[கல்லறை நண்பன்.]

அந்த காலைப் பொழுது வழக்கமான நாட்களைப் போல அன்றும் அலுப்புடன்தான் விடிந்தது. 

காலை எழுந்து அவசர அவசரமாகக் காலைக் கடன்களை முடித்து குளித்தோம் என்று பெயர் பண்ணிக் கொண்டு, டிப்டாப்பாக பேண்ட் சர்ட் போட்டு டை கட்டி கழுத்தில் ஐடி கார்டு மாட்டிக் கொண்டு அழுக்குத் துடைத்த ஷூ அணிந்து கொண்டு வண்டியைக் எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினால், அலுவலகம் போய் மீட்டிங் என்கிற பெயரில் அரைமணி ஒருமணி நேரம் அலுப்புத் தட்ட உட்கார்ந்து கேட்டு, கேள்விகளுக்கு பொய்யான காரணங்களைச் சொல்லி வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினால் ஒவ்வொரு ஊராக ஒவ்வொரு ஏரியாவாக ஒவ்வொரு கடையாக மாலைவரை அலைந்து கஸ்டமர் பிடித்து, முகம் சுளிக்காமல் சிரித்துப் பேசி, ஒரு வழியாக தலையில் கட்டிவிட்டு ஹப்பாடா என்று திரும்ப அறைக்கு வந்து சேரும்போது என்னடா வேலை இது என்று மிகவுமே வெறுத்துப் போகும்.

ஆனால் அதை விட்டால் வேறு வேலை இல்லை. தினசரி எழுந்து ஓடியாக வேண்டும். 

அவ்வளவு அலுப்பாகத் துவங்கிய அந்த நாளின் காலையில் அவன் அப்படி ஒரு விபத்தைச் சந்திக்க நேரும் என்று கொஞ்சமும் எதிர்பார்த்திருக்கவே இல்லை.

[கல்லறை நண்பன்.]

கோவையின் புறநகர் பகுதி ஒன்றில் சில ஆயிரம் வீடுகளை நெருக்கமாக் கொண்ட தெரு அது. 

கீழே மேலே பக்கவாட்டில் என்று எல்லாப் பக்கங்களிலும் வீடுகள் ஒன்றுக்கொன்று தொட்டுக் கொள்வதைப் போல மிக நெருக்கமாகத்தான் இருக்கும்.

ஒரு  சில வீடுகளுக்கிடையே சின்னச் சின்ன சந்துகள். 

அந்தத் தெருவில் ஜோதிலட்சுமி அம்மாள் என்கிற பெண்மணி வாடைக்காகக் கட்டி விட்டிருக்கும் நான்கு அறைகளில் ஒன்றில்தான் வாடைக்கு தங்கியிருந்தான் வினோத் குமார்.

இருபத்தியைந்து  வயது இளைஞன். அதிகமாக தாடி  வைத்துக் கொள்ள மாட்டான்.  இரண்டு வாரங்களுக்கு ஒருமுறை முகச்  சவரம் செய்து கொள்வான். 

மாநிறமானவன். நல்ல உயரமுள்ளவன். மிதமான உடம்பு. ஜிம் பக்கமெல்லாம் தலை வைத்தும் படுத்ததில்லை. ஆனாலும் இளமையின் வசீகரம் அவன் உடம்பில் இருக்கும். 

அன்று காலை நேரப் பரபரப்பில்  அவசரமாகக் கிளம்பி, வண்டியை எடுத்தபோது கடைக்கு வெளியே நின்றிருந்த ஜோதிலட்சுமி, “தம்பி” என்று அவனைக் கூப்பிட்டாள்.

வண்டியை நிறுத்தினான்.

“அம்மா..”

முகத்தில் வெயில் பட நின்றிருந்தாள். பழுத்த பப்பாளி போன்ற அவளின் நிறம் பளிச்சென்றிருந்தது.

சிவப்பு நிறப் புடவையிலிருந்தாள். தலைக்கு குளித்து நீளமற்ற சுருள் கூந்தலை முனையில் முடிச்சுப் போட்டு முதுகில் பரத்தி விட்டிருந்தாள். நெற்றியில் திருநீறு குங்கமம். பெரிய பொட்டு. கண்களுக்கு கண்ணாடி போட்டிருந்தாள்.

“மார்க்கெட் வழியா போவியா?” அந்த அம்மாளின் குரல் சற்று பெரியது. எவரையும் மிரட்டும் தோரணை கொண்டது. 

“ஏங்கமா?” அவள் முகத்தைப் பார்த்தான்.

அவள் விசாரிக்க வேண்டியே இல்லை. இதைச் செய், அதைச் செய் என்று கட்டளையிட்டால் போதும். அதை மீறவும் முடியாது. மீறினால் அப்பறம் அறையைக் காலி செய்துவிட வேண்டியதுதான்.

“வெத்தலை தீந்து போச்சு. போறப்ப அப்படியே வெத்தலைக் கடை பாயை பாத்து நான் வெத்தலை கொண்டு வரச் சொன்னேனு சொல்லிட்டு போயிரு. போன் பண்ணா அந்தாளுக்கு போக மாட்டேங்குது”

“சரிங்கமா.. சொல்லிர்றேன்”

“சாப்பிட்டியாடா?”

“இல்லைங்கமா.. போய்த்தான்”

“மறக்காம சொல்லிட்டு போயிரு”

“சரிங்கமா” கிளம்பினான்.

[கல்லறை நண்பன்.]

காலை நேரம். பொதுவாக வீதியும் கொஞ்சம் பரபரப்பாகத்தான் இருக்கும். சில சமயம் கசகசவென வீதியை அடைத்துக் கொண்டு ஆட்கள் நிற்பதைப் போலிருக்கும்.

கசகசப்பு நிறைந்த கச்சலான ஏரியாதான்.

அந்த வீதியில் சென்றபோது, எதற்கோ தடதடவென வீட்டுக்குள்ளிருந்து வெளியே ஓடி வந்த அந்தப் பெண் எதிர்பாராத விதமாக வந்து அவன் வண்டி மீது மோதிவிட்டாள். 

அவன் மிதமான வேகத்தில்தான் வண்டியை ஓட்டினான். என்றாலும் அவன் சுதாரிக்க அவள் நேரமே கொடுக்கவில்லை. 

வந்த வேகத்தில் நேராக அவன் வண்டியில் மோதி அடுத்த கணம் அவள் சுழன்று போய் கீழே விழுந்து விட்டாள். 

பக்கத்தில் சாக்கடை. நல்லவேளையாக அவள் சாக்கடையில் விழவில்லை. அதன் அருகேதான் கிடந்தாள். 

தெறித்து விழுந்தவளின் கை கால்கள் திசைக்கொன்றாக விரிந்து கிடக்க அவன் பார்த்த அந்தக் கோலத்தில் அவள் மிக அபாயகரமாக இருந்தாள்.

ஒல்லியான பெண்தான் அவள். அளவான பருமன் இல்லாத கால்கள். அவளை அவன் பயத்துடன் பார்த்தபோது, மேலும் அதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்தது.

 நைட்டியிலிருந்த அந்தப் பெண் அன்று பார்த்து ஜட்டி போட்டிருக்கவில்லை. உள்ளே அவளின் தொடைகளும் பெண்ணுறுப்பும் பளிச்! பளிச்!

சே.. என்ன விபரீதம் இது?

அவன் அதிர்ந்து போய் வண்டியை நிறுத்தி இறங்கி ஓடிப்போய் அவளைத் தொட்டுத் தூக்கும் முன் அவளே தடுமாறி  நைட்டியை சரிசெய்து கொண்டு எழுந்து விட்டாள். 

அடுத்த நிமிடமே ஆட்களின் கூட்டம் கூடிவிட்டது.

அதிர்ஷ்டவசமாக அவளுக்கு பெரிய அடி எதுவும் படவில்லை. கையில் மட்டும் சிராய்ப்பு உண்டாகி ரத்தம் வந்தது. 

அவளது கால் செருப்புகள் வெவ்வேறு இடங்களில் கிடந்தன.

கூட்டம் கூடி அவன் மீது ஒன்றிரண்டு அடிகள் விழுந்தது. ஆனால் அடுத்த கணமே அவளே முன் வந்து அவர்களைத் தடுத்துவிட்டாள்.

“அவரை அடிக்காதிங்க. அவரு மேல ஒரு தப்பும் இல்ல.. நான்தான் குறுக்க வந்து மோதிட்டேன்”

 நடந்த சம்பவத்துக்கு தான்தான் காரணம் என்பதை ஒப்புக் கொண்டதால் அவன் மேலே வாங்கியிருக்க வேண்டிய தர்ம அடியில் இருந்து தப்பித்தான்.

 அந்தப் பெண் தன் தவறை ஒத்துக் கொண்டாலும் வினோத்துக்கு மிகவும் பயமாகவும் கவலையாகவும்தான் இருந்தது.

அந்தப் பெண்ணிடம் தனியாக ஒரு வார்த்தை கூடப் பேச முடியவில்லை.

பிரச்சினை ஓய்ந்து அவன் மீண்டும் வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு சென்றாலும்  அவனுக்கு மனச் சமாதானமே ஆகவில்லை. 

அவன் இதுவரை யாரிடமும் ஒரு அடிகூட வாங்கியதே இல்லை. 

ஆனால் இன்று..? 

நல்லவேளை அந்த அடிகளும் பலமாக இல்லை. அதற்குள் அவள் வந்து அடிப்பவர்களைத் தடுத்து விட்டாள்.!

அந்தப் பெண் அடிக்கடி அவன் நினைவில் வந்து கொண்டிருந்தாள். 

அவள் ஓடி வந்து வண்டியில் மோதி சுழன்று போய் விழுந்த கோலம் அவன் மனதுக்குள் அச்சாகப் பதிந்து போயிருந்தது. 

அவள் கீழே விழுந்தபின் அவன் பார்த்த அந்தக் காட்சியும் அவன் மனதை விட்டு நீங்க மறுத்தது. 

ஓர் இளம் பெண்ணை அவன் இப்படி எல்லாம் பார்த்ததே இல்லை. 

பருவத் தொடைகள். உள்ளே எவ்வளவு அழகாக இருந்தன. வாளிப்பு. கூடவே அவளின் மெல்லிய மயிர்களைக் கொண்ட பெண்ணுறுப்பு..

 யப்பா.. !!

[கல்லறை நண்பன்.]

Super Stat

Super bro interesting story thanks for your story please continue

அனைவருக்கும் நன்றி நண்பர்களே.

[கல்லறை நண்பன்.]

இரவு, 

‘ஜோதிலட்சுமி’ மளிகைக் கடை என்று முகப்பில் மாட்டியிருந்த பச்சைக் கலர் போர்டுக்குக்  கீழே, ஷட்டரில் கட்டிவிடப் பட்ட புது எழுமிச்சம் பழம் தொங்கிக் கொண்டிருந்த கடைக்குள் ஜோதிலட்சுமி கல்லாவில் உட்கார்ந்திருந்தாள்.

 ஒரு பெண்மணி அந்தம்மாவிடம் ஏதோ சொல்லி வாங்கிக் கொண்டிருந்தாள். 

வினோத்தைப் பார்த்ததும் ஒரு புன்னகையைக் காட்டிவிட்டு வியாபாரத்தைக் கவனித்தாள் அந்த அம்மாள்.

வினோத் ஒதுங்கி நின்றான். தெருவை வேடிக்கை பார்த்தான்.

அந்தப் பெண்மணி பொருள் வாங்கிக் கொண்டு நகர்ந்ததும் ஜோதிலட்சுமி முன்பாகப் போய் நின்றான் வினோத்.

“இப்பதான் வந்தியா?” அணிந்திருந்த கண்ணாடியை கொஞ்சமாக தூக்கி விட்டுக் கொண்டு கேட்டாள்.

“ஆமாங்க” மெலிதாகப் புன்னகைத்தான், “சிகரெட் குடுங்க”

அவன் முகத்தைப் பார்த்துவிட்டு சிகரெட் பாக்கெட்டை எடுத்தாள்.

“எத்தனை வேணும்?”

“ரெண்டு குடுங்க”

இரண்டு சிகரெட்டுக்களை உறுவிக் கொடுத்தாள்.

“காலைல எப்படி போயி அந்தப் புள்ளைய அப்படி அடிச்சு தூக்கின?” எனக் கேட்டவளை சங்கடத்துடன் பார்த்தான்.

லேசாகப் புன்னகைத்தபடி சொன்னான். 

“வேலைக்குத்தான் போனங்க. அதுவும் மெதுவாத்தான் போனேன். ஆனா அந்தப் புள்ளை.. திடுதிப்புனு வீட்டுக்குள்ளருந்து ஓடி வந்து நேரா வண்டில மோதிருச்சு. யாரு சொன்னாங்க உங்களுக்கு?”

“இங்கதான நடந்துச்சு.. நம்ம வீதில? தெரியாமயா போயிரும். ஒண்ணும் அடி கிடி படலதானே?”

“அந்த பொண்ணுக்கு கைல லேசா செராய்ச்சுருச்சு. அது ஒண்ணுதான். வேற எங்கயும் அடி படல. நானும் கொஞ்சம் பயந்துட்டேன். என்னடா இது வம்புன்னு.. நல்லவேளையா அந்தப் பொண்ணே அது மேலதான் தப்புன்னு ஒத்துகிச்சு. இல்லேன்னா தர்ம அடி கெடைச்சிருக்கும்”

“அப்படி எல்லாம் கை வெச்சுர முடியுமா யாராவது? மேல கை வெச்சா நான் சும்மா விட்றுவனா? எங்கயா இருந்தாலும் யாரையும் மேல கை வெக்க மட்டும் விட்றாத. அடிபட்டாக் கூட ஆஸ்பத்ரி கூட்டிட்டு போயி ஆகற செலவை பாத்துக்கலாம். அடி மட்டும் வாங்கக் கூடாது” என்றாள்.

நல்லவேளை நான் வாங்கிய ஒன்றிரண்டு அடிகளை அவளுக்கு யாரும் சொல்லவில்லை. இல்லாவிட்டால் அதற்கும் சேர்த்து இவளிடம் திட்டு வாங்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டான்.

கடைக்கு வந்த இன்னொரு அறைப் பையனும் ஒரு சிகரெட்டை வாங்கிப் பற்றவைத்துக் கொண்டு வினோத்திடம் கேட்டான்.

“பாஸ் என்ன.. காலைல ஆக்ஸிடெண்ட் ஆகிருச்சுனு கேள்விப் பட்டேன்”

“ஆமா பாஸ்.. அதை ஏன் கேக்கறீங்க.. இன்னிக்கு என் நேரமே செரியில்ல. அதுவா ஓடி வந்து வண்டில மோதிருச்சு”

ஜோதிலட்சுமி, “அவ கடைக்கு வருவா. வரட்டும்.. புடிச்சு நல்லா ஏத்தியுடறேன்” என்றாள். 

“அது அடிபட்டதும் ஒரு நிமிசம் எனக்கு கை காலமெல்லாம் வெடவெடனு நடுங்கிப் போச்சுங்க. ஒண்ணு கெடக்க ஒண்ணு ஆகியிருந்தா என்னாகறது?”

“இப்பெல்லாம் வண்டில ஏகப்பட்ட விபத்து நடக்குது. எதுக்கும் கொஞ்சம் வண்டியை பாத்து ஓட்டு” என்றாள்.

“ஆமாங்க.. ஆனா பாருங்க.. நாம என்ன கவனமா இருந்தாலும் நடக்கற விபத்து எப்படியும் நடந்துருது”

“சரி விடு.. அதைவே நெனைச்சுட்டிருக்காத. நாளைக்கு கோயமுத்தூர் போவதானே?” என்று கேட்டாள்.

“ஆமாங்க. ஆபீஸ் போய்ட்டுதான் வெளிய  கிளம்புவேன். ஏங்கமா?”

“ஒரு வேலை செய்யணும் நீ”

“சொல்லுங்க? என்ன வேலை?”

“நம்ம கார்த்திகாவைப் போய் பாக்கணும். அவளுக்கு அடுத்த வாரத்துல பொறந்த நாள் வருது. அதுக்கு ஒரு பொடவை எடுத்து வெச்சுருக்கேன். நான் போயும் குடுக்க முடியாது. அவளும் இப்ப வர முடியாதுங்கறா.. அவ புருசனுக்கும் இந்தப் பக்கம்  வர்ற  வேலை இல்லையாம். இந்த தறுதலைகிட்ட அக்கா  வீட்டுக்கு போய் குடுத்துட்டு வந்தர்றானு சொன்னா நான் போக மாட்டேன். எனக்கு காலேஜ்  இருக்கு பரீட்சை இருக்குங்கறான். சரி நீ அடிக்கடி அந்தப் பக்கம் போற ஆளுதானே? அதான் உன்கிட்டயே குடுத்துரலாம்னு  முடிவு பண்ணிட்டேன். நான் அவகிட்ட போன்ல சொல்லிக்கறேன்”

“சரிங்க. குடுத்துர்றேன். என்ன.. ஆபீஸ் போயி  மீட்டிங்கை அட்டன் பண்ணிட்டுதான் அவங்க வீட்டுக்கு போக முடியும்”

“ஒண்ணும் பிரச்சினை இல்ல. சாயந்திரமா போய் குடுத்தேன்னாக்கூட போதும். சொல்லிர்றேன் அவகிட்ட”

“செரிங்க”

“காலைல வேலைக்கு போறதுக்கு முன்னாடி வா.. கொஞ்சம் பணமும் தரேன் குடுத்துரு. பொறந்த  நாளன்னைக்கு பசங்களுக்கு ஸ்கூல் இருக்கும். அவளால இங்க வர முடியாது”

“செரிங்க” என்றான் வினோத்.

[கல்லறை நண்பன்.]

Super update bro

Very interesting story bro please continue thanks for update

Good start bro

Niceeee

Welcome back thalaivaa.. its great to read your stories again..
As always, you have started the story with a good plot. Reading your softcore sex stories always gives fulfilment.. waiting for your updates..

Awesome update. Font size can be reduced a bit.
Karthika is going to be the first woman in vinod life?

நன்றி நண்பர்களே..

[கல்லறை நண்பன்.]

இரவெல்லாம் அவனுக்கு ஒரு மாதிரி உடல் சூடாகி காய்ச்சல் கண்டதைப் போலிருந்தது. 

காலையில் நடந்த எதிர்பாராத விபத்தும், அவன் பார்வையில் பளிச்செனப் பட்ட அந்தப் பெண்ணின் இளவாழைத் தொடைகளும் அதன் நடுவில் மெல்லிய ரோமங்களுடனிருந்த புண்டையும் அவனைப் பாடாய் படுத்தியது.

கனவுகளிலும் கற்பனையிலுமாக அந்தப் பெண்ணின் உறுப்பை அவன் பலவிதமாக நினைத்து இன்பம் கண்டான்.. !!

காலையில் தாமதாக எழுந்தான். உடல் சூடு காய்ச்சல் வந்து விட்டதோ என்று கவலைப்பட வைத்தது. கண்களில் தூக்கமின்மையின் அவஸ்தை. 

 சிறிது சிரமத்துக்குப் பின்னர் குளித்து வந்து உடைமாற்றி டை சூ அணிந்துகொண்டு அறையைப் பூட்டிவிட்டு, வண்டியை எடுத்துப் போய் ஜோதிலட்சுமி கடை முன்பாக  நிறுத்தினான். 

கஸ்டமரை கவனித்துக் கொண்டிருந்தவள், “இருப்பா” எனச் சொல்லி வியாபாரத்தை முடித்து அதன்பின் மகளுக்கு எடுத்து வைத்திருந்த புடவையை அட்டைப் பெட்டியுடன் எடுத்து வந்து திறந்து காட்டினாள்.

“நல்லாருக்கா?” என்று கேட்டாள். 

“நல்லாருக்குங்க”

“அவளுக்கு புடிக்குமோ என்னமோ.. எடுத்துட்டேன். குடுத்துரு.. நான் பேசிக்கறேன்”

“சரிங்க”

கவரில் போட்டு அவனிடம் கொடுத்தாள். 

வாங்கி பேகில் வைத்துக் கொண்டான்.

அதன்பின் ஐநூரு ரூபா‌ய் நோட்டுக்களாக பத்து நோட்டுக்களை எண்ணிக் கொடுத்தாள். 

“நான் போன் பண்ணி சொல்லிட்டேன். நீ வருவேனு” குண்டு மூக்கைத் தேய்த்துக் கொண்டு சொன்னாள்.

அவளின் கொழுத்த கன்னங்கள் மினுக்குவதைப் போலிருந்தது.

“ஆபீஸ் போய் மீட்டிங்கை அட்டன் பண்ணிட்டுதாங்க உங்க பொண்ணை பாக்கப் போவேன்”

“ஒண்ணும் பிரச்சினை இல்ல. அவ நாள் பூரா வீட்லதான் இருப்பா. நீ எப்ப வேணா போய் பாக்கலாம்”

“சரிங்க.. வரேன்”

“பாத்து போ”

புன்னகையுடன் வண்டியைக் கிளப்பினான்.

வீதியில் சென்றபோது அவனது கண்கள் அந்தப் பெண்ணின் வீட்டை மிக ஆர்வமாகப் பார்த்தது. 

ஆனால் அவள் அவன் கண்ணில் தட்டுப் படவே இல்லை.  

அது கொஞ்சம் ஏமாற்றமாகக் கூட இருந்தது.. !!

[கல்லறை நண்பன்.]

கொஞ்சம் குறுகலான வீதி, ஒரு மளிகைக் கடைக்கு எதிர்ப் பக்கத்தில் இருந்தது. கார்த்திகாவின் வீடு. 

ஒற்றை மாடி வீடு.  வீட்டுக்கு முன்பாக காம்பவுண்டுச் சுவர் இருந்தது. பச்சை நிறத்தில் டிஸ்டம்பர் அடிக்கப் பட்டிருந்தது.

வினோத் அந்த வீட்டின் முன்பாக வண்டியை நிறுத்தி இறங்கி காம்புவண்டுச் சுவர் கேட்டைத் தள்ளி உள்ளே போய் காலிங் பெல்லை அழுத்தியபோது மணி பதினொன்று.

கதவு திறந்த கார்த்திகா அவனைப் பார்த்ததும் பளிச்சென சிரித்தாள்.

“வினோத்.. வாங்க”

அவன் வரப் போகிறான் என்று தெரிந்தோ என்னவோ நன்றாக மேக்கப் செய்திருந்தாள். மனதை ஈர்க்கும் படியாக செண்ட் போட்டிருந்தாள்.

“அம்மா புடவை குடுத்து விட்டாங்க”

“போன்ல சொன்னாங்க. உள்ள வாங்க”

ஷூவைக் கழற்றிவிட்டு சாக்ஸ் கால்களுடன் உள்ளே நடந்தான்.

கார்த்திகா ஒரு மாதிரியான பச்சை மிகுந்த நிறத்தில் கலவையான டாப்ஸ் போட்டிருந்தாள். கழுத்து விரிந்து தாராளமாக இறங்கியிருந்தது. கழுத்தில் தாலியுடன் சேர்த்து இரண்டு மூன்று விதமான தங்க நகைகள் அலங்கரித்தன. 

காதில் சற்று பெரியதாக தொங்கக் கூடிய ஜிமிக்கி கம்மல். கைகளில் தடிமனான கவரிங் வளையல்.

மார்பில் துப்பட்டா போட்டிருக்கலாம். ஆனால் இப்போது போடவில்லை. அவைகள் பொம்மென்று வீங்கி பெண்மையின் கவர்ச்சியை அபாரமாகக் காட்டியது.

வெள்ளை லெக்கின்ஸ். தூண்களைப் போன்ற அவளது கால்கள் அதில் வடிவாகவே தெரிந்தது. 

அவளுக்கு சின்னக் கூந்தல்தான். ஆனால் முதுகு அகலம். பருத்த புட்டங்கள். 

கிட்டத்தட்ட அவளும் தன் தாயைப் போலத்தான் இருந்தாள். 

நல்ல நிறம். அதேபோல  உயரம். குண்டு மூஞ்சி குண்டு மூக்கு, குண்டு குண்டு கன்னங்கள். தடித்த சிவந்த இதழ்கள். மார்புகள் மிக தாராளம்.  தொப்பை வயிறு. 

உடம்பு மொத்தமும் உருண்டை வடிவில்தான் இருந்தது. 

அவளுக்கு வயது இருபத்தி நான்கு. பதினெட்டு வயதிலேயே கல்யாணமாகிவிட்டது.  

அவளது கணவர் அவளுக்குப் பொருத்தமானவர் இல்லை. இவளைவிட பத்து வயது அதிகம். குள்ளமாக குண்டாக தொப்பையும் வழுக்கைத் தலையுமாக இருப்பார்.

கணவர் உறவினர்தான். கொஞ்சம் சொத்து உண்டு. அதனால் அவரின் வயதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் அவளுக்கு திருமணத்தை நடத்தி வைத்து விட்டாள் ஜோதிலட்சுமி அம்மாள்.

பொதுவாக அதில் எந்தப் பிரச்சினையும் இருப்பதைப் போல தெரியவில்லை. 

கார்த்திகாவும் கணவருடன் நன்றாகத்தான் குடும்பம் நடத்திக் கொண்டிருந்தாள். இரண்டு குழந்தைகளே அதற்குச் சாட்சி.

உள்ளே சென்றதும் ஹால் சோபாவைக் காட்டினாள் கார்த்திகா. 

“உக்காருங்க வினோத்”

உட்கார்ந்தான். டிவி பேன் ஓடிக் கொண்டிருந்தன. டிவியில் காலை நேரச் சீரியல் ஒப்பாரி வைத்துக் கொண்டிருந்தது. 

ரிமோட்டை எடுத்து வால்யூமைக் குறைத்தாள். 

“குழந்தைங்கள்ளாம் ஸ்கூலுக்கு போய்ட்டாங்களா?” அவளைப் பார்த்துக் கேட்டான்.

“போய்ட்டாங்க வினோத். சின்னதுதான் ஒரே அடம்” கனிந்த புன்னகையுடன் சொன்னாள். 

“கொழந்தைதானுங்களே..”

வினோத் பேகிலிருந்து புடவையை எடுத்துக் கொடுத்தான். 

மலர்ந்த முகத்துடன் அருகில் வந்து வாங்கிக் கொண்டாள். அருகில் வந்தபோது மணமாக இருந்தாள். அந்த மணம் சுவாசிக்க இனிமையாக இருந்தது. 

என்ன செண்ட் போடறீங்க என்று கேட்க வேண்டும் போலிருந்தது. ஆனால்.. கூச்சம் தடுத்தது.

உடனே அவள் கவரைப் பிரித்து புடவையை எடுத்து கைகளில் வைத்துப் பார்த்தாள்.

“அம்மா நல்லாவே எடுத்துருக்காங்க” என்றாள்.

 அதன்பின் பர்ஸை எடுத்து அவளது அம்மா கொடுத்த பணத்தையும் கொடுத்தான். 

அவள் அதை அருகில் வந்து வாங்கிக் கொண்டபோது அவளின் தாராள மார்புகளின் பிதுங்கிய அழகைக் கண்டு உள்ளுக்குள் மலைத்தான்.

‘யப்பாடி!’ என்றிருந்தது. திரண்ட வெளுத்த முலைகள்.! 

[கல்லறை நண்பன்.]

நன்றி நட்புகளே.

[கல்லறை நண்பன்.]

“உங்க பொறந்த நாளுக்கு என்னோட அட்வான்ஸ் வாழ்த்துக்கள்ங்க” என்று தன் வாழ்த்தையும் சொன்னான்.

“தேங்க்ஸ் வினோத். அன்னிக்கு என்னால அங்க  வர முடியாது. அதான் அம்மாகிட்ட புடவையை இங்கயே குடுத்து விட்டுறச் சொல்லிட்டேன். இருங்க டீ வெக்கறேன்” முகம் கனியச் சொன்னாள்.

“பரவால்லைங்க. நான் இப்பதான் மீட்டிங்கை முடிச்சுட்டு கிளம்பி வந்தேன். இனி போய் கஷ்டர்மர்களை கவனிக்கணும்”

“பரவால்ல உக்காருங்க வினோத். ஒரு டீ குடிக்க எத்தனை நேரம் ஆகிரப் போகுது”

தயங்கி உட்கார்ந்து கொண்டான். 

இவளது உபசரிப்பை ஏற்காமல் போனால் இவளது அம்மா.. ‘ஒரு டீ குடிக்க நேரம் இல்லாத அளவுக்கு நீ பெரிய புடுங்கியா?’ என்பதை போல அவனை கண்டபடி ஏத்துவாள். 

“அவரு வேலைக்கு போயிட்டாருங்களா?” கார்த்திகாவைக் கேட்டான். 

“ஆமா வினோத். ராத்திரிதான் வருவாரு. பசங்களும் ஸ்கூல் விட்டு ஈவினிங்தான் வருவாங்க.  அதுவரை நான் மட்டும்தான். ஒண்டியாளு” என்று சிரித்தாள். 

“தனியாவே பொழுதை போக்கிர்றிங்க?”

“வேலை இருக்கும் வினோத். வீட்டு வேலை செஞ்சுட்டு.. அப்பறம் ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு.. சம் டைம்ஸ் ரொம்பவே போரடிக்கும். பட் என்ன பண்றது? அப்ப மட்டும் யாராவது பிரெண்ட்ஸ்க்கு போன் பண்ணி பேசிட்டிருப்பேன்” என்று தடித்த இதழ்களை மலர்த்திப் புன்னகை செய்தபோது கவர்ச்சியாகத் தெரிந்தாள்.

அவள் யானை நடந்து செல்வதைப் போல அசைந்து கிச்சன் போனாள். 

பருத்த மத்தளம் போன்ற குண்டிகள் அபாரமாக ஏறி இறங்கி அவன் கண்களை ஈர்த்தது. 

 பத்து நிமிடம் செலவு செய்து டீ வைத்து பிஸ்கெட் கொண்டு வந்து டீபாய் மீது வைத்தாள்.

மொபைலில் ஆபீஸ் குழுவில் பகிரப் பட்ட வாட்ஸப் மெசேஜ்களை செக் பண்ணிக் கொண்டிருந்தவன் மொபைலை ஆப் பண்ணி விட்டு அவளைப் பார்த்தான்.

மிரண்டான். அவன் முன்பாக குனிந்து நின்ற அவளின் தளதள முலைகள் சுடிதார் கழுத்து வளைவில் பாதி பிதுங்கி வெளியே வந்து விட்டதைப் போல முட்டிக் கொண்டிருந்தது.

கொழுகொழுவென இருக்கும் இரண்டு செந்நிற முயல் குட்டிகளைப் பார்ப்பதைப் போலிருந்தது. 

மலைப்பாக இருந்தது. 

‘ஹப்பா.. எவ்வளவு அழகு. என்ன ஒரு கண்கொள்ளா காட்சி. இவளது கணவர் கொடுத்து வைத்தவர்தான். இவைகளைப் போட்டு என்ன உருட்டு உருட்டியிருப்பார்.!’

அவன் நெஞ்சில் சபலம் தட்டியது. கூடவே அவளது அம்மாவை நினைத்து பயமும் எழுந்தது. 

என்ன அவஸ்தை இது!

டீயை எடுத்தான்.

“உங்களுக்கு?”

“நீங்கதான் விருந்தாளி. நான் இல்லே” என்று சிரித்தாள்.

“அயோ.. நான் விருந்தாளி எல்லாம் இல்லைங்க”

“அப்ப.. எங்க சொந்தமா?”

“அப்படித்தான் வெச்சுக்கங்களேன்”

“நெஜமா நான் அப்படியே வெச்சுக்கறேன்” என்றபடி அவன் எதிரில் அமர்ந்தாள். 

அவள் முகம் கிண்டல் கலந்த புன்னகையில் பூரித்திருந்தது. குண்டு முகமாக இருந்தாலும் கவர்ச்சி மிகுந்த பூரித்த அழகை அவளிடம் பார்க்க முடிந்தது.

அவன் டீயை உறிஞ்சினான். சூடான சுவையான டீ.

“நல்லாருக்குங்க” என்றான். டீ சுவைத்து. 

“எது.. வெச்சுக்கறதா?” நேராகவே அவனைப் பார்த்துக் கேட்டாள்.

“அயோ.. டீ நல்லாருக்குனு சொன்னங்க”

“அப்ப.. என்னை சொல்லலையா நீங்க?”

“நீங்களும் அழகாத்தான் இருக்கீங்க”

“அதென்ன நீங்களும்.. நான் கேட்டதுக்கு சமாதானம் சொல்றீங்களா?”

“ச்ச.. அப்படி இல்லங்க கார்த்திகா. நீங்க நெஜமாவே அழகாத்தான் இருக்கீங்க”

“போங்க.. இன்னிக்குனு பாத்து நான் எவ்ளோ மெனக்கெட்டு மேக்கப் பண்ணேன் தெரியுமா?”

“ஏங்க?”

“பிஸ்கெட் எடுத்துக்குங்க. வெறும் டீ குடிக்காதிங்க” என்று இன்னும் தாராளம் காட்டி வேண்டுமென்றே அவன் முன்பாக குனிந்து பிதுங்கி வந்த செந்நிற முயல் குட்டிகளைக் காட்டியபடி தட்டை அவன் முன்பாக நகர்த்தி வைத்தாள்.

நெருக்கமான முலைக் கோடுகள் இணைந்த பெரிய முலைப் பிளவு. அபாரமான அழகாகத் தெரிந்தது.

அவள் அவனிடம் உரிமையுள்ளவளைப் போல இயல்பாகவும் தாராளமாகவுமே நடந்து கொண்டாள்.

இன்னும் கொஞ்சம் நெருங்கிப் பழகினால் அவள் தாராளமாகப் படுத்து விடுவாள் என்றே தோன்றியது. ஆனால் அப்படி நடந்து கொள்ள அவன் விரும்பவில்லை.

ஆண்மகன் என்பதால் உள்ளூர ஒரு ஆசை எழுந்தாலும் அவளது அம்மாவை நினைத்து பயந்தான். 

பிஸ்கெட் எடுத்துக் கொண்டான். 

அவள் நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள். அவன் முகத்தையே தயக்கம் இல்லாமல் ஆவலாகப் பார்த்தாள்.

“நேத்து மூஞ்சிக்கு என்னென்ன போட்டு அழகு பண்ணேன் தெரியுமா? என் புருசன் கூட எதுக்குடி இப்ப இப்படி மேக்கப் பண்றேனு கேட்டாரு”

“அப்படியா? இன்னிக்கு ஏதாவது விசேஷங்களா?”

“ஆமா.. எனக்கு விசேசம்தான்”

“அப்படியா என்ன விசேஷம்?”

“எனக்காக கிப்ட் குடுக்க நீங்க வந்துருக்கீங்களே..”

“அம்மா குடுத்து விட்டாங்க. கொண்டு வந்தேன்”

“அதுக்காக மட்டும்தான் வந்தீங்களா என்ன?” என்று கண்களை இடுக்கிக் கொண்டு குறும்பாகக் கேட்டாள்.

அவன் புன்னகை காட்டி டீ உறிஞ்சினான். 

அவளின் நோக்கம் அவனுக்குப் புரிந்து விட்டது. ஆனால் உள்ளே நடுக்கமாக இருந்தது.

அவள் வெகு இயல்பாக பின்னால் சாய்ந்து உட்கார்ந்து டாப்ஸின் அடிப்பக்கத்தைப் பிடித்து ஒருமுறை மேலே தூக்கி உதறிக் கொண்டாள்.

இணைந்த இரு தூண் போன்ற தொடைகளுக்கு நடுவில் அவளது விம்மிய அழகுப் பெட்டகம் ஒரு மின்னலாய் கண்ணில் பட்டது.

வெள்ளை லெக்கின்ஸில் சிவப்பு நிறமபோல ஜட்டி. அதன் அடர் நிறம் தெரிந்தது. 

அவனுக்கு குப்பென்று வியர்த்தது.. !!

[கல்லறை நண்பன்.]

“நீங்க லவ் பண்ணிட்டிருக்கீங்களா வினோத்?” என்று தன் பார்வையை அவன் முகத்தில் தவழ விட்டுக்கொண்டு கேட்டாள் கார்த்திகா.

“இல்லைங்க..” என்று புன்னகைத்தான் வினோத் 

“பொய் சொல்லாதிங்க. எனக்கு கோபம் வரும்” பொய் கோபம் காட்டினாள்.

“இல்லங்க கார்த்திகா. உங்ககிட்ட நான் ஏன் பொய் சொல்லப் போறேன்”

“நெஜமா இல்ல?”

“இல்ல..”

“குட்பாய்” என்று சிரித்தாள்.

அவனும் சிரித்தான்.
“ஜாலியா பேசறீங்க?”

“அப்படி பேசத்தாங்க எனக்கும் ஆள் இல்ல. நான் உங்களை அன்னியமா நெனைக்கல. அதனாலதான் இப்படி ஜாலியா பேசறேன்”

“பேசுங்க.. இப்படி பேசற உங்க பேச்சை கேட்டாலே மனசு ரிலாக்ஸ் ஆகிரும்”

“நெஜமாவா?”

“ஆமாங்க. உங்க வாய்ஸ்கூட கேக்க இனிமையா இருக்கு”

“ஐஸ் வெக்காதிங்க”

“ஐஸ் இல்லைங்க. நெஜமாதான்”

“நான் பேச ஆரம்பிச்சா என் வீட்டுக்காரரு வாயை மூடும்பாரு” என்றாள்.

சிரித்தான்.

அவன், அவளின் அழகை ரசித்தபடி பேசிக் கொண்டே டீ குடித்து முடித்தான்.

“சரிங்க கார்த்திகா. நான் கிளம்பறேன்.” என்றபடி எழுந்தான்.

“ஒடனே போகணுமா வினோத்?” எனக் கேட்டபடி அவளும் எழுந்தாள்.

அவளது திரண்ட மார்புகள் மெலிதாக குலுங்கி அமர்ந்தது.

“ஆமாங்க. இனி போய் கஸ்டமர்களை அட்டன் பண்ணனும்” அவள் கண்களைப் பார்த்துச் சொன்னான்.

“சரி.. என் பர்த்டேக்கு நீங்க என்ன கிப்ட் தரப் போறீங்க?” என்று சிரித்தபடி கேட்டாள்.

சற்றே தடுமாறி.. திணறிக் கேட்டான்.
“உங்களுக்கு என்ன புடிக்கும் கார்த்திகா?”

“நீங்க என்ன குடுத்தாலும் புடிக்கும் வினோத்” என்றாள்.

“உண்மைய சொல்லிர்றேன்ங்க. இதுக்கு முன்ன எனக்கு எந்த பெண்ணுக்கும் கிப்ட் குடுத்து பழக்கமே இல்ல. உங்களுக்கு என்ன புடிக்கும்னு சொன்னீங்கனா..”

“எனக்கு உங்களைவே புடிக்கும் வினோத்..” என்றாள்.

திடுக்கிட்டதுபோல அவளைப் பார்த்தான்.
“கார்த்திகா..”

“ஏன் வினோத். நான் சொன்னதுல என்ன தப்பு? நெஜமா எனக்கு உங்களை புடிச்சிருக்கு வினோத். நீங்க தனியா எனக்கு எந்த கிப்ட்டும் குடுக்க வேண்டாம்” அவளது கண்களில் ஆவலைத் தாண்டி வேறெதையும் அவனால் உணர முடியவில்லை. 

அவன் திணறலாக அவள் முகத்தையே பார்த்தான்.

அவள் அவன் கண்களைப் பார்த்தபடி சொன்னாள். 
“எனக்கு நீங்க கிஸ் குடுத்தா.. அதைவிட என் மனசுக்கு புடிச்ச பெரிய கிப்ட் எதுவும் இருக்காது வினோத்”

அவள் நேராகவே தன் விருப்பத்தை சொல்லி விட்டாள்.

அவனுக்குத்தான் உள்ளே நடுங்கி உடம்பு உதறலெடுக்கத் தொடங்கியது. பேச்சு வர மறுத்தது.

அவள் மூக்கையும் இதழ்களையும் தடவிக் கொண்டாள்.
“ஏன் வினோத். என்னை உங்களுக்கு புடிக்காதா?”

“பு.. புடிக்கும்ங்க கார்த்திகா.. ஆனா..”

“கல்யாணமானவ.. கொழந்தை பெத்தவனு பாக்கறீங்க.. அதானே. நான் குண்டு வேற..”

“அப்படி இல்ல கார்த்திகா.. நான் அப்படி நெனைக்கவே இல்ல.. உங்கம்மாவை நெனைச்சாதான்..”

“ஓ அம்மாவா? அவங்களுக்கு போய் நான் இந்த மாதிரி செஞ்சேனு சொல்லவா போறீங்க?”

“கொன்றுவாங்க. ஆனா தப்பித் தவறி.. ஏதாவது தெரிய வந்துட்டா..? அதான் பயம் கார்த்திகா.. என்ன இருந்தாலும் நான் உங்க வீட்டு உப்பை தின்றுக்கேன். இப்பக்கூட ஞாயித்துக் கெழம.. ஒரு விசேஷ நாள்னா.. என்னை வீட்டுக்கு கூப்ட்டு சோறு போடுவாங்க. என்னைத் தவிர உங்கம்மா அப்படி யாரையுமே நெனச்சதில்ல. ஊர்க்காரங்களே என்னை உங்க சொந்தக்கார பையனாத்தான் நெனைக்கறாங்க”

“ஆமா.. அதுலென்ன சந்தேகம் வினோத்? நீங்க எங்க சொந்தம்னே வெச்சுக்கங்க. இதுவரை நேரடி சொந்தமில்ல. இனி நேரடி சொந்தமா ஆகிருங்க”

“எ.. எப்படிங்க?”

“என்கூட கலந்துருங்க. நாம ரத்த சொந்தம் ஆகிருவோம்”

பக்கென்றிருந்தது. எவ்வளவு துணிச்சலாக பேசுகிறாள்.

“என்னை ரொம்ப பயமுறுத்தறீங்க கார்த்திகா?” என்றான் குரல் நடுக்கம் எழ.

“எங்கம்மாவ நெனச்சுதான பயம்?”

“ஆமாங்க”

“என்மேல ஆசைதான?”

“உங்களை அப்படி பாக்கலைங்க. ஆனா ரொம்ப புடிக்குங்க”

“இனிமே பாருங்க..” அருகில் வந்து அவன் கையைப் பிடித்தாள். 

அவன் கை வியர்த்து நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. 

“நான் இன்னைக்கு இத்தனை மேக்கப் பண்ணதே.. நீங்க வரீங்கன்றதாலதான். இந்த நேரம் வீட்ல யாருமே இருக்க மாட்டாங்க. இதை என் ஆசையாவே எடுத்துக்குங்க வினோத். நீங்க என்னை தப்பா அணுகல. தப்பா நடந்துக்கல. எனக்கு புடிச்சு நானா கேக்கறேன். எனக்கு நீங்க வேணும்” 

அவன் நெஞ்சம் நடுங்கி நின்றான். ஆனால் அவள் துளியும் பயமின்றி அவனைக் கட்டிப் பிடித்து அணைத்தாள். 

அவளின் செழிப்பான மெத்தென்ற முலைகள் அவன் நெஞ்சில் புதைய.. அவன் கிறங்கிப் போனான்.

“பயமாருக்கு கார்த்திகா” என்று குரல் நடுங்கச் சொன்னான். 

“ஆசை இருக்குதான வினோத்?”

“தப்பு பண்றோம்”

“ஆமா.. தப்பு பண்றோம்” நிமிர்ந்து அவன் உதட்டில் அழுத்தமாக முத்தமிட்டாள் அந்த குண்டுப் பெண்.
“புடிச்ச தப்பு..”

அவனைக் கட்டிக் கொண்டாள். அவளின் அணைப்பும் தழுவலும் மிகவும் இன்பமாக இருந்தது. அவள் உடலின் பெண் மணம் அவனைக் கிறங்க வைத்தது. 

“வினோத்”

“கார்த்திகா”

“கிஸ் மீ..”

“இல்ல வேணாங்க கார்த்திகா.. பயம்மா இருக்குங்க”

“அயோ.. என்ன நீங்க இப்படி பயந்துக்குறீங்க?”

“நான் எந்த பொண்ணையும் தொட்டுக்கூட பேசினதில்ல கார்த்திகா”

“என்னை தொட்டுக்குங்க வினோத். எங்க தொடணும் இங்க..” அவன் கைகளை எடுத்து இயல்பாக தனது பருத்த முலகளின் மீது வைத்துக் கொண்டாள்.

மெத்தென்று கைகளுக்குள் அடங்காமல் திமிரும் முலைகள். 

அவைகளை அவன் அமுக்கவில்லை. தொட்டுக் கொள்ள மட்டும்தான் செய்தான். 

அவள் ஏக்கமாக மூச்சு விட்டாள். மீண்டும் அவன் உதட்டில் முத்தமிட்டாள்.

“இருங்க.. கதவை லாக் பண்ணிரலாம்” என்று விலகிப் போய் கதவைச் சாத்தினாள். 

அவனது பைக் வெளியே நின்று கொண்டிருந்தது. 

அவள் திரும்பி வந்து, 
“வாங்க” என்று உடம்பும் மனசும் நடுங்க மிரண்டு போய் நின்றிருந்த வினோத்தின் கையைப் பிடித்து பெட்ரூம் கூட்டிப் போனாள்.

[கல்லறை நண்பன்.]

அருமையான அழகான படுக்கையறை. நல்ல வசதிகளோடு இருந்தது. உள்ளே ஒருவித இனிமையான மணம் இருந்தது.

பெரிய அகல மரக் கட்டில். பெரிய மெத்தை. மடித்து வைக்கப்பட்ட போர்வைகள். கட்டிலுக்குப் பின்னால் இரண்டு பீரோக்கள் இருந்தன. அதில் ஒன்று புதிய சிறிய மர பீரோ. மற்றொன்று கண்ணாடி பதிக்கப்பட்ட பீரோ. 

கட்டிலுக்கு கால் மாட்டில் ஆளடி உயர ட்ரஸ்ஸிங் டேபிள் இருந்தது. டேபிளில் நிறைய அழகுப் பொருட்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தது. சில டப்பாக்கள் இருந்தன. அதன் பக்கத்தில் ஒரு சேர்.

திறந்திருந்த ஜன்னலைச் சாத்தி ஸ்க்ரீனை இழுத்து பேனை போட்டுவிட்டு அவனை நெருங்கி வந்தாள். 

“உக்காருங்க வினோத்” என்று அவனைத் தள்ளி பெட் மீது உட்கார வைத்து அவளே அவனது சட்டை பட்டன்களை கழற்றினாள்.

“வேணாமே கார்த்திகா” நடுங்கிய குரலில் அவள் கையைப் பிடித்தான் வினோத்.

“பயப்படாதீங்க வினோத். இப்ப என்ன கொலையா பண்ணப் போறீங்க. எதுக்கு இத்தனை பயம்? ஒரு பொண்ணை என்ஜாய் பண்ணப் போறீங்க. அது நல்லாதான் இருக்கும். வேற ஒன்னும் ஆகாது. பயந்து நடுங்காம என்கூட என்ஜாய் பண்ணுங்க. நீங்க கஸ்டமரை மீட் பண்ண போவிங்க இல்லையா. ஸோ.. ட்ரஸ் கசங்கும். கழட்டிருங்க” அவன் சட்டை பட்டன்களை விலக்கிய அவளது மூச்சுக் காற்று அவன் முகத்தில் மோத குறுகுறுத்தது.

அவனுக்கு உடம்பு முழுக்க நடுக்கம் பரவி விட்டது. வியர்வைச் சுரப்பிகள் அதி வேகத்தில் தங்கள் கடைமையைச் செய்தன.

அப்பறம் தயங்கி நெளிந்து பயந்தபடி உடைகளைக் களைந்து விட்டு ஜட்டியோடு உட்கார்ந்தான். 

ஆண்மைக்குள் இதுவரை இல்லாத ஒரு உஷ்ண அலை உண்டாகி நரம்புகளில் வெப்பமான ரத்தம் பாய்ந்து ஜட்டிக்குள் இருந்த அவன் உறுப்பு தடித்து லேசாக தூக்கியிருந்தது. 

கார்த்திகா வெகு இயல்பாக, அவளாகவே தனது டாப்ஸை மேலே தூக்கி தலை வழியாகக் கழற்றினாள். 

நெஞ்சுக்கு மேல் டாப்ஸ் ஏறியபோது, இளஞ்சிவப்பு பிராவில் அடைந்து கிடந்த அவளது முலைகளைப் பார்த்து எச்சில் விழுங்கினான். 

தொண்டைக்குள் பந்துருண்டை வந்து அடைத்துக் கொண்டது. 

அவளது அக்குள் வெளுப்பாக இருந்தது. அதுவும் படு சுத்தமாக இருந்தது. ஆனால் அவளுக்கு அங்கே லேசாக வியர்த்திருந்தது. 

தாலியும் செயினும் டாப்ஸுடன் சேர்ந்து சிக்கி அவள் முகம்வரை போனது. 

அதைக் கழற்ற அவளுக்கு உதவி செய்யலாமா என்றுகூட ஒரு நொடி யோசித்தான். ஆனால் கூச்சம் அவனை தடுத்து விட்டது. 

அவள் டாப்ஸை உறுவி அதில் சிக்கிய கூந்தலை நெகிழ்த்தி எடுத்து உதறி விட்டுக் கொண்டாள். 

டாப்ஸை பக்கத்து சேர் மீது போட்டு விட்டு வளைந்து நெளிந்து தொங்கிய தாலியையும் செயினையும் எடுத்து மார்பில் நன்றாகப் போட்டுக் கொண்டு, கலைந்த தலை மயிருடன் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். 

காமம் மிகுந்த அந்தச் சிரிப்பில் சத்தியமாக அவன் சொக்கிப் போனான். 

இப்படி ஒரு பெண்ணின் சிரிப்பை, இதழ்கள் மட்டும் தெளிந்து வளைந்து மூக்கோடு சுழியும் புன்னகையை அவன் வேறெந்தப் பெண்ணிடமும் இதுவரை பார்த்ததே இல்லை. 

சட்டென்று மோனலிஸாவின் புன்னகை அவன் நினைவில் வந்தது. 

உலகப் புகழபெற்ற மோனலிஸாவின் புன்னகையைப் போல இதுவும் ஈர்ப்பு சக்தி மிகுந்த, அர்த்தம் புரிந்து கொள்ள முடியாத மர்மப் புன்னகைதானோ?

ஒருவேளை அந்த ஓவியன் வரையும்போது மோனலிஸாவும் இப்படித்தான் காதல் காமம் எல்லாம் கலந்த புன்னகையை வெளிப் படுத்திக் கொண்டிருந்தாளோ..?

[கல்லறை நண்பன்.]

கனத்த முலைகளின் பாரம் தாங்காமல் சரிந்து தொங்கிய பிரா ஸ்ட்ராப்பை பிடித்து மேலே இழுத்து விட்டு முலைகளை நிமிரச் செய்தவள் தொப்பை வயிற்றை லேசாக தடவி லெக்கின்ஸின் எலாஸ்டிக்கில் கை வைத்தாள்.

எலாஸ்டிக்கின் இறுக்கத்தில் அவள் வயிறு பிதுங்கி தொப்புள் குழி அகலமாகத் தெரிந்தது. அதில் லேசான குறுமுடிகள். அந்த முடிகள் இணைந்து ஒரு கோடு மாதிரி அவளின் அடி வயிற்றை நோக்கிப் போனது.
 
அவள் சிறிதே தயக்கம் காட்டிவிட்டு லெக்கின்ஸையும் கீழே இறக்கி கட்டில் விளிம்பில் உட்கார்ந்து கால்களை மேலே தூக்கி உறுவி எடுத்தாள்.

மீண்டும் அவனைப் பார்த்து விட்டு முதுகுப் பக்கம் கை விட்டு பிரா கொக்கிகளை விடுவித்து மிக இயல்பாக அதை நெகிழ்ந்து நழுவி கீழே விழச் செய்தாள்.

குலுங்கி ஆடும் கொலுக் மொலுக் முலைகள். காம்பில் அதிகம் படராத முலை வட்டம். அதன் இளம் கறுமை உப்பி புள்ளி புள்ளியாகத் தெரிந்தது. முலைக் காம்புகள் தடித்திருக்கவில்லை. குட்டிக் காம்புகள்தான். அதன் நுனி விடைத்து துருத்திக் கொண்டிருந்தது.

இடுப்புக்கு கீழே ஜட்டி மட்டும் இருக்க தளதள உடம்போடு அவனை நெருங்கி அமர்ந்தாள். 

“என்னை புடிக்கலையா வினோத்?”

“அயோ என்ன கார்த்திகா இப்படி கேட்டுட்டிங்க..” குரல் நடுங்கச் சொன்னான்.

“பின்ன.. சும்மா பாத்துட்டே இருக்கீங்க..?”

“எனக்கு என்ன சொல்றதுனே தெரியலங்க. இதெல்லாம் புதுசு. ஆனா உங்களை புடிக்கலேனு மட்டும் நெனைச்சுரவே நெனைச்சுராதிங்க. என்ன பண்றதுனு தெரியாம மெரண்டு போயிருக்கேன்”

குலுங்கும் பஞ்சு முலைகள் அவன் நெஞ்சில் பதிய, அவன் இடுப்பைத் தொட்டு அணைத்தபடி சிரித்தாள்.
“என்ன பண்றதுனு தெரியலையா? என்ன வினோத் நீங்க. என்ஜாய் பண்ணுங்க என்னை”

அவளது தளதள முலைகளின் குளுமை அவனை நெகிழச் செய்தது. 

தன்னை அணைத்த அவள் கையைத் தொட்டான். மென்மையான உடம்பு. மென்மையான கை. மிக மென்மையான முலைகள். 

“ஒரு பொண்ண எப்படி என்ஜாய் பண்றதுனு உங்களுக்கு தெரியுமா? இல்ல அதையும் நான்தான் சொல்லித் தரணுமா?” என்று அவன் கன்னத்தில் மூக்கை உரசியபடி கேட்டாள் கார்த்திகா.

“அயோ என்ன கார்த்திகா.. ஆனா.. உண்மைய சொல்லிர்றேங்க. நீங்கதான் எனக்கு கத்துக் குடுக்கனும். நான் புதுசு. இன்னொரு பக்கம் பயம்.. நடுக்கம்.. சொதப்பி உங்களை வருத்தப்பட வெச்சுருவேனோனு பயமா இருக்கு”

“ஓகே வினோத். நான் பாத்துக்கறேன் விடுங்க. ஆனா.. என்கிட்ட உங்களுக்கு கூச்சமோ பயமோ வேண்டாம். ப்ரீயா இருங்க. அப்பதான் உங்களால என்ஜாய் பண்ண முடியும். நீங்க மட்டும் இல்ல. நானும் அப்பதான் என்ஜாய் பண்ண முடியும். ஓகே?”

“ஓகேங்க கார்த்திகா. இப்படி சொல்றதுக்கு ஸாரி.. ஆனா.. எனக்கு இதான் பர்ஸ்ட் டைம். தைரியமே வரல”

“இருங்க.. உங்களுக்கு எப்படி தைரியம் வர வெக்கறேனு பாருங்க”

சிரித்தபடி அவனை அணைத்து படுக்கையில் வீழ்த்தினாள்.

அவன் மேல் சரிந்து அவனது அகன்ற நெஞ்சில் தன் பருத்துக் கொலுத்த முலைகள் நசுங்க அணைத்துப் படுத்து அவன் முகமெங்கும் முத்தம் கொடுத்தாள். உதட்டை கவ்வினாள். சுவைத்தாள். கடித்தாள்.

அவன் கால்கள் மீது தன் கால்களைப் போட்டாள். முழங்காலால் அவன் உறுப்பை தேய்த்தாள்.

முத்தமிட்டு விலகி அவன் நெஞ்சு மார்பெல்லாம் தடவிக் கொடுத்து முத்தமிட்டாள்.

“என்ன வினோத்”

“கா.. கார்த்திகா..”

“எப்படி இருக்கு?”

அவனுக்கு சொல்லத் தெரியவில்லை. அல்லது வாயைத் திறந்து சொல்லக் கூடிய அளவுக்கு தைரியம் இருக்கவில்லை.

பயம் நடுக்கம் போனாலும் கூச்சம் இருந்தது. காமம் அவனுக்கு புதுசு. பெண் சுகம் மிக மிகப் புதுசு.

அதுவும் கிட்டத்தட்ட இப்படி ஒரு பெண்ணால் தான் கற்பழிக்கப் படுவது போன்ற ஒரு நிலை புதுசோ புதுசு.

அவன் உறுப்பு தடித்து வீங்கி விட்டது. அதற்கு தன் தேவை புரிந்து விட்டது. அவனுக்குத்தான் அதை சரியாக செயல் படுத்தத் தெரியவில்லை. 

அவன், அவளை அங்கங்கே தொட மட்டுமே செய்தான். இறுக்கிப் பிடிக்கவே அழுத்திப் பிசையவோ தைரியம் வரவே இல்லை. 

“பேச மாட்டிங்களா?” லேசாக நெஞ்சைத் தூக்கி அவன் கண் பார்த்து சிரித்தபடி அவன் கைகளைப் பிடித்து இழுத்து தன் முலைகள் மேல் வைத்து அழுத்தினாள்.

“பே.. பே..” என்று திணறினான்.. !!

[கல்லறை நண்பன்.]

கிருத்திகாவின் நெஞ்சில் திரண்டிருந்த பப்ளிமாஸ் முலைகள் சூடாக இல்லை. குளிர்ந்திருந்தன. மெத்து மெத்தென பஞ்சு போலக் குழைந்து அத்தனை மென்மையாகவும் மிருதுவாகவும் இருந்தன.

இப்படி ஒரு சொல்லத் தெரியாத, இனம் புரியாத இன்ப உணர்வை அவன் இதற்கு முன் அனுபவித்ததே இல்லை.

அழகு வழியும் பெண்ணின் முலைகளை அவன் தொட்டதே இல்லை. 

பெண்ணின் முலைகளை மட்டுமல்ல. தொடுகையில், அணைப்பில், தழுவலில் பெண் என்பவளே அவனுக்கு இப்போதுதான் பரிச்சயம். 

மெதுவாக மேலே ஊர்ந்தாள். தன் கொழுத்துப் பருத்த தளதள முலைகளை அவன் முகத்தின் முன்பாகக் கொண்டு வந்தாள். 

அவன் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே தன் முலைகளை அவன் முகத்தில் பதித்தாள். 

சட்டென்று அந்த முலைகள் இரண்டையும் தாங்கிப் பிடித்தான். 

முலைகளின் வாசனை அவனைக் கிறங்க வைத்தது. அவனது ஆணுறுப்பு ஜட்டியைக் கிழித்து வெளியேறத் துடித்தது.

அவள் அதை தன் தொடைகளுக்கிடையில் இணைத்து அழுத்தம் கொடுத்து நசுக்கினாள்.

அவளின் ஒரு முலையைக் கவ்வினான். கண்களை மூடிக் கொண்டு அந்த முலையை வாய் நிறையத் திணித்து சூப்பினான். 

குட்டியான அவள் முலைக் காம்பு அவன் நாக்கில் நிரடியது. அதை நாவால் தடவிச் சுவைத்தபோதே அவனது தண்டுக்குள் இன்ப நீர் கொப்பளிக்கத் தொடங்கி விட்டது.

அவனுக்குள் எழுந்துவிட்ட ஒரு ஆவேச உணர்ச்சியில் கண்களை மூடிக்கொண்டு அவளின் இரண்டு முலைகளையும் கை நிறைய அள்ளிப் பிசைந்தபடி மாற்றி மாற்றிச் சுவைத்தான்.

கார்த்திகா அவன் முகத்தில் முலைகளைத் தேய்த்து அழுத்தியபடி அவனுக்கு இரண்டு பக்கத்திலும் கால்களை முழங்காலிட்டுக் கொண்டாள்.

இரண்டு நிமிடங்களுக்குப் பிறகு மூச்சு வாங்க அவள் முலைகளை விட்டு முகத்தை விலக்கினான். 

அதற்கே அவன் முகம் முழுக்க வியர்த்துப் போயிருந்தது.

அவள் நிமிர்ந்து எழுந்து அவன் நெஞ்சு வயிறெல்லாம் தடவியபடி கீழே வந்தாள்.

அவன் தொடைகளுக்கு கீழாக வந்து உட்கார்ந்து முடியோடிருந்த அவன் வயிற்றைத் தடவி ஜட்டியின் எலாஸ்டிக்கைப் பிடித்து கீழீ இழுத்தாள்.

அவனது உறுப்பின் மேட்டில் கொஞ்சம் அதிகமாகவே முடி இருந்தது. 

அவள் அதை பொருட்படுத்தவில்லை. அவன் ஜட்டியைக் கீழே இழுத்ததும் அதுவரை உள்ளே வளைந்து திமிறிக் கொண்டிருந்த அவனது உறுப்பு டங்கென்று நிமிர்ந்து மேலே நோக்கிப் போனது.

அவனது உறுப்பின் மொட்டு வெளியே வந்திருந்தது. மொட்டில் மட்டும் மெலிதான சிவப்பு படர்ந்த மாதிரி இருந்தது. அதன் நுனி ஓட்டையில் நீர் கசிந்து ஈரமாக இருந்தது. 

அவள் அதைத் தொடும் முன் சட்டென்று ஜட்டியை மேலே இழுத்து உறுப்பின் மொட்டில் தேங்கிய விந்து துளிகளை துடைத்துக் கொண்டாள்.

அவள் சிரித்தபடி கழற்றிப் போட்ட தன் பிராவை எடுத்து அவன் ஜட்டியை இறக்கி அவனது உறுப்பின் மொட்டை பிராவால் துடைத்தாள்.

“போதுமா?” என்று கேட்டாள். 

“ஸாரிங்க” வார்த்தையே வராமல் முனகினான்.

“செக்ஸ் பண்றதுக்கு முன்ன இதெல்லாம் வரும்” என்றாள்.

தயக்கமே இல்லாமல் அவன் உறுப்பை தன் பருமனான விரல்களால் வளைத்துப் பிடித்து உறுவினாள்.

அவனுக்கு சொக்கிப் போனது. சொல்லத் தெரியாத பேரின்ப அவஸ்தையில் துடித்தான். 

அவன் உறுப்பை உறுவி நீவி மொட்டை கட்டை விரலால் அழுத்திக் கீறினாள். 

அப்பறம் குனிந்து அவன் உறுப்பை அவள் முத்தமிட்டபோது சட்டென்று அவள் முகத்தை தடுத்தான்.

“வேண்டாங்க கார்த்தி”

“ஏன் வினோத்..”

“ம்கூம்.. விட்றுங்க.. ப்ளீஸ்”

“என்னப்பா.. ஜென்ஸ்க்கு எல்லாம் இதான் ரொம்ப புடிக்கும்னுவாங்க.. நீங்க என்னவோ..”

“அயோ.. ப்ளீஸ்.. நான் புதுசுங்க..”

“போடா” என்று செல்லமாக அவன் உறுப்பின் மீது அடி வைத்தாள்.

அவன் ஜட்டி தொடைகளில் இருக்க, அவளும் தன் ஜட்டியை தொடைவரை இறக்கிக் கொண்டு அவன் மேல் ஏறி உட்கார்ந்தாள்.

உச்சகட்ட விறைப்பில் மேல் பக்கமாக மடங்கி விட்ட அவனது உறுப்பைப் பிடித்து நிமிர்த்தி தனது யோனியின் வாயிலில் வைத்து மெதுவாக அழுத்தினாள்.

சிரமமே இல்லாமல் மிக எளிதாக அவளுக்குள் அவன் உறுப்பு ஏறிக் கொண்டது.

இடுப்பை அசைத்து உடம்பை நெளித்து கால்களை சரியான இடத்தில் வைத்து அவன் உறுப்பை முழுசாக உள்ளே ஏற்றிக் கொண்டாள்.

அவள் ஜட்டியைக் கழற்றவே இல்லை. கூச்சம் காரணமாக அவனும் அவளது பெண்ணுறுப்பை பார்க்கவே இல்லை.

அவன் கைகளை இழுத்து அவன் கண் முன்பாக குலை தள்ளி நிற்கும் அவளது முலைகள் மீது வைத்துக் கொண்டாள்.

பருத்துச் சிவந்த முலைகள். பளிச்சென நிறம். இளம் கருமை வட்டம் படர்ந்த முலைக் கண்கள். அதில் துருத்திக் கொண்டிருக்கும் குட்டியான முலைக் காம்பு.

 அவள் முலைகளைத் தொட்டுக் கொண்டான். அவைகளை பிசையாமல் மெதுவாக தடவிக் கொடுத்தான். பச்சைக் குழந்தையை தடவுவது போலிருந்தது.

மார்பில் புரளும் தங்கச் சங்கிலிகளும் தாலிக் கொடியுமாக, முலைகள் குலுங்கக் குலுங்க, அவனது இரண்டு கைகளையும் பிடித்துக் கொண்டு அவள் மெதுவாக இடுப்பைத் தூக்கி இயங்கினாள். 

அவளது பெண்மையின் கதகதப்பான இன்பச் சுகத்தில் அவனுக்கு கண்கள் சொக்கியது.

அதிர்ந்து ஆடும் அவள் முலைகளை சற்றே இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டான் வினோத்.. !!

[கல்லறை நண்பன்.]

மெதுவாக கற்றுகொள்கிறான்(றாள்) காமத்தை

padika padika super ah irukeeeee

அருமையான பதிவு நண்பா வாழ்த்துக்கள்

Aahhhaa..... enna varigal appudiyae kannu munnadi paathu thottu anubavikkira maari irukku bro...

அருமை விரைவில் அடுத்த அப்டேட் pls

மிகவும் அற்புதமான பதிவுக்கு நன்றி நண்பா

நன்றி நண்பர்களே.!

[கல்லறை நண்பன்.]

“எப்படியிருக்கு வினோத்?” இயங்கிக் கொண்டே கேட்டாள் கார்த்திகா. அவளின் அரைக் கண் செருகியிருந்தது.

“ம்ம்” மெலிதாக புன்னகை காட்டினான். அவனது முகம் சூடாகி தகதகத்துக் கொண்டிருந்தது.

“இன்னும் பயம் போகலையா?”

“ஆ ஆமாங்க..”

“என்ன ஜென் நீங்க” என்றுவிட்டு இடுப்பைத் தூக்கி தூக்கி அடிப்பதில் வேகம் காட்டினாள்.

முலைகள் அதிர படபடவென அடித்தாள். 

அவளுக்கு அதில் தேர்ந்த அனுபவம் இருப்பதை அவளது வேகம் சொன்னது. 

இடையில் இயங்குவதை நிறுத்தினாள். 

அவன் முகத்தின் மேல் கவிழ்ந்தாள். அவன் உதட்டில் முத்தமிட்டாள். உதட்டைக் கவ்விச் சுவைத்தாள். 

அவளுக்கு மூச்சிறைத்தது. உதட்டை மெல்ல விட்டு அவன் மூக்கில் மூக்கை தேய்த்தாள். 

“வினோத்”

“கார்த்திகா”

“என்ஜாய் பண்ணுங்க..”

“பண்றேன்ங்க”

முகத்தை மேலே தூக்கி தனது பருவச் செழிப்பான தளதள முலைகளை அவன் முகத்தில் தேய்த்தாள். முலைக் காம்புகளை வாயில் திணித்து சப்பக் கொடுத்தாள்.

அவனது கூச்சம் மெல்ல மெல்ல நீங்கியது. 

பயம் இருந்த போதும் ஆசை வென்றது. 

அவள் மீண்டும் இயங்கும்போது அவனும் அவள் இடுப்பைப் பிடித்துக் கொண்டு தன் உறுப்பை மேலே தூக்கி அவளுக்குள் இடித்தான். 

அவள் மிகச் சன்னமாக முனகிக் கொண்டே மூச்சிறைக்க இயங்கினாள். 

அவள் முகம் கழுத்து நெஞ்செல்லாம் வியர்த்து வழிய அவன் மீது இயங்கி ஓய்ந்து அவன் மார்பில் சரிந்தபோது இருபது நிமிடம் கடந்திருந்தது.

அவனுக்கும் உச்சம் தொட்டு சீறி வந்த ஆண்மைக் குழம்பை அவளது யோனிக் குழலில் பீய்ச்சி அடித்திருந்தான்.

தன் மார்பில் கவிழ்ந்தவளை வளைத்து அணைத்துக் கொண்டான். முத்தமிட்டான். அவள் இதழ்களைச் சுவைத்தான்.

“ஹேப்பியா வினோத்?” சிவந்து விட்ட முகம் தூக்கிக் கேட்டாள்.

“ரொம்ப ஹேப்பிங்க கார்த்திகா” சொர்க்கம் கண்டிருந்தான்.

பேரின்ப தேவதை இவள் என்று நெஞ்சம் நெகிழ்ந்து போயிருந்தான்.

“இன்னும் பண்றிங்களா?” அவளே கேட்டாள்.

“போதுங்க.. எனக்கு வொர்க் இருக்கு”

“நீங்க ப்ரீயா என்ஜாய் பண்ணவே இல்ல வினோத். பரவால்ல. மொத டைம் அதான் இத்தனை பயம் உங்களுக்கு. இதே நெக்ஸ்ட் டைம் பாருங்க. என்னைக் கீழ படுக்கப் போட்டு நீங்க என் மேல ஏறிப் படுத்து செமையா என்ஜாய் பண்ணுவீங்க..” என்று சிரித்தாள். 

அவனை முத்தமிட்டு சரிந்து படுத்தாள்.

அவன் ஆயாசமாக மூச்சு விட்டு ஜட்டியை மேலேற்றிக் கொண்டு எழுந்து அவளைப் பார்த்தான். 

அவளும் ஜட்டியை மேலேற்றிப் போட்டு தன் பெண்ணுறுப்பை மறைந்திருந்தாள்.

உடனே கூசியவனாக அவள் முகத்தைப் பார்த்து விட்டு கட்டிலை விட்டு இறங்கி பாத்ரூம் சென்றான்.

அவன் உடம்பெங்கும் இன்பமாய், இனிப்பது போலிருந்தது.

சிறுநீர் கழித்தான். லேசாகத்தான் வந்தது. அதுவும் அடக்கி அடக்கி வந்தது. 

அவன் உறுப்பில் உடலுறவுக்குப் பின்னான வாசனை வந்தது.

உறுப்பை நன்றாகக் கழுவி ஜட்டியை மேலேற்றிக் கொண்டான். 

முகம் கழுவி மார்பு வயிறெல்லாம் தண்ணீரால் கழுவிக் கொண்டு பெட்ரூம் போனான்.

கார்த்திகா முலைகள் பக்கவாட்டில் சரிந்து கிடக்க கால்களை அகட்டிப் போட்டு படுத்துக் கிடந்தாள்.

தூண் மாதிரி பருத்த, வளைவு நெளிவான தொடைகள். கெண்டைக்கால் கடைசல் பிடித்த மாதிரி இருந்தது. 

“நான் போறேங்க” என்றான்.

“இருங்க வினோத். என்ன அவசரம்?”

“கஸ்டமர் வெய்ட்டிங்கல இருக்காங்க கார்த்திகா. இன்னிக்கு அவங்களை அட்டன் பண்ணியே ஆகணும்”

“சரி.. போவிங்களாம் இருங்க” என்று எழுந்து அமர்ந்து எட்டி அவன் கையைப் பிடித்து தன் மேல் இழுத்துக் கொண்டாள்.

அவனால் அவளின் அன்புத் தொல்லையை மீற முடியவில்லை. 

அவனைக் கட்டிக்கொண்டு உருண்டு புரண்டாள். நிறைய முத்தங்கள் கொடுத்தாள். அவன் கன்னத்திலும் தாடையிலும் கடித்தாள்.

சிறிது நேர இன்ப விளையாட்டுக்குப் பிறகு அவனது ஜட்டியை இறக்கி அவன் உறுப்பைப் பிடித்து சரசரவென உறுவியதில் அது மீண்டும் நட்டுக் கொண்டது.

அவள் மல்லாந்து படுத்து தனது ஜட்டியை கால்களாலேயே கீழே தள்ளி கழற்றி வீசினாள்.

கால்களை நிமிர்த்தி தொடைகளை அகட்டி தனது அகலமான புஷ்டியான சதைப் பிடிப்பான பெண்ணுறுப்பைக் காட்டினாள்.

அவளின் அந்தரங்க மேட்டில் முடியே இல்லை. மொழுக்கென்றிருந்தது. அவளின் அழகிய சிவந்த பெண்ணுறுப்பு தவளை மாதிரி உப்பியிருந்தது.

அடிப் பக்க தொடைகளில் மட்டும் லேசாக கருப்படித்திருந்தது.

ரசிக்க ஆசை இருந்தபோதும் அவனால் கூச்சமின்றி அதைப் பார்க்க முடியவில்லை. 

“வாங்க வினோத். பக் மீ” என்றாள். 

அவள் மீது ஏறிப் படுத்து அவளது யோனிக்குள் தன் உறுப்பைச் செலுத்தி அவளைப் புணர்ந்தான்.

குண்டுப் பெண். ஃபோம் மெத்தை மாதிரி பொதுக் பொதுக்கென்று இருந்தாள். குளிர்ந்த உடம்போடு இருந்தாள். 

கைகள் நிறைய அவளை அள்ளிப் பிடிக்க முடிந்தது. முலைகளை உருட்டி விளையாட முடிந்தது. முலைக் காம்புகளை கவ்விச் சுவைத்தபோது இன்பம் கூடியது.

இந்த முறை தன்னால் முடிந்த மட்டும் திறமையைக் காட்டினான். 

“ஆஹ்ஹ் ஸ்ஸ்ஸ்.. ம்ம்ம்.. அப்படித்தான் வினோத்.. ண்ம் ஸ்ஸா.. என்ஜாய் பேபி.. என்ஜாய் பேபி” என்று உணர்ச்சிப் பிழம்பாகி முனகினாள்.

அவள் முகம் காமத்தில் கனிந்து சிவந்தது. மூக்கு நுனி இன்னும் அதிகமாக சிவந்தது. 

அவளை முத்தமிட்டுக் கொண்டே அவன் புணர்ந்தான்.

அவன் உச்சம் எட்டி அவளுக்குள் வெடித்துச் சிதறியபோது அவனது உடம்பு வியர்த்துக் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது.

இந்த முறை இவருக்குமே ஏக திருப்தி.

வினோத் மீண்டும் பாத்ரூம் சென்று சுத்தமாகி வந்து உடையணிந்து கொண்டான்.

கார்த்திகாவும் பாத்ரூம் போய் குளித்து வந்து வேறு உள்ளாடைகள் அணிந்து அதே உடையை அணிந்து கொண்டாள்.

குளித்த முகம் பளிச்சென இருந்தாலும் அவள் கூந்தல் கலைந்திருந்தது. முகம் சிவந்து போயிருந்தது.

அவன் அவள் வீட்டிலேயே பவுடர் அடித்து லேசாக செண்ட் போட்டுக்கொண்டு தயாரானதும் அவனுக்கு தண்ணீர் கொடுத்தாள்.

“வரங்க.. பர்த்டே அன்னிக்கு ஏதாவது கிப்ட் வாங்கிட்டு வரங்க” என்றான்.

“ஹையோ.. அன்னிக்கு நாங்க கொஞ்சம் வெளிய போலாம்னு பிளான் பண்ணியிருக்கோம் வினோத். அதனாலதான் ஊருக்கு வரல. இதை அம்மாகிட்ட சொல்லாதிங்க. பீல் பண்ணுவாங்க” என்றாள் சிரித்து. 

“ஓ.. சரிங்க. ஆனா நான் உங்களுக்கு ஏதாவது கிப்ட் தரணுமே?”

“ம்ம்.. அப்ப மொத நாள் வாங்களேன் வீட்டுக்கு. ஆனா.. அன்னிக்கு ஸ்கூல் லீவ் நாள். கவர்மெண்ட் லீவ். வீட்ல கொழந்தைக இருப்பாங்க”

“பரவால்லங்க. நான் உங்களுக்கு கிப்ட் குடுத்தா போதும்”

“தேங்க்ஸ் வினோத்”

“நான்தாங்க உங்களுக்கு தேங்க்ஸ் சொல்லணும்”

“சந்தோசம்தான?”

“ரொம்ப ரொம்ப சந்தோசங்க”

அவளை கட்டிப் பிடித்து முத்தம் கொடுத்து அவளிடம் விடைபெற்றுக் கிளம்பும் போதும் அவனது பய நடுக்கும் மட்டும் நீங்காமலே இருந்தது.

[கல்லறை நண்பன்.]

மிக அட்டகாசமான மற்றும் எதார்த்தமான பதிவுக்கு நன்றி நண்பா

Super brother

so nice short fuck story

நன்றி

[கல்லறை நண்பன்.]

இரவு கடைக்குச் சென்று சிகரெட் வாங்கிக் கொண்டபோது கேட்டாள் ஜோதிலட்சுமி. 
“பாப்பா எப்படி இருக்கா?”

“நல்லாதாங்க இருக்கு” என்றான் வினோத். 

அவன் மனசுக்குள் திடுக்கென ஒரு தடுமாற்றம் எழுந்தது. உள்ளே ஒரு பய நடுக்கும். தான் செய்திருக்கும் காரியம் இந்த அம்மாவுக்கு தெரிந்தால் என்னாகும்?

சந்தேகமே வேண்டாம். அடுத்த நிமிடமே தெருவில் இழுத்துப் போட்டு அடித்து துரத்தி விடுவாள்.

ஆனால் இவள் மகள்தான் என்ன ஒரு அழகு. என்ன ஒரு சுகம். குண்டுப் பெண் என்றாலும் அனுபவிக்க எத்தனையெத்தனை இன்பமாக இருந்தாள்.

“ஏதாவது சொன்னாளா?” அந்த அம்மாள் கேட்டாள்.

“பர்த்டேக்கு முடிஞ்சா என்னை வரச் சொல்லுச்சு.. ஆனா போக முடியுமானு தெரியலங்க” என்றான் இயல்பாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு.

உண்மையில் பர்த்டே அன்று இவளது மகளே வெளியில் கணவன் குழந்தைகளுடன் எங்கோ செல்லத் திட்டமிட்டிருக்கிறாள். அது இவளுக்குத் தெரியாது. 

“நேரம் கிடைச்சா போயிட்டு வந்துரு” என்றாள் அந்த அம்மாள்.

“ஊட்டி கோத்தகிரினு போறதுனா நான் காலைல நேரத்துலயே போயிருவேன். திரும்பி வர நைட்டாகிரும்..”

“நானே ஒரு எட்டு போலாமானுதான் பாக்கறேன். ஆனா எங்க முடியுது. ஒரே ஆள் எல்லாத்தையும் பாத்துக்கணும்” புலம்பத் தொடங்கினாள். 

அவள் ஒரு நாள்கூட கடையை அடைக்க மாட்டாள் என்பது அங்குள்ள அனைவருக்குமே தெரிந்த ஒன்றுதான். 

அவளது வாழ்க்கையின் ஒரே பிடிப்பு அந்தக் கடை என்பதாகத்தான் தோன்றும். கடையை அடைத்து விட்டு அவளால் நிம்மதியாக இருக்கவே முடியாது. அதனால் இவள் மகளைப் பார்க்க போகப் போவதே இல்லை. 

சிகரெட் பற்ற வைத்து அவளுடன் பேசிக் கொண்டே புகைத்தான். 

அவளது மகள் கார்த்திகாவின் நினைவுகள்தான் அவனை அப்போதைக்கு ஆக்கிரமித்திருந்தன.

இரவெல்லாம் கார்த்திகாவை அனுபவித்ததை நினைத்து இன்பக் கிளுகிளுப்பில் தூங்கினான் வினோத். 

அவளை மீண்டும் மீண்டும் அனுபவிக்க வேண்டும் என்று ஆசையாக இருந்தது. ஆனால் அடிக்கடி அவளைப் பார்க்கப் போனால் நிச்சயமாக மாட்டிக் கொள்வோம் என்கிற பயம் அவனைத் தடுத்தது.

கார்த்திகாவை அவன், அவளது பிறந்த நாளுக்கு முதல் நாள் வீட்டில் போய் பார்த்தான். 

அவளுக்குப் பரிசாக புடவையே எடுத்துப் போயிருந்தான். பட்டுப் புடவை.

அவளது நிறம் உயரம் வயது எல்லாவற்றையும் கடையில் கடையில் இருந்த பெண்ணிடம் சொல்லி விலை உயர்ந்த புடவையாக எடுத்துப் போய் கொடுத்தான். 

அதை மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் வாங்கிக் கொண்டாள் கார்த்திகா. 

வீட்டில் குழந்தைகள் இருந்ததால் அவர்களுக்கும் கேக் ஸ்வீட்ஸ் எல்லாம் வாங்கிப் போயிருந்தான்.

அவள் கொடுத்த டீ பிஸ்கெட்டை சாப்பிட்டு விட்டு வாழ்த்துச் சொல்லிக் கிளம்பி வந்தான்.

அடிக்கடி அவளைப் பார்க்கச் செல்வது ஆபத்தில் முடியும் என்பதால் அவன் ஆசையை மனதுக்குள்ளேயே அடக்கி வைத்தான்.

[கல்லறை நண்பன்.]

ஒரு வாரம் கழித்து, ஜோதிலட்சுமியின் கடையில் மீண்டும் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தபோது அவள் மீது மெலிதாகக் காதல் வயப்பட்டிருந்தான் வினோத்.

அவள் விழுந்தபோது அவன் பார்த்த அவளின் அழகிய பெண்ணுறுப்பும் இரவுகளில் அடிக்கடி அவன் கனவுகளில் வந்து அவனை இம்சை செய்து கொண்டிருந்தது.

அவன் முதன்முதலாக அனுபவித்தது கார்த்திகாவை என்றாலும் அவன் பார்த்தது என்னவோ இந்தப் பெண்ணின் உறுப்பைத்தான்.

கார்த்திகாவின் பெண்ணுறுப்பு ஓர் அழகென்றால் இவளின் பெண்ணுறுப்பு இன்னோர் அழகு. 

இரவு சிகரெட் வாங்கப் போனபோது அவள் தக்காளியும் ரசப் பொடியும் வாங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

அவனைப் பார்த்தவுடன் சட்டென்று ஓரமாக நகர்ந்து நின்று லேசாக வெட்கப்பட்டுச் சிரித்தாள்.

ஆரஞ்சு நிறத்தில் சுடிதார் போட்டிருந்தாள். துப்பட்டா போட்டு நேர்த்தியாக இருந்தாள். கருப்பு லெக்கின்ஸ்.

“ரொம்ப ஸாரிங்க.. அன்னிக்கு அப்படி ஆனதுல உங்களுக்கு எதுவும் ஆகலையே?” அவனே முதலில் பேசினான்.

“இல்லைங்க. பெருசா ஒண்ணும் அடிபடல. கைலதான் செராய்ப்பு. அதுவும் இப்ப நல்லாப் போச்சு. என் தப்புதாங்க அது. அன்னிக்கு நான் அப்படி ஓடி வந்துருக்கக் கூடாது” என்று கொஞ்சம் உள்ளமுங்கிய குரலில் சொன்னாள். 

“இதுக்கும் நான் மெதுவாத்தாங்க வண்டியை ஓட்டிட்டு வந்தேன். வந்த வேகத்துல நேரா வந்து ஒரே மோதா மோதிட்டிங்க. நீங்க கீழ விழுந்ததும் நான் ரொம்ப பயந்துட்டேன். நல்லவேளை என் மேல தப்பில்ல உங்க மேலதான் தப்புன்னு நீங்க சொன்னீங்க. தப்பிச்சேன். இல்லேன்னா அவ்வளவுதான். என்னை அடி பின்னியெடுத்துருப்பாங்க”

அவளும் முகம் சுருங்க, “ரொம்ப ஸாரிங்க..” என்றாள்.

ஜோதிலட்சுமி இடை புகுந்து, “அப்படி எதுக்குடி ஓடி வந்தே எருமை?” என்று கேட்டாள்.

“இல்லக்கா.. அது எங்கண்ணனுக்கும் எனக்கும் ஒரு பிரச்சினை. அவன் சடனா என்னை அடிக்க வந்துட்டான். நான் தப்பிக்க வெளிய ஒடியாந்தேனா.. நேரா வந்து மோதிட்டேன். இவங்க மேல ஒரு தப்பும் இல்ல.. என் தப்புதான் அது”

“அது பரவால்லைங்க. நல்லவேளையா பெருசா அடிபடாம போச்சே அதுவே பெருசு” என்றான். 

ஜோதிலட்சுமி, “ஏன்டி பைக்கு வந்ததுனால பரவால்ல. பெரிய வண்டியா ஆட்டா காருனு ஏதாவது வந்துருந்தா என்னாகியிருக்கும்? ரோட்டு முன்னால வீடு இருக்குன்றதுக்காக அப்படியா ஓடி வரது கண்ணு மண்ணு தெரியாம.? டயருக்கடில சிக்கியிருந்தீன்னா சட்னி ஆகியிருப்பே.. ரோட்டு முன்னால குடியிருந்தா பத்தாது.. ரொம்ப கவனமா இருக்கணும்”

“ஆமாங்க்கா.. ஏதோ இதோட போச்சு. தப்பிச்சேன்” என்று அவனை வெட்கத்துடன் பார்த்தாள்.

“ஆமாங்க.. நானும் அதான் நெனைச்சுட்டேன்” என்றான்.

அவள் அவனிடம் மீண்டும் மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொண்டு சிரித்து விட்டுப் போனாள்.

“ப்பா.. இப்ப நெனைச்சாலும் திக்குனு இருக்குங்க” சிகரெட் வாங்கிக் கொண்டு சொன்னான்.

சிரித்த ஜோதிலட்சுமி, “தப்பிச்சடா நீ” என்றாள். 

“இது பேரு என்னங்க?”

“ஷிவானி. துணிக் கடைக்கு வேலைக்கு போறா. ஒரு அண்ணன் இருக்கான் இவளுக்கு. அண்ணன்காரன் கொஞ்சம் செரியில்லாத பையன். ஊருக்குள்ள ரவுடி மாதிரி சேட்டை பண்ணிட்டு சுத்திட்டிருப்பான்” என்றாள்.. !!

அந்தப் பெண் அடிக்கடி அவன் நினைவில் வந்து கொண்டிருந்தாள். அவள் வண்டியில் மோதி சுழன்று போய் விழுந்த கோலம் அவன் மனதுக்குள் மறக்க முடியாத அளவுக்கு பதிந்து போயிருந்தது. 

அவள் கீழே விழுந்தபின் அவன் பார்த்த அந்தக் காட்சியும் அவன் மனதை விட்டு நீங்க மறுத்தது. 

அவன் குடியிருக்கும் வீதிதான் அது என்றாலும் அந்த வீதிக்குள் நுழைந்ததுமே அவனுக்குள் ஒரு பயமும் நடுக்கமும் வந்து விடும். 

வண்டியின் வேகத்தைக் குறைத்து மிக மெதுவாகவே கடந்து போவான். அந்தப் பெண் மீண்டும் தன் கண்ணில் படுவாளா என்று அவள் வீட்டைப் பார்த்துக் கொண்டு போவான். 

 மீண்டும் ஓரிரு இரவு நேரங்களில்தான் அவளை அதே கடையில் சந்திக்க நேர்ந்தது.

“வேலைக்கு போய்ட்டு வந்தாச்சா?”

“சாப்டாச்சா?” என்பன போன்ற கேள்விகள் மூலம் இருவரும் பரிச்சயமாகப் பேசிக் கொண்டனர்.

ஷிவானி லேசாகக் கறுப்பாக இருப்பாள். கொஞ்சம் உயரம் குறைவாக இருப்பாள். ஆனால் பெண்மை மிளிரும் இளமையுடன் மிகவும் வசீகரமாக இருப்பாள். ஒல்லியான உடம்பு. ஆனால் மார்புகள் சற்று பெரியவை. அவைகள் கும்மென்றிருக்கும்.

அவள் பார்வை அவனை என்னவோ செய்யும். அவனுக்கு மட்டும் அவள் தனியாக ஒரு புன்னகை காட்டிப் போவாள்.

இதை எப்படியோ ஜோதிலட்சுமி மோப்பம் பிடித்து விட்டாள்.

“என்னப்பா.. அந்தப் புள்ளைய மட்டும் ஒரு சைசா பாக்கற?” என்று கேட்டாள்.

“இல்லைங்க” சிரித்து மழுப்பினான்.

“இதெல்லாம் நல்லதில்ல. தெரிஞ்சுக்கோ”

“ஐயோ.. இல்லிங்க. தப்பால்லாம் ஒண்ணும் இல்ல” 

“இத பாரு. நீ வேலைக்குனு ஊருலருந்து வந்து தங்கியிருக்க. இங்க இருக்கறவளுகளை எல்லாம் உங்க ஊர் புள்ளைக மாதிரி நல்லவளுகனு நெனைச்சுக்காத. நல்லா பழகற மாதிரி பழகி இருக்கற பணத்தை எல்லாம் உறுவிட்டு கம்பி நீட்டிருவாளுக. இவளுக நோக்கமெல்லாம் பணம் கறக்கறதுதான். அது லவ்வுனு நம்பி ஏமாந்துராத”

“சே.. இல்லைங்க. அப்படி எல்லாம் ஒண்ணுமே இல்லை. அன்னிக்கு வண்டில அடிபட்றுச்சேன்ற ஒரு இதுதான்”

“நீ நல்ல பையன். அப்பாவி. நான் சொல்றதை சொல்லிட்டேன். பாத்துக்க” என்றாள்.. !!

[கல்லறை நண்பன்.]

அன்று அவன் வேலைக்குக் கிளம்பிச் செல்லும்போது ஷிவானியை பஸ் ஸ்டாப்பில் பார்க்க நேர்ந்தது. 

 அவளும் இவனைப் பார்த்து ஒரு புன்னகை சிந்தி கை காட்டி அவசரமாக கூட்டத்தை விட்டு விலகி ஓடி வந்தாள்.

“போற வழில என்னைக் கொஞ்சம் ட்ராப் பண்ணிருங்களேன் ப்ளீஸ்” என்று லிப்ட் கேட்டு அவன் சரி என்று சொல்லும் முன்பாகவே அவன் பின்னால் ஏறி உட்கார்ந்து விட்டாள்.

பஸ் ஸ்டாப்பில் இருந்த தன் தோழிகளுக்கு டாடா காட்டி காற்றில் பறந்த துப்பட்டாவை சுருட்டிப் போட்டுக் கொண்டாள்.

அவன் மெதுவாகப் போகும்போது மெலிதாக அவன் முதுகில் பட்டு விலகியதில் செயற்கைத் தனம் தெரிந்தது. 

“எங்க வேலை செய்றீங்க?” என்று கேட்டாள். 

“பே டி எம் லங்க” என்றான். 

“அங்க என்ன வேலை?”

“நீங்க கடைகள்ள எல்லாம் பாக்கறதில்லயா? ஜி பே பண்ற மாதிரி போன் பே. அதுல பே டி எம் இருக்குமே. அதை கடை கடையா போய் அக்கவுண்ட் ஓபன் பண்ணி தர வேலை. ஆமா நீங்க என்ன வேலைக்கு போறீங்க?”

“மயூரி சில்க்ஸ்” என்றாள். “துணிக்கடை”

“தெரியுங்க. மயூரி சில்க்ஸ்ல கூட எங்க கம்பெனி பே பண்றது இருக்கும்.”

“அது நீங்க செஞ்சதுதானா?”

“இல்லைங்க. அது வேற ஒரு பையன். நான் பெரும்பாலும் வெளியூர் போயிருவேன்”

“டெய்லி வெளியூரா?”

“ஆமா. இப்படி மேல ஊட்டி குன்னூர் கோத்தகிரினு ஒவ்வொரு நாளைக்கு ஒவ்வொரு ஊரா போவேன்”

“எவ்வளவு சம்பளம் வரும்?”

“வரும்ங்க. மாச சம்பளம் போக கடைக்காரங்க அப்பப்ப டிப்ஸ் ஏதாவது குடுப்பாங்க. மோசமில்லாத வருமானம்தான்”

அவள் பேச்சு மெலியதாக இருந்தது. குரலில் வசீகரம் இருந்தது. பூ வைத்திருந்தாள். மெல்லிய மணம் வீசும் செண்ட் போட்டிருந்தாள். 

அவள் அவன் முதுகில் படும்மோது மிகவும் இதமான ஒரு மென்மையை அனுபவித்தான். பெண்மையின் அந்த மென்மை அனுபவத்துக்கு அவன் மனசு ஏங்கியது.

இரண்டு கிலோ மீட்டர் தொலைவு அவளுக்காகப் போய் அவள் வேலை பார்க்கும் கடை முன்பாக இறக்கி விட்டபோது அவள் தேங்க்ஸ் சொல்லி டாடா காட்டிப் போனாள்.

அவனது மனசுக்குள் பூத்த மெலிதான காதல் மெள்ள மெள்ள விஷ்வரூபமெடுக்கத் தொடங்கியது.. !!

இரவு உணவை முடித்துக் கொண்டு அறைக்குத் திரும்பியவன் சிகரெட் வாங்க ஜோதிலட்சுமி கடைக்குப் போனான். 

அந்த அம்மாளைக் காணவில்லை. அவளது மகன்தான் கடையில் உட்கார்ந்திருந்தான். மொபைலை நோண்டிக் கொண்டிருந்தான்.

“சிகரெட் குடு சதீஷ்” வினோத் கேட்டான். 

அவன் எதுவும் பேசாமல் சிகரெட்டை எடுத்துக் கொடுத்தான். 

வாங்கி பணம் கொடுத்து சில்லரை வாங்கி சிகரெட் பற்ற வைத்துக் கொண்டு சிறிது நேரம் வீதியைப் பார்த்தபடி புகை விட்டான்.

மனசுக்குள் ஷிவானியின் நினைவுகள் இதமாகப் படர்ந்தது.

புகையோடு சேர்த்து அவளது நினைவும் அவனுக்கு கிக் கொடுத்தது.

அடுத்த நாள் தாமதமாகத்தான் எழுந்தான். அவன் கிளம்ப லேட்டாகிவிட்டது. ஷிவானியைப் பார்க்க முடியவில்லை.

இரவிலும் அதேபோலத்தான். 

வேலை பார்க்கும் நேரங்களில் கூட அவளைப் பற்றி அடிக்கடி நினைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

நான்கு நாட்கள் கழித்து மீண்டும் காலையில் நேரமே கிளம்பிப் போனான். 

அவனுக்காகவே காத்திருந்தவளைப் போல பஸ் ஸ்டாப்பிலிருந்து ஓடி வந்து லிப்ட் கேட்டாள். 

அவளைப் பார்த்ததும் அவனுள் சட்டென ஒரு மலர்ச்சி உண்டானது.

“எங்க.. பாக்கவே முடியல?” என்று பின்னால் உட்கார்ந்து கேட்டாள். 

“வேலை பிஸிங்க. நைட் வரப்ப லேட் ஆகிரும்”

“காலைலயுமா?”

“ஆமா. எந்திரிக்க லேட் ஆகும். இல்லேன்னா நேரத்துலயே கிளம்பி போக வேண்டியதா இருக்கும்”

பாதி தூரம் போய்க் கேட்டாள்.
“என்ன செண்ட் போடறீங்க?”

“புடிக்கலீங்களா?”

“ஆளை மயக்குது”

“நீங்க என்ன செண்ட் போடறீங்க?” அவனும் திருப்பிக் கேட்டான்.

“எப்படி தெரியும்?”

“ஆளை மயக்குதே..”

“மயங்கிட்டிங்களோ?”

“ரொம்ப.. கூடவே புவடர் பூ மணம்னு கமகமனு இருக்கு”

இறக்கி விட்டபோது,
“உங்க போன் நெம்பர் குடுக்கலாமே?” என்றான். 

“எதுக்கு?”

“என்னமோ.. உங்ககிட்ட அடிக்கடி பேசணும் போலருக்கு”

 சிரித்து விட்டு போன் நெம்பர் கொடுத்தாள்.
“அனாவசியமா கால் மெசேஜ் பண்ண வேண்டாம். எங்கண்ணன் ஒரு மாதிரியான ஆளு. சண்டைக்கு வந்துருவான்” என்றாள்.