[கல்லறை நண்பன்.]

Super brother

Super bro interesting story thanks for update please continue

நண்பா ஜோதிலட்சுமி தான் வினோத்துக்கு சரியான பொருத்தும்

Waiting for that update...yr):

நண்பா ஜோதிலட்சுமி தான் வினோத்துக்கு சரியான பொருத்தும்., அவளோட செய்யப்போற சேட்டைக்காக waiting ...

Super update bro

கதை செமையா போகுது. வினோத், ஷிவானி போர்சன் வாசிக்க ரொம்ப இதமா இருக்கு.

நண்பா உங்கள் கதை முழுவதும் படித்தேன் மிகவும் அருமையாக உள்ளது. கதையின் தொடக்கத்தில் ஹீரோ அறிமுகம் வினோத் பணி சுமை அழகான வடிவத்தில் சொல்லியது மிகவும் அருமையாக இருந்தது.

பின்னர் வினோத் வீட்டின் உரிமையாளர் ஜோதிலட்சுமி கதாபாத்திரம் விளக்கம் அளித்து அவளின் குணத்தை சொல்லி அதனால் வினோத் மனதில் இருக்கும் ஜோதிலட்சுமி பயத்தை விளக்கி சொல்லியது மிகவும் நேர்த்தியாக இருந்தது.

பின்னர் ஜோதி மகள் கார்த்திகா வீட்டில் பிறந்த நாள் புடவை கொடுக்க சென்று அங்கு கார்த்திகா தன் மனதில் உள்ள ஆசை சொல்லி வினோத் முதல் முதலாக அவளுடன் தன் கன்னித்தன்மை இழந்து சொல்லியது மிகவும் தத்ரூபமாக இருந்தது. அடுத்த ஆட்டத்திற்கு வினோத் கார்த்திகா தயார் செய்து அவனின் பயத்தை போக்கி இருவரும் இணைந்து ஆடும் ஆட்டம் வேற லெவல் இருக்கு நண்பா.

பின்னர் ஷிவானி பற்றி ஜோதிலட்சுமி கேட்டு அறிந்து அதனால் வினோத் மனதில் வந்த காதல் ஆசை மறைமுகமாக ஜோதிலட்சுமி எச்சரிக்கை விடுத்து சொல்லியது மிகவும் தந்திரமாக இருந்தது.

பின்னர் வினோத் எதார்த்தமாக ஷிவானி பஸ் ஸ்டாப் வைத்து பார்த்து லிஃப்ட் கொடுத்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவளின் மனதில் இடம் பிடித்து போன் நம்பர் மாற்றம் செய்து சொல்லியது பார்க்கும் போது அடுத்த பதிவு படிப்பதற்கு ஆவலுடன் எதிர்பார்த்து காத்திருக்கிறேன்.

நன்றி.!

[கல்லறை நண்பன்.]

வினோத்துக்கு வெளியூர் போய் வருவதால் சில சமயம் இரவு பத்து பத்தரை கூட ஆகி விடும். அப்போது அவளைப் பார்க்க முடியாது. தவறாமல் போன் செய்வாள்.

ஒரு வாரத்துக்குப் பின் கிடைத்த ஓய்வின்போது, மாலையில் வேலை முடிந்து வந்தவளை பிக்கப் செய்து கொண்டான். 

“ஐஸ்க்ரீம் சாப்பிடலாமா ஷிவானி?” தயங்கிக் கேட்டான். 

“ரொம்ப லேட் பண்ணக் கூடாது” என்றாள்.

“அஞ்சு பத்து நிமிசம் போதும்”

“அவ்ளோதான்”

ஐஸ்க்ரீம் பார்லர் கூட்டிப் போனான். 

எதிரெதிரே உட்கார்ந்து ஐஸ்க்ரீம் சுவைக்கும் போது அவளின் கண் மூக்கு உதடெல்லாம் பார்த்து ரொம்பக் கிளர்ந்தான்.

குட்டி மூக்கு, மெல்லிய உதடுகள், அளவான சதைப் பற்று கொண்ட கன்ன மேடுகள், காதில் ஊசலாடும் ஜிமிக்கிகள், கழுத்தில் மெல்லிய செயின்.

அவளின் நுனி நாக்கில் ஒட்டியிருக்கும் ஐஸ்க்ரீமை கவ்விச் சுவைக்க வேண்டும் போலெல்லாம் இருந்தது.

அவளின் பார்வை சிரிப்பு தோற்றம் எல்லாமே அவனைக் கிறங்க வைத்தது. 

“அழகாருக்க ஷிவானி” ரசித்துச் சொன்னான்.

“கறுப்பா இல்லையா?” கண்களைச் சிமிட்டிக் கொண்டு கேட்டாள்.

“லைட் கறுப்புதான் ரொம்ப அழகு. எனக்கு ரொம்பப் புடிச்சிருக்கு, லவ் யூ”

“ஐ டூ லவ் யூ” என்றாள்.

அவளும் அவனை விரும்புவது தெரிந்ததும் உல்லாச வானில் மிதப்பதைப் போல உணர்ந்தான்.

“உன் கைய தொட்டுக்கலாமா?”

“ஏன்?”

“ப்ளீஸ்.. இப்பதான் லவ் பண்றோமே?”

“லவ் பண்ணா? ஒடனே தொட்டுக்கணுமா?”

“கையை மட்டும்தான்”

கையை நீட்டினாள். அவள் கையைத் தொட்டான். விரல்களைக் கோத்தபோது ஆண்மை கிளர்ந்து எழுந்தது.

அன்றைய இரவு இன்பக் கனவுகள் அவனைத் தூங்க விடாமல் இம்சை செய்தது.

அவளோடு குறிப்பிட்ட சில நிமிடங்கள் மட்டுமே போன் பேச முடிந்தது. 

போனில் பேசும்போது அவள் வேலை பற்றியோ கஸ்டமர் பற்றியோ தன் வீட்டில் நடந்ததைப் பற்றியோ ஏதாவது ஒன்று பேசுவாள். 

இருவருக்குமான நெருக்கம் மெள்ள மெள்ளக் கூடியது.

இரவு நேரத்தில் அவன் சீக்கிரமாக வந்தால், அவனுக்காக அரைமணி ஒதுக்கினாள். 

ஐஸ்க்ரீம் பார்லர் தவிர சொல்லிக் கொள்ளும்படியாக வேறெங்கும் போக முடியவில்லை. 

“சினிமா போலாமா?” என்று ஒருமுறை கேட்டான்.

“எப்ப?” என்று கேட்டாள்.

“சன்டே?”

“நோ. இந்த வாரம் முடியாது. எங்க சொந்தத்துல ஒரு மேரேஜ் இருக்கு” என்றாள்.

“மத்த நாள்ள எப்ப சவுரியப் படும்?”

“மத்த நாள்ள சவுரியமே படாது. சன்டே மட்டும்தான். பாக்கலாம்” என்றாள்.

“எந்த சன்டே?”

சிரித்தாள். “சொல்றேன்”

[கல்லறை நண்பன்.]

ஞாயிற்றுக் கிழமை காலை எட்டு மணிக்கே வந்து கதவைத் தட்டி வினோத்தை எழுப்பி விட்டாள் ஜோதிலட்சுமி.

அரைகுறைத் தூக்கத்துடன் எழுந்து கதவைத் திறந்தபோது ஈரப் புடவையும், கெண்டைக்கால் தெரிய தூக்கிச் செருகிய உள்பாவாடையும் சுருட்டிப் போட்ட கொண்டையுமாக லேசாக வியர்த்த முகத்துடன் நின்றிருந்தாள் ஜோதிலட்சுமி.

கண்களுக்கு கண்ணாடி அணிந்திருக்கவில்லை. காலை வெயிலுக்கு கண்களை லேசாகச் சுருக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

“என்னடா இன்னும் தூக்கமா?”

“நல்லா தூங்கிட்டேங்க” மெலிதாகப் புன்னகைத்தான்.

“மூஞ்சிய கழுவிட்டு வா.. மார்கெட் போயிட்டு வருவியாம்”

“வரங்க..”

பக்கத்து அறைக் கதவு திறந்து கொண்டு மேலே சட்டை போடாமல், நெஞ்சிலும் வயிற்றிலும் சுருள் மயிர்களுடன், தொப்புள் தெரியும் லோயருடன் வெளியே வந்த மாணிக்கம் ஜோதிலட்சுமியைப் பார்த்ததும் வாயில் கவ்வியிருந்த சிகரெட்டை சட்டென எடுத்துப் பின்னால் மறைத்து இடது கையால் புகையை ஒதுக்கிச் சிரித்தான்.

“என்னடா.. அம்மணா சுத்திட்டிருக்கே?” என்று கேட்டாள் ஜோதிலட்சுமி.

“இல்லைங்க. பேண்ட் போட்றுக்கேன்” அவன் பல்லை இளித்தான்.

“தொப்புள் தொடையெல்லாம் காட்டிட்டிருக்கே. இதான் துணி போடுற லச்சணமா? அக்கம் பக்கமெல்லாம் யாரும் குடியில்லேனு நெனைச்சியா?”

“இல்லைங்க மா.. குளிக்கப் போலாம்னு இருந்தேன். அதுக்குள்ள கதவைத் தட்ற சத்தம் கேட்டுச்சு. அதான் யாருனு பாக்கலாம்னு வந்தேன்”

“அதை இப்படி வாயில ரயிலு விட்டுட்டுதான் வந்து பாப்பியா? பெரிய ஆம்பளைனு நெனைப்பா? இப்படி சுத்தறதை அக்கம் பக்கத்துல குடியிருக்கறவங்க பாத்தா என்ன சொல்லுவாங்க? இப்படிப்பட்ட காலிப் பசங்களுக்கு வீடு குடுத்துருக்கீங்களே நாங்கெல்லாம் குடியிருக்க வேண்டாமானு பொம்பளை புள்ளைகள வெச்சிருக்கவங்க என்னை கேக்க மாட்டாங்களா? வெளிய வரப்ப மேல துணி போட்டுட்டு வந்து பழகு” எனச் சொல்லிவிட்டு சற்றே அலட்சியமாகத் திரும்பி வினோத்தைப் பார்த்தாள்.

“வரும்போது அடக்க ஒடுக்கமா இருக்கானுக. வந்து ஒரு மாசம் போச்சுன்னா பேட்டை ரவுடி மாதிரி நடந்துக்குறானுக. இவனுகளை எல்லாம் மெரட்டி வெக்கலேனா நம்ம தலைல மொளகா அரைச்சுருவாங்க. நீ வந்துரு. நேரமாச்சு” என்று பருத்த கையை ஆட்டி ஆட்டிச் சொல்லிவிட்டுப் போனாள்.

அடக்க ஒடுக்கமாக நின்று கொண்டிருந்த மாணிக்கம் ஜோதிலட்சுமி போனதும் வினோத்திடம் வந்தான்.
“நான் அம்மணமாவாங்க சுத்தறேன்?” எனக் கேட்டான்.

சிரித்தான் வினோத். அவனும் மார்பில் சட்டையோ பனியனோ இல்லாமல் லோயருடன்தான் நின்றிருந்தான். 

“நீங்ககூட லோயரோடதான் இருக்கீங்க.. உங்களை ஒண்ணும் சொல்லல” என்றுவிட்டுப் புகையை இழுத்தான் மாணிக்கம். 

“நான் ரூமை விட்டு வெளிய வரலங்க. அதனால தப்பிச்சேன்”

“எப்படித்தான் அந்தம்மா வீட்டுக்கெல்லாம் போய்ட்டு பேசிட்டு வரீங்களோ? இங்க வந்து பேசறப்பவே நாங்கள்ளாம் பய்ந்து நடுங்க வேண்டியிருக்கு”

வினோத் புன்னகைத்து விட்டு உள்ளே சென்று சட்டையை எடுத்து மாட்டிக் கொண்டு வெளியே வந்தான். 

கதவருகே நின்றிருந்த மாணிக்கம், “அந்தம்மாக்கு நீங்க சொந்தமா?” என்று கேட்டான். 

“தூரத்து சொந்தம்” 

“நான் சொன்ன எதையும் அந்தம்மாகிட்ட சொல்லிராதிங்க ப்ளீஸ்”

“இல்லைங்க. சொல்ல மாட்டேன்”

“ரூமை கட்டி விட்டுட்டு என்ன அதிகாரம் செய்யுது தெரியுமா இந்தம்மா? வேற ரூம் பாத்துட்டிருக்கேன். கெடைச்சுதுன்னா போயிருவேன்”

“வாடகைனு ஒரு எடத்துக்கு போனா.. இதெல்லாம் இருக்கத்தாங்க செய்யும். நாமதான் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கணும்”

பாத்ரூம் சென்று முகம் கழுவி வந்து ஈரம் துடைத்து தலைவாரிக் கொண்டு லோயரைக் கழற்றி ஜட்டியில்லாமல் பேண்ட் போட்டு, போனை எடுத்து பாக்கெட்டில் போட்டுக்கொண்டு வண்டிச் சாவியை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே சென்று கதவைப் பூட்டினான் வினோத்.

மாணிக்கம் மீண்டும் அறைக் கதவை உள்ளே தாளிட்டிருந்தான்.

வினோத் கடைக்குப் போனபோது இரண்டு மூன்று பெண்கள் பொருட்கள் வாங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். 

வினோத் ஓரமாக நின்றான்.

ஜோதிலட்சுமி வியாபாரத்தை முடித்துக் கொண்டு ஐநூறு ரூபாய் நோட்டை எடுத்து அவனிடம் நீட்டினாள்.

“என்னங்க வாங்கறது?”

“மீனு வாங்கிக்க”

“என்ன மீனு?”

“கட்லா ரோகெல்லாம் வேண்டாம். பாறை மீனு மட்டும் வாங்கிக்க”

தலையை ஆட்டினான். 

“டீ வெச்சு தரதா?” எனக் கேட்டாள்.

“இல்லங்க வேண்டாம். கடைல குடிச்சுக்குறேன்”

“கடைல குடிக்காத. போயிட்டு வா. வீட்ல வெச்சு தரேன். இன்னும் நானுமே ஒண்ணும் குடிக்கல. காலைல இருந்து ஒரே வேலை. என் மூஞ்சிய பாரு தெரியும்”

“தெரியுதுங்க”

வேலை செய்த களைப்பு அவளிடம் நன்றாகவே தெரிந்தது.

அவளே சிகரெட் பாக்கெட்டை எடுத்து அதிலிருந்து ஒன்றை உறுவிக் கொடுத்தாள். 

புன்னகையுடன் வாங்கிக் கொண்டான். எட்டி ஓரமாக வைத்திருந்த தீப்பெட்டியை எடுத்து அவள் முன்பாகவே பற்ற வைத்துக் கொண்டான்.

“அவன் ஏதாவது சொன்னானா?” அந்தம்மாள் கேட்டாள்.

“நான் உங்களுக்கு சொந்தமானு கேட்டான்” புகையை சைடாக ஊதிக்கொண்டு சொன்னான்.

“எவன் கேட்டாலும் ஆமானு சொல்லு”

“அப்படித்தாங்க சொன்னேன்”

“இப்படி தொப்புளையும் நெஞ்சு மயிரையும் காட்டிட்டு சுத்தறவன் நாளைக்கு ஏதாவது வம்பை இழுத்து விட மாட்டானு என்ன நிச்சயம்? கண்டுக்காம விட்டம்னா நாளைக்கு ஜட்டி கூட இல்லாம குஞ்சை காட்டிட்டு கூட சுத்துவானுக. அக்கம் பக்கம் வயசுப் புள்ளைக குடும்பக் கொமுறிக எல்லாம் இருக்கற ஏரியா. ஒண்ணு கெடக்க ஒண்ணு ஆச்சுனா.. நாம இல்ல கை கட்டி பதில் சொல்ல வேண்டி வரும்?”

“ஆமாங்க..” புகை இழுத்து முகம் திருப்பி ஊதினான். 

“இப்பவே.. பூரா வயசு பசங்களா குடி வெச்சுருக்கேன்னு அம்மாக்காரிக எல்லாம் ஒரு மாதிரி பேசறாளுங்க. உங்க மகளுகளை மொத ஒழுக்கமா வளத்துங்கடினு சொல்லி வெச்சுருக்கேன். அதுக்காக அப்படியே விட்ற முடியுமா? நாமளும் கொஞ்சம் கண்டிச்சு வெக்கணுமா இல்லையா? வரவன் பூரா வெளியூருக்காரப் பசங்க. எவன் என்ன செய்வானு எவனையும் நம்ப முடியாது”

“செரிதாங்க..”

“எவளையாவது செட் பண்ணி இழுத்துட்டு ஓடிட்டானுகனா யாருக்கு வம்பு? ஓடாட்டியும் எவளையாவது வெச்சுகிட்டானுகனா யாருக்கு தலை குனிவு” அடுக்கிக் கொண்டே போனாள். “இங்கிருக்கற சிறுக்கிகளையும் எவளையும் நம்ப முடியாது. வாட்டசாட்டமான பசங்க கெடைச்சா வளைச்சு போட்டுக்குவாளுக.. எதுக்கு நமக்கு வம்பு”

“எது நடந்தாலும் பிரச்சினை என்னமோ நமக்குத்தாங்க”

“நீ கூட கவனமா இரு.. உன்னை மாதிரி ஆளுகளை வளைச்சுப் போடறதுக்குனே ஒரு க்ரூப் அலையறாளுக”

“அயோ.. அப்படி எல்லாம் எதுவும் இல்லைங்க”

“நீ இப்ப இப்படித்தான் சொல்லுவ. ஒரு தடவ எல்லாம் அவுத்து காட்டிட்டாளுகனு வெய்யி.. அப்பறம் எந்த ஆம்பளையும் யோக்கியனா இருக்க மாட்டான்”

“அய்யய்யோ.. நீங்க ஏன்மா..” என்று சிரித்தான்.

“உனக்கு என்னடா தெரியும் இங்க இருக்கறவளுகளைப் பத்தி? எவளும் உத்தமி கெடையாது”

வினோத் சிகரெட் தீரும்வரை ஜோதிலட்சுமிவுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தான். 

அதே நேரம் அவனது மொபைல் அடித்தது.

எடுத்துப் பார்த்தான்.

‘ஷிவானி’

[கல்லறை நண்பன்.]

“சரிங்கமா.. நான் மார்க்கெட் போயிட்டு வந்தர்றேன்” ஜோதிலட்சுமியைப் பார்த்துச் சொன்னான் வினோத்.

“பாத்து போ. பொறுமையா போய்ட்டு வா” என்றாள். 

“சரிங்மா” நகர்ந்து போனை காதில் வைத்தான்.
“ஹாய்”

“எங்க?” மிகச் சன்னமாகக் கேட்டாள் ஷிவானி.

“ரூம்ல. இப்ப மார்க்கெட் போறேன்”

“எதுக்கு?”

“மீன் வாங்க”

“ரூம்ல செய்விங்களா?”

“எனக்கு இல்ல. ஜோதிலட்சுமி அம்மாவுக்கு”

“அவங்களுக்கு ஏன் நீங்க போய் வாங்கணும்? அவங்க பையனும் வீட்டுக்காரரும் இருக்காங்க இல்ல?”

“இருக்காங்க. அப்பப்ப என்கிட்டயும் ஏதாவது வேணும்னா சொல்லி விடுவாங்க. சரி.. உங்க வீட்ல என்ன?”

“சிக்கன். பிரியாணி”

“சூப்பர். கெடைக்குமா?”

“வந்தா கெடைக்கும்”

“இப்ப வரேன்”

“தொலைஞ்சேன்” என்று சிரித்தாள்.

தன் அறைக்கு முன்பாக நின்றிருந்த வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு மீன் வாங்க மார்க்கெட்டுக்குக் கிளம்பினான்.

அந்த வழியாகப் போகும்போது அவளைப் பார்த்துப் போனான். ஆனால் பேசிக் கொள்ள முடியவில்லை. 

ஒரு பார்வை.. ஒரு புன்னகை.. அவ்வளவுதான்.. !!

ஞாயிற்றுக் கிழமை என்பதால் காலை நேர மார்க்கெட் மிகவும் கசகசப்பாக இருந்தது. 

அசைவப் பகுதியில் உள்ளே நுழைந்தபோது ரத்தக் கவுச்சி வாடை ஒவ்வாமையைக் கொடுத்தது. 

அவன் ரெகுலராக வாங்கும் கடை முன்பாகப் போய் நின்றதும் தலையில் குல்லாய் மாட்டியபடி பெரிய மீனைத் துண்டு போட்டுக் கொண்டிருந்த அஹ்மத் பாய் சிரித்து வரவேற்றார்.

“வாங்க வினோத் தம்பி. அம்மா நேரத்துலயே அனுப்பி வெச்சுட்டாங்களா?”

“ஆமாங்க பாய்”

“காலைலயே போன் பண்ணி மீன் வேணும்னு சொல்லி வெச்சுட்டாங்க. எந்த மீனு வாங்கினா நல்லாருக்கும்னு எங்கிட்டயே கேட்டாங்க. எல்லா மீனும் நல்ல மீனுதாம்மானு சொன்னேன். வேவாரிகிட்ட கேட்டா வேற என்ன சொல்லுவேன்?”

கால்மணி காத்திருந்து மீனை துண்டு போட்டு வாங்கிக் கொண்டு போனான். 

ஜோதிலட்சுமி கடையில் இல்லை. அவளது மகன்தான் இருந்தான். மொபைலில் கேம் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான்.

“அம்மா இல்லையா சதீஷ்?”

“உள்ளருக்காங்க” என்றான் தலை நிமிராமலே.

கதவைத் தள்ளித் திறந்து கொண்டு உள்ளே போனான். ஹாலில் டிவி ஓடிக் கொண்டிருந்தது. 

ஜோதிலட்சுமியின் கணவர் டிவி முன்பாக உட்கார்ந்து ஒரு கொண்டாட்ட நிகழ்ச்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

அவனை ஒரு பார்வை பார்த்து மெலிதாகப் புன்னகை காட்டி விட்டு டிவியில் கவனமானார்.

ஜோதிலட்சுமி கிச்சனில் பாத்திரத்தை உருட்டிக் கொண்டிருக்கும் சத்தம் கேட்டது. 

எட்டிப் பார்த்தான். முதுகு தெரிந்தது.

“மீனுங்கமா” என்றான்.

திரும்பிப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.
“வாங்கிட்டியா? வா.. உள்ள வா”

உள்ளே சென்றான். 

புடவையை உள்பாவாடையுடன் சேர்த்து தொடை தெரிய மேலே தூக்கிச் செருகி, முந்தானை முற்றாகச் சுருண்டு மார்புருளைகள் ரவிக்கையில் பிதுங்கித் தெரிய, பாத்திரம் கழுவிக் கொண்டிருந்தாள். ரவிக்கையின் இடப் பகுதி கொஞ்சமாக ஈரமாகியிருந்தது.

கழுத்தில் தாலிக் கயிறும் பெரிய சங்கிலியம் போட்டிருந்தாள். கை வளையல்களை மேலே ஏற்றி விட்டிருந்தாள். 

“பாய் என்ன சொன்னான்? நல்ல மீனா போட்டுக் குடுத்தானா?” 

“நல்ல மீனுனுதாங்க சொன்னாரு”

“துண்டெல்லாம் செரியா வெட்டிப் போட்றுக்கானா?”

“அளவான சைசுதாங்க”

“கொஞ்சம் கழுவிக் குடுத்துட்டு போறியா?”

“செரிங்க”

“டீ குடிச்சியா?”

“இல்லைங்க”

“வெறு வயித்துல சிகரெட் குடி.. கொடலெல்லாம் வெந்து புண்ணாகட்டும்” என்று சிரித்தாள்.

அவனும் சிரித்தான்.
“டெய்லி இல்லிங்க. லீவு நாள்ளதான்”

“ஒரு நாளைக்கு எத்தனை சிகரெட் குடிப்ப?”

“மூணு இல்ல நாலு சிகரெட்தாங்க”

“ரெண்டா கொறைச்சுக்க”

“செரிங்க”

பாத்திரங்களை அவசர அவசரமாகக் கழுவி கையைப் புடவையில் துடைத்துக் கொண்டு டீ அடுப்பை ஆப் செய்து வடிகட்டி எடுத்து டம்ளரில் அவனுக்கு டீ ஊற்றிக் கொடுக்கும்போதும் அவள் உடையை சரி செய்து கொள்ளவே இல்லை.

நேராகத் திரும்பியபோது ரவிக்கைப் பிளவில் கொழுத்த மார்பின் வெளுத்த சதை பிதுங்கி வெளியே வந்திருப்பதைப் பார்க்க முடிந்தது. கால் பாக மார்பு தெரிந்தது.

டீயை ஊற்றி வைத்துவிட்டு 
“இந்தாங்க டீ” என்றாள்.

 அவளது கணவர் எழுந்து வந்து டீயை வாங்கிக் கொண்டு மீண்டும் டிவி முன்பாகப் போய் உட்கார்ந்து கொண்டார். ஒரு வார்த்தை பேசவில்லை.

அவளுக்கும் டீ ஊற்றிக் கொண்டாள். 

கிச்சனில் ஒரு சேர் இருந்தது. அதை நகர்த்திப் போட்டாள்.
“உக்காரு”

“பரவால்ல. நீங்க உக்காருங்க..”

“உக்கார்ரா..” மிரட்டலாகச் சொன்னாள்.

“நீங்க உக்காருங்க. எனக்கென்ன?” சிரித்தான். 

“ஏன்டா.. என்னை வயசானவனு சொல்லாம சொல்றியா?”

“அப்படி இல்லங்க.. நீங்க வயசுல பெரியவங்க”

அவளே உட்கார்ந்து கொண்டாள். 

அப்போதும் உடையை மட்டும் சரி செய்யவே இல்லை. ரவிக்கையின் முனைப் பகுதியில் முலைக் காம்பின் தடம் கூடத் தெரிந்தது. உள்ளே பிரா அணியவில்லை போல.!

கலைந்த முடியை மட்டும் ஒதுக்கிக் கொண்டாள். அப்படியும் அவள் முகம் பளபளப்பாகத்தான் இருந்தது.

தொப்பை வயிறு வெளித் தெரிய ஆழமான தொப்புள் லேசாகப் பிதுங்கித் தெரிந்ததைப் பார்த்தான்.

“எந்திரிச்சதுல இருந்து ஒரே வேலை. கடை சாமான் வாங்கிப் போட்டு வேவாரத்தை பாத்துட்டு.. துணியெல்லாமல் தொவச்சு போட்டு இந்த பாத்திரங்களை கழுவிட்டு இப்பதான் இப்படினு உக்கார முடியுது” டீ குடித்தபடி அலுப்புடன் சொன்னாள்.

உள்ளே சிறிது வெளுப்பாக இருக்கும் அவளின் பருத்த தொடைப் பகுதி கூட அவனுக்குத் தெரிந்தது. தொடைச் சதையும் கொழுத்துத் தொங்கியது.

அதைப் பற்றி அவள் துளியும் கவலைப் படவே இல்லை. வெகு இயல்பாகத்தான் இருந்தாள். 

டீயை உறிஞ்சிவிட்டு, “நான் கட்னதும் செரியில்ல பெத்ததும் செரியில்ல.. இல்லேன்னா உன்னை இப்படி தொல்லை பண்ண மாட்டேன்” என்றாள்.

“பரவால்லைங்க. எனக்கு இதுல ஒரு தொல்லையும் இல்ல” சங்கோஜத்துடன் சொன்னான். 

“நீ அப்படி சொல்லலாம். ஆனா பாக்கற நாலு பேரு என்ன சொல்லுவாங்க? ஒரு ஆம்பளையும் வயசுப் பையனும் வீட்ல இருக்கப்ப வாடகைக்கு குடியிருக்கற பையன்கிட்ட வேலை வாங்கறானு சொல்லுவாங்களா மாட்டாங்களா?”

“யாரு என்ன சொன்னா என்னங்க? அப்படி யாராவது சொன்னாக்கூட நீங்க சொன்ன மாதிரி நான் உங்க நெருக்கமான சொந்தக்காரப் பையன்னே சொல்லுங்க. அப்பறம் யாரும் ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டாங்க”

“நான் அப்படித்தான் சொல்லுவேன். ஆனா நான் பெத்தது ஒண்ணு இருக்கே.. அது என் முன்னாலயே உண்மையை போட்டு ஒடைச்சுறும். தறுதலை அது” இடது கையால் மூக்கைத் தேய்த்து விட்டுக்கொண்டு சிரித்தாள்.

பற்கள் பெரியவைதான். ஆனால் சிரிக்கும் போது அது அழகாகவே இருந்தது.

“விடுங்க. காலைல திட்டிட்டு”

“நீ போன ஜென்மத்துல ஏதோ எனக்கு கடன் பட்றுப்ப போலருக்கு” என்று சொல்லிச் சிரித்தாள்.

“தப்பில்லைங்க. உங்ககிட்ட நான் அப்படி எல்லாம் எதுவும் நெனைக்கறதே இல்ல” அவனும் சிரித்தான்.

“உக்கார்றான்னா உக்கார மாட்டேங்குற?”

“இருக்கட்டுங்க”

“நீ கல்யாணம் கில்யாணம் பண்ணிட்டு இங்கிருந்து போயிட்டேன்னா எனக்குத்தான் ஒரு கை ஒடஞ்ச மாதிரி ஆகிரும்”

“அது.. அப்ப பாத்துக்கலாங்க. இப்பால ஒண்ணும் அவசரமில்ல”

“உங்கண்ணனுக்கு பொண்ணு பாக்கறாங்கதான?”

“பாக்கறாங்க. ஆனா ஒண்ணும் அமைய மாட்டேங்குது”

“நேரம் வந்தா அமைஞ்சுரும். அடுத்த வருசமே உனக்கும் கூட அமைஞ்சுரலாம்”

“அப்ப பாக்கலாங்க”

டீ குடித்தபின், டம்ளரை ஓரமாக வைத்துவிட்டு கவரிலிருந்த மீன் துண்டுகளை ஒரு குண்டாவில் போட்டு பைப்படியில் வைத்து தண்ணீரைத் திறந்து விட்டுக் கழுவி சுத்தம் செய்தான் வினோத். 

அருகில் நின்று பூண்டு உழித்தபடி அவ்வப்போது அவன் மேல் பட்டுக்கொண்டு மீன் துண்டுகளை எடுத்து எடுத்துக் காட்டிக் கொண்டிருந்தாள் ஜோதிலட்சுமி.

“இன்னிக்கு ரூம்லதான இருப்ப?” 

சேரை விட்டு எழுந்து தூக்கிச் செருகிய பாவாடையை இறக்கிவிட்டு முந்தானையை சீராக்கிப் போட்டிருந்தாள்.

“ஆமாங்க”

“பன்னெண்டு மணி வாக்குல வந்துரு. சாப்பிட்டு அப்பறமா சினிமா கினிமா போறதுனா போ”

“சரிங்க. போய் குளிக்கறேன்”

“சிகரெட் வேணும்னா போறப்ப பையன்கிட்ட வாங்கிட்டு போய்க்க. காசு குடுக்க வேண்டாம்”

“நீங்களே என்னை கெடுக்கறீங்க” என்று சிரித்தான். 

“அப்ப உனக்கு சிகரெட் இல்ல போ” என்று சிரிப்புடன் அவன் தோளில் அடித்தாள். 
“என்னடா இது?”

“எதுங்க?”

“கன்னத்துல? காயமா? கொப்பளமா?”

“பருங்க.. முகப் பரு..”

“இப்படி விட்டிருக்க? மருந்து ஏதாவது போடறதுதான?”

“வெயில்ல அலைஞ்சாலே மூஞ்சில அங்கங்க இந்த மாதிரி வந்துருதுங்க”

“டெய்லி ரெண்டு நேரம் குளிச்சுக்கோ. எளநி ஜூஸு ஏதாவது அடிக்கடி குடி. நைட்ல படுக்கறப்ப ஏதாவது க்ரீம் போட்டுட்டு படு. போயிரும்”

மீன் கழுவிய அவனது கை ஈரத்தைத் துடைக்க தனது புடவைத் தலைப்பை எடுத்துக் கொடுத்தாள். 
“தொடச்சுக்க. தொவைக்கப் போடறதுதான்”

“பரவால்லங்க” என்று லோயரிலேயே துடைத்துக் கொண்டான். 

அவளோடு நெருக்கமாகப் பழகிக் கொண்டிருப்பது அவனை லேசான கிளர்ச்சிக்கு ஆளாக்கிக் கொண்டிருந்தது.

பக்கவாட்டில் அவளின் முகத்தை கழுத்தை கையை மார்பை இடுப்பை எல்லாம் வெகு இயல்பாக அடிக்கடி பார்ப்பதில் அவனறியாமல் ஓர் ஈர்ப்பு உண்டாகியிருந்தது.

“ஏதாவது வேலை செஞ்சு தரதுங்களா?” என்று அவனே கேட்டான்.

“என்ன செய்வ?”

“வெங்காயம் உழிக்கறது.. மாதிரி..”

“அதெல்லாம் வேண்டாம். செய்யட்டுமானு கேட்ட பாரு.. அதுக்கே உனக்கு முத்தம் தரலாம்” என்றாள்.

லேசாக வெட்கப் பட்டுச் சிரித்தான்.

“என்ன சிரிக்கற? வேண்டாமா?” சீண்டுவது போலக் கேட்டாள். 

“அயோ.. நீங்க என் அம்மா மாதிரி.. அதுல எனக்கு சந்தோசந்தாங்க”

அடுத்த கணமே சட்டென அவனை இழுத்துப் பிடித்து எழும்புகள் நொறுங்கி விடுவதைப் போல இறுக்கமாக அணைத்து அவன் கன்னத்தை ஒரு கடி கடித்து விடுவித்தாள்.

அவன் திணறிப் போய் விலகி மூச்சு வாங்கினான்.

[கல்லறை நண்பன்.]

[கல்லறை நண்பன்.]

அவள் இதுவரை செய்திராத ஒரு செயல் இது. 

அவன் மிரண்டு போய் நின்றான். 

அவளின் கொழுத்த மார்புகள் கொடுத்த சுகம் ஒரு நொடி அவனது இளமை நரம்புகளைச் சுண்டி விட்டதைப் போலிருந்தது.

அவளது வியர்வை வாசம் கலந்த பெண்மையின் அணைப்பில் தாய்மை இல்லை என்பதை உணர முடிந்தது. 

“என்ன?” என்றாள்.

கிருகிருத்துப் போன மாதிரி தலையை ஆட்டினான். 

அவள் கடித்த கன்னத்தை அவளே தன் கையால் துடைத்து, 
“வலிக்குதா?” என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டாள்.

“ம்கூம்”

“பயந்துட்டியா?”

“ம்ம்”

சிரித்தாள். “என்ன பையன்டா நீ”

“வரங்க” அவன் குரலே எழாமல் சொல்லிவிட்டு நகர, அவன் கையைப் பிடித்து நிறுத்தினாள்.
“இரு போகாத”

நின்றான். அவளை நடுங்கும் உடம்புடன் பார்த்தான்.

“எதுக்கு இப்படி நடுங்கற? என்ன பண்ணிட்டேன் இப்ப? தைரியமா இரு. மூஞ்சி பாரு.. பேயடிச்ச மாதிரி ஆகிருச்சு” 

வியர்வை வாடை கலந்த புடவைத் தலைப்பால் அவன் முகத்தை அவள் துடைத்து விட்டுக் கொண்டிருந்தபோது அவளது கணவர் காலி டீ டம்ளருடன் வந்து அவர்களைப் பார்த்தார்.

திக்கென்றாகி மனசும் உடம்பும் பதறிக்கொண்டு நின்றான் வினோத்.. !!

“என்னை உன்னோட அம்மாவா நெனைச்சுக்க. எதையும் நெனைச்சு இப்படி கண் கலங்காத. நான் இருக்கேன் உன்கூட. அழாத.. சரியா? எது வந்தாலும் பாத்துக்கலாம்” என்று இயல்பாகப் பேசினாள் ஜோதிலட்சுமி.

வினோத் தலையை ஆட்டிக் கொண்டு விலகும்போது உண்மையாவே அழுவதுபோலத்தான் இருந்தான். 

“நீ ஆளுதான் வளந்துருக்கியே தவிர இன்னும் சின்னப் பையனாத்தான் இருக்க. இதுக்கெல்லாமா போய் இப்படி பயந்துக்குவ? எந்த பிரச்சினை வந்தாலும் தைரியமா நின்னு பேசு. உனக்கு சப்போர்ட்டா அம்மா மாதிரி என்னை நெனைச்சுக்க”

அவள் கணவர் எதுவும் கேட்கவில்லை. அவர்களைக் கண்டுகொள்ளாதவர் போல சிங்க் பைப்பைத் திருகி டம்ளரைக் கழுவி வைத்துவிட்டு கையைத் துடைத்துக் கொண்டே வெளியே போனார்.

வினோத் இன்னும் அதிர்ச்சி நீங்காமலே நின்றிருந்தான். 

ஜோதிலட்சுமி இயல்பாகச் சிரித்து பழைய பாணியிலேயே சத்தமாக அவனுக்கு தைரியம் சொல்வதுபோலப் பேசிக் கொண்டிருந்தாள். 

இரண்டு நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அவன் முகத்தைத் துடைத்து, தலை முடியைக் கோதிவிட்டுக் கொண்டான்.
“வரேங்க”

“இருடா” என்றாள் மிகச் சன்னமாக.

“என்னங்க?”

“என்னைப் பாரு?”

பார்த்தான். 

“பயந்துட்டியா?” ரகசியம் போலக் கேட்டாள்.

“ம்ம்” தலையை ஆட்டினான்.

சிரித்து அவன் கன்னத்தை வருடினாள். 
“எதுக்கு பயந்த? அந்த ஆளைப் பாத்தா? அதெல்லாம் சுத்த வேஸ்ட். நீ ஒண்ணும் பயந்துக்காத. தைரியமா இரு”

மிரட்சியுடன் அவளையே பார்த்தான். அவள் முகம் கனிந்த பழம் போலிருந்தது.

“எம்மேல கோபமா?” என்று கேட்டாள்.

“இல்லைங்க..”

மெதுவாக ஹாலை எட்டிப் பார்த்துவிட்டு, “பயமே படாத. இது உன் வீடு மாதிரி.. எப்ப வேணா வந்து போலாம்” என்றாள்.

அவன் எதுவும் பேசாமல் அவளைப் பார்த்து நின்றான். 

அவனை அருகில் இழுத்து உதட்டில் பச்சென முத்தமிட்டாள்.
“தைரியமா போ”

வினோத் வெளியேறியபோது மந்திரித்து விட்ட கோழி மாதிரிதான் இருந்தான். 

மகளைப் போலத்தான் அம்மாவும். அதிரடியான பெண்மணி. 

இல்லை இல்லை.. அம்மாவைப் போலத்தான் மகள். 

இந்த வயதிலும் இந்த அம்மாக்காரி இத்தனை தைரியமாக அதிரடியாக இருக்கிறாள் என்றால்.. இளமையில் எப்படி இருந்திருப்பாள்?  

இவளைப் போலவேதான் மகளும் இப்போது இருக்கிறாள்போல. பின்னாளிலும் இப்படித்தான் இருப்பாள்.

மகளை அனுபவித்ததையே தப்பு செய்து விட்டதாக குற்ற உணர்வோடு நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இதில் இந்த அம்மாவையும் அனுபவிப்பது என்றால்..

க்கும்.. நான் எங்கே அவளை அனுபவித்தேன். அவள்தானே என்னை அனுபவித்தாள். 

இப்போது அம்மாவும் மகளைப் போலவேதான் என்னை இழுத்துப் போட்டு அனுபவிப்பாள் போலிருக்கிறது.

சே.. என்ன இது.. நான் அப்படியா இருக்கிறேன்.?

கடையில் இருந்த அவளது மகனிடம் சில பெண்கள் கூட்டமாக நின்று ஏதோ வாங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

வினோத்தால் யாரையும் நிமிர்ந்து கூடப் பார்க்க முடியவில்லை.

அறைக்குச் சென்றவனுக்குக் குளிக்கத் தோன்றவில்லை. உடம்பு காய்ச்சல் கண்டதுபோல வெடவெடத்துக் கொண்டிருந்தது. சிகரெட் தேடினான். தீர்ந்து போயிருந்தது.

கண்ணாடி பார்த்து முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டு மீண்டும் வெளியே போனான். 

காற்றை நெஞ்சு நிறைய உள்ளிழுத்து வேகமாக ஊதிவிட்டுக் கொண்டான்.

கடைக்குச் சென்றான். இப்போது ஓர் இளம்பெண் மட்டும் நின்றிருந்தாள். அவள் அவனைப் பார்த்தாள். 

 அவள் முகத்தைக் கூடப் பார்க்காமல் ஓரமாக நின்றான்.

 அந்தப் பெண் விலகிப் போனதும்,
“சிகரெட் குடு சதீஸ்” என்றான். 

பையன் சிகரெட் பாக்கெட்டையே எடுத்துக் கொடுத்தான். மொத்தமாக எடுத்துக் கொண்டான்.

“அம்மாகிட்ட சொல்லிரு.. நான் குடுத்துர்றேன்”

“என்ன வாங்கினீங்க?” என்று கேட்டான். 

“மீனு”

“என்ன மீனு?”

“பாறை மீனு”

“நல்லாவே இருக்காது. எங்கம்மாகிட்ட சொன்னா கத்தும்” என்றான்.

அங்கேயே சிகரெட் பற்ற வைத்து ஆழமாக இழுத்து இழுத்துப் புகை ஊதினான்.

அறைக்குச் சென்று படுக்கவோ உட்காரவோ முடியாமல் அவஸ்தையாக நடந்து சுற்றிச் சுற்றி வந்து அரை பாக்கெட் சிகரெட்டைத் தீர்த்தபின் வெளியே வந்து வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினான்.

ஜோதிலட்சுமி கொடுத்த அதிர்ச்சி முத்தத்திலிருந்து அவனால் மீளவே முடியவில்லை.

[கல்லறை நண்பன்.]

ஒரு மணிக்கு ஜோதிலட்சுமியே வினோத்தைத் தேடிக் கொண்டு அறைக்கு வந்தாள்.

கதவுக்கு முன்பாக நின்று, “வினோத்.. வா சாப்பிட்டு வருவியாம்” என்றாள்.

உடனே எழுந்து கொண்டான். 
“வரங்க”

வெளியே வந்து எட்டிப் பார்த்தான்.

குளித்திருந்தாள். நீல நிறப் புடவை கட்டியிருந்தாள். தலைவாரி பவுடர் அடித்து பொட்டு வைத்து பளிச்சென்றிருந்தாள். நெற்றியில் விபூதி. கண்ணாடி அணிந்திருந்தாள்.

“என்ன படுத்துட்டியா?” சிரித்தபடி கேட்டாள். 

“இல்லைங்க. குளிச்சுட்டு வந்து மொபைலை பாத்துட்டு உக்காந்துட்டேன்” நெளிந்து சொன்னான்.

“சட்டை போட்டுட்டு தலையை வாரிட்டு வா..” என்று சொல்லிச் சிரித்தபோது மிகவும் வசீகரமாக இருந்தாள்.

அவள் பார்வையிலும் சிரிப்பிலும் இப்போது காம இச்சை தெரியவில்லை. 

அவன் மீதான அவளின் அன்பும் காதலுமே கனிந்த உணர்வாகத் தெரிந்தது.

அவள் முகத்தைப் பார்த்த அவனால் இப்போதும் தன் பதட்ட உணர்வை தடுக்க முடியவில்லை. அது ஏன் என்று புரியவில்லை. 

“வரேன். நீங்க போங்க” சிரித்தபடி சொன்னான்.

“லேட் பண்ணாம வந்துரு”

“ரெண்டே நிமிசத்துல வந்துருவேன். நீங்க போங்க..”

வினோத் உள்ளே போய் சட்டை போட்டுக்கொண்டு தலைவாரிக் கொண்டு வெளியே போனபோது ஜோதிலட்சுமி இல்லை.

பக்கத்து அறைக் கதவுகள் எல்லாமே திறந்திருந்தது. ஆனால் யாரும் வெளியே எட்டிக்கூடப் பார்க்கவில்லை. 

எலலோரும் பயந்திருப்பார்கள் என்று நினைத்தபடி கதவைச் சாத்திப் பூட்டினான்.

கால்களில் செருப்பை மாட்டிக் கொண்டு கடைக்குப் போனான்.

ஜோதிலட்சுமி கடையில்தான் இருந்தாள். அவளைத் தவிர தவிர வேறு யாரும் இல்லை. 

“ஒரு ஆளு வந்து கூப்பிடணுமா?” லேசான முறைப்புடன் கேட்டாள்.

சிரித்தான். “இல்லைங்க. பசி இல்ல”

இப்போதுவரை அவன் பார்த்திராத அளவுக்கு அவளின் முகமே பளபளத்த மாதிரி இருந்தது. மூக்கு கூராக அழகு காட்டியது. இதழ்களில் துடிப்பிருந்தது.

“காலைல என்ன சாப்பிட்ட?” அவனைக் கேட்டாள்.

“நீங்க குடுத்த டீ மட்டும்தான்”

“கொல்லப் போறேன் உன்னை? பன்னெண்டு மணிக்கு சாப்பிட வரச் சொன்னனா இல்லையா?”

“பரவால்லங்க”

“சிகரெட்டா ஊதி தள்ளினியா?”

தலையை ஆட்டி ஒப்புக் கொண்டான்.

“உள்ள வா..” என்றாள்.

உள்ளே சென்றான்.

 அவனுக்கு முன்பாக மெல்ல அசைந்தபடி நடந்து போனாள். அவள் உடல் மீது வைத்த கண்ணை அவன் எடுக்கவே இல்லை.

இதுவரை அவன் நினைத்தும் பார்த்திராத ஒரு அழகும் கவர்ச்சியுமாக அவனை ஈர்த்தது ஜோதிலட்சுமியின் முதிர்ந்த உடல்.

கொழுத்த உடல்தான். அகலமான முதுகு. இடுப்பில் ஏராள சதை. பெரிய மடிப்புகள். புட்டங்கள் மிகப் பெரியவை.

மகள் கார்த்திகாவை விட இன்னொரு மடங்கு அதிகமான உடம்பு இவளுக்கு.!

ஹால் காலியாக இருந்தது. டிவி பேன் எல்லாம் ஆப் ஆகியிருந்தது. அவளது கணவரையோ பையனையோ காணவில்லை. 

டிவி பேன் எல்லாம் போட்டு விட்டாள்.  
“உக்காரு” எனச் சொல்லிவிட்டுக் கிச்சன் போனாள். 

“கை கழுவறியா?” உள்ளிருந்து கேட்டாள். 

“கழுவிட்டங்க” சேரை நகர்த்திப் போட்டுக் கொண்டு டிவியைப் பார்த்து உட்கார்ந்தான்.

தட்டில் உணவைப் போட்டு வந்து டீபாயை அவன் முன்பாக இழுத்துப் போட்டு அதன் மேல் உணவு தண்ணீர் வறுத்த மீன் துண்டுகள் எல்லாம் வைத்தாள்.

“சாப்பிடு”

“நீங்க சாப்டிங்களா?” அவள் முகம் பார்த்துக் கேட்டான். 

“ஆமா.. அவங்களுக்கு குடுத்துட்டு கையோட நானும் சாப்பிட்டேன்”

“ரெண்டு பேரையுமே காணம் போலருக்கு?”

“தறுதலைங்க ரெண்டும் எங்காவது போயிருக்கும். நான் பெத்தது படத்துக்கு அங்க இங்கனு போயிட்டு இனி ராத்திரிக்குத்தான் வீட்டுக்கு வரும். கடைல உக்காரச் சொன்னேன் இல்ல? நூறோ எறநூறோ ஆட்டைய போட்டிருக்கும். திருட்டு புத்தி ஜாஸ்தி. ஒரு சொல் பேச்சு கேக்கறதில்ல. அப்படியே அப்பனை மாதிரி புத்தி பேச்சு எல்லாம். என்னை மயிருக்கு கூட மதிக்கறதில்ல” என்று படபடவெனப் பொரிந்தாள்.

கணவன், மகன் இரண்டு பேருக்குமே அவள் என்றால் அவ்வளவு கசப்பு. முகம் கொடுத்துக் கூட பேச மாட்டார்கள். 

எப்போதும் வீட்டுக்குள் சத்தமாக வாயில் வந்த வார்த்தைகளை எல்லாம் சொல்லிக் கத்திக் கொண்டிருந்தால் பின் யார்தான் மதிப்பார்கள்.?

அவளது கணவர் ஒரு பிள்ளைப் பூச்சி. கடிந்து பேச மாட்டார். காரணம் அந்தம்மா அவரைப் பொறுத்தவரை ஒரு ராட்ஸஸி. 

ஜோதிலட்சுமியம்மாள் வாயாடி, வம்புக்காரி என்பது அந்த ஏரியாவுக்கே தெரியும். ஆனால் வினோத்திடம் மட்டும் அவள் ஆரம்பத்திலிருந்தே ஒரு பரிவுடன்தான் பழகி வருகிறாள் என்பதை இப்போதுதான் அவனும் வியப்பாக உணரத் தொடங்கினான்.

ஜோதிலட்சுமி சோபாவில் உட்கார்ந்து கொண்டாள். கால்களை நீட்டி அகட்டி வைத்துக் கொண்டாள். கொலுசுக்கு மேலே கெண்டைக்கால் தெரிய பாவாடையை மேலேற்றி விட்டுக் கொண்டாள்.

பருத்த தூண் மாதிரியான கெண்டைக் கால் சதை தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.

டிவியைப் பார்த்துக் கொண்டு அவனிடம் இயல்பாகப் பேசினாள்.

மீன் நன்றாகவே செய்திருந்தாள். விரும்பிச் சாப்பிட்டான்.

[கல்லறை நண்பன்.]

அவன் சாப்பிடுவதைக் கவனித்து அக்கறையாகவே அவனுக்குப் பறிமாறினாள் ஜோதிலட்சுமி.

“மீனு எப்படி இருக்கு?” குண்டு மூக்கை தேய்த்து உறிஞ்சியபடி கேட்டாள்.

“ரொம்ப நல்லாருக்குங்க” அவள் முகத்தைப் பார்த்து தலையை ஆட்டினான்.

“நான் பெத்ததுக்கு மீனே புடிக்காது” என்றாள் சிரித்து. 

“சொன்னாப்லங்க”

“என்ன சொன்னான்?”

“மீனு நல்லாவே இருக்காதுனு”

“திங்க மாட்டான். ஒரு துண்டு ரெண்டு துண்டு திங்க வெக்கறதுக்கே சத்தம் போடணும்”

ஜோதிலட்சுமிக்கு வயது நாற்பதுக்கு மேல் இருக்கலாம். ஆனால் எத்தனை என்பது உறுதியாகத் தெரியவில்லை. நல்ல ஆஜானுபாகுவான பெண்மணி. உயரமாக குண்டாக இருப்பாள். நல்ல நிறம்.

பெரிய தலையும் வட்ட முகமும் கொழுத்த கன்னங்களும் கூரான மூக்கும் பெரிய கண்களுமாக இருப்பாள். கைகளே தூண்களைப் போலிருக்கும். எப்போதும் புடவைதான். 

அவளின் அந்த உடம்பும் அழகும் அவனை சற்றே மிரள வைத்தது. 

அவள் தன்னோடு உறவு கொள்ள விரும்புகிறாள். அவளது இந்த கொழுத்துப் பருத்த உடம்பை எப்படி உருட்டி விளையாடி உறவு கொள்வது?

அதை நினைத்தபோதே அவனுக்கு மலைப்பாகவும் இருந்தது.

அவனது ரசனை விருப்பம் தேர்வு எல்லாம் ஒல்லியான இளம்பெண்கள்தான். ஆனால் என்னவோ அவனுக்கு இப்போது அமைந்திருப்பது உடல் பெருத்த குண்டுப் பெண்மணிகள்தான்.

அவளின் அன்பான பராமரிப்பில் நன்றாக சாப்பிட்டு கை கழுவி தண்ணீர் குடித்து வினோத் கிளம்பியபோது கேட்டாள்.
“சினிமா கினிமா போறியா?”

“இல்லீங்க”

“ஏன்டா போலாமில்ல?”

“படம் இன்ட்ரஸ்ட்டா இல்லைங்க.”

“ஆமா இப்பெல்லாம் படமா எடுக்கறாங்க.. நானெல்லாம் படம் பாத்தே பல வருசமாச்சு”

“அப்படியே படம் வேணும்னாலும் தேட்டருக்கு யாருங்க போய் பாக்கறா..”

புடவையை சரி செய்து கொண்டு கேட்டாள். 
“என் மேல ஏதாவது கோபமா?”

“சே சே.. இல்லைங்க”

சிரித்து, “நான் கெட்டவ கிடையாது” என்றாள்.

“ஐயோ.. உண்மைலயே நீங்க என் அம்மா மாதிரிதான். உங்களைத் தெரியாதா எனக்கு”

“அப்ப.. அம்மாகிட்ட ஏன்டா அப்படி பயந்து நடுங்கின?”

“அது.. எனக்கு.. திடுதிப்புனு.. நீங்க...” தயங்கிச் சிரித்தான்.

“நீ உங்கம்மாகிட்ட மொலைப் பாலு குடிச்சிருப்ப இல்ல?”

மிரண்ட மாதிரி பார்த்து தலையை ஆட்டினான்.

“நானும் உனக்கு ஒரு அம்மாதான். என்கிட்ட குடிக்கறியா பாலு” அவள் சிரித்தபடி கேட்டாள்.

“ஐயோ..” திக்கென அதிர்ந்த மாதிரி அலறினான் வினோத்.

பற்கள் அத்தனையும் பளிச்செனத் தெரியச் சிரித்த ஜோதிலட்சுமி முந்தானையைச் சற்று ஒதுக்கி விட்டிருப்பதை இப்போதுதான் கவனித்தான்.

அவளின் பருத்த முலை இளநீர் காய் போல சரிந்து தளதளவென தெரிந்தது. ரவிக்கை முனையில் முலைக் காம்பின் விடைப்பு தெரிந்தது. பிரா போடவில்லையோ என்று நினைத்தான்.

“அம்மாகிட்ட என்னடா வெக்கம்?” என்றாள். 

“இல்லை.. நீங்க இப்படி திடுதிப்புனு..”

அருகில் வந்து அவனை இழுத்து அணைத்தாள். நெஞ்சோடு தழுவி அவன் முகத்தை ஆசையாகத் தடவினாள்.
“அதான் பயமா?”

“ம்ம்”

“நான் வயசான பொம்பளைனு ஒதுக்கிரலையே..?”

“சே.. நான் அப்படி எல்லாம் நெனைக்கவே இல்லைங்க..” என்றான் பொய்யாய்.

அவன் கன்னத்தில் இதழ் ஒற்றி முத்தமிட்டாள். அவள் முகம் வாசனையாக இருந்தது.

“வண்டி எடுத்துட்டு எங்கயோ போனியாம்.. எங்க போன?”

“எங்கயும் இல்லங்க.. சும்மா ஒரு ரவுண்டு போயிட்டு வந்தேன்”

“கடைசியா எப்ப ஷேவ் பண்ண?”

“ரெண்டு வாரமாச்சுங்க”

“பண்ணிக்க. இந்த தாடி நல்லால்ல. பயந்துக்காத. என்கிட்ட நீ உரிமையா நடந்துக்கலாம்” அவன் உதட்டை நீவினாள். “தம்மடிச்சு தம்மடிச்சு ஒதடே கருத்துப் போச்சு பாரு”

“பயமாத்தாங்க இருக்கு”

“ஒரு தடவை என்கிட்ட பாலு குடி. உன் பயம் போயிரும்.. இப்ப குடிக்கறியா? யாருமில்ல..” முந்தானையை நெஞ்சில் நன்றாக ஒதுக்கினாள்.

பிதுங்கிய மார்பகங்களின் நடுவில் பெரிய பள்ளம் தெரிந்தது. அதன் நடுவில் புரண்ட சங்கிலியும் தாலியும் அழகு காட்டியது.

“இல்ல.. வேண்டாங்க” குப்பென்றாகி வியர்த்துக் கொட்டத் தொடங்கியது.

“ஏன்டா? அம்மாவை புடிக்கலியா?” லேசான ஏமாற்றத்துடன் கேட்டாள்.

“ஐயோ.. அப்படி இல்லைங்க. நீங்க நெறைய சாப்பிட வெச்சுட்டிங்க. சாப்பிட்டதே வயிறு புல்லாகி.. கும்முனு இருக்கு”

“என்கிட்ட என்ன பாலா வரப் போகுது.. சும்மாதான.?”

“இருந்தாலும்.. இப்ப வேண்டாங்க”

அவன் மூக்கை மூக்கால் உரசி உதட்டில் உதட்டைப் பதித்து அழ்த்தமாக முத்தமிட்டாள். மெல்லக் கடித்து சுவைத்து விடுவித்தாள். 

“எப்போ வேணா வா. உனக்கு என்ன வேணுமோ தரேன்” கிறக்கமாகச் சொன்னாள்.

“ம்ம்” தலையை ஆட்டினான்.

இப்போதும் நடுங்கிய கால்களுடன்தான் அவள் வீட்டை விட்டு வெளியே போனான் வினோத்.. !!

[கல்லறை நண்பன்.]

அடுத்த மாதத்தில் ஒரு பண்டிகை வந்தது. 

“இந்த நோம்பிக்கு என்ன செய்யப் போற நீ?” என்று ஷிவானியைக் கேட்டான் வினோத். 

“அம்மா அப்பாவோட ஊருக்குப் போலாம்னு பிளான். எங்க சொந்த ஊருக்கு” என்றாள். 

“எங்க இருக்கு?”

“திருநெல்வேலி பக்கம். கிராமம். போயே ரொம்ப நாள் ஆச்சு. ஆமா நீங்க என்ன செய்யப் போறீங்க?”

“நீயும் ஊருக்கு போறே. அப்பறம் நான் எப்படி இருக்கறது? நானும் ஊருக்குப் போய்ட்டு வர வேண்டியதுதான்”

“எத்தனை நாள் ஆகும்?”

“ரெண்டு நாள்ள வந்துருவேன்”

“நாங்களும்தான்” என்று சிரித்தாள். 

“ட்ரஸ் எடுப்பியா?”

“கண்டிப்பா. ட்ரஸ் எடுப்பேன்”

“நான் ஒண்ணு எடுத்து தரட்டுமா?”

“எனக்கா?”

“ஆமா..”

“சரி..” என்றாள் உடனே மலர்ந்து. 

“நான் பணம் குடுத்துர்றேன். நீ செலக்ட் பண்ணிக்கறியா? எனக்கு அதுல அனுபவம் இல்ல”

“ஓகே” எனச் சிரித்தாள்.

அடுத்த நாளே அவளை துணிக் கடைக்கு அழைத்துப் போனான். 

அவள் ஒரு மணிக்கும் மேலாகத் தேடித் தேடி கலைத்துப் பார்த்து இளஞ் சிவப்பில் ஒன்றும் கத்தரிப் பூக் கலரில் ஒன்றுமாக சுடிதார்கள் எடுத்துக் கொண்டாள். 

அவளது செலக்ஷனில் தனக்கும் ஒரு பேண்ட் சர்ட் எடுத்துக் கொண்டான் வினோத்.. !!

“இந்த நோம்பிக்கு ஊருக்கு போறியா நீ?” என்று இரவு சிகரெட் வாங்கப் போனபோது கேட்டாள் ஜோதிலட்சுமி.

இந்த ஒரு மாதமாக அவள் அவனிடம் வேறெந்த தொந்தரவும் செய்யவில்லை. பழைய மாதிரி இயல்பாகத்தான் பழகினாள்.  

அது அவனுக்கே சற்று வியப்பாகத்தான் இருந்தது.

“ஆமாங்க. நாலஞ்சு மாசம் ஆகிப் போச்சு. ஊருக்கு போயி” என்றான். 

“ஊர்ல எத்தனை நாள் இருப்ப?”

“ரெண்டு நாள்தாங்க. வந்துருவேன்”

“என் மக இங்க வரேன்றுக்கா” என்பதை சற்று மலர்ந்த புன்னகையுடன் சொன்னாள்.

அவனுக்குள் ஒரு சின்ன திடுக்கிடல் எழுந்து அடங்கியது.

“குடும்பத்தோடங்களா?” தயங்கிக் கேட்டான். 

“ஆமா. மருமகனும் வரார். எனக்குத்தான் அவங்களை திரும்ப அனுப்பறதுக்குள்ள போதும் போதும்னு ஆகிரும்”

“ஏங்க?”

“கொழந்தைக ரெண்டும் செம வாலுங்க. பத்தாதுக்கு மாப்பிள்ளையை வேற நல்லா கவனிக்கணும். ஒதவிக்கு கூட எந்த நாயும் வராது. நீ இருந்தாக் கூட ரொம்ப ஒதவியா இருக்கும். அதுக்காக நான் உன்னை ஊருக்கு போக வேண்டாம்னு சொல்லல. நீ போய்ட்டு வா..” என்றாள்.

அவன் ஊருக்குக் கிளம்பும் முதல் நாள் இரவு கடைக்குப் போனபோது கேட்டாள்.
“எப்ப ஊருக்கு போறே?”

“காலைலங்க..”

“எத்தனை மணிக்கு?”

“காலைல தூங்கி எந்திரிச்சு குளிச்சுட்டு.. எப்படியும் ஒம்பது பத்து மணி ஆகிருங்க”

“அப்ப சரி. போறப்ப என்னை பாத்துட்டு போ”

“ஏங்க?”

“சும்மாதான்டா” என்று கடிந்து கொண்டாள்.

“செரிங்க”

இரவு ஷிவானியுடன் சற்று எல்லை மீறிப் போய் சாட் செய்தான். ரொம்ப நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். தூங்குவதற்கு வெகு நேரமாகிப் போனது.

காலை எட்டரை மணிக்கு எழுந்தான் வினோத். 

இரவில் ஷிவானியுடன் சாட் செய்தது சற்று கிளுகிளுப்பாக இருந்தது. அதை நினைக்கும் போதே மனதுக்குள் மெல்லிய உற்சாகம் எழுந்தது. 

அது உடம்பில் பரவசமாக ஓடி ஆண்மைக்குள் மெல்லிய சூட்டைக் கிளப்பியது.

பல் தேய்த்துக் குளித்து உடை மாற்றிக் கொண்டு ஜோதிலட்சுமியைப் பார்க்கப் போனபோது அவள் கடையிலேயே இருந்தாள்.

குளித்திருந்தாள். ஒரு மாதிரியான பிரவுன் நிறத்தில் ரவிக்கை அணிந்து புடவை கட்டியிருந்தாள். நெற்றியில் பொட்டு வைத்திருப்பது அழகாகவே இருந்தது. கண்ணாடி போட்டிருந்தாள்.

“கிளம்பிட்டியா?”

“ஆமாங்க”

“சாப்பிட்டியா?”

“போறப்ப ஹோட்டல்ல போய் சாப்பிட்டுக்குவங்க”

கல்லாவைத் திறந்து ஐநூறு ரூபாய் நோட்டுக்களாக சிலவற்றை எடுத்து எண்ணி அவனிடம் கொடுத்தாள்.
“உங்கம்மா அப்பாவுக்கு என் சார்பா ஏதாவது வாங்கிட்டு போய் குடு”

கொஞ்சம் தடுமாற்றமாகி விட்டான். 
“நான் வாங்கித் தரங்க. வெய்ங்க. என்கிட்டயும் பணமிருக்கு”

“வெய்டா” மிரட்டிக் கொடுத்தாள். 

தயக்கத்துடன் வாங்கிக் கொண்டான். 
“தேங்க்ஸ்ங்க”

“நீயும் செலவு பண்ணிட்டு சந்தோசமா இருந்துட்டு வா. தண்ணி கிண்ணி அடிச்சுட்டு அலும்பு பண்ணிராதே.. தெரிஞ்சுது.. தொலைச்சுருவேன்”

“மாட்டங்க”

“சாப்பிட தரட்டுமா? சாப்பிட்டு போறியா?”

“இல்ல.. பரவால்லங்க. நான் போற வழில பாத்துக்கறேன்”

“டீ காபி ஏதாவது?”

“உங்களுக்கு எதுக்குங்க சிரமம்”

“ப்ச்.. என்னடா சிரமம் எனக்கு? வா.. ஏதாவது சாப்பிட்டு போ” என்று அவள் வற்புறுத்தி அழைத்தது எதற்காக என்பது அவனுக்குப் புரிந்தது.

தயங்கினான்.
“இப்ப வேணாங்களே..” என்றான்.

“என்னடா இப்ப வேண்டாம்” மிரட்டினாள்.

“வெறும் காபி டீன்னா பரவால்ல”

லேசாக முறைத்தாள்.
“ஊருக்கு போற இல்லையா?”

“ஆமாங்க..”

“அப்ப.. எனக்கு ஒண்ணும் குடுத்துட்டு போக மாட்டியா?”

அவள் முகத்தைப் பார்த்து மறுக்க முடியாமல் சிரித்தான்.
“என்னங்க வேணும்?”

“முத்தம் வேணும். குடுப்பியா மாட்டியா?” மிரட்டும் தொனியிலேயே கேட்டாள்.

“தரங்க”

சிரித்தாள்.
“வா” 

கடையை விட்டு வெளியேறி வீட்டுக்குள் போனாள்.. !!

[கல்லறை நண்பன்.]

இந்தக் கதை 250 பக்கங்கள் கொண்ட பிடிஎப்பாக விலைக்கு கிடைக்கும்.. !!

தொடர்புக்கு,  mukil 338 @ gmail . Com

[கல்லறை நண்பன்.]

Rate pls

மெயில் பண்ணுங்க நண்பா.. !!

[கல்லறை நண்பன்.]

சில நொடிகள் கழித்து, சிறு தயக்கத்துக்குப் பின்னர் பேகுடன் ஜோதிலட்சுமியின் வீட்டுக்குப் போனான் வினோத். 

வீட்டில் அவளது கணவனையும் பையனையும் காணவில்லை. வீடு அமைதியாக இருந்தது.

அவள் பேனைப் போட்டுவிட்டு கிச்சன் போய் நின்று திரும்பி அவனைக் கேட்டாள்.
“காபியா.. டீயாடா?”

ஷூவைக் கழற்றிவிட்டு உள்ளே போனான்.
“ஏதோ ஒண்ணுங்க.. நீங்க எது குடுத்தாலும் சரிதான்”

“இங்க வா” கிச்சனுக்கு அழைத்தாள்.

அவன் பேகை வைத்து விட்டு கிச்சனுக்குள் போனதும் அவளே நெருக்கமாக வந்து அவனை உரசிக் கொண்டு நின்றாள். 

அவள் புடவை அவனை உரசியது. அவளது இனிமை கலந்த பெண் வாசனை அவனைத் தொட்டது. அவள் முலைகளின் மாதர்ப்பு அவன் மனதில் சபலத்தைக் கொடுத்தது.

“என்னடா திமிரா?” முறைத்தபடி கேட்டாள். 

“இல்லைங்க” மெலிதாகச் சிரித்தான்.

“பின்ன.. ஒரு முத்தம் குடுக்க இப்படி சீன் போடுற?”

“ஐயோ.. அப்படி எல்லாம் இல்லைங்க”

“என்னை புடிக்கலியா உனக்கு?”

“புடிக்குங்க”

“முத்தம் குடுக்கத்தான் புடிக்கலியா?”

“அப்படி எல்லாம் நீங்களா ஏதாவது நெனைச்சுக்காதிங்க..”

“முத்தம் கேட்டா குடுக்கணும்”

“குடுக்கறங்க”

“குடு” என்றாள்.

அவன் தயக்கத்தை உதறிவிட்டு அவளை மெதுவாகத் தொட்டு அணைத்தான். கொழு கொழுவென இருந்த அவள் கன்னத்தில் உதடுகள் பதித்து இச்சென முத்தம் கொடுத்தான். அப்பறம் மறு கன்னத்திலும் அதேபோல முத்தம் கொடுத்தான்.

முத்தங்களை வாச்கியபடி அவள் அசையாமலே நின்றாள். 

தயங்கி அவள் உதட்டில் மென்மையாக ஒரு முத்தம் பதித்தான்.

“போதுங்களா?” சிரித்தபடி கேட்டான்.

“இன்னும் குடு” என்றாள். 

தடித்த அவள் உதட்டில் தொடர்ந்து நான்கைந்து முத்தங்கள் கொடுத்தான்.

“இதானா?” என்று கேட்டாள்.

சிரித்தான்.

அவள் சட்டென்று ஆவேசமானாள். அவனைக் கட்டிப் பிடித்து அவன் உதட்டில் அழுத்தி அழுத்தி முத்தம் கொடுத்தாள். அவன் உதட்டை கவ்விச் சுவைத்தாள்.

மூச்சு வாங்க விலகினாள். அவள் முலைகளின் அணைவில் அவனது ஆண்மைத் தண்டு சினந்தது.

“நான் வேண்டாமாடா உனக்கு?” என்று அவனைத் தழுவி மூக்கில் மூக்கைத் தேய்த்தபடி கேட்டாள்.

“வேணுங்க” அவனும் முனகலாய் சொன்னான்.

“அப்பறம் ஏன்டா ஒதுங்கி ஒதுங்கிப் போற? நானா வம்புல உன்னை இழுத்துப் புடிக்க வேண்டியிருக்கு..”

“அது.. ஓரு பயம்ங்க”

“என்னடா பயம்? நான் வயசான பொம்பளைன்னா?”

“அது இல்லைங்க..”

“பின்ன? நான் குண்டு பொம்பளைன்னா..?”

“ஐயோ.. அதெல்லாம் இல்லைங்க”

“வயசுப் புள்ளையா இருக்கப்ப நான் ஒல்லியாத்தான்டா இருந்தேன். கல்யாணமாகி புள்ளை பெத்துதான் இப்படி ஊதிப் போயிட்டேன்”

“அதில்லைங்கமா”

“பின்ன என்னடா?”

அவன் ஒன்றும் சொல்லாமல் சிரித்தான்.

அவன் உதட்டை லபக்கெனக் கவ்விச் சுவைத்தாள். முலைகள் நசுங்க அவனை இறுக்கினாள். சற்று திணறலாக மூச்சு விட்டாள்.

சட்டென விலகி அவன் முகத்தை தன் மார்பின் நடுவில் வைத்து அழுத்திக் கொண்டாள். 

அவன் கழுத்தை இறுக்கிப் பிடித்து உச்சியில் உதடுகளைப் புதைத்து முத்தம் கொடுத்தாள். 

அவன் திணறி விலகியபோது அவளின் முந்தானை ஒதுங்கிப் போயிருந்தது. கொழுத்துப் பிதுங்கிய முலைச் சதையை சப்பி விடுவித்திருந்தான். 

அவள் சற்று படபடப்பாகி முந்தானையை முழுசாக ஒதுக்கி ரவிக்கையைப் பிரித்தாள். கொழுத்துப் பழுத்த மார்புகளில் ஒன்றை பிராவில் இருந்து பிதுக்கி எடுத்து அவன் வாயில் திணித்தாள். உடனே அவனை இறுக்கிக் கொண்டாள்.

உதடுகளுக்கிடையில் நிரடிய அவளின் தடித்த முலைக் காம்பைக் கவ்விக் கொண்டான். 

முலைக் காம்பை நாக்கால் தடவிச் சுவைத்து உதடுகளைக் குவித்து காம்பை உறிஞ்சி சூப்பினான்.

அவள் முனகினாள். உடனடியாக வியர்த்தாள். அவளே அடுத்த முலையையும் பிராவிலிருந்து வெளியே எடுத்து அவன் வாயில் திணித்தாள்.

சில நிமிடங்களில் அவளுக்கு வேகமாக மூச்சு வாங்கி வியர்த்துக் கொட்டியது. 

அவளது பெண்மைக் கொந்தளிப்பில் அவள் உடம்பில் எழுந்திருக்கும் உணர்ச்சியின் தீவிர தாக்குதலை அவளால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை.

அவளின் இரண்டு கொழுத்துப் பழுத்த பெரு முலைகளையும் தடவிப் பிசைந்து உருட்டிக் கசக்கி சூப்பிச் சுவைத்து விடுவித்தான்.

இதயம் அதிர, அவன் முகத்தை விலக்கி முத்தமிட்டு விட்டு ஓடிப் போய் பேனுக்கு கீழே நின்று நெஞ்சு அதிர குபுக் குபுக்கென மூச்சு வாங்கினாள் ஜோதிலட்சுமி.. !!


தொடர்புக்கு  mukil 338 @ gmail

[கல்லறை நண்பன்.]

Story pdf rate. I sent email you not responce

இன்பாக்ஸ் பாருங்க

[கல்லறை நண்பன்.]

வினோத் உணர்ச்சித் தாக்குதலுக்கு ஆளாகியிருந்தான். அவனது பருவ தாகம் அவனுள் வெப்பப் புயலாய் கிளம்பியிருந்தது. 

ஆனால் ஆர்வமாக ஆரம்பித்த ஜோதிலட்சுமி தடுமாறிப் போனதால் அவன் தன்னை கட்டுப் படுத்திக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது.

அவனுக்கும் முகம் கழுத்தெல்லாம் முத்து முத்தாக வியர்வை பூத்திருந்தது.

 தன் முகத்தை துடைத்து தலை மயிரைக் கோதிவிட்டு சீராக்கிக் கொண்டு அவளிடம் போனான்.

“குப்புனு வேத்துப் போச்சு” புடவைத் தலைப்பால் நெற்றி கழுத்து முலை இடுக்கெல்லாம் அழுத்தி அழுத்தி துடைத்துக் கொண்டாள் அந்த அம்மாள்.

அவள் முகம் கூட உணர்ச்சி ஏறி கனிந்த பழம் போல சிவந்து போயிருந்தது. 

காமம் ஏறிச் சிவந்த முகத்துடன் நிற்கும் அவள் மீது ஆசை பெருக்கெடுத்தது.

அவளை முத்தமிடவும் அவளின் கன்னங்களைக் கடித்துச் சுவைக்கவும் இப்போது ஆசை வந்தது அவனுக்கு. 

ஆனால் அவள் இருக்கும் நிலையைப் பார்த்து அவனுக்கு பரிதாபமாக இருந்தது.

இதற்கே இவள் உடம்பு தாங்கவில்லை என்றால்.. இன்னும் உடலுறவுவரை போனால் என்ன செய்வாள். எப்படித் தாங்குவாள்.?

உடம்பு முடியாத இவளுக்கு எல்லாம் எதற்கு இந்த வேண்டாத ஆசை.?

ஒன்று கிடக்க ஒன்று ஆகிவிட்டால் என்ன செய்வது?

“நான் போகட்டுங்களா?” மெல்லக் கேட்டான்.

“போறியா? காபி டீ ஒண்ணும் வெக்கல. இரு போவியாம்” என்றாள் கழுத்து வியர்வையை துடைத்துக் கொண்டு. அக்குள் நனைந்து போயிருந்தது.

“பரவால்லைங்க. இதுக்கு மேல காபி டீ எதுவும் வேண்டாம்”

“ஏன்டா?”

“இப்பவே குப்புனு வேத்துருச்சுங்க. டீ காபி குடிச்சா இன்னும் வேத்து ஒழுகும்”

“சந்தோசம்டா எனக்கு” என்றாள். 

புன்னகைத்தான்.

“நீங்கதான் பாவம்.. ஒடம்பெல்லாம் பாருங்க எப்படி வேத்துப் போச்சுனு”

“ஆமாடா”

ஒரு நிமிடம் கண் மூடி நின்று காற்று வாங்கினாள். 

அவன் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். 

கொழுத்த உடம்புக்காரி என்றாலும் நிச்சயமாக அவளும் ஓர் அழகிதான். இளமையில் நிச்சயமாக மிகவும் அழகாகத்தான்  இருந்திருப்பாள். கவர்ச்சி மிக்க பெண்ணாக வளம் வந்து பல ஆண்களின் நெஞ்சில் சபலத்தை உண்டாக்கியிருப்பாள்.

பலரது காமக் கற்பனைகளுக்கு இலக்காகியிருப்பாள்.

இளவயதில் இவளது மகளைப் போலத்தான் இருந்திருப்பாள். அப்படி என்றால்.. இவளது மகளும் இந்த வயதை எட்டும்போது இப்படித்தான் இருப்பாளோ.?

கண் முன்பாக கனிந்தாடும் அவளின் கொழுத்த முலைச் சதையும் அவன் சுவாசித்த அதன் மணமும் கிளர்ச்சியூட்டியது. அவனது ஆண்மைக்குள் உஷ்ணம்  ஏறி தகிக்கத் தொடங்கியது.

கொழுத்த பெண்மணி. ஆனால் மிக  அழகான பெண். பாவம், இவளது வாய்க்கு பயந்தே இவளது கணவர் இவளைக் கண்டு கொள்வதில்லை போலிருக்கிறது.

கொஞ்சம் மூச்சு சீராகி புடவைத் தலைப்பில் வியர்வையை நன்றாகத் துடைத்துக் கொண்டு மெல்ல நடந்து கிச்சன் போய் தண்ணீர் குடித்து அவனுக்கும் எடுத்து வந்து கொடுத்தாள்.

ரவிக்கையில் இன்னும் கொக்கி மாட்டியிருக்கவில்லை. பிராவில் அடைந்த முலைகள் சரிந்து கீழே தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. 

பெரிய முலை வட்டம் தெரிய அவளின் முலைக் காம்புகள் சற்று இறுகி தடித்துத் தெரிந்தன.

“இப்படி ஆகும்னு நான் நெனைக்கவே இல்ல” சற்றே படபடத்தபடி பேசினாள். 

“இப்ப ஓகேங்களா?” கனிவாய் கேட்டான்.

“ம்ம்” முலையை தடவிக் கொண்டாள். 

“ரெஸ்ட் எடுங்க” குரல் பிசிறச் சொன்னான். 

மெல்ல, “போடறியா?” என்றாள்.

[கல்லறை நண்பன்.]

“என்னங்க?” அவனுக்குப் புரியவில்லை. நெற்றி சுருக்கிப் பார்த்தான்.

“என்னைப் போடறியா?” அவன் கண் பார்த்துக் கேட்டாள்.

அவள் அனுபவிக்கக் கேட்கிறாள் என்று புரிந்ததும் அவனுக்கு திக்கென்றிருந்தது. 

போடலாம்தான். படுக்கப் போட்டு ஏறி அடிக்கலாம்தான். ஆனால் இவள் அதை இவ்வளவு அப்பட்டமாகவா கேட்பாள்?

“ஓபனா பேசறீங்க” சன்னமாகச் சிரித்தபடி சொன்னான்.

உடம்புக்குள் சூடேறி ஆண்மைத் தண்டு புடைத்து முறுக்கிக் கொண்டிருந்தது. 

“எனக்கு எதையும் ஓபனா பேசித்தான் பழக்கம். இதுல என்ன வெக்கம்? நான் இப்படித்தான். சரி சொல்லு.. என் மேல ஆசை இல்லையா உனக்கு. அதைச் சொல்லு.?”

இல்லை என்று சொன்னால் திட்டுவாள். திட்டுவது மட்டுமல்ல, ரூமைக் கூட காலி செய்யச் சொன்னாலும் ஆச்சரியப் படுவதற்கு இல்லை. 

அதே சமயம் அவள் மீது அவனுக்கு ஆசை இல்லாமலும் இல்லை. வயது முதிர்ந்த பெண்மணியாக இருந்தாலும் அவளின் உடம்பும் முகமும் அவள் காட்டும் கனிவும் அவனை ஈர்க்கவே செய்திருந்தது.

ஆணைப் பொறுத்தவரை பெண் என்பவள் எப்போதும் ஈர்ப்பு மிகுந்தவள்தான். வயதோ உடல் தோற்றமோ அதன் பிறகுதான் முக்கியமா முக்கியம் இல்லையா என்று யோசிக்கும்படி இருக்கும். 

வினோத்தைப் பொறுத்தவரை இந்த ஜோதிலட்சுமி அம்மாளும் அப்படித்தான். 

பழக்கம் மூலமாக பாசம் காட்டி, அன்பெனும் அணுக்கம் காட்டி அவனைத் தன் பெண்மைப் பெட்டகத்துக்குள் சிறை படுத்திக் கொள்ள விரும்புகிறாள்.

இப்போதும் அவள் உடம்பைச் சுற்றிய புடவையை பாவாடையை எல்லாம் அவிழ்த்துப் போட்டு, அவளது முழு அம்மண உடம்பையும் பார்க்க வேண்டும். அவளைப் படுக்கப் போட்டு ருசிக்க வேண்டும் என்கிற ஆசை உண்டு. 

அதன்பிறகு.. அவள் மீது ஏறி..

ஆனால் இப்போதைய நிலையில் அவளின் உடல் நிலையும் அவஸ்தையும்தான் அவனைத் தயங்க வைத்தது.

“என்னடா.. ஆசை இல்லையா?” மீண்டும் கேட்டாள் ஜோதிலட்சுமி.

“என்னங்க இப்படி கேட்டுட்டிங்க?” சிரித்தபடி அவளை நெருங்கி நின்றான் வினோத்.

“ஓபனா சொல்லு.. என்மேல ஆசை இருக்கா இல்லையா?” அவன் கண்களை உற்றுப் பார்த்தபடி கேட்டாள். 

இந்தக் கேள்விக்கு பதிலை வாங்காமல் விட மாட்டாள் போல.

“இருக்குங்க” என்றான் கனிவாகச் சிரித்து. 

“எனக்கு உன்னை ரொம்ப புடிச்சுருக்குடா” முலைகள் குலுங்க வலது கை தூக்கி அவன் கன்னம் தொட்டுத் தடவினாள்.

“தெரியுங்க”

“என் வயசுக்கு உன்னை லவ் பண்ணி கல்யாணம் பண்ணிக்கத்தான் முடியாது. ஆனா..”

“என்னங்க நீங்க.. இப்படியெல்லாம்” இடைவெட்டிச் சொன்னான்.

“ஏன்டா.. வயசானா லவ் பண்ணக் கூடாதா? இல்ல ஆசைதான் இருக்கக் கூடாதா?” அவனது மீசையை நீவினாள்.

“அப்படி சொல்லலைங்க. அதெல்லாம் தாராளமா இருக்கலாம்”

“எனக்கு உன்கிட்ட படுத்து அனுபவிக்க ரொம்ப ஆசைதான்டா. என்ன.. இந்த ஒடம்புதான் இம்சை பண்ணுது..”

“ஆமாங்க. உங்க ஒடம்பு படபடனு ஆகிருது. ஒடம்பை பாத்துக்குங்க. நமக்கு ஒடம்புதான் முக்கியம்” அவளின் கழுத்துப் பரப்பு வியர்வையைத் துடைத்து விட்டான்.

“ஆனா.. எனக்கு இப்பவே உன்கிட்ட படுத்து.. உன் கூட அனுபவிக்கணும்னு ஆசையா இருக்கேடா”

“அயோ..”

“ஏன்டா? நான் மோசமா இருக்கேனா?”

“இல்லைங்க. நான் அப்படி சொல்லல. நல்லாவே இருக்கீங்க?”

“எம்மேல ஏறிப் படுத்துப் பாரு.. ஜம்முனு இருப்பேன்” என்று சிரித்தாள்.

அவன் அவஸ்தையாகச் சிரித்தான். மனதுள் ஆசை சுடர் விட்டது. 

அவள் ஏறிப் படுத்தால்தான் என்ன? அதுவும் துணிகளை அவிழ்த்துப் போட்டு? அவள் என்னதான் செய்வாள்? மூச்சுத் திணறுவாள்.. மற்றபடி தாங்காமலா போய் விடுவாள்?

“என்னை புடிச்சிருக்குதான்டா?” மீண்டும் கேட்டாள்.

எப்படியும் இப்போது இவளை அனுபவிக்காமல் தப்பித்துப் போக முடியாது என்று உறுதியாகத் தெரிந்தது.

அவனுக்குள்ளும் அவளை இப்போது அனுபவித்துப் பார்க்கும் ஆசை எழத் தொடங்கி விட்டது. அவளே ஆசையாக கேட்கும்போது அதை ஏன் வேண்டாம் என்று மறுக்க வேண்டும். 

மகளைப் போலவே அம்மாக்காரியையும் ஒரு சான்ஸ் பார்த்து விட வேண்டியதுதான். இவள் பெண்மையின் கதகதப்பையும் அதன் சுகத்தையும் அனுபவித்து பார்த்துவிட வேண்டியதுதான். என்ன கெட்டுவிடப் போகிறது?

உள்ளே ஒரு ஜிவ். உடம்பில் புதிய ரத்தப் பாய்ச்சல். விறுவிறுவென சூடு ஏறியது.

“ரொம்ப புடிச்சிருக்குங்க” அவள் கண் பார்த்துச் சொன்னான்.

“இப்ப என்னை அனுபவிக்கறியா?”

ஆசைதான். அனுபவித்து விட வேண்டியதுதான். ஆனாலும் அவன் உடனே பதில் சொல்லத் திணறினான். அவனுக்கு இப்படி நேரடியாகப் பேசிப் பழக்கமே இல்லை.

“மேல பாக்கற என்னோட இந்த ஒடம்ப வெச்சு.. கீழயும் பெருசா அண்டா மாதிரி இருக்கும்னு நெனைக்கறியா? அப்படி இல்லடா. அதெல்லாம் சின்னதுதான். என்ன உப்பிட்டு பெருசா தெரியும். ஓட்டை சின்னது. நான் அனுபவிச்சு ரொம்ப காலமே ஆச்சு. வெரலுகூட விட மாட்டேன். சீந்துவாரில்லாம ஏங்கிப் போய் கெடக்கு. உன்கிட்டதான் இப்ப கொஞ்ச நாளா இந்த ஆசை வந்து என்னை பாடா படுத்துது..” உண்மையாகப் பேசினாள்.

“என்கிட்ட அப்படி என்னங்க இருக்கு..?” அவளின் இடுப்பைத் தடவியபடி கேட்டான்.

அவன் கையை எடுத்து தன் முலை மேல் வைத்துக் கொண்டாள்.
“என்னமோடா. உன்னை அவ்வளவு படிச்சுப் போய்.. உன் மேல அப்படி ஒரு ஆசை வந்துருச்சு. உன்னை நெனைக்காம என்னால தூங்க முடியறதில்ல. ஒரு தடவையாச்சும் நீ என்னை செஞ்சுதான் ஆகணும்” என்றாள்.

ஒரு தடவை என்ன? மகளைப் போல இவள் அப்படி ஒரு தடவையோடு விட்டுவிடப் போவதில்லை.

தினம் தினம் பார்த்துப் பேசக்கூடிய நிலையில் இருப்பதால்.. அடிக்கடிகூட செய்யலாம்.

அவளின் முலைக் காம்பை பிடித்தபடி பதில் சொல்லாமல் சிரித்தான் வினோத்.

[கல்லறை நண்பன்.]

[கல்லறை நண்பன்.]

“இத பாரு.. உன் வயசுக்கு நான் ஏத்தவ இல்லதான். அது எனக்கே நல்லா தெரியும். நான் பெரிய பொம்பளனே நெனைச்சுக்க. ஆனா எனக்கு நீ வேணும். ஒரு தடவையாவது என்னை நீ அனுபவிச்சுரு. அது போதும் எனக்கு. நான் சந்தோசமா சாவேன்.” என்றாள் இறுதியாக. 

“அயோ.. என்னங்க நீங்க.. பெரிய பெரிய வார்த்தையெல்லாம் பேசிட்டு” அவளைக் கட்டிப் பிடித்தான். 

“அப்படி ஆகிப் போச்சுடா என் நெலமை. வயசுல எத்தனை பேர் என் பின்னால அலைஞ்சுருக்காங்க தெரியுமா? ஆனா இப்ப.. பெரிய மனுசியாகிட்டேன். ஆனா அழகுல.. சொத்தை. ஒரு ஆம்பளை திரும்பி பாக்க மாட்டான். பாத்தாலும் குண்டு செனப் பன்னினு கிண்டல் பண்ணுவானுங்க..” வருத்தம் இழையோடச் சொன்னாள்.

அவன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவளது மனதின் ஏக்கமும் ஆசையும் அவனுக்குப் புரிந்தது. அதை உடனே நிறைவேற்றி வைப்பதில்தான் பிரச்சினை.

“பாரு.. வயசு பொறுப்பு தன்மானம் எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு இப்ப உன்கிட்டயே கெஞ்சிட்டிருக்கேன். என்னை செய்வதான?” ஆசையாக அவன் கைகளைப் பிடித்துக் கேட்டாள்.

உடனே சொன்னான்.

“செய்வங்க. இப்படி கெஞ்சாதிங்க. அது எனக்கு கஷ்டமா இருக்கு. நான் யோசிச்சதெல்லாம் உங்க ஒடம்பு படுத்துதேனுதான்” என்று அவள் உதட்டில் முத்தம் கொடுத்தான். 

“அப்ப வா. ஒடம்பை பததி கவலைப் படாத. இப்பவே என்னை செய்.. எனக்கு ரொம்ப மூடாருக்கு. இதுக்கு மேல என்னால தாங்கவே முடியாது ” என்றாள்.

என்னதான் ஆசை துணிச்சல் என்றாலும் அவள் மேலே ஏறிச் செய்யும்போது அவள் உடம்பு தாங்காது என்றே அவனுக்குத் தோன்றியது.

“இல்லங்க.. உங்களுக்கு இப்ப.. ஒடம்பு வேற ரொம்ப தொந்தரவு செய்யுது. இப்போ அவ்ளோ கஷ்டத்துல சிரமப் படுத்திக்காட்டி என்ன. இப்ப வேண்டாங்க?” என்றான் மிகுந்த கரிசனத்துடன்.

“ஆமா.. ஒடம்பு இப்ப ரொம்ப படபடப்பாதான் இருக்கு” மூச்சு வாங்கிக் கொண்டு சொன்னாள்.

“அப்ப வேண்டாங்க. விட்றுங்க. கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் பண்ணிட்டு இன்னொரு நாளைக்கு நாம அது பண்ணிக்கலாம். நிச்சயமா நான் பண்றேன்”

“எனக்கு இப்பவே செய்யணும்னு ஆசையா இருக்கேடா”

அவள் முகத்தில் காமத்தை மட்டும் தனியாக இனம் பிரித்துக் காண முடியவில்லை. ஆனால் கனிந்து சிவந்த முகம் பளபளத்தது. அவள் கண்களில் ஆசை துளிர் விட்டிருந்தது.

“ஒண்ணு பண்ணு” அருகில் நெருங்கி வந்து முகத்தில் மூக்கு உரச நின்றாள்.

“என்னங்க?” அவள் கண் பார்த்துக் கேட்டான். அவனுக்கு விறைப்பு கூடியிருந்தது. 

“மேலாப்ல செஞ்சுக்க”

“எப்படிங்க?”

“வா சொல்றேன்” என்று அவன் உதட்டை பச்சென்று முதுதமிட்டு விலகினாள்.

அவன் கையை விடாமல் இறுக்கிப் பிடித்து அவனை பெட்ரூமுக்கு இழுத்துப் போனாள். 

கதவு சாத்தவில்லை. ஹால் பேன் ஆப் பண்ணவில்லை. 

பெட்ரூமில் நுழைந்து பேனைப் போட்டுவிட்டு வேகப் படுத்தினாள். அதன் கதவை மட்டும் சாத்திவிட்டு கட்டிலில் குறுக்கு வாக்கில் படுத்தாள்.  

உடனே கால்களை மேலே தூக்கி வைத்து புடவையை பாவாடையுடன் சேர்த்துப் பிடித்துச் சுருட்டி மேலே தூக்கினாள்.

தூண் போன்ற பருத்த தொடைகளுக்கு நடுவில் சதைப் பிடிப்பான அவளின் கொழுத்த.. மொந்தையான புண்டை பளிச்செனத் தெரிந்தது.

அறை லேசான இருட்டுக்குப் போயிருந்தது. சுமாரான வெளிச்சம்தான் கிடைத்தது. 

இடுப்புக்கு மேலே பாவாடையைத் தூக்கிப் போட்டபோது குறு முடிகளுடன் இருந்த.. சுத்தமான அவளின் பெருத்து அகன்ற மொந்தைப் புண்டை உப்பித் தெரிந்தது. 

அடித் தொடைகள் லேசாக கருத்திருந்தது. பெண்ணுறுப்பின் உதடுகளும் அப்படித்தான். ஆனால் அது மிகுந்த கவர்ச்சியாகவே இருந்தது.

“வேற எதுவும் செய்யாத. உன்னோடதை மட்டும் உள்ள விட்டுச் செய்யி” என்றாள். “சீக்கிரம் வா. கடைக்கு யாராவது வந்து கூப்பிடுவாங்க” என்றவள் தன் பெண்ணுறுப்பை இடது கையால் தடவிக் கொண்டாள்.

அவனுக்கு சில நொடிகள் என்ன செய்வது என்றே தெரியவில்லை. 

அவனுக்கும் அவளைப் பிடிக்கும். ஆனால் அது காமத்துக்காக இல்லை. அவளை இப்படி எல்லாம் இதற்கு முன்பாக அவன் நினைத்துக் கூட பார்த்ததில்லை.

இப்போது அவளே பாவாடையைத் தூக்கிக் கொண்டு பெண்ணுறுப்பைக் காட்டிக் கொண்டு அனுபவி என்று படுத்துக் கொண்டிருக்கிறாள். 

அவளின் அந்தரங்கத்தைப் பார்த்த பின்னும் அவனுக்கு அனுபவித்துப் பார்க்க ஆசை இல்லாமல் போய்விடுமா என்ன? 

ஆனால், அவள் உடம்பு ஒரு மாதிரி இம்சை செய்கிறதே என்பதுதான் அவனுக்கு மிகுந்த தயக்கத்தைக் கொடுத்தது.

மனதில் ஒரு நடுக்கம் உண்டாகி தயங்கி நின்றான். மனதில் உண்டாகிய பயத்தில் அவனது இதயம் அதிக ரத்த ஓட்டத்தை  வாங்கிக் கொண்டிருந்தது.

“வாடா.. என்ன யோசனை?” என்று புண்டையைக் காட்டி அவனை ஆசையாக அழைத்தாள் ஜோதிலட்சுமி அம்மாள்.. !!

 

[கல்லறை நண்பன்.]

[கல்லறை நண்பன்.]

ஜோதிலட்சுமி அம்மாளின் அன்பான, ஆசையான, ஏக்கமான, தவிப்பான வற்புறுத்தலுக்கு இணங்கி தன் மனதை திடப் படுத்திக்கொண்டு பேண்ட் பெல்ட்டை விடுவித்தான் வினோத்  

உள்ளங் கை எல்லாம் வியர்த்துப் போக, பேண்ட்டையும் ஜட்டியையும் இறக்கினான். 

அவன் உறுப்பில் முழு எழுச்சி இல்லை. முக்கால் பாக எழுச்சியில் இருந்தது. ஆனால் இதற்கு மேல் முழுசாகவே எழுந்து விடும்.

அவள் பார்வை அவன் உறுப்பின் மீது படிந்தது. அதை ஆர்வமாகப் பார்த்தாள். 

அவள் பார்த்ததில் அவனுக்கு லேசான கூச்சம் வந்தது.

அவள் சடக்கென எழுந்து உட்கார்ந்தாள். கால்களை அகட்டி வைத்து உட்கார்ந்து சட்டென்று கை நீட்டி அவனது விரைப்பான உறுப்பைப் பிடித்தாள்.

அவன் திகைத்தான். அவள் கையில் பிடித்ததும் அவனுக்கு கூசியது. 

அவன் சுன்னியை தன் தடித்த விரல்களால் இறுக்கிப் பிடித்து அதை நீவி சரசரவென உலுக்கினாள். 

தன்னை மீறி சன்னமாக.. “ஸ்ஸ்ஸ்.. ம்ம்ம்மா..” என்று முனகினான்.

அவளின் துண்டலில் உச்சந்தலைவரை அவனுக்குள் கொதிப்பானது.

அவள் தயக்கம் காட்டவே இல்லை. அவனது சுன்னி மொட்டைப் பிதுக்கி கட்டை விரலால் அழுத்திப் பிடித்தாள்.

சில நொடிகளில் உணர்ச்சி ஏறி நன்றாக விறைத்தது. மொட்டு வீங்கிப் புடைத்தது.

“தயோலி” தன்னை மீறிய இன்ப வெறிக்குப் போயிருந்தாள் ஜோதிலட்சுமி.

“ஸ்ஸ்ஸ்.. அம்ம்ம்ம்மா..”

“பார்ரா.. எப்படி இருக்குனு. பழமா இருக்குடா. இப்படி வெச்சுட்டு ஏன்டா இன்னும் வேடிக்கை பாத்திட்டிருக்க..? என்கிட்டதான் புண்டை இருக்கே. இன்னும் என்னடா வேடிக்கை. உள்ள விட்டு நாலு குத்து குத்துடா.. நான் சொக்கிருவேன்” என்றபடி அவன் சுன்னியை சரசரவென உறுவிக் குலுக்கிவிட்டு அதே வேகத்தில் முன்னால் குனிந்து அவன் சுன்னி மொட்டுக்கு அழுத்தமாக முத்தம் கொடுத்தாள். 

அதே வேகத்தில் வாயைத் திறந்து வாயில் அவனது சுன்னி மொட்டைத் திணித்து சூப்பத் தொடங்கி விட்டாள்.

அவனுக்கு உள்ளங்கால் முதல் உச்சந்தலைவரை ஜிவ்வென்று ஏறிவிட்டது. உடம்பு ஒருமுறை உதறி நடுங்கியது. உடம்பின் அத்தனை குறுமுடிகளும் சிலிர்த்து நின்றது.

நடுக்கம் பயம் எல்லாம் தாண்டி ஆண்மை முறுக்கு ஏறி சுன்னியில் வீரியம் கூடியது.

அவள் அதிலும் அனுபவம் வாய்ந்த பெண்ணாகத்தான் இருந்தாள். 

அவன் விதைக் கொட்டைகளை உள்ளங் கைக்குள் பிடித்து கசக்கி விட்டுக் கொண்டு தடித்த சுன்னியை விழுங்கி விழுங்கித் துப்பி நன்றாகவே ஊம்பினாள்.

அவன் சொக்கினான். சன்னமாக முனகினான். அவள் முகத்தை தடவினான். தலையில் கை வைத்து அழுத்தினான்.

ஒரு நிமிட நேரம் அவன் சுன்னியை முழுதாக வாய்க்குள் திணித்துச் சூப்பி விட்டு மூச்சு வாங்கிக்கொண்டு விலகினாள்.

பளபளத்த உதடுகளைத் துடைத்து முடியை ஒதுக்கிக் கொண்டு கண்களை இடுக்கிக் கொண்டு அவனைப் பார்த்தாள்.

“நல்ல சைசுடா உனக்கு”

“மா..”

“நேந்தர வாழை மாதிரிடா. இனிக்குது”

“ம்மா..”

 கனிந்த முகமாக பின்னால் சாய்ந்து மல்லாந்து படுத்தாள். 

“வா” புடவை பாவாடையை ஒதுக்கி கால்களை நன்றாக அகட்டி விரித்தாள். புண்டை விரிந்தது. அதையும் விரித்துக் காட்டினாள்.

“செய்டா. இதுக்கு மேல தாங்காது” 

அவள் சொல்வதும் சரிதான். அதற்கு மேல் அவனாலும் தாங்க முடியாது. 

அவனும் யோசிக்கவில்லை. 

 அவளின் தொடை நடுவில் சென்று லேசாக குனிந்து நின்று தன் விரைத்த ஆணுறுப்பைப் பிடித்து அவளின் உப்பிப் பெருத்த பெண்ணுறுப்புக்குள்  செலுத்தினான்.

அகன்று மொந்தையான பெண்ணுறுப்பாக இருந்தாலும், நீண்ட காலமாக உபயோகமில்லாத அதன் துளை சிறியதாகத்தான் இருந்தது. 

முழு  எழுச்சி பெற்ற அவனது உறுப்புக்கே அவளின் துளை இறுக்கம் காட்டியது.

அழுத்தித் திணித்தபோது கவ்விப் பிடித்தது.

“ஸ்ஸ்ஸ்.. ஆஆ.. வினோத்து..” என்று கிறக்கமாக முனகி முகத்தை ஆட்டி இன்னும் நன்றாக விரித்துக் காட்டினாள்.

முக்கால் பாக சுன்னியை அவள் புண்டைக்குள் புகுத்திவிட்டு, கால்களை திடமாக ஊன்றி வசதியாக நின்று கொண்டு மெதுவாக இடுப்பை அசைத்து அசைத்து அவளை ஓக்கத் தொடங்கினான்.

அவள் மீது அவன் முழுதாகப் படுக்கவில்லை. அவளுக்குள் செலுத்திவிட்டு சாய்ந்த நிலையில் அவள் இடுப்பைப் பிடித்துக் கொண்டு மெதுவாக இடித்தே அவளை ஓத்தான் வினோத்.. !!

[கல்லறை நண்பன்.]

“வினோத்து..” வியர்த்த முகம் சிவந்து, மூக்கு விகசிக்க சுவாசித்தபடி அரைக் கண் சொக்கிக் கிடந்தவள் தன் தொடைகளை அகட்டி அவைகளைத் தாங்கிப் பிடித்தபடி மெல்ல அழைத்தாள் ஜோதிலட்சுமி.

“அம்மா..?” புதிய அனுபவத்தின் இன்பக் கிளர்ச்சியுடன்,  மொந்தையாக இருந்தாலும் இறுக்கமான துளையாக இருக்கும் அவளின் பெண்ணுறுப்பின் துளைக்குள் அழுத்தம் கொடுத்து தன் சுன்னியை ஆழமாகச் செலுத்தி இடித்துக் கொண்டே அவள் முகத்தைப் பார்த்தான் வினோத்.

“நல்லாருக்காடா?”

“நல்லாருக்குமா?” மெலிதாக புன்னகை காட்டிக் கொண்டே இடித்தான்.

“ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஆஆஆ ம்ம்ம்ம்.. “ மென முனகி ஒரு காலைத் தூக்கி அவன் நெஞ்சில் வைத்தாள்.

“என் ராஜா.. சொக்குதுடா.. கண்ணா. அம்மானு பாக்காம நல்லா செய்டா”

“சரிங்கமா..”

நீண்ட காலமாக அவள் செக்ஸ் உறவே இல்லாமல் இருந்திருக்கிறாள். அவன் தொட்டதுக்கும் முத்தம் கொடுத்ததுக்கும் நிறைய சிலிர்த்துக் கொண்டாள்.  அவன் இடிக்க இடிக்க மிகையாக முனகித் தவித்தாள்.

அவனுக்கும் வெப்பம் கூடி பேன் காற்றை மீறி வியர்த்துக் கொட்டியது. கழுத்தில் வியர்வை வழிந்து சட்டை நனைந்தது. மூச்சு வாங்கியது.

இரண்டு முறை அவள் புண்டைக்குள்ளிருந்து நழுவி வெளியே வந்த சுன்னியை நேராகப் பிடித்து மீண்டும் அவளுக்குள் புகுத்தி இடித்தான்.

அந்த நேரத்தில் அவளிடமிருந்து வந்த வாசனை அவனுக்கு இன்னும் உணர்ச்சி வெறியைக் கூட்டியது.

கிளர்ச்சி கூடி உறுப்பு நன்றாக விரைத்துக் கொள்ள அவளது தொடைகளுக்கு நெருக்கமாகச் சென்று நின்று கொண்டு சற்று வேகத்தைக் கூட்டினான்.

அவள் கால்களை மடக்கி மேலே தூக்கிக் கொண்டாள். இடிக்கும்போது அவளது கொழுத்த முலைகள் ஆடிக் குலுங்கின. தொடைகள் அதிர்ந்து சத்தம் வந்தது. 

மூச்சு வாங்கினாலும் நன்றாகவே இடுப்பை மேலே தூக்கி அவன் குத்துவதற்கு வாட்டமாக தன் புண்டையைக் காட்டினாள். 

அவனும் அவளை இம்சைப் படுத்தாமல் சின்னப் பெண்ணை ஓப்பதுபோல பதமாகவேதான் ஓத்தான்.

நான்காவது நிமிடத்தில் அவன் உச்சத்தை எட்டினான். வெடித்து வந்த தன் ஆண்மைச் சீற்றத்தை அவளின் புண்டைக்குள் பீய்ச்சி அடித்துவிட்டு உறுப்பை உறுவிக்கொண்டு விலகினான் வினோத்.

வியர்த்துக் கிடந்த ஜோதிலட்சுமி சற்று சிரமத்துக்குப் பின்னர் தன்னை ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டு எழுந்தாள்.

வினோத்தின் உடை எதுவும் கசங்கியிருக்கவில்லை. ஆனால் வியர்வையில் நசநசத்திருந்தது. 

ஜட்டி பேண்ட்டை மேலேற்றிப் போட்டு கர்ச்சீப்பை எடுத்து வியர்வையைத் துடைத்துக் கொண்டான். 

“போதுமாடா?”

“போதும்மா..”

“கொன்னுட்டடா என்னை..”

“ஸாரிமா. கஷ்டமா இருந்துச்சா?”

“கஷ்டமா? போடா.. சொர்க்கத்தை காட்டிட்ட”

வினோத் சிரித்தபடி விலகிச் சென்று பாத்ரூம் போய் முகம் உடம்பெல்லாம் கழுவிக் கொண்டான். 

மகளைப் போல இவள் இளம்பெண் இல்லையே தவிர அனுபவிப்பதிலும் சுகத்திலும் எந்தக் குறைபாடும் இருப்பது போல அவனுக்குத் தோன்றவில்லை.

திரும்ப வந்து ஹாலில் நின்று பேன் காற்று வாங்கி கண்ணாடி பார்த்து தலைவாரிக் கொண்டான்.

ஜோதிலட்சுமி மீண்டும் புடவையை சீராக்கிக் கொண்டு ஹாலுக்கு வந்தாள். பேனை முழு வேகத்தில் போட்டு அதன் கீழே நின்றாள். 

“சந்தோசமாடா?” கனிந்த முகமாகக் கேட்டாள். அவள் கன்னங்கள் அதிகமாக சிவந்து போயிருந்தது.

“சந்தோசம்ங்க” சிரித்தான்.

“எனக்கு ரொம்ப ரொம்ப சந்தோசம்டா” என்று அவனை அணைத்து உதட்டில் முத்தம் கொடுத்தாள்.

 “நல்லா செஞ்சடா. நான்தான்.. உனக்கு நல்லா கம்பெனி தரல” என்று குறைபட்டுக் கொண்டாள்.

“அதெல்லாம் இல்லமா. நல்லாருந்தீங்க. இதுவே ரொம்ப சந்தோசம்தான்”

“அது போதும்டா. உனக்கு சந்தோசமில்லேன்னா எனக்கு கவலையாகிரும்”

“அந்தக் கவலையே வேண்டாம். சரி நான் தம்மடிச்சிட்டிருக்கேன் வாங்க” எனச் சொல்லிவிட்டு மீண்டும் ஷூ அணிந்துகொண்டு வெளியே சென்றான்.

கடைக்கு யாரும் வந்திருக்கவில்லை.  

ஓரமாக நின்று சிகரெட் எடுத்துப் பற்ற வைத்துக் கொண்டான். 

ஜோதிலட்சுமி அனுபவித்தது ஒரு சுகம்தான் என்றாலும் இன்னும்கூட அவனுக்கு உடம்பின் பதட்டம் அடங்கியிருக்கவில்லை. ஒரு மாதிரி திக் திக்கென்றுதான் இருந்தது.

அதற்கான காரணத்தை அவனால் துல்லியமாக அறிய முடியவில்லை. ஆனால் ஏதோ ஒன்று அவனை திக் திக் நிலைக்கு தள்ளியிருந்தது.