద్వేగానికి లోనైంది. ఆ క్షణంలో, ఆయన చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచాన్ని మరచిపోయి, వల్లీ అందంలో లీనమైపోయాడు. వల్లీ ఆయనను చూడగానే సిగ్గుతో తల దించుకుంది. రంగారావు మాత్రం తను చాలా అదృష్టవంతుడని మనసులో అనుకున్నాడు.

ఆమె ఒక్కసారిగా చేతులు ఆమె ఎదకి అడ్డంగా పెట్టుకుని తలదించుకుంది. ఆమె ముఖం ఎర్రగా మారిపోయింది, ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. దానికి రంగారావు కళ్ళు ఆమె అందం మీదే నిలిపి, “వల్లీ నిజంగా చాలా అద్భుతంగా ఉన్నావు. ఇంత సౌందర్యమా, నీ అందం ముందు ఏ అప్సరసైనా కూడా దిగదుడుపే..”అన్నాడు. ఆయన స్వరంలో ఆరాధన, ప్రేమ, కామం కలగలసి ఉన్నాయి. ఆయన కళ్ళు ఆమె అందాన్ని తనివితీరా చూస్తున్నాయి, ఆమె అందంలో ఆయన పూర్తిగా లీనమైపోయారు. ఆయన మాటల్లో ఆమె పట్ల ఉన్న గాఢమైన ఆకర్షణ, ప్రశంస స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. చీర దాటుకుని ఆమెకు దగ్గరగా వచ్చాడు. ఆయన చూపులు ఆమె కళ్ళను తాకాయి. ఆమెను మెల్లగా తన వైపు లాక్కుని, గట్టిగా హత్తుకుంటూ,“నేను మాట ఇచ్చాను కదా, నీ ఇష్టం లేనిదే ఏమీ చెయ్యను. నీకు చెప్పాను కదా, నీ ఇష్టం లేనిదే ఏమీ చేయనని. కానీ ఇంతటి అందం ముందు పెట్టుకుని, కేవలం మనమిద్దరమే ఇక్కడ ఉండి, పైగా ఈ వాతావరణం కూడా మనకు సహకరిస్తుంటే... నన్ను నేను నిగ్రహించుకోవడం ఒక మగాడిగా నాకు చాలా కష్టంగా ఉంది” అంటూ ఆమెను కౌగిలిలో బంధించాడు. ఆయన కౌగిలిలో బలం, వాత్సల్యం, ఇంకా ఏదో తెలియని అర్తి కలగలసి ఉన్నాయి. ఆయన మాటల్లో నిజాయితీ, బలహీనత, ప్రేమ అన్నీ మిళితమై ఉన్నాయి.

ఆ సమయంలో ఉరుములు మెరుపులు ఇంకా భయంకరంగా ఉన్నాయి. వల్లీ శరీరం రంగారావు గారి స్పర్శకు స్పందిస్తోంది, ఆమె మనసులో అలజడి మొదలైంది. ఆమె కళ్ళు మూసుకున్నాయి, ఆమె శ్వాస వేగం పెరిగింది. ఆమె గుండె లయ తప్పింది. ఆమె శరీరం వణుకుతోంది. ఆమె ఏమి చేయాలో తోచని స్థితిలో ఉంది. ఆమెలో ఏదో తెలియని భావాలు కల్లోలం రేపుతున్నాయి.

ఆమె చేతులతో అతని గుండెల మీద తోస్తూ “నాకు శారీరకంగా మిమ్మల్ని నిలువరించే బలం లేదు, కానీ నా గురించి మీకు తెలుసు కదా, దయచేసి నన్ను అర్థం చేసుకోండి” అని దీనంగా అంది. అప్పుడు అతను ఆమెను వెనుకకు తిప్పి, తన చేతులను ఆమె చుట్టూ వేసి, ఆమెను మరింత దగ్గరగా పొదివి పట్టుకున్నారు. 

ఆయన వేళ్ళు వల్లీ గులాబీ రంగు చెంపలను స్పృశిస్తూ, మెల్లగా ఆమె మెడ వంపులను తాకుతూ, ఆమె నడుము మడతలను సవరిస్తూ, మధ్య మధ్యలో చూపుడు వేలితో ఆమె నాభి చుట్టూ సున్నితంగా స్పర్శిస్తూ, ఆమె చెవిలో మెల్లగా గుసగుసలాడుతూ, “వల్లీ, నేను నీకు ఏ హాని తలపెట్టను. కంగారు పడొద్దు. నీ అందాలను పూర్తిగా ఆరాధించాలని ఉంది. నీకు తెలుసా, నువ్వు ఎంత అందంగా ఉన్నారో? ప్రసాద్ ని మించిన అదృష్టవంతుడు ఈ లోకంలో ఇంకెవరూ లేరు. నీ కౌగిలికే నేను కరిగిపోతానేమో అన్నంతగా ఉంది. ఇంతటి సౌందర్యం ఎలా సాధ్యం? ఈ రంగడిని ఒక్కసారి అనుగ్రహించొచ్చు కదా?” అంటూ ఆమెను మరలా తన వైపుకి తిప్పుకుని మరింత గట్టిగా వాటేసుకున్నాడు. ఆయన కళ్ళు ఆమె అందంలో మునిగిపోయాయి. ఆయన స్పర్శ ఆమె శరీరాన్ని పులకింపజేస్తోంది.

అతనిలో ఉద్వేగం పెరుగుతూ అది మగసిరిని పట్టి లేపుతోంది. అది మెల్లిగా ఆమె తొడల మధ్య సున్నితంగా తాకుతోంది. ఆ స్పర్శతో వల్లీ శరీరం ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడింది. ఆమె గుండె వేగం పెరిగింది, శ్వాస తీసుకోవడం కష్టమైంది. ఆమె చర్మం మీద ఒక విధమైన విద్యుత్ ప్రవాహం ప్రవహించింది. అతని బిగి కౌగిలిలో ఆమె నలిగిపోతూ, ఏదో తెలయని అనుభూతికి లోనవుతోంది. ఆమె మనసులో భయం, ఆందోళన, ఆశ్చర్యం, ఆకర్షణ, ఇంకా ఏదో తెలియని కలవరపాటు అన్నీ కలగలసిపోయాయి. ఆమె కళ్ళు మూసుకున్నాయి, ఆమె పెదవులు మెల్లగా వణుకుతున్నాయి. ఆమె శరీరం ప్రతిస్పందిస్తోంది, ఆమె నిగ్రహం సడలుతోంది. ఆ సమయంలో ఆమె ఏమి చేయాలో, ఎలా స్పందించాలో అర్థం కావడం లేదు. ఆమె మనసులో ఒక యుద్ధం జరుగుతోంది.

అతని చేతులు ఆమె నడుము యొక్క సున్నితమైన వంపులను స్పర్శిస్తూ, ఆమె ఉనికిని కొలుస్తున్నాయి. ఆ స్పర్శలో ఆరాధన, కామం, ఇంకా ఏదో తెలియని తపన మిళితమై ఉన్నాయి. మధ్య మధ్యలో అతను ఆమె చెవిలో మెల్లగా ఊదుతూ, “నా మాటలు నీ చెవిని చేరాయా?” అంటూ ఆమె అందాన్ని పదే పదే కొనియాడుతూ, ఆమె శరీర సౌష్టవాన్ని వర్ణిస్తూ, ఆమె చెవిని స్పృశిస్తూ, మెల్లగా ఆమె చెవి బుట్టలను తన నోటిలోకి తీసుకుంటూ, పెదవులతో ఆమె చెవులను ముద్దులాడుతూ, అటు ఇటు మారుస్తూ ఆమె శరీరాన్ని చిన్నపాటి ప్రేమ పరీక్షకు గురిచేస్తున్నాడు. పరాయి మగాడైనా కూడా, ఎందుకో అతడి స్పర్శకు, అతడి బలమైన బాహువుల్లో నలుగుతున్న ఆమె శరీరంలో కూడా చిన్నగా కోరికలు రేగుతున్నాయి. ఆమె శరీరం అతని స్పర్శకు స్పందిస్తోంది, ఆమె మనసులో అలజడి మొదలైంది. ఆమె కనులు మూసుకుంది. 

అతను మెల్లిగా ఆమె ముఖాన్ని ముద్దాడుతున్నాడు. ఆమె నుదురు, కనులు, బుగ్గలు, గడ్డం ఇంకా మెడ వంపుల్లో అతను పెడుతున్న ముద్దులను ఆమె శరీరం కూడా మెల్లి మెల్లిగా అందుకుంటూ ఆమెకు పరీక్ష పెడుతోంది. ఇప్పుడు చూపుడు వేలితో ఆమె నుదురు నుంచి కిందకి రాస్తూ, నాసిక మీదుగా ఆమె పెదవుల మీదకు తెచ్చాడు. వణుకుతున్న ఆమె పెదవులపై అతని చూపుడు వేలితో రాస్తూ, కింది పెదవిని ఒక్కసారి పట్టుకొని వదిలారు. ఆమె నుండి తెలియకుండానే చిన్న మూలుగు వచ్చింది. ఇలాంటి సందర్భంలో, ఆవేశంలో అల్లుకున్న మగాడి విషయంలో, స్త్రీ ఎలాంటి బలహీనత చూపినా, జరగబోయేదేంటో ఆమెకు తెలియనిది కాదు. ఆమె తన చేతులతో అతనిని నిలువరిస్తూ, అతనితో “దయచేసి నన్ను అర్థం చేసుకోండి. ఇంత మంచి మనసున్న మీకు ఇలాంటి బలహీనత ఎందుకు” అంటూ తన వ్యతిరేకతను తెలియపరుస్తోంది.

రంగారావు ఆమెను ఒక్కసారి గట్టిగా తన గుండెలకు హత్తుకుంటూ “వల్లీ, నేను నీకు ఏ హాని తలపెట్టను. కానీ నీ అందాన్ని చూస్తూ నిగ్రహించుకోవడం మాత్రం నా వల్ల కావడం లేదు. ఎప్పటినుంచో నీ మీద కోరిక పెంచుకున్నాను. అలా కోరుకోవడం తప్పే అని తెలుసు, కానీ నీ సౌందర్యం నన్ను క్షణం క్షణం ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది. నిన్ను  తప్ప వేరే ఎవరినీ నేను ఇలా చూడలేను. ఇంత అందాన్ని కోరుకోకపోవడమే అసలైన బలహీనత ఏమో.” అంటూ ఆమె నుంచి విడివడి పక్కనే ఉన్న తువ్వాలు అందుకుని, ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ “వల్లీ, నీ అందాన్ని ఆరాధించనీ. దయచేసి అర్థం చేసుకో” అనగా ఆమె సిగ్గుతో కళ్ళు మూసుకుంది.

[venkujkc1984]

2.5

రంగారావు ఆమెను ఒక్కసారి గట్టిగా తన గుండెలకు హత్తుకుంటూ “వల్లీ, నేను నీకు ఏ హాని తలపెట్టను. కానీ నీ అందాన్ని చూస్తూ నిగ్రహించుకోవడం మాత్రం నా వల్ల కావడం లేదు. ఎప్పటినుంచో నీ మీద కోరిక పెంచుకున్నాను. అలా కోరుకోవడం తప్పే అని తెలుసు, కానీ నీ సౌందర్యం నన్ను క్షణం క్షణం ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది. నిన్ను  తప్ప వేరే ఎవరినీ నేను ఇలా చూడలేను. ఇంత అందాన్ని కోరుకోకపోవడమే అసలైన బలహీనత ఏమో.” అంటూ ఆమె నుంచి విడివడి పక్కనే ఉన్న తువ్వాలు అందుకుని, ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ “వల్లీ, నీ అందాన్ని ఆరాధించనీ. దయచేసి అర్థం చేసుకో” అనగా ఆమె సిగ్గుతో కళ్ళు మూసుకుంది. 

వెంటనే ఆ తువ్వాలుతో మెల్లిగా తడిగా ఉన్న ఆమె చెవులు, భుజాలు, చేతులు తుడిచాడు. ఇప్పుడు మెల్లిగా ఆమె ముఖం, కళ్ళు, బుగ్గలు, కంఠం తుడిచి ఆమె ముఖంలోకి చూస్తూ, తువ్వాలుతో ఆమె పెదవులను తుడుస్తూ వాటిని చిన్నగా మెలిపెట్టేడు. ఆమె ముఖకవళికలు వేగంగా మారుతున్నాయి. కొద్దిసేపటి తర్వాత, ఇప్పుడు తువ్వాలుతో ఆమె మెడ భాగమంతా తుడిచి కొద్దిగా కిందకి జార్చుతున్నాడు. ఆమె పెదవులు వణుకుతున్నాయి. ఆమె రెండు చేతులు తెచ్చి అతని చేతులను మరింత కిందకి తీసుకెళ్లకుండా పట్టుకుంది. ఆమె ఉద్దేశ్యం అతనికి అర్థమైంది. ఇప్పుడు అతను తన చేతులను ఆమె కంఠం మీద నుంచి తీసేసి, ఆమె నడుముకు ఇరువైపులా వేసి చిన్నగా నొక్కారు. ఆమె ఒక్కసారిగా కొద్దిగా మునివేళ్లతో పైకి లేచి మళ్ళీ సర్దుకుంది. ఇప్పుడు ఆ తువ్వాలుతో ఆమె నాభి చుట్టూ తుడుస్తూ, చూపుడు వేలితో ఆ తువ్వాలుని ఆమె నాభిలోకి చొప్పించి కలియ తిప్పుతున్నాడు. ఆమె శ్వాస వేగం పెరిగింది. దానికి ఆమె ఎత్తులు పైకి కిందకి ఊగడం అతనికి ఇప్పుడు తెలుస్తోంది. వాటి వయ్యారాలకు అతని కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి. గుటకలు మింగుతూ నాలుక తో పెదవులు తడుపుకుంటున్నాడు. ఆమెను తన ఎడమ చేతితో వెనుక భాగంలో పట్టుకుని, కుడి చేతితో ఆమె నాభి చుట్టూ రాస్తూ, చూపుడు వేలితో ఆమె నాభి లోతు కొలుస్తూ, ఆమె శరీర ధారుడ్యానికి పరీక్ష పెడుతున్నారు. ఇప్పుడు ఆ తువ్వాలుని వదిలేసి అతని చేతులను ఆమె నడుముకి ఇరువైపులా వేసి, కిందకి వంగి ఆమె ముందర మోకాళ్ళ మీద కూర్చున్నాడు. ఇప్పుడు అతని ముఖం సరిగ్గా ఆమె నాభికి సమాంతరంగా ఉంది. ఆమె నున్నని పొట్ట, మధ్యలో గుండ్రటి నాభి చూసి అతని కళ్ళు విచ్చుకున్నాయి. పెదవులు తడి ఆరిపోతోంది. అంత దగ్గరగా తన నాభిని చూస్తున్న అతను తర్వాత ఏం చెయ్యబోతున్నారో గ్రహించిన ఆమె, చేతులతో అతని తలని రెండు వైపులా గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆమె నాభినే చూస్తున్న అతను, మైకం కమ్మి అసంకల్పితంగా ముందుకు వచ్చి పెదవులతో ముద్దాడ బోయాడు. ఆమె మాత్రం చేతుల్లో బలాన్ని అంతటినీ ఉపయోగించి అతని ముఖాన్ని అడ్డుకుంటోంది. 

అతను పైకి చూస్తూ ఆమెను గట్టిగా హత్తుకుని ఆమెతో “వల్లీ, చూడు నీ నాభి అందం, అబ్బా విశాల మైదానం మధ్యలో ఎంతటి మగాడి చూపులనైనా మింగేసే సుడిగుండంలా ఉంది. ఒక్కసారి నన్ను ముద్దాడనీ, ప్లీజ్, ఇక్కడ మనిద్దరమే ఉన్నాం, ఒక్కసారి నన్ను తాకనివవ్వు. అది తప్ప ఇంకేమీ చెయ్యను ప్లీజ్, ఒకే ఒక్కసారి ప్లీజ్...” అంటూ బ్రతిమలాడుతూ, ఆమె చెప్పేది వినకుండా, ఆమె నడుము మడతలు సవరిస్తూ పెదవులతో ఆమె నాభి మీద సుతారంగా పెదవులను ఆనించాడు. 

ఆమె చేతులతో అతడిని నిలువరించేందుకు బలం ప్రయోగిస్తున్నప్పటికీ, అతని బలం, కోరిక ముందు పనిచేయటం లేదు. అతను చేతులను ఆమె నడుము చుట్టూ బిగించి, మురిపెంగా ఆమె నాభిని ముద్దాడుతూ, మధ్య మధ్యలో పెదవులు సున్నాలా చేసి నాలుకను ఆమె నాభిలోకి చొప్పిస్తున్నాడు. అతని చర్యలు ఆమెలో ఒక వైపు భయాన్ని మరోవైపు నిద్రాణమైన ప్రౌఢ శారీరక కోరికలను నిద్ర లేపుతున్నాయి. ఆమె చేతులతో గట్టిగా అతని తలని పట్టుకున్నప్పటికీ, బయట వర్షానికి అతని లాలాజల ముద్దుల వర్షం పోటీపడుతోంది. అతని పెదవుల నుండి జాలువారే ముద్దుల జల్లు ఆమె నాభిని ముద్దాడడమే కాకుండా, దాని చుట్టూ ఉన్న సున్నితమైన ప్రదేశాలలోనూ, నడుములోని సొగసైన వంపుల లోతులను తడుముతూ ప్రవహిస్తోంది. ఆ అనుభూతికి ఆమె తట్టుకోలేకపోతోంది. అతని పెదవుల వేడి స్పర్శకు ఆమె శరీరం విద్యుత్ ప్రవాహం ప్రసరించినట్టు ఉలిక్కిపడుతోంది. 

అతని ముద్దుల తాకిడికి లొంగి, ఆమె ఎద భాగం ఉవ్వెత్తున ఎగిసిపడుతూ, లయబద్ధంగా ఊగుతోంది. ఆ దృశ్యానికి అతనిలో మగాడు విచ్చుకుని పూర్తి మొనగాడై దృఢంగా నిల్చుని, దుర్భేద్యమైన ఆమె మన్మథ సామ్రాజ్యంలో జెండా పాతి తన ఆధిపత్యాన్ని చాటుకుని, ఆమెను జయించాలని రెచ్చగొడుతున్నాడు. 

ఆమె శరీరం కూడా కొద్ది కొద్దిగా పట్టు తప్పుతోంది. అతని స్పర్శ వేడికి ఆమె నాభి ప్రాంతం అతని లాలాజలంతో మెరిసిపోతోంది. అతని పట్టు మరింత బిగుసుకుంటోంది, ఆమె శరీరం స్పందిస్తూ చిన్న చిన్న మార్పులకు లోనవుతోంది. ఆమె స్థనాలు మరింత బిగుసుకుంటూ, వాటి శిఖరాలు మరింత సున్నితంగా, స్పర్శకు లొంగే విధంగా మారుతున్నాయి. ఆమె తొడలు లోలోపల వణుకుతున్నాయి, చాలా రోజులుగా నిద్రాణంగా ఉన్న ఆమెలోని సహజమైన కోరిక నెమ్మదిగా మేల్కొంటోంది. ఆమె శరీరంలో అక్కడక్కడ తేమ చేరుతోంది, ఇది ఆమె అంతర్గత భావాలను బయటపెడుతోంది. మనస్సు ఎంత నిగ్రహించాలని ప్రయత్నించినా కూడా, సరైన స్త్రీ శరీరం ఆ పరిస్థితుల్లో సహజంగా అలానే ప్రవర్తిస్తుంది. అనుభవజ్ఞురాలైన ఒక ప్రౌఢ స్త్రీ శరీరం ఇలాంటి అనుభవాలకు తలవంచక తప్పదు. ఈ పరిణామం ఇలాగే కొనసాగితే, ఆమె అతని చేతుల్లో తనను తాను కోల్పోయే అవకాశం చాలా స్పష్టంగా ఉంది.

ఆ క్షణంలో ఆమె మనసు ఒక్కటే అరిచింది –

‘ఇంకా ఆగకపోతే… నేను… నిజంగానే… అతని చేతుల్లో కరిగిపోతాను…’

ఆమె ఏమవుతుంది? అతను ఏమి చేస్తాడు?

[venkujkc1984]

The story takes elevation and built up before the expected and unexpected and has the elements of emotions, respect, vulnerability, feelings, and many more. 

I request you to kindly be patient, watchful and provide your valuable comments and feedback. 

[venkujkc1984]

2.6

రంగారావు గారి ఉద్దేశం ఏమిటో గ్రహించిన వల్లీ, ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి, అతన్ని బలంగా వెనక్కి నెట్టింది. కంగారుగా, ఆవేదనతో అతని కళ్ళల్లోకి చూస్తూ, "రంగారావు గారు, దయచేసి ఇక్కడితో ఆపండి. ప్లీజ్... నన్ను అర్థం చేసుకోండి. మీరు ఇలా ప్రవర్తించడం మీకు ఏ మాత్రం తగదు. ఇది ధర్మం కాదు," అని వేడుకోసాగింది. 

ఆమె మాటల్లోని నిజాయితీని, కళ్లలోని ఆవేదనను చూసి రంగారావు గారి మనసులో కదలిక వచ్చింది. అతనిలోని ఆవేశం క్రమంగా చల్లారడం మొదలైంది. తన తప్పును గ్రహించి, మనసును నిగ్రహించుకునే ప్రయత్నం చేశాడు.

“వల్లీ... నిన్ను కౌగిలించుకున్న క్షణంలో, నీ అందాన్ని చూస్తూ నేను నా నియంత్రణ కోల్పోయాను. నీ బట్టలు బాగా తడిసిపోయాయి, పూర్తిగా ఆరబెట్టుకోండి. నేను పక్క గదిలో ఉంటాను. నువ్వు తిరిగి సిద్ధమైన తర్వాత బయలుదేరుదాం. భయపడకు, మళ్ళీ చెబుతున్నాను, నువ్వు ఒప్పుకోకుండా నేను ఏ మాత్రం చొరవ తీసుకోను...” అని మెల్లగా చెప్పాడు. ఆమెను విడిచి, నిరాశగా తల దించుకుని పక్క గదిలోకి వెళ్ళిపోయాడు.

క్షణం ఆలస్యం చేయకుండా, వల్లీ బయటపడ్డానని ఊపిరి పీల్చుకుంది. తన మనసులోనే రంగారావు గారికి కృతజ్ఞతలు తెలుపుకుంది. గది తలుపులు గట్టిగా మూసుకుని, తలంతా తువ్వాలుతో గట్టిగా తుడుచుకుని, జారుతున్న నీటిని ఆపడానికి ప్రయత్నించింది. ఆ తర్వాత ఒళ్లంతా ఆ తడిని తుడిచేసుకుంటూ, ఆ క్షణాల నుంచి తనను తాను తేరుకునే ప్రయత్నం చేస్తోంది.

మరోవైపు, ప్రక్క గదిలో రంగారావు పరిస్థితి వేరుగా ఉంది. వల్లీ స్పర్శతో వేడెక్కిన అతని శరీరం చల్లబడటం లేదు. పూర్తిగా మేల్కొన్న అతని పురుషాంగం అతన్ని మరింత అల్లకల్లోలం చేస్తోంది. పైట తొలగిన ఆమె అందాలు, ఆమె లోతైన నాభి అతన్ని వెంటాడుతున్నాయి. మంచం మీద అటూ ఇటూ తిరుగుతూ, తనలోని కోరికను ఎలా నియంత్రించుకోవాలో తెలియక సతమతమవుతున్నాడు.

ఇలా దాదాపు అరగంట గడిచిపోయింది. వల్లీ గది బయటకు వచ్చి, రంగారావు గారిని చూడసాగింది. అతని గది తలుపు మాత్రం మూసి ఉంది. కాసేపు ఎదురుచూసి, మెల్లగా తలుపు తట్టి చూసింది. ఎంతసేపటికీ లోపలి నుండి ఎలాంటి స్పందన లేదు. బహుశా అతను నిద్రపోతున్నారేమో అని వల్లీ ఊహించింది. అయితే, ఇంతలో ఆమె కన్ను పక్కనే ఉన్న కిటికీపై పడింది. కిటికీ తలుపు లోపలి నుండి గడియ పెట్టలేదని గమనించింది. సమయం మించిపోతుండటంతో, అతన్ని పిలవడానికి ఆమె నిశ్శబ్దంగా కిటికీని కాస్త తెరిచింది. అప్పుడు ఆమె చూసిన దృశ్యం ఆమె వెన్నులో వణుకు పుట్టించింది.

రంగారావు గారు మంచం మీద ఉన్నారు. ఆయన ఒక చేత్తో తన పురుషాంగాన్ని పట్టుకుని పిసుకుతూ ఏదో మూలుగుతున్నారు. ఆ సమయంలో, ఆమె అతని మగసిరి పరిమాణాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయింది. అది ఒక బలమైన చెక్క దుంగలాగా గట్టిగా ఉంది. ఇది ఇంచుమించుగా 9 అంగుళాల పొడవు ఉంటుందేమో. అతని అంగం మొత్తం గట్టిగా సాగిపోయింది. ఆమెకు భయం వేసింది. ఆమె వెళ్ళిపోవాలనుకున్నా, అతని పొడవాటి పురుషాంగాన్ని చూసిన ఆమె ఏదో తెలియని ఉత్సుకతతో తలుపు సందుల్లోంచి నిశ్శబ్దంగా అతని చర్యల్ని చూస్తూనే ఉంది. ఆమె అక్కడి నుంచి వెళ్లలేకపోయింది. అతను ఏమి గొణుగుతున్నారో తెలుసుకోవడానికి ఆమె ప్రయత్నిస్తోంది. ఆమె శ్రద్ధగా వింటోంది. అతను “వల్లీ, నా శృంగార దేవతా, ఆఆహ్, దయచేసి నాకు ఒక అవకాశం ఇవ్వు. నేను నా కోరికని అదుపు చేసుకోలేకపోతున్నాను. ప్లీజ్ వల్లీ, ప్లీజ్, ప్లీజ్ నా కోరికను తీర్చు, నేను నీ అందం కోసం తహతహలాడుతున్నాను, ప్లీజ్ నన్ను అనుగ్రహించు, అసలు ఏమి అందం నీది, నీ వంపులు, పొంగులు, ఆహ్ నీ నాభి, ఆఆహ్ ఆఆహ్, నా మగసిరిని చూడు, నీ  మదన మందిరం లోనికి ప్రవేశించాలని పిచ్చెక్కిపోతున్నాది...” 

రంగారావు ఆమెను ఊహించుకుంటూ... చేతి పని చేసుకుంటున్నాడు. ఆమె నిస్సేష్టురాలైంది. ఒక్క ఉదుటున ఆమె వెనక్కి వచ్చింది. ఆమె ఒక గ్లాసు చల్లటి నీళ్ళు తాగి, వేగంగా ఊపిరి పీల్చుకుంటూ గదిలో కూర్చుంది. అతని బెడ్ రూమ్‌లోని దృశ్యాన్ని అతని మాటలను ఆమె మరచిపోలేకపోతోంది. అతని బలిసిన మగసిరి, ఆ గంభీరమైన పౌరుషం కేవలం ఆలోచనల్లోనే ఆమె మదన మందిరాన్ని, ఆమెలోని సున్నితమైన కోరికల లోకాన, నెమ్మదిగా, కానీ అనివార్యంగా తడిసిపోతున్నట్లు ఆమెకు స్పష్టంగా అనిపించింది. ఆ అగ్నిపరీక్ష లాంటి భావన, ఆమె సిరల వెంట పరుగెడుతూ, ఆమె అంతరంగాన్ని పూర్తిగా కమ్మేసింది. అతని ఆకృతి, ఆ విశాలమైన భుజాలు, ఆ నిండుదనం, ఆమె కళ్ల ముందు ఒక దృశ్యంగా నాట్యం చేస్తున్నాయి.

ముఖ్యంగా, అతని మగసిరి పరిమాణం, ఆ అసాధారణమైన ఆకర్షణకు ఆమె మనస్సు మైమరచిపోయింది. ఆ క్షణంలో, ఆమె మనసులో భయం, ఉత్సాహం, కోరికల కలగలుపు ఒక తుఫానులా రేగింది. తనను తాను నియంత్రించుకోవడానికి ఆమె చేసిన ప్రయత్నాలన్నీ వృథా అయ్యాయి. ఆ అనిర్వచనీయమైన ఆకర్షణ ముందు, ఆమె ఇచ్ఛాశక్తి బలహీనపడింది. ఆమె అడుగులు అప్రయత్నంగా, ఒక అజ్ఞాత శక్తిచే నడిపించబడినట్లుగా, మళ్ళీ ఆ బెడ్‌రూమ్ కిటికీ వైపు కదిలాయి. ఆ కిటికీ నుంచి అతన్ని చూడాలనే తపన, అతని రూపాన్ని, ఆ పౌరుషాన్ని మళ్లీ ఒక్కసారి ఆస్వాదించాలనే కాంక్ష ఆమెను పూర్తిగా లోబరుచుకుంది. ఆ కిటికీ ఇప్పుడు కేవలం లోపలి గదిని చూపించే వస్తువు కాదు, ఆమె అంతరంగంలోని అణచిపెట్టిన కోరికలకు, రహస్యమైన ఆశలకు ఒక ప్రవేశ ద్వారంలా మారింది. ఆమె కళ్లు ఆతృతగా అతన్నే వెతుకుతున్నాయి, అతగాడి చూపుకై పరితపిస్తున్నాయి.

మళ్ళీ బెడ్ రూమ్ లో ఉన్న అతని వైపు చూసింది. అతను ఇప్పటికీ తన చేతిపనిని కొనసాగిస్తున్నారు. అతని మగతనం ఆమె భర్త కంటే చాలా పెద్దదిగా కనిపిస్తోంది. అతని చేతి పనిని చూస్తున్న ఆమె కళ్ళు, పెద్దవై తదేకంగా చూస్తూండగా ఆమెకు వణుకు కూడా వస్తోంది. కొన్ని నిమిషాల తర్వాత అతను చివరికి వచ్చినట్లు అనిపించి, తన చేతులు అతని మగసిరి మీద నుండి తీసివేశారు. అది దాదాపు 9 అంగుళాల సైజులో, 90 డిగ్రీల్లో నిటారుగా నిల్చుని, పైకప్పును చూస్తోంది. అతను ఒక్కసారిగా మళ్ళీ అతని మగసిరిని గట్టిగా పట్టుకుని “వల్లీ, వల్లీ, నా పూవల్లీ, నా శృంగార దేవతా, నీ అందంతో ఒక్కసారి నన్ను అనుగ్రహించు, ఇది నీదే, ఒకే ఒక్క అవకాశం ఇవ్వు, ఒకే ఒక్కసారి, నీ   ఆలోచనలను తట్టుకోలేకున్నా, ఇదిగో అయిపోతోంది, ప్లీజ్ వల్లీ, దయచేసి దీన్ని అందుకో... అహ్హ్హ్ అహ్హ్హ్” అంటూ ఆఖరి సారి గట్టిగా లాగి స్కలనం చేసి ఆపై నెమ్మదిగా మంచం మీద కూలబడ్డాడు. 

అతని మగసిరి పలుమార్లు రసాల్ని చిలకరించింది. మొదటి రసాలు ఉవ్వెత్తున దాదాపు గది పైకప్పును తాకి, అక్కడ నుండి పడిపోయాయి. ఆ తర్వాత కూడా అతని పౌరుషం 7 అంగుళాల పొడవుతో నిటారుగా నిలబడి ఉంది. ఇది చూసిన తర్వాత ఆమె యోని పూర్తిగా తడిగా ఉన్నట్లు స్పష్టంగా అనిపించింది. ఆమె స్పృహలోకి వచ్చి, వెనుకకు మరలి హాల్ లోకి తిరిగి సోఫాలో కూలబడింది. ఆమె గుండె దడ ఆమెకే స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. అతని కోరిక, మగసిరి బలం ఆమెకు ఆశ్యర్యాన్ని, భయాన్ని కలిగిస్తున్నాయి.

ఒక పావుగంట తర్వాత అతను లేచి బాత్రూం లోకి వెళ్లి కడుక్కుని, మరలా బట్టలు వేసుకుని బయటకు వచ్చారు. అతని మొహంలో సంతృప్తి మరియు కొత్త కాంతి కనిపిస్తోంది ఆమెకు. అతను ఆమెను తదేకంగా చూస్తున్నారు. “ఇక వెళ్దామా? ఆలస్యమవుతోంది” అన్న ఆమె మాటతో, ఇద్దరూ ఊరికి బయలుదేరారు. అతను వల్లీకి ఇచ్చిన మాట ప్రకారం క్షేమంగా ఇంటి దగ్గర దించేసి వెళ్లిపోయాడు. వల్లీ వెంటనే ప్రసాద్ కి ఫోన్ చేసి తాను సురక్షితంగా ఇంటికి చేరుకున్నానని చెప్పింది. 

ఆ రాత్రి వల్లీ మనసులో రకరకాల ఆలోచనలు సుళ్ళు తిరుగుతున్నాయి. రంగారావు గారి మంచితనం, మాట మీద నిలబడే స్వభావం, ఒంటరిగా ఉన్న తనను కావాలనుకుంటే మరింత ముద్దులతో రెచ్చగొట్టి ఇంకా కుదరకపోతే బలవంతంగానైనా తన వశం చేసుకోగలిగినా కూడా, తన మనసుకి విలువనివ్వడం వల్లీ ఆలోచనలో పడ్డాయి. నిజానికి అతను బలవంతం చేసినా ఆ పరిస్థితులలో ఆమె శరీరం ఎక్కువ సేపు ప్రతిఘటించలేక అతని బలానికి, పనితనానికి లొంగిపోయేది. కానీ జరిగిన సంఘటన ఆమె అంతకు ముందు తీసుకున్న నిర్ణయాన్ని మార్చేంత తీవ్రమైనది కాదు. ఆమె మదిలో మెదులుతున్న ప్రశ్న ఒక్కటే, "అంత మంచి వ్యక్తికి నా మీద ఎందుకు అంత కోరిక?" అనేదే. అతని దృఢమైన, మగసిరి ఆమె కళ్ళల్లో మెదులుతోంది. ఈ ఆలోచనలతోనే ఆమె నిద్రలోకి జారుకుంది.

తర్వాత రోజు ఆమె ఎప్పటిలాగే ఇంటి పనులు చేసుకుంటోంది కానీ ఏకాగ్రత కుదరడంలేదు. రంగారావు గారికి తన మీద ఉన్న కోరికకు, అతని మగసిరి సామర్ధ్యానికి ఆమె ఆశ్చర్యపోతోంది. అతని బలిష్టమైన మగసిరి తెలియకుండానే ఆమె మస్తిష్కంలో నిలిచిపోయింది. ఇది ఆమె మదన మందిరాన్ని నిరంతరం తడి చేసి రోజంతా ఆమెను చికాకు పెట్టింది. ఆ రాత్రి కూడా ఆమెకు నిద్ర పట్ట లేదు. ఆ తర్వాత రెండు రోజులకి, ఈ ఆలోచనల భారంతో ఆమెకు జ్వరం వచ్చింది, కొన్ని రోజులకు కోలుకుంది.

- PART 2 Completed

[venkujkc1984]

Next episodes loading.... 

[venkujkc1984]

Your feedback/likes/comments helps me improve the narration further.

[venkujkc1984]

ఇప్పటి వరకు రాసిన ఈ కథ మీద మీ అభిప్రాయం చెప్పండి. ఇంకా చాలా కథ మిగిలి వుంది. నేను మొదటిసారి కథ పోస్టు చేస్తున్నందున మీ రిప్లై, ఫీడ్ బ్యాక్ చాలా అవసరం.

Please share your feedback on the story, as I am writing here first time, it will be very much helpful for any improvements.

- Venkatesh

[venkujkc1984]

3. రంగారావు గారి పాచికలు

3.1

ప్రసాద్ తన అనారోగ్యం నుంచి పూర్తిగా కోలుకున్నాక, రంగారావు గారికి తన పట్ల పెరిగిన గాఢమైన కృతజ్ఞతా భావాన్ని వ్యక్తం చేయాలనుకున్నాడు. రంగారావు గారి సహాయం వల్లే తన జీవితం మళ్లీ సంతోషంగా మారిందని ఆయన బలంగా విశ్వసించాడు, అందుకే ఆయనను ప్రత్యేకంగా గౌరవించాలని నిశ్చయించుకున్నాడు. ఈ ఉద్దేశంతోనే, ప్రసాద్ మరియు వల్లి కలిసి తమ ఇంట్లో ఒక చిన్న పూజను ఏర్పాటు చేసి, ఆ పూజకు మరియు భోజనానికి రంగారావు గారిని ఆహ్వానించాలని నిర్ణయించుకున్నారు.

ప్రసాద్ స్వయంగా వెళ్లి ఆహ్వానం చెప్పాలనుకున్నాడు. ఒక సాయంత్రం, ఆయన రంగారావు గారి ఇంటికి వెళ్లి, ఎంతో ఆప్యాయంగా "రంగారావు గారూ, మీరు నాకు చేసిన ఉపకారం నేను మర్చిపోలేను. మా ఇంట్లో పూజ ఉంది, మీరు తప్పక రావాలి. దయచేసి రాత్రి భోజనం కూడా మా ఇంట్లోనే చేయాలి, అది నా మనస్ఫూర్తి కోరిక" అని వేడుకున్నాడు.

రంగారావు సాధారణంగా ఇలాంటి ఆహ్వానాలను తిరస్కరిస్తాడు. ఈసారి కూడా, మర్యాదగా "ప్రసాద్, పూజకు వీలైతే తప్పకుండా వస్తాను. కానీ భోజనం వద్దు, నా ఇంట్లోనే చేసుకుంటాను" అని చెప్పాడు.

రంగారావు మాటతో ప్రసాద్ కొంచెం నిరాశపడ్డాడు. అయినా ఆయన పట్టువదలక, "మీరు తప్పకుండా రావాలి రంగారావు గారూ, మీరు లేకుండా పూజ పూర్తి కాదు" అని ఆయనను మరలా దృఢంగా కోరి ప్రసాద్ ఇంటికి తిరిగి వచ్చాడు. రంగారావు గారు భోజనానికి నిరాకరించడం అతనికి చాలా బాధ కలిగించింది.

ప్రసాద్: (నిట్టూరుస్తూ) వల్లీ, రంగారావు గారు భోజనం చేయనన్నారు. ఆయన మనకు చేసిన సహాయానికి, కనీసం కృతజ్ఞతగా ఒక పూట భోజనం పెట్టలేకపోతే, నా మనసు చాలా బాధగా ఉంది.

వల్లీ: (ప్రసాద్ దగ్గరకు వెళ్లి, ఆయన చేతిని పట్టుకుంటూ) ఏవండీ, అలా బాధపడకండి. ఆయనకు వీలు లేకపోయి ఉండవచ్చు. మనసులో ఏమీ పెట్టుకోవద్దు. మనం ఆయనకు కృతజ్ఞులం అనే విషయం ఆయనకు తెలుసు కదా.

ప్రసాద్: (తల పట్టుకుని) అది కాదు వల్లీ. ఆ రోజు నా ప్రాణం పోయే స్థితిలో ఉన్నప్పుడు, ఆయన మనకు దేవుడిలా వచ్చి సహాయం చేశారు. ఆయన్ను ఏదో ఒక రోజు తప్పకుండా మన ఇంటికి పిలిచి భోజనం పెట్టాలి. అప్పుడే నా మనసుకు శాంతి ఉంటుంది.

వల్లీ: (ఆందోళనగా) తప్పకుండా అండి. మీరు కోరుకున్నట్టుగానే ఆయనను పిలిచి భోజనం పెడదాం. ముందు మీరు ప్రశాంతంగా ఉండండి.
  
ప్రసాద్ ఇంకా పూర్తిగా మామూలు స్థితికి రాలేకపోయాడు. రంగారావు గారు తన ఇంటికి వచ్చి భోజనం చేస్తేనే ఆయనకు తృప్తి కలుగుతుందని మనసులో బలంగా అనుకున్నాడు. వల్లీ ఆయనను సముదాయించినా, ఆ రోజు జరిగిన సంఘటన ఆయన మనసును కలచివేసింది.

కొన్ని రోజుల తర్వాత, అనుకోని రీతిలో వల్లీ, రంగారావు ఊరి దారిలో కలుసుకున్నారు. ఆ రోజు వల్లీ ముదురు నీలం రంగు పట్టు చీర కట్టుకుంది. ఆ చీర మెరుపు ఆమె శరీర సౌందర్యాన్ని, సన్నని నడుము వంపులను, లోతైన నాభిని మరింత ఆకర్షణీయంగా చూపించింది. సిగ్గుతో కూడిన ఆమె చూపులు, కళ్లలోని మెరుపు రంగారావు ని మంత్రముగ్ధుడిని చేశాయి.

వల్లీ, "రంగారావు గారు, మీరు మా ఇంట్లో పూజ అనంతరం భోజనానికి ఉండనని చెప్పారని ఆయన చాలా బాధపడుతున్నారు." అంటూ దీనంగా అడిగింది. 

ముఖ్యంగా, ఆమె గొంతులో కృతజ్ఞత బాగా వినిపించింది. "నిజం చెప్పాలంటే, మీ సహాయం వల్లనే ఆయన ఆరోగ్యం ఇంత త్వరగా మెరుగుపడింది. ఆ మేలు మేము మర్చిపోలేము, మీరు ఒక్కసారి వచ్చి మా ఆతిథ్యం స్వీకరించాలి" అని మరింత వినయంగా నమస్కరించింది.

రంగారావు ఆ మృదువైన ఆహ్వానాన్ని వింటూ, తమదైన చిరునవ్వును పెదవులపై పులుముకున్నాడు. వారి కళ్ళల్లో ఏదో దాపరికం, కొంటెతనం మిళితమై కనిపించాయి. "వల్లీ," అంటూ మెల్లగా పలికాడు, "నా కోరిక నీకు తెలుసు కదా? అది కుదిరినప్పుడు  తప్పకుండా వస్తాను," అని మాట దాటవేశాడు. సుమారు పది నిముషాలు పైగా వారిద్దరి మధ్య ఈ చర్చ జరిగింది. వల్లీ ఆయనను ఒప్పించేందుకు చాలా ప్రయత్నించింది. చివరకు, రంగారావు కొంచెం మెత్తబడినట్లుగా నటించాడు.

ఆయన మెల్లగా ఆమె కళ్లల్లోకి లోతుగా చూశాడు. ఆ చూపులో ఏదో తెలియని కోరిక, పట్టుదల స్పష్టంగా కనిపించింది. తన మాటను బయటపెట్టడానికి ముందు కొంచెం తటపటాయించినట్లు కనిపించినా, వెంటనే తేలికగా, కానీ గంభీరంగా తన కోరికను వ్యక్తపరిచాడు. "సరే, వల్లీ. మీ ఇంటికి భోజనానికి నేను తప్పకుండా వస్తాను," అని కొద్దిగా ఆగి, "అయితే, నేను దీనికి ఒకే ఒక షరతు పెడుతున్నాను. నువ్వు దానికి  ఒప్పుకోవాలి," అని అన్నాడు. ఆమె ఆ షరతు ఏమిటని అడుగగా, ఆయన "నా షరతు ఏమిటంటే... ఆ రోజు లాగే లాగే నిన్ను, ఇంకా నీ అంటూ ఆమె నాభి వైపు చూస్తూ ముద్దాడాలి. అది సరేనంటే నేను భోజనం చేస్తాను," అని నిస్సంకోచంగా ప్రకటించాడు. ఆ మాటలు వల్లీని ఒక్క క్షణం షాక్‌కి గురిచేశాయి.

ఆయన మాటలకు ఆశ్చర్యపోయిన వల్లీ, కళ్లు విప్పార్చి, "మీరు ఏమి మాట్లాడుతున్నారు? నేను అలాంటి దాన్ని కాదు. మీ షరతు కష్టమైనది. దయచేసి అలాంటి షరతులేమి లేకుండా మా ఇంటికి రండి ప్లీజ్" అంటూ ఆందోళన చెందుతూ వెనుతిరిగింది. ఆయన అంత దృఢంగా ఎందుకు కోరుకుంటున్నారో ఆమెకు అర్థం కాలేదు. మనసులో అలజడి రేగినా, "దేవుని రాత ఎలా ఉంటే అలాగే జరుగుతుంది, నేను ఏమీ చేయలేను" అనుకుంది. అయితే, ఆయన (ప్రసాద్) బాధ ఎలా పోగొట్టాలో అర్థం కావట్లేదు.

పూజ రోజు:

ఆ సాయంత్రం ప్రసాద్ ఇంట్లో వ్రతం ఘనంగా, భక్తిపూర్వకంగా జరిగింది. ఊరి ప్రజలు, రంగారావు కూడా పాల్గొని, ఆశీర్వాదాలు తీసుకున్నారు. వ్రతం ముగిసిన తర్వాత అందరూ వెళ్లిపోయారు. రంగారావు కూడా బయలుదేరుతుండగా, ప్రసాద్ ఆయనను ఆపాడు. "రంగారావు గారూ, మీరు భోజనం చేసి వెళ్లాలి. ఇది నా మనస్పూర్తి కోరిక, మీరు లేకుండా ఈ వ్రతం పూర్తి కాదు" అంటూ బలవంతం చేశాడు.

రంగారావు వల్లీ వైపు అర్థవంతంగా చూశాడు, ఆమెకు చెప్పిన షరతును గుర్తు చేసుకుంటూ. ఆయన కళ్లలో ఆశ, దృఢత్వం కనిపించాయి. వల్లీ కూడా, "రంగారావు గారూ, దయచేసి ఉండండి. కాదనకండి. మా ఇంట్లో భోజనం చేసి వెళ్ళండి." అని వేడుకుంది. ఆమె మనసులో ఆ షరతు గురించి ఆలోచనలు తిరుగుతున్నాయి.

ఇంతలో పూజ తర్వాతి పనులలో ప్రసాద్ బయటకు వెళ్లాల్సి వచ్చింది. అతను రంగారావు గారి దగ్గరికి వచ్చి “నేను ఒక పావుగంటలో వచ్చేస్తానండి. దయుంచి మీరు ఇక్కడే ఉండండి.” అని అర్థించి బయటకు వెళ్ళాడు. అప్పుడు రంగారావు వల్లీ ఇద్దరే మిగిలారు అక్కడ.

వల్లీ మెల్లిగా “రంగారావు గారు మీరు ఈ రాత్రి భోజనం ఇక్కడే చేయాలని మా కోరిక. ఆయన మనసులో చాలా బాధ పెట్టుకున్నారు దీని గురించి.” అన్నాది.

అప్పుడు రంగారావు మెల్లగా ఆమె దగ్గరకు జరిగి, "వల్లీ, నా షరతు గుర్తుందా?" అని దృఢంగా చెప్పాడు.

వల్లీ ముఖం ఎరుపెక్కి, "దయచేసి... మా సంతోషం కోసం ఉండండి, అలాంటి షరతులేమీ వద్దు" అంటూ వేడుకుంది. 

ఆయన మరింత దగ్గరై, "వల్లీ, నీ అందం నన్ను కట్టిపడేస్తోంది, ఒప్పుకోవచ్చు కదా" అన్నాడు.

ఇంతలో ప్రసాద్ మరలా తిరిగి వచ్చి, "రంగారావు గారూ, దయచేసి ఉండండి, నేను ఏర్పాట్లు చేస్తాను, రాత్రి భోజనం ఇక్కడే చేసి వెళ్ళండి" అంటూ వేడుకోగా, వల్లీ కూడా "ప్లీజ్, మా కోసం" అని జతకలిసింది.

రంగారావు వల్లీ వంక చూస్తూ వెళ్లిపోవడానికి సిద్ధమవుతుండగా, వల్లీ మెల్లగా కళ్లతోనే ఆయనకు సూచన ఇచ్చింది - "రంగారావు గారూ, మీ షరతుకు సరే, ప్లీజ్ ప్రసాద్ కోరిక కోసం ఉండండి" అని వేడుకుంది.

రంగారావు మనసులో సంతోషంగా “సరే ప్రసాద్ నువ్వు మరీ ఇంతలా అడుగుతున్నావు కాబట్టి సరే ఏర్పాట్లు చెయ్యి” అంటూ, తన అవకాశం కోసం ధైర్యంగా, ఆశతో ఎదురుచూశాడు. ఆయన మనసులో మరింత ఉత్కంఠ రేగింది. 

ప్రసాద్ ఆ మాటలకు సంతోషించి, భోజన ఏర్పాట్ల కోసం బయటకు వెళ్ళాడు. వల్లీ తలుపు మూసి హాల్లోకి తిరిగి వచ్చింది. ఆమె గుండె డప్పులా కొట్టుకుంటోంది, మనసులో ఏదో తెలియని భయం, ఆందోళన ఆమెను చుట్టుముట్టాయి.

రంగారావు సోఫా నుండి నెమ్మదిగా లేచి, ఆమె దగ్గరకు వచ్చాడు. ఆయన కళ్ళల్లో ఆశ, ఉద్రేకం, తీరని పట్టుదల కలగలిసి ఆమెను తదేకంగా చూస్తున్నాయి. 
"థాంక్స్ వల్లీ. నా షరతును అంగీకరించినందుకు. నువ్వు ఎంత అందంగా ఉన్నావో ఇవాళ!" అంటూ రంగారావు ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ అన్నాడు.

ఆమె గొంతులో నిస్సహాయత ధ్వనించింది. ఆమె కన్నీళ్లను ఆపుకుంటూ, "రంగారావు గారూ, దయచేసి నన్ను కరుణించండి... నా భర్త బాధ పోగొట్టాలనే ఆశతో, దిక్కుతోచని స్థితిలో మీ షరతును అంగీకరించాను. కానీ... కానీ దయచేసి ఒక్కసారి ఆలోచించండి" అంటూ భయం, సిగ్గు, నిస్సహాయత మిళితమైన స్వరంతో దీనంగా వేడుకుంది. 

వల్లీ వణుకుతూ,ఆమె ముఖం తీవ్రమైన సిగ్గుతో, ఎరుపు రంగులోకి మారగా, ఆయన ఆమె మాటలను ఏమాత్రం పట్టించుకోలేదు. ఆయన "వల్లీ... ఈ క్షణం కోసం ఎంతగానో ఎదురుచూశా. నీ మధురమైన అధరాలు, నన్ను నిలవనీయని నీ లోతైన నాభి... ఆ రాత్రి చూసిన దగ్గర నుండి నిద్రలో కూడా నన్ను వెంటాడుతున్నాయి" అంటూ, ఆయన మెల్లగా ఆమెను తన కౌగిలిలోకి తీసుకుని, సున్నితంగా ఒత్తిడి పెంచగా, ఆమె శరీరం ఆయన వెచ్చని ఛాతీకి గట్టిగా ఆనుకుంది. ఆ దృఢత్వం, ఆ ఉష్ణత ఆమెలో అకస్మాత్తుగా, అనిర్వచనీయమైన అలజడిని సృష్టించింది. ఆ స్పర్శ ఆమె శరీరంపై ఒక విద్యుత్ తరంగాన్ని పంపింది. ఆమె ప్రతిఘటించలేక, తేలికైన వణుకుతో ఆయన చేతుల్లో ఒదిగిపోయింది.

ఇప్పుడు ఆమె సుకుమారమైన ముఖాన్ని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని, మత్తుగా చూస్తూ, "వల్లీ, నువ్వు ఎంత అద్భుతంగా, అందంగా ఉన్నావో... నీ పెదవులు గులాబీ రేకుల్లా మృదువుగా, మధురమైన అమృతాన్ని దాచుకున్నట్లున్నాయి. నీ శరీరం ఒక శృంగార శిల్పం, ప్రతి వంపు, ప్రతి అంగుళం పరిపూర్ణమైన సౌందర్యంతో ఉంది..." అని గుసగుసగా ప్రశంసించాడు. ఆయన మాటలలోని మాధుర్యం, ఆకర్షణ ఆమె కళ్ళల్లోకి చొచ్చుకుపోగా, వల్లీ మనసులోని ప్రతిఘటన కొద్దిగా కరిగినట్లు, శరీరం తెలియని ఒక కోరికకు, ఆయన స్పర్శకు నెమ్మదిగా లొంగిపోతున్నట్లు కనిపించింది.

రంగారావు మెల్లగా ఆమె పెదవులకు దగ్గరయ్యాడు. ఆయన మెత్తగా ఆమె ముఖం పట్టుకుని, పెదవులను సమీపించాడు. ఆమె "రంగారావు గారూ, ప్లీజ్... వద్దు" అని తడబడుతుండగానే, శరీరం అంతా ఒక మధురమైన వణుకు మొదలైంది. ఆమె మనసు "ఇది సరైంది కాదు" అని హెచ్చరించినా, ఆమె శరీరం మాత్రం కదలడానికి నిరాకరించింది. "రంగారావు గారూ, ప్లీజ్... వద్దు," అంటూ ఆమె తడబడుతూ, గొంతులో మాటలు ఇరుక్కుపోయినట్లుగా నెమ్మదిగా పలికింది. ఆ మాటల్లోని నిస్సహాయత, తీయని భయం ఆయనకు మరింత ఆకర్షణీయంగా అనిపించాయి. ఆమె నిరోధించడానికి చేసిన ఆ ప్రయత్నం ఆయన ప్రేమను మరింత పెంచింది.

ఆయన ఆమె అభ్యర్థనను వింటూనే, ముందుగా ఆమె నుదుటిపై తన పెదాలను సున్నితంగా తాకాడు, ఆ స్పర్శతో ఆమెకు భద్రతను, అనురాగాన్ని కల్గిస్తూ, ఆ తర్వాత, మెల్లగా ఆమె నున్నని చెక్కిళ్లపైకి జారి, ఆ గులాబీ రంగు చర్మాన్ని అతి మెత్తగా ముద్దాడాడు, ఆమెపై తన కోరిక తెలియజేస్తూ. ఆ వెంటనే, ఆయన ముక్కును ఆమె ముక్కుతో రాస్తూ, మళ్లీ మెల్లగా పక్కకు జరిగి, ఆమె సున్నితమైన గడ్డంపై ఒక చిన్న ముద్దు పెట్టాడు, ఆమె ప్రతి భాగాన్ని తాను ఆరాధిస్తున్నానని చెప్పకనే చెప్పాడు. ఈ క్రమంలో, ఆమె భయం క్రమంగా కరిగిపోతోంది.  ఆయన పెదవులు ఆమె పెదవులపై సున్నితంగా తాకాయి. ఆయన గుండెల నిండా నింపుకున్న కోరిక, ఆ క్షణంలో ఆయన వేడి శ్వాస ద్వారా ఆమె ముఖంపై తగలడంతో, ఆమె అంతరంగంలో ఓ అనిర్వచనీయమైన అలజడి మొదలైంది. ఆమె గుండె వేగం మరింత పెరిగింది, లోపల ఏదో తెలియని భయం, ఉత్సాహం కలగలిసి ఆమెను ఊపిరి బిగబట్టేలా చేశాయి. ఆమె కళ్ళు ఆయన వైపే అపసవ్యంగా చూస్తున్నాయి, వాటిలో తారట్లాడుతున్న కాంతులు ఆ క్షణపు ఉద్వేగాన్ని ప్రతిబింబించాయి.  అది ఒక మెరుపులా, ఒక మధురమైన విద్యుత్ ప్రవాహంలా ఆమె శరీరంలోకి ప్రవహించింది. ఆ క్షణంలో కాలం ఆగిపోయింది, ఆ ప్రపంచంలో వారిద్దరూ తప్ప ఇంకేమీ లేవు. ఆ మొదటి స్పర్శ ఒక గాఢమైన భావోద్వేగానికి నాంది పలికింది.

ఆ ముద్దు నెమ్మదిగా, ఆలస్యంగా మొదలైంది. ఆయన పెదవులు ఆమె కింది పెదవిని మెల్లగా పీల్చుతూ, మరింత లోతుగా ముద్దు పెట్టడం ప్రారంభించాడు. ఆమె పెదవుల మెత్తదనం ఆయనను మరింత మత్తెక్కించింది, ఆయన నాలుక ఆమె పెదవుల మధ్య మెల్లగా జారుతూ, ఆ ముద్దును మరింత ఉద్రిక్తంగా మార్చింది. "వల్లీ, నీ పెదవులు ఎంత మధురమైనవి... ఇవి నా జీవితంలో అమృతం లాంటివి, నన్ను మరింత దగ్గర చేస్తున్నాయి" అంటూ ఆయన ఉద్వేగంగా ముద్దు పెట్టాడు. ఆమె కళ్లు మూసుకుని, చేతులు కిందికి వాల్చేసింది. మనసులో "ఇది తప్పు" అనే భావం వెంటాడుతున్నా, అతనిని నిలువరించే శక్తి తనకు లేకపోయింది.

ఆయన నెమ్మదిగా మోకాళ్లపై వాలి, ఆమె నడుము వద్ద ముఖం ఆనించాడు. చీరలో ఆమె నాభి లీలగా కనిపించింది. ఆమె వేగంగా సాగుతున్న శ్వాసతో వణుకుతున్న ఆ నాభి, ఆయనను మరింతగా రెచ్చగొట్టింది.

మెల్లిగా ఆమె చీరని పక్కకు జరపగా ఆమె నాభి అతనికి దర్శనమిచ్చింది. ఆమె గరిమనాభి సౌందర్యానికి అతని పెదవులు ఆశగా వణుకుతున్నాయి. "వల్లీ, నా కలలోకి వచ్చి నిద్ర లేకుండా చేసిన నీ నాభి అద్భుతం...  ఇది వణుకుతున్న తీరు నా మనసును మరింత మత్తెక్కిస్తోంది. ఈ లోతులో నా పెదవులు మునిగిపోవాలని కోరుకుంటున్నాయి" అంటూ ఆయన ముఖాన్ని మరింత దగ్గర చేసి, నాభిపై సున్నితంగా పెదవులు తాకించాడు.

"ఇక్కడే మొదలుపెట్టి, నీ అందాన్ని పూర్తిగా ఆస్వాదిస్తాను వల్లీ. ఈ నాభి ఎంత మధురంగా ఉందో" అని ఆయన పెదవులు ఆమె నాభిపై మరింత లోతుగా ముద్దులు పెట్టడం మొదలుపెట్టాయి. ఆయన నాలుకతో నాభి చుట్టూ మెల్లగా రుద్దుతూ, వృత్తాలు గీస్తూ, ఆమె శరీరాన్ని మరింతగా వేడెక్కించాడు.

వల్లీ తట్టుకోలేకపోతూ "అయ్యో రంగారావు గారూ, ఇంక చాలు, దయచేసి ఆపేయండి" అంటూ అర్థిస్తుండగా, ఆయన చేతులు ఆమె నడుముపై సున్నితంగా కదులుతూ, మెల్లగా పైకి జరపడానికి ప్రయత్నించాయి. ఆమె వక్షోజాల వైపు చేతులు జార్చబోతుండగా, వల్లీ దృఢంగా ఆయన చేతులు పట్టుకుని, "రంగారావు గారు, ప్లీజ్... దయచేసి ఇక్కడితో ఆపేయండి, ఇది మీకు భావ్యం కాదు" అంటూ బలంగా తిరస్కరించింది. ఆమె కళ్లలో భయం, విధేయత కలగలిసి కనిపించాయి. ఆమె చేతులు ఆయన చేతులను గట్టిగా పట్టుకుని కిందికి తోసేయడానికి ప్రయత్నించాయి.

ఆమె మాటలు విని ఆయన నెమ్మదిగా చేతులు తీసేశారు, కానీ మరలా నాభి మీద ముద్దులు పెట్టడం కొనసాగించాడు. "వల్లీ, నువ్వు నా కలల రాణివి, నీఅందం నన్ను బానిస చేసింది. ఈ క్షణాలు నా జీవితంలో అమూల్యమైనవి," అంటూ ఆయన మరింత ప్రశంసలు కురిపించాడు. ఆయన పెదవులు ఆమె నాభిపై మరింత లోతుగా ముద్దులు పెడుతూ, ఆమె శరీరాన్ని వణికించాయి. ఆమె నాభి మరియు నడుము సౌందర్యాన్ని ప్రశంసించాడు. "వల్లీ, నీ నడుము ఎంత వంపుగా ఉందో... నీ చర్మం మెత్తని పట్టు లాంటిది, అందాన్ని విరజిమ్ముతోంది, నా చేతులు ఈ అందాన్ని తాకడానికి ఆరాటపడుతున్నాయి" అంటూ ఆయన మరింత దగ్గరయ్యాడు. ఆయన స్పర్శకు ఆమె శరీరం వణుకుతుండగా, ఆమె మరింత బిగుసుకుపోయింది.

కాసేపు ముద్దుల తర్వాత, ఆయన మెల్లగా ఆమె చీర పైటను అందుకొని కిందకి లాగాడు. ఆ బలానికి ఆమె పైట తొలగినప్పుడు, ఆమె మెడలోని మంగళసూత్రం కూడా చిక్కుకుని,పైట కిందకి పడి, ఆ చర్యకి ఆమె లో గుండె సవ్వడి పెరిగి, ఆమె బంగారు తాళిబొట్టు, ఆమె జాకెట్ పైన, తన ఉన్నత వక్షోజాలతో పాటుగా మెల్లగా ముందుకు వెనుకకు కదులుతోంది. ఆమె మనోహర జంట పర్వతాలు కదలికతో వాటి ఉన్నతిని ఠీవీని ప్రదర్శిస్తుంటే ఆయన కళ్ళకు మరింత ఉత్తేజాన్నిచ్చింది. ఆమె మంగళసూత్రం యొక్క చిన్న, లయబద్ధమైన కదలిక, ఆ క్షణాన్ని మరింత ఉద్వేగభరితంగా మార్చింది. ఆమె సమున్నత ఎద పొంగుల రాజసం మధ్య ఉన్న మంగళ సూత్రాలు చూసి అతను స్థాణువైపోయాడు. అతని కళ్ళు ఆర్పమోడులై ఒక అనిర్వచనీయమైన ఆవేశానికి లోనవుతున్నాడు. 

ఆ క్షణంలో అతని కళ్లు ఆ మంగళసూత్రంపై మెల్లగా నిలిచాయి.

మరొకరు కట్టిన తాళి.

మరొకరి భార్య అని నిశ్శబ్దంగా చెబుతున్న ఆ బంగారు గుర్తు.

ఆమె ఎదల మధ్యలో, ఆమె శ్వాసలతో సన్నగా కదులుతూ...

అది చూడగానే అతని రక్తం మరుగుతోంది.

ఇది నిషిద్ధం.

ఇది తప్పు.

ఆమెకు భర్త ఉన్నాడు.

అతను కట్టిన తాళి ఇక్కడే వేలాడుతోంది.

ఆ భావనే అతన్ని పూర్తిగా ఆక్రమించింది.

కళ్లు ఆ తాళిబొట్టుపైనే నిలిచిపోయాయి.

శ్వాస ఆగిపోయింది.

శరీరం వణికింది.

ఆ తాళి ఆమె భర్తదని, ఆమె ఒకరి సొంతమని స్పష్టంగా తెలుసు.

అయినా ఆ గుర్తు చూస్తుంటే హృదయం ఒక్కసారిగా బిగుసుకుపోయింది.

నిషేధమే ఆ ఉత్తేజానికి మూలం అయింది.

తప్పు అని తెలిసినందుకే ఆ కోరిక మరింత ఉధృతంగా, మరింత లోతుగా పెరిగింది.

మరొకరి భార్య అని తెలిసి కూడా — లేదా అందుకే — ఆమెను తనదిగా చేసుకోవాలనే ఆ తీవ్రమైన, అలవి కాని వాంఛ అతని శరీరమంతా నిండిపోయింది.

ఆ భావన అతనిని వేరే లోకం లోకి తీసుకెళ్లింది. అతన్ని మరింత బలంగా, మరింత దాహంగా, మరింత సాధకునిగా మార్చింది.

ఇప్పుడు ఆ భావోద్వేగ తుఫాను ఆయనను నిలువనీయడం లేదు.

ఆమె పుస్తెలను, వాటిని మోస్తున్న ఆమె ఎదను జయించాలని అతనికి అనిపిస్తోంది. 

రంగారావు తన ముందు మోకాళ్ల మీద నిలబడి ఆమె భర్తకు ప్రతీక అయిన మంగళ సూత్రాలు తదేకంగా కోరికగా చూడడం వల్లీ కి కూడా. ఏదోతెలియని భావోద్వేగాన్ని కలిగిస్తోంది. 

రంగారావు చేతులు ఆమె నడుముకు ఇరువైపులా బిగుసుకున్నాయి. అతని ఆవేశానికి కోరికకు తొలి లక్ష్యం ఆమె నాభి అయ్యింది. అత్యంత గాఢమైన ముద్దును అతను ఆమె నాభికి ఇచ్చారు. ఈ చర్యకి ఆమె చేతులు అసంకల్పితంగానే అతని భుజాల పైకి చేరుకుని అతనిని వెనుకకు తోస్తున్నాయి. పెరుగుతున్న అతని ముద్దుల గాఢత అతని కోరికను ఆమెకు తెలియజేస్తోంది. అంతకంతకూ అతని పెదవులు నాలుక గాఢంగా ఆమె నాభిని అల్లుకుపోతుండగా, అతనిని తోస్తున్న ఆమె చేతుల్లోని బలం కూడా తగ్గిపోతున్నాది.


సశేషం

[venkujkc1984]

3.2

రంగారావు చేతులు ఆమె నడుముకు ఇరువైపులా బిగుసుకున్నాయి. అతని ఆవేశానికి కోరికకు తొలి లక్ష్యం ఆమె నాభి అయ్యింది. అత్యంత గాఢమైన ముద్దును అతను ఆమె నాభికి ఇచ్చాడు. ఈ చర్యకి ఆమె చేతులు అసంకల్పితంగానే అతని భుజాల పైకి చేరుకుని అతనిని వెనుకకు తోస్తున్నాయి. పెరుగుతున్న అతని ముద్దుల గాఢత అతని కోరికను ఆమెకు తెలియజేస్తోంది. అంతకంతకూ అతని పెదవులు నాలుక గాఢంగా ఆమె నాభిని అల్లుకుపోతుండగా, అతనిని తోస్తున్న ఆమె చేతుల్లోని బలం కూడా తగ్గిపోతున్నాది.

ఇంతలో ఇంటి డోర్ బెల్ మోగింది. ఆ శబ్దం హఠాత్తుగా ఆ ఉద్వేగపు క్షణాన్ని భంగం చేసింది.

రంగారావు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు. అతని ముఖంపై నిరాశ స్పష్టంగా కనిపించింది. ఆయన నాభి నుండి ముఖాన్ని తీసి, వల్లీ వైపు చూశాడు. ఆమె కళ్లలో భయం, ఉపశమనం కలగలిసి ఉన్నాయి. "ప్రసాద్ వచ్చినట్లున్నాడు" అంటూ రంగారావు  నిట్టూర్చి, నెమ్మదిగా లేచి, హాల్లోకి తిరిగి వచ్చి సోఫాపై కూర్చున్నాడు. వారి మనసులో ఆ క్షణపు అసంతృప్తి ఆవరించింది. ఆయన చేతులు ఇంకా వణుకుతున్నాయి, కళ్లలో ఆ తీరని కోరిక మిగిలిపోయింది.

వల్లీ తనను తాను సర్దుబాటు చేసుకుంది. ఆమె చీర పైటను సరిచేసి, మెడలోని మంగళసూత్రాన్ని సరిచేసుకుంది. ఆమె నాభి వద్ద రంగారావు గారి ముద్దుల నుండి వచ్చిన లాలాజలాన్ని చూసి, ఆమె వెంటనే దగ్గరలోని టవల్ తీసుకుని, నాభిని జాగ్రత్తగా తుడుచుకుంది. ఆ స్పర్శ ఆమెకు మరింత అసౌకర్యాన్ని కలిగించింది, మనసులో ఏదో తెలియని అలజడి రేగింది. ఆమె శ్వాసను సమతుల్యం చేసుకుని, తలుపు వద్దకు వెళ్లి తెరిచింది. బయట ప్రసాద్ నిలబడి ఉన్నాడు, చేతిలో భోజనానికి అవసరమైన కొన్ని సామాన్లు పట్టుకుని.

ప్రసాద్ ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టి, రంగారావు గారిని చూసి సంతోషంగా నవ్వాడు. "రంగారావు గారూ, మీరు భోజనం చేయడానికి ఒప్పుకున్నారని చాలా సంతోషంగా ఉంది. ఇది నా మనస్పూర్తి కోరిక, మీరు లేకుండా ఈ రోజు పూర్తి కాదు," అంటూ ఆయన ఆప్యాయంగా అన్నాడు. రంగారావు చిరునవ్వుతో సమాధానమిచ్చాడు, కానీ మనసులో ఆ నిరాశ మిగిలే ఉంది. వల్లీ మాత్రం మౌనంగా వంటింట్లోకి వెళ్లిపోయింది, భోజనం సిద్ధం చేయడానికి. ఆమె చేతులు ఇంకా వణుకుతున్నాయి, మనసులో ఆ సంఘటనలు తిరుగుతున్నాయి.

ప్రసాద్ రంగారావు గారి పక్కన సోఫాపై కూర్చుని, సాధారణ సంభాషణ మొదలుపెట్టాడు. "రంగారావు గారూ, మీ సహాయం లేకుండా నా ఆరోగ్యం ఇంత త్వరగా మెరుగుపడేది కాదు," అంటూ ప్రసాద్ కృతజ్ఞతా భావంతో మాట్లాడాడు. రంగారావు సమాధానంగా నవ్వుతూ, "అదంతా దేవుని దయ ప్రసాద్. నీకు మంచి జరిగింది. అదే  సంతోషం." అన్నాడు. కానీ అతని మనసు వంటింట్లోని వల్లీ వైపే తిరుగుతోంది. ప్రసాద్ గమనించకుండా, రంగారావు మెల్లగా కళ్లు వంటింటి వైపు సారిస్తున్నాడు. వల్లీ భోజనం సిద్ధం చేస్తుండగా, ఆమె సన్నని నడుము వంపులు, చీర మెరుపు... ఆయన కళ్లలో మళ్లీ ఆ కోరిక మెరిసింది. ఆయన ప్రసాద్‌తో మాట్లాడుతున్నట్లుగా నటిస్తూ, ఆమెను దొంగచూపులతో చూస్తున్నారు. వల్లీ అది గమనించి, మరింత ఆందోళన చెందుతూ, తన పనిలో మునిగిపోయింది.

కాసేపటికి భోజనం సిద్ధమైంది. ముగ్గురూ డైనింగ్ టేబుల్ వద్ద కూర్చున్నారు. వల్లీ అన్ని పదార్థాలు వడ్డించింది – వేడి వేడి అన్నం, పప్పు, చారు, పచ్చడి, కూరలు, పెరుగు... అంతా రుచికరంగా సిద్ధమైంది. ప్రసాద్ సంతోషంగా రంగారావు గారిని చూసి, "రంగారావు గారూ, భోజనం ఎలా ఉంది? వల్లీ చేతి వంట ఎప్పుడూ రుచికరమే," అని అడిగాడు. రంగారావు మెల్లగా ఒక ముద్ద తిని, వల్లీ వైపు అర్థవంతమైన చూపు చూస్తూ, "ఇప్పుడే రుచి చూడటం మొదలుపెట్టాను ప్రసాద్. మరి కాస్త ఆస్వాదించనివ్వు, పూర్తిగా ఆనందించాలి," అన్నాడు. ఆ మాటలలోని ద్వంద్వార్థం వల్లీకు మాత్రమే అర్థమైంది. ఆ మాటలు ఆమెతో ఆయన చేసిన ప్రయత్నాలను సూచిస్తున్నట్లు అనిపించింది. ఆమె ముఖం ఎరుపెక్కి, ఆందోళనగా తల దించుకుంది. ప్రసాద్ మాత్రం సాధారణంగా తీసుకుని నవ్వాడు.

భోజనం ముగిసిన తర్వాత, రంగారావు ఇంటికి వెళ్లడానికి సిద్ధమయ్యాడు. ప్రసాద్‌తో వీడ్కోలు చెబుతూ, "చాలా బాగుంది ప్రసాద్. మీ ఆతిథ్యం, వల్లీ చేతి వంట... అన్నీ అద్భుతం." అన్నాడు. కానీ వల్లీ వైపు చూసి, అర్థవంతమైన చిరునవ్వుతో, "వల్లీ, ఈ రాత్రి మరచిపోలేనిది. మరోసారి ఇలాంటి ఆతిథ్యం కావాలి," అని సూక్ష్మంగా అన్నాడు. ఆ మాటలు వల్లీకి మాత్రమే అర్థమయ్యాయి, ఆమె మాట్లాడలేక, కేవలం తల వంచి నమస్కరించింది. ఆమె మనసులో భయం, అసౌకర్యం, అలజడి ఒకేసారి పెరిగాయి.

[b]ప్రసాద్ సంతోషంగా రంగారావు గారిని సాగనంపడానికి బయటకు వెళ్ళాడు. రంగారావు గారు వెళ్లిపోయిన తర్వాత, వల్లీ హాల్లో నిలబడి, ఆ రాత్రి జరిగిన సంఘటనలను గుర్తు చేసుకుంటూ, నిశ్శబ్దంగా కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది. ఆమె ముఖం తడిసి, కళ్లు ఎరుపెక్కి ఉన్నాయి. ఆమె గుండెలో ఆ రహస్య భారం మరింత బరువెక్కిపోతోంది. అతని ముఖంలో వికసితమైన నవ్వు, శరీరంలో కొత్త ఉత్సాహం, ఒక కొత్త ఆకాంక్ష. ఆ రోజు జరిగిన పూజ, ఆతిథ్యం, రంగారావు గారి ఉండటం – అన్నీ అతని మనసును పరిపూర్ణంగా చేశాయి.[/b]

గత కొద్ది గంటలుగా గందరగోళంగా ఉన్న హాలు ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా ఉంది. [b]అప్పుడే ప్రసాద్ అడుగుల శబ్దం వినిపించింది. ఆమె ఒక్కసారిగా గుండె జోరుగా కొట్టుకుంది. వెంటనే చేతితో ముఖాన్ని తుడిచింది. కళ్లను గట్టిగా మూసి, మళ్లీ తెరిచి, కన్నీళ్లు లేకుండా చూసేలా చేసుకుంది. ఆమె ముఖంపై ఒక బలవంతపు చిరునవ్వు తెచ్చుకుంది – సాధారణంగా, సంతోషంగా ఉన్నట్లు కనిపించేలా. ఆమె శ్వాసను సమతుల్యం చేసుకుని, చీర పైటను సరిచేసుకుని, ప్రసాద్ వైపు తిరిగింది.  సంతృప్తితో కూడిన చూపుతో అతను హాల్లో నిలబడి వల్లీ వైపు చూశాడు. ఆమె పట్టు చీరలో, మ్యాచింగ్ జాకెట్‌తో, భోజనం తర్వాతి పనులు ముగించుకుంటూ నిలబడి ఉంది. చీర మడతలు ఆమె నడుము వంపులను, ఎద సొగసును మరింత ఆకర్షణీయంగా చూపిస్తున్నాయి. ఆ క్షణం, ఆమె సౌందర్యం అతన్ని ఆవహించింది. ఈ విజయంలో ఆమె కృషి కూడా ఉందన్న కృతజ్ఞత, ఆనందం అతనిలో పొంగుకొచ్చాయి. ప్రసాద్ ఆమె దగ్గరకు వెళ్లి, వెనుక నుండి మెల్లగా కౌగిలించుకున్నాడు.[/b]

"వల్లీ... ఈ రోజు నా జీవితంలో సంతోషకరమైన రోజు. రంగారావు గారు మన ఇంట్లో భోజనం చేసి వెళ్లారు... నా మనసు ఇప్పుడు పూర్తిగా తేలికగా ఉంది. నువ్వు లేకుండా ఇదంతా సాధ్యమయ్యేది కాదు," అంటూ ఆమె చెవికి దగ్గరగా గుసగుసలాడాడు. అతని శ్వాస వెచ్చగా ఆమె చెవిని తాకింది.

ఆమె శరీరం అతని కౌగిలిలో ఉన్నా, మనసు దూరంగా ఎక్కడో తిరుగుతోంది. రంగారావు గారి చూపులు, ఆయన మాటలు, ఆ నాభిపై పడిన ముద్దులు – అన్నీ మళ్లీ మళ్లీ మెదడులో మెదిలాయి. ఆమె గుండెలో ఒక భారం, ఒక అసౌకర్యం, ఒక నిస్సహాయత. కానీ ప్రసాద్ ఆనందం చూసి, ఆమె ఆ భావాలను దాచుకుంది. "మీరు సంతోషంగా ఉంటే చాలు అండీ... అదే నాకు పెద్ద సంతోషం," అంది మెల్లగా, కానీ ఆమె గొంతులో ఒక చిన్న వణుకు ఉంది.

ప్రసాద్ ఆమెను తిరిగి తన వైపు తిప్పి, ఆమె ముఖాన్ని రెండు చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు. "నీ కళ్లలో ఏదో ఆలోచనలు తిరుగుతున్నట్లున్నాయి. ఏమైనా బాధ ఉందా?" అని అడిగాడు, ఆప్యాయంగా.

వల్లీ త్వరగా తల ఊపి, "లేదండీ... ఏమీ లేదు. నేను కూడా సంతోషంగానే ఉన్నాను," అంది. ఆమె మనసులో "ఎలా చెప్పను మీకు? ఈ రాత్రి జరిగినది చెప్పితే మీ సంతోషం పాడవుతుంది... నా మనసు మాత్రం ఈ భారంతో బరువెక్కిపోతోంది," అని ఒక నిశ్శబ్ద ఆక్రోశం. ప్రసాద్ అది గమనించలేదు. అతని మనసు ఆనందంతో, ప్రేమతో నిండిపోయింది. ఆ రోజు రంగారావు గారి సహాయం, వల్లీ ఆతిథ్యం – అన్నీ అతన్ని మరింత ఉత్సాహపరిచాయి. అతని శరీరంలో ఒక కొత్త శక్తి, ఒక కొత్త ఆసక్తి రేగింది.

ప్రసాద్ ఆమె ముఖాన్ని రెండు చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు. 

"నువ్వు ఈ చీరలో చాలా అందంగా ఉన్నావు వల్లీ..." (ఎలాగైతే చాలా మంది భర్తలు తమకి కావలిసినపుడు ఎలా అయితే భార్య పరిస్థితి అర్థంచేసుకోకుండా కేవలం వారి కోరికపైనే దృష్టి పెడతారో) అంటూ ఆమె పెదవులపై ముద్దు పెట్టాడు – మొదట సున్నితంగా, తర్వాత లోతుగా, ఆసక్తిగా.

వల్లీ ఆ ముద్దుకు స్పందించింది – కానీ ఆమె మనసు ఇంకా ఆ రాత్రి సంఘటనలతో ఆక్రమించబడి ఉంది. ఆమె చేతులు అతని భుజాలపై ఉన్నాయి, కానీ ఆమె ఆలోచనలు దూరంగా ఉన్నాయి. "ఇది సరైంది కాదు... నేను ఎలా ఇలా ఉండగలను? ఆయన సంతోషంగా ఉన్నారు... కానీ నా మనసు ఈ భారంతో బరువెక్కిపోతోంది," అని ఆమె అంతరంగంలో ఒక నిశ్శబ్ద ఆక్రోశం రేగింది. కానీ భర్త సంతోషం గురించి అది దిగమింగి మనసు దిటవుచేసుకుంది.

అతను ఆమెను మెల్లగా బెడ్‌రూమ్ వైపు తీసుకెళ్లాడు. ఆమెను పడకపైకి కూర్చోబెట్టాడు.
ప్రసాద్ మెల్లగా ఆమె చీర పైటను భుజం నుంచి జారవిడిచాడు. ఆమె పాలరాతి మేనిఛాయ, నున్నటి చర్మం అతని కళ్లకు కనువిందు చేసింది, ఆ చర్మం మెత్తని పట్టు లాగా స్పర్శకు మృదువుగా అనిపించింది. అతను ఆమె ముఖాన్ని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని, ఆమె పెదవులను ముద్దు పెట్టాడు – మొదట మెల్లగా, తర్వాత మరింత లోతుగా. ఆ ముద్దు వారి మధ్య దీర్ఘకాలిక ప్రేమను ప్రతిబింబిస్తూ, ఒకరి శ్వాస ఒకరిది కలిసిపోయేలా చేసింది, ఆమె పెదవుల తేనె రుచి అతని నాలుకపై మధురంగా వ్యాపిస్తూ, ఒక మత్తును రేపింది. "నీ కళ్లలోని మెరుపు, నీ ముఖంలోని కాంతి, నీ పెదవుల తేనె రుచి... అన్నీ నన్ను పిచ్చెక్కిస్తాయి. నువ్వు నా సొంతం కావడం నా అదృష్టం" అని మురిసిపోతూ అన్నాడు ప్రసాద్.

ప్రసాద్ ఆమెను మంచం మీద పడుకోబెట్టాడు. ఆమెను చూడగానే, ఆమె అందానికి మంత్రముగ్ధుడయ్యాడు. "వల్లీ, నువ్వు రోజురోజుకూ మరింత యవ్వనవతిలా మెరిసిపోతున్నావు. ముప్పై ఆరు ఏళ్ల వయసులో కూడా ఇంత సౌందర్యం, ఇంత సొగసు..." అని అన్నాడు, ఆప్యాయంగా ఆమె పక్కనే చేరి ఆమెను కౌగిలించుకుంటూ. అతని మాటలకు  ఆమె ముఖంలో చిన్న చిరునవ్వు వికసించింది, సిగ్గుతో కళ్ళు మూసుకుంది. ఆమె శ్వాస ఆమె గంధపు సువాసనతో కలిసి, ప్రసాద్ ముఖాన్ని తాకుతూ ఒక మత్తును కలిగిస్తోంది.

అతను ఆమె ముఖాన్ని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని, ఆమె పెదవులను ముద్దు పెట్టాడు. అతను ఆమె జాకెట్ హుక్స్‌ను మెల్లగా విప్పుతూ, అతను ఆమె వక్షోజాలను చూసి ఆరాధనగా చూశాడు. ఆ వక్షోజాలు గుండ్రంగా, నిండుగా, దృఢంగా ఉన్నాయి – ఏ యువతికైనా సాటిరాని సౌందర్యం, ఆమె శ్వాసకు అనుగుణంగా పైకి క్రిందికి ఎగసిపడుతూ, మెత్తని వెచ్చదనాన్ని వెదజల్లుతున్నాయి. "ఇవి ఎంత దృఢంగా, ఎంత నిండుగా ఉన్నాయో... నీ శరీరం ఒక పరిపూర్ణ శిల్పం లాంటిది వల్లీ. నీ ప్రతి అంగుళం నన్ను మోహపరుస్తుంది," అంటూ మెల్లగా వాటిని స్పర్శించాడు, ముద్దులతో ముంచెత్తాడు. ఆ స్పర్శకు ఆమె చర్మం వెచ్చగా వణికిపోయింది, మూలుగులు మెల్లగా వినిపిస్తూ, గదిని మధురమైన శబ్దాలతో నింపాయి. వల్లీ ఆ స్పర్శకు శరీరం వణికిపోయింది, ఆమె చేతులు అతని జుట్టులోకి చేరి, మరింత దగ్గరకు లాక్కుంది. ఆమె శ్వాస వేగం పెరిగిపోతూ, ఆమె గుండె చప్పుడు అతని చెవికి స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది.

అతను ఆమె చీరను పూర్తిగా విప్పేశాడు. ఆమె నడుము వంపులు, లోతైన నాభి, నున్నటి పొట్ట – అన్నీ అతని దృష్టిని ఆకర్షించాయి. ఆమె చర్మం నునుపుగా, వెచ్చగా అనిపించి, అతని వేళ్లు ఆమె నాభి చుట్టూ సున్నితంగా రాస్తుంటే, ఆమెలో ఒక వణుకును రేపాయి.  అతను మెల్లగా ఆమె నాభిని ముద్దు పెట్టాడు, చేతులతో ఆమె నడుమును గట్టిగా పట్టుకుని, "నీ నడుము ఒంపు... నీ నాభి లోతు... ఇవి నన్ను ఎప్పుడూ మత్తెక్కిస్తాయి. నువ్వు నా జీవితానికి ఆధారం వల్లీ. నీ లేని జీవితం ఊహించలేను, నా ప్రియతమా!" అన్నాడు.
ఆ క్షణం వల్లీ మనసులో ఒక్కసారిగా ఆ రాత్రి రంగారావు గారి సంఘటన గుర్తొచ్చింది. ఆయన పెదవులు తన నాభిపై తాకిన స్పర్శ, ఆ ముద్దులు, ఆ ఉద్వేగం – అన్నీ మళ్లీ మళ్లీ మనసులో మెదిలాయి. ఆమె శరీరం ఒక్కసారిగా బిగుసుకుపోయింది. "అయ్యో... ఇది సరైంది కాదు... ఆయన స్పర్శ ఇంకా నా శరీరంపై మిగిలి ఉందా? నా మనసు ఎందుకు ఈ భయంతో వణుకుతోంది?" అని ఆమె మనసులో ఒక తుఫాను రేగింది. ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి, కానీ ఆమె వాటిని దాచుకుంది. ఆమె శరీరం ప్రసాద్ స్పర్శకు స్పందించినా, మనసు మాత్రం ఆ గత సంఘటనతో పోరాడుతోంది – ఒక వైపు ప్రేమ, మరో వైపు అపరాధ భావం, భయం, నిస్సహాయత.

ప్రసాద్ తన దుస్తులు విప్పేసి నెమ్మదిగా, సున్నితంగా ఆమె పైకి చేరుకున్నాడు. అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది, ఆమె దేహం నుండి వస్తున్న కమ్మని వాసన అతనిని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది. అతను మరింత రెచ్చిపోయాడు. తన పెదాలతో ఆమె పెదాలను తాకుతూ, వారిద్దరి మధ్య ఉన్న దూరాన్ని మరింతగా చెరిపేశాడు.

ఆ తరువాత, ఆ ఉద్వేగ క్షణంలో, అతడు మెల్లగా ఆమెలోకి ప్రవేశించాడు. ఆ క్షణంలో వారిద్దరి దేహాలు ఒక పవిత్ర బంధంతో ముడిపడ్డాయి. “నీలో లీనమవడం... నీతో ఏకమవడం... ఇది నాకు స్వర్గానుభూతి వల్లీ. నువ్వే నా సర్వస్వము! ఈ అనుభూతిని మాటలకు అందనిది.” అని ప్రసాద్ ఆమె చెవిలో గుసగుసగా అన్నాడు, అతని కళ్లలో ఆమె పట్ల అపారమైన ప్రేమ, ఆరాధన తొణికిసలాడాయి.

ఆ మాటలకు వల్లీ స్పందించింది. ఆమె అతన్ని మరింత గట్టిగా తనలోకి లాక్కుంది. వారి దేహాల మధ్య ఉన్న అణువణువూ ఖాళీ లేకుండా పోయింది. ఆమె శరీరం అతని ప్రతీ కదలికకు, ఆప్యాయతకు అనుగుణంగా స్పందించింది. అతని వేగం పెరుగుతున్న కొద్దీ, ఆమె పెదవుల నుండి మధురమైన మూలుగులు, చిన్న చిన్న నిట్టూర్పులు వెలువడ్డాయి. "ఏవండీ..." అని మాత్రమే ఆమె అనగలిగింది, ఆ ఒక్క పిలుపులోనే ఆమె ప్రేమ, పారవశ్యం, ఆమెలోని సున్నితమైన కోరికలన్నీ వ్యక్తమయ్యాయి. వారి మధ్య ఉన్న ప్రేమ, అనుబంధం ఆ అద్భుతమైన కలయికలో మరోసారి పూర్తిగా వ్యక్తమై, వారి బంధాన్ని మరింత దృఢపరిచింది.

ప్రసాద్ కదలికలు మరింత వేగవంతమయ్యాయి. చివరికి, ఒక ఉప్పెనలాంటి అనుభూతిలో, త్వరగానే ఆనంద శిఖరాన్ని చేరుకున్నాడు ప్రసాద్. అతనికి ప్రపంచం మొత్తం ఆగిపోయినంత అనుభూతి కలిగింది. అతని శరీరం అలసటతో ఉన్నా, మనసు పూర్తిగా సంతృప్తితో, సంతోషంతో నిండిపోయింది. ఆ మధురమైన క్షణాలు ముగిసిన తర్వాత, ప్రసాద్ కొద్దిసేపు వల్లీ మీదనే బరువు వేశాడు. తర్వాత, నిదానంగా ఆమె పక్కన పడుకుని, సంతృప్తితో ఆమెను తన చేతుల్లోకి తీసుకుని గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు. అతని గుండెల చప్పుడు ఆమెకు స్పష్టంగా వినిపించింది. ప్రశాంతంగా, నిశ్శబ్దంగా ప్రసాద్ నిద్రలోకి జారుకున్నాడు. అతని ముఖంలో కనిపించిన ఆ ప్రశాంతత, సంతృప్తి ఆమెను మరింత ప్రేమగా చుట్టుముట్టేలా చేశాయి.

అయితే, వల్లీ మనసులో మాత్రం ఆ రాత్రి జరిగిన సంఘటనల తాలూకు ఆలోచనలు ఇంకా తిరుగుతున్నాయి – ఆమె హృదయంలో ఒక రహస్య భారం, ఒక దాగిన బాధ మెల్లగా కదలాడుతోంది. ఆ రాత్రిటి ఆనందం వెనుక ఏదో తెలియని అపరాధ భావన, ఒక కప్పిపుచ్చిన నిజం ఆమెను వేధిస్తున్నాయి. ప్రసాద్ ఛాతీపై తల వాల్చి, అతని వెచ్చని శ్వాసను అనుభవిస్తూనే, ఆమె కన్నీళ్లను దాచుకుంది. ఆ కన్నీళ్లు ఎవరికీ కనిపించకుండా, నిశ్శబ్దంగా ఆమె దిండులో ఇంకిపోయాయి. బయటకు ప్రశాంతంగా నిద్రపోయినట్లు నటిస్తూనే, లోలోపల ఒక యుద్ధం చేస్తూ, ఆ రాత్రి ఆమె నిశ్శబ్దంగా నిద్రలోకి జారుకుంది. ఆ నిశ్శబ్దం ఎంతో ఆర్ద్రతతో, ఒక దాగి ఉన్న సత్యాన్ని దాచుకున్నట్లు గా ఉంది.

సశేషం

[venkujkc1984]

3.3

కొన్ని రోజుల తర్వాత, రామాపురం గ్రామంలో రంగారావు ఇంట్లో వారి పెద్ద అన్నయ్య గారి కూతురి వివాహము జరగబోతోంది. ప్రసాద్ కుటుంబాన్ని ప్రత్యేకంగా ఆహ్వానించడానికి, రంగారావు స్వయంగా ప్రసాద్ ఇంటికి వెళ్లాలని అనుకున్నాడు. ప్రసాద్ కి ఈ విషయం గురించి ఫోన్ చేయగా తను సాయంత్రం 4 గంటల కల్లా ఇంటికి వచేస్తానని చెప్పాడు. ఆయన మనసులో వల్లీ ఆలోచనలు మరింత బలంగా మెదులుతున్నాయి. మునుపటి సమావేశాలు ఆయనలో కోరికలను మరింత ఉద్రిక్తపరిచాయి. 

"వల్లీ అందాన్ని మరింత దగ్గరగా ఆస్వాదించాలి, ఆమె స్పర్శను మరింత అనుభవించాలి" అనే ఆశ ఆయనను ప్రసాద్ ఇంటి వైపు తీసుకువెళ్లింది. ఆయన హృదయం వేగంగా కొట్టుకుంటూ, ఆమెను ఒంటరిగా కలిసే అవకాశం కోసం ఎదురుచూస్తున్నాడు.  


ఆ సాయంత్రం 5 గంటలకు, రంగారావు ప్రసాద్ ఇంటి తలుపు తట్టాడు. తలుపు తెరిచిన వల్లీ, ఆయనను చూసి కొంచెం ఆశ్చర్యపోయి, సిగ్గుతో తల దించుకుంది. ఆమె ఆ రోజు లేత గులాబీ రంగు చీర కట్టుకుంది. ఆ చీర ఆమె శరీర వంపులను మరింత ఆకర్షణీయంగా, ఆహ్వానిస్తున్నట్లు చూపిస్తోంది. 

చీర మడతలు ఆమె సన్నని నడుము చుట్టూ బిగుసుకుని, నాభి లోతును సూచిస్తూ మెరుస్తున్నాయి. జాకెట్ బిగుతుగా ఉండి, వక్షోజాలు నిండుగా, గుండ్రంగా, ఆయన కళ్లకు కనువిందు చేస్తున్నాయి. ఆమె ముఖంలో సిగ్గు మరింత ఎరుపెక్కి, కళ్లలో మెరుపు మరింత పెరిగింది - ఆమె అందం రంగారావు ని మరింత మంత్రముగ్ధుని చేసి, ఆయనలోని కోరికలను మరింత రెచ్చగొట్టింది. "రంగారావు గారూ, రండి లోపలికి. ఆయన ఇంకా రాలేదు, రావడానికి కాసేపు పడుతుంది" అంటూ వల్లీ వినయంగా, కానీ కొంచెం తడబాటుగా ఆహ్వానించింది. ఆమె గొంతులో సిగ్గు మరియు ఆందోళన మిళితమై, ఆయనను మరింత కవ్వించాయి.  

రంగారావు లోపలికి వచ్చి సోఫాలో కూర్చున్నప్పటికీ, ఆయన మనసు మాత్రం వల్లీ పైనే నిలిచింది. ఆమెను దగ్గరగా చూస్తూ, ఆ లేత గులాబీ చీరలో ఆమె ఒంపుసొంపులు, నడుము వంపులు, వక్షోజాల నిండుదనం ఆయన మనసును కలవరపరిచాయి.

ప్రసాద్‌కి ఫోన్ చేసి, స్పీకర్ ఆన్ చేసి తాను ఇంటికి వచ్చానని రంగారావు చెప్పగా, ప్రసాద్ బస్సు ఆలస్యం కారణంగా తాను ఒక అరగంటలో వస్తానని, వేచి ఉండమని క్షమించమని కోరాడు. రంగారావు సరేనని ఫోన్ పెట్టేశాడు.

ఈ సంభాషణ విన్న వల్లీ ఆందోళనగా టీ తెస్తానని చెప్పి వంటింట్లోకి వెళ్తోంది. ఆమె నడుస్తుంటే, చీర మడతలు సున్నితంగా కదులుతూ, ఆమె వెనుక భాగం యొక్క సౌందర్యం ఆయన కళ్లను కట్టిపడేసింది. ఆమె నున్నటి వెనుక భాగం, బలమైన వంపులతో మెరిసిపోతూ, చీరలో ఒంపుసొంపులు ఆడుతూ ఆకట్టుకుంటుంది. పొడవాటి నల్లటి జడ, జలపాతంలా జాలువారుతూ ఆమె పిరుదులను తాకుతూ, ప్రతి అడుగుకీ లయబద్ధంగా అటూ ఇటూ ఊగుతూ, ఆమె వెనుక ఆకృతిని మరింత అందంగా చేస్తూ ఆయన మనసును మరింత కవ్వించింది.

ఆమె పృష్ట భాగం మరియు జఘన సౌందర్యం అతనిని నిలువనీయడం లేదు. ప్రసాద్ వచ్చేవరకు హాల్లోనే కూర్చోవాలని అనుకున్న రంగారావు మనసులో ఇప్పుడు మళ్ళీ కోరికలు విజృంభిస్తున్నాయి. ఆమెకి దగ్గరవ్వాలని రంగారావు  తహతహలాడాడు. ఆయన మెల్లగా లేచి వంటింటి వైపు వెళ్లాడు. వల్లీ పాత్రలు సర్దుతుండగా, నడుస్తున్నప్పుడు కదిలిన ఆమె వాల్జడ, ఆమె జఘన వయ్యారాలు ఆయన కళ్లకు మరింత ఆకర్షణీయంగా కనిపించాయి. 

కానీ ఇంతలోనే ఇంతకు ముందు సారి తాను వెళ్లిపోయేటప్పుడు వల్లీ తన వలన బాధపడిన సంగతి ఆలోచనకి వచ్చింది. ఇప్పుడు తనను తాను తమాయించుకుని వల్లీ దగ్గరకు వచ్చి, రంగారావు  ఆమె భుజం మీద చేయి వేస్తూ, "వల్లీ, మునుపటి సారి నేను వెళ్తున్నప్పుడు నీ కళ్లలో కన్నీళ్లు చూశాను. అవి నావల్లే అని అర్థమైంది. ఆ రోజు నిన్ను ముద్దుపెట్టుకోకుండా ఆపుకోలేకపోయాను, నన్ను మన్నించు." అన్నాడు, ఆయన శ్వాస ఆమె ముఖంపై పడుతుండగా. వల్లీ తల దించుకునే ఉంది. "నువ్వు బాధ పడితే నేను చూడలేను. ప్లీజ్ మామూలవ్వు. మీరు సంఘంలో ఇబ్బంది పడేదేమి నేను చెయ్యను." అని ఆమెకు దగ్గరగా జరిగి చెప్పాడు. ఆమె కొద్దిగా మామూలై చిన్నగా తల ఊపింది. అప్పుడు ఆయన, "అది వల్లీ అంటే అంటూ, నువ్వు ఈ చీరలో చాలా అందంగా ఉన్నావు వల్లీ" అని మెల్లగా అన్నాడు.

ఆ స్పర్శకు వల్లీ వణికిపోయింది కానీ దూరం జరగలేదు. ఆమె మనసులో కూడా మునుపటి సారి నుంచి రంగారావు గారి బలమైన వ్యక్తిత్వం, ఆయన చూపు ఆమెను కలవరపరుస్తూ ఏదో అలజడి ఉంది.

ఆయన ఆమెను దగ్గరగా కౌగిలించుకుని, ఆమె చెవిలో "సారీ వల్లీ" అని చిన్న ముద్దు పెట్టి, "నేను ప్రసాద్ మరియు నీకు ఎలాంటి ఇబ్బందులు కలిగించను, నీ గౌరవాన్ని ఏ విధంగానూ భంగపరచను..." అని మరలా చెప్పి, మెల్లగా ఆమెను దగ్గరగా తీసుకున్నాడు. ఆమె చర్మం మెత్తదనం ఆయనను మరింత ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసింది. "వల్లీ, నువ్వు ఎంత అందంగా ఉన్నావో... ఈ చీరలో మరింత సౌందర్యవతిలా, నన్ను కవ్వించేట్టు కనిపిస్తున్నావు, నాకు తట్టుకోవడం ఎంత కష్టంగా ఉంటోందో తెలుసా..." అంటూ మధురంగా, ఆకర్షణీయంగా మాట్లాడాడు. ఆయన గొంతులో ఉన్న ఆప్యాయత మరియు కోరిక ఆమెను మరింత అల్లాడించాయి. వల్లీ సిగ్గుతో తల దించుకుని, "రంగారావు గారూ, మీరు ఇలా మాట్లాడకండి, నా సంగతి మీకు తెలుసు కదా... ప్లీజ్" అంటూ తడబడింది, కానీ ఆమె గుండె వేగం పెరిగి, ముఖం ఎరుపెక్కింది.

ఆయన మెల్లగా ఆమెను తిప్పి, వెనుక వైపు చూశాడు. ఆమె సున్నితమైన చర్మం ఆయనను మరింత కవ్వించి, హృదయం వేగం పెరిగింది. "వల్లీ, నీ వెనుక భాగం ఎంత మనోహరంగా, సరైన ఆకృతిలో ఉందో... ఇది నన్ను మరింత ఆకర్షణకి గురిచేస్తోంది" అంటూ ఆయన ముఖం దగ్గర చేసి, మెడ కింద భాగంలో మెల్లగా ముద్దు పెట్టాడు. ఆయన పెదవులు ఆమె మెడపై సున్నితంగా ముద్దులు పెట్టడం మొదలుపెట్టగా, ఆయన చేతులు ఆమె వెనుక భాగాన్ని సున్నితంగా తాకుతూ మరింత దగ్గరయ్యాయి. 

 "నీ జడలో సంపెగ పువ్వుల సువాసన నన్ను పిచ్చెక్కిస్తోంది వల్లీ" అంటూ మెత్తగా ముద్దులు కురిపించాడు. వల్లీ వణుకుతూ "అయ్యో రంగారావు గారు, వద్దు... ప్లీజ్" అంటూ దూరంగా జరగబోయింది, కానీ ఆయన ఆమె నడుము చుట్టూ చేతులు వేసి దగ్గరగా లాక్కున్నాడు. ఆమె వెనుక భాగం  పై నుంచి కింది దాకా రంగారావు ని అదుముకున్నట్లయింది. అతను గట్టిగా పట్టుకుని ఆమె మెడ, జాకెట్టు ఓపెన్ భాగంలో ఆతని బలమైన పెదవులతో మరింత గాఢమైన ముద్దులు పెట్టాడు. ఆమె జఘన భాగం యొక్క పట్టులాంటి నునుపు, ప్రతీ ఊపిరికి అలలు అలలుగా కదులుతూ, అతని పొత్తికడుపు ప్రాంతంలో గట్టిగా తాకుతోంది. ఆ తాకిడి కేవలం స్పర్శ మాత్రమే కాదు, అది ఉద్వేగంతో కూడిన ఒక విద్యుత్ ప్రవాహం. ఆమె సుకుమారమైన పృష్టభాగపు వంపులు, అతని దృఢమైన కటి ప్రాంతానికి పూర్తిగా అతుక్కుని, ఆ అద్భుతమైన ఒరపిడికి, అతనిలోని పౌరుషం మరింత రెచ్చిపోతూ, ఆమెను మరింత గట్టిగా అదుముకోవాలని ప్రేరేపిస్తోంది. ఆమె శరీరం లోలోపల లయబద్ధమైన వణుకుకు లోనవుతోంది. ఆమెలో భయం మరియు ఏదో తెలియని ఆందోళన మధ్య సంఘర్షణ పెరిగింది. 

అది గమనించిన రంగారావు, "వల్లీ, నేను ఏమీ చేయను. మరొకసారి క్షమించు. మళ్లీ చెబుతున్నాను, మీ జీవితంలో నా వల్ల ఎలాంటి ఇబ్బందీ రాదు. అయితే, నా కోరిక తీరకుండా వదలను. చూద్దాం, ఏం జరుగుతుందో. కానీ, ఒకవేళ తీరకపోయినా కూడా, నా వల్ల నీకు ఎలాంటి ఇబ్బందీ రాదు. అది నా హామీ" అంటూ ఆమెను విడిచిపెట్టి, నెమ్మదిగా హాల్‌లోకి వచ్చి సోఫాలో కూర్చున్నాడు.

అతని మాటలు వల్లీకి ఆశ్చర్యం కలిగించాయి. 'ఈయనకు నా మీద అంత కోరిక ఎందుకు?!' అని ఆమె మనసులో అనుకుంది.

కొద్దిసేపటికి, వల్లీ వచ్చి టీ ఇచ్చి, కొద్దిగా దూరంగా కూర్చుంది. ఇద్దరి మధ్య నిశ్శబ్దం రాజ్యమేలింది. ఇంతలో బయట తలుపు తట్టిన శబ్దం వినిపించింది – అది ప్రసాద్.

వల్లీ తలుపు తెరిచి, ఇంకా తడబడుతూనే, "వచ్చేరా? రండి, రంగారావు గారు వచ్చారు, వెయిట్ చేస్తున్నారు," అని పిలిచింది.

ప్రసాద్ లోపలికి వచ్చి, “రంగారావు గారూ, క్షమించండి, మీరు నా కోసం వెయిట్ చెయ్యాల్సి వచ్చింది" అంటూ బాధపడ్డాడు. రంగారావు చిరునవ్వుతో "పర్లేదు ప్రసాద్, నేను వల్లీ తో మాట్లాడుతూ సమయం గడిపాను.” ఆయన మనసులో మాత్రం వల్లీ స్పర్శ, ఆమె చెవి మీద ముద్దు, మెడపై ముద్దులు ఇంకా మెదులుతున్నాయి – ఆ క్షణాలు ఆయనను మరింత ఉత్తేజపరిచాయి, కానీ ప్రసాద్ ముందు తనను తాను నియంత్రించుకున్నాడు.

[venkujkc1984]

3.4

వల్లీ ఆలోచనల నుంచి మామూలయిన రంగారావు ప్రసాద్ తో “మీ ఇంటికి ఎందుకు వచ్చానంటే, మా ఇంట్లో మా అన్నయ్య గారి అమ్మాయి వివాహ వేడుక జరుగుతోంది. అది మా కుటుంబానికి పెద్ద సంబరం, ఊరంతా హడావిడిగా ఉంది. మీరంతా – మీరు, వల్లీ తప్పకుండా రావాలి. మీ పూర్వీకుల సంబంధాలు మా కుటుంబంతో ఎంతో దగ్గరివి కదా, మీ రాకతో వేడుక మరింత వెలుగులు విరజిమ్ముతుంది, మా కుటుంబ సభ్యులందరూ మీ రాకకు ఎదురుచూస్తున్నారు” అంటూ రంగారావు ఆప్యాయంగా, కానీ మనసులో వల్లీ ఆలోచనలతో ఆహ్వాన పత్రికను అందించాడు. ఆయన కళ్లు అప్రయత్నంగా వల్లీ వైపు సారించాయి.

ప్రసాద్ సంతోషంగా ఒప్పుకుని, “తప్పకుండా వస్తాం రంగారావు గారు, మా వంతు సహకారం తప్పకుండా ఉంటుంది. వల్లీకి కూడా ఇలాంటి సంప్రదాయాలంటే ఇష్టం" అని అన్నాడు. 

అప్పుడు ప్రసాద్ వల్లీతో, "వల్లీ, రంగారావు గారికి ఫలహారం చేయి. మనం మాట్లాడుకుంటూ ఉందాం" అని చెప్పగా, ఆమె తల దించుకుని, "సరే" అంటూ కిచెన్ లోకి వెళ్లింది. రంగారావు ప్రసాద్ తో మాట్లాడుతూ ఉన్నా, మనసు మాత్రం వల్లీ వైపే – ఆమె కదలికలు, వయ్యారాలు.

మాటల సందర్భంలో రంగారావు ప్రసాద్‌తో, "ప్రసాద్, మీ ఇల్లు చాలా ప్రశాంతంగా, అందంగా ఉంది..." అని మెల్లగా పలికాడు. ప్రసాద్‌కు ఆ మాటలు మామూలుగానే అనిపించినా, వాటి వెనుక ఉన్న అతని ఆలోచనని వల్లీ గుర్తించింది. 

ప్రసాద్: “రంగారావు గారూ, మా ఇల్లు చిన్నదే కానీ, మాకు చాలా ఇష్టం. మీరు దయచేసి మా ఇంటిని ఒక్కసారి చూడాలి,” అంటూ లేచి నిలబడ్డాడు.

రంగారావు: (ప్రసాద్ వైపు చిరునవ్వుతో చూస్తూ) “తప్పకుండా ప్రసాద్. మీ ఇల్లు అద్భుతంగా ఉంటుంది అనడంలో సందేహం లేదు.”

(ఈ మాటలకు వల్లీ మెల్లగా వారి దగ్గరకు నీళ్ళు తీసుకురావడానికి వచ్చింది. ఆమె దగ్గరగా రాగానే, రంగారావు వల్లీ కళ్లలోకి చూస్తూ, స్వరం తగ్గించి, ఆమె చెవి దగ్గర మెల్లగా, కానీ నర్మగర్భంగా) “...మీ ఇంటి అలంకరణ కూడా నీ సౌందర్యంలాగే ఉంటుంది కదా,” అని కేవలం ఆమెకు మాత్రమే వినిపించేలా అన్నాడు.

(వల్లీకి ఆ మాటల్లోని అంతరార్థం అర్థమై, ఆమె ఒక్కసారిగా సిగ్గుతో తల దించుకుంది. ఆమె గుండె వేగం పెరిగింది, కానీ ప్రసాద్ మాత్రం ఆ మాటను మామూలుగా తీసుకుని, గర్వంగా నవ్వాడు. రంగారావు గారు తన స్థానంలో కూర్చున్నాడు.)

ప్రసాద్: “మీ అభిమానం రంగారావు గారూ! రండి, ముందు ఇంటి ముఖద్వారం నుండి మొదలుపెడదాం.”

ముఖద్వారం

ప్రసాద్ రంగారావు గారిని ఇంటి ముఖద్వారం వద్దకు తీసుకెళ్లాడు.

రంగారావు గారు: “అద్భుతం ప్రసాద్! ముఖద్వారం ఎంత కళగా ఉందో! చాలా ప్రశాంతంగా, వెలుగుతో కనిపిస్తోంది. ఈ నిర్మాణం ఇంటికే ప్రత్యేక శోభను తీసుకొస్తోంది. ఇది చూస్తుంటేనే ఇల్లు ఎంతటి నిండుదనంతో ఉందో అర్థమవుతోంది.”

(ఈ మాటలు చెబుతూనే, రంగారావు కళ్ళు ఒక్క క్షణం ఆ ప్రశాంతంగా, వెలుగుతో ఉన్న వల్లీ సుందరమైన ముఖంపై, ముఖ్యంగా ఆమె కాంతులీనే కళ్లపై లోతుగా నిలిచి, వెంటనే మళ్ళీ తలుపు వైపు మళ్లాయి. ఆయన చూపుల్లోని లోతైన ఆరాధన, కోరిక స్పష్టంగా కనిపించింది.)

(వల్లీ వంటింటి గుమ్మం పక్కన నిలబడి వారిని గమనిస్తోంది. తన అందాన్ని ఆరాధించే రంగారావు గారి మాటల్లోని ‘ముఖద్వారం’, ‘కళ’, ‘శోభ’, ‘వెలుగు’ వంటి పదాలు తన సౌందర్యాన్ని, నిండుదనాన్ని ఉద్దేశించేవే అని ఆమెకు అనిపించింది. ఆయన చూపుల్లోని కోరికను గుర్తుచేసుకుని, ఆమె కళ్ళల్లో ఆందోళన తీవ్రమైంది, గుండె మరింత వేగంగా దడదడలాడింది.)



హాలు మరియు షాండ్లియర్

ప్రసాద్ వారిని విశాలమైన హాలులోకి తీసుకెళ్లాడు.

ప్రసాద్: “ఇది హాల్ అండి. ఇక్కడే ఎక్కువగా కూర్చుంటాం.”

రంగారావు: “నిజమే ప్రసాద్! ఈ హాలు ఇంటికి కేంద్ర బిందువు లా ఉంది. ఎంత విశాలంగా, అద్భుతంగా, పరిపూర్ణంగా నిర్వహించారు. ఇక్కడ ప్రతి ఒక్కటీ ఒక చక్కని సంతులనంతో అమర్చారు.”

(ఈ మాటలు చెబుతూనే, 'కేంద్ర బిందువు' అన్న మాటపై రంగారావు కళ్ళు స్థిరంగా నిలిచి, అప్రయత్నంగా వల్లీ వైపు మళ్లాయి. ఆయన చూపు ఒక్క క్షణం ఆమె నడుము వంపుల చుట్టూ ఉన్న సున్నితమైన మధ్య భాగాన్ని స్పృశించి, ఎవరికీ అనుమానం రాకుండా త్వరగా పైకప్పు అలంకరణ వైపు చూశాయి.)

(వంటింటి గుమ్మం నుండి వారిని గమనిస్తున్న వల్లీకి, ఆయన మాటల్లోని 'కేంద్ర బిందువు', ఆ తర్వాత తనపై నిలిచిన ఆయన చూపుల్లోని నిశితమైన ఆరాధన ఒక్కసారిగా అర్థమైంది. తన శరీరం మధ్య భాగాన్ని ఆయన పరోక్షంగా కొనియాడుతున్నారన్న స్పృహతో, ఆమె గుండెలో అలజడి పెరిగి, ఆందోళనతో చీర కుచ్చిళ్లను మరింత బిగించుకుంది. రంగారావు గారు మరింత దగ్గరగా అడుగులు వేయడం ఆమె గుండెలో భయాన్ని, దడను మరింత పెంచింది.)


రంగారావు: (హాలు మధ్యలో పైకి చూపిస్తూ, గంభీరంగా) “ఇక ఆ షాండ్లియర్! నిజంగా మీ ఇంటికి ఒక కిరీటం లాగా ఉంది. అది మధ్యలో ఎంత లోతుగా, గుండ్రంగా ఉందో... దాని చుట్టూ ఉన్న కాంతి, దాని సొగసు మాటల్లో చెప్పలేం. నా కళ్లు దాని లోతును కొలవాలని ఆరాటపడుతున్నాయి.”

(ఈ మాటలు చెబుతూనే, రంగారావు కళ్ళు మెరుపుతో మెరిసి, ఒక్కసారిగా వల్లీ నాభి చుట్టూ బిగుసుకుని ఉన్న చీర కట్టు యొక్క లోతైన వంపు పైకి జారి, ఆ గుండ్రని లోతును కొలిచినట్లుగా అనిపించి, వెంటనే పైకప్పు అలంకరణ వైపు చూశాయి. ఆయన చూపుల్లోని కోరిక, ఆరాధన మిళితమై ఉన్నాయి.)

(వంటింటి గుమ్మం నుండి వారిని గమనిస్తున్న వల్లీకి, రంగారావు గారి కళ్లల్లోని మెరుపు, 'లోతు', 'గుండ్రం', 'సంపూర్ణత్వం' అన్న పదాల వాడకం తాను కట్టుకున్న చీర కట్టు మధ్య భాగం, నాభి గురించే అని స్పష్టంగా అర్థమై, సిగ్గుతో, భయంతో ఆమె ముఖం పూర్తిగా ఎర్రబడింది. ఆమె శరీరం ఒక్కసారిగా వణికింది, తన చేతులు తెలియకుండానే చీరను నడుము చుట్టూ మరింత గట్టిగా బిగించుకున్నాయి.)


ప్రసాద్: (గర్వంగా) “అవునండీ, మా వల్లీనే ప్రత్యేకంగా ఎంపిక చేసింది. బాగా ఆకర్షిస్తోంది కదా!”

రంగారావు: (వల్లీ వైపు చూస్తూ, గట్టిగా నవ్వుతూ) “ఖచ్చితంగా ఆకర్షిస్తుంది ప్రసాద్. ఆ ఆకర్షణను మాటల్లో వర్ణించలేం.”



రెండు బెడ్‌రూమ్‌లు, ఫాల్స్ సీలింగ్ సెంటర్ మరియు బల్బు ఫిక్చర్లు

ప్రసాద్ వారిని బెడ్‌రూమ్‌ల వైపు తీసుకువెళ్లాడు. వల్లీ టీ తేవలసి ఉండగా, వంటింటి నుండి హాలు మీదుగా నడుస్తూ, రంగారావు గారు వినేలా “క్షమించండి, టీ తీసుకువస్తాను” అని చెప్పింది. ఆమె నడుస్తుంటే, రంగారావు ఆమెనే చూశాడు.

ప్రసాద్: “ఈ రెండు పక్కపక్కనే మా బెడ్‌రూమ్‌లు. రెండూ ఇంచు మించు ఒకే సైజులో ఉంటాయి.”

రంగారావు: “చాలా బాగున్నాయి ప్రసాద్! రెండూ పక్క పక్కనే, ఒకే పరిమాణంలో, ఎంత నిండు ఆకృతితో, దృఢంగా ఉన్నాయో! వాటి నిర్మాణం పరిపూర్ణమైన సంతులనంతో ఉంది. లోపల హాయిగా విశ్రాంతి తీసుకోవడానికి సురక్షితంగా ఉన్నట్లు అనిపిస్తోంది.”

(ఈ మాటలు చెబుతూనే, రంగారావు కళ్ళు వెంటనే కిచెన్ లోకి వెళ్ళబోతూ, సైడ్ వ్యూ లో ఉన్న వల్లీ నిండుదనంతో, సమున్నతంగా ఉన్న వక్షోజాల సమరూప ఆకృతిపై నిలిచాయి. ఆ నిండుదనాన్ని, దృఢత్వాన్ని తనివితీరా ఆస్వాదించి, వాటిపై ఒక చిరునవ్వును విసిరి, మళ్లీ గదుల వైపు చూశాడు.)

(వంటింటి గుమ్మం వద్ద నిలబడిన వల్లీ ఉలిక్కిపడింది. 'పక్కపక్కనే', 'ఒకే పరిమాణంలో', 'నిండు ఆకృతి', 'దృఢంగా' అన్న పదాలు తన వక్షోజాలను సూచిస్తున్నట్లు స్పష్టంగా అర్థమైంది. ఆ చూపులు తనపై నిలవడం చూసి, సిగ్గుతో ఆమె ముఖం కిందకు వాలి, తన తల దించుకుని నిలబడింది. తన గుండె దడదడ శబ్దం మరెవరికీ వినిపించకూడదని, ఆ అసౌకర్యంతో కూడిన కోరిక నుండి బయటపడాలని ఆమె గట్టిగా ప్రార్ధించింది.)


రంగారావు ఒక బెడ్‌రూమ్‌ లోపలికి వెళ్లి, పైకప్పు వైపు చూస్తూ: “అబ్బా! ఈ ఫాల్స్ సీలింగ్ నిర్మాణం ఎంత బాగుందో. ఆ లేత ఛాయలో పరిపూర్ణమైన వృత్తాకారం, కేంద్రీకృతమై ఎంత ఆకర్షణీయంగా ఉంది! దాని మధ్యలో, ఆ సున్నితమైన కేంద్ర బిందువు చుట్టూ చిన్నపాటి మెరుపు బిందువులైన ఫిక్చర్లు కూడా పెట్టారు. ఆ కాంతి తో ఎంత అద్భుతంగా, సుకుమారంగా మెరుస్తుందో. ఈ లేత రంగు, ఆ సుదృఢమైన ఆకారం ఈ గదులకే ప్రత్యేక శోభ తెచ్చాయి. నిజంగా వల్లీ ఎంపిక అద్భుతం.”


(రంగారావు 'కేంద్రీకృతమై', 'వృత్తాకారం' అన్నప్పుడు, వారి కళ్ళు ఒక్కసారిగా వల్లీ జాకెట్‌లోని సమున్నత ఎద భాగం మధ్య బిందువు వైపు మళ్లి, ఆ పరిపూర్ణమైన ఆకృతిని ఒక క్షణం తనివితీరా చూశాయి. ఆ తర్వాత, 'మెరుపు బిందువులు' అన్న మాటతో, ఆ చూపులు వాటి సున్నితమైన కొనల పైకి జారి, ఒక చిలిపి కోరికతో మెరిసి, వెంటనే పైకప్పు వైపు మళ్లాయి.)

(వల్లీ వంటింటి గుమ్మం నుండి గమనిస్తోంది. రంగారావు గారి మాటల్లోని 'వృత్తాకారం', 'సున్నితమైన కేంద్ర బిందువు', 'మెరుపు బిందువులు' అన్న పదాల వాడకం తన శరీరంలోని సున్నిత భాగాలనే సూచిస్తున్నట్లుగా, ఆమెకు తల నుండి కాలి వరకు విద్యుత్ ప్రవాహం ప్రవహించింది. ఆమె రక్తం వేడెక్కి, సిగ్గుతో, భయంతో చెంపలు పూర్తిగా ఎర్రబడ్డాయి, శ్వాస ఆగిపోయినంత పనైంది. రంగారావు గారి చూపుల్లోని పరోక్ష కామం, నిగూఢమైన నవ్వు ఆమెను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేశాయి. ఆమె తలదించుకుని, తన జాకెట్‌లోని కేంద్ర బిందువులను తానే చూసుకుంటూ, అలజడితో, అపరాధ భావనతో నిలబడింది)


ప్రసాద్: (గర్వంగా) “అవునండీ! అది మాకు రాత్రి వెలుగు కోసం ఎంత బాగా ఉపయోగపడుతుందో.”

(రంగారావు గారి మాటలకు ప్రసాద్ నిజంగానే ఆ ఫాల్స్ సీలింగ్ అద్భుతంగా ఉందని అనుకుని, వాటి ఉపయోగాన్ని గురించి చెబుతున్నాడు.)



రెండు వసారాలు

ప్రసాద్ వారిని పక్కనే ఉన్న వసారాల వైపు తీసుకెళ్లాడు.

రంగారావు: “ఈ హాలు నుండి ఇరువైపులా విస్తరించిన ఈ రెండు వసారాలు... వాటి సుదీర్ఘమైన నిడివి, తిన్నని పటుత్వం అద్భుతం. ఇవి లోపలికి నడిచేందుకు సాదరంగా స్వాగతం పలుకుతున్నట్లు, ఒక చక్కని సమన్వయంతో ఉన్నాయి. ముఖ్యంగా, ఈ దారులలోని పట్టులాంటి సున్నితమైన మృదుత్వం చాలా ఆకర్షణీయం.”

(ఈ మాటలు చెబుతూనే, 'సుదీర్ఘమైన నిడివి' అన్న పదంపై గట్టిగా నొక్కి, రంగారావు కళ్ళు అప్రయత్నంగా వల్లీ కాళ్ళ వైపు మళ్లాయి. చీర కట్టులో ఉన్న ఆమె తొడల సుదృఢమైన పొడవును, వాటి పటుత్వాన్ని ఆస్వాదిస్తున్నట్లు, ఆ ప్రాంతంపై ఒక క్షణం తీక్షణంగా నిలిచి, వెంటనే ఆయన దృష్టి మళ్లీ వసారాల వైపు మళ్ళింది. ఆయన చూపులో ఒక నిగూఢమైన తృప్తి దాగి ఉంది)

(వల్లీకి ఆ చూపులోని లోతైన అర్థం, 'పటుత్వం', 'మృదుత్వం' వంటి పదాల వాడకం తన శరీరంలోని దిగువ భాగాన్ని ఉద్దేశించినవే అని స్పష్టంగా అర్థమైంది. భయం, ఆందోళన కలగలిసిన ఆ అవమానం భరించలేక, ఆమె 'ఆహ్...' అని గుండె లోతుల్లో నిశ్శబ్దంగా నిట్టూర్చి, తన చీర అంచును తొడల చుట్టూ మరింత గట్టిగా బిగించుకుంది.)


ప్రసాద్: “అవును, మేము కూడా అలాగే అని అనుకున్నాము.”


వంటిల్లు

ప్రసాద్ వారిని వంటింటి వైపు తీసుకెళ్లాడు.

ప్రసాద్: “ఇక ఇది వల్లీ సామ్రాజ్యం – మా వంటిల్లు.”

రంగారావు: (వల్లీ వైపు చూస్తూ, చిరునవ్వుతో) “సామ్రాజ్యం అనే బదులు, అంతఃపుర సౌందర్యం అంటే బాగుంటుంది ప్రసాద్.”

ప్రసాద్: (అర్థం కాక) "అవునా రంగారావు గారూ? వల్లీకి వంటిల్లు అంటే అంత ఇష్టం. మీ మాటలో అంతఃపురం గురించి ప్రస్తావించడం బాగుంది, కానీ ఎందుకు?"

రంగారావు: (ప్రసాద్ అమాయకత్వానికి నవ్వుతూ, వల్లీ కళ్లలోకి చూస్తూ) “ఈ అంతఃపురం ఎంత పవిత్రంగా, సున్నితమైన పట్టుదలతో ఉంది! ఎంత పరిశుభ్రంగా, సున్నితంగా ఉంది! ఇక్కడే కదా రుచులన్నీ తయారవుతాయి. ఇది ఇంటికి మూలస్తంభం, సమస్త మధురిమకు జన్మస్థానం, మధురమైన అనుభూతికి మూలాధారం. వల్లీ, ఈ అపూర్వమైన నిధిని ఎంత నిష్కళంకతతో, నిబద్ధతతో రక్షిస్తున్నా[b]దో... అందుకే అంతఃపురం అన్నది, ఇది లోపల గుప్తంగా ఉన్న సంపద.”[/b]

(రంగారావు కళ్ళు 'మూలాధారం', 'నిధి' అన్న మాటలపై స్థిరంగా ఉండి, ఒక్కసారిగా వల్లీ నడుముకు దిగువన, చీర కట్టులో దాగి ఉన్న అంతర భాగాన్ని ఒక క్షణంలో నిశితంగా అంచనా వేసి, వెంటనే చూపును వంటింటి పైకప్పు వైపుకు మళ్ళించారు. ఆ చూపులో స్త్రీత్వపు నిగూఢ సౌందర్యం పట్ల ఆరాధన మిళితమై ఉంది.)

(రంగారావు గారి మాటల్లోని నిష్కళంకత, 'నిధి', 'అంతఃపురం' వంటి పదాల యొక్క నిగూఢ సూచన వల్లీకి స్పష్టంగా అర్థమైంది. తన స్త్రీత్వపు అత్యంత పవిత్ర కేంద్రం, దానిని తాను కాపాడుతున్న నిబద్ధత గురించి ఆయన పరోక్షంగా కొనియాడుతున్నారన్న స్పృహతో, ఆమె ముఖంలో సిగ్గుతో కూడిన ఆందోళన పెరిగింది. ఆమె తడిసిన కళ్ళతో తల దించుకుని, ఆ అలజడిని అణచివేస్తూ నిశ్శబ్దంగా పాత్రలు సర్దసాగింది.)



పెరడు

చివరిగా, ప్రసాద్ రంగారావు గారిని ఇంటి వెనుక [b]పెరట్లోకి తీసుకెళ్లాడు. వల్లీ వారికి టీ ఇవ్వడానికి వంటగది నుండి బయటకు నడుస్తోంది.[/b]

ప్రసాద్: “ఇక ఇది వెనుక భాగం. కొంచెం విశాలంగా ఉంటుంది.”

రంగారావు: (వల్లీ టీ ట్రేను పక్కన పెట్టి, వెనుతిరిగి వంటింటి వైపు నడుస్తుండగా, ఆమె వెనుక నిర్మాణపు సౌందర్యాన్ని తదేకంగా చూస్తూ) “అవును ప్రసాద్, ఇక ఈ వెనుకటి ఆధార భాగం చూడండి. ఎంత గంభీరంగా, విశాలంగా ఉంది. పటిష్టమైన గోడల నిర్మాణంతో, దీనికి తిరుగులేదు. అంతా సక్రమంగా, నిండుదనంతో పరిపూర్ణంగా ఉంది. ముఖ్యంగా ఈ నిర్మాణపు ఉత్తుంగమైన ఆకృతి చాలా అద్భుతం. నిజంగా ఇంటి మొత్తానికి ఒక స్థిరత్వాన్ని, పరిపూర్ణతను ఇచ్చింది.”

(ఈ మాటలు చెబుతూనే, రంగారావు కళ్ళు వల్లీ యొక్క సుదృఢమైన వెనుకటి వంపుపై, ఆమె పృష్ట భాగపు నిండుదనంపై తదేకంగా నిలిచి, ఆ వంపు యొక్క పటిష్టతను పూర్తిగా ఆస్వాదించాయి. ఆమె లోపలికి వెళ్ళిపోయాక కూడా, ఆయన చూపులు క్షణకాలం ఆ వైపునే స్థిరంగా నిలిచి, మళ్లీ ప్రసాద్ వైపు తిరిగాయి.)

(వంటింట్లోకి వెళ్తున్న వల్లీ, ఆయన మాటల్లోని 'విశాలం', 'గంభీరం', 'నిండుదనం', 'ఉత్తుంగమైన ఆకృతి', 'పటిష్టం' అన్న పదాలు తన వెనుక భాగాన్ని వర్ణిస్తున్నట్లుగా స్పష్టంగా అర్థం చేసుకుంది. ఆమె కళ్లను ఒక్కసారిగా గట్టిగా మూసుకుని, శ్వాసను బిగబట్టి నిలబడింది. ఆమె శరీరంలో అలజడి, భయం మొదలై, గుండె వేగం తారస్థాయికి చేరి, ఆమె వణుకుతూ గోడకు ఆనుకుంది.)


రంగారావు ప్రసాద్ వైపు తిరిగి, చేతులు కలుపుతూ, “ప్రసాద్, మీ ఇల్లు అద్భుతం. ఇంతటి పరిపూర్ణమైన ఇల్లు, ఇంట్లో ఇంతటి సౌందర్యవతి అయిన భార్య – నువ్వే  నిజమైన అదృష్టవంతుడివి.”

ప్రసాద్: (సంతోషంగా, పూర్తిగా అపార్థం చేసుకుని) “ధన్యవాదాలు రంగారావు గారూ! మీ ఆశీస్సులు మాకు చాలా ముఖ్యం. మా ఇల్లు మీకు నచ్చిందని సంతోషంగా ఉంది.”

ప్రసాద్ తన ఇంటి నిర్మాణాన్ని మెచ్చుకున్నందుకు సంతోషంగా ఉన్నాడు. రంగారావు తన మెచ్చుకోళ్లను ప్రసాద్ పూర్తిగా అర్థం చేసుకోలేదని నిర్ధారించుకుని చిరునవ్వుతో వల్లీ వైపు చూసి, ఆమెకు మాత్రమే అర్థమయ్యేలా కళ్లు మెరిపించారు. వల్లీ మాత్రం ఎరుపు రంగులోకి మారిన ముఖంతో, వణుకుతున్న గుండెతో, ఏమి మాట్లాడకుండా నిలబడి, ఆ రాత్రి సంభాషణలలో మునిగిపోయింది.

ఇంక రంగారావు నవ్వుతూ వారిద్దరికీ వీడ్కోలు చెప్పి, వెళ్ళిపోయాడు. ప్రసాద్ తలుపు మూసి, ఆనందంగా వల్లీ వైపు తిరిగాడు. అతని ముఖంలో గర్వం, తృప్తి స్పష్టంగా కనిపించాయి.

ప్రసాద్: “వల్లీ, చూశావా? రంగారావు గారు మన ఇంటిని ఎంత మెచ్చుకున్నారో? ముఖ్యంగా ముఖద్వారం నుండి వెనుక భాగం వరకు ప్రతి ఒక్కటీ అద్భుతంగా ఉందని అన్నారు. ఆయనకు మన ఇల్లు ఎంతగానో నచ్చింది, అందుకే అంత పొగిడారు. ఇల్లు ఇంత బాగా మైంటైన్ చేస్తున్నందుకు అదంతా నీకే చెందుతుంది వల్లీ” అన్నాడు.

వల్లీ: (మౌనంగా ప్రసాద్ వైపు చూస్తూ, తన మనసులో మాత్రం ‘మీరు అనుకున్నది నిజం కాదు అండీ... ఆయన ఉద్దేశం చాలా లోతైంది, అది మీకు ఎప్పటికీ అర్థం కాదు’ అని అనుకుని, నిశ్శబ్దంగా నవ్వింది. ఆమె గుండె మాత్రం ఇంకా దడదడలాడుతోంది. తన గుండె వేగాన్ని అణచిపెట్టుకుంటూ, తేరుకున్నట్లుగా నటిస్తూ) “ఆ... అవును, అద్భుతంగా ఉంది అని అన్నారు.”


రాత్రి

వల్లీ నెమ్మదిగా వంటగదిలోకి వెళ్ళింది. ఆమె గుండె ఇంకా కొట్టుకుంటోంది, కానీ బయటకు మాత్రం ప్రశాంతంగా ఉన్నట్లు నటించింది. రంగారావు గారు మెచ్చినందుకు ప్రసాద్ చాలా ఆనందంగా ఉన్నాడు.

ప్రసాద్: (వంటగది దగ్గరకు వచ్చి, వల్లీని వెనుక నుండి కౌగిలించుకుని) “వల్లీ, నేను ఎంత సంతోషంగా ఉన్నానో చెప్పలేను. రంగారావు గారికి మన ఇల్లు నచ్చిందంటే, మన కష్టం వృథా పోలేదనే అనిపిస్తోంది. ఈ సంతోషంలో నీకేం వండిపెట్టమంటావు?”

వల్లీ: (ఒక నిట్టూర్పును లోలోపలే ఆపుకుని) “మీరు సంతోషంగా ఉంటే చాలండి. రండి, నేను మీకు ఇష్టమైనవన్నీ వండుతాను,” అంది. ఆమె మాటల్లో ప్రేమ ఉన్నా, రంగారావు గారి మాటల తాలూకు వేడి ఆమెను ఇంకా వణికించింది.

భోజనం వద్ద కూర్చున్నప్పుడు కూడా, ప్రసాద్ ఆ రోజు రంగారావు గారి ప్రశంసల గురించే మాట్లాడుతున్నాడు. షాండ్లియర్, బ్రౌన్ సర్కిల్స్, బల్బ్ ఫిక్చర్స్ ఇలా చిన్న చిన్నవి కూడా పొగిడారు. కిచెన్ ని ఏకంగా అంతఃపురం తో పోల్చారు, ఆయనకి ఇల్లు బాగా నచ్చింది  అంటూ భోజనం ముగించాడు.

వల్లీ: (లోలోపల) “ఆయనకు నచ్చింది అండీ, కానీ ఆ నచ్చడం మామూలు నచ్చడం కాదు... అది వేరే నచ్చడం,” అని మనసులో అనుకుంది. ఆమె మౌనంగా భోజనం ముగించింది.

రాత్రి, పడుకునే ముందు, ప్రసాద్ ఇంకా ఆ సంతోషపు మూడ్‌లోనే ఉన్నాడు. అతను వల్లీని ప్రేమగా పలకరించాడు.

ప్రసాద్: “ఈ రోజు మనసు చాలా హాయిగా ఉంది వల్లీ. మన ఇంట్లో ఆయన్ని కూర్చోబెట్టి, మాట్లాడినందుకు, ఆయన మన ఇంటిని మెచ్చినందుకు చాలా తృప్తిగా ఉంది. నువ్వు కూడా చాలా బాగా చూసుకున్నావు,” అంటూ ఆమెను దగ్గరగా తీసుకున్నాడు.

వల్లీ: (భర్త ప్రేమకు లొంగుతూ, కానీ అంతరంగంలో సంఘర్షణతో) చిన్న నవ్వు నవ్వింది.

అతను ఎంత ప్రేమగా, ఎంత ఉద్వేగంగా ఉన్నాడో, వల్లీ అంతరంగంలో మాత్రం రంగారావు గారి చూపులు, ఆయన మాటల్లోని నిగూఢ అర్థాలు పదేపదే మెదులుతున్నాయి. రంగారావు గారు ప్రశంసించిన ప్రతి భాగం... ఇప్పుడు ప్రసాద్ తాకుతుంటే, ఆమెకు అది ఒక కొత్త వేదనగా అనిపిస్తోంది. రంగారావు గారి కోరికలో ఉన్న తీవ్రత, ఆమె భర్తలో లేని లోతైన భావం ఆమెను కలచివేసింది. 

ఆమె అతనిని గట్టిగా హత్తుకుంది, కానీ ఆమె కళ్ళు మాత్రం కొద్దిగా తడిమాయి. ఆమె గుండె దడదడలాడుతోంది – అది భయం వల్లనో, లేక తనలో అలజడి వల్లనో ఆమెకు అర్థం కాలేదు. 

ఆ ఉద్వేగపు క్షణం ముగిసిన తర్వాత, ప్రసాద్ సంతృప్తిగా ఆమె పక్కన పడుకుని, నిద్రలోకి జారుకున్నాడు.

వల్లీ మాత్రం కళ్ళు మూసుకుని, ప్రశాంతంగా నిద్రపోయినట్లు నటించింది. ఆమె చేతులు ప్రసాద్ ఛాతీపై ఉన్నాయి, కానీ ఆమె మనసు రంగారావు గారు తన ఇంటి వంపులను, తన శరీరంలోని వయ్యారాలను మెచ్చుకున్న తీరునే మళ్లీ మళ్లీ గుర్తుచేస్తూ, కనుల నిండా ప్రసాద్ ప్రేమ, ఆలోచనల్లో రంగారావు గారి కోరిక తీవ్రత మెదులుతూ, ఆ రాత్రి ఆమెకు నిద్ర లేకుండా చేసింది.

[venkujkc1984]

Please share your feedback on the story, what liked and what not liked to improve further. 

ఈ కథ పై మీ అభిప్రాయం పంచుకోండి, నచ్చినది, నచ్చనిది తద్వారా తర్వాత కథని  మరింత బాగా రాయడానికి అవకాశం కలుగుతుంది.