వల్లీ

[venkujkc1984]

పాత్రలు

1. ప్రసాద్ (40)
ప్రసాద్ మధ్యతరగతి ఉద్యోగస్తుడు. సౌందర్యరాశి అయిన వల్లీ ని ఇష్టపడి పెళ్లి చేసుకున్నాడు. అర్థం చేసుకునే భార్యతో ఎప్పుడూ సంతృప్తిగానే ఉన్నాడు. 

2. వల్లీ (36) - ప్రసాద్ భార్య
వల్లీ ఒక సాధారణ గృహిణి. అన్నిటా భర్తకు చేదోడు వాదోడుగా ఉంటుంది. 

3. రవి (22) - ప్రసాద్ మేనల్లుడు 
ఎవరూ లేకపోవడంతో చిన్నప్పటి నుంచి అతని ఆలనా పాలనా అతని మేనమామ ప్రసాద్ చూసుకుంటున్నాడు. ఇప్పుడు ఇంజనీరింగ్ చదువుతున్నాడు. త్వరగా ఉద్యోగం సంపాదించి మావయ్య కష్టం తీర్చాలి అని అతని ఆలోచన.

4. రంగారావు (42) - ఊరిపెద్ద
రంగారావు ఊరి పెద్ద, మంచి పేరున్న వ్యక్తి. వారిది ఊరిలో కెల్లా సంపన్న కుటుంబం. భార్య చాలా ఏళ్ల క్రితమే కాలం చేసింది.



**గమనిక / Disclaimer:** ఈ కథా వస్తువు (Story line) పాత, మధ్యలో ఆగిపోయిన కొన్ని కథల నుండి ప్రేరణ పొందింది. ఆ పాత కథల నుండి తీసుకున్న ప్రధాన ఇతివృత్తాన్ని (Core Plot) ఆధారంగా చేసుకుని, కొత్త కథనం (Narration) మరియు అదనపు మలుపులు (New track) జోడించి ఈ కథను విస్తరించడం జరిగింది. ఈ కథ పూర్తిగా కల్పితం. పాత్రలు, సన్నివేశాలు, సంఘటనలు కేవలం రచయిత ఊహ నుండి పుట్టినవి. ఎవరి మనోభావాలను గానీ, వ్యక్తిగత జీవితాలను గానీ కించపరచడం లేదా పోల్చడం ఈ కథ ఉద్దేశం కాదు. పాఠకులు కేవలం వినోదం కోసం మాత్రమే దీనిని పరిగణలోకి తీసుకోవలసిందిగా మనవి. 

[Paty@123]

Plz continue

[ravikrishna301]

Continue the story
And add the suitable pics

[venkujkc1984]

1. తొలి పరిచయం

1.1

ప్రసాద్ తన 39వ ఏట తన కుటుంబాన్ని రామాపురం అనే ప్రశాంతమైన పల్లెటూరికి మార్చుకున్నాడు. ఆ ఊరి పెద్ద, పేరు మోసిన వ్యక్తి అయిన రంగారావు గారి కుటుంబంతో తన పూర్వీకులకు మంచి సంబంధాలు ఉండేవి. రామాపురం చేరుకోగానే, ప్రసాద్ ఏ మాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా రంగారావు గారిని కలుసుకున్నాడు. ఆ పరిచయాన్ని మరింత బలపరచుకునే ఉద్దేశంతో, రాబోయే వారాంతంలో ఆదివారం నాడు తన ఇంటికి భోజనానికి హృదయపూర్వకంగా ఆహ్వానించాడు. రంగారావు గారు ప్రసాద్ యొక్క ఆహ్వానాన్ని సంతోషంగా అంగీకరించారు. ఆ సమయానికి రంగారావు గారి భార్య మరణించి మూడు సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి. ఊరిలోకెల్లా అత్యంత సంపన్నుడైనప్పటికీ, వయసు మీద పడుతున్నా కూడా ఆయన మరో వివాహం చేసుకోవాలనే ఆలోచన చేయకుండా ఒంటరిగానే గడుపుతున్నారు.

ఆ ఆదివారం సాయంత్రం, రంగారావు గారు ప్రసాద్ ఇంటి తలుపు వద్దకు వచ్చి డోర్ బెల్ మోగించారు. తలుపు తెరిచిన ప్రసాద్, ఆప్యాయంగా "రంగారావు గారూ, రండి లోపలికి" అంటూ ఆహ్వానించాడు. లోపలికి అడుగుపెట్టిన రంగారావు గారికి చిరునవ్వుతో స్వాగతం పలుకుతూ, ప్రసాద్ "వల్లీ, రంగారావు గారు వచ్చారు" అని పిలిచాడు.

లోపలి గది నుండి వల్లీ బయటకు నడుచుకుంటూ వచ్చింది. ఆమెను చూడగానే రంగారావు గారి కళ్ళు ఒక్క క్షణం ఆగిపోయాయి. తన భార్య తప్ప మరో స్త్రీ వైపు కన్నెత్తి కూడా చూడని ఆయన, వల్లీ అందానికి మంత్రముగ్ధులయ్యారు. "ఓరి దేవుడా! ఏమి ఆ అందం! ఆమె ఎంత అద్భుతంగా ఉంది, పోత పోసిన బంగారు శిల్పంలా ఉంది" అని మనసులో అనుకుంటూ తన కళ్ళను తానే నమ్మలేకపోయారు. తన జీవితంలో ఇంతటి సౌందర్యాన్ని ఎప్పుడూ చూడలేదని ఆయన ఆశ్చర్యపోయారు.

వల్లీ వంకాయ రంగు చీర మరియు మ్యాచింగ్ జాకెట్టు ధరించింది. ఆ చీర సున్నితమైన పట్టు వస్త్రంతో, త్రెడ్ వర్క్ లో అద్భుతంగా మెరుస్తోంది. వంకాయ రంగులో పట్టు చీర ముడుచుకుని, ఆ పైన కొంచెం బంగారు జరీ ఆభరణాలతో అంచు సరిగా కట్టుకుంది.
వల్లీ నడుము చుట్టూ చీరను బాగా కట్టి, ఆ చీర మడతలు ఆమె శరీరానికి అచ్చంగా సరిపోయేలా ముడుచుకుంది. ఆమె నడుము వంపులో చీర బిగుసుకు, మడతలు చక్కగా కుదిరి ఆమె అందాన్ని మరింత పెంచాయి.

ఆమె కుడి భుజం మీద చీర పైట చక్కగా ఒదిగిపోయి, ఆ చీర పైనున్న బంగారు రంగు బోర్డర్ ఆమె శరీర రంగులో కలిసిపోయింది.
ఆమె చేతులకు పెట్టుకున్న బంగారు గాజులు, ఆమె చీర కట్టుకు మరింత అందాన్ని కలిగిస్తున్నాయి. ఆమె కళ్ల లోని కాటుక మెరుస్తూ, ఆ చీరకట్టుతో అందంగా మెరిసిపోతోంది.

వల్లీ వేసే ప్రతి అడుగుకీ ఆ చీర మడతలు సున్నితంగా కదులుతూ, ఆమె సౌందర్యాన్ని వర్ణించడానికి కవులు మాటలు కరువయ్యేలా చేస్తున్నాయి. ఆమె చీర కట్టు సంప్రదాయాన్ని, అందాన్ని ప్రతిబింబిస్తూ, ఆమె వ్యక్తిత్వానికి మరింత అందం జోడిస్తోంది.

వల్లీ చీరలో ఒదిగిన అందం మాటలకు అందనిది. మెరుపులు విరజిమ్మే వజ్రాల్లాంటి కళ్ళతో ఆమె చిరునవ్వు, తేనెలు చిలికే పరిపూర్ణమైన పెదవులు, కనువిందు చేసే అందమైన ఆకృతుల సొగసు. చీరలో ఆమె నడుము ఒంపులో, రవికె కింద మెరిసే వక్షోజాలు ఒక అనిర్వచనీయమైన సౌందర్యాన్ని వెదజల్లుతున్నాయి. ఆమె నాభి చుట్టూ చీర సున్నితంగా ముడిపడి, ప్రతి కదలికను కవ్విస్తూ, ఆ వంపుల సొగసు అందరికీ ఒక దాగి ఉన్న కలలా అనిపిస్తుంది. ఆమె వంపు సొంపుల కాంతిలో, చీరలో ఒదిగిన ఆ అందం, గుండెను తడమకుండా ఉండలేదు.

వల్లీ చీర కట్టుకున్నప్పుడు, ఆమె అందం మరింత ఆకర్షణీయంగా కనబడింది. ఆమె వక్షోజాలు చీర అంచులకు తగులుతూ, చక్కటి ఆకారంలో ఒదిగి ఉన్నాయి. ఆమె నాభి చీర కింద వెలుగులు ప్రసరిస్తూ, ఏకాంతంలో ఆమె అందాన్ని మరింత ప్రకాశింపచేసింది. చీరతో ఆమె శరీరాన్ని చుట్టిన తీరు, ఆ సుకుమారమైన శరీర నిర్మాణం మరింత అందంగా, రమణీయంగా అనిపించింది. ఈ దృశ్యం ప్రతి క్షణం హృదయాన్ని రంజింపచేసేలా, ఆరాధనతో నిండిన వాతావరణాన్ని సృష్టించింది.

వల్లీ నెమ్మదిగా రంగారావు గారి దగ్గరకు వస్తూ, వినయంగా నమస్కారం చేస్తూ, “నమస్తే అండి” అంది, కానీ రంగారావు గారి దృష్టి మాత్రం ఆమెపైనే కేంద్రీకృతమై ఉంది. ఆమె పాలరాతి విగ్రహంలా మెరిసిపోతోంది, అందమైన కళ్ళు, సూదిలాంటి ముక్కు మరియు గులాబీ రంగు పెదవులతో చిరునవ్వు చిందిస్తూ ఉంది. ఆమె సన్నని నడుము, నున్నటి పొట్ట, మరియు చీరలో నుండి తొంగి చూస్తున్న లోతైన నాభి ఆయన దృష్టిని ఆకర్షించాయి. ఇక ఆమె ఎద భాగానికి వస్తే, రంగారావు గారి ఊహలకు అందని విధంగా ఉందది. ఆమె చీర పైట కింద రెండు గర్వంగా నిలుచున్న ఆమె ఉన్నత వక్షోజాలు, గుండ్రంగా, ఇంకా దృఢంగా కనిపించాయి. వాటి ఆకృతి, నిండుదనం రంగారావు గారిని మంత్రముగ్ధులను చేశాయి. మొదటి చూపులోనే రంగారావు గారు ఆమె సౌందర్యానికి దాసోహం అయిపోయారు.

వల్లీ మళ్ళీ, “నమస్తే అండి” అని కొంచెం బిగ్గరగా అనడంతో రంగారావు గారు తేరుకొని, “న... న... న... నమస్తే” అంటూ తడబడ్డారు. ఆమె మధురమైన స్వరంతో, “ఇంట్లోకి రండి...” అంటూ వెనక్కి తిరిగి, ఆయన ముందు నడవడం ప్రారంభించింది.ఆమె నడుస్తున్నప్పుడు, ఆమె అడుగులకు అనుగుణంగా పైకి క్రిందికి కదులుతున్న ఆమె నడుము వంపులు రంగారావు గారి కళ్ళను బలంగా ఆకర్షించాయి. చీరలో ఒదిగిన ఆమె నడుము, దాని సున్నితమైన కదలికలు ఆయన మనసులో అలజడిని రేపాయి. ఆమె వెనుక భాగం యొక్క సౌందర్యం, చీరలో ఆమె ఆకృతి మరింత స్పష్టంగా కనిపించడంతో, ఆయన ఆమె అందాన్నే చూస్తూ అడుగులు వేయడానికి తడబడుతున్నారు. ఆమె నడుము వంపులను చూస్తూ రంగారావు గారు “ఓహ్....” అంటూ ఆశ్చర్యంతో, ఆరాధనతో నిట్టూర్చారు. అతను ఎలాగోలా ఆమెను అనుసరించి, ఆమె చూపిన సోఫాలో కూర్చున్నారు.

తర్వాత వంటగది నుంచి ఆమె నీళ్ల గ్లాసుతో వస్తోంది. ఆమె అతని వైపు వస్తుంటే, రంగారావు గారి కళ్ళు ఆమె శరీరంపైనే నిలిచాయి. ఆమె సిగ్గుతో తల దించుకుని ఉన్నా, ఆమె అందం ఆయనను మంత్రముగ్ధుడిని చేసింది. ఆమె అతనికి దగ్గరగా వచ్చి గ్లాస్ అందించింది. అతను తెచ్చిన స్వీట్స్ బాగ్ లోంచి తీస్తూ, ఆమెను నీళ్లు అక్కడ టేబుల్ మీద పెట్టమన్నారు. ఆమె వంగి టేబుల్ మీద నీళ్లు పెట్టినప్పుడు, సైడ్ నుంచి ఆమె జాకెట్లో ఇమిడిన ఆమె ఎడమ ఎద పొంగు పరిమాణం, దృఢత్వం చూసి అతని కళ్ళు ఆశ్చర్యంతో విచ్చుకున్నాయి. ఆ దృశ్యం ఆయన గుండెల్లో అలజడిని రేపింది, ఆమె అందం ఆయనను పూర్తిగా కట్టిపడేసింది. ఆ తర్వాత ఆమె టీ చేయడానికి తిరిగి వంటింట్లోకి వెళ్లింది. రంగారావు గారు ప్రసాద్ తో రకరకాలుగా కబుర్లు చెప్పడం మొదలుపెట్టారు, కానీ ఆయన మనసు మాత్రం వల్లీ అందం చుట్టూనే తిరుగుతోంది.

కొద్దిసేపటికి వల్లీ టీ తో వచ్చి వారితో కూర్చుంది. రంగారావు గారు ప్రసాద్ కి తెలియకుండా ఆమె వైపు చూడటానికి అనేక ప్రయత్నాలు చేస్తున్నారు. ఆమె నిజానికి చాలా తక్కువగా మాట్లాడుతోంది. ఆమె చాలా పద్ధతి గల గృహిణి. కొంతసేపటి తర్వాత రంగారావు గారు వీడ్కోలు చెప్పి వారి ఇంటి నుంచి బయలుదేరారు. మొత్తం మీద వల్లీ అందం అతని మనసులో ముద్రితమైంది. అసలే చాలా ఏళ్లుగా స్త్రీ సుఖం లేని రంగారావు గారికి ఆమె అందం ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది. ఆమె ఆలోచన కలిగినంతనే అతని మగసిరి ఊపిరి పోసుకుని అతని మనసుకి సవాలు విసురుతోంది. ఆమె రూపం, ఆమె మాటలు, ఆమె నవ్వు... అన్నీ ఆయన మనసులో మెదులుతూ, అతనిలో కొత్త అలజడి రేపాయి. అతని శరీరంలో ఏదో తెలియని మార్పు మొదలైంది. అతని మగసిరి క్రమంగా ఉద్రిక్తతకు లోనై, దాని సహజ ధర్మాన్ని అనుసరిస్తూ గట్టిపడింది. అది అతనికి తన మీద తన నియంత్రణ కోల్పోతున్నట్లు అనిపించింది.

అతని చేతులు అప్రయత్నంగానే, తన ప్రమేయం లేకుండానే అతని మర్మాంగాన్ని చేరాయి. అతను తనను తాను నియంత్రించుకోవడానికి ఎంతో ప్రయత్నించాడు. తన మనసును మరల్చడానికి, వేరే విషయాల గురించి ఆలోచించడానికి విశ్వ ప్రయత్నం చేశాడు. కానీ అతని ప్రయత్నాలన్నీ విఫలమయ్యాయి. అతని శరీరం, అతని మనసు అతని ఆధీనంలో లేవు. అతని కోరికలు అతన్ని బానిసను చేశాయి.

వల్లీ తలపులతో రంగారావు గారు ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతున్నారు. అతని మనసులో ఆమె రూపం, మాటలు, నవ్వులు మెదులుతుండటంతో అతని శరీరం ప్రతిస్పందించడం ప్రారంభించింది. అతని చేతులు అప్రయత్నంగానే కదలడం మొదలుపెట్టాయి, క్రమంగా అవి వేగం పుంజుకున్నాయి. అతని శ్వాస వేగం పెరిగిపోయింది, గాలి పీల్చడం, వదలడం వేగంగా సాగుతోంది. గుండె వేగం కూడా గణనీయంగా పెరిగింది, ఛాతీలో దడదడలాడుతున్న చప్పుడు వినిపిస్తోంది. అతని శరీరంలోని ప్రతి కణం ఉద్రిక్తతకు లోనవుతోంది.

అతను ఒక విధమైన అనిర్వచనీయమైన ఆనందంలో మునిగిపోయాడు. అది కేవలం శారీరకమైన ఆనందం మాత్రమే కాదు, మానసిక ఉల్లాసం కూడా. చాలా కాలంగా అణచిపెట్టుకున్న కోరికలు ఒక్కసారిగా బయటకు రావడంతో అతనిలో ఏదో తెలియని ఉద్వేగం ఉప్పొంగుతోంది. వల్లీని ఊహించుకుంటూ, ఆమెతో ఉన్నట్టు భావిస్తూ అతను పరవశించిపోతున్నాడు. అలా చేతిని మగసిరి పై వేసి జాడించుకుంటే కానీ అతని ఆవేశం తగ్గలేదు. ఆ రాత్రి అంతా కనుల నిండా వల్లీ సౌందర్యమే, రెండు సార్లు జాడించుకున్నా కూడా అతని మగసిరి మరోమారు గట్టిగా మారింది. అతనికి రాత్రంతా నిద్ర పట్టలేదు. వల్లీ రూపం, ఆమె మాటలు, ఆమె నవ్వు... అన్నీ ఆయన మనసులో మెదులుతూ, అతనిలో కొత్త అలజడి రేపాయి. అతని శరీరం ఉద్వేగానికి లోనై, తన నియంత్రణ కోల్పోయినట్లు అనిపించింది. ఆమె జ్ఞాపకాలు అతన్ని వెంటాడుతూనే ఉన్నాయి, ఆమెను మర్చిపోవడానికి ఎంత ప్రయత్నించినా, ఆమె మరింతగా అతని మనసులో నిండిపోతోంది.

ఇలా కొన్ని రోజులు గడిచిపోయాయి. అతను ఇంకెప్పుడూ మళ్ళీ ప్రసాద్ ఇంటికి వెళ్ళకూడదని, అలా వేరొకరి భార్య గురించి తప్పుగా ఆలోచించకూడదని నిర్ణయించుకున్నారు. వల్లీని మరచిపోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు, కానీ ఆమె అందాన్ని మాత్రం మనసు నుండి తొలగించలేక తీవ్రంగా మథనపడుతున్నారు.

[Nani666]

Continue andi.. all the best

[readersp]

Great start!!! Keep going!!! All the best!!!

[venkujkc1984]

1.2

**గమనిక/Disclaimer:** ఈ కథా వస్తువు (Story line) పాత, మధ్యలో ఆగిపోయిన కొన్ని కథల నుండి ప్రేరణ పొందింది. ఆ పాత కథల నుండి తీసుకున్న ప్రధాన ఇతివృత్తాన్ని (Core Plot) ఆధారంగా చేసుకుని, కొత్త కథనం (Narration) మరియు అదనపు మలుపులు (New track) జోడించి ఈ కథను విస్తరించడం జరిగింది. ఈ కథ పూర్తిగా కల్పితం. పాత్రలు, సన్నివేశాలు, సంఘటనలు కేవలం రచయిత ఊహ నుండి పుట్టినవి. ఎవరి మనోభావాలను గానీ, వ్యక్తిగత జీవితాలను గానీ కించపరచడం లేదా పోల్చడం ఈ కథ ఉద్దేశం కాదు. పాఠకులు కేవలం వినోదం కోసం మాత్రమే దీనిని పరిగణలోకి తీసుకోవలసిందిగా మనవి. 

ఆ ఊరిలో ఏ కార్యక్రమమైనా వల్లీ ప్రసాద్ చురుగ్గా పాల్గొంటూ తమ వంతు చేతనైన పనులు చేస్తుండేవారు, ఊరి పెద్ద కాబట్టి రంగారావు గారు కూడా అక్కడే ఉండేవారు. రంగారావు గారు వారిని కలిసినప్పుడల్లా, ఎప్పుడూ ఆమె అందాన్ని కళ్ళతోనే ఆరాధిస్తూ ఉండేవారు. ఎందుకో ఆమెను చూస్తున్నప్పుడల్లా రంగారావు గారికి ఆమె అందం ఏదో అలజడి కలిగించేది. ఆ రోజంతా కళ్ళ నిండా వల్లీయే ఉండేది. ఎంత ప్రయత్నించినా అతను ఎందుకో ఆమె విషయంలో నిగ్రహించుకోలేక పోయేవారు. కొద్ది రోజులకి అతని ఆలోచనలన్నీ పూర్తిగా ఆమె చుట్టూనే తిరుగుతున్నాయి. ఆమె ప్రతి వారం గుడికి వెళ్లడం గమనించి అదే సమయానికి అతను కూడా గుడికి వెళ్లేవారు ఆమెను చూడడానికి. ఆమె అతనికి నమస్కరించేది. అతను మాత్రం దేవుడి కన్నా ఆమె వైపే ఎక్కువ చూసేవారు. ఆయనకు తెలుసు వల్లీ, ప్రసాద్లది పరువుగల సంసారమని, ఇద్దరూ ఎంత గుట్టుగా కాపురం చేసుకుంటారో, నలుగురికీ ఎంతలా తలలో నాలుకలా ఉంటారో. మంచి చెడు తెలిసినవారైనా, ఈ విషయంలో మాత్రం అతని ఆలోచనలు కంట్రోల్ చేసుకోలేకపోతున్నారు.

ఒకరోజు రంగారావు గారు తన పొలం పనుల్లో నిమగ్నమై ఉన్నారు. సాయంత్రం వేళ కావడంతో, ఇంటికి తిరిగి వెళ్దామని అనుకుంటున్నారు. ఇంతలో, దూరం నుండి ఒక స్త్రీ మూర్తి వస్తున్నట్టు గమనించారు. ఆమె నడుస్తున్న తీరు, చీర కట్టు, అన్నింటినీ చూస్తుంటే ఆయనకు వల్లీ గుర్తుకు వచ్చింది. ఆమె దగ్గరగా వచ్చే కొద్దీ, ఆయన అనుమానం నిజమైంది. వల్లీనే ఆయన వైపు వస్తోంది.

(రంగారావు గారు తనలో తానే అనుకుంటూ) “ఇంత ప్రయత్నించినా వల్లీ తలపులు నన్ను వదలడం లేదు. ఈ రోజు ఎలాగైనా ఆమెను మనసు నుండి తీసేయాలి.” అని అనుకుంటూ ఉండగా, దూరంగా ఓ స్త్రీ కనిపిస్తుంది.

(దూరం నుండి వల్లీ వస్తూండగా) “అదేమిటి? ఆ నడక, ఆ చీర... వల్లీలా ఉందే? కాదు, కాదు, నా భ్రమ అయి ఉంటుంది.” అని రంగారావు గారు అనుమానంతో చూస్తూ ఉంటారు.

(వల్లీ దగ్గరగా వస్తూండగా) “అవును, వల్లీనే! మళ్ళీ నా కళ్ళముందు ప్రత్యక్షమైంది. దేవుడా, ఈ పరీక్ష ఏమిటి?” అని రంగారావు గారు మనసులో కలవర పడుతూ ఉంటారు.

(వల్లీ రంగారావు గారికి నమస్కారం చేస్తూ) "నమస్తే అండి."

(రంగారావు గారు తడబడుతూ) “నమస్తే.”

(రంగారావు గారి మనసులో) “ఆమెను చూడగానే నా గుండె వేగం పెరిగింది. మళ్ళీ నాలో ఏదో అలజడి మొదలయ్యింది. నేను అనుకున్నది చేయగలనా?”

రంగారావు గారికి వల్లీని చూడగానే చాలా కలవరం మొదలవుతుంది. ఆమెను మరచిపోవాలని అనుకున్నా, మళ్ళీ ఆమె ఎదురుపడటంతో ఆయన మనసులో భావాలు అల్లకల్లోలం అవుతాయి.

నిజానికి రంగారావు గారంటే ఊర్లో అందరికీ చాలా గౌరవం. ఆయన ఊరి అభివృద్ధి కోసం ఎన్నో చేశారు. అలాగే కష్టాల్లో ఉన్నవారిని కూడా ఆదుకునేవారు. అయితే ప్రజల మామూలు అవసరాలకు మాత్రం తక్కువ వడ్డీకి అప్పిచ్చేవారు. రంగారావు గారి గురించి ఊరులో జనాల ద్వారా తెలుసుకున్న ప్రసాద్ వల్లీ కూడా అతనంటే గౌరవం అభిమానం పెంచుకున్నారు. అలాగే భార్య లేకుండా అతనెంత ఇబ్బందులు పడుతున్నారో అని అతని మీద మనసులో జాలి కూడా కలిగింది. 

ఒక రోజు ప్రసాద్ రంగారావు గారిని మళ్ళీ భోజనానికి రమ్మని అడిగాడు. దైవ నిర్ణయమేమో ఇది, మనసు నిండా వల్లీని నింపుకున్న అతను గట్టిగా రాలేను అని చెప్పలేకపోయారు. భోజనానికి వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళారు. ప్రసాద్ అతనికి స్వాగతం పలికి సోఫాలో కూర్చోబెట్టాడు. వల్లీ ఎప్పుడు వస్తుందా అని రంగారావు గారు ఎంతో ఆశగా ఎదురు చూస్తున్నారు. ఆమె చక్కటి చీర కట్టుకుని వచ్చింది. ఆమె చాలా అందంగా ఉంది. ఆమె ముఖంలో తేజస్సు, కళ్ళల్లో మెరుపు రంగారావు గారిని కట్టిపడేశాయి. ఆమె ముఖం, చక్కటి నవ్వు, నుదుటిపై జాలువారే జుట్టు ఆయన హృదయాన్ని తాకాయి. మెడ మీదుగా ఆయన చూపులు జారుతూ ఆమె భుజాలను, వక్షోజాలను చేరాయి. ఆమె గుండ్రటి, ఉత్తుంగమైన వక్షోజాలు రంగారావు గారి కళ్ళను కట్టిపడేశాయి. అవి రమ్మని, పట్టుకోమని ఆహ్వానిస్తున్నట్టుగా ఆయనకు అనిపించింది. చీర పైట అంచులోంచి అస్పష్టంగా కనిపిస్తున్న ఆమె నాభి, రంగారావు గారి చూపులను బలంగా ఆకర్షించింది. ఆ లోతైన, గుండ్రని నాభి అందం, ఆయన మనసులో దాగి ఉన్న కోరికలను మరింతగా రగిలించింది. ఆ చిన్నపాటి దర్శనం, ఆయన ఊహలను రెక్కలు తొడిగి, వల్లీలోని దాగి ఉన్న సౌందర్యాన్ని ఆవిష్కరించింది. ఆ నాభి, ఒక మధురమైన రహస్యంలా, ఆయన హృదయంలో అలజడిని సృష్టించింది. చాలా కాలంగా అణచిపెట్టుకున్న ఆయన భావాలు, ఆ నాభి అందాన్ని చూసి ఒక్కసారిగా ఉవ్వెత్తున ఎగిసిపడ్డాయి. అది కేవలం ఒక నాభి కాదు, ఆయనకు అది వల్లీ సంపూర్ణ స్త్రీత్వానికి, ఆమెలోని దాగి ఉన్న మదన సౌందర్యానికి ప్రతీకగా అనిపించింది. ఆ నాభి దర్శనం, ఆయనలో వల్లీని మరింత దగ్గరగా చూడాలనే, ఆమెను స్పృశించాలనే తీవ్రమైన కోరికను రేకెత్తించింది. వల్లీ నడుము యొక్క సున్నితమైన వంపులు, ఆమె ధరించిన చీర కట్టు రంగారావు గారిని అమితంగా ఆకర్షించాయి.

ఆమె నడుము వంపులు, చీరకట్టు ఆయనను మరింతగా ఆకర్షించాయి:
వల్లీ నడుము యొక్క సున్నితమైన వంపులు, ఆమె ధరించిన చీర కట్టు రంగారావు గారిని అమితంగా ఆకర్షించాయి. ఆమె నడుము తీక్షణంగా ఉంది, చీరను ధరించిన విధానం ఆ వంపులను మరింతగా హైలైట్ చేసింది. ఆమె చీర కట్టు సంప్రదాయబద్ధంగా, అందంగా ఉంది, అది ఆమె సౌందర్యానికి మరింత వన్నె తెచ్చింది. చీర మడతలు ఆమె నడుము చుట్టూ అందంగా అమరి, ఆమె ఆకృతిని మరింత చక్కగా చూపించాయి. ఈ మొత్తం కలయిక రంగారావు గారిని మంత్రముగ్ధులను చేసింది.

ఆమె నడుము నుండి కిందికి జారుతూ చీర అంచు వరకు ఆయన చూపులు పర్యటించాయి:
రంగారావు గారి చూపులు వల్లీ నడుము నుండి నెమ్మదిగా కిందికి జారుతూ, ఆమె చీర అంచు వరకు ప్రయాణించాయి. చీర యొక్క ప్రవాహం, దాని రంగు, డిజైన్, అన్నీ ఆయన దృష్టిని ఆకర్షించాయి. ఆమె అడుగులు వేస్తున్నప్పుడు చీర కదులుతున్న తీరు, ఆమె కాలి వేళ్ళ వరకు చీర జారుతున్న తీరు ఆయనను ఆకర్షించాయి. ఆయన చూపులు చీర అంచు వెంబడి, దాని అల్లికలను గమనిస్తూ, ఆమె మొత్తం రూపాన్ని ఆస్వాదించారు.

ఆమె కాళ్ళను, పాదాలను కూడా ఆయన గమనించారు:
రంగారావు గారు వల్లీ కాళ్ళను, పాదాలను కూడా శ్రద్ధగా గమనించారు. ఆమె కాళ్ళు చక్కగా, సున్నితంగా ఉన్నాయి. ఆమె పాదాలు అందంగా, ఆకర్షణీయంగా ఉన్నాయి. ఆమె చెప్పులు లేదా పాద రక్షలు ఆమె దుస్తులకు సరిపోయేలా ఉన్నాయి. ఆమె నడుస్తున్నప్పుడు ఆమె కాలి కదలికలు, ఆమె అడుగులు వేస్తున్న విధానం అన్నీ ఆయన దృష్టిని ఆకర్షించాయి. ఆమె కాళ్ళ నుండి పాదాల వరకు, ఆయన చూపులు ప్రయాణించి, ఆమె మొత్తం రూపాన్ని పూర్తి చేసాయి.

వల్లీని అలా చూస్తున్నప్పుడు రంగారావు గారి మనసులో అనేక భావాలు కలిగాయి. ఆమె అందానికి ఆయన మంత్రముగ్ధులయ్యారు. ఆమెను మరింత దగ్గరగా చూడాలని, ఆమెతో మాట్లాడాలని, ఆమెను తాకాలని ఆయన కోరిక కలిగింది. ఆమె పట్ల ఆయనలో ఆరాధన భావం, కోరిక, ఆకర్షణ, అన్ని కలగలిసిపోయాయి. ఆమె సౌందర్యానికి దాసోహం అయిపోయారు. చాలా ఏళ్లుగా స్త్రీ సుఖం లేని రంగారావు గారికి ఆమె అందం ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది. ఆమె ఆలోచన కలిగినంతనే అతని మగసిరి ఊపిరి పోసుకుని అతని మనసుకి సవాలు విసురుతోంది. 

ఇంతలో వంటగది నుండి మంచి సువాసనలు వ్యాపించాయి. వల్లీ ఎంతో ప్రేమతో, శ్రద్ధతో వండిన వివిధ రకాల వంటకాల ఘుమఘుమలు ఆయన్ని మరింత ఆకర్షించాయి. ఆ సువాసనలు ఆయనలోని ఆరాధన భావాన్ని మరింత పెంచాయి. ఆమె భోజనం సిద్ధం చేసింది. 

ప్రసాద్ రంగారావు గారి వద్దకు వచ్చి చిరునవ్వుతో, “రంగారావు గారు, భోజనం సిద్ధంగా ఉంది. దయచేసి భోజనానికి రండి” అని ఆహ్వానించాడు. రంగారావు గారు లేచి, “తప్పకుండా ప్రసాద్” అని అతనితో పాటు భోజనాల గదిలోకి నడిచారు. భోజనాల బల్ల మీద వల్లీ వివిధ రకాల వంటకాలను చక్కగా అమర్చింది. ఆ పరిమళాలకు రంగారావు గారి ఆకలి మరింత పెరిగింది.

వల్లీ చిరునవ్వుతో, “నమస్తే అండి, భోజనం వడ్డించనా?” అని అడిగింది. రంగారావు గారు, “నమస్తే వల్లీ గారు. మీ వంటల సువాసనలే కడుపు నింపేస్తున్నాయి. తప్పకుండా వడ్డించండి” అన్నారు. వల్లీ ఒక్కొక్క వంటకాన్ని వడ్డిస్తూ, “ఈ రోజు మీలాంటి వారిని మా ఇంటికి పిలిచి భోజనం పెట్టడం మాకు చాలా ఆనందంగా ఉంది” అని చెప్పింది.

రంగారావు గారు, “వల్లీ గారు నిజంగా అద్భుతంగా వంట చేశారు. ఇన్ని రకాల వంటకాలు చేయడం చాలా శ్రమతో కూడుకున్న పని” అన్నారు.

వల్లీ నవ్వుతూ, “అదేం లేదండి. మీలాంటి అతిథుల కోసం వంట చేయడం నాకు ఆనందాన్ని ఇస్తుంది. మరొకమాట నేను మీ కంటే చిన్నదాన్నే. నన్ను మీరు అనక్కర్లేదు నువ్వు అని పిలవొచ్చు.” అంది. దానికి ప్రసాద్ కూడా “అవును రంగారావు గారు, వల్లీని మీరు అని పిలవక్కర్లేదు. నువ్వు అని పిలవండి” అన్నాడు. దానికి రంగారావు గారు సరే అన్నారు. భోజనం చేస్తూ, రంగారావు గారు వంటకాల రుచిని మెచ్చుకుంటూ, “వల్లీ, నీ చేతి వంట నిజంగా అద్భుతంగా ఉంది. చాలా కాలం తర్వాత ఇంత రుచికరమైన భోజనం తిన్నాను” అన్నారు. వల్లీ, "థాంక్స్ అండి" అని వినయంగా అంది. "చాలా కాలం తర్వాత" అన్న మాట అతన్ని గత జ్ఞాపకాలకి తీసుకువెళ్ళింది, అది వల్లీ గుర్తించింది.

రంగారావు గారు భోజనం ముగించి చేతులు కడుక్కుని వచ్చాకా, తృప్తిగా కళ్ళు మూసుకుంటూ, మెల్లగా వల్లీ వైపు చూశారు. ఆ సమయంలో ప్రసాద్ అప్పుడే  చెయ్యి కడుక్కోవడానికి బయటకు వెళ్ళాడు. ఆమె వడ్డించిన భోజనపు రుచి ఇంకా అతని నాలుక మీద మెదులుతూనే ఉంది. ఒక చిరునవ్వుతో, “వల్లీ, నీ వంట కూడా నీలాగే చాలా అద్భుతంగా ఉంది. నిజంగా అద్భుతం! భోజనం చాలా బాగుంది. అన్ని రకాల వంటకాలు చేసావు. నీకు చాలా శ్రమ ఇచ్చాను” అన్నారు. అతని కళ్ళల్లో మెరుపు చూసి, ఆమె చేసిన వంటకి అతను ఎంతగానో ఆనందించారని వల్లీ అర్ధం చేసుకుంది.

వల్లీ కొద్దిగా సిగ్గుపడుతూ, “అదేం లేదండీ, నేనేమీ ఎక్కువగా చెయ్యలేదు. మీకోసం వంట చేయడం నా బాధ్యత. మీకు నచ్చితే అంతే చాలు” అంది. ఆమె మాటల్లో వినయం తొణికిసలాడుతోంది.

రంగారావు గారి ముఖంలో ఏదో చెప్పాలనే తపన కనిపించింది. “వల్లీ, మరొక విషయం చెప్పాలని ఉంది, నువ్వేమీ అనుకోనంటే…” అని కొంచెం తటపటాయించారు.

వల్లీ అతని వైపు ఆసక్తిగా చూస్తూ, “పర్వాలేదు చెప్పండి” అంది. ఆమె కళ్ళల్లో నిజాయితీ కనిపించింది.

“మరి నిజంగానే నువ్వేమీ అనుకోకూడదు” అని మరోసారి గట్టిగా నొక్కి చెప్పారు రంగారావు గారు.

వల్లీ చిరునవ్వుతో, “చెప్పండి నేనేమీ అనుకోను” అని ధైర్యం ఇచ్చింది.

రంగారావు గారు ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ, “వల్లీ, నువ్వు ఈ చీరలో చాలా అంటే చాలా అందంగా ఉన్నావు. ఇది నాకు ఇష్టమైన రంగు. ఒక పరిపూర్ణ స్త్రీ లాగా నిండుగా ఉన్నావు. ప్రసాద్ చాలా అదృష్టవంతుడు.” అని మనసులో ఉన్న మాట చెప్పేశారు. 

ఆమె సిగ్గుగా అతని వైపు చూసి “ధన్యవాదాలు అండి, మీరు మరీ పొగిడేస్తున్నారు అండి. నేను ఒక సామాన్య గృహిణిని మాత్రమే.” అని మాత్రమే చెప్పింది. 

ఈలోపు ప్రసాద్ వచ్చాడు. వాళ్ళు కాసేపు కబుర్లు చెప్పుకున్న తర్వాత రంగారావు గారు వెళ్లిపోయారు. కబుర్ల మధ్యలో రంగారావు గారు పలుసార్లు ఆమెను చూడడం ఆమె గమనించింది కానీ ఎందుకో మాత్రం ఆమెకు అంతగా అర్థం కాలేదు, బహుశా అతనికి ఇష్టమైన రంగు చీర అన్నారు కదా అందుకేనేమో అనుకుంది. 

ఆ రాత్రి రంగారావు గారికి కంటికి కునుకు లేదు. వల్లీ ఆమె సౌందర్యం, అతని మనసు లోతుల్లో మెలకువలు నింపుతూ, తన్నుకొస్తూ ఉంది. అతని ప్రతి ఆలోచనలో ఆమె, ఆమె చిరునవ్వు, ఆమె తేమ పట్టిన కళ్ళు ఆవరించుకుని ఉన్నాయి. "ఇలా ఎందుకు? ఆమె నా ఆలోచనల్లో ఇంతలా ఎందుకు దోబూచులాడుతోంది?" అని తనకు తానే ప్రశ్నించుకున్నారు. ఆ ప్రశ్నకి సమాధానం అతని మనసు లోతుల్లో దాగి ఉంది, కానీ అతను దాన్ని గుర్తించడానికి ఇంకా సంసిద్ధంగా లేడు. కానీ, ప్రతిసారి, ఆమె రూపం, ఆమె మాటలు అతని మనసులో కొత్త రాగలను రేపాయి. వల్లీ కళ్ళు, ఆమె నవ్వు, ఆమె నడక, ఆమె మాటతీరు... అన్నీ అతనిని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తున్నాయి. 

“ఇది తప్పు... ప్రసాద్ కి సన్నిహితంగా ఉంటూ, ఎలా ఇలా అనిపిస్తోంది?” అని అతను బాధపడ్డారు. అతని మనస్సాక్షి అతన్ని నిందిస్తోంది. వల్లీ వేరొకరి భార్య అని, ఆమె పట్ల ఇలాంటి భావాలు కలిగి ఉండటం తప్పని అతనికి తెలుసు. కానీ అతని మనసు, అతని కోరికలు అతనిని విడిచిపెట్టడం లేదు. అతను నిస్సహాయుడిగా మారిపోయాడు. వల్లీ తలపుల నుంచి బయటపడలేకపోతున్నారు. ఆమెను మర్చిపోవడానికి ఎంత ప్రయత్నించినా, ఆమె మరింతగా అతని మనసులో నిండిపోతోంది.

చాలా ఏళ్లుగా సంసార జీవితానికి దూరంగా ఉన్న రంగారావు గారి శరీరం, వల్లీ తలపుతో ఒక్కసారిగా వేడెక్కిపోయింది. ఆమె రూపు రేఖలు, ఆమె కళ్ళు, ఆమె నవ్వు... అన్నీ ఆయన మనసులో మెదులుతూ, అతనిలో కొత్త అలజడి రేపాయి. అతని శరీరంలో ఏదో తెలియని మార్పు మొదలైంది. అతని మగసిరి క్రమంగా ఉద్రిక్తతకు లోనై, దాని సహజ ధర్మాన్ని అనుసరిస్తూ గట్టిపడింది. అది అతనికి తన మీద తన నియంత్రణ కోల్పోతున్నట్లు అనిపించింది.

అతని చేతులు అప్రయత్నంగానే, తన ప్రమేయం లేకుండానే అతని మర్మాంగాన్ని చేరాయి. అతను తనను తాను నియంత్రించుకోవడానికి ఎంతో ప్రయత్నించాడు. తన మనసును మరల్చడానికి, వేరే విషయాల గురించి ఆలోచించడానికి విశ్వ ప్రయత్నం చేశాడు. కానీ అతని ప్రయత్నాలన్నీ విఫలమయ్యాయి. అతని శరీరం, అతని మనసు అతని ఆధీనంలో లేవు. అతని కోరికలు అతన్ని బానిసను చేశాయి.

వల్లీ తలపులతో రంగారావు గారు ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతున్నారు. అతని మనసులో ఆమె రూపం, మాటలు, నవ్వులు మెదులుతుండటంతో అతని శరీరం ప్రతిస్పందించడం ప్రారంభించింది. అతని చేతులు అప్రయత్నంగానే కదలడం మొదలుపెట్టాయి, క్రమంగా అవి వేగం పుంజుకున్నాయి. అతని శ్వాస వేగం పెరిగిపోయింది, గాలి పీల్చడం, వదలడం వేగంగా సాగుతోంది. గుండె వేగం కూడా గణనీయంగా పెరిగింది, ఛాతీలో దడదడలాడుతున్న చప్పుడు వినిపిస్తోంది. అతని శరీరంలోని ప్రతి కణం ఉద్రిక్తతకు లోనవుతోంది.

అతను ఒక విధమైన అనిర్వచనీయమైన ఆనందంలో మునిగిపోయాడు. అది కేవలం శారీరకమైన ఆనందం మాత్రమే కాదు, మానసిక ఉల్లాసం కూడా. చాలా కాలంగా అణచిపెట్టుకున్న కోరికలు ఒక్కసారిగా బయటకు రావడంతో అతనిలో ఏదో తెలియని ఉద్వేగం ఉప్పొంగుతోంది. వల్లీని ఊహించుకుంటూ, ఆమెతో ఉన్నట్టు భావిస్తూ అతను పరవశించిపోతున్నాడు.

“వల్లీ... వల్లీ... నీ నవ్వు... నీ కళ్ళు... ఎంత అందం!” అని రంగారావు గారు తనలో తాను అనుకుంటున్నారు. అతని చేతులు వేగంగా కదులుతున్నాయి. శ్వాస ఉద్ధృతంగా ఉంది, గుండె వేగం పెరిగింది. అతను ఒక అనిర్వచనీయమైన ఆనందంలో మునిగిపోయాడు. "ఆమె ఇక్కడే ఉంది... నా పక్కనే... నాతో మాట్లాడుతోంది..." అని అతను ఊహించుకుంటున్నారు. అతని చేతుల కదలికలు మరింత వేగంగా, ఉద్వేగంగా సాగుతాయి. శ్వాస మరింత ఉద్ధృతంగా మారుతుంది. హృదయ స్పందనలు గట్టిగా వినిస్తాయి. అతను ఒక విధమైన పరాకాష్టకు చేరుకుంటాడు. "ఇది తప్పు... కానీ ఆపలేకపోతున్నాను... వల్లీ..." అని అతని మనసులో ఒక సంఘర్షణ. ఉద్వేగం తగ్గుముఖం పడుతుంది. అతని చేతుల కదలికలు నెమ్మదిస్తాయి. శ్వాస మామూలు స్థితికి వస్తుంది. గుండె వేగం తగ్గుతుంది. అతను ఊపిరి పీల్చుకున్నారు. "అయ్యో... మళ్ళీ జరిగిందా..." అని ఒక నిట్టూర్పు. 

ఆ తర్వాత, అతను మరింత ఒంటరిగా భావించారు. వల్లీ అతని మనసు నుండి, అతని ఆలోచనల నుండి దూరంగా వెళ్ళడం లేదు. ఆమె జ్ఞాపకాలు అతనిని మరింతగా వెంటాడుతూనే ఉన్నాయి. అతని మనసులో ఏదో తెలియని అశాంతి నెలకొంది. తన కోరికలను నియంత్రించుకోలేకపోతున్నందుకు అతను బాధపడ్డారు, సిగ్గుపడ్డారు. కానీ అదే సమయంలో, వల్లీ పట్ల తనకున్న ఆకర్షణను, తన కోరికలను అతను పూర్తిగా విడిచిపెట్టలేకపోతున్నారు.

[Anubantu]

Very good start
Continue story

[venkujkc1984]

1.3

కొన్ని రోజుల తర్వాత ఒకరోజు రంగారావు గారికి జ్వరం వచ్చింది. డాక్టర్ ఇంటికి వచ్చి మందులు ఇచ్చి, వారం రోజులు ఇంట్లోనే రెస్ట్ తీసుకోవాలని సూచించారు. ఈ విషయం తెలుసుకున్న ప్రసాద్ రంగారావు గారింటికి వెళ్లి “మీకు ఈ వారం రోజులు మా ఇంట్లోనే వంట చేయించి పంపుతాను, మీరు రెస్ట్ తీస్కోండి” అన్నాడు. 

దానికి రంగారావు గారు "వద్దు ప్రసాద్ ప్లీజ్, మిమ్మల్ని ఇబ్బంది పెట్టకూడదనుకుంటున్నాను" అన్నారు. అతని మాటకి, “లేదండి వల్లీ మాకు ఏది వండుతుందో అదే మీకు కూడా పంపిస్తాం, మీ కోసం ఎక్కువగా శ్రమ తీసుకోము మీరింకేమీ అనకండి ఈ విషయంలో” అని అతనిని ఒప్పించాడు. 

వల్లీ వంటని ప్రసాద్ ప్రతి రోజూ రంగారావు గారి ఇంటికి పట్టుకెళ్లి ఇచ్చేవాడు. వల్లీ వంటను తింటున్న అతను, ఆమె ఆలోచనలతో ఊహించిన దాని కంటే ముందుగానే కోలుకున్నారు. నాల్గవ రోజున ప్రసాద్ కి కుదరక వల్లీనే భోజనం క్యారేజ్ సర్ది రంగారావు గారింటికి బయలుదేరింది. యాదృచ్చికమో ఏంటో ఆ రోజు వల్లీ రంగారావు గారు ఇంతకు ముందు మెచ్చిన చీరనే కట్టుకుంది. వారి ఇంటి తలుపు కొట్టింది. తలుపు చప్పుడు విని రంగారావు గారు నెమ్మదిగా లేచి తలుపు వైపు నడిచారు. తలుపు తీయగానే ఎదురుగా వల్లీని చూసి ఒక్క క్షణం సంభ్రమాశ్చర్యాలకు లోనయ్యారు. అతని కళ్ళు వెడల్పు అయ్యాయి, నోటి వెంట మాట రాలేదు. "వల్లీ, నువ్వా?" అని ఆశ్చర్యంగా, ఆనందంగా అన్నారు. "రా లోపలికి" అంటూ ఆమెను ప్రేమగా ఆహ్వానించారు. "నీ రాక వలన నాకు చాలా ఆనందంగా ఉంది" అని మనస్పూర్తిగా అన్నారు. ఆయన స్వరంలో ఆమె పట్ల ఉన్న గాఢమైన కృతజ్ఞత, దాగి ఉన్న ఆరాధన స్పష్టంగా ప్రతిధ్వనించాయి. వల్లీని చూడగానే ఆయన మనసులో ఏదో తెలియని ఆనందం, ఉత్సాహం ఉప్పొంగాయి. ఎండిపోయిన ఎడారిలో నీటి జల్లు పడినట్టు, చీకటి గదిలోకి వెలుగు వచ్చినట్టు ఆయన అనుభవించారు. ఆమె రాకతో తన ఇల్లు వెలుగుతో నిండిపోయినట్టు, తన ఒంటరితనం మాయమైనట్టు ఆయన భావించారు. ఆయన ముఖంలో వెలుగు, కళ్ళల్లో మెరుపు ఆమె పట్ల ఆయనకున్న భావాలను బహిర్గతం చేశాయి.

ఆ రోజుకి రంగారావు గారి జ్వరం పూర్తిగా నయమై దాదాపు మామూలు స్థితికి వచ్చారు. వల్లీ తెచ్చిన భోజనాన్ని ఆమెను వంటగదిలో ఉంచమని చెప్పి, ఆమె వడ్డించడానికి సద్దుతుండగా అతను ఆమెతో పాటు వంటగదిలో నిలబడ్డారు. వల్లీ ఎప్పటిలాగే చాలా చక్కని, తనకిష్టమైన వంకాయ రంగు చీరలో ఉంది. ఆ చీర ఆమెకు మరింత అందాన్ని తెచ్చిపెట్టింది. రంగారావు గారి కళ్ళు ఆమెకు తెలియకుండానే ఆమె అందం వైపు చూస్తున్నాయి. అతను పక్క నుండి ఆమె అందాన్ని ఆస్వాదిస్తున్నారు. ఆమె చీర కుచ్చెళ్లు సవరించుకుంటుంటే, చీర మెరుపులో ఆమె మెడ, భుజాలు మరింత కాంతివంతంగా కనిపిస్తున్నాయి. అతను మెల్లగా ఆమె అందాన్ని పొగడటం మొదలుపెట్టాడు. “వల్లీ, నువ్వు  ఈ చీరలో చాలా అందంగా కనిపిస్తున్నావు. నీ అందానికి నేను ఫిదా అయిపోయాను అని చెప్పారు.” వల్లీ కొంచెం తల దించుకుంది, ఆమె ముఖంలో సిగ్గు తొణికిసలాడింది, కానీ ఆమె ఏమీ సమాధానం ఇవ్వలేదు. ఆమె వంటకాల గిన్నెలు సర్దడంలోనే నిమగ్నమై ఉంది.

రంగారావు గారు ఇప్పుడు మళ్ళీ ఆమెను ప్రశంసించడం ప్రారంభించారు. “వల్లీ నువ్వు  నిజంగా చాలా అందంగా ఉన్నావు ఈ చీరలో. నాకు ఇష్టమైన రంగు చీర కట్టుకుని వచ్చినందుకు థాంక్స్” అన్నారు. వల్లీ కొంచెం తికమక పడింది. అప్పటికి గానీ వల్లీకి అర్థం కాలేదు జరిగిన పొరపాటు. "అయ్యో, ఈయనకి ఈ రంగు చీర ఇష్టమని మరచిపోయానే! ఇప్పుడు ఏమనుకుంటారో?" అని మనసులో అనుకుంటూ, ఏమనాలో తెలియక “థాంక్స్ అండి, అనుకోకుండా అదే రంగు చీర కట్టుకున్నా ఇవాళ” అంది. ఆమె మాటల్లో కొద్దిగా తడబాటు, తన పొరపాటును కప్పిపుచ్చుకోవాలనే ప్రయత్నం కనిపించాయి.

అతను మళ్ళీ ఉత్సాహంగా, “నా కోసం నువ్వు ఈ చీర కట్టుకున్నావేమో అనుకున్నానులే. నీ అంత అందమైన స్త్రీని నేను ఎప్పుడూ చూడలేదు. ఆడవాళ్లు చీరలో అందంగా ఉంటారు కానీ ఆ చీరకే నువ్వు అందాన్ని తెచ్చావు. నీ కళ్ళల్లోని కాంతి, నీ పెదవులపై చిరునవ్వు, అన్నీ నన్ను మంత్రముగ్ధుడ్ని చేస్తున్నాయి.” అన్నారు. ఆయన మాటల్లో వల్లీ పట్ల ఉన్న ఆరాధన, నిజాయితీ స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆయన కళ్ళు ఆమెను తదేకంగా చూస్తున్నాయి, ఆమె అందాన్ని ఆస్వాదిస్తున్నాయి.

వల్లీ: నవ్వుతూ “అంతా మీ అభిమానం, మీరనుకున్నంత అందమైన దానిని ఏమీ కాదు, మీరు ఊరికే పొగుడుతున్నారు, నన్నేమైనా సినిమా హీరోయిన్ అనుకుంటున్నారా ఏంటి?” అంటూ తన తలను అడ్డంగా తిప్పి, మాటలను త్రోసిపుచ్చింది. ఆమె నవ్వులో సిగ్గు, కొంచెం బెరుకు కూడా ఉన్నాయి. తన అందాన్ని గురించి అంతలా పొగడటం ఆమెకు కొంచెం ఇబ్బందిగా అనిపించింది.

రంగారావు గారు, “లేదు వల్లీ, ఇది నిజం. నువ్వు చాలా అందంగా ఉన్నావు. ఇంటికి వెళ్ళాక దిష్టి తీయించుకో. నా దిష్టి తగులుతుంది.” అన్నారు కళ్ళార్పకుండా చూస్తూ, వల్లీలోని ప్రతి అందాన్ని తన కళ్ళల్లో నింపుకునే ప్రయత్నం చేస్తున్నారు. ఆయన స్వరంలో ఒక విధమైన చిలిపితనం, కానీ లోలోపల ఉన్న తీవ్రమైన ఆకర్షణ స్పష్టంగా వినిపించాయి.

వల్లీ: మరింత సిగ్గుతో నవ్వుతూ “సరే, ఒప్పుకున్నాను, దయచేసి ఇంతటితో వదిలేయండి, సరే నా..” అని తన చేతులను జోడించింది. ఆమె కళ్ళల్లో ఒక విధమైన విన్నపం ఉంది, దయచేసి ఈ సంభాషణను ఆపమని. ఆమెకు అతని చూపులు, మాటలు కొంచెం అసౌకర్యాన్ని కలిగించాయి.

రంగారావు గారు కూడా నవ్వుతూ “సరే వల్లీ, నువ్వు ఎలా చెప్తే అలా. కానీ నీ అందాన్ని పొగడకుండా ఉండటం చాలా కష్టం. ఈ లోకంలో నీకు సాటి ఎవరూ లేరు.” అని అన్నారు. ఆయన నవ్వులో చిలిపితనం, గౌరవం, ఇంకా ఏదో తెలియని భావం దాగి ఉన్నాయి. ఆమె మాటను గౌరవించినట్లు కనిపించినా, అతని కళ్ళల్లో మాత్రం ఆమె అందం పట్ల ఉన్న ఆరాధన, కోరిక ఏ మాత్రం తగ్గలేదు. అతను ఒక అడుగు వెనక్కి వేసినట్లు కనిపించినా, అతని మనసు మాత్రం వల్లీ చుట్టూనే తిరుగుతోంది.

ఆమె ఒక్కసారిగా నడక ఆపి ఏదో చెప్పాలని వెనక్కి తిరిగింది. ఆ సమయంలో, రంగారావు గారు తనను తాను అదుపు చేసుకోలేకపోయారు. అప్రయత్నంగానే ఆమెను ఢీకొట్టారు. ఆ ఊహించని పరిణామంతో వల్లీ కిందపడబోయింది, కానీ రంగారావు గారు వేగంగా స్పందించారు. ఆమె పడిపోకుండా తన చేతులను ఆమె చుట్టూ వేసి, గట్టిగా పట్టుకున్నారు. అతని స్పర్శకు వల్లీ ఒక్క క్షణం ఉలిక్కిపడింది. ఆమె కూడా పట్టు కోసం అతని భుజాలను గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆ క్షణంలో, ఇద్దరి మధ్య ఏదో తెలియని విద్యుత్ ప్రవాహం ప్రవహించింది. రంగారావు గారు ఆ క్షణాన్ని పూర్తిగా ఆస్వాదిస్తున్నారు. వల్లీ తన చేతుల్లో ఉండటం, ఆమె వెచ్చదనం, ఆమె సువాసన, అన్నీ అతనికి పరవశాన్ని కలిగిస్తున్నాయి. ఊహించని ఈ సంఘటనతో అతను మిక్కిలి ఆనందంతో ఉన్నారు. ప్రతి సెకను ఒక యుగంలా గడుస్తున్నట్టు అనిపిస్తోంది.

రంగారావు గారు ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ, “వల్లీ... పర్వాలేదు కదా? దెబ్బ తగలలేదు కదా?” అని అడిగారు. అతని గొంతులో ప్రేమ, భయం కలగలిసి ఉన్నాయి.

వల్లీ తడబడుతూ, ఇంకా అతని చేతుల్లోనే ఉండి, “అ... అదేం లేదు... పర్వాలేదు” అంది. ఆమె ముఖం సిగ్గుతో ఎర్రబడింది, ఆమె కళ్ళల్లో ఆశ్చర్యం ఇంకా చెరగలేదు.

“నువ్వు ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగేసరికి... నేను...” అంటూ రంగారావు గారు మాట పూర్తి చేయలేకపోయారు. అతని కళ్ళల్లో ఆరాధన, ఆమె పట్ల ఉన్న ఆకర్షణ స్పష్టంగా కనిపించాయి. అతను ఆమెను తన చేతుల్లో నుంచి వదిలిపెట్టాలని అనుకోలేదు.

వల్లీ కొద్దిగా తేరుకుని, నెమ్మదిగా అతని చేతుల నుండి బయటపడటానికి ప్రయత్నిస్తూ, “నేను ఏదో చెప్పాలని అనుకున్నాను... కానీ ఇప్పుడు ఏమీ గుర్తు రావడం లేదు” అంది. ఆమె స్వరంలో కొద్దిగా గందరగోళం, ఇంకా సిగ్గు ఉన్నాయి.

రంగారావు గారు చిరునవ్వు నవ్వి, “పర్వాలేదు వల్లీ... నెమ్మదిగా గుర్తు చేసుకో. అంతా సవ్యంగా ఉంది కదా, అదే ముఖ్యం” అన్నారు. అతని కళ్ళల్లో ఒక విధమైన తృప్తి, చిలిపితనం కనిపించాయి. ఆమెతో ఇంకొంత సమయం అలా గడపాలని అతను ఆశించాడు.

వల్లీ తల దించుకుని, అతని వైపు చూడకుండా, "నేను... నేను వెళ్తాను..." అంటూ త్వరగా అక్కడి నుండి కదిలిపోయింది. ఆమె వేగంగా వెళ్ళిపోవడం రంగారావు గారు గమనించారు. అతని మనసులో మాత్రం ఆ క్షణం, ఆమె స్పర్శ, అన్నీ మెదులుతూనే ఉన్నాయి.

ఆ రాత్రంతా రంగారావు గారికి నిద్ర పట్టలేదు. ఆయన కళ్ళు మూసుకుంటే వల్లీ రూపమే, తెరిస్తే ఆమె జ్ఞాపకాలే. ఆమె తన చేతుల్లో ఉన్న ఆ అద్భుత క్షణం, ఆమె కళ్ళల్లో చూసిన ఆ అమాయకత్వం, ఆమె శరీరపు వెచ్చదనం, ఆమె సువాసన... అన్నీ అతని మనసులో మెదులుతూనే ఉన్నాయి. ప్రతి సెకను ఒక యుగంలా గడిచింది. ఆ సంఘటనను పదే పదే మననం చేసుకుంటూ, ఆ జ్ఞాపకాలను ఆస్వాదించసాగారు.
ఆ ఉద్వేగాన్ని, ఆ అశాంతిని తగ్గించుకోవడానికి షరా మామూలుగా తన చేతికి పని చెప్తే తప్ప అతను శాంతించలేదు. శ్వాస వేగం పెరిగింది, గుండె దడదడలాడింది. వల్లీని ఊహించుకుంటూ అతను పరవశించిపోయాడు. కానీ ఆ తర్వాత కూడా అతని మనసు వల్లీ గురించే ఆలోచిస్తూ, ఆ సంఘటన తాలూకు జ్ఞాపకాలలో మునిగిపోయింది. ఆమెను తాకాలి, ఆమెతో మాట్లాడాలి, ఆమెను తన సొంతం చేసుకోవాలి అనే కోరిక అతనిలో మరింత ప్రబలమైంది.

---

కొద్ది రోజులకి రామాపురంలో గ్రామ దేవత ఉత్సవాలు ఘనంగా జరుగుతున్నాయి. ఊరిలోని మహిళలందరూ సాంప్రదాయ దుస్తులు ధరించి, తలపై నీటి కుండలు పెట్టుకుని ఊరేగింపులో పాల్గొంటున్నారు. వల్లీ కూడా అందంగా చీర కట్టుకుని, తలపై నీటి కుండ పెట్టుకుని, భక్తి శ్రద్ధలతో నడుస్తోంది. ఊరేగింపు ఊరి పెద్ద అయిన రంగారావు గారి ఇంటి ముందు నుండి వెళ్తోంది.

ఆ సమయంలో, రంగారావు గారు తన ఇంటి వసారాలో నిలబడి ఊరేగింపును చూస్తున్నారు. ఆయన కళ్ళు, ఎందుకో తెలియదు, జనసందోహం మధ్య వల్లీని వెతుకుతున్నాయి. అప్పుడే ఆకాశం ఒక్కసారిగా మేఘావృతం అయి, భారీ వర్షం మొదలయింది. ఊహించని ఈ వర్షానికి అందరూ తడవడం మొదలుపెట్టారు. వల్లీ కూడా వర్షంలో పూర్తిగా తడిసిపోతోంది.

వర్షానికి తడిసిన వల్లీ చీర ఒంటికి అతుక్కుపోయింది. ఆమె ఒంపుసొంపులు మరింత స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. తడిసిన పట్టుచీరలో వల్లీ అందం మరింత రెట్టింపు అయింది. ఆమె లేత బంగారు రంగు దేహం తడిసిన చీరలో మెరిసిపోతోంది. తడిసిన జడ నుండి నీటి బొట్లు జారుతూ, ఆమె అందాన్ని మరింత పెంచుతున్నాయి. ఆమె ముఖం మీద పడిన నీటి బిందువులు, ముత్యాల వలె మెరుస్తూ, ఆమె కళ్ళలోని కాటుక ఇంకా నల్లగా కనిపిస్తోంది. ఆమె తడిసిన చీరలో మరింత సౌందర్యంగా, ఆకర్షణీయంగా కనిపిస్తోంది. వల్లీ చీరలో ఒదిగిన అందం మాటల్లో వర్ణించలేనిది. ఆ వజ్రాల్లాంటి కళ్ళతో ఆమె నవ్వు, పరిపూర్ణమైన మకరందం తో ఆమె పెదాలు, అందమైన ఆకృతుల సోయగం. చీరలో ఆమె ఒడిలో, ఆ రవిక కింద నిగనిగలాడే వక్షోజాలు ఒక వినూత్న సౌందర్యాన్ని ప్రసారం చేస్తున్నాయి. ఆమె నాభి చుట్టూ సారీ సున్నితంగా ముడివేసి, ప్రతి తరంగాన్ని కవ్విస్తూ, ఆ చుట్టాల సోయగం అందరికీ ఒక గోప్య స్వప్నంలా అనిపిస్తుంది. ఆమె వంపు వయ్యారాల కాంతిలో, చీరలో వాలిన ఆ అందం, హృదయాన్ని ఆపలేనిదిగా కదిలిస్తోంది. ముఖ్యంగా ఆమె నాభి, తడిసిన చీరలో మరింత స్పష్టంగా కనిపిస్తూ, రంగారావు గారి కళ్ళను తన వైపు లాక్కుంటోంది. వర్షపు నీటిలో మెరుస్తున్న ఆ చిన్న వంపు, అతని మనసును మరింతగా కవ్వించింది. ఈ దృశ్యం ప్రతీ క్షణం హృదయాన్ని రంజింపచేసేలా, ప్రేమతో, ఆరాధనతో నిండిన చుట్టు వాతావరణాన్ని కలిగించింది.

రంగారావు గారు వల్లీని అలా తడిసిన చీరలో చూసి అవాక్కయ్యారు. ఆమె అందం అతన్ని పూర్తిగా కట్టిపడేసింది. వర్షపు నీటిలో మెరిసిపోతున్న ఆమె ముఖంలోని అచంచలమైన భక్తి, తడిసిన జడ నుండి జారుతున్న నీటి బిందువుల మధ్య మెరిసే కళ్ళు, ఒంటికి అతుక్కుపోయిన చీరలో ఆమె వంపుసొంపులు... అన్నీ రంగారావు గారి మనసును అల్లకల్లోలం చేశాయి. ఆయన గుండె వేగం పెరిగింది, శ్వాస తీసుకోవడం కష్టమైంది. “ఇంతటి అపురూప సౌందర్యం నా కళ్ళముందే సాక్షాత్కరిస్తోందా?” అని ఆయన ఆశ్చర్యపోయారు. ఆయన మనసులో అనేక ఆలోచనలు మెదులుతున్నాయి. “ఇంత అందమైన స్త్రీ నా ఊరిలో ఉండటం, ఆమెను నేను ఇంత దగ్గరగా చూడటం నిజంగా నా అదృష్టమే” అని ఆయన భావించారు. ఇంతకు ముందే వల్లీ అందానికి దాసోహం అయిన రంగారావు గారికి, ఈ వర్షపు సన్నివేశం ఆమె అందాన్ని మరింతగా, స్పష్టంగా చూసే అద్భుతమైన అవకాశాన్ని కల్పించింది.

ఆయన చూపులు ఆమెపైనే నిలిచిపోయాయి. వల్లీ తడిసిన చీరలో దేవకన్యలా కనిపిస్తోంది. ఆమె ప్రతి కదలిక, ప్రతి చూపు ఆయనను మరింతగా ఆకర్షిస్తున్నాయి. ఆమె భక్తి పారవశ్యంలో కళ్ళు మూసుకుని ప్రార్థిస్తుంటే, ఆమె ముఖంలో దివ్యత్వం తొణికిసలాడింది. రంగారావు గారు ఆమె వైపు అలా తేరిపార చూడటం వల్లీ గమనించింది. ఆమెకు కొంచెం అసౌకర్యంగా అనిపించినా, ఆమె తల దించుకుని తన పూజలో మరింత నిమగ్నమైంది. ఊరేగింపుతో పాటు వేగంగా ముందుకు నడవసాగింది. ఆమె చూపులు నేలకు పరిమితమయ్యాయి, కానీ ఆమె పెదవులపై మాత్రం ఒక విధమైన చిరునవ్వు మాత్రం చెరగలేదు. “ఆయన చూపులు నా మీద ఉన్నాయని నాకు తెలుసు... కానీ ఇప్పుడు నేను ఏమీ చేయలేను కదా” అని ఆమె మనసులో అనుకుంది. ఆమె నడక వేగం పెంచింది, కానీ ఆమె గుండె మాత్రం వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలుపెట్టింది. అయితే, అది ఆయన చూపుల వల్లనా లేక ఊరేగింపు తొందర వల్లనా అనేది చెప్పడం కష్టం. ఆమె ముఖంలో ఎలాంటి ప్రత్యేకమైన భావం కనిపించలేదు, కేవలం తన ధర్మాన్ని నిర్వర్తించాలనే సంకల్పం మాత్రమే కనిపించింది.

రోజు రోజుకీ రంగారావు గారికి వల్లీ మీద కోరిక పెరిగిపోతోంది. అతని కోరిక మనసుని జయించి, వేరొకరి భార్యను కోరుకోవడం తప్పనే భావన నుంచి ఎలాగైనా సరే వల్లీని ఒప్పించి ఆమె అందాన్ని ను పొందాలి, అందులో తప్పేముంది, అందుకోసం ఎలాంటి అవకాశాన్నైనా ఉపయోగించుకోవాలి అనే స్థిరమైన ఆలోచనకి వచ్చేసారు.

PART 1 Completed

[ash.enigma]

Sooper intro! I know of someone.. who I can relate to.
But awesome start to the story!!!

Thanks

[stories1968]

వల్లి అందం అదుబతంగా varincharu మీరు మంచి రచయత అనడంలో సందేహం లేదు

[K.rahul]

Nice update

[ramd420]

కథ చాలా బాగా మొదలుపెట్టారు

[WriteRohith]

Great start

[venkujkc1984]

2. నొచ్చుకున్న వల్లీ

2.1

ఇంటికి తిరిగి వస్తుండగా

రంగారావు గారు పొలం పని ముగించుకుని ఇంటికి తిరిగి వస్తున్నారు. దారిలో వల్లీ ఎదురైంది. ఆమెను చూడగానే రంగారావు గారికి గుండెల్లో ఏదో తెలియని అలజడి మొదలైంది.

వల్లీ వినయంగా నమస్కరించింది. "నమస్తే అండి."

రంగారావు గారు ప్రతి నమస్కారం చేస్తూ, ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ, “వల్లీ... ఎలా ఉన్నారు?” అని నెమ్మదిగా అడిగారు. ఆయన స్వరంలో ఏదో తెలియని ఆరాధన, ఆందోళన కలగలిసి ఉన్నాయి.

వల్లీ చిరునవ్వుతో, “మేము బాగానే ఉన్నామండి. మీరెలా ఉన్నారు?” అని అడిగింది.

రంగారావు గారు ఒక నిట్టూర్పు విడిచి, “ఏమి బాగులే వల్లీ... ఏదో అలా ఉన్నా అంతే” అన్నారు. ఆయన మాటల్లో అలసట, ఏదో లోతైన బాధ స్పష్టంగా కనిపించాయి.

వల్లీ తన సహజమైన చలాకీతనంతో, "ఎన్నో సంపదలున్నాయి, ఊరిలో మంచి పేరుంది... మీకేమిటండి సమస్య?" అని అడిగింది. ఆమె కళ్ళల్లో నిజమైన ఆందోళన, ఆత్మీయత తొణికిసలాడాయి.

అతని మనస్సులో సమస్య

వల్లీ మాటలు రంగారావు గారికి సరియైన సందర్భాన్ని కల్పించాయి. ఏదైతే అయ్యిందని, తన మనసులో ఉన్న సమస్యను ఆమెకు చెప్పేయాలని నిశ్చయించుకున్నారు. "జీవన్మరణ సమస్య అయితే ఒకటుంది వల్లీ," అన్నారు.

వల్లీ ఆశ్చర్యంగా, "మీకే సమస్య అంటే ఈ ఊరిలో ఎవరూ తీర్చలేరేమో?" అంది.

రంగారావు గారు వల్లీ కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ, "లేదు వల్లీ... ఒకరున్నారు, ఖచ్చితంగా తీర్చగలరు" అన్నారు. ఆయన స్వరంలో ఒక ఆశ, ఒక నమ్మకం ధ్వనించాయి.

"అవునా? మరి ఇంకేం... తీరిపోతుందిగా మీ సమస్య," అంది వల్లీ, ఆయన మాటలకు కొంత ఊరట పొందినట్టు.

"తీర్చగలరు వల్లీ... కానీ నా సమస్య అర్థం చేసుకుని, నా కోసం తీర్చడానికి ఒప్పుకుంటారా అని బాధ" అన్నారు రంగారావు గారు. ఆయన స్వరంలో ఒక విధమైన దీనత్వం, అభ్యర్థన వినిపించాయి.

వల్లీ చిరునవ్వుతో, "మీ లాంటి మంచి వాళ్ళ కోసం ఏం చేయడానికైనా ఒప్పుకోవచ్చు. ఇంతకీ మీ సమస్య ఏంటి, ఎవరు తీర్చగలరు?" అని అడిగింది. ఆమె కళ్ళల్లో సహానుభూతి కనిపించింది.

రంగారావు గారు కొద్దిసేపు మౌనం వహించారు. ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ, తన మాటలు ఆమెను ఎలా ప్రభావితం చేస్తాయో అని ఆలోచించారు. "చెప్తాను వల్లీ... కానీ నువ్వేమీ అనుకోకూడదు" అన్నారు. ఆయన స్వరంలో ఒక విధమైన సంకోచం, హెచ్చరిక కలగలిసి ఉన్నాయి.

ఎందుకు అలా అంటున్నారో వల్లీకి అర్థం కాలేదు. ఆమె కళ్ళల్లో కుతూహలం, కొంచెం ఆందోళన కనిపించాయి. "నేనేమీ అనుకోను... చెప్పండి," అంది.

రంగారావు గారు ఒక దీర్ఘశ్వాస తీసుకుని, ఆమె కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ, "నా సమస్యని తీర్చగలిగింది... నువ్వే వల్లీ..." అన్నారు. ఆయన స్వరంలో తీవ్రమైన కోరిక, నిశ్చయం స్పష్టంగా వినిపించాయి.

వల్లీ ఒక్కసారిగా షాక్ కి గురైంది. ఆమె కళ్ళు ఆశ్చర్యంతో వెడల్పు అయ్యాయి. "నేనా? నేనేదో మధ్యతరగతి గృహిణిని... నేనెలా తీర్చగలను? ఇంతకీ మీ సమస్య ఏంటి?" అంది. ఆమె స్వరంలో గందరగోళం, కొంచెం భయం కూడా ఉన్నాయి.

రంగారావు గారు తటపటాయిస్తూ, ఆమె వైపు ఒక అడుగు వేసి, "నువ్వే... నా సమస్య వల్లీ..." అన్నారు. ఆయన మాటల్లోని స్పష్టత వల్లీని మరింత కలవరపెట్టింది.

"నేనా? నేనెలా?" అంది వల్లీ, ఆమె గొంతు వణికింది.

రంగారావు గారు ఇంక ధైర్యం చేసి, తన మనసులో దాగి ఉన్న బాధనంతా బయటపెట్టారు. "వల్లీ... నీ అందం నన్ను వివశుడ్ని చేస్తోంది. నిన్ను తలవని క్షణం లేదు. నీ అందాల్ని ఒక్క సారైనా నా సొంతం చేసుకోవాలని నా బలమైన వాంఛ. నువ్వు  మాత్రమే తీర్చగలిగిన నా ఆజన్మ కోరిక. నన్ను అర్థం చేసుకో వల్లీ... నేను నా భార్యని తప్ప ఏ ఆడదాన్నీ తాకలేదు. కానీ... కానీ నీ అందం నన్ను నిలువనీయడం లేదు. ఒక్కసారి... ఒక్కసారి నన్ను కరుణించి నా కోరిక తీర్చు.." అని అన్నారు. ఆయన స్వరంలో నిజమైన ఆవేదన, దీనత్వం, దైన్యం కలగలిసి వినిపించాయి. ఆయన కళ్ళల్లో నీళ్ళు నిండాయి. 

అతని మాటల్లోని నిజాయితీ, ఆవేదన వల్లీని కదిలించాయి. ఆమె కళ్ళు ఆశ్చర్యంతో, షాక్ తో వెడల్పు అయ్యాయి. ఆమె ముఖం పాలిపోయింది, మాటలు రాలేదు.

ఊహించని అతని మాటలకు వల్లీ ఒక్కసారిగా స్థాణువులా నిలబడిపోయింది. ఆమె కళ్ళల్లో నీళ్లు గిర్రున తిరిగాయి. ఆమె గొంతులో మాట పెగలలేదు. కొన్ని క్షణాల తర్వాత, దిగులుగా, కన్నీరు నిండిన కళ్లతో, "నేను... నేను అలాంటి దాన్ని కాదు" అని మెల్లగా అంది. ఆమె మాటల్లో బాధ, అవమానం, ఆవేదన కలగలసి ఉన్నాయి. "నాకు పెళ్లయింది, కుటుంబం ఉన్నాది. మీ కోరిక... మీ కోరిక అసంబద్ధమైంది" అంటూ ఆమె గొంతు మరింత వణికింది. "మీరు... మీరు ఇలాంటి వారని నేను అస్సలు ఊహించలేదు" అంటూ ఆమె తల దించుకుంది. ఆమె కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి, పెదవులు వణికాయి.

"అలాంటి కోరిక... అలాంటి కోరిక ఎలా కలుగుతోంది?" అని ఆమె ఆవేదనగా ప్రశ్నించింది. "నేను... నేనేమీ మీతో అలా ఎప్పుడూ ప్రవర్తించలేదు కదా" అంటూ ఆమె గొంతులో నిస్సహాయత తొణికిసలాడింది. "మేము... మేమేదో గుట్టుగా సంసారాన్ని సాగిస్తున్నాం" అంటూ ఆమె గొంతు మరింత సన్నబడింది. "ఇంకెవరినైనా చూసుకోండి" అంటూ ఆమె కళ్ళు చెమర్చాయి. ఆమె మాటల్లో విసుగు, బాధ, వేదన అన్నీ మిళితమై ఉన్నాయి. కన్నీళ్లతో వల్లీ వేగంగా అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయింది. ఆమె గుండె బరువెక్కింది, మనసు కలత చెందింది. ఆమె కళ్ళ నుండి ధారగా నీరు కారుతోంది.

వల్లీ వెళ్లిపోయాక రంగారావు గారు భయంతో వణికిపోయారు. "ఆమె ఈ విషయం ఎవరికైనా చెప్తుందేమో" అని ఆయన మనసులో ఆందోళన మొదలైంది. ప్రసాద్ కి తెలిస్తే తన పరువు పోతుందని, ఊరిలో తన స్థానం దిగజారుతుందని ఆయన భయపడ్డారు. కానీ, వల్లీ తన గురించి ఎవరికీ చెప్పలేదు. ఆమె తన బాధను తనలోనే దాచుకుంది, తన సంసారానికి ఎలాంటి కళంకం రాకుండా జాగ్రత్త పడింది.

రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ, రంగారావు గారికి వల్లీ మీద కోరిక అంతులేకుండా పెరిగిపోతోంది. ఆమెను చూడగానే కలిగిన ఆకర్షణ, ఆమెతో మాట్లాడినప్పుడు అనుభవించిన అనుభూతి, ఆమె వంట రుచి, అన్నీ కలసి ఆయన మనసును ఆమె వైపు బలంగా లాగుతున్నాయి. "ఎలాగైనా ఆమెను ఒక్కసారైనా అనుభవించాలి" అన్న వాంఛ అతనిలో ప్రబలంగా మారుతోంది. ఆ కోరిక అతన్ని నిత్యం వెంటాడుతోంది. నిద్రలో కలల్లో, మెలకువలో ఆలోచనల్లో ఆమె రూపమే మెదులుతోంది.

"తప్పో ఒప్పో ఆమె పొందు కోసం ఏదైనా చేయాలి" అనే నిర్ణయానికి ఆయన వచ్చేశారు. ఆలోచనలన్నీ పక్కకు నెట్టేశారు. వల్లీని పొందాలనే కోరిక ముందు అన్నీ చిన్నవిగా కనిపించాయి. వల్లీని ఎలాగైనా తన సొంతం చేసుకోవాలని, ఆమెను అనుభవించాలనే తపన ఆయనలో తీవ్రంగా పెరిగిపోయింది. ఆమె సాన్నిహిత్యాన్ని పొందడానికి, ఆమెతో సన్నిహితంగా ఉండటానికి ఏ మార్గాన్నైనా అనుసరించడానికి ఆయన సిద్ధమయ్యారు.

ఆమెను ఆకర్షించడానికి, తన ప్రేమను వ్యక్తపరచడానికి, తన కోరికను తీర్చుకోవడానికి ఎలాంటి ఎత్తుగడలు వేయాలన్నా ఆయన సిద్ధంగా ఉన్నారు. ఆమె బలహీనతలను తెలుసుకోవడానికి, ఆమె మనసులో స్థానం సంపాదించడానికి, ఆమెను తన వైపు తిప్పుకోవడానికి ఆయన ప్రణాళికలు రచిస్తున్నారు. "ఈసారి మాత్రం నేను వెనక్కి తగ్గను. వల్లీని నా సొంతం చేసుకుంటాను" అనే దృఢ నిశ్చయంతో ఆయన ఉన్నారు.

[venkujkc1984]

2.2

కొన్ని నెలలు గడిచాయి. ప్రసాద్ కి హఠాత్తుగా తీవ్రమైన అనారోగ్యం వచ్చింది. వైద్య పరీక్షల అనంతరం, అత్యవసరంగా ఆపరేషన్ చేయవలసి ఉందని డాక్టర్లు తేల్చి చెప్పారు. ప్రసాద్ ని హుటాహుటిన హాస్పిటల్ లో చేర్పించారు. వల్లీకి ఒక్కసారిగా గుండె పగిలినంత పనైంది. భర్త ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికి ఎంత ఖర్చయినా వెనుకాడకూడదని నిశ్చయించుకుంది. కానీ, ఆపరేషన్ కి అవసరమైన డబ్బులు వారి వద్ద లేవని తెలుసుకుని కుప్పకూలిపోయింది.

వల్లీ వెంటనే ఊరిలో కొందరి వద్ద అప్పు కోసం ప్రయత్నించింది. తెలిసిన వాళ్ళందరినీ అడిగింది. కొంత డబ్బు సర్దుబాటు అయింది, కానీ అది ఆపరేషన్ కు సరిపోయేంత లేదు. ఇంకా ఎక్కువ మొత్తంలో డబ్బు కావలసి వచ్చింది. ఆమెకు ఏం చేయాలో పాలుపోలేదు. ఒక వైపు ప్రసాద్ ప్రాణాలు, మరొకవైపు డబ్బు సమస్య. ఎవరిని అడగాలో, ఎలా సర్దుబాటు చేయాలో ఆమెకు ఏమీ అర్థం కాలేదు. ఆ సమయంలో, రంగారావు గారి పేరు ఆమె మనసులో మెదిలింది. ఆయన ధనవంతుడు, సహాయం చేయగలడు. కానీ, ఆయనను అడగడానికి వల్లీ మనసు ససేమిరా అంటోంది. గతంలో ఆయన తన పట్ల ప్రదర్శించిన ప్రవర్తన, తన అందం గురించి ఆయన చేసిన వ్యాఖ్యలు ఆమెను ఆపాయి. ఆమె ఆత్మాభిమానం అడ్డు వచ్చింది.

“అప్పు అడిగితే ఆయన ఏమనుకుంటారో? నా గురించి ఏ విధంగా మాట్లాడతారో?” అనే భయం ఆమెను వెంటాడింది. “నేను ఆయన దగ్గర డబ్బు తీసుకుంటే, ఆయనకు ఏమైనా అవకాశం ఇచ్చినట్టవుతుందా?” అనే సందేహం ఆమెను తొలిచింది. ఒక వైపు భర్త బాగుండాలని ఆమె మనసు తపిస్తోంది, మరొక వైపు ఆత్మాభిమానం చంపుకోలేక ఆమె మనసు సంఘర్షిస్తోంది. ఏ నిర్ణయం తీసుకోవాలో తోచక వల్లీ దిక్కుతోచని స్థితిలో పడిపోయింది. ఆమె కళ్ళల్లో నీళ్లు ఆగడం లేదు. ఆమె భయం, నిస్సహాయత, ఆందోళన ఆమె ముఖంలో స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. భర్త ప్రాణాలను కాపాడుకునే మార్గం కనిపించక ఆమె రోదిస్తూ కూర్చుండిపోయింది.

రంగారావు సహాయం
ఊరి జనాల ద్వారా ప్రసాద్ అనారోగ్యం గురించి తెలుసుకున్న రంగారావు గారు  వెంటనే హాస్పిటల్ కి చేరుకుని, డాక్టర్లను కలిసి ప్రసాద్ పరిస్థితి గురించి వివరాలు తెలుసుకున్నారు. ఆపరేషన్ కి అవసరమైన డబ్బులు ఎంతైనా తాను భరిస్తానని చెప్పి, వెంటనే డబ్బు కట్టారు. ఆపరేషన్ కి అన్ని ఏర్పాట్లు చకచకా జరిగిపోతున్నాయి. అప్పుడు ఆయన వల్లీని కలవడానికి వెళ్లారు. ఆ క్షణంలో ఆమె ఒక కుర్చీలో తల దించుకుని, కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ కూర్చుని ఉంది. ఆమె ముఖంలో భయం, ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.

రంగారావు గారు మెల్లగా ఆమె దగ్గరకు వెళ్లి, మృదువైన స్వరంతో, “వల్లీ...” అని పిలిచారు. వల్లీ తల ఎత్తి చూసింది. ఆమె కళ్ళు ఎర్రబడ్డాయి, ముఖం నీరసంగా ఉంది. రంగారావు గారు ఆవేదనగా, “వల్లీ, నిన్ను అడగకుండానే నేను ఆపరేషన్ కి డబ్బులు కట్టేశాను. డబ్బుల కోసం చాలా మందిని అడిగిన నువ్వు నా దగ్గరకు ఎందుకు రాలేదు?” అని అడిగారు. ఆయన స్వరంలో ఆత్మీయత, ఆందోళన కలగలసి ఉన్నాయి.

వల్లీ నిరాకరణ
వల్లీ గొంతులో బాధ, కోపం, నిస్సహాయత అన్నీ ఒకేసారి వినిపించాయి. ఆమె, “మీరు... మీరు ఎందుకు డబ్బులు ఏర్పాటు చేశారు? మీ దగ్గర డబ్బులు కావాలంటే తాకట్టు పెట్టాలి కదా? మా దగ్గర ఏమీ లేదు తాకట్టుకి! అయినా... అయినా మీరు డబ్బులు ఎందుకు కట్టారో నాకు తెలుసు, నేను మీ కోరిక తీర్చటానికి సిద్ధంగా లేను. ఇంక మీ దగ్గరికి వచ్చి మాత్రం ఏమి అడగాలి?” అంది. ఆమె మాటల్లో ఆవేదన స్పష్టంగా వినిపిస్తున్నాది. ఆమె కళ్ళు ఆగ్రహంతో ఎర్రబడ్డాయి. “మీరు మర్యాదస్తులని అనుకున్నాను. ఇలా చేస్తారని కలలో కూడా ఊహించలేదు. ఆయనకి తెలిస్తే ఎంత బాధపడతారో తెలుసా?” అని ఆమె గొంతు బొంగురుపోయింది.

రంగారావు గారు ఆమె వైపు నిశితంగా చూశారు. ఆయన ముఖంలో పశ్చాత్తాపం, దైన్యం, ప్రేమ అన్నీ ఒకేసారి కనిపించాయి. “వల్లీ... నువ్వు అనుకున్నది నిజమే, తాకట్టు ఏమీ లేకపోతే నేను ఏమీ ఇవ్వను. కానీ... కానీ ఇది ప్రసాద్ ప్రాణానికి సంబంధించినది. ఆడదానికి అన్నింటికంటే అయిదోతనమే కదా ముఖ్యం? ప్రసాద్ కి ఏమైనా జరిగితే నువ్వు  తట్టుకోగలవా? ముందు ప్రసాద్ ని కోలుకోనీ, ఆయన ఆరోగ్యం బాగుపడటం నాకు ముఖ్యం. తర్వాత... తర్వాత నా కోరిక తీరుతుందేమో చూద్దాం. మీరిద్దరూ హాయిగా ఉండాలి, మనస్ఫూర్తిగా నా కోరిక తీర్చాలి. నిన్ను పొందడానికి నా ప్రయత్నాలు నన్ను చేసుకోనీ, నీ ఇష్టం లేనిదే నేను ఏమీ చెయ్యను.. అంతా నీ కటాక్షం మీద ఆధారపడి ఉంటుంది...” అని ఆయన అన్నారు. ఆయన కళ్ళల్లో నిజాయితీ, ఆర్తి కనిపిస్తున్నాయి. ఆయన మాటల్లో తన ప్రేమను వ్యక్తం చేశారు. ఆ తర్వాత, ఆయన ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా అక్కడి నుండి నెమ్మదిగా వెళ్లిపోయారు.

రంగారావు గారు వెళ్ళిపోయాక, వల్లీ మనసు కలత చెందింది. ఆయన మాటలు ఆమెను షాక్ కి గురి చేశాయి, గందరగోళానికి లోను చేశాయి, ఇంకా కొంత భయాన్ని కూడా కలిగించాయి. ఊరిలో పెద్ద మనిషిగా, తన భర్త స్నేహితుడిగా ఉన్న రంగారావు గారు అంత సూటిగా తనతో అలా మాట్లాడతారని ఆమె ఊహించలేదు. మొదట్లో ఆయన మెచ్చుకోలు సాధారణంగానే, ఆహ్లాదకరంగానే అనిపించినా, అవి త్వరలోనే ఆమెను చాలా అసౌకర్యానికి గురి చేసే స్థాయికి చేరుకున్నాయి.

ఆపరేషన్ విజయవంతమై ప్రసాద్ వారం రోజుల్లోనే కోలుకున్నాడు. రంగారావు గారు వచ్చి డబ్బులు కట్టిన విషయం వల్లీ ప్రసాద్ కి వివరించింది. 

ప్రసాద్ చేతులు జోడించి, కళ్ళల్లో నీళ్లతో, "రంగారావు గారు, మీరు మాకు చేసిన సహాయం ఎప్పటికీ మర్చిపోలేం. మీరు నిజంగా దైవ సమానులు!" అని అన్నాడు. వల్లీ కూడా వినయంగా నమస్కరించి, "మీ దయ వలనే ఈరోజు ఆయన ప్రాణాలతో ఉన్నారు. మా కృతజ్ఞతలు మాటల్లో చెప్పలేం" అంది.

రంగారావు గారు చిరునవ్వు నవ్వి, "అయ్యో, అలాంటిదేమీ లేదు. మీ కష్టంలో నేను తోడుగా ఉండటం నా బాధ్యత" అని అన్నారు.

ప్రసాద్, "అలాగే, మీరు మాకు చేసిన సహాయానికి గాను, డబ్బులు త్వరలోనే తీర్చేస్తాం. ఇప్పటికే ఏర్పాట్లు చేస్తున్నాం" అని చెప్పాడు.

దానికి రంగారావు గారు, "డబ్బు గురించి ఇప్పుడే ఆలోచించకండి ప్రసాద్. ముందు నువ్వు పూర్తిగా కోలుకోవాలి. దాని గురించి తర్వాత మాట్లాడుకుందాం" అని దయగా చెప్పారు.

ప్రసాద్ మళ్ళీ, "మీరు మా ఇంటికి వచ్చి మా ఆతిథ్యాన్ని స్వీకరించాలి. మీరు రాకపోతే మాకు చాలా బాధగా ఉంటుంది" అని పదే పదే ప్రాధేయపడ్డాడు.

అందుకు రంగారావు గారు సున్నితంగా తిరస్కరించి, ఒక చిరునవ్వుతో, "మీ ఆతిథ్యాన్ని మరలా స్వీకరించే రోజు వచ్చినప్పుడు, తప్పకుండా మీ ఇంటికి వచ్చి వల్లీ స్వయంగా వడ్డించే వేడి వేడి భోజనాన్ని ఆనందంగా ఆరగిస్తా" అని అన్నారు. ఆయన మాటల్లో ఏదో అంతర్గత అర్థం, ఒక విధమైన హామీ, ఇంకా ఏదో చెప్పలేని భావం ధ్వనించాయి. ఆయన కళ్ళల్లో ఒక మెరుపు కనిపించింది. రంగారావు గారి మాటల్లోని అంతరార్థం వల్లీకి స్పష్టంగా అర్థమైంది. ఆయన దేని గురించి మాట్లాడుతున్నారో, ఎలాంటి "ఆతిథ్యం" గురించి ప్రస్తావించారో ఆమెకు తెలుసు. 

రంగారావు గారి మాటలకు ప్రసాద్ కొంచెం అయోమయానికి గురయ్యాడు. “మరలా స్వీకరించే రోజు అంటే ఏమిటి?” అని వారు ఆలోచనలో పడ్డాడు. కానీ ఆయన ఉద్దేశాన్ని పూర్తిగా అర్థం చేసుకోలేక, చేసేదేమీ లేక, కృతజ్ఞతతో నిండిన హృదయాలతో ఇద్దరూ ఇంటికి తిరిగి వచ్చేశారు. వారి మనసుల్లో మాత్రం రంగారావు గారి దయా హృదయం, ఆయన మాటల్లో దాగి ఉన్న అర్థం మెదులుతూనే ఉన్నాయి. “ఆయన అలా ఎందుకు అన్నారు? దాని అర్థం ఏమిటి?” అనే ప్రశ్న ప్రసాద్ని వేధిస్తూనే ఉంది.

కొద్ది రోజుల తర్వాత, వల్లీ ఊరి వీధిలో నడుచుకుంటూ వెళ్తుండగా, రంగారావు గారు ఎదురుపడ్డారు. వల్లీ ఆగి, వినయంగా ఆయనకు నమస్కారం చేసింది. ఆమె కళ్ళల్లో కృతజ్ఞత, కొంత సంకోచం కలగలసి ఉన్నాయి. మెల్లగా, “మీ దయ వలన ఆయన ఆరోగ్యం బాగుపడింది. మీరు ఇంటికి పిలిస్తే రాలేదని మాత్రం, ఆయన చాలా బాధపడుతున్నారు. మీరు ఒక్కసారి మా ఇంటికి వచ్చి మా ఆతిథ్యాన్ని స్వీకరించండి” అని అంది. 
ఆమె గొంతులో ప్రసాద్ తరపున విన్నవించుకుంటున్నట్టుగా, తనలోని వ్యక్తిగత అభ్యర్ధనగా కూడా వినిపించింది.

రంగారావు గారు ఆమె కళ్ళల్లోకి సూటిగా చూశారు. ఆయన ముఖంలో చిరునవ్వు, కళ్ళల్లో ఏదో మెరుపు కనిపించాయి. ఆయన గొంతులో లోతైన కోరిక, నిశ్చయం ధ్వనించాయి. “వల్లీ, నాకేం కావాలో నీకు స్పష్టంగా తెలుసు. నువ్వు నీ... నీ అందాలన్నీ నా కోసం వడ్డిస్తాను అని చెప్పు, ఆ మరుక్షణం మీ ఇంట్లో ఉంటా. మళ్ళీ మళ్ళీ చెప్తున్నా, నన్ను అర్థం చేసుకో, నువ్వు తప్ప నా మనసులో మరెవరికీ స్థానం లేదు, ఒక్కసారి నా ఆజన్మ కోరికను తీర్చు. మొన్న ప్రసాద్ ప్రాణం మీదకు వచ్చింది కాబట్టి, ఆ అవకాశాన్ని నా కోరిక తీర్చుకోవడానికి వాడుకోలేదు. కానీ... ఇక ముందు మరేదైనా అవకాశం వస్తే తప్పక నా కోరిక తీర్చుకుంటా. ఈ సారి వెనకడుగు వేసే ప్రసక్తే లేదు! స్పష్టంగా చెప్తున్నాను, నా పంతం నెరవేరే వరకు నేను ఆగను...” అని తేల్చి చెప్పారు. ఆయన స్వరంలో ఒక విధమైన బెదిరింపు, కఠినత్వం వినిపించాయి.

వల్లీ ముఖం ఒక్కసారిగా పాలిపోయింది. ఆమె కళ్ళు ఆశ్చర్యంతో, బాధతో, ఊహించని ఈ మాటలకు ఒక్క క్షణం బిత్తరపోయింది. తేరుకుని, కళ్ళు దించుకుని, చిన్నబుచ్చుకుని, ఆమె గొంతులో తీవ్రమైన నిరాశ, ఆవేదన కలగలిసి వినిపించాయి. “దయచేసి... దయచేసి నన్ను అర్థం చేసుకోండి, రంగారావు గారూ! నేను వేరొకరి భార్యను, మీరిలాంటి కోరిక కోరడం అస్సలు భావ్యం కాదు. నా మనసు అందుకు ఏ మాత్రం అంగీకరించటం లేదు. మీరంటే నాకు చాలా గౌరవం ఉంది, కానీ... కానీ మీ కోరిక తీర్చడం అసాధ్యం. మీరు ఎంత త్వరగా నన్ను మర్చిపోతే అంత మంచిది. దయచేసి మా ఇంటికి వచ్చి మా ఆతిథ్యం మాత్రం స్వీకరించండి.” అంది, గొంతులో నిరాశ ధ్వనిస్తూ. ఆమె గొంతులో బాధ, ఆవేదన స్పష్టంగా వినిపిస్తున్నాయి.

రంగారావు గారు ఆమె చేతులు పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించారు, కానీ ఆమె వెనక్కి జరిగింది. ఆయన స్వరంలో ఆరాధన, పశ్చాత్తాపం కలగలసి వినిపించాయి. “వల్లీ... నువ్వు  చెప్పినట్టు, నేనైతే నిన్ను మర్చిపోలేను, అది నా వల్ల కాదు! నిన్ను ఏరోజైనా పొందాలనే తపనతోనే ఎదురు చూస్తున్నా... ఎప్పటికైనా నువ్వు కరుణిస్తారని బలంగా నమ్ముతున్నా... ఇప్పటికీ చెప్తున్నా, నీ ఇష్టం లేనిదే మాత్రం నిన్ను ముట్టుకోను. కానీ... నువ్వు ఇంతలా అడుగుతున్నావు కాబట్టి వస్తాను. అయితే ఆ రోజున నాకు మంచి భోజనంతో పాటు, నా జీవితంలో మర్చిపోలేని విధంగా నీ అందాలన్నీ అందించాలి. అలాగైతేనే వస్తాను...” అని వెళ్ళిపోయారు. ఆయన మాటల్లో స్వార్థం, పట్టుదల, ఇంకా ఏదో బెదిరింపు కూడా ధ్వనించాయి. 

అతని పట్టుదలకు, కోరికకి వల్లీ ఆశ్చర్యపోయింది. ఆయన మాటలు వల్లీ హృదయాన్ని బద్దలు కొట్టాయి. ఆమె కళ్ళల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. ఆమె ముఖం భయంతో, బాధతో కళావిహీనమైంది. ఆమెకు ఏం మాట్లాడాలో తోచలేదు. ఒక్కసారిగా ఆమె చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం శూన్యంగా, భయంకరంగా తోచింది. ఆమె తల వంచుకుని, వేగంగా అక్కడి నుండి కదిలిపోయింది. ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. ఆమె చెవుల్లో రంగారావు గారి మాటలు పదే పదే మారుమోగుతున్నాయి.

కొన్ని రోజుల తర్వాత, ఎట్టకేలకు ప్రసాద్ తన శాయశక్తులా ప్రయత్నించి, కూడబెట్టిన డబ్బుతో రంగారావు గారికి అప్పు మొత్తం తిరిగి ఇచ్చేశాడు. అప్పు తీరిపోయిందన్న భావనతో ప్రసాద్ గుండె తేలికపడింది. కృతజ్ఞతతో ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతూ, ఆయన కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి. రంగారావు గారికి చేతులు జోడించి, “మీ దయ ఎప్పటికీ మరచిపోలేను రంగారావు గారు. మీరు మాకు చేసిన సహాయం వెలకట్టలేనిది. ఈరోజు మీరు లేకపోతే నా ప్రాణం ఉండేది కాదు. మీరు నిజంగా మా కుటుంబానికి దైవం లాంటివారు” అని ప్రసాద్ భావోద్వేగంగా  అన్నాడు. వల్లీ కూడా పక్కనే నిలబడి చేతులు జోడించి, రంగారావు గారి వైపు వినయంగా చూస్తూ, కళ్ళల్లో కృతజ్ఞతతో, తన భర్తకు చేసిన సహాయానికి పరోక్షంగా ధన్యవాదాలు తెలిపింది. ఆమె పెదవులపై మాటలు లేకపోయినా, ఆమె చూపులు అన్నీ చెప్పాయి. 

రంగారావు కొద్దిగా చిరునవ్వు నవ్వి, ప్రసాద్ వైపు చూస్తూ, “ప్రసాద్, అయ్యో, అలాంటి మాటలేం వద్దు. మీరు క్షేమంగా ఉండటం, సంతోషంగా ఉండటమే నాకు ముఖ్యం. మీలాంటి మంచివారికి సహాయం చేయడంలో నాకు ఎంతో ఆనందం ఉంది” అని అన్నారు. ఆయన మాటల్లో దయ, పెద్దరికం తొణికిసలాడాయి.

ప్రసాద్ మళ్ళీ, “రంగారావు గారు, దయచేసి మీరు ఒక్కసారి మా ఇంటికి వచ్చి మా ఆతిథ్యాన్ని స్వీకరించాలి. మీరు రాకపోతే మాకు చాలా బాధగా ఉంటుంది. మీ రుణం మేము ఏ విధంగానూ తీర్చుకోలేం, కానీ కనీసం మా ఇంటికి వచ్చి మమ్మల్ని ఆశీర్వదించండి” అని పదే పదే ప్రాధేయపడ్డాడు. ఆయన కళ్ళల్లో నిజాయితీ, కృతజ్ఞత, ఆప్యాయత స్పష్టంగా కనిపించాయి.

అందుకు రంగారావు గారు సున్నితంగా తిరస్కరించినట్లుగా, కానీ లోపల ఏదో అంతరార్థాన్ని దాచుకున్నట్లుగా, ఒక చిరునవ్వుతో, “ప్రసాద్, తప్పకుండా మీ ఇంటికి వస్తాను. కానీ... మీ ఆతిథ్యాన్ని మరలా స్వీకరించే సమయం రావాలి. ఆ సమయం వచ్చినప్పుడు, నేను తప్పకుండా వస్తాను” అంటూ మాటల మధ్యలో వల్లీ వైపు తేరిపార చూశారు. ఆయన కళ్ళల్లో ఒక ప్రత్యేకమైన మెరుపు, ఏదో అర్థం ధ్వనించేలా. అది ప్రసాద్ కి అర్థం కాలేదు, అతను కొంచెం అయోమయానికి గురయ్యాడు. కానీ వల్లీ మాత్రం ఆ చూపులోని అంతరార్థాన్ని వెంటనే పసిగట్టింది. ఆమె ముఖంలో ఏదో తెలియని భావం మెరిసింది, కొంచెం సిగ్గు, కొంచెం ఆందోళన కలగలసి.

రంగారావు గారు మళ్ళీ ప్రసాద్ వైపు చూస్తూ, “ఆ రోజున మీ అతిథిగా తప్పకుండా వచ్చి, వల్లీ స్వయంగా తన చేతులతో వడ్డించే రుచికరమైన విందు భోజనాన్ని కడుపునిండా ఆరగిస్తాను... ఇప్పుడైతే మీ మనసులో ఏ మాత్రం సంకోచం లేకుండా ప్రశాంతంగా ఉండండి. మీరు నా గురించి ఏమీ ఆలోచించకండి” అన్నారు. ఆయన మాటల్లో సరదా, ఆశ, ఏదో తెలియని తపన కలగలసి ఉన్నాయి. ప్రసాద్ ముఖంలో సంతృప్తి, శాంతి వెల్లివిరిశాయి. ఆయన మాటలకు ప్రసాద్ ఎంతో సంతోషించాడు. కానీ, వల్లీ మాత్రం ఇంకా ఏదో ఆలోచనలో మునిగిపోయింది. రంగారావు గారి మాటల్లోని అంతరార్థం ఆమెను కలవరపెడుతూనే ఉంది. ఆమెకు ఆయన ఉద్దేశ్యం స్పష్టంగా అర్థమైంది, అది ఆమెను లోలోపల భయపెడుతోంది.

[venkujkc1984]

**గమనిక/Disclaimer:** ఈ కథ (Story line) పాత, మధ్యలో ఆగిపోయిన కొన్ని కథల నుండి ప్రేరణ పొందింది. ఆ పాత కథల నుండి తీసుకున్న ప్రధాన ఇతివృత్తాన్ని (Core Plot) ఆధారంగా చేసుకుని, కొత్త కథనం (Narration) మరియు అదనపు మలుపులు (New track) జోడించి ఈ కథను విస్తరించడం జరిగింది. ఈ కథ పూర్తిగా కల్పితం. పాత్రలు, సన్నివేశాలు, సంఘటనలు ఎవరి మనోభావాలను గానీ, వ్యక్తిగత జీవితాలను గానీ కించపరచడం లేదా పోల్చడం ఈ కథ ఉద్దేశం కాదు. పాఠకులు కేవలం కథ ని కథ లాగే పరిగణనలోకి తీసుకోవలసిందిగా మనవి.

[Paty@123]

May be this goes for bang kindly of thing

[ash.enigma]

Sooper nadustundi story. Wonderful update

[Anubantu]

Excellent narration
Good explanation about the beauty of valli
Suspece end