[Manmadhan67]

இளங்கோ சுத்தமாக தன் தாயை மறந்து விட்டிருந்தான்.

 

அதாவது மறந்து விட்டதாக நினைத்துக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் கனவில் அவள் அப்படி திடீரென்று ஆயிஷாவின் இடத்தில் மாறி வந்து அவனை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்குவாள் என்று அவன் நினைத்துக் கூட பார்க்கவில்லை.

 

மெசெஜ் பார்க்காதது அம்மாவை கோபத்திற்குள்ளாக்கியிருக்கும் என்று இளங்கோவுக்கு தெரியும். இருந்தாலும் எதையும் காட்டிக் கொள்ளாமல் வழக்கம் போல இருப்போம் என்று மெல்ல எழுந்து அறைக் கதவை திறந்துக் கொண்டு படிகளில் இறங்கினான் இளங்கோ.

 

காலை 6 மணிக்கு கல்பனா சமையல் கட்டில் இருந்த போது இளங்கோ அம்மா என்று அழைத்துக் கொண்டு காஃபி கேட்டுக் கொண்டு உள்ளே வந்தான். கல்பனா அவனிடம் எதுவும் பேசாமல் காஃபியை மட்டும் கிச்சன் ஸ்லாபில் அவன் கைக்கு அருகில் வைத்து விட்டு சமையல் வேலையில் கவனம் செலுத்த துவங்கினாள்.

 

இரவு முழுவதும் கல்பனா உறங்கவே இல்லை. லேசாக அழவும் செய்தாள். அவள் தன் மகன் இளங்கோ, தன் தோழி ஆயிஷாவுடன் தான் இரவு முழுவதும் சாட் செய்துக் கொண்டிருந்தான் என்று முழுமையாக நம்பினாள் கல்பனா. அவளால் தாங்கிக் கொள்ளவே முடியவில்லை. எவளிடம் தன் மகன் விழுந்து விடக் கூடாது என்று தவியாய் தவித்து பயந்துக் கொண்டிருந்தாளோ அவளிடமே தன் மகன் விழுந்து விட்டான் என்பதை அவளால் ஜூரணிக்கவே முடியவில்லை. அதுவும் தான் அத்தனை சொல்லியும், ஏன் அவனுக்காக என்னென்னவோ செய்தும், இவன் துளி கூட மதிக்காமல் அவளிடம் நைட் ஃபுல்லா சாட் பண்ணிட்டிருந்திருக்கானே, அவ கிட்டேயே போகட்டும். இனி இவனுக்கு எதுவும் கிடையாது. எதுவும் தர கூடாது. எப்படியோ கெட்டு போகட்டும். என்னை மதிக்காதவன் எனக்கும் தேவையில்லை. நான் ஒன்றும் அவனுக்காக ஏங்கவில்லை. மகன் என்று அக்கறையாக சொன்னால் இப்படி தறி கெட்டு அலைகிறானே. அப்படி என்ன இந்த சின்ன வயசில் இவனுக்கு பொம்பளை ஷோக்கு கேட்குதா, பொம்பளை ஷோக்கு என்று கல்பனாவின் மனம் ஆற்றாமையால் பொங்கியது. அழுகை அழுகையாக வேறு வந்தது. கண்களில் நீர் கோர்த்துக் கொண்டது. அதை மகன் கவனித்து விட்டால் இன்னும் அசிங்கமாகி விடும், தன்னை ஏளனமாக பார்ப்பான் என்று அவன் பக்கம் திரும்பாமலே இருந்தாள் கல்பனா.

 

அதே சமயம் பின்னால் நின்ற இளங்கோவின் மனதிலோ வேறு விதமான எண்ணங்கள் உருவாகிக் கொண்டிருந்தன. இரவு ஆயிஷாவுடன் வீடியோ காலில் அவள் உடம்பை பாதி பார்த்ததில் அவள் அக்குளை தரிசனம் செய்ததில், அவன் சுன்னி போட்ட ஆட்டத்தில் அதை அடக்க வேறு வழி தெரியாமல் கையடித்து கஞ்சியை கொட்டி விட்டு தான் உறங்க போனான். அதோடு இரவில் ஆயிஷாவை கனவில் கண்டு... அவள் அக்குளை நக்கி.. அதோடு... ம்ம்... சரி அதை எதற்கு இப்போது நினைத்துக் கொண்டு... அவன் சுன்னி தானாகவே கஞ்சியை பீய்ச்சி இருந்தது. ஆனால் பாத்ரூமில் அவன் தன் சுன்னியை கழுவிய போது அந்த சுன்னி இரண்டு முறை கஞ்சியை பீய்ச்சிய சுவடே தெரியாமல் சுன்னி மீண்டும் எழும்பிக் கொண்டு நின்றது. அது நட்டுக் குத்தாக நின்றதால் தன் குளியல் அறையில் கொஞ்ச நேரம் சுன்னியை உருவி விட்டு தான் கீழே வந்திருந்தான் அவன். அவன் சுன்னி இன்னும் முழு விறைப்போடு தான் இருந்தது.

 

இப்போதோ அவன் நின்ற இடத்திலிருந்து கல்பனாவின் பின் பக்கம் தெரிய, அம்மாவின் பின்புறங்களை பார்த்து அவனுக்கு என்னமோ செய்தது. நைட்டியில் இருந்தாள் கல்பனா. அவளுடைய வட்ட வடிவ புட்ட கோளங்கள் இரண்டின் மேலும் வழிந்து இறங்கிய அந்த சாட்டின் நைட்டி அழகாக வடிவம் காட்ட, இதே மாதிரி தானே இரவு ஆயிஷாவுக்கும் இருந்தது என்று ஒரு எண்ணம் உண்டானதை இளங்கோவால் தவிர்க்க முடியவில்லை. சில நொடிகள் அந்த பகுதியில் தயங்கி தேங்கி நின்ற பார்வையை டக்கென்று வேறு பக்கம் திருப்பிக் கொண்டு, ச்சே என்ன இது? வர வர ஏன் இப்படி எல்லாம் தரக் குறைவான எண்ணங்கள் வருகிறது. இது தப்பு. நமக்கு தான் ஆயிஷா இருக்கிறாளே. அவள் கிடைப்பது உறுதியாகி விட்டது. அவள் கையில் கிடைத்ததும் சக்கையாக அனுபவித்துக் கொள்ளலாம். அம்மாவை இப்படி பார்க்க கூடாது இனி என்று எண்ணிக் கொண்டான்.

 

கவனத்தை வேறு பக்கம் திருப்ப அம்மாவிடம் பேச்சுக் கொடுக்க முயன்றான்.

 

இளங்கோ  :      அம்மா...

 

கல்பனா    :      ...

 

இளங்கோ வரும் போதே அம்மா தன் மேல் கோபமாக இருப்பாள் என்று யூகித்துக் கொண்டு தான் வந்திருந்தான். இரவு அம்மா அவனுக்கு அனுப்பிய மெசெஜ்களுக்கு எந்த ரிப்ளையும் பண்ணாததோடு கண்டுக் கொள்ளாமலும் விட்டதால் கண்டிப்பாக அம்மா காலையில் தன்னுடன் ப்ரசனை பண்ணுவாள் என்று அவன் ஏற்கெனவே யூகித்து அதற்கு தயாராக தான் வந்திருந்தான்.

 

இளங்கோ  :      என்னம்மா?

 

கல்பனா    :      ...

 

இளங்கோ  :      அம்ம்ம்ம்மா...

 

கல்பனா    :      ...

 

இளங்கோ  :      அம்மா...

 

இளங்கோ கல்பனாவின் பின்னால் நெருங்கி நின்று அவள் தோள்கள் இரண்டின் மேலும் தன் இரு கைகளையும் வைத்தான். அவன் உடல் அம்மாவின் பின்பக்கம் உரசியது. இளங்கோவின் உடல் சிலிர்த்தது. கல்பனாவின் உடலும் தான். ஆனால் அவள் எதையும் காட்டிக் கொள்ளவில்லை.

 

கல்பனா    :      தொடாதே...

 

இளங்கோ  :      என்னம்மா ப்ரசனை உனக்கு?

 

கல்பனா    :      ...

 

இளங்கோ  :      இப்ப பேசப் போறியா இல்லையா?

 

கல்பனா    :      ...

 

இளங்கோ  :      திரும்பு

 

கல்பனா    :      ...

 

இளங்கோ  :      திரும்பும்மா...

 

இளங்கோ கல்பனாவின் தோள்களை பலமாக பிடித்து அவளை தன் பக்கமாக திருப்பினான். திருப்பியவன் உண்மையிலேயே கொஞ்சம் அதிர்ந்து போய் விட்டான். கல்பனாவின் கண்கள் கலங்கி இருந்தன. அவள் விழிகளில் இருந்து கண்ணீர் கன்னங்களில் வழிந்துக் கொண்டிருக்க, தான் அழுவதை மகன் பார்த்து விடாமல் இருக்க தலையை குனிந்து அவள் தன் கண்ணீரை மறைக்க...

 

இளங்கோ  :      ஐயோ... என்னம்மா ஆச்சு? அப்பா எதாவது திட்டிட்டாரா?

 

நிமிர்ந்து இளங்கோவை பார்த்தவள்...

 

கல்பனா    :      விடுடா. இந்த நடிப்பெல்லாம் என் கிட்டே வேண்டாம்.      

 

இளங்கோ  :      என்னாச்சுன்னு சொல்லும்மா.

 

கல்பனா    :      ஒண்ணும் ஆகலை. நீ போய் உன் வேலையை பாரு. 

 

இளங்கோ  :      இப்ப நீ எனக்கு பதில் சொல்ல்லைன்னா உன்னை விட மாட்டேன். எதுக்கு இப்ப அழுறே? நான் எதாவது தப்பு பண்ணிருந்தா சொல்லு.

 

கல்பனா    :      நீ எந்த தப்பும் பண்ணலைடா. நான் தான் தப்பு பண்ணிட்டேன். உன்னை நம்பினேன் பாரு, அதான் நான் பண்ண தப்பு.   

 

இளங்கோ  :      புரியற மாதிரி சொல்லும்மா.

 

இந்த ரகளையில் அம்மா மகன் இருவரின் உடல்களும் நன்றாகவே நெருங்கி இருந்தன. இளங்கோ கிட்டத்தட்ட கல்பனாவை அழுத்திக் கொண்டு நின்றிருந்தான். அது வேறு கல்பனாவின் மனதை மாற்றிக் கொண்டிருந்தது. மகனின் மேலிருந்த கோபமெல்லாம் கரைந்துக் கொண்டிருந்தது. அவள் அடியில் எதுவோ அழுந்துவதையும் உணர்ந்தாள். வெட்கம் பிடுங்கி தின்றாலும், எல்லாம் அந்த ஆயிஷா செஞ்ச வேலையா இருக்கும். நைட் என்னெல்லாம் மெசெஜ் பண்ணிக்கிட்டாங்களோ என்று இன்னொரு பக்கம் கோபமும் வந்தது.

 

கல்பனா    :      நான் சொன்னா உனக்கு புரியாது. உனக்கு புரியற மாதிரி சொல்றவங்க கிட்டேயே போய் கேளு. போ...

 

இளங்கோ  :      இப்ப நீ எனக்கு ஒழுங்கா பதில் சொல்லலைன்னா, இனி நான் உன் கூட எப்பவுமே பேச மாட்டேன்.

 

கல்பனா    :      பேச மாட்டியா? பேச மாட்டியா? அவ்ளோ ஆகிடுச்சா உனக்கு. எல்லாம் அவ இருக்கான்னு தைரியம் தானே. அவ கூட பேசிக்கலாம்ன்னு தானே. உனக்கு அம்மா வேண்டாம் தானே. அவ தானே வேணும்...

 

கல்பனா மகனின் கன்னங்களில் மாறி மாறி அறைந்தாள், வலிக்காமல். இளங்கோ அம்மாவின் கையை தடுத்து வளைத்து அப்படியே கீழே இறக்கி அடிக்க விடாமல் தடுத்தவன் எதிர்பார்க்காதவாறு அப்படியே அவளை வாரி எடுத்து மார்போடு தழுவி இறுக்கி...

 

இளங்கோ  :      ஏற்கெனவே அடிச்சு கன்னம் வீங்கி போயிருக்கேன். திரும்பவும்  அடிக்கிறியா? இரு உன்னை என்ன பண்றேன் பாரு...

 

கல்பனா    :      ஐயோ விடுடா. என்ன இப்படி போட்டு இறுக்குறே. வலிக்குது.

 

இளங்கோ  :      வலிக்குதா? வலிக்குதா? எனக்கும் அப்படி தானே வலிக்கும்.

 

இளங்கோவின் அடித்தண்டு அம்மாவின் அடி ஆப்பத்தில் நைட்டியோடு அழுந்தியது இந்த விளையாட்டில். எதிர்பாராமல் கிடைத்த அந்த அழுத்தம் தந்த சுகம் அவனுக்கு தேவையாக இருந்தது. அவன் எதையும் யோசிக்கவில்லை. அழுத்தத்தை குறைக்கவும் இல்லை. கல்பனாவும் இதில் தடுமாறி போய் விட்டாள். என்ன இப்படி கல்லு மாதிரி இருக்கு என்று நினைத்தவள், எல்லாம் அந்த சிறுக்கி ஏத்தி விட்டிருப்பா என்று தன் தோழியை திட்டிக் கொண்டு மகனை தடுக்கவோ, விலக்கவோ மறந்தாள். கல் மாதிரி இருந்த அந்த விசயத்தின் அழுத்தம் தந்த உணர்வுகள் ஆப்பம் மாதிரி இருந்த கல்பனாவின் விசயத்தில் நன்றாக பதிந்து எதோ சில விசயங்களை அந்த உடல்களுக்குள்ளும் மனங்களுக்குள்ளும் ட்ரான்ஸ்ஃபர் செய்துக் கொண்டிருந்தன. இரண்டு பேருமே அதை கண்டுக் கொள்ளாத மாதிரி தங்கள் அம்மா மகன் பாச நாடகத்தை தொடர்ந்து அரங்கேற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

 

கொஞ்ச நேரம் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். இருவரின் மனதிலும் பலவிதமான குழப்பமான எண்ணங்கள் அலையலையாய் ஓடிக் கொண்டிருந்தன. அடிவாரத்திலோ அந்த அழுத்தம் இன்னும் குறையவில்லை. இளங்கோ அந்த அழுத்தத்தை குறைக்க விரும்பவில்லை. கல்பனாவும் தன் மகன் அந்த அழுத்தத்தை குறைக்க வேண்டும் என்று விரும்பவில்லை. இருவருமே கீழே எதுவுமே நடக்காத மாதிரி காட்டிக் கொண்டனர். ஆனால் அங்கே தான் இந்த உறவை இது வரை இல்லாத ஒரு இன்பமான உறவாக மாற்றுவதற்கான ப்ராசஸ் நடந்துக் கொண்டிருந்தது. 

 

கல்பனா மகனின் அழுத்தம் தந்த சுகத்தை அனுபவித்துக் கொண்டே, மேலே அவன் மேல் கோபமாக இருப்பது போல இப்போது நடித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் கண்கள் இன்னும் கண்ணீரை சொட்டு சொட்டாக கன்னங்களில் வழிய விட்டுக் கொண்டிருந்தன. இளங்கோ அம்மாவின் கண்களில் வழிந்த கண்ணீரை பார்த்தான். அவன் மனம் உருகியது. அவளை சமாதானப்படுத்த நினைத்தான். ஆயிஷா அவனுக்கு கிடைத்த பொக்கிஷம் தான். ஆனால் அம்மா அவனுக்கு அம்மா அல்லவா? யாருக்காகவும் பெற்ற தாயை விட்டுக் கொடுக்க முடியாதே. அதனால் ஒரு பாசமான மகனாக அம்மாவை சமாதானப்படுத்தி, அவள் கோபத்தை போக்கி, அவளை என்றும் இதே போல் அன்போடு தன்னோடு வைத்துக் கொள்வது மகனாக தன் கடமை என்று நினைத்தான் இளங்கோ.

 

கல்பனாவின் கண்ணீரை துடைக்க நினைத்த அதே நேரத்தில் அம்மாவின் உடம்பை வளைத்து அணைத்துக் கொண்டிருந்த கைகளை விடுவிக்கவும் அவன் விரும்பவில்லை. அதனால் கல்பனாவின் முகத்திற்கு அருகே தன் முகத்தை கொண்டு சென்ற இளங்கோ தன் உதடுகளால் அம்மாவின் கன்னங்களில் வழிந்த கண்ணீரை ஒற்றி ஒற்றி எடுக்க துவங்க...

 

கல்பனா அதில் சுத்தமாக சரணடைந்தாள். மகனின் உதடுகள் அவள் கன்னங்களில் பட பட அவள் விழிகள் தானாக முடிக் கொண்டன. மூடிய இமைகளின் வழியே விழிகளின் உள்ளே மிஞ்சியிருந்த கண்ணீர் துளிகள் உள்ளிருந்து பிதுங்கி வெளியில் எட்டிப் பார்த்து இமைகளின் நடுவே கசிந்து, விழித் திரைகளின் விளிம்பில், தூறலுக்குப் ப்பின் மழைத் துளி இலை நுனியில் தொங்குவது போல தொங்க, இளங்கோ தன் நாக்கை நீட்டி நுனி நாக்கினால் அந்த விழி நீரை தொட்டு தன் வாய்க்குள் உறிஞ்சிக் கொண்டான். மகனின் அன்பில் தாய் முற்றிலுமாக அவனிடம் சரணடைந்தாள்.

 

இளங்கோவின் உடலை சுற்றியிருந்த அவள் கைகளின் இறுக்கமே கல்பனா முற்றிலுமாக சமாதானமாகி விட்டாள் என்பதை இளங்கோவுக்கு புரிய வைத்தாலும் அவன் அம்மாவை விடவில்லை. அவன் கல்பனாவின் இன்னொரு விழியில் தேங்கி நின்ற கண்ணீர் துளியையும் அதே போல் நுனி நாக்கால் நக்கி எடுத்தான். கல்பனா உடல் சிலிர்த்தாள்.

 

அம்மாடி இது என்ன காதலா? ஏன் என் உடல் இப்படி சிலிர்க்கிறதோ. கட்டியணைத்து நிற்பதோ அவள் பெற்றெடுத்த மகன். ஆனால் அவன் உதடுகள் கன்னங்களிலும் கண்களிலும் படும் போது ஏன் என் மனம் இப்படி படபடக்கிறது? இதயம் இப்படி துடிதுடிக்கிறது என்று கல்பனாவுக்கு புரியவில்லை. இது காதலர்களுக்குள் வரும் உணர்வல்லவா என்று அவள் குழம்பினாள். பின் அவளே அதெப்படி ஒரு தாயும் மகனும் காதலிக்க முடியும். இது காதலில்லை. அதீத அன்பு தான். எனக்கு என் மகனை ரொம்ப பிடிக்கும். அவனுக்கும் என்னை பிடித்திருக்கிறது என்று தெரிந்துக் கொண்டதும் அதனால் தான் இப்படி மனம் படபடக்கிறது, இதயம் துடிதுடிக்கிறது என்று தனக்கு தானே சமாதானம் சொல்லிக் கொண்டாள்.

 

நல்லவேளை, கல்பனா நேற்றிரவு அவள் தன் மனசாட்சியை அடித்து துரத்தி விட்டாள். கோபித்துக் கொண்டு போன கல்பனாவின் மனசாட்சி இது வரை வந்து சேரவில்லை. அது மட்டும் இப்போது இங்கே இருந்திருந்தால், கல்பனாவிடம் அதெல்லாம் சரிடி, கீழே... அதான் அடிலே... உன் மகன் இரும்பு ராடு மாதிரி எதையோ உன் பூமேடை அதாண்டி உன் புண்டைலே வைச்சு அழுத்தி தேய்ச்சிட்டிருக்கானே அதுவும் அம்மா மகன் அதீத பாசத்தின் விளைவு தானோ என்று கேட்டு கல்பனாவை குழப்பி அவளுடைய தாய் பாசத்தை மகனுக்கு காட்டுவதை தடுத்திருக்கும். நல்லவேளையாக மனசாட்சி விடுப்பில் சென்று விட்டதால் அங்கே அம்மா மகன் பாச நாடகம் இப்போதைக்கு எந்த தடங்கலும் இல்லாமல் அரங்கேறிக் கொண்டிருந்தது.

 

கல்பனா    :      நைட் நான் உனக்கு வாட்ஸ் அப்லே மெசெஜ் பண்ணினேன்.

 

இளங்கோ  :      ஓ... நான் கவனிக்கலையே.

 

கல்பனா    :      நீ ரொம்ப பிஸியா இருந்திருப்பே போல இருக்கே...

 

இளங்கோ  :      ஒரு பிஸியும் இல்லை. நீங்க விட்ட அரைலே கண்ணிலே லைட்டா வலி. தாங்க முடியாம படுத்து தூங்கிட்டேன்.

 

இளங்கோ அம்மாவின் வீக்னெஸ் அவள் தன் மேல் வைத்திருக்கும் பாசம் தான் என்பதை இளங்கோ நன்றாக புரிந்து வைத்திருந்தான். அதனால் அவளை சரியாக குறி பார்த்து அடித்தான். அதாவது இப்போது அவன் தன் ஆண்குறியால் அடியில் அம்மாவின் பெண்குறியில் அடித்துக் கொண்டிருக்கிறானே, அதை சொல்லவில்லை. ஒரு அம்மாவாக கல்பனா தன் மேல் வைத்திருக்கும் பாசம் என்ற உணர்வைப் பற்றி சொல்கிறேன்.

 

இரவு தான் ஆன்லைனில் இருந்ததையும் ஆனால் அம்மா அனுப்பிய மெசெஜ்களை கண்டுக் கொள்ளாமல் விட்டதையும் கண்டிப்பாக அம்மா கவனித்திருப்பாள் என்பதால் அவள் தன் மேல் கோபமாக இருப்பாள் என்பதை இளங்கோ தெரிந்து வைத்திருந்தான். அதனால் அவளை சமாதானப்படுத்த அவன் அவளுடைய தாய் பாசத்தையே கருவியாக பயன்படுத்த முடிவு செய்தான். கல்பனா அவன் கன்னத்தில் விட்ட அரை இன்னும் லேசாக வலிக்க தான் செய்தது. ஆனால் கண்ணில் எல்லாம் எந்த பாதிப்பும் இல்லை. ஆனால் அப்படி சொன்னால் அம்மாவுக்கு தன்னை அரைந்தது நினைவுக்கு வந்து அந்த குற்ற உணர்ச்சியில் பதில் சொல்ல முடியாமல் திணறுவாள், அதில்லாமல் தனக்கு வலி என்றால் கண்டிப்பாக துடித்தும் போவாள் என்று தெரிந்துக் கொண்டு இளங்கோ கல்பனாவின் மேல் அந்த அம்மா மகன் பாச ஆயுதத்தை ஏவ, அவன் நினைத்த மாதிரியே கல்பனா மகன் மேல் வைத்திருந்த பாசத்தால் அவன் கண்ணில் வலி என்றவுடன் துடித்துப் போனவளாக, மகனின் இறுக்கமான அணைப்பில் இருந்து விடுபட எந்த முயற்சியும் செய்யாமலே பதட்டத்தோடு அவன் கண்ணில் விரலால் வருடி கொடுத்து, ஸாரிடா... என்று முனகினாள்.

 

இளங்கோ  :      விடும்மா... அடிக்கடி ஸாரி சொல்லாதே. எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கு.

 

இளங்கோ மனதுக்குள் யாரு கிட்டே என்று தன் ப்ளான் சக்சஸ் ஆன மகிழ்ச்சியில் சொல்லிக் கொண்டவன், அப்படியே அம்மாவை இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்து அவளை கிச்சன் ஸ்லாபில் வைத்து நசுக்கினான்.

 

கல்பனா    :      விடுடா... இப்படி போட்டு இறுக்குறே? அம்மாவுக்கு மூச்சு விடவே கஷ்டமாயிருக்கு.

 

இளங்கோ  :      இந்த சாதாரண விசயத்துக்கு இப்படி அழுவாங்களா, லூசு அம்மா?

 

இளங்கோவுக்கு அந்த அதிகாலை நேரத்தில் அம்மாவின் உடலோடு உடல் சேர்ந்திருப்பதால் கிடைத்த வெதுவெதுப்பான இதம் தேவையாக இருந்தது. அவன் கல்பனாவை கிட்டத்தட்ட அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தான். கல்பனாவும் தான் அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால் இருவரும் இது அம்மா மகன் பாசம் என்று தங்களுக்கு தாங்களே விளக்கமும் சொல்லிக் கொண்டார்கள்.

 

கல்பனா    :      போதும்.. விடுடா...

 

இளங்கோ  :      இச்சு தா... இச்சு தா...

 

கல்பனா    :      போடா... அடிக்கடி எல்லாம் தர முடியாது.

 

இளங்கோ  :      அப்ப நான் தரேன்... இச்... இச்... இச்... இச்... இச்... இச்...

 

கல்பனா    :      ஐயோ... ச்சீ... காலங்கார்த்தாலே இப்படி முகத்தை நக்கி எச்சி பண்றானே படுபாவி...

 

இளங்கோ  :      நான் நக்கலைம்மா... இச்சு தானே குடுத்தேன்... இருங்க... கண்ணீர் விட்டு அழுது உங்க கன்னமெல்லாம் அது அப்படியே தடம் தடமா பதிஞ்சிருக்கு. அதை சுத்தம் பண்றேன்...

 

என்று சொல்லி விட்டு அம்மாவின் விழிகள் வழிய விட்ட கண்ணீரின் தடங்கள் பதிந்த கன்னங்களை நக்க துவங்கினான் இளங்கோ. கல்பனா மனதுக்குள் ஐயோ வர வர இது எல்லை கடந்து செல்கிறதே. இவனுடைய சேட்டை தாங்க முடியவில்லையே. இந்த பாவி என்ன இப்படி அம்மா என்ற நினைப்பே இல்லாமல் என்னென்னமோ பண்ணுறான் என்று தவிக்க, அடடா... ஒண்ணும் தெரியாத பாப்பா. சும்மா முத்தம் கொடுத்திட்டிருந்தவனை கன்னத்தை நக்க சொல்லி ஐடியா குடுத்த்தே நீதானடி... அவனை தூண்டியும் விட வேண்டியது. அப்புறம் அவன் பண்றதுக்கும் உனக்கும் சம்பந்தமில்லாத மாதிரி நடிக்கவும் வேண்டியது. நல்லா நடத்துறடி நாடகம் என்ற குரல் கேட்க, கல்பனாவுக்கு புரிந்து விட்டது அது தன் மனசாட்சி என்று.

 

கல்பனா    :      அடிப்பாவி வந்திட்டியா?

 

மனசாட்சி  :      வந்து பத்து நிமிசமாச்சு. ஏன்... நான் வந்ததிலே மாமிக்கு எதாவது இடைஞ்சலா?

 

கல்பனா    :      ஒரு இடைஞ்சலும் இல்லை. ஆனா வந்தவுடனே வழக்கம் போல என்னை குறை சொல்ல ஆரம்பிச்சிட்டியே. நான் எங்கேடி அவனுக்கு ஐடியா குடுத்தேன்?

 

மனசாட்சி  :      அவன் உன் கன்னத்திலே இருந்த கண்ணீர் துளியை உதட்டாலே ஜெண்டிலா ஒத்தி ஒத்தி எடுத்திட்டிருந்தான். அவன் கிட்டே நீதான் ஐயோ இப்படி நக்கி எச்சி பண்றான்னு சொன்னே. உன் மகனாச்சே. விடுவானா சான்ஸை. அட இது நல்லா இருக்கேன்னு நக்க ஆரம்பிச்சிட்டான்.

 

கல்பனா    :      ச்சீ... அந்த வார்த்தையை திரும்ப திரும்ப சொல்லாதே.... என்னமோ மாதிரி இருக்கு.

 

மனசாட்சி  :      நல்லா தானே இருக்கு. பேசாம அனுபவிச்சுக்கோ.

 

கல்பனா    :      ஆனா வழக்கமா எதாவது குறை சொல்ற நீ இப்ப என்ன வேற மாதிரி பேசுறே?

 

மனசாட்சி  :      எப்படியும் நான் என்ன சொன்னாலும் நீ உன் மகனை தடுக்க போறதுமில்லை. நீயும் அவனை விடப் போறதும் இல்லை. அவனும் உன்னை விட போறதில்லை. அவன் செய்யறதையெல்லாம் ஏத்துக்க தான் போறே. நீயும் ரொம்ப நல்லவ மாதிரி நடிச்சுட்டு, உன்னை நீயே ஏமாத்திக்கிட்டு, அவனை இன்னும் இன்னும் செய்ய வைச்சு, நல்லா அனுபவிக்க தான் போறே. எதுக்கு நான் வேற கருத்து சொல்லிட்டு. பாவம் ரொம்ப பாசத்திலே குழையுறான் உன் பையன். அம்மாவும் மகனும் பாசத்தை நல்லாவே காட்டட்டுமேன்னு ஒரு நல்ல எண்ணம் தான். நல்லா நக்குறானில்லே?

 

கல்பனா    :      சனியனே... நல்லா தானே பேசிட்டிருந்தே. அதென்ன கடைசிலே அசிங்கம் புடிச்ச மாதிரி வார்த்தை....?

 

மனசாட்சி  :      அப்புறம் இப்ப உன் மகன் உன் கன்னத்திலே பண்ணிட்டிருக்க வேலைக்கு என்னடியம்மா பேரு?

 

கல்பனா    :      அவன் அம்மாவை அழ வைச்சிட்டமேன்னு அவ கண்ணீரை துடைக்கிறாண்டி கேடு கெட்டவளே. உன் எண்ணமெல்லாம் எப்பவும் டர்ட்டியா தான் இருக்குமா?

 

மனசாட்சி  :      நாங்க டர்ட்டி தாம்மா. அம்மாவும் மகனும் ரொம்ப சுத்தமாவே இருங்க. உலகத்திலேயே சுத்தம் பண்றேன்னு இப்படி நக்கி நக்கி எச்சி பண்ற ஜென்மங்களை நான் பார்த்ததே இல்லை.

 

கல்பனா    :      ஏன் நாய் குட்டியை அம்மா நாயும், பூனைக் குட்டியை அம்மா பூனையும் நக்கி சுத்தம் பண்றதை நீ பார்த்ததில்லையா? அது மாதிரி தான் இதுவும்.

 

மனசாட்சி  :      நல்லா சொல்றியே விளக்கம். அதான் உதாரணம் அருமையா கண்டுபிடிச்சாச்சில்லே. அப்புறம் என்ன நீயும் அவனை புடிச்சு நக்கு.

 

கல்பனா    :      ச்சீ... நாயே... பேச்சை பாரு...

 

கல்பனா மனசாட்சியை திட்டினாலும் அது சொன்ன அந்த நீயும் அவனை புடிச்சு நக்கு என்ற வார்த்தையால் உடலில் என்னமோ ஜிவ்வென்று ஒரு உணர்ச்சி இன்ப வெள்ளமாய் பரவ இதற்கு மேல் இதை வளர விட்டால் இந்த மனசாட்சியே இவர்கள் இருவரையும் தவறான பாதைக்கு கொண்டு போய் விட்டு விடும், அது சொல்வது மாதிரி நானும் அவனை பிடித்து நக்கினாலும் நக்கி விடுவேன் என்று...

 

கல்பனா    :      டேய் போதும் விடு. எனக்கு வேலை இருக்கு.

 

என்று மகனை பிடித்து மெல்ல விலக்க...

 

இளங்கோவும் அந்த அதிகாலை நேரத்தில் அம்மாவை நன்றாக அனுபவித்து விட்டு மெல்ல விலகி அவளை பார்த்து சிரித்து...

 

இளங்கோ  :      இனி அழுதா இதான் ட்ரீட்மெண்ட் ஓகேவா... இனி என் அம்மா எதுக்காகவும் அழக் கூடாது. சரியா?

 

என்ற போது கல்பனா சுத்தமாக உருகி போய் விட்டாள்.

 

அதற்கு பின் இளங்கோ சமையலறையை விட்டு வெளியில் போன பிறகு, அவனிடம் அவன் இரவு ஆயிஷாவுடன் வாட்ஸ் அப் சாட் செய்தானா இல்லையா என்று தெரிந்துக் கொள்ளாமலே விட்டு விட்டோமே, பாவி என்னென்னமோ பண்ணி அவள் மனதையே மாற்றி விட்டானே என்று நினைத்து, சரி காலேஜ் போயிட்டு வரட்டும், நைட் அவன் ரூமுக்கு போயி இதை கேட்காம விடக் கூடாது என்றும் நினைத்துக் கொண்டாள்.

[Manmadhan67]

வாவ் சூப்பர்

நன்றி நண்பரே

Super update.

மிக்க நன்றி நண்பரே

Very nice update

மிகவும் நன்றி நண்பரே

செம்ம கலக்கலான பதிவுக்கு நன்றி நண்பா நன்றி

நன்றி நண்பா

Having husband like chandran, how can kalpana easily fall for her son. Does it mean chandran is not performing well in bed these days.

கருத்து சொன்னதற்கு நன்றி. போக போக தெரியும். பொறுமையாக படியுங்கள். மீண்டும் நன்றி

Good update bro

மிக்க நன்றி ப்ரோ

Interesting

நன்றி 

Agree with you

:shy:

Bro update eppo

விரைவில்

அம்மா கன்னத்த நக்குன மாதிரி எப்ப்புண்டைய நக்குவானு பாக்க ஆவலுடன் உள்ளோம்

:)

Just curious!! whats going super? Can you be bit more specific? To the author, pardon me for asking this question to this user!!

நீங்க என்ன எதிர்பார்க்கிறீங்க என்று எனக்கு தெரியவில்லை. ஏன் சூப்பரில்லை என்று சொன்னால் நானும் அவரும் தெரிந்துக் கொள்வோம். சூப்பராக தர இனி முயற்சிப்பேன்.

Waiting for Ayesha chandran episode.

:shy:

Update please

விரைவில் நண்பரே.

[Manmadhan67]

தங்கள் கதையை விமர்சித்து நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை நண்பா. அந்த நண்பர் ஒரே நேரத்தில் பல கதைகளுக்கு Going Super என்று பதிவிட்டார். கடைசியாக உங்கள் கதையில் பதிவிடவே அவரிடம் கேட்டேன். இது போன்று பலர் இந்த தளத்தில் செய்வதுண்டு. அதனாலேயே கேட்டேன்.

பலர் அப்படி செய்து வருகிறார்கள். நானும் ஆரம்பத்தில் இது என்ன ஒரே மாதிரி என்று நினைத்தேன். ஆனால் நான் கவனித்த வரையில் அவர்கள் கதையை படிக்காமல் கருத்து சொல்வதில்லை என்று புரிந்துக் கொண்டேன். ஆக்டிவாக இருக்கும் கதைகள் அனைத்தையும் படித்து கருத்து சொல்லும் போது பொறுமையாக யோசித்து வார்த்தைகள் சேர்த்து கமெண்ட் செய்ய நேரமில்லாமல் காபி பேஸ்ட் முறையில் பல கதைகளுக்கு ஒரே மாதிரி கமெண்ட் செய்கிறார்கள் என்று புரிந்துக் கொண்டேன். கதை எழுதும் எழுத்தாளர்களுக்கு இந்த அளவாவது ஆதரவு தருகிறார்களே என்று மகிழ்ச்சிதான் அடைந்தேன். இங்கே பலர் கை விடப் பட்டு பல வருடங்கள் ஆன கதையில் எப்டேட் கேட்டுக் கொண்டிருப்பதை விட இது பல மடங்கு மேல் என்பது என் கருத்து. 

[Manmadhan67]

அனைவருக்கும் இனிய காதலர் தின வாழ்த்துகள்.

[Manmadhan67]

அதன் பின் அன்றைய நாளின் வேலைகளில் அனைவரும் பிஸியாகி விட மனதுக்குள் ஆயிரம் எண்ணங்கள் ஓடினாலும் எல்லோரும் அதை மனதுக்குள்ளேயே வைத்துக் கொண்டு அவரவர் வேலையை பார்த்தனர். இளங்கோவும் பவித்ராவும் காலேஜுக்கு கிளம்பி செல்ல, சந்திரன் தன் ஏஜென்சி ஆபிஸுக்கு கிளம்பி போனார். கல்பனா தனிமையில் இருந்தாள். எல்லா வேலைகளையும் முடித்து விட்டு மணியை பார்த்த பொழுது மதியமாகி விட்டது. அவள் இனி தான் காலை உணவே உண்ண வேண்டும். நிதானமாக உண்டு முடித்தவள் எப்போதும்  ஹாலில் அமர்ந்து டிவி பார்க்கும் பழக்கத்தை மாற்றிக் கொண்டு, மகனின் அறைக்கு சென்று அவன் படுக்கையை சுத்தம் செய்தாள். பின் அப்படியே மகனின் படுக்கையிலேயே அவனுடைய தலையணையை கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டு படுத்து தூங்கி விட்டாள்.

 

ஒரு நல்ல உறக்கத்திற்கு பின் எழுந்த கல்பனாவின் மனம் தெளிவாக இருப்பது போல உணர்ந்தாள். மகனுடன் சமீபமாக உருவாகி வரும் நெருக்கத்திற்கு என்ன பெயர் வைப்பது என்று இத்தனை நாள் குழப்பமாக இருந்தது அவளுக்கு. தூங்கி எழுந்த பின் அவள் மனம் அவளிடம் இது கண்டிப்பாக வெறும் அம்மா மகன் பாசம் மட்டுமில்லை என்று சொல்ல, கல்பனாவும் அதை ஏற்றுக் கொண்டாள். ஆயிஷாவிடம் மகன் விழுந்து விடக் கூடாது என்று தான் ஆரம்பித்தது எல்லாம். இதில் இளங்கோவை குறை சொல்ல ஒன்றுமில்லை. மகனை தவறான பெண்ணிடம் பறி கொடுத்து விடக் கூடாது என்று கல்பனா அவனிடம் எச்சரிக்க போய் அது எங்கெங்கோ இழுத்து சென்று இன்று அவன் தன் கன்னத்தை நக்கும் அளவுக்கு வந்து நிற்கிறது.

 

அத்தனைக்குமே காரணம் நான் தான். ஒரு வாலிப வயது மகனுடன் எந்த அளவு நெருங்கலாம் என்று வரம்பு வைத்து கொள்ளாமல் தாய் பாசம் என்ற பெயரில் அவனிடம் உடலால் நெருங்கியது அவனுடைய உணர்வுகளை தூண்டி விட்டிருக்கலாம். உணர்ச்சிகள் உச்சியில் இருக்கும் போது உடலின் வேட்கை உறவுகளைப் பற்றி கவலைப்படாது என்பது கல்பனாவுக்கு நன்றாக தெரியும். கல்பனா பார்க்க கட்டுப்பெட்டியான பெண் போல் தோன்றினாலும் அவளும் விவரமான பெண் தான். அவளுடைய தோழிகள் சிலர் மூலம் கேள்வி பட்ட செய்திகளும், நெட்டில் விரும்பினாலும் விரும்பா விட்டாலும் கண்ணில் படும் செய்திகள் என்று அவள் தகாத உறவு குறித்து தெரிந்து வைத்திருந்தாள். அந்த மாதிரி விசயங்கள் கண்ணில் படும் போது அதை விவரமாக படிக்காமலோ, பார்க்காமலோ ஸ்வேப் செய்து விடுவாள்.

 

கல்பனா அந்த மாதிரி கண்டெண்ட்களை வெறுப்பதும் இல்லை. ஏற்பதும் இல்லை. சரியா தவறா என்பது அவரவர் விருப்பம் என்ற மனநிலை தான் இருந்தது அவளைப் பொருத்த வரை. இந்த மாதிரி விசயங்கள் கல்பனாவுக்கு புதியதல்ல என்பதால், இளங்கோ அவளிடம் நடந்துக் கொள்ளும் விதத்தில் கண்டிப்பாக செக்ஸுவல் உணர்ச்சிகள் கலந்திருக்கின்றன என்பதை கல்பனா உணர்ந்துக் கொண்டாள்.

 

அவனாக அவளிடம் அப்படி அணுகியிருந்தால் கல்பனா கண்டிப்பாக அவனை செருப்பாலேயே அடித்திருப்பாள். ஆனால் இங்கே இதை ஆரம்பித்து வைத்ததே அவள் தான். சும்மா இருந்தவன் மனதில் அவள் தான் இந்த உறவுக்கான விதையை விதைத்தாள். அவன் அதை பிடித்துக் கொண்டு முன்னேறுகிறான். அவனே இதை தெரிந்து செய்கிறானா? இல்லை, வயதின் உணர்ச்சி கொதிப்பில் அந்தந்த நேரத்தில் அவனையும் அறியாமல் அவளை இப்படியெல்லாம் நெருங்கி தன் உணர்ச்சிகளுக்கு வடிகால் தேடிக் கொள்கிறானா? இது தவறென்று தெரியாமல் செய்கிறானா என்று தெரியவில்லை. எது எப்படியோ கல்பனா எந்த விதத்திலும் தன் அன்பு மகனை தன் தோழி ஆயிஷாவுக்கு மட்டும் விட்டுத் தர தயாராயில்லை. வேறு எந்த பெண்ணுடன் இளங்கோ பழகியிருந்தாலும் கல்பனா இந்த அளவு ரியாக்ட் செய்திருப்பாளா என்று தெரியவில்லை, ஆனால் ஆயிஷாவிடம் மட்டும் மகன் விழுந்து விடக் கூடாது என்பதில் கல்பனா உறுதியாக இருந்தாள்.

 

அதற்காக அவள் எதையும் செய்ய துணிந்து விட்டாள். ஒரு வேளை இளங்கோ அவளுடன் உடலுறவு கொள்ள நினைத்தாலும் அவளும் அவனுடன் புணர்ச்சியில் ஈடுபட தயாராக இருந்தாள். தன் அன்பு மகனுக்கு அவள் தன் உடம்பையும் தர தயாராகி விட்டாள். நாட்டில் வீட்டில் நடக்காததையா செய்ய போகிறோம். அங்கங்கே இலை மறை காயாக நடந்துக் கொண்டு இருக்கிற விசயங்கள் தானே. எது நடந்தாலும் இனி தடுக்க போவதில்லை.

 

அதே சமயம் தானாக அவனுடன் போய் படுக்க போவதில்லை. அவனாக அவளை படுக்கையில் வீழ்த்த முயன்றால் அதை எதிர்க்கவும் போவதில்லை என்ற முடிவுக்கு மகனின் அறையில் அவனுடைய படுக்கையில் படுத்தபடி கல்பனா முடிவெடுத்தாள்.

 

இந்த இடத்தில் ஒரு பெண் அதுவும் நாற்பதை கடந்த ஒரு பெண், இரு குழந்தைகளுக்கு தாயானவள், தன் கணவனுக்கு துரோகம் செய்து விட்டு இன்னொரு ஆணுடன் கூட நினைத்து முடிவெடுப்பதற்கே ஒரு துணிச்சலும், அதற்கான சூழ்நிலைகளும் தேவை. அதிலும் கல்பனா சமூகம் ஏற்றுக் கொள்ளாத தகாத உறவாக தான் பெற்ற மகனுடனே உடலுறவு வரை செல்ல முடிவெடுத்து விட்டாள் என்பதால் அவளை எதோ அரிப்பெடுத்த தேவுடியா என்று நாம் நினைத்து விடக் கூடாது. அதற்கான காரணங்களும் சூழ்நிலைகளும் அவளுக்கு இருந்தன.

 

முதலாவதாக அவளும் சந்திரனும் எதோ அன்னியோன்னியமான தம்பதிகளாக வெளியில் காட்டிக் கொண்டாலும், அவர்களுக்குள் பல ப்ரசனைகள் இருந்தன. அதில் முதன்மையானது சந்திரன் ஒரு ப்ளே பாய் என்பதும் அவர் பல பெண்களுடன் தொடர்பு வைத்திருக்கிறார் என்பதும் அதோடு புது புது தொடர்புகளை தேடி உருவாக்கிக் கொண்டு தன் சம்பாத்தியத்தில் பெரும் பகுதியை அதற்கு செலவு செய்கிறார் என்பதும் கல்பனாவுக்கு தெரியும் என்பது தான்.

 

அதோடு கூட அவர் இப்படி பல பெண்களுடன் தொடர்பு வைத்திருப்பதால் அடிக்கடி வெளியில் சென்று விடுவார், எதாவது பிஸினெஸ் காரணங்களை பொய்யாக சொல்லி. விதவிதமான பெண்களை அனுபவிப்பவர் என்பதால் சந்திரன் தன் மனைவிக்கு தேவையானதை தருவதில்லை. பச்சையாக சொல்ல வேண்டுமானால் கல்பனாவுடன் பத்து அல்லது பதினைந்து நாட்களுக்கு ஒரு முறை எதோ நடக்க வேண்டுமே என்பதற்காக ஒரு ஃபார்மலான உடலுறவு மட்டும் தான் வைத்துக் கொள்வார்.

 

இது அவர்கள் திருமணம் செய்துக் கொண்ட நாள் முதல் இதே மாதிரி இருந்திருந்தால் கல்பனா கூட இப்படி மாறி இருக்க மாட்டாளோ என்னவோ, கல்பனா இன்று பார்த்தாலும் ஆண்களின் உணர்ச்சிகளை தூண்டி விடும் அளவுக்கு இளமை மாறாத உடல் கட்டோடு சும்மா கும்மென்று இருக்கும் பெண். இன்றே இப்படி நச்சென்று இருக்கும் கல்பனா தன் இளமையில் எப்படி இருந்திருப்பாள். அந்த அழகை எந்த முனிவனும் கூட வேண்டாம் என்று சொல்ல முடியாது. அப்படிப்பட்ட அழகியை கல்யாணம் பண்ணிக் கொண்டவன் அதுவும் மன்மத கலைகளில் தேர்ந்தவன் அவளை வைத்துக் கொண்டு சும்மாவா இருப்பான்.

 

சந்திரனுக்கும் கல்பனாவுக்கும் ஒரு ப்ரசனையுடன் தான் கல்யாணம் நடந்தது. சந்திரனுக்கு கல்பனாவை மணக்க விருப்பமில்லை. வேண்டா வெறுப்பாக பெற்றோர் கட்டாயப்படுத்தியதால் தான் கல்யாணம் பண்ணிக் கொண்டார். ஆரம்பத்தில் சில நாட்கள் கல்பனாவை பட்டினி போட்டார், கட்டிலில். ஆனால் கல்பனாவின் கட்டழகு அவரை சும்மா இருக்க விடவில்லை. ஒரு நாள் பாய்ந்து விட்டார். அனுபவிக்க அனுபவிக்க கல்பனா அவருக்கு சொர்க்கத்தை காட்டினாள். சந்திரன் அவளை முதல் முறையாக பிரித்து மேய்ந்தார். கதற விட்டார். அது ஒரு மூன்று நான்கு வருடங்கள் தொடர்ந்தது. அதன் விளைவு தான் இளங்கோவும் பவித்ராவும்.

 

இரண்டு குட்டிகளை போட்ட பின்னும் இன்று வரை கல்பனா புத்தம் புதுசு போல தளதளவென்ற உடம்போடு தான் இருக்கிறாள் என்றாலும் சந்திரனுக்கு அதன் பின் கல்பனாவின் மீது ஆர்வம் குறைய துவங்கியது. கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவளான கல்பனா ஓரளவு இல்லற வாழ்க்கையை, கட்டில் சுகத்தை அனுபவித்து விட்டாள் என்பதால் அவளும் காமத்திற்காக ஆரம்பத்தில் ஏங்கவில்லை. ஒரு நல்ல பொறுப்பான குடும்ப தலைவியாக, இரண்டு குழந்தைகளின் தாயாக தன் வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொண்டு பெற்றெடுத்ததுகளை ஆளாக்குவதில் கவனமாக வாழ்க்கையை ஓட்டி விட்டாள்.

 

கட்டிய கணவன் ஒரு ஸ்திரீ லோலன், கண்டபடி அலைபவன், தன்னை சரியாக படுக்கையில் கவனிப்பதில்லை என்பதையெல்லாம் கூட அவள் பெரியதாக எடுத்துக் கொள்ளாமல் காலம் ஓட்டி வந்தாள். இப்போது மகளுக்கு திருமணம் செய்யும் நிலைக்கு வந்து விட்ட பின் அவளுடைய பொறுப்புகள் மன கவலைகள் கொஞ்சம் குறைய துவங்கிய பின் அவள் உடல் அடிக்கடி காமத்திற்கு ஏங்க துவங்கியிருந்தது. அதையும் கூட மனக் கட்டுப்பாட்டோடு அவள் வளர விடாமல் வேறு விசயங்களில் கவனம் செலுத்தி ஒரு பத்தினியாக வாழ முயன்றுக் கொண்டிருந்தாள்.

 

அப்போது தான் ஆயிஷா அவள் வாழ்வில் வந்தாள்.

 

சரியாக சொல்வதென்றால் அவள் கல்பனாவின் வாழ்வில் மீண்டும் வந்தாள்.

 

ஆயிஷா கல்பனாவின் வாழ்க்கையில் ஏற்கெனவே முக்கியமான பங்கு வகித்தவள்.

 

ஆயிஷா கல்பனாவின் பள்ளித் தோழி.

 

ஆயிஷா கல்பனாவின் உயிர் தோழி.

 

ஆயிஷா...

 

 

 

சந்திரனின் முன்னாள் காதலி.

 

 

 

சந்திரனுக்கு தன் முன்னாள் காதலியுடன் இன்றும் தொடர்பு இருக்கிறது.

 

 

 

அது கல்பனாவுக்கும் தெரியும்.

 

கல்பனா சந்திரனை பொருத்த வரை எப்படியோ போய் தொலையட்டும் என்ற மன நிலைக்கு வந்து விட்டதால் அவருக்கும் ஆயிஷாவுக்கும் தொடர்பு இருக்கிறது என்று தெரிந்தும் அதை கேட்கவுமில்லை, கண்டிக்கவுமில்லை, அதற்காக கவலைப்படவும் இல்லை. இடையில் சில வருடங்கள் காணாமல் போயிருந்த ஆயிஷா எங்கிருந்தோ மீண்டும் வந்து நட்பு பாராட்டிக் கொண்டு வீட்டுக்குள் நுழைந்து இளங்கோவின் பக்கம் தன் காம பார்வையை திருப்பிய போது தான் கல்பனா மிகவும் எரிச்சலடைந்தாள்.

 

புருசனை பறிச்சது பத்தாதுன்னு மகனையும் பறிக்க நினைக்கிறாளா சனியன் என்று ஆயிஷாவின் மீது குரோதம் கொண்டாள் கல்பனா. முதல் முறையாக ஆயிஷாவின் மீது கோபம், பொறாமை, போட்டி எல்லாம் கல்பனாவின் மனதில் உருவாக துவங்கியது. இந்த முறை அவளை ஜெயிக்க விடக் கூடாது என்று நினைத்து மகனை தன்னை விட்டு விலக விடாமல் பார்த்துக் கொள்ள முயன்றாள்.

 

அந்த பொறாமையும் போட்டி மனப்பான்மையும், அவளை பெற்ற மகனுடன் படுக்க கூட துணியும் அளவுக்கு கொண்டு சென்றது. ஆயிஷாவும் அவனுக்கு அம்மா மாதிரி தானே. அப்பாவின் காதலி, முன்னாள் காதலி, இன்னாள் கள்ளக் காதலி. அப்படியென்றால் அவளும் இளங்கோவுக்கு அம்மா தான். அம்மா மாதிரி தான். அவ படுக்கலாம்ன்னா நானும் படுக்கலாம் என்று ஒரு மனப்பான்மை கல்பனாவிடம் உருவாகி விட அவள் எதற்கு துணிந்து விட்டாள்.

 

அதோடு...

 

இவை எல்லாவற்றையும் விட முக்கியமான ஒரு விசயம்...

 

அது...

 

கல்பனா எல்லோரும் நினைத்துக் கொண்டிருப்பது போல...

 

ரொம்பவும் எல்லாம் பத்தினியில்லை.

 

அவளும் ஒரு முறை உணர்ச்சிகளுக்கு அடிமையாகி...

 

கணவனுக்கு துரோகம் செய்திருக்கிறாள்.

 

வேறொருவனுடன் படுத்திருக்கிறாள்.

 

அதுவும்...

 

அதுவும் கூட ஒரு தகாத உறவு தான்.

 

அதைப் பற்றி நேரம் வரும் போது பார்ப்போம்.

 

ஆழ்ந்த யோசனையில் இருந்த கல்பனாவை காதில் ஒலித்த ஒரு குரல் திடுக்கிட வைத்தது. ம்ம்ம்... எப்படியோ மகன் ஆசைப்பட்டா தடுக்கப் போறதில்லை. அவன் கூட படுத்து பஜனை பண்ணி, ஆயிஷா கிட்டே இருந்து அவனை காப்பாத்த போறேன்னு நீயா காரணங்களை உருவாக்கிக்கிட்டே. பத்தியும் பத்தாத்துக்கு ஆயிஷா அவனுக்கு அம்மா மாதிரி. அவ படுக்கலாம்ன்னா நானும் படுக்கலாம்ன்னு வேற சொல்லிட்டே. உன்னை வேற உன் புருசன் படுக்கைலே கவனிக்கறதில்லைன்னும் சொல்லிட்டே. இனி என்னம்மா சீக்கிரமா ரெண்டு பேரும் அவுத்து போட்டுட்டு ஜாய்ண்ட் அடிச்சுக் கிட்டு ஆட்டத்தை ஆரம்பிங்க.

 

ஒரு கணம் அந்த குரலை கேட்டு திடுகிட்டாலும், பழக்கமாகி விட்ட காரணத்தால், அது யாருடைய குரல் என்று உடனே புரிந்து விட்டது கல்பனாவுக்கு.

 

கல்பனா     :      என்னடா இன்னும் காணோமேன்னு நினைச்சேன். வந்திட்டியா?

 

மனசாட்சி   :      நான் வேற எங்கேடி போவேன். நான் உன்னை விட்டு விலகுவதுமில்லை. உன்னை கைவிடுவதுமில்லை.

 

கல்பனா     :      அடியேய்... எதுக்கு எதை உதாரணம் சொல்றே? சரி... வந்த விசயத்தை சொல்லு.

 

மனசாட்சி   :      வேண்டாம் தாயே... நான் எதையாவது சொல்வேன். நீ என்னை திட்டுவே... எதுக்கு வம்பு?

 

கல்பனா     :      அட அவ்ளோ நல்ல புள்ளே ஆகிட்டியா நீ? சும்மா சொல்லுடி.

 

மனசாட்சி   :      ஏண்டி... என்னமோ மகன் ஆசைப்பட்டா தடுக்க போறதில்லை. அவனை ஆயிஷாவுக்கு விட்டுத் தர போறதில்லைன்னு எல்லாமே அவனுக்காக செய்ற மாதிரி உன்னை நீயே ஏமாத்திக்கிறியே. உனக்கு மனசுலே எந்த ஆசையும் இல்லையா?

 

கல்பனா     :      என்ன ஆசை?

 

மனசாட்சி   :      பெத்த மகன் கூட அவுத்து போட்டுட்டு ஆட்டம் போட???

 

கல்பனா     :      ச்சீ... இருக்கு. அதுக்காக இப்படியாடி பச்சையா கேட்பே.

 

மனசாட்சி   :      எது? இது? இதுவாடி பச்சை. நான் பச்சையா கேட்கனும்ன்னா அதை கேட்டு நீயே மூடாகிடுவே.

 

கல்பனா     :      அம்மா தாயே. நீ எதுவும் கேட்கவே வேண்டாம். இங்கே ஏற்கெனவே மூடாதான் இருக்கு. நீ வேற ஏத்தி விடாதே.

 

மனசாட்சி   :      வாவ்... முத தடவையா உன் உணர்ச்சியை மறைக்காம வெளிப்படையா சொல்லிருக்கே. அப்ப அம்மணி செம அரிப்புலே இருக்கீங்க போல...

 

கல்பனா     :      ச்சீ... போடி...

 

மனசாட்சி   :      இப்ப நான் வரலைன்னா... வீட்டிலே யாருமில்லைங்கற தைரியத்திலே நீ உன் மகன் கூட கற்பனைலே டூயட் பாடியிருப்பே. அப்படி தானே.

 

கல்பனா     :      இது வரைக்கும் அப்படி எந்த ஐடியாவும் இல்லை. இப்ப நீ சொன்னதை கேட்டப்புறம், அவன் கூட கனவிலே டூயட் பாடினா என்னன்னு தோணுது. ஏன் நான் என் மகன் கூட டூயட் பாட கூடாதா?

 

மனசாட்சி   :      அட முட்டா சிறுக்கி. இன்னும் கனவு கண்டுட்டா இருக்க போறே. உன் மகன் வந்ததும் சும்மா அவனுக்கு ஒரு லிப் லாக் மட்டும் குடு, அதுக்கப்புறம் அவன் நிஜமாவே உன் கூட டூயட் பாடுவான். டூயட் மட்டுமில்லை, உன்னை சொர்க்கத்துக்கே கூட்டிட்டு போயிடுவான். இன்னும் எதுக்குடி வேசம் போடுறே.

 

கல்பனா     :      அதெல்லாம் இப்போதைக்கு கிடையாது. இன்னும் கொஞ்ச நாள் போகட்டும். பார்க்கலாம்.

 

மனசாட்சி   :      ஏண்டி இப்படி மாத்தி மாத்தி பேசுறே? உண்மையை சொல்லு. உனக்கு உன் உடம்புக்கு அந்த சுகம் தேவையில்லையா? உன் மகன் கைலே கசங்கனும்ன்னு உனக்கு ஆசையா இல்லையா?

 

கல்பனா     :      மனசிலே ஆசையும் இருக்கு. உடம்புலே தேவையும் இருக்கு. அதுக்கு தயாராவும் இருக்கேன். ஆனா...

 

மனசாட்சி   :      பார்றா. முத தடவையா உண்மையை ஒத்துக்கிட்டிருக்கே. அப்புறம் எதுக்குடி இந்த நடிப்பு. இளங்கோ வந்ததும் அவன் கிட்டே நீயே நெருங்கி போ. அவனை தூண்டி விடு. அவன் கூட படுக்க ஆசையா இருக்குன்னு சொல்லிடு.

 

கல்பனா     :      ச்சீ... நாயே... அதுக்காக இப்படி பச்சையா பெத்த மகன் கிட்டே போயி உன் கூட படுக்க ஆசைன்னு சொல்ல சொல்றியா? அதெல்லாம் நடக்காது. அவனா வரட்டும்.

 

மனசாட்சி   :      இதான்... இந்த சீன் போடுற வேலை தான்... எனக்கு புடிக்கிறதில்லை. இப்ப என்னமோ நீ நல்லவ மாதிரியும், நான் தான் உன்னை கெடுக்குற மாதிரியும் பேசுறே. கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி என்னடி சொன்னே?

 

கல்பனா     :      என்ன சொன்னாங்க?

 

மனசாட்சி   :      மனசிலே ஆசையும் இருக்கு. உடம்புலே தேவையும் இருக்குன்னு நீதானே சொன்னே?

 

கல்பனா     :      சொன்னேன். அதுக்காக நானே போயி அவன் கிட்டே அதை சொல்ல விரும்பலை. டக்குன்னு அவன் எனக்கு அந்த மாதிரி எந்த எண்ணமும் இல்லைன்னு சொல்லிட்டா அசிங்கமா போயிடும்டி. அதில்லாம ஒரு பொண்ணு போயி எப்படி சொல்றது இதை. அதுவும் ஒரு அம்மா ஒரு மகன் கிட்டே சொல்ற விசயமா இது. இது என்ன காதலா? உடனே ப்ரொபோஸ் பண்ண. அம்மா மகன்டி நாங்க. அவனா வரட்டும்.

 

மனசாட்சி   :      ஆமால்லே. இது காதல் இல்லை. காமம்.

 

கல்பனா     :      காமம் இல்லை. காதல் தான். எனக்கு என் மகன் மேலே காதல். அளவில்லாத காதல்.

 

மனசாட்சி   :      ஆமா... அவுத்து போட்டுட்டு ஆட்டம் போட துடிக்கிற காதல்.

 

கல்பனா     :      போடி...

 

மனசாட்சி   :      வெட்கமா?

 

கல்பனா     :      ம்...

 

மனசாட்சி   :      சரி உன் சைடும் நியாயமா தான் படுது. அதுக்காக விட்டுடாதே. அவனை தூண்டி விடு. அவன் எங்கே தொட்டாலும் தடுக்காதே.

 

கல்பனா     :      ம்...

 

மனசாட்சி   :      அப்பப்பா அவனுக்கு கொஞ்சம் காட்டு.

 

கல்பனா     :      எதை?

 

மனசாட்சி   :      ஐயோடா... இவளுக்கு ஒண்ணும் தெரியாது. சும்மா முந்தானையை நழுவ விடுடி. அதுக்கே உன் புள்ளே வாய்லே ஜொல்லு ஒழுக்குவான்.

 

கல்பனா     :      போடி அசிங்கம் புடிச்சவளே. நீ கிளம்பு முதல்லே. என்ன பண்ணனும்ன்னு நாங்க பார்த்துக்கிறோம்.

 

மனசாட்சி   :      அதானே. உனக்கு தெரியாத வித்தையா? ம்... சரி... நான் கிளம்பறேன். ஆல் த பெஸ்ட்...

 

கல்பனா     :      தேங்க்ஸ்டி.

[Manmadhan67]

கல்பனாவும் அவளுடைய மனசாட்சியும் முதல் முறையாக ஒரே மாதிரி ஒற்றுமையாக பேசிக் கொண்ட பின் ஒரு தெளிவான மனநிலையோடு மகனின் அறையை விட்டு வெளியில் வந்து படிகளில் இறங்கி ஹாலுக்கு வந்த கல்பனா சின்ன சின்ன வேலைகளை முடித்து விட்டு மதிய உணவை உண்டு விட்டு 2 மணிக்கு தூக்கமும் வராமல் ஹால் ஷோபாவில் உட்கார்ந்து டிவியை ஆன் செய்து சன் ம்யூசிக் போட்டு விட்டு உட்கார்ந்து பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.

 

அப்போது அவள் மொபைலில் மெசெஜ் வந்த சத்தம் கேட்டது. அவளுக்கு யாரும் மெசெஜ் பண்ண மாட்டார்கள். அவளும் மொபைல் அதிகம் யூஸ் பண்ணும் பழக்கமில்லாதவள். யார் மெசெஜ் அனுப்புவது என்று கல்பனா வாட்ஸ் அப்பை ஓபன் செய்து பார்க்க மெசெஜ் அனுப்பியது இளங்கோ.

 

இளங்கோ   :      ஹாய் அம்மா...

 

கல்பனா     :      ஹாய் செல்லம்...

 

இளங்கோ   :      என்ன பண்ணுது என் அம்மா குட்டி

 

கல்பனா     :      சும்மா டிவி பார்த்துட்டு இருக்கேண்டா.

 

இளங்கோ   :      ம்...

 

கல்பனா     :      என்ன என் செல்லம் என்னைக்குமில்லாம அம்மாவுக்கு மெசெஜ் பண்ணுது?

 

இளங்கோ   :      சும்மாதாம்மா. காலைலே நீங்க அழுதது எனக்கு மனசு கேட்கலை. க்ளாஸ்லே கூட உங்க ஞாபகமாவே இருக்கு.

 

மகனின் மெசெஜால் கல்பனா உருகினாள்.

 

கல்பனா     :      எனக்கும் உன் ஞாபகமாவே இருக்குடா செல்லக் குட்டி.

 

இளங்கோ   :      எப்படா காலேஜ் முடியும்ன்னு இருக்கும்மா. ஓடி வந்து உங்க மடிலே படுத்துக்கனும் போல இருக்கு.

 

கல்பனா     :      எனக்கும் உன்னை மடிலே போட்டு தாலாட்டனும் போல இருக்குடா செல்லக் குட்டி.

 

இளங்கோ   :      உம்ம்ம்ம்ம்மா....

 

கல்பனா பாவிப் பயல். என்ன வேலையெல்லாம் பண்ணுறான். உம்மாவாம். அம்மாவுக்கு. சரியான திருட்டுப் பயல். மெல்ல மெல்ல என்னை கொள்ளை கொள்கிறானே என்று நினைத்தவள் தான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தயக்கமே இல்லாமல் முடிவெடுத்தாள்.

 

கல்பனா     :      உம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்மா...

 

என்று மகன் கொடுத்த உம்மாவை விட பெரிய நீண்ட உம்மாவை அவனுக்கு திருப்பி அனுப்பினாள்.

 

இங்கே வீட்டில் மகனின் படுக்கையில் அவனுடைய தலையணையை கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டு தூங்கி எழுந்த பின் கல்பனா ஒரு முடிவுக்கு வந்த மாதிரியே அங்கே காலேஜில் இளங்கோவும் ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தான். அது என்ன முடிவு என்று பார்ப்பதற்கு முன் இளங்கோவைப் பற்றி இன்னும் கொஞ்சம் விளக்கமாக தெரிந்துக் கொள்வது இந்த கதையில் இனி நடக்கப் போகும் சம்பவங்களை புரிந்துக் கொள்ள முக்கியமானதாகும்.

 

கதை இப்போது நடந்துக் கொண்டிருக்கும் காலத்தில் இளங்கோவின் வயது 22. பி.காம் முடித்து விட்டு எம்.பி.ஏ. முதலாமாண்டு சேர்ந்து படித்துக் கொண்டிருந்தான். பார்க்க கவர்ச்சியான கட்டான உடல் கொண்ட இளைஞனான அவனுக்கு இத்தனை நாள் யார் மீதும் காதல் உருவாகாமல் இருக்குமா? அதுவும் கல்லூரியில் நான்கு வருடங்களாக படிக்கும் ஒரு இளைஞனை இந்த கால பெண்கள் விட்டு வைத்திருப்பார்களா? அப்படி தன் காலேஜில் படிக்கும் எந்த பெண்ணையாவது லவ் பண்ணி அவளுடன் சுற்றுவதை விட்டு விட்டு, ஏன் இப்படி ஆயிஷா மாதிரி ஆண்ட்டிகளின் பின்னால் சுற்றுகிறான் என்று நினைக்க தோன்றும்.

 

ஆனால் உண்மை என்னவென்றால் இளங்கோ ஒரு பெண்ணை காதலித்துக் கொண்டு தான் இருந்தான். அவனுடைய காதல் எப்படிப்பட்டது என்று சரியாக புரியும் படி சொல்ல வேண்டுமென்றால் இதயம் முரளி மாதிரியான காதல். அவன் காதல் கொண்ட பெண்ணின் பெயர் ப்ரவீணா. இளங்கோ படிக்கும் காலேஜிலேயே பி.காம் முதலாமாண்டு படிக்கிறாள். 18 வயது பருவப் பெண். கொள்ளை கொள்ளும் அழகு.

 

அவளைப் பார்த்த முதல் நொடியிலேயே இளங்கோ காதலில் விழுந்தான். ஆனால் இன்று அம்மாவின் தோழியிடமும், ஏன் அம்மாவிடமுமே துணிச்சலாக நெருங்க முடிந்த இளங்கோவால் அன்று ப்ரவீணாவை அப்படி நெருங்க முடியவில்லை. இது எல்லா இளைஞர்களுக்கும் இருக்கும் ப்ரசனை தான் என்பதோடு, ப்ரவீணாவின் கேரக்டரும் அதற்கு தகுந்த மாதிரி தான் இருந்தது.

 

இந்த கால பெண்களின் குணத்திற்கு நேர் எதிராக ப்ரவீணா மிகவும் அடக்க ஒடுக்கமான பெண்ணாக இருந்தாள். அவள் இருக்கும் இடமே தெரியாது. ஆண்களுடன் பழகுவது இருக்கட்டும், தன்னுடன் படிக்கும் பெண்களிடம் கூட அவள் அதிகம் நெருங்கி பழகாமல் காலேஜுக்கு வருவதும் போவதுமாக இருந்தாள். அவள் முகம் எப்போதும் எதோ சோகத்தில் இருப்பது போலவே இருக்கும்.

 

இளங்கோ தினமும் அவள் பின்னாலேயே போவான். அவளிடம் பேச பல முறை முயன்றான். ஆனால் ப்ரவீணா அவனை சுத்தமாக தவிர்த்தாள். அவனை கண்டாலே ஒதுங்கி சென்று விடுவாள். அதே சமயம் இளங்கோவுக்கு ப்ரவீணா ஒதுங்க ஒதுங்க, இவனை அலட்சியப்படுத்த படுத்த அவள் மேல் காதல் தான் அதிகமானது. அவளைப் பற்றி தெரிந்துக் கொள்ள முயன்றான். ஆனால் பெரிதாக எந்த விசயமும் அவன் தெரிந்துக் கொள்ள முடியவில்லை. ப்ரவீணா ஒரு லேடீஸ் ஹாஸ்டலில் தான் தங்கி படிக்கிறாள். அவ்வளவு தான் அவனால் தெரிந்துக் கொள்ள முடிந்தது.

 

அவள் ஒதுங்க ஒதுங்க இளங்கோவின் காதல் வளர்ந்துக் கொண்டே போனது. ஆனால் அவனுக்கு இடி போல ஒரு செய்தி ஒரு நாள் கிடைத்தது. ப்ரவீணா ஒரு வாரமாக காலேஜ் வராததால் துணிந்து காலேஜ் மேனேஜ்மெண்ட் ஸ்டாப் ஒருவரிடம் விசாரிக்க, அந்த பொண்ணு காரணமே சொல்லாம காலேஜை விட்டு நின்னுடுச்சுப்பா என்று மட்டும் தகவல் கிடைத்தது.

 

இளங்கோ என்னென்னமோ செய்தும் ப்ரவீணா எங்கு சென்றாள் என்பதை அவனால் கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை. ஒரு போட்டோ கூட இல்லாமல் தன் வாழ்க்கையில் ஆறு மாதங்கள் மட்டும் வந்து சென்ற அந்த தேவதையை நினைத்து இளங்கோ உருகிக் கொண்டிருந்தான். அவளால் பல இரவுகள் தூக்கமிழந்தான். கண் கலங்கி அழுதான். அவள் நினைவாகவே வாழ்ந்தான்.

 

அவன் மனமும் அவனுடைய காதலும் அவனை கிட்டத்தட்ட கொன்றுக் கொண்டிருந்த போது தான் ஆயிஷா அவன் வாழ்க்கையில் நுழைந்தாள். காதல் வேதனையில் இருந்த இளங்கோவுக்கு மன மாறுதலுக்கு எதோ ஒன்று தேவைப்பட்டது. மனதில் என்ன தான் காதல் இருந்தாலும், உடலின் தேவைகள், மனதின் குழப்பத்தோடு சேர்ந்து அவனை ஈஸியாக ஆயிஷாவின் பக்கம் திருப்பின.

 

அது போக தன் வாழ்க்கையில் நேர்ந்த ஏமாற்றத்தின் விளைவாக அவனுக்கு விதியின் மேல் தான் கோபம் வந்தது. பெண்களின் மீது ஒரு வித வெறுப்பு வந்தது. தன்னுடைய தூய காதலை புரிந்துக் கொள்ளாமலே தன்னை விட்டு பிரிந்து போன ப்ரவீணாவை மறக்க அவன் பெண்களை வெறுத்து, தன்னை ஏமாற்றிய விதியை பழி வாங்குவதாக நினைத்துக் கொண்டு அவன் அதற்கு பின் காதல் கத்திரிக்காய் என்றெல்லாம் போகாமல், பெண்களை கரெக்ட் பண்ணி அவர்களை அனுபவிப்பது தான் சரியான வழி என்ற முடிவுக்கு வந்து விட்டான்.

 

அந்த நேரத்தில் அவன் வாழ்க்கையில் ஆயிஷா நுழைந்தாள். அவன் கூட அவளை ஆரம்பத்தில் கண்டுக் கொள்ளாமல் தான் இருந்தான். ஆனால் அவனுடைய அம்மாவே ஆயிஷாவின் பக்கம் அவன் பார்வையை திருப்பினாள். கொப்பும் குலையுமாக தளதளவென்று இருந்த ஆயிஷாவை கரெக்ட் பண்ணி அவளை போடுவது என்று இளங்கோ முடிவெடுத்தான். அவளுடன் உறவு கொள்ள முடிவு செய்து விட்டான். ஆயிஷாவிடமிருந்தும் சாதகமான சமிஞ்சைகள் கிடைக்கவே அவன் மகிழ்ச்சியடைந்தான்.

 

அதோடு இது அவனே எதிர்பார்க்காத மாதிரி அவனுடைய அம்மா கல்பனாவிடமும் நெருக்கத்தை உண்டாக்க, காதல் பறி போன குழப்பத்தில் இருந்த இளங்கோ எதையுமே யோசிக்காமல் இந்த மாற்று பாதையில் பயணிக்க துவங்கி விட்டான். அம்மாவின் தோழியை தொட நினைத்தவன் மெல்ல மெல்ல அம்மாவின் மேலேயே மோகம் கொண்டான். அவளையும் அனுபவிக்க விரும்பினான்.

 

விளைவு முதலில் அம்மாவின் தோழியின் உடம்பை அனுபவிக்க நினைத்தவனுக்கு, அம்மாவின் திடீர் நெருக்கம், குழப்பமான எண்ணங்களை உருவாக்க, அவனுக்கு அம்மா தன்னிடம் பாசத்தை தான் காட்டுகிறாளா? இல்லை, வேறு எதாவது எண்ணங்கள் அவள் மனதில் இருக்கிறதா என்று தெரியாமல், கொஞ்சம் தயங்கி தயங்கி அவளை நெருங்கியவன், அம்மாவுடன் நெருக்கமாக இருப்பது மனதுக்கு இதமாக இருப்பதை உணர்ந்த பின், அவள் உடலின் நெருக்கம் உடலுக்கு சுகமாக இருப்பதை உணர்ந்த பின், தயங்கி தயங்கி தான் ப்ரவீணாவை இழந்தோம். சரியோ தவறோ, புரிந்தும் புரியாத இந்த புதுவித உறவில் கிடைக்கும் இன்பத்தை கிடைத்த வரை அனுபவிப்போம் என்று எதையும் யோசிக்காமல் அந்தந்த சூழ்நிலைக்கு தகுந்த மாதிரி அம்மாவிடம் நடந்துக் கொண்டான். ஒரு பக்கம் ஆயிஷாவின் கவர்ச்சியான உடல் அவனை காம உணர்வுகளில் மூழ்கடிக்க, இன்னொரு பக்கம் அம்மா என்ற உறவிடம் வரம்புகளை தாண்டி பழகுவதிலும் உரசி இழைவதிலும் மனோரீதியாகவே எதோ ஒரு போதையான ஈர்ப்பு இருப்பதை உணர்ந்தவன், அம்மாவை தவிர்க்க முடியாமல் தவித்தான்.

 

ஆயிஷாவுடன் வீடியோ காலில் முதல் முறையாக அவனுக்கே அவனுக்கு என்று ஒரு பெண் தன் உடல் அழகில் பாதியை காட்டியதும் இளங்கோ முழுவதுமாக காம வயப்பட்டான். அவனுக்கு பெண்ணுடன் ஒரு நிஜ உடலுறவு கண்டிப்பாக தேவை என்ற நிலைக்கு வந்து விட்டான். அதுவும் ஆயிஷா எளிதில் கிடைப்பாள் என்று தெரிந்த பின் அவன் அவளுடன் உடலுறவில் ஈடுபட போகும் நாளுக்காக காத்திருந்தான். அந்த நினைப்பில் அவன் ஆண்மை நேரம் காலம் தெரியாமல் விறைத்துக் கொண்டு ஆடியது. அந்த எழுச்சி அவன் அம்மாவிடம் பழகும் போதும் உண்டாக, அவள் கண்டிப்பாக அதை உணர்ந்திருப்பாள் என்று புரிந்துக் கொண்ட பின் அவன் அம்மாவிடம் தயங்குவது தேவையில்லாத ஒன்று என்று முடிவு செய்து விட்டான்.

 

அவன் மனதிலும் ஊர் உலகத்தில் நடக்காத ஒன்றை நாம் செய்யவில்லை. பலரும் கிடைத்தால் அனுபவிக்க தான் செய்கிறார்கள். எனக்கு கிடைக்கும் போல இருக்கிறது. இந்த சமயத்தில் தேவையில்லாமல் இது தவறா? சரியா? முறையா? என்றெல்லாம் குழப்பிக் கொண்டிருக்காமல்...

 

அனுபவித்து விடுவோம் என்று முடிவு செய்தான்.

 

இந்த முடிவுக்கு வந்த பின் தயங்கி தயங்கி பழகுவதை விட அம்மாவையும் தூண்டி விடும் வித்தைகளை காட்ட வேண்டும் என்றும் முடிவு செய்தான். அம்மா அவனுடன் உரசுகிற உரசலையும், குழைகிற குழைவையும் பார்த்தால் கண்டிப்பாக அவளுக்கும் இதே உணர்ச்சிகள் தான் இருக்கும் என்பதால், அவளையும் கரெக்ட் பண்ணி...

 

போட்டு விட வேண்டும் என்று அன்று காலேஜில் மதிய உணவுக்குப் பின் வகுப்பை கட் அடித்து விட்டு காலேஜுக்குள்ளேயே ஒரு மரத்தடியில் உட்கார்ந்திருந்த போது தான் முடிவெடுத்தான் இளங்கோ. அதன் முதல் படியாக தான் அம்மாவுக்கு வாட்ஸ் அப்பில் மெசெஜும் பண்ண துவங்கினான்.

 

இளங்கோ   :      காலைலே எதுக்கும்மா அழுதீங்க?

 

கல்பனா     :      இளா... நான் ஒண்ணு கேட்பேன். உண்மையை சொல்லுவியாடா?

 

இளங்கோ   :      கேளுங்க...

 

கல்பனா     :      நைட் ஆயிஷா கூட வாட்ஸ் அப்லே சாட் பண்ணிட்டிருந்தியாடா?

 

இளங்கோ   :      ஓ... அதுக்கு தான் அத்தனை ஆர்பாட்டமா? அவங்க நம்பரே எனக்கு தெரியாதும்மா.

 

கல்பனா     :      உண்மையை சொல்லுடா.

 

இளங்கோ   :      உண்மை அதுதாம்மா. இதுக்கு மேலே என்ன சொல்றதுன்னு எனக்கு தெரியலை. என்னை சந்தேகப்படுறீங்களா?

 

கல்பனா     :      உன் மேலே எனக்கு எந்த சந்தேகமும் இல்லைடா செல்லம். எல்லாம் அந்த சிறுக்கி மேலே தான்.

 

இளங்கோ   :      என்னை நம்புங்கம்மா.

 

கல்பனா     :      சரிடா இளா... என்னமோ தெரியலை. என்னாலே நீ நைட் என் மெசெஜை பார்க்காம இருந்ததை தாங்கிக்கவே முடியலைடா.

 

இளங்கோ   :      நான் நல்லா தூங்கிட்டேம்மா. சரி எதுக்கு அந்த நேரத்திலே மெசெஜ் பண்ணுனீங்க?

 

கல்பனா     :      ம்... உனக்கு தெரியாதா? அந்த ஆயிஷாவும் ஆன் லைன்லே இருந்தா. என்னாலே பொறுத்துக்கவே முடியலை. அதான் மெசெஜ் பண்ணி பார்த்தேன்.

 

இளங்கோ   :      உங்களை நினைச்சா சிரிக்கிறதா? இல்லை வருத்தப்படறதான்னே தெரியலைம்மா. ஆனா ஒரு விதத்திலே மனசுக்கு சந்தோஷமா இருக்கு. என் மேலே இவ்ளோ பாசமா இருக்கீங்கன்னு. நான் கால் பண்ணட்டுமாம்மா. உங்க கிட்டே ஒரு விசயம் சொல்லனும்.

 

கல்பனா     :      நீ காலேஜ் போகலையாடா?

 

இளங்கோ   :      காலேஜ்லே தாம்மா இருக்கேன். ஏன் கேட்குறீங்க?

 

கல்பனா     :      இல்லை, காலேஜ்லே இருந்து எப்படி இவ்ளோ நேரம் போன்லே மெசெஜ் பண்றே?

 

இளங்கோ   :      மறுபடியும் சந்தேகமா?

 

கல்பனா     :      இல்லைடா செல்லம். இது சும்மா...

 

இளங்கோ   :      உங்களை திருத்தவே முடியாது. நான் காலேஜ்லே தான் இருக்கேன். ஆனா க்ளாஸ் போகலை. ஒரு மரத்தடிலே உட்கார்ந்திருக்கேன். க்ளாஸ்லே என்னாலே பாடத்தை கவனிக்கவே முடியலை. உங்க ஞாபகமாவே இருந்திச்சு. இன்னைக்கு உங்க கூட பேசிடனும்ன்னு தான் க்ளாஸ் கட் அடிச்சேன்.

 

கல்பனா     :      சரி கால் பண்ணு.

 

என்று சின்ன மெசெஜ் ஒன்றை பதிலாக அனுப்பினாலும், அவள் மனதில் பெரிய பெரிய உணர்வு அலைகள் எழும்பிக் கொண்டிருந்தன. தன் அன்பு மகன் உங்க ஞாபகமாவே இருந்திச்சு என்று அனுப்பிய மெசெஜ் அவளை உருக வைத்துக் கொண்டிருந்தது. என்னமோ காதலன் அனுப்பிய மெசெஜ் போல உணர்ந்தாள் கல்பனா. காதலனின் அன்பை தெரிந்துக் கொண்ட காதலியாக தன்னை உணர்ந்தாள் கல்பனா. அவள் இப்போது மிகவும் இளகி இருந்தாள். பலவீனமாக உணர்ந்தாள். காதல் வயப்பட்ட பருவ பெண் போல தன்னை நினைத்துக் கொண்டாள்.

 

இளங்கோ அம்மாவுக்கு கால் பண்ணினான். தன் காதல் கதையை அம்மாவிடம் சொன்னான். ப்ரவீணாவை எந்த அளவு காதலித்தான், அவள் எப்படி தன்னை விட்டு பிரிந்து சென்றாள், ப்ரவீணாவினால் அவன் எந்த அளவுக்கு வாழ்க்கையில் விரக்தி அடைந்தான் என்று உருக உருக தன் காதல் கதையை சொன்னான். கல்பனாவுக்கு மகனை நினைத்து கவலையாக இருந்தது. அவன் காதல் கை கூடாமல் போனதற்கு அவள் உண்மையில் வருந்தினாள். ஆயிஷாவின் மேல் மகன் ஆசைப்படுவதாக நினைத்த போது ஏற்பட்ட வருத்தமோ, கோபமோ அவன் யாரென்றே தெரியாத ஒரு பெண்ணை காதலித்து அவள் நினைவில் உருகுவதை கேட்ட பின் கல்பனாவிற்கு வரவில்லை. மகனின் விரக்தியான மனநிலையை நினைத்து தான் கவலைப்பட்டாள்.

[Manmadhan67]

கல்பனா    :      ஸாரிடா... நான் உன்னை புரிஞ்சுக்காம என்னென்னவோ பேசிட்டேன் உன்னை...

 

இளங்கோ  :      பரவாயில்லைம்மா. நீங்க என்னை ஆயிஷா ஆண்ட்டி கூட கனெக்ட் பண்ணி சந்தேகப்பட்டது கூட ஒரு நல்லது தான்.

 

கல்பனா    :      என்ன நல்லது?

 

இளங்கோ  :      அதுக்கப்புறம் தான் நீங்க என் கூட அதிகமா பழக ஆரம்பிச்சீங்க. நெருங்கியும் பழக ஆரம்பிச்சீங்க...

 

கல்பனா    :      ம்...

 

கல்பனாவின் மனம் படபடவென அடித்துக் கொண்டது.

 

இளங்கோ  :      உங்க அன்பும் பாசமும் நெருக்கமும் என்னை ப்ரவீணா நினைப்பிலிருந்து வெளியே கொண்டு வந்திச்சு.

 

கல்பனா    :      குட். அதான் நல்ல பையனுக்கு அழகு. கிடைக்காம போனதை நினைச்சிட்டிருக்காம அடுத்த ஸ்டேஜை பார்த்து போயிட்டே இருக்கனும். உனக்கு ஒருத்தி பிறந்திருப்பாடா. கண்டிப்பா அவ உனக்கு சொந்தமாவா ஒருநாள்.

 

இளங்கோ  :      எனக்கு இனி யாரும் வேண்டாம்மா.

 

கல்பனா    :      அப்படி எல்லாம் சொல்ல கூடாதுடா.

 

இளங்கோ  :      எனக்கு நீங்க போதும்மா. நீங்க மட்டும் போதும்மா.

 

கல்பனா    :      அப்ப என் செல்லக் குட்டி கல்யாணமே பண்ணிக்காம அம்மா புள்ளையாவே வாழ போகுதா?

 

இளங்கோ  :      ஆமா...

 

கல்பனா    :      லூசு...

 

கல்பனா    :      நான் ஒண்ணும் லூசில்லே. கிட்டத்தட்ட நான் வாழ்க்கையே வெறுத்து போயிருந்தேன். என் மனசை மாத்தினது உங்க பாசமும் அன்பும் தான். அதனாலே எனக்கு யாரும் வேண்டாம். எப்பவும் என் அம்மா கூடவே இருந்துக்குவேன். அவங்க அன்பு மட்டும் எனக்கு கிடைச்சா போதும்.

 

இளங்கோ இதை தன் அம்மாவுக்கு ஒரு உள் நோக்கத்தோடு தான் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். அவன் மனதில் இனி மெல்ல மெல்ல வலையை விரித்து அம்மாவை வழிக்கு கொண்டு வர வேண்டும், அவளை தன் ஆசைக்கு இணங்க வைக்க வேண்டும், கடைசியாக அவளை, அவளுடைய அந்த அம்சமான உடம்பை ஆசை தீர அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற அவனுடைய முடிவின் முதல் படியாக தான் அவன் இப்படி எல்லாம் பேச ஆரம்பித்தான். ஆனால் பேச்சை எப்படி தான் நினைக்கும் திசையில் கொண்டு போய் அம்மாவை அனுபவிக்க ஆசைப்படுவதை அவளுக்கு புரிய வைப்பது என்று தெரியாமல் அவன் தடுமாறிக் கொண்டிருந்த போது தான் விதி அவனுக்கு, அவர்கள் இருவருக்குமே சாதகமாக வேலை செய்ய துவங்கியது.

 

இளங்கோ அம்மாவுக்கு வலை வீசி பேசிக் கொண்டிருந்த போது, வீட்டில் டிவியில் அந்த பாடல் ஒளிபரப்பாக துவங்கியது. எடுத்தவுடனே ஹைபிச்சில் ஆரம்பிக்கும் அந்த பாடலால் கல்பனா இளங்கோ அம்மா மகன் வாழ்க்கையிலும் ஹைபிட்சில் திருப்பங்கள் உருவாக துவங்கியது.

 

அந்த பாட்டு....

 

அம்மாடி இதுதான் காதலா

அட ராமா இது என்ன வேதமோ

நெஞ்சுக்குள்ள ஏதோ ராகம் கேட்குது

கண்ணும் ரெண்டு தானா தாளம் போடுது

கொட்டுங்க கொட்டுங்க கும்மியை கொட்டுங்க நேரம் நல்ல நேரம்

ஒரு கூர சேல மாலையோடு நாளை வந்து சேரும்

அம்மாடி இதுதான் காதலா

அட ராமா இது என்ன வேதமோ

 

இங்கே வீட்டில் டிவியில் ஒலிக்க துவங்கிய இந்த பாட்டு அங்கே இளங்கோவுக்கும் கேட்க...

 

மகனுடன் பேசிக் கொண்டிருந்த கல்பனாவுக்கும் காதில் இந்த பாட்டு வரிகள் விழ...

 

கல்பனா சிலிர்த்து தான் போனாள்.

[Manmadhan67]

அவளுடைய அப்பாவி மனம் அவளிடம் எதோ சொல்ல விரும்பியது.

 

கல்பனா    :      கண்டிப்பா இது காதல் தாண்டி...

 

கல்பனா    :      எதை வைச்சு அப்படி சொல்றே?

 

கல்பனா    :      காதல் இல்லைன்னா உன் மனசு இந்த பாட்டை கேட்டதும் ஏன் இப்படி சிலிர்த்துக்குது.

 

கல்பனா    :      ம்... காதலா இருந்தா எனக்கும் சந்தோஷம் தான். ஆனா ஒரு மகனை ஒரு தாய் காதலிக்கலாமா? தப்பில்லையா?

 

கல்பனா    :      தப்புன்னா எதுக்காக நீ உன் மகன் கூட ஆசையா பேசிட்டு இருக்கும் போது இந்த பாட்டு வரனும்.

 

கல்பனா    :      தெரியலையே...

 

கல்பனா    :      எல்லாம் அதுக்கு தாண்டி.

 

கல்பனா    :      எதுக்குதான்?

 

கல்பனா    :      ம்... எதாவது பச்சையா சொல்லிடப் போறேன். உனக்கும் உன் மகனுக்கும் இப்ப நடந்திட்டிருக்க நாடகத்துக்கு பேரு காதல் தான். அதை ஒத்துக்க உங்க ரெண்டு பேருக்கும் ஒரே தயக்கம். ஊரு உலகம் இதை ஒத்துக்குமோன்னு ஒரு பயம்.

 

கல்பனா    :      ம்... இருக்கலாம். ஆனா ஊரு உலகத்துக்கு பயப்படாம இருக்க முடியுமா?

 

கல்பனா    :      எதுக்குடி ஊரு உலகத்துக்கு பயப்படனும். சரி பயந்து தான் ஆகனும்ன்னா ஊரு உலகத்துக்கு தெரியாம லவ் பண்ணுங்க.

 

கல்பனா    :      ரகசியமா காதல் பண்ண சொல்றியா?

 

கல்பனா    :      ஆமாடி. காதலை எல்லோருக்கும் தெரிஞ்சு பண்றதை விட ரகசியமா பண்ணினா தான் கிக்கே. காதலை விட கள்ளக் காதல்லே தாண்டி போதை அதிகம்.

 

கல்பனா    :      ம்...

 

கல்பனா    :      உனக்கு இதுலே சுகம் இருக்கா இல்லையா?

 

கல்பனா    :      இருக்கு...

 

கல்பனா    :      பிடிச்சிருக்கா இல்லையா?

 

கல்பனா    :      பிடிச்சிருக்கு...

 

கல்பனா    :      ஆசையா இருக்கா?

 

கல்பனா    :      ம்...

 

கல்பனா    :      அப்புறம் எதுக்குடி நாடகம் நடிப்பெல்லாம். உன் மகனும் உனக்கு ரூட் தான் விடுறான். அவனுக்கு அனுபவமில்லை. கூட படிக்கிற பொண்ணையே கரெக்ட் பண்ண தெரியாம நழுவ விட்டுட்டான். அவன் கொஞ்சம் தயங்கி தயங்கி தான் உன்னை நெருங்குவான். நீ மட்டும் லைட்டா சிக்னல் குடு போதும். அவன் சீக்கிரமே...

 

கல்பனா    :      சீக்கிரமே...

 

கல்பனா    :      சொல்லவா?

 

கல்பனா    :      வேண்டாம். நீ எதாவது அசிங்கமா பச்சையா சொல்லுவே.

 

கல்பனா    :      அப்ப கண்டிப்பா சொல்லி தான் ஆகனும்.

 

கல்பனா    :      சொல்லித் தொலை. வேண்டாம்ன்னா விடவா போறே.

 

கல்பனா    :      நீ மட்டும் லைட்டா சிக்னல் குடு போதும். அவன் சீக்கிரமே உன்னை பண்ணிடுவான்.

 

கல்பனா    :      ச்சீ... நாயே... நான் ஒண்ணும் அதுக்கு அலையலை.

 

கல்பனா    :      அடி நாயே. நானும் அதை சொல்லலை. லவ் பண்ணுவான்னு சொன்னேன்.

 

கல்பனா    :      ம்...ம்ம்ம்...

 

கல்பனாவுக்கு ஒரே வெட்கம் சூழ்ந்துக் கொண்டது.

 

கல்பனா    :      சரி வெட்கப்பட்டது போதும். உன் மகன் லைன்லே தான் இருக்கான். இந்த சான்ஸை மிஸ் பண்ணாம எதாவது பண்ணுடி.

 

கல்பனாவின் காதில் அந்த பாடல் விடாமல் நுழைந்து அவளுக்குள் எதையோ குடைந்துக் கொண்டிருந்தது. அவள் உடலும் மனமும் காதலில் விழுந்தது போல பரவசமாக இருந்தது. மகனிடம் என்ன பேசலாம் என்று அவள் யோசித்துக் கொண்டிருந்த போது...

 

இளங்கோ  :      டிவி பார்க்கிறியாமா?

 

கல்பனா    :      ம்... ஆமாண்டா...

 

இளங்கோ  :      சரி நீ பாரு. நான் அப்புறம் கால் பண்றேன்.

 

கல்பனா    :      ஏண்டா? நான் டிவி பார்க்கலை. சாங்க் மட்டும் கேட்டுட்டு இருக்கேன். அப்படியே உன் கூட பேசுறேன். நீ பேசு. அது பாட்டுக்கு பாடிட்டு இருக்கட்டும்.

 

இளங்கோ  :      செம சாங்க்ம்மா அது. எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்.

 

டிவியில் அந்த பாட்டு முடிந்து விளம்பரம் போட்டிருந்தார்கள்.

 

கல்பனா    :      எந்த சாங்க்டா...

 

இளங்கோ  :      அம்மாடி இதுதான் காதலா?

 

கல்பனா    :      ம்...

 

இளங்கோ  :      அட ராமா இது என்ன வேதமோ?

 

கல்பனா    :      நெஞ்சுக்குள்ள ஏதோ ராகம் கேட்குது, கண்ணும் ரெண்டு தானா தாளம் போடுது.

 

இளங்கோ  :      வாவ்... உங்க வாய்ஸ்லே கேட்கும் போது என்னமோ பண்ணுதும்மா.

 

கல்பனா    :      என்ன பண்ணுது என் செல்லத்துக்கு.

 

இளங்கோ  :      பேசாம உங்களையே லவ் பண்ணிருக்கலாமோன்னு தோணுது.

 

கல்பனா    :      ம்... அப்ப இனி என்னையே லவ் பண்ணிக்கடா. அந்த பொண்ணை மறந்துடு.

 

இளங்கோ  :      அம்மாடி இது தான் காதலா, அட ராமா இது என்ன வேதமோ, நெஞ்சுக்குள்ளே ஏதோ ராகம் கேட்குது, கண்ணு ரெண்டும் தானா தாளம் போடுது

 

கல்பனா    :      டேய் அந்த பாட்டை விடு...

 

இளங்கோ  :      அம்மா...

 

கல்பனா    :      ம்...

 

இளங்கோ  :      எனக்கொரு ஆசைம்மா...

 

கல்பனா    :      என்ன ஆசைடா செல்லம்?

 

இளங்கோ  :      எனக்காக அந்த பாட்டை உங்க குரல்லே ஒரு டைம் பாடுங்கம்மா. எனக்கு உங்க வாய்ஸ்லே அதை கேட்கனும் போல இருக்கு.

 

கல்பனா    :      அது டூயட் சாங்க்டா குட்டி.

 

இளங்கோ  :      அதனாலே என்னம்மா? பாட்டு தானே. எனக்காக பாட மாட்டீங்களா?

 

கல்பனா    :      அதுக்கில்லைடா செல்லம். டூயட்ன்னா ரெண்டு பேர் பாடனும் தானே. கேர்ள் வாய்ஸ் நான் பாடுறேன். ஜெண்ட்ஸ் வாய்ஸ் நீ பாடுறியா?

 

இளங்கோ மனதுக்குள் மிகவும் மகிழ்ந்தான். அட்ரா சக்கை என்று அவன் மனம் துள்ளி குதித்தது. அம்மாவுக்கும் கண்டிப்பாக அவன் மேல் அந்த மாதிரி எண்ணம் இருக்கிறது என்று கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவனுக்கு தோன்ற ஆரம்பித்தது. இல்லையென்றால் இது மாதிரி ஒரு பாட்டை மகனுடன் சேர்ந்து பாட ஆசைப்படுவாளா? நாம ஒரு ரூட் போட்டு ஒரு அடி முன்னாலே போனா இவ ரெண்டு அடி முன்னாடி வராளே. இப்ப ஆயிஷாவை முதல்லே போடுறதா? இல்லை, அம்மாவை முதல்லே போடுறதான்னு குழப்பம் வந்திடும் போல இருக்கே என்று நினைத்து தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டான்.

 

இளங்கோ  :      சூப்பர்ம்மா. எனக்கு ஓகே. ஆனா இப்படி காலேஜ் காம்பஸ்லே தனியா உட்கார்ந்து போன்லே லவ் சாங்க் பாடிட்டிருந்தா பார்க்கிறவங்க தப்பா நினைக்க மாட்டாங்களாம்மா?

 

கல்பனா    :      என்னடா தப்பா நினைப்பாங்க. லூசுன்னா?

 

இளங்கோ  :      இல்லைம்மா. யாரையோ லவ் பண்றான். அவ கூட போன்லே பேசுறான்னு நினைப்பாங்கல்லே...?

 

கல்பனா    :      நினைச்சுட்டு போகட்டும். இந்த பக்கம் யார் பேசுறாங்கன்னு யாரும் கண்டுபிடிக்க முடியாதில்லை. கேட்டா ஆமா லவ்வர்தான்னு சொல்லிடு. உனக்கு அது பெருமையா இருக்குமில்லே.

 

இளங்கோ  :      சூப்பர்ம்மா. அப்ப நாம இப்ப லவ்வர்ஸ் மாதிரி இந்த சாங்கை பாட போறோம்... இல்லையாம்மா?

 

கல்பனா    :      சும்மா ஒரு ட்ரை தானேடா. செஞ்சு பார்ப்போம். பாடவா?

 

இளங்கோ  :      பாடுங்கம்மா.

 

கல்பனா யோசிக்கவே இல்லை. மகனின் விருப்பத்திற்காக மட்டுமில்லாமல், அவளுடைய விருப்பத்திற்காகவும் அவள் அந்த பாட்டை பாட துவங்கினாள்.

 

கல்பனா    :      அம்மாடி இதுதான் காதலா, அட ராமா இது என்ன வேதமோ, நெஞ்சுக்குள்ள ஏதோ ராகம் கேட்குது, கண்ணும் ரெண்டு தானா தாளம் போடுது...

 

இளங்கோ  :      கன்னம் அழகிய ரோசாப்பூ கண்ணில் சிரிக்குது ஊதாப்பூ, உதட்டில் உதிரும் தேன் முல்லைப்பூ, அஞ்சி ஒதுங்குது மாராப்பு, இன்னும் எதுக்கிந்த வீராப்பு, அணைக்க துடிக்கும் ஆவாரம்பூ, அடி சித்திரம் எப்படி சேலைய கட்டுச்சு, தேவதை பாதங்கள் பூமியில் ஒட்டுச்சு...

 

கல்பனா    :      உன் பத்து விரல்களும் மேனியில் பட்டுச்சு, பட்ட இடங்களில் குங்குமம் கொட்டுச்சு, நித்தம் இரவினில் வித்தை படிக்கையில், ரசிச்சு பழகும் அழகு அள்ளி அணைக்கையில் அந்தி விளக்கினில், விழியில் எனக்கு கடிதம் எழுது... 

 

பாட்டை பாடும் சாக்கில் காதலனிடம் காதலை சொன்னது போல ஒரு திருப்தி கல்பனாவுக்கு. அதிலும் மகன் தன் வாயால் அவளை தேவதை என்றெல்லாம் சொல்வதை கேட்டு கல்பனா காதலில் விழுந்தாள், பெற்ற மகனுடன். அஞ்சி ஒதுங்குது மாராப்பு என்று மகன் பாடிய வரிகளால் இரண்டு நாள் முன் அவனுடன் பேசிக் கொண்டிருந்த போது அவள் புடவை தலைப்பு விலகி அவளுடைய பால் குடங்களின் விளிம்புகள் மகன் கண்களுக்கு விருந்தானதையும், அவன் கண்கள் அவள் பால் கலசங்களின் பிதுங்கலை பார்த்து தடுமாறுவதை தானும் கவனித்து ரசித்ததையும் நினைத்து கல்பனா வெட்கத்தில் விழுந்தாள். அணைக்க துடிக்கும் ஆவாரம் பூவா நான்? திருட்டு ராஸ்கல் என்று மகனை செல்லமாக திட்டிய கல்பனாவுக்கு இப்போது மகனின் அருகாமையும், ஏன் சொல்லப் போனால் அவனுடைய அரவணைப்பும் தேவைப்பட்டது.

 

கல்பனா    :      நீ எப்படா வீட்டுக்கு வருவே...

 

இளங்கோ  :      ஏம்மா?

 

கல்பனா    :      உன்னை இப்பவே பார்க்கனும் போல இருக்குடா.

 

இளங்கோ  :      எனக்கும் தாம்மா...

 

கல்பனா    :      அப்ப போனை கட் பண்ணிட்டு சீக்கிரம் வீட்டுக்கு வந்து சேரு. உன் கூட கொஞ்ச நேரம் பேசிட்டு இருக்கனும் போல இருக்கு. உன் அப்பாவும் அந்த பவித்ரா கழுதையும் வந்துட்டா நாம ப்ரீயா பேச முடியாதுடா.

 

கல்பனா எதோ கள்ளக்காதலனை வீட்டில் ஆளில்லாத போது ஓக்க வர சொல்வது மாதிரி தன் மகனை சீக்கிரம் வர சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். அதை கேட்டு இளங்கோவுக்கும் மனசுக்குள் பட்டாம் பூச்சிகள் பறக்க துவங்கின. ஐயோ... இது நான் நினைத்த மாதிரியே... நான் ஆசைப்பட்ட மாதிரியே போகிறதே. சீக்கிரம் இதற்கொரு முடிவு கிடைத்தால் நன்றாக இருக்குமே என்று எண்ணி அவன் மனம் மகிழ்ச்சியில் விம்மி எழும்பியது. எழும்பியது இளங்கோவின் மனசு மட்டுமில்லை என்பது நமக்கும் தெரியும், அவனுக்கும் தெரியும்.

 

அம்மாவை போலவே இப்போது மகனும் காதல் வயப்பட்டான். அம்மா தன் மென்மையான குரலில் அந்த அம்மாடி இது தான் காதலா என்று அவன் காதுக்குள்ளேயே வந்து பாடியது போல இருந்தது. அதில் அம்மாவின் வழக்கமான பாடும் திறமையோடு, கண்டிப்பாக உணர்வு பூர்வமான ஒரு ஈடுபாடும், காதலும் இருந்ததாக இளங்கோவுக்கு தோன்றியது. அந்த குரலில் இருந்த ஏதோ ஒன்று அவன் மனதை பிசைந்தது. ப்ரவீணாவுக்கு அடுத்து அவன் அம்மாவிடம் தான் இந்த உணர்வை உணர்ந்தான். இது வெறும் உடல் சார்ந்த ஈர்ப்பு மட்டுமல்ல என்று புரிந்துக் கொண்டான்.

 

இளங்கோவை பொருத்த வரை அவன் உயிரினும் மேலாக நேசித்த ப்ரவீணா அவன் கை விட்டு போன பின் வாழ்க்கையே வெறுத்து போய் விட்டான். விரக்தியின் விளிம்பிற்கே சென்று விட்டான். காதல் கை கூடாமல் போனதற்கு ப்ரவீணா எந்த விதத்திலும் காரணம் இல்லையென்றாலும், அவன் மனம் இயலாமையால், அவள் மீது தன்னை விட்டு விட்டு போய் விட்டாள் என்று கோபப்படத் துவங்கி நாளடைவில் பெண்கள் என்றாலே ஒரு வித வெறுப்பு உணர்வு உண்டாகி போக போக இவளுக எல்லாம் காதலிக்கவே லாயக்கில்லை, கிடைச்சா போட்டுட்டு போயிட்டே இருக்கனும் என்ற மனநிலைக்கு வந்திருந்தான்.

 

       அவன் மனம் அப்படி நினைத்தாலும் அவன் நினைத்த மாதிரியெல்லாம் பெண்கள் சும்மா போட்டு விட்டு போக அமைய வேண்டுமே, அதனால் இளங்கோ பிட்டு படங்கள் பார்த்தும், காம கதைகள் படித்தும், பெண்களை எல்லா வயதிலும் சைட் அடித்து, அவர்களை ஓக்கிற மாதிரி நினைத்து இரவில் கையடித்தும் வாழ துவங்கியிருந்தான். அவன் மனமும் உடலும் முழுமையாக காமத்தின் பக்கம் திரும்பி ப்ரவீணாவின் நினைவுகள் மனதை பாதிக்காத அளவுக்கு தன் மனதை மாற்றிக் கோள்ள ஆரம்பித்திருந்தான்.

 

       இடையில் ஆயிஷா என்ற பெண் அவன் வாழ்க்கையில் வருவாள் என்று அவன் நினைக்கவில்லை. அழகாயிருந்தாள். அம்சமாயிருந்தாள். வயதுக்கேற்ற கும்மென்ற உடல் வாகு. எல்லாவற்றையும் விட பெரிய முலைகளின் ரசிகனான இளங்கோவுக்கு பிடித்த மாதிரி பாச்சி பழங்களை பப்பாளிகள் சைஸுக்கு வளர்த்து வைத்திருந்தாள். அவளை பார்த்த அன்றே இளங்கோ அவளை நினைத்து கையடித்தான். அவனுக்கு ஆயிஷா அம்மாவின் தோழி என்பதெல்லாம் ஒரு பெரிய தடையாக தெரியவில்லை. ஏனென்றால் அவன் நிறைய முறை ஆயிஷா மாதிரி நடுத்தர வயது பெண்மணிகளை நினைத்து கையடித்திருக்கிறான். அப்படி அவன் ஆசைப் பட்டு கையடித்த பெண்களில் பெரும்பாலான பெண்கள், அவனுடைய நண்பர்களின் அம்மாக்களும், உறவு முறையில் அவனுக்கு சித்தி, பெரியம்மா, அத்தை ஆகிற பெண்களும் தான் இருந்தனர். ஆனால் யாரையும் இது வரை அவன் ட்ரை பண்ணி பார்க்கவில்லை. ஆயிஷாவையும் அப்படிதான் பார்த்தோமா? ரசித்தோமா? கையடித்தோமா என்று மட்டும் நினைத்திருந்தான். ஆனால் அவனுடைய அம்மா மூலமாகவே ஆயிஷாவை அடைவது சுலபம் என்று தெரிய வந்த பின் அவன் ஆயிஷாவை எப்படியாவது போட்டு விட வேண்டும் என்று அலைய துவங்கினான்.

 

அதற்கான அச்சாரமும் போட்டு ஆயிஷாவுடன் படுப்பது என்று முடிவான பின்பும் அவன் மனம் அதில் செலுத்திய கவனத்தை விட தன் தாய் கல்பனாவிடம் அதிகம் கவனம் செலுத்த காரணம் என்னவென்று அவனுக்கு புரியவில்லை. அம்மாவுடன் காமம் என்பது இயல்பானதில்லை என்பது இளங்கோவுக்கு தெரியும். ஆனாலும் அவள் மீது அதிக ஈர்ப்பு உண்டாவது, அந்த ஈர்ப்பினால் கையில் கிடைத்த ஆயிஷாவை கூட அனுபவிக்க அவசரம் காட்டாமல் கல்பனாவுக்கு, பெற்ற தாய்க்கு ரூட் போடுவதற்கு என்ன காரணம் என்று அவனால் முடிவுக்கு வர முடியவில்லை. அவன் அதை காதலென்று சொல்லிக் கொண்டான். அதில் ஓரளவு உண்மையும் இருந்தது.

 

ப்ரவீணாவுக்கு அடுத்து அவன் மனதையும் உடலையும் ஒரே சமயத்தில் ஈர்த்தவள் கல்பனா தான். அவன் ப்ரவீணா எப்படியெல்லாம் தன்னுடன் இருக்க வேண்டும் என்று கற்பனை செய்து வைத்திருந்தானோ அத்தனையையும் கல்பனா செய்தாள். இன்னொரு பெண்ணுடன் அவன் நெருங்கினால் இவள் பொறாமையால் துடித்தாள். இவனிடம் செல்லக் கோபப்பட்டாள். அவள் முன் வெற்று மார்புடன் வந்ததற்கு ஒரு காதலியை போல, மனைவியை போல பொறாமைப்பட்டு அவனை கன்னம் வீங்குமளவுக்கு அடித்தாள். அவளுடைய வாட்ஸ் அப் மெசெஜ் பார்க்கவில்லை என்று அழுகிறாள். அவளுடன் சாட் பண்ணவில்லை என்று சொல்லி ஏங்குகிறாள். அவனை அணைக்கிறாள். அணைக்க அனுமதிக்கிறாள். முத்தங்கள் தருகிறாள். கண் சிமிட்டுகிறாள்.

 

இதற்கெல்லாம் என்ன பெயராம்?

 

அம்மாடி இது தான் காதலா?

 

ஆமா...

 

கண்டிப்பாக...

 

இது தான் காதல்....

 

என்று இளங்கோ தன் தாய் மீது உண்டான உணர்வுகளுக்கு காதல் என்று பெயரிட்டுக் கொண்டான்.

 

அது உண்மையும் கூட. முதலில் அம்மா மீது காதலா என்று திகைத்த அவனுடைய அனுபவமற்ற மனதிற்கு அம்மா மீதே காதல் என்ற உணர்வு தடுக்க முடியாத அளவுக்கு வளர்ந்து விட்ட பின் அதுவே அந்த காதலை அதிகரிக்க வைத்துக் கொண்டிருந்தது. இயல்பான காதலை விட பெற்ற தாயின் மீதே காதல் கொள்வதிலும், அதற்கு அவளும் பட்டும் படாமலும் ஒத்துழைத்துக் கொண்டு வருவதிலும், இருவரும் தெரிந்தும் தெரியாமலும் அந்த உணர்வுகளை அனுபவித்துக் கொண்டும், இருவருக்கும் நடுவில் பரிமாற்றம் செய்துக் கொண்டும், கடத்திக் கொண்டும் கண்ணாமூச்சி நாடகம் நடத்துவதில் இனம் புரியாத ஒரு போதை கலந்த உணர்வு உண்டாவதையும் புரிந்துக் கொண்ட இளங்கோ, ஆயிஷாவை இரண்டாவது இடத்திற்கு அனுப்பி விட்டு தன் தாய்க்கு காதலி என்ற அந்தஸ்த்தை கொடுத்து முதலிடத்திற்கு கொண்டு வந்து விட்டான்.

 

ஆயிஷாவை அவன் நினைத்தால் இப்போதே கூட வெளியில் தள்ளிக் கொண்டு போய், அவளை அவிழ்த்துப் பார்த்து, அவளுடைய அம்சமான உடம்பை புரட்டி புரட்டிப் போட்டு, திகட்ட திகட்ட அனுபவிக்க முடியும். ஆனால் அவன் அம்மா கல்பனாவை அவன் ஓரளவுக்கு மேல் தொடுவதை இப்போதைக்கு அவனால் நினைத்துக் கூட பார்க்க முடியாது. முதலில் அம்மாவின் மனதில் என்ன இருக்கிறது என்று வெளிப்படையாக தெரியாமல் எதாவது செய்து அது பூதாகரமாக வெடித்து இருக்கிற இன்பமும் பறி போய் விடும் நிலையை உருவாக்கி விடக் கூடாது. இரண்டாவதாக ஆயிஷாவை தள்ளிக் கொண்டு போவது போலெல்லாம் அவன் அம்மாவை தள்ளிக் கொண்டு போவதும் நடக்கக் கூடிய காரியமில்லை.

 

அம்மா மகன் உறவு என்பதால் மனதுக்குள் ஆயிரம் எண்ணங்களும் ஆசைகளும் இருந்தாலும் வெளியில் காட்டிக் கொள்ளாமல் அம்மா மகன் பாசம் என்ற போர்வையில் யாருக்கும் சந்தேகம் வராமல் கிடைக்கும் சின்ன சின்ன தொடுதல்கள், உரசல்கள், பட்டும் படாத முத்தங்கள் என்று கிடைப்பதை அனுபவித்துக் கொண்டு காலம் ஒரு கனியும் என்று தான் காத்திருந்தாக வேண்டும். இதெல்லாம் இளங்கோவுக்கு தெரிந்திருந்தாலும் அவனுக்கு இப்போது ஆயிஷாவை போடும் வாய்ப்பை விட அம்மாவுடன் நடத்தும் இந்த புரியாத நாடகம், அளவில்லாத இன்பத்தை கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. அதை தான் அவன் அதிகம் விரும்பினான்.

 

அம்மாவுடன் இன்று போனில் நடத்திய இன்னிசை கச்சேரி இளங்கோவை மிகவும் நெகிழ வைத்து விட்டது. அவனுக்கு இப்போது வேறு எதுவும் தேவைப்படவில்ல்லை. அவனுக்கு உடனே அவன் அம்மாவை பார்க்க வேண்டும் போல இருந்தது. பார்த்தால் மட்டும் போதும், வேறு எதுவும் வேண்டாம், முடிந்தால் அவள் மடியில் படுத்துக் கொண்டு, அவள் இடுப்பை வளைத்துக் கொண்டு, முகத்தை அவள் வயிற்றில் புதைத்துக் கொண்டு, அந்த இதமான இளம் சூட்டை உணர்ந்துக் கொண்டு, அப்படியே அவள் மடியில் கிடந்தால் கூட போதும் என்று தோன்றியது. இளங்கோ உடனே காலேஜை விட்டு கிளம்பினான்.

 

மகனின் நிலையே இப்படி என்றால் தாயின் நிலை எப்படி இருக்கும்? எப்போதும் மகனை விட பெற்ற தாய்கள் தான் பாசத்தில் அதிகம் தவிப்பார்கள். அதே நிலை தான் இங்கே கல்பனாவுக்கும் உண்டாகி இருந்தது. முக்கியமாக தன் அன்பு மகன் இளங்கோ கல்லூரியில் ஒரு பெண்ணின் மீது காதல் கொண்டிருந்தான் என்பதை தெரிந்துக் கொண்டதும், அந்த பெண் அவனை ஏமாற்றி விட்டு எங்கோ போய் விட்டாள் என்பதை அவன் வாயால் சொல்லி தெரிந்துக் கொண்டதும் கல்பனாவை உருக வைத்திருந்தன. இளங்கோ தன் காதல் உணர்வுகளை அவளிடம் வெளிப்படையாக பகிர்ந்துக் கொண்டதில் கல்பனா மிகவும் நெகிழ்ந்து போயிருந்தாள். 

 

பருவ வயது உணர்வுகளை அவளும் கடந்து வந்தவள் தானே. அந்த வயதின் காதல், அதுவும் கை கூடாத காதல், என்ன பாடு படுத்தும் என்பது அவளுக்கு தெரியாதா என்ன? அவளால் தன் மகனின் நிலையை புரிந்துக் கொள்ள முடிந்தது. பாவம், அவன் மனம் எத்தனை வேதனைப்பட்டதோ என்று மகனுக்காக உருகினாள் தாய். இது மிகவும் ஆபத்தான வயது. இந்த வயதில் காதல் தோல்வி வரவே கூடாது. அது அவனை தவறான பாதைகளுக்கு வழி காட்டும். அவனை இப்போது கவனமாக பார்த்துக் கொள்வதும், அரவணைத்து அன்பு காட்டுவதும், அவன் மனம் வேறு பக்கம் சென்று விடாமல் அவனை தன் பக்கம் கவனம் செலுத்த வைப்பதும் மிகவும் முக்கியம் என்று கல்பனா முடிவு செய்திருந்தாள். அது ஒரு தாயின் கடமை என்று அவள் நம்பினாள்.

 

அவள் முடிவுக்கும், நம்பிக்கைக்கும் வலு சேர்ப்பது போல ஆயிஷா அவள் வாழ்க்கையில் மீண்டும் நுழைந்திருக்கிறாள். அவள் இளங்கோவின் மீது கண் வைத்து விட்டாள் என்று விரைவாகவே கண்டுபிடித்து விட்டாள் கல்பனா. இப்போது மகனின் மனநிலையும் தெரிந்த பின் அவள் மனம் பரபரப்பானது. ஏற்கெனவே அவள் ஆயிஷாவைப் பற்றி மகனிடம் சொல்லி எச்சரித்திருந்தாலும், மகனின் இன்றைய பேச்சுக்குப் பிறகு, அவன் காதல் கதையை கேட்ட பிறகு, அவள் அந்த நொடியிலேயே முடிவு எடுத்து விட்டாள், இளங்கோவை இந்த பலவீனமான தருணத்தை பயன்படுத்தி ஆயிஷா வீழ்த்தி விடக் கூடாது, அவனை ஆயிஷாவிடம் பறி கொடுத்து விடவே கூடாது என்று. அந்த வைராக்கியம் அவளை எங்கெல்லாம் கொண்டு போக போகிறது, அவள் வாழ்க்கையிலும், அவளுடைய அன்பு மகன் வாழ்க்கையிலும் என்னவெல்லாம் நடக்கப் போகிறது என்பதெல்லாம் பாவம் அவளுக்கு அப்போது தெரியாது.

 

ஆனால் அவள் தீர்க்கமாக இருந்தாள், மகனை விடாப்பிடியாக பிடித்து வைத்துக் கொள்ள எல்லா வேலைகளையும் செய்வது என்று.

[Manmadhan67]

மகன் காலை கட் பண்ணிய பின் கல்பனா மனமெல்லாம் எதோ காதல் வயப்பட்ட மாதிரி உணர்ந்தாள். உடம்பும் மனசும் பரபரவென்று இருக்க, அவள் கூகுளில் அந்த பாடலின் வரிகளை தேடினாள்.

 

அம்மாடி இது தான் காதலா,

அட ராமா இது என்ன வேதமோ,

நெஞ்சுகுள்ள ஏதோ ராகம் கேட்குது

கண்ணு ரெண்டு தானா தாளம் போடுது

கொட்டுங்க கொட்டுங்க கும்மிய கொட்டுங்க

நேரம் நல்ல நேரம்

ஒரு கூற சேல மாலையோடு நாளை வந்து சேரும்

கன்னம் அழகிய ரோசாப்பூ கண்ணில் சிரிக்குது ஊதாப்பூ

உதட்டில் உதிரும் தேன் முல்லைப்பூ

அஞ்சி ஒதுங்குது மாராப்பு

இன்னும் எதுக்கிந்த வீராப்பு

அணைக்க சிவக்கும் ஆவாரம்பூ

அடி சித்திரம் எப்படி சேலைய கட்டுச்சு

தேவதை பாதங்கள் பூமியில் ஒட்டுச்சு

 

ஒவ்வொரு வரியாக படித்துக் கொண்டே வந்தவளுக்கு எதுவும் தோன்றவில்லை. ஆனால் அடுத்த வரிகளை படித்தவுடன் உடல் சிலிர்த்தது. அந்த வரிகள் அவளுக்காகவும் அவள் மகன் இளங்கோவுக்காகவும் எழுதிய மாதிரியே தோன்றியது கல்பனாவுக்கு. அந்த வரிகள்...

 

உன் பத்து விரல்களும் மேனியில் பட்டுச்சு

பட்ட இடங்களில் குங்குமம் கொட்டுச்சு

 

இந்த வரிகளை படித்ததும், இளங்கோ அவனுடைய மொபைல் ரிங் டோனாக வைத்துக் கொண்டு, அவனுக்கு போன் வரும் போதெல்லாம் அவளை சிலிர்க்க வைக்கும் அந்த தொட்டு தொட்டு பேசும் சுல்தானா பாட்டு தான் கல்பனாவுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. பத்தாத குறைக்கு அவனும் அவ்வப்போது அவளை ஓரக் கண்ணால் பார்த்துக் கொண்டு குறும்பு சிரிப்போடு அந்த பாட்டை பாடி வேறு அவளை வெட்கப்பட வைப்பானே... எல்லாவற்றையும் விட நேற்று அவள் எதேச்சையாக பாடிய நீ தொட்டால் எங்கும் பொன்னாகுமே என்ற பாட்டை பிடித்துக் கொண்டு அவள் இடுப்பை கூட பிடித்து நான் தொட்டா இது பொன்னாச்சு, ஏற்கெனவே பொன் மாதிரி தானே இருக்கு என்று சொல்லி அவள் இடுப்பின் நிறத்தையும் வழுவழுப்பையும் அப்பட்டமாக வர்ணித்ததோடு இடுப்பை தடவி, மடிப்பையும் பிசைந்தானே, இப்போ இந்த வரிகள் அவன் பாட்டுக்கும் சேட்டைக்கும் செமயா மேட்ச் ஆகுமே என்று யோசித்த கல்பனா, அந்த வரிகளை மட்டும் காபி செய்து தன் வாட்ஸ் அப் ஸ்டேடஸாக வைக்க முடிவு செய்தாள்.

 

அந்த இரண்டு வரிகளை மட்டும் வைத்தால் அது இளங்கோவுக்கு நேராகவே சிக்னல் கொடுத்த மாதிரி இருக்கும் என்பதால், இப்போதைக்கு அவனிடம் அந்த அளவு நெருங்க துணிச்சலில்லாமல் பாட்டின் முதல் பகுதியை ஸ்டேடஸாக வைக்க நினைத்தாள் கல்பனா. அப்படி முடிவு செய்ததும் எப்போதுமே வாட்ஸ் அப்பில் ஸ்டேடஸ் வைக்காத கல்பனா முதல் முறையாக அந்த பாடல் வரிகளை ஸ்டேடஸாக வைத்தாள், தன் மகன் மட்டுமே பார்க்கும் படி செட்டிங்ஸை மாற்றி.

 

கன்னம் அழகிய ரோசாப்பூ

கண்ணில் சிரிக்குது ஊதாப்பூ

உதட்டில் உதிரும் தேன் முல்லைப்பூ

அஞ்சி ஒதுங்குது மாராப்பு

இன்னும் எதுக்கிந்த வீராப்பு

அணைக்க சிவக்கும் ஆவாரம்பூ

அடி சித்திரம் எப்படி சேலைய கட்டுச்சு

தேவதை பாதங்கள் பூமியில் ஒட்டுச்சு

உன் பத்து விரல்களும் மேனியில் பட்டுச்சு

பட்ட இடங்களில் குங்குமம் கொட்டுச்சு

 

ஸ்டேடஸ் வைத்து விட்டு என்னமோ காதலனுக்காக ஏங்கி தவிக்கும் இளம் பெண்ணை போல கல்பனா ஒவ்வொரு நிமிடமும் தன் மகன் இளங்கோ தன் வாட்ஸ் அப் ஸ்டேடஸை பார்க்கிறானா என்று பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள். அப்போது என்னடி ரொம்ப வேகமா போறே போல இருக்கு? இன்னைக்கு நைட் எதாவது நடக்க போகுதா? என்ற குரல் கேட்க...

 

கல்பனா அந்த குரலை கேட்டு எந்த பதட்டமும் அடையவில்லை. அவளுக்கு இப்போதெல்லாம் இது பழக்கமாகி விட்டது. அது தன் மனசாட்சி என்று அவளுக்கு தெரியும்.

 

கல்பனா    :      வந்திட்டியா? அதானே... வரனுமேன்னு யோசிட்டிருந்தேன்.

 

குரல்        :      நான் உன் மனசாட்சி இல்லைடி.

 

கல்பனா    :      அப்புறம்?

 

குரல்        :      நானும் கல்பனா தான். உனக்குள்ளே ஒளிஞ்சிட்டிருக்க இன்னொரு கல்பனா. வெளியே காட்டிக்காத ஆசைகள் மட்டும் நிரம்பியிருக்க உன்னோட உண்மையான உருவம். ஆனா வெளியே தெரிய மாட்டேன். நாம ஏற்கெனவே பேசிருக்கோம். நினைவிருக்கா?

 

கல்பனா    :      ம்... நினைவிருக்கு. மனசாட்சியையே சமாளிக்க முடியாது. இதிலே நீ வேற புதுசா...

 

கல்பனா(2)  :      நான் மனசாட்சி மாதிரியில்லைடி. ஒவ்வொரு மனுசனுக்கும் வெளியே தெரியாத ஒரு முகம் இருக்கும். வெளியே சொல்ல முடியாத நிறைவேத்திக்க முடியாத ஆசைகளை அந்த இரண்டாவது மனசுக்குள்ளே வைச்சிருப்பாங்க. அந்த இரண்டாவது மனசு தான்  நான். உனக்கு சப்போர்ட் பண்ணுவேன்.

 

கல்பனா    :      சரி... இப்ப என்ன விசயமா வந்தே? அதை சொல்லு.

 

கல்பனா(2)  :      என்ன முடிவு பண்ணிருக்கே?

 

கல்பனா    :      முடிவுன்னா? எதைப் பத்தி?

 

கல்பனா(2)  :      உன் மகன் இளங்கோ கூட படுக்குறதைப் பத்தி?

 

கல்பனா    :      ச்சீ... நாயே... என்னடி வார்த்தை இது?

 

கல்பனா(2)  :      இளங்கோ கூட படுக்குறதுன்னு முடிவு பண்ணிட்டே தானே?

 

கல்பனா    :      ...

 

கல்பனா(2)  :      கல்பனா... சும்மா நடிக்காதே. எனக்கு எல்லாம் தெரியும்ன்னு புரிஞ்சுட்டு பேசு. நீ இப்ப உன் மகன் கூட நடத்திட்டிருக்க நாடகத்துக்கு காரணம் தாய் பாசம் மட்டும் தானா? அதிலே உடம்பு சம்பந்தப்பட்ட விசயம் எதுவும் இல்லையா? நீ அவன் கூட உடம்பாலே ஒண்ணு சேர விரும்பலையா? உன் உடம்பும் உன் மகனோட உடம்பும் உடம்புலே துணியே இல்லாம ஒண்ணா கலந்து உறவாடுறதை நீ விரும்பலையா? அவன் கூட ஒண்ணு கலக்கனும்ன்னு உனக்கு நிஜமாவே ஆசையில்லையா?

 

கல்பனா    :      ஸ்ஸ்ஸ்... என்னடி நீ தெரிஞ்சுக்க கேட்குற மாதிரி தெரியலையே. கண்டதை சொல்லி என்னை மூட் ஏத்த வேணும்ன்னே கண்ட விசயத்தை கண்ட வார்த்தைகளை போட்டு பேசுற மாதிரி தெரியுது.

 

கல்பனா(2)  :      இதிலேயே உன் ரகசியம் வெளியே வந்திடுச்சு. நான் அப்படி சொன்னா உனக்கு மூட் ஆகுதுன்னா... அப்ப உன் மனசிலே நான் சொன்ன அத்தனை ஆசையும் இருக்குன்னு தானே அர்த்தம்.

 

கல்பனா    :      இருக்குடி. ஆனா இது சரியா தப்பான்னு முடிவு பண்ண முடியாம தவிக்கிறேண்டி.

 

கல்பனா(2)  :      அதுலே என்ன உனக்கு சந்தேகம். இது தப்பு தான். கண்டிப்பா தப்பு. ரொம்ப பெரிய தப்பு.

 

கல்பனா    :      என்னடி இப்படி சொல்லிட்டே?

 

கல்பனா(2)  :      பின்னே அம்மாவும் மகனும் அவுத்து போட்டுட்டு மாட்டிக்கிட்டு ஆட்டம் போட நினைக்கிறதை சரின்னா சொல்வாங்க.

 

கல்பனா    :      என்னமோ எனக்கு சப்போர்ட் பண்ண போறேன்னு சொன்னே. இப்ப இப்படியும் பேசுறே. அப்படியும் பேசுறே. இதுக்கு மனசாட்சியே பரவாயில்லைடி.

 

கல்பனா(2)  :      சப்போர்ட் பண்ணனும்ன்னா? உன் மகன் கூட மேட்டர் பண்ண நான் சப்போர்ட் பண்ணனுமா?

 

கல்பனா    :      அதுக்கு பேர் தாண்டி சப்போர்ட்.

 

கல்பனா(2)  :      அப்ப உனக்கு ஆசை இருக்கு.

 

கல்பனா    :      இல்லைன்னு யார் சொன்னா? ஓபனா ஒத்துக்க கூச்சமா இருக்குடி.

 

கல்பனா(2)  :      அப்படி வா வழிக்கு. இப்பவும் சொல்றேன். இது கண்டிப்பா தப்பு தான்.

 

கல்பனா    :      போடி...

 

கல்பனா(2)  :      இருடி அவசரப்படாதே. நான் இன்னும் சொல்லி முடிக்கலை. இது பெரிய தப்பு தான். ஆனா...

 

கல்பனா    :      ஆனா...

 

கல்பனா(2)  :      யோசிச்சுப் பாரு. நாம எல்லாமே சரியா தான் செய்றோமா? சமுதாயம் தப்புன்னு சொல்ற எத்தனையோ விசயங்களை நாம செய்யறோமோ இல்லையோ மனசுக்குள்ளே செய்யனும்ன்னாவது ஆசைப்படாமயா இருக்கோம். வெளியே உத்தம பத்தினி மாதிரி நடிக்கிற எத்தனையோ பொண்ணுங்க ஒவ்வொருத்தி வாழ்க்கைலேயும் ஒரு சினிமா நடிகன், ஒரு பக்கத்து வீட்டு பையன், புருசனோட நண்பன், அப்பாவோட ப்ரண்ட், வீட்டு வேலைக்காரன், ட்ரைவர்ன்னு யாராவது ஒரு க்ரஷ் கண்டிப்பா இருப்பான். யாருமே கண்டுபிடிக்க முடியாத கற்பனை உலகத்திலே அந்த க்ரஷ் கூட அந்த பொண்ணு ஒரு கிஸ்ஸாவது அடிச்சிருப்பா. இப்படி எல்லோரோட மனசிலேயும் தப்பு தப்பான ஆசைகள் இருக்க தான் செய்யுது. சிலர் அந்த தப்பை தைரியமா நிஜமாக்கி சந்தோஷத்தை அனுபவிச்சிடறாங்க. சிலர் கடைசி வரை கற்பனையே போதும்ன்னு திருப்தி அடைஞ்சுடாறாங்க. உனக்கு வயசு 45 ஆச்சு. உன் புருசன் சந்திரனை தவிர வேற எந்த ஆம்பிளை மேலேயும் சின்னதா கூட அட ஆள் நல்லாருக்கானேன்னாவது நினைச்சதில்லையா?

 

கல்பனா    :      நினைச்சிருக்கேன். ஆனா அதுக்காக அவங்க கூட எல்லாம் போய் படுத்துட்டனா?

 

கல்பனா(2)  :      அதுக்கு உனக்கு சான்ஸ் கிடைக்கலை. அதான் உண்மை. ஊர் உலகத்துக்கு பயந்துட்டு தாண்டி நாம பல தப்புகளை செய்யாம இருக்கோம். அந்த தப்பை பண்றதிலே இருக்க சுகத்தை அனுபவிக்காம இருக்கோம். கேட்க யாருமில்லைன்னா நடக்கிற கதையே வேற. தப்பை செய்யறதிலே ஒரு கிக் இருக்குடி. அதுவும் உனக்கு கிடைச்ச சான்ஸே ஜாக்பாட் மாதிரி பெரிய தப்பா செய்ய சான்ஸ் கிடைச்சிருக்கு. பெத்த மகன் கூடவே.... ஸ்ஸ்ஸ்.... நினைச்சா எனக்கே ஒரு மாதிரி ஜிவ்வுன்னு இருக்கு. சீக்கிரம் முடிவு பண்ணி அனுபவிச்சிடுடி.

 

கல்பனா    :      இப்ப நான் இருக்க மனநிலைலே இதை அனுபவிச்சிடனும்ன்னு எப்பவோ முடிவு பண்ணிட்டேண்டி. ஆனா எப்படின்னு தான் தெரியலை. இதிலே எத்தனையோ சிக்கல் இருக்கு.

 

கல்பனா(2)  :      ஒரு சிக்கலும் இல்லை. சிக்கல்ன்னு நினைச்சா எல்லாமே சிக்கல் தான். அம்மா மகன் உறவே உங்களுக்கு ஒரு வசதிதாண்டி. அந்த முகமுடியை போட்டுட்டே எல்லா ஆட்டமும் போடலாம். அம்மா மகன்ங்க்றதாலே யாருக்கும் அத்தனை சீக்கிரம் சந்தேகம் வராது. அதில்லாம இதை ரகசியமா யாருக்கும் தெரியாம செய்யறப்ப கிடைக்கிற கிக் இருக்கே... ஸ்ஸ்ஸ்...

 

கல்பனா    :      ஐயோ.... இவ வேற... என்னை ஏத்தி விடாதடி... இப்ப நான் என்ன செய்யனும்ன்னு சொல்லு.

 

கல்பனா(2)  :      உன் மகன் வந்தா...

 

கல்பனா    :      அவனை தள்ளிட்டு பெட்ரூமுக்கு போய் வாடா செய்யலாம்ன்னு அவன் மேலே பாய சொல்றியா?

 

கல்பனா(2)  :      அலையாதே. உன் வாயாலேயே உன் மனசுக்குள்ளே எவ்ளோ டர்ட்டியா உன் தாட்ஸ் ஓடுதுன்னு அப்பட்டமா தெரியுது. இப்படி அலைஞ்சின்னா மாட்டிக்குவே. அதனாலே இப்போ இவ்ளோ ஸ்பீட் எல்லாம் வேண்டாம். அவனை தூண்டி விடு. நல்லா தூண்டி விடு...

 

கல்பனா    :      எப்படிடி?

 

கல்பனா(2)  :      அவனுக்கு கொஞ்சம் காட்டுடி. நீ ரொம்ப மூடி மறைக்கிறே?

 

கல்பனா    :      எதை?

 

கல்பனா(2)  :      ம்... நீ நினைக்கிற இடம் இல்லை. அதை அவனே அவுத்து பார்ப்பான். அதுக்கு நீ வேற சில சின்ன சின்ன இடங்களை காட்டினா போதும்.

 

கல்பனா    :      புரியற மாதிரி சொல்லுடி.

 

கல்பனா(2)  :      நீதான் பால் மாட்டு மடி மாதிரி செமயா வளர்த்து வைச்சிருக்கியே... அவனுக்கு பால் குடுத்த அந்த முலை ரெண்டையும். அதை கொஞ்சம் வெளியே பிதுங்க விட்டு காட்டுடி சிறுக்கி.

 

கல்பனா    :      ஏற்கெனவே ஒரு டைம் லைட்டா காட்டினேன். அவனும் ஆசையா பார்த்தான்.

 

கல்பனா(2)  :      ம்... எனக்கும் தெரியும். இன்னும் கொஞ்சம் காட்டு. அடிக்கடி காட்டு.

 

கல்பனா    :      ம்... ட்ரை பண்றேன்.

 

கல்பனா(2)  :      அப்புறம் உன் தொப்புள்...

 

கல்பனா    :      அதையும் காட்டனுமா?

 

கல்பனா(2)  :      ஆமாடி... உனக்கு உன் தொப்புள் ஒரு பெரிய சொத்துடி. தொப்பை போடாத உன் வயிறிலே அது ஒரு கிணறு மாதிரி செம கவர்ச்சியா இருக்கு. இந்த கால பசங்களுக்கு தொப்புள்ன்னா ரொம்ப உசிருடி.

 

கல்பனா    :      ம்... நானும் கேள்விப்பட்டிருக்கேன். மெயின் மேட்டரை விட்டுட்டு அங்கே ஏன் ஆசைப்படுறாங்கன்னு தான் எனக்கு புரியலை.

 

கல்பனா(2)  :      அடிப்போடி... உனக்கு சைக்காலஜியே தெரியலை. நீ ஒரு ஊருக்கு போறேன்னு வைச்சுக்க, ஊர் கிட்ட வந்திருச்சுன்னு ஒரு இடத்தை பார்த்து தெரிஞ்சுக்கிட்டதும் உனக்கு ஒரு பரபரப்பு, சந்தோசம் வருமில்லே. அது மாதிரி தான் தொப்புளும். மெய்ன் பாய்ண்ட் கிட்டே தான் இருக்குன்னு காட்டுற பாய்ண்ட் அது. அதான் ஆம்பிளைங்க அந்த இடத்துக்கு அவ்ளோ இம்பார்டண்ஸ் குடுக்குறாங்க.

 

கல்பனா    :      நல்ல விளக்கம். சரி நீ சொல்ற மாதிரியே செய்றேன். அவன் ரொம்ப சின்ன பையண்டி. காஜூ ஏறி என் மேலே ஏறிட்டான்னா?

 

கல்பனா(2)  :      லூசாடி நீ? அதுக்கு தானே அலையுறே. ஏறுனான்னா நீ விரி...

 

கல்பனா    :      என்னது?

 

கல்பனா(2)  :      பாயை விரிடின்னு சொன்னேண்டி.

 

கல்பனா    :      ம்... ஆனா பயமா இருக்குடி. யாருக்காவது தெரிஞ்சிட்டா ரொம்ப கேவலமாகிடும்.

 

கல்பனா(2)  :      தெரியாம செய்ங்கடி. அதான் கிக்...

 

மனசாட்சி  :      வெளங்கிடும்...

 

கல்பனா(2)  :      எவ அவ?

 

மனசாட்சி  :      ம்... உன் சக்களத்தி... ஏண்டி அவளை தூண்டி விட்டுட்டு இருக்கே?

 

கல்பனா(2)  :      இல்லைன்னா இவ சும்மா விட்டுருவா? அடப் போடி... நான் சொன்னாலும் சொல்லாட்டியும் இவ பெத்த மகன் கூட படுக்கதான் போறா. எல்லாம் அதுக்கு தான். அதுக்கு சும்மா காதல் கத்திரிக்காய்ன்னு வெத்து சீனு. அனுபவிக்கிறதுன்னு முடிவு பண்ணியாச்சுன்னா அதை ஏன் லேட் பண்ணனும்ன்னு சீக்கிரம் அவுத்து போட்டுட்டு ஆசை தீர அனுபவிங்கடின்னு சொல்லிட்டிருக்கேன். அதுலே உனக்கென்ன ப்ரசனை?

 

கல்பனா    :      நீ ஒண்ணும் ரொம்ப என்னை கேவலப்படுத்த வேண்டாம். எனக்கொண்ணும் அது முக்கியமில்லை. என் பையன் என் கூட இருந்தா போதும். செக்ஸ் எல்லாம் எனக்கு முக்கியமில்லை. நீ சொன்னாலும் சொல்லாட்டியும் இது காதல் தான்.

 

கல்பனா சொன்னதை கேட்டு கல்பனாவின் மனசாட்சியும் கல்பனாவின் இன்னொரு பிம்பமும் ஒன்றாக கேலியாக கிளுகிளுவென்று சிரித்தன.

 

கல்பனா    :      நீங்க ரெண்டு பேரும் எனக்குள்ளே தானடி இருக்கீங்க? அப்புறம் ஏண்டி ஏன் எப்பவும் என்னை கிண்டலாவே பாக்குறீங்க. ஒரு தெளிவான முடிவெடுக்க முடியாத மாதிரி என்னை குழப்புறீங்க. முதல்லே இங்கேயிருந்து வெளியே போங்கடி சனியனுங்களா.

 

கல்பனா(2)  :      யாரு? நாங்க? உன்னை தெளிவா முடிவெடுக்க விடாம தடுக்குறோம்? அடப் போடி... தெளிவா முடிவெடுத்து சீக்கிரமா நீயும் உன் மகனும் முதலிரவு பண்ணுங்கன்னு தான் நான் சொல்லிட்டிருக்கேன்.

 

மனசாட்சி  :      அதை நான் வேண்டாம்ன்னு சொல்றேன்.

 

கல்பனா    :      சுத்தம்...

 

கல்பனா(2)  :      ஏண்டி வேண்டாம்ன்னு சொல்றே. இவ சந்தோஷம் தானே நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் முக்கியம். இப்ப அவன் பெத்த மகன் கூடவே செக்ஸ் வைச்சிக்க ஆசைப் பட்டு, ஊரு உலகத்துக்கு பயந்துட்டு, அவ மனசாட்சிக்கும் பயந்துட்டு அனுபவிக்க முடியாம தவிக்கிறா. அதெல்லாம் தேவையில்லை, குழப்பிக்காம அனுபவின்னு நான் சொல்றேன். நீ அவ மனசாட்சி தானே. அவளுக்கு எது சந்தோஷமோ அதை தானே நீயும் சொல்லனும். ஏன் அவ சந்தோஷத்தை கெடுக்குற மாதிரியே ஐடியா குடுக்கிறே. சும்மா நியாயம் அநியாயம்ன்னு எதையாவது சொல்லி கடுப்பேத்தாதே. உனக்கு என்ன தான் ப்ரசனைன்னு ஓபனா சொல்லு.

 

மனசாட்சி  :      எனக்கும் என் கல்பனாவோட சந்தோஷம் தான் முக்கியம். ஆனா நீ சொல்ற மாதிரி செஞ்சா கல்பனா திரும்பவும் கஷ்டம் தான் படுவா. அதனாலே தான் உன் ஐடியாவை நான் நிராகரிக்கிறேன்.

 

கல்பனா(2)  :      சரி நீ என்ன சொல்ல வரேன்னு தெளிவா சொல்லு. கல்பனா அவ மகன் கூட சேர வேண்டாம்ன்னு சொல்றியா?

 

மனசாட்சி  :      இல்லை. அவளுக்கு அது ஓகேன்னா அவங்க சேரட்டும். ஆனா அவசரப்பட வேண்டாம்ன்னு சொல்றேன்.

 

தன் கண் எதிரே எதோ மாய மந்திர உலகம் போல தன் மனசாட்சியும் தன் இன்னொரு பிம்பமும் சீரியஸாக டிஸ்கசன் செய்வதை பார்த்து கல்பனா தலையில் கை வைத்து உட்கார்ந்துக் கொண்டாள். பின் தலையை உயர்த்தி இருவரையும் பார்த்து...

 

கல்பனா    :      ஏய்... கிளம்புங்கடி. தொணதொணன்னு பேசிட்டு. ஒரு முடிவும் சொல்லாம... எரிச்சலை கிளப்பாம போய் தொலைங்க ரெண்டு பேரும்.

 

கல்பனா(2)  :      அவளுக்கு மகன் வந்துடுவான். அவன் கூட ரொமான்ஸ் பண்ற அவசரம். அதுக்கு தான் நம்மளை துரத்துறா.

 

கல்பனா    :      செருப்பாலே அடிப்பேன். நான் ஒண்ணும் அதுக்கு அலையலேன்னு சொல்லிட்டேனில்லே.

 

மனசாட்சி  :      அப்படியா செல்லம்... அப்புறம் ஏண்டி கண்ணம்மா உன் உள்பாவாடை இப்ப நனைஞ்சிருக்கு?

 

கல்பனா(2)  :      ஐயோ... இது வேறயா? நான் கவனிக்கலையே. இது எப்ப நடந்துச்சு?

 

மனசாட்சி  :      அணைக்க சிவக்கும் ஆவாரம்பூன்னு வாட்ஸ் அப் ஸ்டேடஸ் வைச்சாளில்லே... அப்ப நம்ம கண்ணம்மா கசிய விட்டுட்டா. அவ முனகினதை நீ கேட்கலையா? முனகிட்டே ஒழுக்கிட்டா நம்ம செல்லம்.

 

கல்பனா(2)  :      வாவ்... இவளுக்கு நாம ஐடியாவே தர வேண்டியதில்லை போல இருக்கே. அல்ரெடி இவ எல்லாத்துக்கும் தயாராதான் இருக்கா. என்னமோ காதல் அது இதுன்னு சீன் போட்டா. ஆனா அடிவாரத்திலே அம்மணிக்கு இப்பவே ஊத்தெடுக்குதுன்னா... செம அரிப்புலே இருக்கா போல இருக்கே.

 

கல்பனா    :      ஏய்... ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து ரொம்ப கேவலப்படுத்தாதீங்க. எனக்கு அரிப்புன்னா அதை தீர்த்துக்க இது ஒண்ணு தான் வழியா? இது அது மட்டுமில்லை. அதே சமயம் அதுக்கு நான் ஆசைப்படாமயும் இல்லை. எனக்கு ரெண்டும் வேணும். இதுலே காதல் தான் முக்கியம். அந்த காதலோட எனக்கு... அதுவும் கிடைச்சா சந்தோஷம் தான். சும்மா என்னை தேவுடியா மாதிரி நினைச்சு பேசாதீங்க ரெண்டு பேரும்.

 

கல்பனா(2)  :      ஓகே... ஓகே... டென்சன் ஆகாதே... உன் மனசாட்சி என்ன சொல்லுதுன்னு கேட்போம்.

 

மனசாட்சி  :      உன் மகன் வர நேரமாகிடுச்சு. அவன் வந்துட்டா உனக்கு எங்களை கண்டாலே பிடிக்காது. துரத்தி விட தான் பார்ப்பே. அதுக்குள்ளே சொல்ல வேண்டியதை சொல்லிட்டு நாங்க கிளம்பறோம். முதல்லே இது தப்பா சரியான்னு குழம்புறதை நிறுத்து. நீங்க ரெண்டு பேரும் அதையெல்லாம் தாண்டி வந்து ரொம்ப நாளாச்சு. ஒரு அம்மாவும் மகனும் பேசுற முறையையும் பழகுற முறையையும் தாண்டி வந்துட்டீங்க. இந்த ஆசை மனசிலே வந்தப்புறம் இதிலே இருக்க சுகத்தை மேலோட்டமா அனுபவிச்சு இந்த போதை ஏறினப்புறம் இதை இனி தடுத்து நிறுத்தவே முடியாது. ஆனா அதுக்காக நீ உன்னை உடனே விட்டு குடுத்திடாதே. அப்புறம் உன் மகன் உன்னை ரொம்ப சீஃப்பா நினைச்சிடுவான். அதில்லாம மூடி வைக்க வைக்க தான் அது மேலே ஆசை அதிகமாகும். திறந்து காட்டிட்டா ஒரு சில நாள்லே சலிச்சு போயிடும். அதனாலே அனுபவி. ஆனா நிதானமா அனுபவி. அவனை தூண்டி விடு, அதே சமயம் கொஞ்சம் அலைய விடு. நான் சொல்றது உனக்கு புரியுதாடி?

 

கல்பனா    :      நல்லா புரியுது. ஸாரிடி. நீ என் நல்லதுக்கு சொன்னதை நான் புரிஞ்சுக்காம உன்னை திட்டிட்டேன்.

 

மனசாட்சி  :      லீவ் இட். இதென்ன எனக்கு புதுசா? ஓகே நாங்க கிளம்புறோம்.

 

கல்பனா(2)  :      பைடி

 

என்று சொல்லி விட்டு கிளம்பும் போது...

 

கல்பனா(2)  :      என் பையன் வருவான். ஒரு முத்தம் தருவான். என் அச்சம் வெட்கம் கூச்சம் அதை அள்ளி ருசிப்பான்.

 

என்று எதோ ஒரு பாடலை முணுமுணுத்துக் கொண்டே விடை பெற்று செல்ல... அந்த வரிகளில் பொதிந்திருந்த காதல் கலந்த காமத்தில் கல்பனா உணர்ச்சியில் வீழ்ந்தாள். உடலெங்கும் ஒரு சிலிர்ப்பும் பரவசமும் பரவ தன் மகனுக்காக காத்திருந்தாள்.

[Manmadhan67]

ஆனால் அவள் எதிர்பார்த்ததற்கு எதிராக இளங்கோ அவள் வாட்ஸ் அப் ஸ்டேடஸை பார்க்கவே இல்லை. ஆனால் ஆன்லைனில் தான் இருந்தான். கல்பனா ரொம்ப ஏமாந்து போனாள். அவள் மனமும் உடலும் சோர்ந்து விட்டன. மூட் அவுட்டாகி உட்கார்ந்திருந்தாள்.

 

இளங்கோ வீட்டுக்குள் நுழைந்து அவளருகில் ஷோபாவில் வந்து உட்கார்ந்து அம்மா என்று ஆசையாக அழைத்தான். ம்... என்று மட்டும் பதில் சொன்ன கல்பனாவை மெல்ல நெருங்கி அவள் உடலோடு உடல் உரச உட்கார்ந்தான் இளங்கோ.

 

இளங்கோ  :      என்னம்மா, என்னமோ பேசனும்ன்னு சொன்னீங்க...

 

கல்பனா    :      சும்மா தாண்டா. உன் கூட சும்மா பேசிட்டிருக்கனும்ன்னு தோணுச்சு.

 

இளங்கோ  :      இல்லையே. எதையோ சொல்ல தயங்குற மாதிரி தோணுது.

 

கல்பனா    :      ப்ச்... இல்லைடா...

 

இளங்கோ  :      சரி நானே சொல்றேன். அந்த ஆயிஷா ஆண்ட்டி மேட்டர் தானே.

 

கல்பனா    :      அவளே ஒரு மேட்டர் தான்.

 

இளங்கோ  :      ப்ச்... அப்படியெல்லாம் சொல்லாதீங்கம்மா...

 

கல்பனா    :      அடேங்கப்பா... அவளை சொன்னா உனக்கு என்னடா?

 

இளங்கோ  :      அட லூசு அம்மா. தேவையில்லாம யாரைப் பத்தியும் தப்பா பேச வேண்டாமேன்னு சொன்னேன். உங்களுக்கு இப்ப என்ன வேணும்? அந்த ஆயிஷா கூட நான் பழக கூடாது. அதானே. இனி அவங்க கண்ணிலேயே பட மாட்டேன். நானும் அவங்க வந்தா அந்த பக்கமே வர மாட்டேன். ஓகே தானே?

 

கல்பனா    :      அவ நினைப்பே உனக்கு வரக் கூடாது.

 

இளங்கோ  :      ஓகே... ஆனா... அதுக்கு எனக்கு எதாவது தரனுமே என் அம்மா.

 

கல்பனா    :      போடா... அடிக்கடி எல்லாம் தர முடியாது. யாராவது பார்த்தா என்ன விவஸ்தை இல்லாம அம்மாவும் புள்ளையும் இப்படி கட்டி புடிச்சு முத்தம் குடுத்துக்குதுங்கன்னு நினைக்க போறாங்க.

 

இளங்கோ  :      ஓ... நீங்க அங்கே வரீங்களா? நான் ஒரு கப் காஃபி கேட்கலாம்ன்னு நினைச்சேன். உங்க சாய்ஸ் வேற மாதிரி இருக்கே. அதுவும் ஓகே தான். குடுங்க...

 

கல்பனா    :      ஓ... சார் காஃபி கேட்டீங்களோ... இருங்க காஃபியே போட்டு தரேன்.

 

மகன் நான் முத்தம் கேட்கவில்லை என்று ஏமாற்றிய கோபத்தோடு அவசரப்பட்டு தன் மனதில் இருந்த முத்தம் வாங்க வேண்டும் என்ற ஏக்கத்தை வெளிப்படுத்தி மகன் கிண்டலாக நான் முத்தம் கேட்கவில்லை என்று சொன்னதால் மெலிதாக அவமானப்பட்டது போல உணர்ந்த கல்பனா விசுக் என்று எழுந்து வேகமாக சமையலறைக்குள் நுழைந்தாள். இளங்கோ சிரித்துக் கொண்டான். பெண்களை இந்த மாதிரி அவ்வப்போது சீண்டுவது அவர்களை சீக்கிரம் வழிக்கு கொண்டு வரும் என்று அவன் இப்போது தெரிந்துக் கொண்டிருந்தான். கல்பனா தான் வைத்த வாட்ஸ் அப் ஸ்டேடஸை மகன் பார்க்கவில்லையே என்ற ஏமாற்றத்துடன், அவள் அப்பாவித் தனமாக முத்தம் கேட்கிறான் என்று நினைத்துக் கொண்டு பேச, அவனோ நான் காஃபி தானே கேட்டேன் என்று அவளை கிண்டலாக பார்த்து சொன்னதும் சேர்ந்து ஒரு மாதிரி மூட் அவுட்டாகி, அமைதியாக காஃபி போட்டுக் கொண்டிருக்க, இளங்கோ மெல்ல சமையலறைக்குள் நுழைந்தான்.

 

தங்கை பவித்ரா காலேஜ் விட்டு வீட்டுக்கு வர இன்னும் ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேலாவது ஆகும். அப்பா சந்திரன் இரவு தான் வருவார். இந்த இடைவெளியில் அம்மாவிடம் எதாவது சில்மிஷம் செய்யலாம் என்ற திட்டத்தோடு இளங்கோ மெல்ல கல்பனாவை நெருங்கினான். அவன் வந்ததை உணர்ந்தாலும் கல்பனா அதை கண்டுக் கொள்ளாமல் திரும்பி பார்க்காமல் அமைதியாக காஃபி போடுவதில் பிஸியாக இருந்தாள். அதே சமயம் அவள் மனம் மீண்டும் கிளர்ச்சியடைந்தது. மகன் கண்டிப்பாக எதாவது சில்மிஷம் பண்ணுவான் என்று அவளுக்கு தெரியும். அவள் அதற்காக காத்துக் கொண்டிருந்தாள். என்ன பண்ண போகிறானோ என்று அவள் மனசும் உடம்பும் படபடவென அடித்துக் கொண்டது.

 

இளங்கோ மெதுவாக அம்மாவின் பின்னால் வந்து நின்று அவள் தோள்கள் இரண்டிலும் கை வைத்தான். கல்பனா தன் கண்களை மெல்ல மூடிக் கொண்டாள். அவன் அவளை அப்படியே பின்னாலிருந்து கட்ட்ட்ட்ட்ட்ட்ட்ட்ட்டிப் பிடித்து அவன் முரட்டுக் கைகளால் தன் உடல் நசுங்க கசங்க இறுக்கி அணைத்து அவள் கழுத்தில் ஒரு ஆழமான முத்தம் தர மாட்டானா என்று அவள் உடலும் உள்ளமும் துடிதுடித்தன. ஆனால் இளங்கோ அப்படி எதுவும் செய்யாமல், அவள் காதில்...

 

இளங்கோ  :      உங்க வாட்ஸ் அப் ஸ்டேடஸ் செமயா இருந்திச்சும்மா...

 

அப்படியானால் மகன் தன் வாட்ஸ் அப் ஸ்டேடஸை பார்த்து விட்டானா? கல்பனாவின் மனம் ஐயோ என்ன நினைத்திருப்பான் தன் மகன், ஒரு வேகத்தில் வேட்கையில் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பில் அந்த வார்த்தைகளை ஸ்டேடஸாக வைத்து விட்டோம். ஒரு மகனாக தன் தாயின் அந்தரங்க உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் அந்த வார்த்தைகளை இளங்கோ எப்படி எடுத்துக் கொள்வான். அதை அவன் சரியாக புரிந்துக் கொண்டு, அந்த வார்த்தைகள் அவனுக்காக...

 

அவனுக்காக தான்...

 

அவனுக்காக மட்டும் தான்...

 

அவனுடைய காதலுக்காக....

 

அவனுடைய...

 

அவனுடைய...

 

அவனுடைய...

 

ஆண்மைக்காக...

 

ஏங்கி தான் வைத்தது என்பதை சரியாக புரிந்துக் கொண்டிருப்பானா என்ற தவிப்புடன், மகன் அடுத்து சொல்ல போகும் வார்த்தைகளுக்காக கல்பனா தவிப்போடு காத்திருந்தாள்.

 

இளங்கோ  :      கன்னம் அழகிய ரோசாப்பூ, கண்ணில் சிரிக்குது ஊதாப்பூ, உதட்டில் உதிரும் தேன் முல்லைப்பூ...

 

மகன் அந்த பாடல் வரிகளை அவள் காதில் கிசுகிசுத்ததும் கல்பனாவை அளவில்லாத வெட்கம் வந்து ஆட்கொண்டது. அவளுக்கு தன் இரண்டு கைகளாலும் தன் முகத்தை மூடிக் கொள்ள வேண்டும் போல் இருந்தது. ஆனால் அப்படி செய்தால் மகன் இன்னும் தன்னை அதிகமாக கிண்டல் செய்வான் என்று அவள் முகத்தை கைகளால் மூடாமலே வெட்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அவள் கன்னங்கள் இரண்டும் குங்குமமாய் சிவந்து விட்டன. அதை இளங்கோ பின்னாலிருந்து பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான். அவன் கைகள் இரண்டும் அம்மாவின் தோள்களை இறுக்கி பிடித்தன. கல்பனா மீண்டும் கண்களை மூடிக் கொண்டாள். அவள் மனம் அந்த பாட்டின் அடுத்த வரிகளை மனதுக்குள் நினைத்துப் பார்த்தன.

 

நெஞ்சுக்குள்ளே ஏதோ ராகம் கேட்குது, கண்ணு ரெண்டும் தானா தாளம் போடுது.

 

கல்பனாவின் நெஞ்சுக்குள் உண்மையிலேயே எதோ ராகம் கேட்க தான் துவங்கியது. கண்கள் இரண்டும் படபடவென அடித்துக் கொண்டன. ஆனால் கல்பனா அதை வெளியில் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. ஆனால் இளங்கோ அவளை விடுவதாக இல்லை. அவன் தன் உடலை இன்னும் கொஞ்சம் தன் தாயின் பின்பக்கத்தில் நெருக்கமாக கொண்டு வந்தான். தனிமையும், அம்மாவின் இணக்கமான மறைமுக சம்மதமும், அவளுடன் இப்போது உண்டான நெருக்கமும் அவன் ஆண்மைக்கு வலுவேற்றியிருந்தன. அவன் பேண்ட்டின் முன் புறம் மிகவும் புடைத்துக் கொண்டு இருந்தது. அதை அவன் தன் அம்மா கல்பனாவின் பூசணி சைஸ் புட்டங்களின் மேல் வைத்து அழுத்திக் கொள்ள விரும்பினான். விரும்பியதை செய்தான். தன் பேண்ட்டின் புடைப்பை மெதுவாக கல்பனாவின் பிருஷ்டங்களின் மேட்டில் வைத்து மெலிதாக அழுத்தம் கொடுத்தான். மெல்ல அதை தேய்க்கவும் செய்தான். ஆனால் மேலுக்கு ஒன்றும் தெரியாத அப்பாவி குழந்தை போல, கல்பனாவிடம்...

 

இளங்கோ  :      சரி... இப்ப சொல்லுங்கம்மா... என்னமோ பேசனும்ன்னு சொன்னீங்கல்லே...

 

கல்பனா    :      இன்னும் என்ன சொல்லனும். அதான் ஹால்லேயே சொல்லிட்டேனேடா...

 

கல்பனாவுக்கு புரிந்தது. மகன் அவளிடம் பேச்சுக் கொடுத்துக் கொண்டே அவள் பின்புறங்களை, அவளுடைய அந்த அம்சமான பிருஷ்டங்களை கொஞ்ச நேரம் அனுபவிக்க விரும்பி தான் மீண்டும் முடிந்து போன பேச்சை ஆரம்பிக்கிறான் என்று. தன் பிருஷ்டக் குன்றுகளின் அழகையும், கவர்ச்சியையும் கல்பனா நன்றாகவே தெரிந்து வைத்திருந்தாள். கணவனுடனோ, தனியாகவோ அவள் வெளியில் செல்லும் நேரங்களில் தன் பின்னால் வரும் பல ஆண்களின் கண்கள் தன் பின்னழகை ரசிப்பதை அவள் பல முறை உணர்ந்திருக்கிறாள். அதனால் இளங்கோவும் அந்த சதைக் குன்றுகளின் மேல் கண் வைக்காமலா இருந்திருப்பான் என்று கல்பனா சரியாக கணித்து விட்டாள். மகன் அனுபவிக்கட்டும் என்று அமைதியாக இருந்தாள்.

 

இளங்கோ  :      அது மட்டும் தானா? வேற எதோ சொல்ல போறீங்கன்னு நினைச்சேன்.

 

கல்பனா மனசுக்குள் ஏதேதோ சொல்ல நினைத்தாள். அவள் மனம் முழுவதுமாக காதல் வயப்பட்டிருந்தது. தான் பெற்ற மகன் மீதே அவள் காதல் கொண்டிருந்தாள். அதை அவள் எப்படி அவனிடம் சொல்வது என்று தவித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

 

கல்பனா    :      ஹால்லே போய் உட்கார்ந்து பேசலாம் வா...

 

இருவரும் ஹாலுக்கு மீண்டும் திரும்பி வந்து ஷோபாவில் அருகருகே உட்கார்ந்துக் கொண்டனர்.

 

இளங்கோ  :      நான் உங்களை ஒண்ணு கேட்கட்டுமா?

 

கல்பனா    :      ம்...

 

இளங்கோ  :      கோபப்படாம பதில் சொல்லனும்.

 

மகனின் பார்வை தைரியமாக அவள் உடலை மேய்வதை கல்பனா உணர்ந்து விட்டாள். ஸ்ஸ்ஸ்... அப்பா... என்ன பார்வை இது? பையனுக்கு குளிர் விட்டு போச்சு. பயப்படாம பார்க்கிறானே என்று நினைத்தாள் கல்பனா.

 

மனசாட்சி  :      அதான் பார்க்கிறான்னு தெரியுதுல்லே. மெதுவா அந்த புடவை முந்தானையை ஒரு சைடா விலக்கி விடுடி. உன் பால் குடத்தை கொஞ்சம் உன் மகன் பார்த்து ரசிக்கட்டும்.

 

கல்பனா    :      ச்சீய்... சனியனே. வந்துட்டியா... அவன் என் மகன்டி. அவன் கிட்டே போயி.... எப்படி?

 

மனசாட்சி  :      ஐயோடா... நாம பேசினதெல்லாம் மறந்து போச்சா. உன்னை எனக்கு தெரியாதாடி. சும்மா நடிக்காதே. கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி அவன் கிச்சன்லே உன் பின்னாடி வைச்சு அவன் ராடை தேய்ச்சிட்டிருந்தப்ப அமைதியா அதை அனுபவிச்சிட்டு தானே இருந்தே...

 

கல்பனா    :      அவனுக்கு தான் விவஸ்தையில்லை. வயசு கோளாறிலே என்னமோ பண்றான். அதுக்காக நான் அவனுக்கு கண்டதை எல்லாம் காட்ட முடியுமா?

 

மனசாட்சி  :      கண்டதை எல்லாம் காட்ட சொல்ல்லை. அவன் ஏற்கெனவே கண்டதை தான் காட்ட சொல்றேன். அவன் ஏற்கெனவே பார்த்த விசயம் தானேடி...

 

கல்பனா    :      பார்த்த விசயமா? ஐயோ... என்னடி? எப்ப பார்த்தான்? எனக்கு தெரியாம? உனக்கு எப்படி தெரியும்?

 

மனசாட்சி  :      பதறாதே. அவன் பால் குடிச்ச பாச்சி தானேடி. குழந்தையா...

 

கல்பனா    :      எரும மாடே... பதறி போயிட்டேன். அதுவும் இதுவும் ஒண்ணாடி...

 

மனசாட்சி  :      ஒண்ணில்லே. அப்ப உன் கிட்டே சப்பி சப்பி பால் குடிச்சான். இப்ப சும்மா ஜாக்கெட்டோட கொஞ்சம் ஓரமா பாதியை காட்டுனா என்ன புடிச்சு சப்பவா போறான். பார்த்து ரசிச்சிட்டு போக போறான். வாய் வைச்சு சப்பி பால் குடிக்க இன்னும் கொஞ்ச நாள் போகனும்.

 

கல்பனா    :      நீ வேணும்ன்னே பச்சை பச்சையான வார்த்தை சொல்லி என் மனசை கெடுக்கப் பார்க்கிறே...

 

மனசாட்சி  :      யார் மனசை... உன் மனசை? ஓகே... ரைட்டு விடு... எக்கேடோ கெட்டு போ... சந்தோஷமா இருக்க ஐடியா சொன்னா என்னையா திட்டுறே...

 

இளங்கோ  :      அம்ம்ம்ம்மா...

 

கல்பனா    :      ம்... என்னடா?

 

இளங்கோ  :      என்ன பதில் சொல்லாம எங்கேயோ பார்த்துட்டு உட்கார்ந்திட்டிருக்கீங்க?

 

கல்பனா    :      என்னடா கேட்டே?

 

இளங்கோ  :      ம்... ஒண்ணுமில்லே...

 

கல்பனா    :      ஸாரி... ஸாரி... நான் கவனிக்கலைடா. திரும்ப சொல்லு.

 

இளங்கோ  :      நீ யாரையாவது லவ் பண்ணிருக்கியாம்மா?

 

கல்பனா    :      டேய் என்ன கேள்வி இது? அம்மா கிட்டே இப்படி கேட்கலாமா?

[Manmadhan67]

இளங்கோ  :      சும்மா சொல்லும்மா. ஒவ்வொருத்தர் வாழ்க்கைலேயும் சும்மா ஒரு நிமிசமாவது லவ் வந்து போயிருக்கும்ன்னு எனக்கு தெரியும். என் கிட்டே தானே சொல்றீங்க. நான் என் லவ் ஃபீலிங்க்ஸை உங்க கிட்டே சொல்லி என் மனசுக்கு ஆறுதல்  தேடிக்கலையா? அந்த மாதிரி உங்க மனசிலே எதாவது பாரமா இருந்தா என் கிட்டே இறக்கி வைங்க.

 

கல்பனா    :      அப்படி எல்லாம் எதுவுமில்லை. ஏன் திடீர்ன்னு இந்த கேள்வி?

 

இளங்கோ  :      இல்லை... உங்க வாட்ஸ் அப் ஸ்டேடஸ் பார்த்து கேட்கனும்ன்னு தோணுச்சு.

 

கல்பனாவுக்கு கொஞ்சம் கடுப்பாக இருந்தது. அது உனக்காக வைச்சதுடா எரும மாடே. நான் லவ் பண்ணினதில்லை. ஆனா இப்ப பண்றேன். அது உன்னை தான். உன்னை தாண்டா லவ் பண்றேன் என்று மகனை இரண்டு அரை வைத்து சொல்ல வேண்டும் போல இருந்ததை அடக்கிக் கொண்டு...

 

கல்பனா    :      அது சும்மா இன்னைக்கு டிவிலே ஓடினப்ப பிடிச்ச பாட்டா இருக்கேன்னு வைச்சேன்.

 

இளங்கோ  :      ம்...

 

கல்பனா    :      நீயும் அதை கேட்டுட்டு உனக்கும் பிடிக்கும்ன்னு சொன்னியா. அதான் வாட்ஸ் அப்லே ஸ்டேடஸா வைச்சா உனக்கும் சந்தோஷமா இருக்கும்ன்னு வைச்சேண்டா.

 

இளங்கோ  :      ஐ... சூப்பர்... அப்ப அது எனக்காக வைச்ச ஸ்டேடஸா?

 

கல்பனா    :      ம்...

 

இளங்கோ  :      அப்ப அம்மா குட்டி என்னை லவ் பண்ணுதா?

 

கல்பனா    :      ஆமா... ஏன் பண்ணக் கூடாதா?

 

இளங்கோ  :      பண்ணலாம். பண்ணலாம்.

 

கல்பனா    :      நீ அம்மாவை லவ் பண்றியாடா?

 

இளங்கோ  :      ரொம்ப பண்றேன்ம்மா.

 

கல்பனாவுக்கு வெட்கம் தாங்கவில்லை.

 

கல்பனா    :      ச்சீ... போடா... எனக்கு வெட்கமா இருக்கு.

 

இளங்கோ  :      வெட்கப்படும் போது நீங்க இன்னும் அழகா இருக்கீங்கம்மா.

 

கல்பனா    :      ஐயோ... பேசாம இருடா...

 

இளங்கோ  :      சரி விளையாடினது போதும். நான் சொன்னது இந்த அம்மா மகன் பாசத்தை இல்லை. உங்க யங் ஏஜ்லே யார் மேலேயாவது உங்களுக்கு லவ் வந்திருக்கான்னு கேட்டேன்.

 

கல்பனா    :      அப்படி எல்லாம் வந்ததில்லைடா. நாங்க வாழ்ந்த காலம் வேற. அப்பெல்லாம் இந்த காலம் மாதிரி பொண்ணுங்களுக்கு சுதந்திரம் கிடையாது. வெளியே போக கூட விட மாட்டாங்க. இதிலே எங்கே போய் லவ்வெல்லாம் பண்ண...?

 

இளங்கோ  :      அப்பாவை லவ் பண்ணி தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டீங்கன்னு அப்பாவே சொன்னாரேம்மா.

 

கல்பனா    :      லவ்வுன்னு எல்லாம் சொல்ல முடியாதுடா. அவரை புடிச்சிருந்தது. எனக்கு அத்தை பையன் தான். அப்பாவோட அக்கா மகன். வீட்டுக்கு எல்லாம் அடிக்கடி வருவாரு. அவரை பிடிச்சு போச்சு எனக்கு. பிடிவாதம் பிடிச்சு கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டேன். லவ் அது இதுன்னெல்லாம் நாங்க எதுவும் பண்ணலை.

 

இளங்கோ  :      பிடிச்சிருந்துச்சு. பிடிவாதமா கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டீங்க. அப்ப அது லவ் தான்.

 

கல்பனா    :      சரி அப்படியே வைச்சிக்க... இப்ப எதுக்காக இதை இப்படி துருவி துருவி கேட்கிறே...?

 

இளங்கோ  :      எல்லாம் உங்க வாட்ஸ் அப் ஸ்டேடஸ் பார்த்து தான். எதுக்காக திடீர்ன்னு என்னைக்குமில்லாம இன்னைக்கு இந்த ஸ்டேடஸ்ன்னு...

 

மகன் தன் வாயால் எதையோ சொல்ல வைக்க விரும்புகிறான் என்று புரிந்து விட்டது கல்பனாவுக்கு. அது என்னவென்றும் புரிந்து விட்டது. அவள் அவன் மேல் மையல் கொண்டிருக்கிறாள், அது அம்மா மகன் பாசம் மட்டுமல்ல, பெற்ற மகனுடன் அவள் உடலால் கூட நினைக்கிறாள். உறுப்புகளை இணைத்துக் கொண்டு உடலுறவு கொள்ள விரும்புகிறாள் என்பதை அவள் வாயால் சொல்ல மாட்டாளா என்று அவன் தவிக்கிறான் என்பதை கல்பனா சரியாக கண்டு பிடித்து விட்டாள்.

 

அதே சமயம், எந்த சூழ்நிலையிலும், அதை தானாக அவனிடம் சொல்லவே கூடாது என்று முடிவு செய்து கொண்டாள். அது அவளுக்கு ஏனோ பிடிக்கவில்லை. அதற்கு பல காரணங்கள் இருந்தன. முதல் காரணம் தான் செக்ஸுக்காக அலைகிறேன் என்று மகன் நினைத்து விடக் கூடாது என்பது. இரண்டாவது காரணம், அவனாக அவளை புணர்ச்சிக்கு அழைத்தால் தான் தனக்கு பெருமை, அப்போது தான் அவனை தன் கட்டுக்குள் வைத்துக் கொள்ள முடியும் என்று நினைத்தாள். உண்மையில் கல்பனா வெறும் உடல் சுகத்திற்காக மட்டும் ஏங்கிக் கொண்டிருக்கவில்லை.

 

உடலும் உயிரும் உணர்வோடு பிணைந்து ஒன்றாக கலந்து உறவாடி உன்னதமான உச்சம் தரும் ஒரு காதல் கலந்த காமத்திற்கு அவள் உடலும் மனமும் ஏங்கிக் கொண்டிருந்தது என்பது தான் உண்மை.

 

தன்னுயிர் தோழி ஆயிஷாவிடம் மகன் சிக்கி சீரழிந்து போய் விடக் கூடாது என்று துவங்கிய இந்த பாச போராட்டம், போக போக தோழி தன் மகனை அபகரித்து விடக் கூடாது என்று பொறாமையாக மாறி, அவனை தன் பக்கமே வைத்துக் கொள்ள மெல்ல அந்த பொறாமையுடன் காமமும் இணைய, கல்பனாவின் மனநிலை இப்போது ஆயிஷாவை தன் சக்களத்தியாக பார்க்கும் நிலைமைக்கு வந்து விட்டது. அவளை விட நான் தான் ஒசத்தி என்று காட்டியாக வேண்டும் என்று கல்பனாவின் மனதில் ஒரு வைராக்கியம் உருவாகி இருந்தது. அந்த வைராக்கியம், நானாக அவனை கெஞ்ச மாட்டேன். அவன் என்னிடம் சரணடைய வேண்டும். அதற்கு என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டுமோ அதெல்லாம் செய்வேன். அவன் என்னிடம் மண்டியிட்டு என் காதலுக்கும் என்னுடன் காமத்துக்கும் கெஞ்ச வேண்டும். காலமெல்லாம் என் காதலனாக, ரகசிய காதலனாக இருக்க வேண்டும் என்று கல்பனா விரும்பினாள்.

 

இதோடு கொஞ்ச நேரம் முன் அவளுடைய மாய பிம்பங்கள் இரண்டும் அவளுக்கு சொன்ன, ஒரேயடியா திறந்து காட்டிட்டா சலிச்சு போயிடும், என்ற அட்வைஸ் கூட சரியானது தான் என்று புரிந்துக் கொண்டிருந்தாள் கல்பனா. அதனால் மகனை தன் பின்னால் அலைய விடுவது தான் பல விதத்திலும் நல்லது. ஆசையாக இருக்கும் போது மட்டும், அம்மா மகன் பாச நாடகம் போட்டு சின்ன சின்ன சுகங்களை அனுபவித்துக் கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்து விட்டாள் கல்பனா.

 

இளங்கோ  :      அம்மாஆஆஆஆஆ...

 

கல்பனா    :      ஏண்டா கத்துறே...?

 

இளங்கோ  :      என்ன அடிக்கடி இப்படி பேஸ்தடிச்ச மாதிரி முழிச்சிட்டு உட்கார்ந்துக்கிறீங்க? நான் கேட்டதுக்கு பதில் சொல்லாம.

 

கல்பனா    :      நீ என்ன ஒரு அம்மா கிட்டே கேட்குற கேள்வியா கேட்டே. அதான் என்ன சொல்றதுன்னு யோசிச்சிட்டிருந்தேன்.

 

இளங்கோ  :      சரி எப்படியோ போங்க... நான் போய் கொஞ்ச நேரம் படிக்கிறேன்.

 

கல்பனா    :      ஐயே... படிக்கிற புள்ளையை பாரு. சும்மா கோபப்படாம உட்காருடா. டிவிலே வேணா அந்த பாட்டை போடு. ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து கேட்கலாம்.

 

இளங்கோ  :      டிவி சேனல்காரன் என்ன என் மச்சானா? வேணும்ங்கறப்ப வேணும்ங்கற பாட்டை போட...

 

கல்பனா    :      மண்டு மண்டு... அதான் நெட் கனெக்சன் இருக்கில்லே. டிவிலே. யூ ட்யூப்லே போடுடா.

 

இளங்கோவின் மனதில் இது நல்ல ஐடியாவா இருக்கே என்று தோன்ற...

 

இளங்கோ  :      அடேங்கப்பா... இவ்ளோ விவரமாம்மா நீங்க? நல்லா தேறீட்டீங்க...

 

என்று கல்பனாவை கிண்டல் செய்துக் கொண்டே,  உற்சாகமாக ரிமோட்டை எடுத்து டிவியை ஆன் செய்து அதில் யூ ட்யூப்க்கு போய் பாட்டை சர்ச் கொடுத்து ஓட விட...

 

மகனின் விவரம்... நல்லா தேறீட்டீங்க என்ற வார்த்தைகளில் கல்பனா வெட்கப்பட...

 

அம்மா மகன் இருவர் மனதிலும் விதவிதமான உணர்ச்சிகளை தூண்டி விட்டபடி டிவியில் ஓட துவங்கியது அந்த பாட்டு.

 

அம்மாடி இதுதான் காதலா...

அட ராமா இது என்ன வேதமோ...

நெஞ்சுகுள்ள ஏதோ ராகம் கேட்குது

கண்ணும் ரெண்டு தானா தாளம் போடுது

கொட்டுங்க கொட்டுங்க கும்மியை கொட்டுங்க நேரம் நல்ல நேரம்

ஒரு கூர சேல மாலையோடு நாளை வந்து சேரும்

 

இளங்கோ  :      இந்த நடிகை பேரு என்னம்மா?

 

கல்பனா    :      ஷோபனாடா...

 

இளங்கோ  :      செம அழகு, இல்லைம்மா?

 

கல்பனா    :      ம்...

 

கன்னம் அழகிய ரோசாப்பூ கண்ணில் சிரிக்குது ஊதாப்பூ

உதட்டில் உதிரும் தேன் முல்லைப்பூ

அஞ்சி ஒதுங்குது மாராப்பு

இன்னும் எதுக்கிந்த வீராப்பு

அணைக்க சிவக்கும் ஆவாரம்பூ

அடி சித்திரம் எப்படி சேலைய கட்டுச்சு

தேவதை பாதங்கள் பூமியில் ஒட்டுச்சு

உன் பத்து விரல்களும் மேனியில் பட்டுச்சு

பட்ட இடங்களில் குங்குமம் கொட்டுச்சு

 

 

அந்த வரிகள் வந்ததும் இளங்கோ தன் அம்மாவை ஓரக் கண்ணால் பார்க்க, கல்பனாவும் அவனை ஓரக் கண்ணால் கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

 

இளங்கோ  :      இந்த லைன்ஸை தானே ஸ்டேடஸ்லே வைச்சிருக்கீங்க?

 

கல்பனா    :      ம்...

 

இளங்கோ  :      அந்த கடைசி வரி செமயா எழுதிருக்காங்க, இல்லைம்மா, உன் பத்து விரல்களும் மேனியில் பட்டுச்சு, பட்ட இடங்களில் குங்குமம் கொட்டுச்சு...

 

கல்பனா    :      ம்... சும்மா அதையே கேட்காதடா. எனக்கு கூச்சமா இருக்கு.

 

அம்மாவும் மகனும் பாடலில் மெல்ல உருகிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

 

நித்தம் இரவினில் வித்தை படிக்கையில்

ரசிச்சு பழகும் அழகு

அள்ளி அணைக்கையில் அந்தி விளக்கினில்

விழியில் எனக்கு கடிதம் எழுது

 

ஆடி பறக்குற பாவாடை

மூடி மறைக்கிற மேலாட

இரண்டும் எனக்கு நீயாகனும்

 

நீந்தி குளிக்கிற நீரோட

நெஞ்ச தழுவுற பூமால

இரண்டும் எனக்கு நீயாகனும்

 

பாடலின் வரிகளில் வழிந்த காமத்தால் இருவரும் காம வயப்பட்டார்கள். அவர்களுடைய வைராக்கியமெல்லாம் மெல்ல இளக துவங்கியது. பாடலை டிவியில் பார்த்துக் கொண்டே அவ்வப்போது அம்மாவையும் அவளுடைய அம்சமான உடம்பையும் ஓரக் கண்களால் பார்த்துக் கொண்டிருந்த இளங்கோவுக்கு தடி எப்போதோ எழும்பி விட்டது. ஆனால் கல்பனாவின் நிலைமை தான் ரொம்ப மோசமாகியிருந்தது. காதல் காதல் என்று அவள் சொல்லிக் கொண்டிருந்த உறவின் அடியில் புதைந்துக் கிடந்த கட்டுப்பாடில்லாத காமம், அவளும் மகனும் தனித்திருந்த ஏகாந்த சூழ்நிலையாலும், பாட்டின் வரிகளாலும் கரையை உடைத்துக் கொண்டு வெளியேறும் ஏரி நீரை போல தடைகளை உடைத்துக் கொண்டு வெளிப்பட துவங்கியது.

 

கல்பனா சமீப வருடங்களில் அவள் உடலில் உண்டாகாத அந்த பரவச உணர்வு மீண்டும் தன் உடம்பில் உண்டாவதை உணர துவங்கினாள். முதலில் அவளுக்கு மயக்கம் வருவது போல இருந்தது. எதனால் அப்படி இருக்கிறது என்று முதலில் கல்பனா குழம்பி போனாள். ஆனால் உடலில் பரவிய சிலிர்ப்பான உணர்வினால் அவளுக்குள் என்ன நடந்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை புரிந்துக் கொள்ள துவங்கினாள்.

 

பச்சையாக சொல்வதென்றால் கல்பனாவின் பெண்மை மேடையில் மெதுவாக, மிக மெதுவாக, அவளே உடனே கண்டுபிடிக்க முடியாத நிதானத்தோடு ஒரு குறுகுறுப்பு உருவாகி, அந்த முக்கோண பீடபூமியெங்கும் அது பரவி, மெல்ல மெல்ல அதிகரித்து, சில நிமிடங்கள் சென்ற பின் தீவிரமான உணர்வுகளாக பரிமளிக்க துவங்க...

 

கல்பனாவுக்கு தினவெடுக்க துவங்கியிருந்தது.

 

அவளே அதை லேட்டாக தான் புரிந்துக் கொண்டாள்.

 

புரிந்துக் கொண்டதும் அது தீவிரமடைய துவங்கியது.

 

அடிவார ஆப்பம் சூடாகி...

 

விம்மி...

 

பூரித்து...

 

அந்த சதை மேடையின் மேற்பரப்பில் நமநமவென ஒரு உணர்வு மிக வேகமாக பரவி...

 

ஒட்டு மொத்த சதைப் பரப்பும் உஷ்ணமாகி தகிக்க துவங்கியது.

 

கல்பனா பாவம் தவித்துப் போனாள். அவள் இந்த மாதிரி உணர்வை அனுபவித்து பல வருடங்கள் ஆகி இருந்தன. இதற்கெல்லாம் முக்கியத்துவம் கொடுத்தும் நீண்ட காலம் ஆகியிருந்தது. அவள் உட்கார முடியாமல் தவித்தாள். மகனை ஏக்கமாக பார்த்தாள். அவன் எதாவது செய்ய மாட்டானா என்று தவித்தாள். அவன் தொட்டால் இணங்க கூட தயாராகி விட்டாள்.  

[Manmadhan67]

நிறைய எழுத்தாளர்கள், அதுவும் நல்ல நல்ல கதைகளை எழுதும் எழுத்தாளர்கள் வரவேற்பில்லை என்று சொல்லி கதைகளை பாதியில் விட்டு விட்டு செல்லும் போது ஒரு வாசகனாக அந்த எழுத்தாளர்கள் மேல் நான் கோபப்பட்டதுண்டு. ஆனால் அவர்கள் பக்கம் உள்ள நியாயமும் அவர்களின் கோபத்தில் உள்ள நியாயமும் இப்போது தான் புரிய ஆரம்பிக்கிறது. இந்த கதையை நான் மிகுந்த எதிர்பார்ப்போடு எழுத துவங்கினேன். கருத்து சொல்லுங்கள், அல்லது அது சிரமமாயிருந்தால் ரேட்டிங் கொடுங்கள், அதுவும் சிரமமாயிருந்தால், பதிவுகளுக்கு லைக்காவது போடுங்கள், என்றெல்லாம் பல பதிவுகளில் கேட்டுப் பார்த்தேன்.

 

ஆனால்...

 

எதுவுமே கிடைக்காமல் போனது மட்டுமில்லை. கடைசி பதிவு போட்டு ஒரு மாதத்திற்கும் மேலாகியும் வ்யூஸ் கூட இருபதாயிரத்தை தொடவில்லை. எதையுமே வாசகர்களிடம் கட்டாயப்படுத்தி பெற முடியாது என்பது எனக்கும் தெரியும். ஆனால் கதையை எழுதுவதற்கும் ஒரு உற்சாகம் தூண்டுகோல் உந்துதல் வேண்டுமல்லவா?

 

என் இரண்டு கதைகளின் மீதும் எனக்கே ஆர்வம் குறைந்து விட்டது. இந்த கதையில் ஏற்கெனவே எழுதி வைத்திருக்கிற ஒரு பகுதியை இன்று பதிவிடுகிறேன். இனி மூட் வந்தால் எழுதி பதிவிடுகிறேன். கதை தொடரும் என்று எதிர்பார்க்க வேண்டாம். இதற்கு மேல் ரசிக்கும் படி எழுத எனக்கு தெரியவில்லை என்று தான் நினைத்துக் கொள்கிறேன். இதுவரை ஆதரித்த நண்பர்களுக்கு நன்றி.

[Manmadhan67]

அப்படியே போயிருந்தால் என்ன நடந்திருக்குமோ தெரியாது. ஆனால் அவர்கள் சந்தோஷத்தை கெடுப்பது போல, பவித்ரா காலேஜ் விட்டு புயல் மாதிரி வீட்டுக்குள் நுழைந்தாள். பின்னாடியே சந்திரனும் வந்தார்.

 

பவித்ரா உள்ளே வந்து தன் காலேஜ் பேகை ஒரு மூலையில் வீசி விட்டு ஷோபாவில் குதித்து உட்கார்ந்து ரிமோட்டை எடுத்து டிவியில் சேனலை மாற்றி எதோ ஒரு சீரியலை ஓட விட்டு விட்டு சம்மணம் போட்டு அமர்ந்துக் கொண்டு பார்க்க துவங்கினாள். கல்பனா தன் கணவனை பார்த்து என்னங்க இன்னைக்கு சீக்கிரம் வந்திட்டீங்க என்று கேட்க, லைட்டா தலைவலிடி, அதான் வீட்டுக்கு வந்து ஒரு காஃபி குடிச்சுட்டு கொஞ்ச நேரம் படுத்து ரெஸ்ட் எடுக்கலாம்ன்னு நினைச்சேன். வர வழிலே பவித்ரா காலேஜ்க்கு போயி அவளையும் கூட்டிட்டு வந்திட்டேன் என்றார். கல்பனா கணவனுக்கு காஃபி போட கிச்சனுக்கு சென்றாள்.

 

போகிற போக்கில் மகனின் முகத்தை பார்த்தாள். ஏமாற்றத்தில் அவன் முகம் வாடியிருப்பதைக் கண்டு ஒரு புறம் சிரிப்பாக இருந்தாலும், இன்னொரு புறம் பாவமாகவும் இருந்தது. அவளுக்கும் கொஞ்சம் ஏமாற்றம் தான். இருந்தாலும் எங்கே போய் விட போகிறது காலம். இப்படி புரிந்தும் புரியாமலும் அவளும் இளங்கோவும் அம்மா மகன் உறவின் எல்லைகளை மெல்ல மெல்ல மீறிக் கொண்டு சின்ன சின்ன சேட்டைகளில் இன்பம் அனுபவிப்பதும் ஒரு தனி சுகமாக தான் இருக்கிறது. அவசரப்பட்டு மொத்த சுகத்தையும் அனுபவித்து விட்டால் சீக்கிரமே சலித்து போகும். இப்படி துளி துளியாக அனுபவித்தால் கூடுதல் இன்பம் கிடைக்கும் என்று நினைத்து மனதை ஆறுதல் படுத்திக் கொண்டு கிச்சனுக்குள் நுழைந்தாள்.

 

கல்பனா எல்லோருக்கும் காஃபியும் ஸ்னேக்ஸும் கொண்டு வந்து கொடுக்க, எல்லோரும் ஹாலில் ஆளுக்கொரு ஷோபாவில் உட்கார்ந்து டிவியை பார்த்துக் கொண்டும் பேசிக் கொண்டும் இருந்தனர். அம்மாவும் மகனும் மட்டும் யாருக்கும் சந்தேகம் வராத மாதிரி கண்களால் பேசிக் கொண்டனர். அம்மா மகனை பார்த்து காரணமே இல்லாமல் வெட்க புன்னகை காட்ட, அதை பார்த்த மகனுக்கு ஆண்மை விழிக்க, அம்மாவை எப்படி பார்க்க கூடாதோ அப்படி ஒரு பார்வை பார்த்து அவள் வெட்கத்தை இவன் இன்னும் அதிகரிக்க வைக்க, டிவியில் எதோ ஒரு நாடகம் ஓடிக் கொண்டிருக்க, இங்கே யாருக்கும் தெரியாமல், ஏன் கல்பனா இளங்கோவுக்குமே இன்னும் என்னவென்று புரியாத ஒரு ரகசிய காதல் நாடகம் ரகசியமாக ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

 

அப்பாவும் தங்கையும் வந்து விட்டதால் இப்போதைக்கு அம்மாவிடம் எந்த சில்மிஷமும் செய்ய முடியாது என்று புரிந்த பின், இளங்கோ கொஞ்சம் ஏமாற்றத்தோடு தன் கவனத்தை வேறு பக்கம் திருப்ப முயன்றான். பவித்ரா டிவி ரிமோட்டை கையில் வைத்துக் கொண்டு சேனலை மாற்றிக் கொண்டே இருக்க, இளங்கோ அம்மாவுடன் பண்ணிக் கொண்டிருந்த ரொமாண்டிக் வேலைகளை குறுக்கே வந்து கெடுத்த பவித்ராவின் மீது வந்த கோபத்தை வேறு விதமாக காட்டி, ரிமோட்டை குடுடி, சும்மா எதையும் உருப்படியா பார்க்க விடாம சேனலை மாத்திட்டே இருக்கே என்று சொல்லிக் கொண்டு கையை நீட்டி அவள் கையிலிருந்து ரிமோட்டை பிடுங்க முயற்சிக்க, பவித்ரா எப்போதும் போல ரிமோட்டை தராமல் முரண்டு பிடிக்க, இளங்கோ அவள் மேல் பாய்ந்து அவளை ஷோபாவில் அழுத்திக் கொண்டு ரிமோட்டை அவள் கையிலிருந்து முரட்டுத் தனமாக பிடுங்க முயற்சித்தான்.

 

பவித்ரா பார்க்க மெல்லிய உடல் கொண்டவள் என்றாலும் அண்ணனுடன் சண்டை என்றால் அவளுக்கு எங்கிருந்து பலம் வருமோ தெரியாது, அவள் இளங்கோவை பிடித்து தள்ளிய வேகத்தில் அவன் தடுமாறி கீழே விழ, கீழே விழுந்து விட்ட ஆத்திரத்தில் இளங்கோ சரியான கோபத்தில் எழுந்து பவித்ராவை பிடிக்க முயல, பவித்ரா வழக்கம் போல வீடே ரெண்டாகும் படி கத்திக் கொண்டு ரிமோட்டையும் தூக்கிக் கொண்டு தன்னுடைய அறைக்கு ஓட துவங்கினாள். இளங்கோ விடாமல் அவளை துரத்திக் கொண்டு ஓட, இவர்கள் சண்டையை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த கல்பனாவும் சந்திரனும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டனர்.

 

சந்திரன்    :      அண்ணன் தங்கச்சி மாதிரியா நடந்துக்கிறாங்க. எதோ ஜென்ம விரோதிங்க மாதிரி அடிச்சிக்கிறாங்க.

 

கல்பனா    :      அண்ணன் தங்கச்சின்னா அப்படிதாங்க. சும்மா இந்த மாதிரி விளையாட்டுக்கு அடிச்சிக்கிட்டாலும் உள்ளுக்குள்ளே ஒண்ணு மேலே ஒண்ணு எவ்ளோ அன்பா பாசமா இருக்குதுங்க தெரியுமா?

 

சந்திரன்    :      தெரியும்டி. ஹ்ம்... இன்னும் எத்தனை நாளைக்கோ? பவித்ராவுக்கு சீக்கிரமே ஒரு வரன் பார்த்து கல்யாணம் பண்ணி வைச்சிடலாம்ன்னு இருக்கேன்.

 

கல்பனா    :      கல்யாணமா? அவளுக்கு இப்போதாங்க 19 வயசு ஆகுது. இப்பவே கல்யாணமா? ரொம்ப சின்ன பொண்ணுங்க அவ.

 

சந்திரன்    :      இப்பவேன்னா இப்பவேவா? வரன் பார்க்க ஆரம்பிச்சா உடனே அமைஞ்சிட போகுதா என்ன? ஆரம்பிச்சு வைப்போம். தகைஞ்சு வந்தா பண்ணுவோம்.

 

கல்பனா    :      அவசரப்படாதீங்க. பொறுமையா பாருங்க. பவித்ராவை நல்லா செல்லம் குடுத்து வளர்த்திட்டோம். போற இடத்திலேயும் அவ எந்த குறையும் இல்லாம வாழனும். வசதியான இடமா நல்ல குணமான மாப்பிள்ளையா பாருங்க.

 

ஒரு பொறுப்பான தாய் தந்தையாக இருவரும் தங்கள் மகளின் எதிர்காலத்தைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருக்க, அவர்கள் பெற்ற செல்லங்கள் இரண்டும் என்ன செய்துக் கொண்டிருக்கின்றன என்று பார்ப்போமா? கத்திக் கொண்டே ஓடிய பவித்ரா தன்னுடைய அறைக்குள் புகுந்து கதவை சாத்தி தாழ் போட முயல, அவளை தாழ் போட விடாமல் இளங்கோ வெளியிலிருந்து கதவை முரட்டுத் தனமாக தள்ள, சமாளிக்க முடியாமல் கதவை விட்டு விட்டு ஓடிப் போய் கட்டிலின் மேல் ஏறி மூலையில் போய் நின்று கொள்வதற்காக பவித்ரா ஓட, துரத்திக் கொண்டு ஓடிய இளங்கோ பவித்ராவின் முடியை பிடித்து இழுக்க, அவள் தடுமாறி கட்டிலில் சரிய, பின்னாடியே சரிந்த இளங்கோ தங்கை பவித்ராவின் மேல் அவள் முதுகின் மேல் அப்படியே படுத்து, கைகளை முன்னால் விட்டு அவள் கைகளில் இருந்த ரிமோட்டை பிடுங்க முயல, இருவரும் கட்டிலில் சண்டைக் கோழிகள் போல உருண்டனர்.

 

கொஞ்ச நேரம் உருண்டு புரண்ட இருவரும் கடைசியில் மூச்சிரைக்க அமைதியாக, பவித்ரா அப்படியே கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டு மூச்சு வாங்கினாள். அவள் முதுகின் மீது இளங்கோ படுத்துக் கொண்டிருந்தான். எல்லாம் சில நொடிகள் தான். இளங்கோ மீண்டும் அவள் உடம்பை வளைத்து கையை முன்னால் கொண்டு போய் ரிமோட்டை பிடுங்க முயல, அதற்குள் மூச்சிரைப்பிலிருந்து ஆசுவாசமாகி விட்ட பவித்ராவும் முதலை விட பலமாக போராட துவங்க, அவள் புரண்டு படுத்து அண்ணனை தள்ளிய வேகத்தில் இளங்கோ கட்டிலின் சுவரோரம் போய் விழுந்து தலையை சுவரில் நங்கென்று இடித்துக் கொண்டவன், கொஞ்சம் பொறி கலங்கி போய் அப்படியே உட்கார்ந்து விட்டான்.

 

அண்ணன் கைகளிலிருந்து விடுவித்துக் கொண்ட வெற்றியில் சந்தோஷமாக கத்திக் கொண்டு எழுந்து கதவை நோக்கி ஓடிய பவித்ரா கதவை திறந்துக் கொண்டு வெளியில் ஓட முயன்றவள், ஒரு நொடி திரும்பி பார்க்க, அண்ணன் இளங்கோ கட்டிலில் சுவரோரம் அசையாமல் கிடப்பதை கண்டு ஒரு நொடி யோசித்து தயங்கியவள், சந்தேகத்தோடு அங்கேயே நின்றுக் கொண்டு, டேய்... அண்ணா... என்னாச்சு என்றாள். இளங்கோ ஒன்றும் சொல்லாததால் டேய் நாயே... நடிக்காதே... உன்னை எனக்கு தெரியாதா என்று சொன்னாலும் அவன் தலையை சுவரில் இடித்த சத்தம் அவள் காதில் விழுந்திருந்ததால் உண்மையிலேயே அடி பட்டிருக்குமோ என்று ஒரு சந்தேகத்தோடு அண்ணனையே பார்த்தவள், மனசு கேட்காமல் மீண்டும் அறைக்குள் வந்து, கட்டில் மேல் மண்டியிட்டு நான்கு கால்களில் நடந்து அண்ணனை நெருங்கினாள்.

 

இளங்கோ எந்த ரியாக்சனும் காட்டாமல் அப்படியே உட்கார்ந்திருக்க, பவித்ரா உண்மையில் கொஞ்சம் பயந்து போனாள். அண்ணனின் கன்னத்தில் இரண்டு தட்டு தட்டி, டேய்... நாயே... செத்து போயிட்டியா என்று கேட்க, சட்டென்று அவளை இழுத்து தப்பிக்க விடாமல் வளைத்து பிடித்துக் கொண்ட இளங்கோ, நாயே தள்ளி விட்டு மண்டையை உடைச்சிட்டு இப்ப செத்துட்டியான்னு வேற கேட்கிறியாடி என்று அவளை கைகளால் வளைத்துப் பிடித்துக் கொண்டு அவள் தலையில் குட்ட போக, தலையில் கை வைத்து மறைத்துக் கொண்டு, டேய்... விடு... சும்மா லேசா இடிச்சிட்டு என்னமோ மண்டை உடைஞ்சு ரத்தம் கொட்டுற மாதிரி சீன் போடுற... களி மண்ணு மண்டை தானே... உடைஞ்சா உடைஞ்சுட்டு போகுது என்று திமிறினாள்.

 

இளங்கோ சட்டென்று சரி போ என்று தங்கையை தன் பிடியிலிருந்து விடுவித்தான். அது பவித்ராவுக்கு ஆச்சரியமாக போய் விட்டது. இப்படி டக்கென்று அண்ணன் விட்டுக் கொடுத்து விட்டதை அவளால் நம்பவே முடியவில்லை. ஒரு நாள் கூட இப்படி விட்டுக் கொடுக்க மாட்டானே, இன்று என்ன ஆயிற்று இவனுக்கு என்று யோசித்தவள், என்னடா, என்னை சமாளிக்க முடியலையா? விட்டுக் குடுத்துட்டே என்று அங்கிருந்து போகாமல் மீண்டும் அண்ணனை வம்புக்கிழுத்தாள்.

 

அதான் மண்டையை உடைச்சு நீதான் பெரிய பருப்புன்னு காட்டிட்டேல்லே. மூடிட்டு கிளம்பு என்றான் இளங்கோ. டேய்... என்ன இப்ப அம்மா கிட்டே கம்ப்ளெய்ண்ட் பண்ண போறியா? லேசா தானே இடிச்சிக்கிட்டே. என்னமோ பயங்கரமா சீன் போடுறே என்றாள் பவித்ரா. இளங்கோ தலையில் கை வைத்து தடவிக் கொண்டே வீங்கி போச்சுடி என்றான். பவித்ராவுக்கு கொஞ்சம் பயமாகி விட்டது. இளங்கோ மயக்கம் கியக்கம் போடாமல் நல்ல படியாகவே உட்கார்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்ததால் ப்ரசனை ஒன்றுமில்லை என்று புரிந்தாலும், அவன் சொன்ன மாதிரி தலையில் அடிபட்டு அந்த இடம் புடைத்துக் கொண்டிருந்து, அதை அவன் அம்மா கல்பனாவிடம் பற்ற வைத்தால், அம்மா கண்டிப்பாக தன்னை வறுத்தெடுத்து விடுவாள் என்று யோசித்தவள், அண்ணன் சொல்வது எந்த அளவு உண்மை என்று தெரிந்துக் கொள்ள, மீண்டும் கட்டிலின் மீது மண்டியிட்டு ஏறி, கைகளை ஊன்றி நான்கு கால்களில் நடந்துக் கொண்டு இளங்கோவின் அருகில் வந்தாள்.

 

அண்ணன் மீண்டும் எதாவது நாடகம் போட்டு தன்னை பிடித்து தன்னிடமிருந்து ரிமோட்டை பிடுங்க தான் திட்டம் போட்டு இப்படி செய்கிறானோ என்ற சந்தேகத்தோடு இளங்கோவை நெருங்கியவள், அவன் அமைதியாகவே இருக்கவே, மெல்ல அவன் தலையில் கை வைத்து தடவி பார்த்தவள் உண்மையில் கொஞ்சம் பயந்து போனாள். இளங்கோவின் மண்டையில் முடிகளுக்குள் ஒரு கோழி முட்டை அளவு புடைத்திருந்தது.

 

என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் கொஞ்ச நேரம் அந்த புடைப்பை தடவி பார்த்தவள், அச்சத்தோடு, அம்மா கிட்டே சொல்ல போறியாடா என்று பரிதாபமாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு கேட்க, இல்லை என்று இளங்கோவின் பதிலை கேட்டு அப்பாடா என்று நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டாள். ஆனால் அதை இளங்கோ நீடிக்க விடவில்லை. அம்மா கிட்டே சொல்ல போறதில்லை. ஆனா எனக்கு புடைச்சிருக்க மாதிரியே உனக்கும் புடைக்கிற அளவுக்கு உன் மர மண்டைலே ஓங்கி குட்ட போறேன் என்று மீண்டும் தன் தங்கை பவித்ராவின் உடம்பை தன் இரும்பு கைகளால் வளைத்து பிடித்து அவளை இழுத்து தன் மேல் போட்டுக் கொண்டு ஒரு கையை ஓங்கி அவள் தலையில் குட்ட முயன்றான்.

 

பவித்ரா டேய்.... அண்ணா... ப்ளீஸ்... வேண்டாண்டா... அந்த மாதிரி குட்டுனா நான் செத்து போயிடுவேன். ப்ளீஸ்டா என்று அண்ணனின் மார்பில் சாய்ந்துக் கொண்டு அவனிடம் கெஞ்சினாள். எனக்கு எப்படி இருக்கும்ன்னு யோசிச்சு பாருடி. வலி உயிர் போயிருச்சு தெரியுமா? என்று ஓங்கிய கையை கீழே இறக்காமல், அதே சமயம் பவித்ராவையும் பிடியிலிருந்து விடுவிக்காமல், இளங்கோ பவித்ராவை முறைக்க, ப்ளீஸ்டா அண்ணா... நான் உன் செல்லக் குட்டியில்லையா? உன் தங்கச்சி பாப்பா தானே நானு? இந்த ஒரு டைம் மன்னிச்சு விட்டுருடா... இனி உன் கூட சண்டை போடவே மாட்டேன். சரியா? உன் செல்ல தங்கச்சியை குட்டலாமாடா அண்ணா? என்று கொஞ்சி பேசி அண்ணனை சமாதானப்படுத்த முயன்றாள்.

 

அட தங்கச்சி பாப்பாக்கு இப்ப தான் அண்ணன் மேலே பாசம் பொங்கி வழியுதோ? சும்மா நடிக்காதடி. நீ பண்ணின காரியத்துக்கு உன்னை குட்டாம கொஞ்சுவாங்களா என்று இளங்கோ கிண்டலாக கேட்க, தங்கச்சின்னா குட்ட கூடாது. கொஞ்சனும் என்று அவன் மேல் அப்படியே இழைந்தாள் அன்பு தங்கை. இளங்கோ அவள் கண்களை நேராக பார்த்துக் கொண்டே, சரி அப்பன்னா அண்ணனுக்கு ஒரு முத்தம் குடு என்றான்.

 

பவித்ராவும் இளங்கோவும் எப்பவும் நெருக்கமாக தான் பழகுவார்கள். ஆனால் இது வரை இருவரும் மற்றவரை கிஸ் பண்ணியதில்லை. பிறந்த நாளில் மட்டும் இளங்கோ தன் தங்கைக்கு நெற்றியில் முத்தம் கொடுத்திருக்கிறான். மற்றபடி இருவருக்கும் முத்தம் என்பது இது வரை அறிமுகமில்லாத ஒன்று. இன்று இளங்கோவுக்கு ஏனோ தன் அன்பு தங்கையிடம் முத்தம் கேட்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. கேட்டு விட்டான்.

 

அவனே எதிர்பார்க்காத மாதிரி பவித்ரா தன் அன்பு அண்ணனின் கன்னத்தில் இச் என்று ஒரு முத்தத்தை பதித்தாள், அவன் கேட்ட நொடியிலேயே. இளங்கோ முகமெல்லாம் சந்தோஷமாக ம்... குட் கேர்ள்... அந்த பயம் இருக்கட்டும். சரி எந்திருச்சு போ. எரும மாதிரி மேலே படுத்து நசுக்கிட்டிருக்கே. என்ன வெய்ட்டுடி நீயி? அதுவரை தங்கையின் உடலை வளைத்து பிடித்திருந்த கைகளை தளர்த்தி அவளை விடுவித்தான்.

 

அவன் மீதிருந்து மெல்ல எழுந்த பவித்ரா, எரும... வெறும் 45 கேஜி தாண்டா என் வெய்ட்டு. அதை தாங்க முடியலையா உன்னாலே என்று சொல்லிக் கொண்டே, எப்படியோ சீன் போட்டு கிஸ் வாங்கிட்டேல்லே என்று சிணுங்கிக் கொண்டே கதவை நோக்கி நடந்தாள். இளங்கோ சிரித்துக் கொண்டே உன் செல்லக் குட்டி அண்ணனுக்கு தானேடி குடுத்தே. அதுவும் இத்தனை வருசத்திலே இதான் ஃபர்ஸ்ட் டைம். இதுவரை நீ அண்ணனுக்கு என்னைக்காவது கிஸ் குடுத்திருக்கியா? நான் தான் ஒவ்வொரு பர்த்டேக்கும் உன் ஃபோர் ஹெட்லே கிஸ் பண்ணி ப்ளஸ் பண்ணுவேன் உன்னை என்றான்.

 

ஆமா இவரு பெரிய இயேசு நாதரு. ப்ளஸ் பண்ணுறாரு. ஓவர் சீனுடா அண்ணா நீ என்று உதட்டை சுளித்து அழகு காட்டிய படி கதவை திறந்தாள் பவித்ரா. இளங்கோ பவி... ஒரு நிமிசம்... என்றான். பவித்ரா கதவை பாதி திறந்து பிடித்துக் கொண்டே, என்னடா என்றாள். அப்புறம் இனி சண்டை போட மாட்டேன்னு சொன்னியே... அந்த மாதிரி லூசுத்தனமா எதாவது முடிவெடுத்திடாதே... உன் கூட சண்டை போட்டுட்டு இருந்தாதாண்டி சந்தோஷமாவே இருக்கும் என்றான்.

 

என்னமோ தெரியவில்லை, அண்ணனின் வார்த்தைகள் தங்கையின் மனதை உருக வைத்தது. கதவை பாதி திறந்த நிலையிலேயே வெளியில் போகாமல் அண்ணனை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டு நின்றாள் அன்பு தங்கை பவித்ரா. இளங்கோ அந்த பார்வையை கண்டு உருகி போனவனாக எழுந்து மெல்ல தங்கையின் அருகில் வந்தான்.

 

என்னடி இப்படி முழிக்கிறே என்றான். பவித்ரா அண்ணன் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள், ஸாரிடா... ரொம்ப வலிக்குதா என்று சின்ன விசும்பலோடு கேட்டாள். உடனே இளங்கோ அவளை நெருங்கி, அடச்சீ... லூசு... எதுக்கு இப்ப இப்படி ஃபீல் பண்றே. வலிச்சாலும் தாங்கிக்குவேண்டி. நீ என்ன வேணும்ன்னா செஞ்சே. தெரியாம தானே பண்ணினே. விடு. நான் சும்மா தான் உன்னை திட்டினேன். எனக்கு உன் மேலே எப்பவும் கோபமே வராதுடி... என்றபடி தங்கையை நெருங்கி அவள் கண்களில் மெல்ல எட்டி பார்த்த கண்ணீர் துளியை விரலால் துடைக்க, பவித்ரா உடனே தாவி அண்ணனை தழுவிக் கொள்ள, இளங்கோவும் தங்கையின் உடலை கைகளால் வளைத்து மார்போடு சேர்த்து கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டான்.

 

அண்ணனும் தங்கையும் மாசில்லாத பாசத்துடன் சற்று நேரம் தழுவிய படியே நின்றிருந்தனர். பின் பவித்ரா மெல்ல தலை உயர்த்தி அண்ணனை பார்த்து, ம்... விடு... எனக்கு கொஞ்சம் காலேஜ் ப்ராஜெக்ட் வொர்க் இருக்கு. நீ தலைக்கு ஐஸ் கட்டி வைச்சுக்கோடா. வீக்கம் குறையும் என்றாள். இளங்கோ அதெல்லாம் வேண்டாம். இன்னொரு கிஸ் கிடைச்சா நல்லா இருக்கும்ன்னு தோணுது என்றவுடனே பவித்ரா அண்ணன் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள்.

 

இந்த முறை இளங்கோ தன் பங்குக்கு தங்கையின் கன்னத்தில் உதடு பதித்து முத்தம் கொடுத்தான். அண்ணன் தங்கை பாசத்தின் உச்சத்தில் அங்கே அண்ணனும் தங்கையும் சில முத்தங்களை பரிமாறிக் கொண்டனர். பின் பிரிய மனமில்லாமல் பிரிந்து ஹாலுக்கு சென்றாள் பவித்ரா. இளங்கோ அவள் போவதையே பார்த்துக் கொண்டு அங்கேயே நின்றிருந்தான்.

 

பவித்ரா ஹாலுக்கு சென்ற சிறிது நேரம் கழித்து ஹாலுக்கு வந்த இளங்கோ எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக ஷோபாவில் போய் உட்கார்ந்தான். சந்திரன் இருவரையும் பார்த்து சிரித்து என்னடா... தங்கச்சி கிட்டே தோத்து போயிட்டியா? ரிமோட் இன்னும் அவ கைலே தான் இருக்கு என்று கிண்டல் செய்ய, இளங்கோ, கழுதை, சமாளிக்கவே முடியலைப்பா. முரட்டுத் தனமா இருக்கா. வேற வழியில்லாம விட்டுக் குடுத்துட்டேன். தங்கச்சியே ஜெயிச்சுட்டு போகட்டும்ன்னு என்றான்.

 

அதை கேட்ட பவித்ரா, வழக்கமாக எதாவது சொல்லி அண்ணனை வம்புக்கிழுப்பவள், இன்று வழக்கத்துக்கு விரோதமாக, இந்தா, வைச்சிக்க என்று ரிமோட்டை அண்ணனிடம் நீட்டினாள். இளங்கோ பவித்ராவின் கண்களை பார்த்துக் கொண்டே ரிமோட்டை வாங்கினான். பவித்ரா இளங்கோவின் கண்களுக்குள் பார்த்துக் கொண்டே ரிமோட்டை கொடுத்தாள்.

 

கல்பனா இருவரையும் பார்த்து சிரித்து விட்டு, ரெண்டும் வினோதமான ஜென்மங்க. எப்ப அடிச்சிக்கும், எப்ப கட்டிக்கும்ன்னே தெரியாது என்றாள். அதை கேட்ட பவித்ரா அண்ணனை மீண்டும் திரும்பி பார்க்க, அதே சமயம் இளங்கோவின் கண்களும் பவித்ராவை பார்த்தன. இருவரும் உடனே வேறு பக்கம் திரும்பிக் கொண்டு வெட்கத்தோடு புன்னகைத்துக் கொண்டனர்.

 

இளங்கோ டிவி ரிமோட்டில் மீண்டும் யூ ட்யூபை போட, பாஸ் செய்திருந்த பாட்டு மீண்டும் ஓட துவங்கியது.

 

அம்மாடி இதுதான் காதலா...

அட ராமா இது என்ன வேதமோ...

நெஞ்சுகுள்ள ஏதோ ராகம் கேட்குது

கண்ணும் ரெண்டு தானா தாளம் போடுது

 

பாடல் ஒலிக்க துவங்கியதும்...

 

அம்மாவும் மகனும் அர்த்தத்தோடு ஒருவரை பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

 

அதிலாவது ஒரு காரணம் இருந்தது.

 

 

ஆனால் காரணமே இல்லாமல் இன்னும் இரு ஜோடி கண்களும் அங்கே சந்தித்து உறவாடி பிரிந்தன.

 

அந்த கண்களுக்கு சொந்தக்காரர்கள்...

 

இளங்கோ...

 

பவித்ரா...

 

அண்ணன் தங்கை...

 

அண்ணனும் தங்கையும் எதனால் என்றே தெரியாமல் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.

 

இவர்களுக்கு நடுவே அப்பாவி போல அமர்ந்திருந்தார் அப்பா.

 

அதன் பின் அந்த அழகான அன்பான குடும்பத்தில் அப்பா, அம்மா, அண்ணன், தங்கை நால்வரும் டிவியை பார்த்துக் கொண்டே, கலகலப்பாக சிரித்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர். அவ்வப்போது சில பார்வைகள் மட்டும் பரிமாறிக் கொள்ளப்பட்டன. பிறகு கல்பனா மட்டும் எழுந்து கிச்சனுக்கு சென்று இரவு டிபனுக்கு தோசையும் இட்லியும் ரெடி பண்ணி விட்டு அனைவரையும் சாப்பிட அழைத்தாள். எல்லோரும் ஒரே நேரத்தில் டைனிங் டேபிளில் உட்கார்ந்து பேசிக் கொண்டே இரவு உணவை உண்டு முடித்து விட்டு, மீண்டும் ஹாலுக்கு வந்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

 

இளங்கோவுக்கு இருப்புக் கொள்ளவில்லை. அம்மாவுடன் கொஞ்சம் ரொமான்ஸ் செய்ய சான்ஸ் கிடைத்தும் அப்பாவும் தங்கையும் வந்த பிறகு அதற்கு வாய்ப்பில்லாமல் போய் விட்டது. எப்படியும் அவன் இரவு படுக்க போகும் போது அம்மா அவன் அறைக்கு வருவாள். அப்படி தினமும் இரவு மகனுடைய அறைக்கு போய் அவனுடன் கொஞ்ச நேரமாவது பேசிக் கொண்டிருந்து விட்டு தான் கல்பனா தன் கணவனுடன் உறங்கவே செல்வாள். இது ரொம்ப நாளாக நடந்துக் கொண்டிருந்தது.

 

இப்போதோ இருவர் மனநிலையிலும் மிகப் பெரிய மாற்றங்கள் நடந்திருந்தன. அம்மா மகன் உறவு முன்பை விட நெருக்கமாக, ஒட்டுதலாக, பாசத்தின் எல்லையை தொட்டு, பாசத்தின் எல்லையையும் கடந்து, இருவர் மனதிலும் காதலும் காமமும் கலந்து, அம்மா மகன் உறவை முன்பை விட கெட்டியாக, பிசின் போட்டு ஒட்ட வைத்திருந்தன. அதனால் இளங்கோ இன்று இரவு அம்மா தன்னுடைய அறைக்கு வருவதை ரொம்பவே எதிர்பார்த்திருந்தான். கல்பனா மட்டும் எதிர்பார்க்க மாட்டாளா? அவளும் எப்போ கணவன் படுக்கைக்கு செல்வான், அதற்கு பின் தான் தன்னுடைய ரகசிய காதலனான, பெற்ற மகனுடன் அவனுடைய அறைக்குப் போய் புரியாத விளையாட்டுகளில் ஈடுபட்டு காதல் ஏக்கத்திற்கும், காம தினவுக்கும் கொஞ்சமாவது தீனி போட்டுக் கொள்ளலாம் என்று காத்திருந்தாள்.

 

இளங்கோ எல்லோருக்கும் குட் நைட் சொல்லி விட்டு தான் ரூமுக்கு செல்வதாக சொல்லி விட்டு தன்னுடைய அறைக்கு செல்ல மாடிப் படிகளில் ஏறத் துவங்கினான். படிகளின் திருப்பத்தில் பார்வையை அம்மாவின் பக்கம் செலுத்த, அதே நொடியில் கல்பனாவும் அவன் கண்களை சந்திக்க, இருவர் விழிகளும் சந்தித்து மீண்டன. அதில் ஆயிரம் செய்திகள் பரிமாறிக் கொள்ளப்பட்டன.

 

பத்து நிமிடம் கழித்து, கணவனை பார்த்து, நீங்க படுக்கறதுன்னா போய் படுங்க. நான் இளங்கோ கூட கொஞ்ச நேரம் பேசிட்டு வந்து படுக்கிறேன் என்று சொல்ல, சந்திரனும் அதற்காகவே காத்திருந்த மாதிரி சரி என்று தலையாட்டி விட்டு எழுந்து படுக்கையறைக்கு சென்றார். பவித்ராவும் எழுந்து தன் அறைக்கு சென்றாள். கல்பனா மனதுக்குள் கள்ளத்தனமான சந்தோஷத்தோடு தன் மகனின் அறைக்கு செல்ல மாடிப்படிகளில் ஏறத் துவங்கினாள்.

 

இனி அம்மா மகனின் அறைக்கு சென்று பட்டும் படாமல் என்னவெல்லாம் செய்யப் போகிறாளோ, அதற்கு மகனின் பதில் சில்மிஷங்கள் என்னவாக இருக்க போகிறதோ என்று பார்ப்பதற்கு முன்னால் சந்திரன் ஏன் கல்பனா அவரை தூங்க செல்லும் படி சொன்னதும் அத்தனை மகிழ்ச்சியடைந்தார் என்று தெரிந்துக் கொள்வோமா?

 

கல்பனா தன் மகன் இளங்கோவின் அறைக்குள் நுழைந்து ஞாபகமாக அவன் அறைக் கதவை முடி தாழிட்டு விட்டு கட்டிலில் படுத்திருந்த மகனின் அருகில் அமர்ந்த அதே நொடியில் சந்திரன் தன் அறைக் கதவை திறந்துக் கொண்டு வெளியில் வந்தவர், கல்பனா மகன் அறைக்குள் சென்று விட்டாள் என்பதை உறுதி செய்துக் கொண்டு மெல்ல தன் அன்பு மகள் பவித்ராவின் அறைக்குள் கதவை திறந்துக் கொண்டு நுழைந்தார்.

 

அவருடைய செல்ல மகள் பவித்ராவும் அவர் வருவார் என்று எதிர்பார்த்திருந்தது போல கதவை தாழிடாமல் விட்டு விட்டு அவர் கதவை திறந்துக் கொண்டு எட்டிப் பார்த்ததும் கட்டிலில் அமர்ந்த படியே அவரை நிமிர்ந்து பார்த்து புன்னகையோடு வரவேற்றாள். சந்திரனும் ஒரு புன்னகையோடு மகளின் அறைக்குள் நுழைந்து கதவை ஓசை ஏற்படுத்தாமல் மூடி தாழிட்டார். பின் திரும்பி அன்பு மகளை பார்த்து மீண்டும் புன்னகைத்து விட்டு அருகில் சென்று அவள் சாய்ந்து படுத்திருந்த கட்டிலின் நுனியில் அமர்ந்து மெல்ல நகர்ந்து அவள் அருகில் அவரும் கட்டிலின் பின் பக்கத்தில் சுவரில் முதுகை சாய்த்து அமர்ந்துக் கொண்டதும் மகள் பவித்ரா அவர் அருகில் நெருங்கி வந்து அவர் தோளில் முகம் சாய்த்துக் கொண்டாள்.

 

மகளின் கழுத்தை சுற்றி ஒரு கையால் வளைத்த...

 

சந்திரன்    :      உன் கிட்டே ஒரு முக்கியமான விசயம் பேசனும்மா.

 

பவித்ரா     :      சொல்லுங்கப்பா...

 

சந்திரன்    :      உனக்கு மாப்பிள்ளை பார்க்கலாம்ன்னு இருக்கேம்மா.

 

பவித்ரா     :      ம்...