[KaamaArasan]

Ungalin aasaikal varigalai 
Ungal varikalin rasiganaai naan
Seekkiram update Pannunga nanba

Thanks for the love bro. Blessed

[KaamaArasan]

starting la story title ah paathu padikala.. ipo thaan padichen semaya poguthu... next epdi pogum nu oru aarvam...

Title nallallaya bro?

[KaamaArasan]

காலை 9 மணியளவில் எல்லோரும் ஹோட்டலில் இருந்து கிளம்பினோம்.
யாமினியும் கீர்த்தனாவும் முக்கால் டெனிம் பேண்ட்டும் டீஷர்ட்டும் ஷூவும் அணிந்திருந்தனர். டீஷர்ட்டில் இருவரின் முலைகளும் தூக்கிக் கொண்டு நிற்க, அதனைப் பார்த்து எனக்கும் லேசாக தூக்கிக் கொண்டது.

காலை சாப்பாட்டினை முடித்துவிட்டு குளிருக்காக பாதையோர கடை ஒன்றில் ஆளுக்கொரு லோங் ஸ்லீவ் ஹூடி ஜாக்கெட் வாங்கிக்கொண்டோம். சற்று நேரத்தில் விக்ரமும் வந்து எங்களுடன் சேர்ந்து கொண்டான். அம்மாவுக்கு தெரிய வேண்டாம் என்று அவர்கள் சொன்னாலும் கூட நான் அம்மாவிடம் சொல்லி புரிய வைத்து அதற்கான அனுமதியும் வாங்கிக் கொடுத்தேன்.

கீர்த்தனா என்னை முறைத்தாள்.

பின்னர் என்னைக் கொஞ்சம் தனியாக அழைத்துச் சென்று,
"எதுக்கு நீ இதெல்லாம் பண்ற?" என்றாள் கோபமாக.

"சரி விடு. அவ சந்தோசமா இருந்துட்டு போகட்டும்." என்றேன்.

"ரொம்ப ஓவரா பண்ணாத. லூஸு."

"இதுல என்னடி இருக்கு?"

"அவன் அம்மாக்கு தெரியாம தூரத்துல இருந்து அவள பாத்துட்டு போய் இருப்பான். இல்லன்னா திருட்டுத்தனமா ரெண்டு மூணு தடவ அவ கூட பேசி இருப்பான். ஆனா நீயே அம்மாகிட்ட சொல்லி பெர்மிஸ்ஸனும் வாங்கிக் குடுத்துட்ட. இப்ப பாரு. அவன் அவ கூடவே நடந்து வருவான்."

"வரட்டுமே. அதுல என்ன இருக்கு?அவங்க ரெண்டு பேரும் கல்யாணம் பண்ணிக்க போறாங்க. ஒருத்தர ஒருத்தர் பேசி புரிஞ்சிக்க வசதியா இருக்கும். இதெல்லாம் அவங்களுக்கு லைஃப்ல மறக்க முடியாத ஒரு அனுபவமா இருக்கும்."

"ஆமா. உனக்கும் தான் மறக்க முடியாத அனுபவமா இருக்கும். பாரு."

"சரி.. சரி.. வா போலாம்."
என்று அவளது தோள் மீது கை போட்டுக் கொண்டு எங்கள் மலையேற்ற நடை பயணத்தினை ஆரம்பித்தோம். அம்மாவும் வருணும் எங்களுக்குப் பின்னால் வந்துகொண்டிருக்க யாமினியும் விக்ரமும் கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டு பேசிக்கொண்டு வந்துகொண்டிருந்தனர்.

முன்னால் இருப்பது என்னவென்று தெரியாத அளவுக்கு எங்கள் கண்களை மேகங்கள் போன்ற பனிமூட்டங்கள் மறைத்துக் கொண்டிருந்தன. பனியின் தாக்கத்தில் காதுகள் இரண்டும் அடைத்துக் கொண்டன. பாதையின் இரண்டு பக்கங்களும் ஈரமாகவும் பச்சைப்பசேல் எனவும் காட்சியளித்துக் கொண்டிருந்தன. மேலே போகப்போக சூரிய ஒளியில் பனிமூட்டங்கள் சற்றுக் குறைந்து அந்த மலையின் அழகு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளிப்பட ஆரம்பித்தது. இன்னும் நூற்றுக் கணக்கான மக்களும் எங்களுடன் சேர்ந்து நடைபயணம் மேற்கொண்டிருந்தனர்.

இயற்கையின் கொடையான அந்த 'மலைகளின் இளவரசி' என்று அழைக்கப்படும் கொடைக்கானல் மலைகளின் அழகும் பச்சைப்பசேல் காட்சிகளும் அந்த இடத்தின் குளிர்ச்சியும் என்னை எதுவுமே செய்யவில்லை. அங்கு வந்திருந்த அழகான பெண்களும் அவர்களது மேடு பள்ளங்களும் கூட என்னை எதுவுமே செய்யவில்லை. உள்ளுக்குள்ளே எரிந்து கொண்டிருந்த தீயின் அகோரம் கண்களில் இருந்து கண்ணீராக வெளியே வந்து கொண்டிருந்தது. கீர்த்தனா அறியாத வண்ணமாக அவ்வப்போது நான் கண்களை துடைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

கீர்த்தனாவுக்கும் மனது ரொம்பவே பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் போல. அவளும் சந்தோசமாக இல்லை. நான் அவளை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தேற்றிக் கொண்டிருந்தேன். பின்னர் அவளை வருணுடன் பேசிக்கொண்டு வர செய்துவிட்டு நான் அம்மாவுடன் முன்னால் நடந்தேன்.

அவ்வப்போது எல்லோரும் ஒன்றாக நின்று போட்டோக்கள் எடுத்துக்கொண்டோம். யாமினியும் விக்ரமும் கூட சில இடங்களில் தனியாக நின்று போட்டோ எடுத்துக்கொண்டனர். அதையெல்லாம் பார்த்து கீர்த்தனா என்மேல் ரொம்பவே கடுப்பில் இருந்தாள். இடையிடையே யாருக்கும் தெரியாமல் என்னை நச்சரித்தும் கொண்டாள்.

நான் அவற்றையெல்லாம் காதில் வாங்கிக்கொள்ளாமல் கீர்த்தனாவை சமாளித்துக் கொண்டு நடந்துகொண்டிருந்தேன். ஒரு கட்டத்தில் அம்மாவால் நடக்க முடியாமல் போகவே ஒரு சிறிய கல் குற்றியில் அமர்ந்து கொண்டார். அம்மா களைப்பாறும் வரை நாங்களும் அங்கே நின்றுகொள்ள, யாமினியும் விக்ரமும் கொஞ்சம் தள்ளி புல்வெளியில் நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தனர். வருணும் கீர்த்தனாவும் வேறு ஒரு பக்கமாக போட்டோக்கள் எடுத்துக்கொண்டும் பேசிக்கொண்டும் இருக்க, நான் அம்மாவுடன் பேசிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தேன்.

திடீரென யாமினி அலறும் சத்தம் கேட்க அவர்கள் நின்ற திசையை நோக்கி திரும்பிப் பார்த்தேன். யாமினி எதையோ பார்த்து பயந்து கைகளையும் கால்களையும் உதறிக் கொண்டு கூக்குரலிட்டுக் கொண்டிருந்தாள். எல்லோரும் அவளை நோக்கி ஓடினோம். அவளது கால்களில் நூற்றுக்கணக்கான சிறிய அட்டைப் பூச்சிகள் ஒட்டிக்கொண்டு அவளது இரத்தத்தினை உறிஞ்சிக் கொண்டிருந்தன. அவள் வலியில் துடித்துக் கொண்டிருக்க, நான் விக்ரமின் காலை நோக்கினேன். அவனது காலில் எதுவும் இல்லை. போட்டோ எடுப்பதற்காக யாமினி கொஞ்சம் விக்ரமை விட்டு தள்ளிச் செல்ல அங்கே தான் அட்டைப் பூச்சிகள் அவளது கால்களில் ஏறிக்கொண்டிருந்தன.

யாமினி பயத்தில் அலறிக் கொண்டிருக்க விக்ரம் எதுவும் செய்யாமல் அவளது கால்களில் இருந்த அட்டைப் பூச்சிகளைப் பார்த்துப் பயந்து பதட்டத்தில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தான். எல்லோருக்கும் அது ஒரு புதிய அனுபவம் தான். கீர்த்தனா, அம்மா, வருண் கூட பயந்து போய் அவளுடன் சேர்ந்து கூச்சலிட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

நான் எது பற்றியும் யோசிக்காமல் களத்தில் இறங்கினேன். அவளது கையைப் பிடித்து இழுத்து ஒரு சிறிய கற்பாறையில் உட்கார வைத்தேன். பின்னர் அவளுக்குப் பக்கத்தில் நானும் முட்டி போட்டு அமர்ந்துகொண்டு அவளது காலைத் தூக்கி ஷூவைக் கழட்டிவிட்டு எனது தொடை மேல் வைத்துக் கொண்டு அட்டைப் பூச்சிகளை ஒவ்வொன்றாக மளமளவென பிடுங்கினேன். பிடுங்கியதும் அவை எல்லாம் திரும்பி எனது கைகளில் ஒட்டிக்கொண்டன. அதனைப் பற்றி நான் கவலைப்படாமல் அவளது கால்களில் இருந்து எல்லாவற்றையும் பிடுங்கி எடுத்துவிட்டு எனது கைகளில் ஒட்டிக்கொண்டு இருந்த அட்டைப் பூச்சிகளை பாறைகளிலும் நிலத்திலும் அழுத்தி உராய்ந்து சாகடித்தேன். பின்னர் லேசாக இரத்தம் வழிந்து கொண்டிருந்த அவளது கால்களை தண்ணீர் ஊற்றி தடவி கழுவி விட்டேன்.

அவள் ரொம்பவே பயந்து போயிருந்தாள். அவளது அழகிய சிவந்த கன்னங்களில் கண்ணீர்த்துளிகள் பரவி இருந்தன. அவளைப் பார்க்க ரொம்பவே பாவமாக இருந்தது. இருந்தாலும், நான் அவளைப் பார்த்து ஏளனமாக சிரித்தபடி,

"கண்ண தொடச்சிக்கோங்க யாமினி. இதெல்லாம் ஒண்ணுமே இல்ல. இது நம்ம ஒடம்புல உள்ள அழுக்கு ரத்தத்த தான் குடிக்கும். ஒரு வகைல பாத்தா நமக்கு நல்லது தான் பண்ணி இருக்கு." என்றேன்.

உடனே கீர்த்தனா,
"என்ன டாக்டர் சார்! நீங்களே பயந்தா எப்டி? என விக்ரமிடம் கேட்க,

"பயம்ன்னு இல்ல. எனக்கு இதெல்லாம் பாத்தாலே ஒரு மாதிரி அருவருப்பா இருக்கும். பக்கத்துலையும் போக மாட்டேன்." என்று கூறி அவன் சிரிக்க,

யாமினி அவனை பார்த்து முறைத்துக் கொண்டு எழுந்து என்னைப் பார்த்து,
"ரொம்ப தேங்க்ஸ்" என்றாள்.

நான் எதுவும் கூறாமல் லேசாக உதட்டினை மாத்திரம் அசைத்து சிரித்துவிட்டு,
"சரி வாங்க போலாம்." என்று கூறிவிட்டு நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

கீர்த்தனா யாமினியை பிடித்து தூக்கிவிட அவள் கீர்த்தனாவுடன் நடக்க ஆரம்பித்தாள். விக்ரம் வருணுடன் பேசிக்கொண்டு வந்து கொண்டிருந்தான். அவ்வப்போது விக்ரமின் பார்வை யாமினி மேல் இருந்தது போலவே கீர்த்தனா மேலும் இருந்துகொண்டே தான் இருந்தது. அவன் அவர்கள் இருவரினதும் அங்கங்களை அணு அணுவாக ரசித்தபடி நடந்து கொண்டிருந்தான்.

இயற்கையின் ரம்மியங்களை ரசித்துக்கொண்டு புகைப்படங்களும் எடுத்துக்கொண்டு எங்கள் மலையேற்ற நடைபயணத்தினை இனிதே முடித்துக் கொண்டு வந்து காரில் ஏறினோம்.

யாமினி விக்ரமுடன் பேசிக்கொண்டு வந்து கொண்டிருந்தாள்.

பின்னர் விக்ரம் எங்களிடம் வந்து,

"ஓகே கைஸ். நா கெளம்பறேன்." என்றான்.

"எங்க கெளம்புறீங்க? எதுக்கு அவ்ளோ அவசரம். இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருந்துட்டு போகலாமே." என்றேன் நான்.

"இல்ல ப்ரோ. நாளைக்கு மார்னிங் நா ஹாஸ்பிடல் போகணும். இப்ப ஆல்ரெடி 2 மணி ஆய்டிச்சி. எப்படியும் ஊருக்குப் போக லேட் நைட் ஆய்டும். இப்ப கெளம்புனாத்தான் சரியா இருக்கும்." என்றான்.

"ஹ்ம்ம். ஓகே ப்ரோ. அப்புறம் உங்க இஷ்டம். அப்புறம் பாக்கலாம். பை." என்றதும், எல்லோரிடமும் சொல்லிவிட்டு அவன் கிளம்பினான்.

யாமினியும் காரில் ஏறிக்கொள்ள நாங்கள் குளிப்பதற்காக நீர்வீழ்ச்சியினை நோக்கி எங்கள் பயணத்தினை ஆரம்பித்தோம்.

விக்ரம் சென்றது எனக்கு ரொம்பவே சந்தோசமாக இருந்தது. ஆனாலும், யாமினியின் மனதில் விக்ரம் பற்றிய அபிப்பிராயம் என்னவென்று என்னால் ஊகிக்க முடியவில்லை. எதுவாக இருந்தாலும் பொறுத்திருந்து பாக்கலாம் என முடிவு செய்துவிட்டு வண்டியை ஓட்டினேன்.

நீர் வீழ்ச்சியில் ஆண்கள் பெண்கள் என ஏராளமானவர்கள் குளித்துக் கொண்டிருந்தனர். நிறைய பெண்கள் ஷார்ட்ஸ்ஸும் டீஷர்ட்டும் அணிந்து கொண்டு குளித்துக் கொண்டிருக்க, கீர்த்தனாவும் யாமினியும் கூட அம்மாவின் அனுமதியுடன், எங்களது ஷார்ட்ஷினை எடுத்து மாற்றிக் கொண்டு கிளம்பினர். அம்மா சேலையுடனேயே கிளம்ப,

"உங்களுக்கும் ஒரு ஷார்ட்ஸும் டீஷர்ட்டும் தரவாம்மா?" என நக்கலாகக் கேட்டேன்.

கீர்த்தனாவும் சிரித்துக்கொண்டு,

"ஹ்ம்ம். குடு. ஒண்ணும் ப்ரோப்ளம் இல்ல. அம்மாக்கு இன்னும் 25 வயசு தான் ணா. நீ வேணா பாரு. அம்மாவ எத்தன பேரு சைட் அடிக்க போறாங்கன்னு." என்றாள் பதிலுக்கு.

"எனக்கு எதுவும் வேணாம்பா. இதுவே போதும். வாங்க போலாம்." என்றார் அம்மா.

அவர்கள் முன்னால் நடக்க நான் காரை லாக் செய்துவிட்டு அவர்களின் பின்னால், இருவரினதும் தொடை அழகுகளையும் பின்னழகு ஆட்டங்களையும் ரசித்துக் கொண்டு அவர்களின் பின்னால் நடந்து கொண்டிருந்தேன். வருணின் கண்கள் கீர்த்தனாவின் பின்னழகிலேயே குத்திக் கொண்டிருந்தது. குளிக்கும் போது ஈரமான யாமினியின் எல்லா அங்கங்களும் எனது கண்களுக்கு விருந்தாகின. அதே போல கீர்த்தனாவின் அங்கங்கள் எல்லாம் வருணின் கண்களுக்கும் விருந்தாகின.

அங்கு குளித்துக் கொண்டிருந்த ஆண்கள் எல்லோரின் கண்களும் இவர்களையும் மேய ஆரம்பித்தன. எனக்கு கடுப்பாக இருந்தாலும் கொஞ்சம் பெருமையாகவும் இருந்தது. எங்கு சென்றாலும், அங்குள்ள ஆண்கள் எல்லோரும் சைட் அடிக்கும் அளவுக்கு ஒருத்தி அழகுப் புயலாகவும் இன்னொருத்தி அம்சமான அழகியாகவும் இருந்தார்கள். கீர்த்தனா யாமினி அளவுக்கு பெரிய அழகி இல்லை என்றாலும் அவளும் அழகு தான். கூடவே யாமினியை விட சற்று அம்சமான உடலமைப்பினையும் கொண்டவள். அண்ணனாக நான் அவளிடம் தோற்றுப் போனதற்கு காரணம் கூட அவளது அந்த அம்சமான உடலமைப்பு தான்.

ஆசை தீர இருவரையும் கண்களாலேயே புணர்ந்தேன். தண்ணீரில் நின்றுகொண்டு யாரும் அறியாத வகையில் அவர்களைப் பார்த்து கையடித்து தண்ணீருக்குள்ளேயே விந்தினைத் தெறிக்கவும் விட்டேன்.

கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரக் குளியலின் பின்னர் எல்லோரும் வெளியேறினோம். ஆடைகளை மாற்றிவிட்டு காரில் ஏறி நல்ல ஒரு ஹோட்டலுக்குச் சென்று வருணின் ஆசைப்படி மட்டன் பிரியாணியும் சாப்பிட்டுவிட்டு இருட்டும் வரை பார்க்க வேண்டிய இடங்களையெல்லாம் பார்த்துவிட்டு எங்களது ரூமை அடைந்தோம்.

அன்றைய நாள் எனது வாழ்க்கையில் மறக்கவே முடியாத ஒரு நாளாக அமையும் என்று அப்பொழுது நான் அறிந்திருக்கவில்லை.

தொடரும்...

[KaamaArasan]

hai nanba

sexiest update

anna nuku vai vachu keerthana panathu sema hot

but ava manasula ena iruku ethukaga anna nuku apdi pananu therila waiting for update from keerthana POV

கீர்த்தனா POV வர கொஞ்சம் டைம் ஆகும் bro

[KaamaArasan]

உங்கள் மகத்தான ஆதரவிற்கும் பாராட்டுக்களுக்கும் நன்றி நண்பர்களே!

[KaamaArasan]

எனக்கு தம் அடிக்க வேண்டும் போல இருந்தது. அவர்கள் இறங்கி உள்ளே செல்லும் வரை நான் காரில் அமர்ந்திருந்தேன். பின்னர் அவர்கள் உள்ளே சென்றதும் காரை விட்டு இறங்கி ஒரு சிகரட்டினை எடுத்துப் பற்ற வைத்தேன்.

மனம் முழுவதும் யாமினி மீதே இருந்தது. அவள் விக்ரமை கல்யாணம் செய்து கொண்டால் எனது வாழ்வு என்னாவது? என்னால் அதனை எப்படி தாங்கிக்கொள்ள முடியும் என்றெல்லாம் பயங்கரமான யோசனைகளுடன் சிகரெட்டை ஊதித் தள்ளிக்கொண்டிருந்தேன்.

சிறிது நேரத்தில் யாமினி மட்டும் தனியாக காரை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தாள். அவள் அருகில் வந்ததும்,

"என்ன யாமினி?"
என்றவாறு சிகரட்டை கீழே போட்டுவிட்டு காரின் அருகில் வந்தேன்.

"இல்ல. ஃபோன கார்லயே வச்சிட்டு போய்ட்டேன். அதான்."

"ஹ்ம்ம். எடுத்துக்கோங்க."
என்றவாறு காரை அன்லாக் செய்தேன்.

"நீங்க இங்க என்ன பண்றீங்க? உள்ள வரலையா?"
பின் சீட்டில் இருந்து போனை எடுத்துக்கொண்டு நிமிர்ந்தபடி என்னிடம் கேட்டாள்.

"இல்ல. இங்கயே கொஞ்ச நேரம் உக்காந்து சாங்ஸ் கேக்கலாமேன்னு..."

"ஹ்ம்ம். சாங்ஸ் மட்டும் தானா? இல்லன்னா வேற ஏதும் கூட இருக்கா?"

"வேற ஏதும் னா?"

"நேத்து மாதிரி ஏதாவது?"

"ஐயோ! அதெல்லாம் இல்ல யாமினி. நேத்து கொஞ்சம் ஓவர் ஆய்டிச்சி. சாரி."

"ஓவராகுற அளவுக்கு எதுக்கு குடிக்கணும்?"

"அவ்ளோ தூரம் வண்டி ஓட்டுன களைப்புல கொஞ்சம் ஓவர் ஆகிட்டு. சாரி."

"ஓஹ். அது தான் ரீசனா?"

"மேய் bபீ"

"உண்மைய சொல்லுங்க கார்த்திக். நீங்க இன்னும் என்ன மறக்கலையா?"

"என்ன திடீர்னு இப்டி கேக்குறீங்க?"

"சொல்லுங்க."

"அப்டி எதுவும் இல்ல யாமினி. அதெல்லாம் நா அப்பவே மறந்துட்டேன்."

"இத நா எப்டி நம்புறது? எனக்கு நைட் பூரா இது தான் ஒரே யோசனையாவே இருந்துச்சி. என்ன லவ் பண்ணுன உங்க கண் முன்னாடியே என்னோட ஃபியான்ஸிய சந்திக்கிறதும் ஃபோன் பேசுறதுமா இருந்தா உங்க மனசு எவ்வளவு கஷ்டப்படும் ன்னு எனக்கு அப்ப புரியல. நீங்க நைட் அந்த அளவுக்கு போதையாகி இருந்தப்ப தான் நா அத உணர்ந்தேன்."

"இல்ல யாமினி. அதெல்லாம் எதுவும் இல்ல. நா டயர்ட்ல தான் குடிச்சேன். நீங்க அதெல்லாம் பத்தி யோசிச்சி மனச குழப்பிக்க வேணாம். ப்ளீஸ்."

"நைட் பூரா என்னோட பேர சொல்லி உளறின்னு இருந்திருக்கீங்க. அப்புறம் எதுக்கு அதெல்லாம் எதுவும் இல்லன்னு பொய் சொல்றீங்க?"

"நா எப்ப உங்க பேர சொல்லி உளறுனேன்? கீர்த்தனா ஏதாச்சும் சொன்னாளா?"

"ஆமா. நீங்க நைட் பூரா போதைல என் பேர சொல்லி உளறிக்கிட்டு இருந்தீங்கன்னு சொன்னா. உங்களுக்குள்ள ஏதாச்சும் இருக்கான்னு வேற என்கிட்ட கேக்குறா."
நான் நினைத்தது போலவே கீர்த்தனா தனது வேலையை காட்ட ஆரம்பித்திருந்தாள்.

"இல்ல யாமினி. அது வந்து... ஐ ஆம் சாரி."

"நீங்க இன்னும் என்ன மறக்கல கார்த்திக். அது எனக்கு நல்லாவே புரியுது."

"அது போதைல ஏதாச்சும் உளறி இருப்பேன். அதெல்லாம் பெருசா எடுத்துக்காதீங்க. ப்ளீஸ்."

"போதைல தானே உண்மை எல்லாமே வெளிய வரும்!"

"அதெல்லாம் இல்ல யாமினி. அப்டி பாத்தா இன்னக்கி அம்மாகிட்ட பேசி உங்க ரெண்டு பேரையும் சந்திக்க வச்சது நான் தானே."

"நீங்க இங்க பண்ணது எல்லாமே உங்க மனச தாண்டின விஷயங்கள் கார்த்திக். இதனால உங்களுக்கு எந்த கஷ்டமும் இல்லன்னு என்கிட்ட காட்டறதுக்காக நீங்க நடிச்சி இருக்கலாம். இல்லன்னா அது உங்க ஜெனுயினிடியா கூட இருக்கலாம். ஆனா, உங்க மனச கஷ்டப்படுத்தின்னு விக்ரம் கூட என்னால சந்தோசமா பேச கூட முடியல. ஒரே கில்ட்டியா இருக்கு."

"எல்லாம் ஓகே யாமினி. நீங்க சொல்றது உண்மையா கூட இருந்துட்டு போகட்டும். ஆனா, நீங்க எதுக்கு என்ன பத்தி யோசிக்கிறீங்க? நீங்க உங்க மனசுல என்ன தோணுதோ அத மட்டும் பண்ணுங்க. அடுத்தவங்கள நீங்க பாக்கணும்ன்னு அவசியம் இல்லையே."

"என்னால அப்டி இருக்க முடியல கார்த்திக். உங்கள பாத்தாலே எனக்கு ரொம்ப கஷ்டமா ஃபீல் ஆகுது. உங்க மனச ரொம்ப கஷ்டப்படுத்துறோமேன்னு தோணுது."

"அதுக்காக இப்ப என்ன பண்ணலாம் ன்னு சொல்றீங்க யாமினி? எனக்கு புரியல. இதெல்லாம் மனசு சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்கள். நாம 'ஸ்டாப் திங்கிங் அபௌட் ஹர்' னு சொன்னதும் மனசு கேட்டிடுமா என்ன?"

"மனச நாம தான் கட்டுப்படுத்திக்கணும்."

"நானும் அதுக்காகத் தான் இவ்ளோ ட்ரை பண்றேன். துபாய்ல இருந்தப்போ உங்கள மறந்து தான் இருந்தேன். ஆனா இங்க வந்து உங்கள பார்த்தப்போ..."
ஏதோ வாய் தவறி உளறிவிட்டதனைப் போல சற்று நிறுத்தினேன்.

"என்ன?"

"இல்ல. ஒண்ணுமில்ல."

"பரவால்ல. சொல்லுங்க."

"இல்ல. அத விடுங்க. நீங்க கெளம்புங்க."

"ஐயோ. சொல்லுங்க கார்த்திக்."

"இதுக்கு தான் நீங்க டூர் வர வேணாம் னு நா அந்த லூஸுகிட்ட சொன்னேன். அவ தான் கேக்கல. இப்ப பாருங்க. இதனால உங்களுக்கும் கஷ்டம். எனக்கும் கஷ்டம்."

"பேச்ச மாத்தாம விஷயத்த சொல்லுங்க. துபாய்ல இருந்து வந்து என்ன பாத்தப்போ என்னாச்சி?"

"கட்டாயம் சொல்லனுமா?"

"ஆமா."

"சரி. சொல்றேன். ஆனா, என்ன தப்பா நெனைக்காதீங்க."

"ஹ்ம்ம். சொல்லுங்க."

"உங்கள முதல் முதல்ல பாத்தாப்போ சத்தியமா உங்க அழகுல நா மயங்கிட்டேன். உங்கள ஒரு நிமிஷம் கூட பாக்காம இருக்கவே முடியாம இருந்திச்சு. அப்புறம் போகப்போக அது லவ்வா மாறிடிச்சி. என்னால உங்கள விட்டு துபாய் போக முடியல. மனசு ரொம்ப கஷ்டமா இருந்திச்சு. அதனால தான் துபாய் போக முன்னால அட்லீஸ்ட் என்னோட லவ்வயாச்சும் உங்ககிட்ட சொல்லிட்டு போய்டலாம்ன்னு உங்ககிட்ட வந்தேன். லவ்வயும் சொன்னேன். ஆனா நீங்க என்ன தொல்ல பண்ணாம போங்க அது இதுன்னு அவமானப் படுத்துற மாதிரி பேசி அனுப்பிட்டீங்க. அது என்ன ரொம்பவே ஹர்ட் பண்ணிச்சு. அது கோவமா மாறி, ஈகோவா மாறி உங்ககூட பேசாமலே அந்த 5 வருஷமும் இருந்தேன். அப்டியே கொஞ்சம் கொஞ்சமா உங்கள மறந்துட்டேன்."

அவள் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக என்னையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றுகொண்டிருந்தாள். நான் தொடர்ந்தேன்.

"அப்புறம் அங்க இருந்து வந்து உங்கள பாத்த அடுத்த செக்கனே அந்தக் கோவம் ஈகோ எல்லாம் மறைஞ்சி போச்சி. முன்ன இருந்தத விட இன்னும் பல மடங்கு அழகா இருக்கீங்க. என்னால என்னோட மனச கண்ட்ரோல் பண்ண முடியாத அளவுக்கு தேவத மாதிரி அழகா இருக்கீங்க. யட்சி மாதிரி மனசுக்குள்ள புகுந்து என்ன ஆட்டிப் படைக்கிறீங்க."

நான் அவளது அழகினைப் பற்றி புகழ்ந்து பேசப் பேச அவளது நடவடிக்கைகளில் சிறிய ஒரு மாற்றம். நான் பேசும் போது என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவளது கண்கள் குனிந்து தரையைப் பார்க்க ஆரம்பித்தன. அவளது பூவிதழ்கள் லேசாக அசைந்து பூத்துக் கொண்டன. வெட்கம் அவளது வதனத்தினை ஆட்கொள்ள,

"ப்ளீஸ் கார்த்திக். போதும். நா ஒண்டும் அவ்வளவு பெரிய அழகி இல்ல. நீங்க வேணா பாருங்க. உங்களுக்கு என்ன விட நல்ல ஒரு அழகான பொண்ணு கிடைப்பா."

"ஹ்ம்ம். ஓகே யாமினி. அது கிடைக்கிற நேரம் கிடைக்கட்டும். நீங்க என்ன பத்தி கவல படாதீங்க. ப்ளீஸ். உங்க லைஃப பாருங்க."

"ஹ்ம்ம்."

"ஓகே. நீங்க கிளம்புங்க. நா அப்புறமா வரேன்.

"ஹ்ம்ம். அப்புறம்...... இன்னக்கி குடிக்காதீங்க. ப்ளீஸ்."

"ஹ்ம்ம். ஓகே."

"குடிச்சிட்டு வந்து ஏதாச்சும் உளறி அது வருண் காதுல கேட்டிச்சின்னா ஏதும் ப்ராப்ளம் ஆயிட போகுது. ப்ளீஸ்."

"ஹ்ம்ம். பயப்பட வேணாம் யாமினி. குடிக்கமாட்டேன்."

"ஹ்ம்ம். அப்புறம் ரொம்ப தேங்க்ஸ்."

"எதுக்கு?"

"இன்னக்கி அந்த லீச் அட்டாக்ல இருந்து என்ன காப்பாத்துனதுக்கு."

"இட்ஸ் ஓகே யாமினி."

"ஹ்ம்ம். நா கிளம்புறேன்."

"ஒன் மினிட்"

"என்ன?"

"விக்ரம உங்களுக்கு பிடிச்சிருக்கா?"

"ஹ்ம்ம்."

"ரொம்ப?"

"எதுக்கு கேக்குறீங்க?"

"ஜஸ்ட் டெல்."

"அதெல்லாம் தெரியல. அப்பா அம்மா பாத்து வச்சிருக்காங்க. அவர புடிக்கலன்னா கூட நா அவர கல்யாணம் பண்ணித்தானே ஆகணும்."

"ஏன் அப்டி?"

"ஏன் அப்டின்னா? அப்பா அம்மா நமக்கு கெட்டது பண்ணுவாங்களா என்ன?"

"அப்பா அம்மா கெட்டது பண்ண மாட்டாங்க. ஆனா அவங்களுக்கு விக்ரம் பத்தி என்ன தெரிய போகுது? எதுவா இருந்தாலும் கல்யாணத்துக்கு அப்புறமா தான் தெரியவர போகுது."

"நீங்க எத சொல்றீங்க?"

"நீங்க விக்ரம கல்யாணம் பண்ணிக்க போறீங்கன்னு பொறாமைல நான் சொல்றேன்னு நினைக்காதீங்க. அண்ட், விக்ரம் இல்லன்னா கூட உங்க அப்பா அம்மா உங்களுக்கு வேற ஒரு நல்ல பையன பாத்து கல்யாணம் பண்ணி வைக்கப் போறாங்க. இதுல நா அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்குறேன்னு நினைக்காதீங்க."

"ஹ்ம்ம். சொல்லுங்க."

"ஜஸ்ட் உங்களுக்கு ஒரு ஆபத்துன்னு வரும் போது அவரு ஓடி வந்து உங்கள காப்பாத்தல. இந்த மாதிரி ஒருத்தர் உங்க லைஃப் பார்ட்னரா வந்தா உங்க லைஃப் சந்தோசமா இருக்கும் ன்னு நெனைக்கிறீங்களா?"

அவள் எதுவும் கூறாமல் அமைதியாக இருந்தாள். நான் தொடர்ந்தேன்.

"தப்பா எதுவும் சொல்லி இருந்தா மன்னிச்சிடுங்க. ஆனா, இது பத்தி கொஞ்சம் கன்சிடர் பண்ணுங்க. அழகு பணம் அந்தஸ்து ன்னு பாத்து கல்யாணம் பண்ணி எந்த யூஸும் இல்ல. நம்மள வச்சி நல்லா பாத்துக்கற மாதிரி ஒரு லைஃப் பார்ட்னர் தான் தேவ. அத புரிஞ்சிக்கோங்க."

அவள் அமைதியாகவே இருந்தாள்.

"உங்களுக்கு ஓகே ன்னா ஓகே. ஆனா, ஓகே இல்லன்னு மனசுல பட்டா நடந்தத உங்க அப்பாகிட்ட சொல்லுங்க. அவரு யோசிச்சு ஏதாச்சும் பண்ணுவாறு."

"ஹ்ம்ம். பாக்கலாம்."

"அப்போ விக்ரம உங்களுக்கு பிடிக்கலயா?"

"வீட்ல பாத்தாங்க. ஓகே பண்ணாங்க. என்கிட்ட கேட்டாங்க. அவங்களுக்கு ஓகேன்னா எனக்கும் ஓகேன்னு சொன்னேன். அவ்ளோ தான்."

"இது உங்க வாழ்க்க யாமினி. நீங்க தான் முடிவு பண்ணனும். இன்னும் சின்ன குழந்த மாதிரி அப்பா அம்மா ன்னு இருக்காதீங்க. உங்க மனசுக்கு எது பிடிச்சிருக்கோ அதையே பண்ணுங்க."

"இங்க பாருங்க கார்த்திக். நா ஒண்டும் சின்ன குழந்த இல்ல. எனக்கு எங்க அப்பா அம்மா சொல்ற பேச்ச மீறி எதுவும் செய்ய முடியாது. வேற எதுனா கூட பரவால்ல. ஆனா, கல்யாண விஷயத்துல அவங்க பேச்ச மீறவே மாட்டேன்."

"ஏன்?"

"அது அப்டிதான்."

"என்னாச்சி? என்கிட்ட சொல்ல கூடாதா?"

"சொல்லக் கூடாதுன்னு இல்ல. ஆனா, நாங்க எங்க ஊர விட்டு வந்து உங்க ஊர்ல வீடு வாங்கி செட்டில் ஆனதுக்கு காரணம் ஒண்ணு இருக்கு. அதனால தான் இந்த விஷயத்துல அவங்கள கஷ்டப்படுத்தக் கூடாதுன்னு நினைக்குறேன்.

"என்ன காரணம்?"

"எனக்கு ரொம்ப குளிருது. நா ரூமுக்கு கிளம்புறேன். அப்புறமா நேரம் கெடச்சா சொல்றேன்."

"உங்க லைஃப் ல ஏதோ நடந்திருக்குன்னு தெரிஞ்சதுக்கு அப்புறம் அது என்னன்னு தெரியலன்னா ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கும் யாமினி. ப்ளீஸ். உங்களுக்கு குளிரா இருந்தா கார்ல ஏறிக்கோங்க. நா கார் ஸ்டார்ட் பண்ணி ஹீட்டர் ஆன் பண்றேன்."

அவள் சற்று யோசித்து விட்டு காரில் பின் சீட்டில் ஏறிக்கொள்ள, நான் முன் சீட்டில் ஏறி காரை ஸ்டார்ட் செய்து ஹீட்டரை ஆன் செய்தேன். பின்னர் அவள் பக்கமாகத் திரும்பி,

"இப்ப சொல்லுங்க யாமினி. அப்பா அம்மா சொல்றவங்களத் தான் கல்யாணம் பண்ணிக்குவேன்னு சொல்ற அளவுக்கு உங்க லைஃப்ல அப்டி என்ன தான் நடந்திச்சு?" என்று கேட்டேன்.

"அது வந்து..."


தொடரும்...

[KaamaArasan]

nanba unga writing speciality eh character oda manasula irukaratha indepth ah solringa athan, semaya iruku nanba

oru request apapo nama amma character um light ah scene katuna konjam nalarukum plz consider

என்ன மாதிரி சீன் bro?

[KaamaArasan]

Idhayangakalai thotta sila varikal
Siriya pathivaga irunthaalum
Antha idathul yaminiyin mel ulla paasam kaadhalai velipadutha oru vaippu kidaithathu
Athuve yaminiku siru thakkathinai undakki irukkum endru ninaikkiren.
Iravil roomil yaminiyidam pesa vaippu kidaikkuma endru ninaikkum naan
Kathaiyinai padikum poluthu anttha hero naanaga iruka virumpukiren
Kaadhalin vali therinthathaal
Ungal varikalin rasigan
Adutha padhivirku aavalai

Thankyou nanba.. U r words mean alot to me.. ?

[KaamaArasan]

Roomla pesa chance ethirpartha enakku carukul pesa vaippu kidaithirukkirathu. Enaku thevaiyanathu 2perum manam vittu pesa oru idam athu engeva irunthal enna

Yaaminiyin kanneer thulikaludan flashback mudiyum endru nambukiren
Ungal varikalin rasigan

உங்க prediction correct bro. ?

[KaamaArasan]

யாமினி வாழ்கையில் என்ன நடந்தது?????

Will update within an hour bro

[KaamaArasan]

யாமினி தயங்கித் தயங்கி அவளது கடந்தகாலத்தினைப் பற்றிக் கூற ஆரம்பித்தாள்.

"நா சொல்லப் போற இந்த விஷயம் நமக்குள்ளயே இருக்கட்டும். தயவு செஞ்சு யார்கிட்டயும் சொல்லிடாதீங்க. கீர்த்தனா கிட்ட கூட சொல்ல வேணாம்."

"ஹ்ம்ம். இட்ஸ் ஓகே யாமினி. சொல்லுங்க."

"இத நா உங்ககிட்ட சொல்றதுக்கு ஒரே ஒரு ரீசன், அந்த டைம்ல நா உங்கள ரிஜெக்ட் பண்ணிட்டேன்னு என் மேல கோபத்துல இருந்தேன்னு சொன்னீங்கள்ல? அதனால தான். கதைய கேட்டுட்டு என் மேல ஏதாச்சும் தப்பு இருந்தா சொல்லுங்க. நா உங்ககிட்ட மன்னிப்புக் கேட்டுக்குறேன். ஓகே."

"ஹ்ம்ம். புதிர் போடாம சொல்லுங்க யாமினி."

"எங்க வீட்ல நாங்க மொத்தம் மூணு பேரு. எனக்கு ஒரு அக்காவும் இருந்தா. பேரு யாழினி. என்ன விட ரொம்ப அழகா இருப்பா.

"ஓஹ். உங்கள விட அழகா வேற ஒருத்தங்க இருக்காங்களா இந்த உலகத்துல?"

"இன்டரெப்ட் பண்ணாம சொல்றத கேளுங்க ப்ளீஸ்."

"ஐயோ! சாரி.. சாரி... நீங்க சொல்லுங்க."

"எங்க ஏரியால அவள ரூட்டு விடாம யாருமே இருக்க மாட்டாங்க. அந்த அளவுக்கு பேரழகா இருப்பா."

"ஹ்ம்ம். அப்புறம்?"

"காலேஜ் ல எனக்கு நிறைய லவ் டார்ச்சர் இருந்திச்சு. ஆனாலும் அதுல ஒருத்தன் எப்பவுமே என்ன தொந்தரவு பண்ணிகிட்டு இருந்தான். என்னால விருப்பத்தோட காலேஜ் போகக்கூட முடியாத அளவுக்கு தொந்தரவு பண்ணான். பாத்ரூம் போனா கூட பின்னாலயே வருவான். ஒரு நிமிஷம் கூட என்ன நிம்மதியா இருக்க விட மாட்டான். கொஞ்சம் சைக்கோ மாதிரி நடந்துக்குவான். ரவுடித்தனமும் இருந்ததனால யாரும் அவன எதுவும் கேக்க மாட்டாங்க. நானும் எவ்வளவோ சொல்லிப் பாத்தும் அவன் கேக்கல. அப்புறம் ஒரு நாள் இது பத்தி நா எங்க அக்காக்கிட்ட சொன்னேன். அடுத்தநாளே அவ என்ன காலேஜ்ல ட்ரோப் பண்ண வரும் போது காலேஜ் பிரின்சிபால் கிட்ட கம்ப்ளைண்ட் பண்ணிட்டா. பிரின்சிபால் அவன கூப்பிட்டு வார்ன் பண்ணதும், என்மேல அவனுக்கு பயங்கரக் கோபம். ஒரு நாள் என்ன பிக்கப் பண்ண அக்கா வர வரைக்கும் நா செக்யூரிட்டி ரூம்ல உக்காந்துட்டு இருந்தேன்."
என்று கூறிவிட்டு கதறிக்கதறி அழ ஆரம்பித்தாள்.

"ஐயோ! அழாதீங்க யாமினி. ப்ளீஸ்."
என்று அவளை கொஞ்சம் வார்த்தைகளால் தேற்றினேன். ஆனாலும், அவள் அழுகையை நிறுத்தவில்லை. நான் உடனே காரை விட்டு இறங்கி பின் சீட்டில் ஏறி அவளருகில் உட்கார்ந்து கொண்டு அவளது கைகளைப் பிடித்து ஆறுதல் கூறினேன்.

"ப்ளீஸ் யாமினி. அழாதீங்க. அழாம என்ன நடந்துதுன்னு சொல்லுங்க. ப்ளீஸ்." என்று நான் கெஞ்சிக் கொண்டிருக்க, கொஞ்ச நேரம் விடாமல் அழுதுகொண்டிருந்தவள், பின்னர் தழுதழுத்த குரலில் பேச ஆரம்பித்தாள்.

"நா அங்க இருக்கும் போது, என்கிட்ட சொல்லிட்டு செக்யூரிட்டி அங்கிள் டீ குடிக்க வெளிய போக, நேரம் பாத்து என்ன பழிவாங்குறதுக்காக அவன் ப்ரெண்ட்ஸ் ரெண்டு பேர கூட்டிகிட்டு உள்ள வந்து என்ன பலவந்தமா பிடிச்சி கிஸ் பண்ணிட்டான். அத அவனோட ப்ரெண்ட்ஸ் ஃபோன்ல வீடியோ பண்ணிட்டாங்க. யார்கிட்டயாச்சும் சொன்னா அந்த வீடியோவ காலேஜ் முழுக்க எல்லாருக்கும் அனுப்பிடுவேன்னு சொல்லி என்ன பிளாக்மெயில் பண்ணான். நா அழுதுக்கிட்டு அவன்கிட்ட அந்த வீடியோவ டெலீட் பண்ண சொல்லி கெஞ்சிண்டு இருக்கும் போது, அந்த நேரம் பாத்து சரியா எங்க அக்கா என்ன தேடிகிட்டு உள்ள வந்தா. நா அழுதுக்கிட்டு அவன்கிட்ட கெஞ்சிகிட்டு இருக்குறத பாத்ததும் உடனே உள்ள வந்து அவன் கன்னத்துல 'பளார்' ன்னு ஒரு அறை விட்டா."
என்று கூறிவிட்டு மீண்டும் குலுங்கிக் குலுங்கி அழ ஆரம்பித்தாள்.

நான் எதுவும் கூறாமல் அவள் அழுது முடிக்கும் வரை அமைதியாக அமர்ந்திருந்தேன்.

அவள் கொஞ்ச நேரம் அழுதுவிட்டு என்னைப் பார்த்து அழுதுகொண்டே மீண்டும் பேச ஆரம்பித்தாள்.

"அக்கா அவன அறைஞ்சதும் கோபத்துல அவன் செக்யூரிட்டி ரூம்ல இருந்த ஒரு இரும்பு ராட எடுத்து அவ தலைலயே ஓங்கி அடிச்சான். அப்போ தலைய புடிச்சிகிட்டு கீழ விழுந்தவ தான்........."
என்று கூறிவிட்டு நிறுத்தாமல் கதறிக்கதறி அழுது கொண்டிருந்தாள்.

நான் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் அவளது கைகளைப் பிடித்து ஆறுதல் கூறிக்கொண்டிருந்தேன். அவளது கன்னங்களைப் பிடித்து கண்ணீரினையும் துடைத்து விட்டேன். ஆனாலும், அவள் அழுகையை நிறுத்தவில்லை. விம்மி விம்மி அழுதுகொண்டிருந்தாள். அவள் அழுவதனைப் பார்த்து எனது கண்களும் கலங்க ஆரம்பித்தன. அவளது தலையினை வாரி அணைத்து எனது தோள்க்கட்டில் சாய்த்துக் கொண்டேன். யாரோ அந்த முகம் தெரியாத ஒருவனை வெட்டிக் கூறு போடும் அளவுக்கு அவன் மேல் எனக்குக் கோபம் கோபமாக வந்தது.

"அவன என்ன பண்ணீங்க?"
என்று கோபமாகக் கேட்டேன்.

"அவன் இப்ப ஜெயில்ல இருக்கான்." என்றாள் அழுதுகொண்டே.

பாவம் அவள். ஒருத்தனின் மிலேச்சத்தனமான காதல் காரணமாக சொந்த அக்காவையே இழந்திருக்கிறாள். தாங்கிக்கொள்ளவே முடியாத வலியில் இருந்த அவளை நானும் காதல் என்ற பெயரில் தொந்தரவு செய்ததனால் தான் அவள் என்னையும் தொல்லை என்று கூறி இருக்கின்றாள். அதையெல்லாம் தெரிந்துகொள்ளாமல் நானும் அவள் மீது கடந்த 5 வருடங்களாக கோபத்தில் இருந்திருக்கிறேன் என நினைக்கும் போது என் மேல் எனக்கே கோபம் கோபமாக வந்தது.

அவள் அழுது முடிக்கும் வரை பொறுமையாக காத்திருந்தேன். அவள் சற்று நிதானமான நிலைமைக்கு வந்ததும்,

"சாரி யாமினி. உங்க மேல எந்த தப்பும் இல்ல. நா தான் உங்க சிட்டுவேஷன் புரியாம லவ் அது இதுன்னு உங்கள கஷ்டப்படுத்திட்டேன். ஐ ஆம் எக்ஸ்ட்ரீம்லி சாரி." என்றேன்.

அவள் எனது தோள்க்கட்டில் இருந்து விலகி நிமிர்ந்து சீட்டில் சாய்ந்து உட்கார்ந்துகொண்டாள்.

"பரவால்ல விடுங்க. அக்கா போனதுக்கு அப்புறம் அங்க இருக்கப் பிடிக்கல. காலேஜ் போகவும் பிடிக்கல. எல்லாம் முடிஞ்சி ஒரு மூணு மாசத்துல காலேஜயும் மாத்திகிட்டு வீட்டையும் மாத்திகிட்டு உங்க வீட்டுக்குப் பக்கத்துல குடி வந்தோம். ஆனாலும், புது காலேஜ்லயும் எனக்கு லவ் டார்ச்சர் இருந்திச்சு. நீங்களும் அதையே சொன்னதும் கொஞ்சம் கோபப்பட்டுட்டேன். ஐ ஆம் சாரி.."

"நா தான் உங்ககிட்ட சாரி சொல்லணும் யாமினி. உங்க நெலம யாருக்குமே வரக்கூடாது."

"ஹ்ம்ம். நா அழகா இருக்கேன்னு எல்லாரும் சொல்றீங்க. ஆனா, அந்த அழகால தானே எனக்கு அவன் டார்ச்சர் இருந்திச்சு. அதனால தானே எங்க அக்கா அநியாயமா....."
என்று கூறிவிட்டு மறுபடியும் அழ ஆரம்பித்தாள்.

"எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னு தெரியல யாமினி. நானும் உங்க அழகு பாத்து தான் உங்கள லவ் பண்ணேன். ஆனா, அழகுக்காக மட்டும் லவ் பண்ணல. உங்க கேரக்டர், உங்க நடத்தைகள், உங்க பண்பு எல்லாமே எனக்கு பிடிச்சிருந்திச்சு. முக்கியமா நீங்க எங்க அம்மாகூடவும் கீர்த்தனாகூடவும் பாசமா இருக்குறது எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருந்திச்சு. தயவு செஞ்சி என்ன நீங்க தப்பா நினைக்க வேணாம்."

அவள் அழுதுகொண்டே இருந்தாள். எனக்கு கோபம் கோபமாக வந்தது.

"உங்கள இந்த நிலமைக்கு ஆளாக்கி, இப்டி அழ வச்சவன கண்டம் துண்டமா வெட்டி வீசணும்னு தோணுது யாமினி." கோபம் அனல் பறக்க அவளிடம் கூறினேன்.

"உங்களுக்கே அப்டி தோணுதுனா எனக்கு எப்டி இருக்கும்? இதே பீல் எங்க எல்லாருக்கும் இருந்திச்சு. ஆனாலும், அவன் செஞ்ச தப்புக்கு இப்ப தண்டனைய அனுபவிக்கிறான். வெளிய வந்ததும் திருந்தி நடக்கவும் சான்ஸஸ் இருக்கு. அவனுக்கும் அம்மா அப்பா குடும்பம் எல்லாம் இருக்கு. அவங்களும் பாவம். நாங்க பட்ட கஷ்டம் அவங்களும் பட வேணாம் னு தோணிச்சு." என்றாள் அமைதியாக.

"நீங்க ரியல்லி கிரேட் யாமினி. இந்த நேரத்துல இத சொல்றது சரியா தப்பான்னு எனக்கு தெரியல. ஆனாலும் சொல்றேன். உங்கள இந்த நிலமைல பாக்கும் போது, எனக்கு உங்க மேல இருக்குற காதல் இன்னும் கூடுது."

அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை. கண்களை துடைத்துக் கொண்டு நிமிர்ந்தாள்.

"இந்த விஷயத்த பத்தி உங்ககிட்ட கேட்டு உங்கள கஷ்டப்படுத்துனதுக்கு ஐ ஆம் சாரி. ஆனா, இனிமே நீங்க எதுக்குமே அழக்கூடாது. நடந்தது, நடக்குறது, நடக்கப்போறது எல்லாமே நல்லதுக்குத்தான்னு நெனச்சிகிட்டு சந்தோசமா இருக்கப் பாருங்க."

"ஹ்ம்ம். ட்ரை பண்றேன்."

"ஹ்ம்ம். அப்புறம்.. கீர்த்தனா தேடப் போறா. நீங்க கிளம்புங்க."

"நீங்க வரலையா?"

"எனக்கு மனசு ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு. நா இங்கயே இருக்கேன். நீங்க போங்க."

"மனசு கஷ்டமா இருக்குன்னு மறுபடியும் குடிக்கப் போறீங்களா?"

"இல்ல. கொஞ்ச நேரம் தனியா இருக்கணும் போல இருக்கு."

"எனக்கும் தான்."

நான் எதுவும் பேசவில்லை. அவளும் எதுவும் பேசவில்லை. கொஞ்ச நேரம் இருவரும் அமைதியாக சீட்டில் சாய்ந்து கொண்டு அமர்ந்திருந்தோம்.
அருகில் இருந்த அவளது வாசனைகள் என்னை கிறங்கடித்துக்கொண்டிருந்தன.

"ஒரு ட்ரைவ் போலாமா?"
எனக் கேட்டேன்.

"இப்ப தானே வந்தோம்."

"ட்ரைவ் போனா மனசுக்கு கொஞ்சம் ரிலாக்ஸா இருக்கும். துபாய்ல கூட மனசு கஷ்டமா இருந்தா நா இத தான் செய்வேன்."

"ஓஹ். துபாய்ல அப்டி என்ன கஷ்டம் உங்களுக்கு?"

"ஏன்! உங்களுக்கு தெரியாதா?"

"இல்ல"

"ஓஹ்"

"சொல்லுங்க"

"எனக்கும் தெரியாது."

அவள் லேசாக சிரித்தாள். பின்னர்,
"அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டீங்களா என்ன?" என்று கேட்டாள்.

"எனக்கு தெரியாது"

"கஷ்டமா இருந்தா என்கூட பேசி இருக்கலாமே."

"பேசி இருந்தா மட்டும் நீங்க மனசு மாறி இருப்பீங்களா என்ன? இன்னும் இன்னும் கஷ்டப்படத் தானே வச்சிருப்பீங்க?"

"ஒரு வேள நீங்க பேசி இருந்தா என்னோட சிட்டுவேஷன் என்னன்னு தெரிஞ்சிருப்பீங்க. அதுக்கப்புறம், உங்களுக்கு நா அப்டி பேசிட்டனேன்னு வருத்தம் இருந்திருக்காது."

"ஹ்ம்ம். பேசி இருந்திருக்கலாம். என்ன பண்றது? உங்கள இனிமே தொல்லையே பண்ணக்கூடாதுன்னு ஒரு ஈகோ. அதனால தான் பேசல."

"ஹ்ம்ம். பரவால்ல விடுங்க. நீங்க சொன்ன மாதிரி எல்லாம் நல்லதுக்குத்தான்னு நெனச்சிகோங்க. விதில என்ன இருக்கோ அது தானே நடக்கும்."

"ஹ்ம்ம். பொல்லாத விதி."

"ஏன்?"

"சில விஷயங்கள் நமக்கு கிடைக்காதுன்னு இருந்தா அத நம்ம கண்ல காட்டாமலே இருக்கலாமே இந்த விதி."

"ஹாஹா."

"எதுக்கு சிரிக்கிறீங்க?"

"ஒண்டும் இல்ல. அத விடுங்க. கொடைக்கானல் பிடிச்சிருக்கா?"

"ஹ்ம்ம். ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு."

"ஏன்?"

"இவ்ளோ அழக கண்குளிர பக்கத்துலயே இருந்து பாக்குற சான்ஸ் கெடச்சா கொடைக்கானல் பிடிக்காம இருக்குமா என்ன?"
நான் அவளைப் பார்த்தபடி இரண்டு பொருள்பட கூறினேன்.

"ஓஹ்! எந்த ஏரியா உங்களுக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருந்திச்சு?"

"எந்த ஏரியான்னு தனித்தனியா பிரிச்சி சொல்ற அளவுக்கு இல்ல. எல்லாமே பிடிச்சிருக்கு."

"ஸ்பெஷல்லா ஏதாச்சும் இருக்குமே. அது என்னன்னு சொல்லுங்க."

"உங்க கண்ணு"

"வாட்?"

"என்ன? நான் சிரித்தேன்.

"டேய். நா கொடைக்கானல் பத்தி கேட்டேன் டா. லூஸு"

"நானும் அதையே தான் சொல்றேன்."

"கொடைக்கானல்ல எங்க இருக்கு என்னோட கண்ணு?"

"இதோ இருக்கே"
என்று எனது இரண்டு விரல்களை அவளது கண்களுக்கு அருகில் கொண்டு சென்று நிறுத்தினேன்.

"சரி. நா போறேன்" என்றவாறு கதவினைத் திறந்தாள்.

"ஹ்ம்ம்"

"நீங்க வரல?"

"இல்ல"

"ஏன்? இன்னும் மனசு கஷ்டமா இருக்கா என்ன?"

"இல்ல"

"அப்புறம் என்ன?"

"ஒரு மாதிரி போதையா இருக்கு."

"என்ன போத?"

"தெரியல"

"நா வர முதல்ல ஏதும் குடிச்சீங்களா என்ன?"

"ச்சே ச்சே"

"அப்புறம் என்ன?"

"இவ்ளோ நேரம் உங்க கூட இருந்து பேசிட்டு இருக்கேன்ல. அதனால தான்னு நெனைக்கிறேன்."

"டேய்.. இவ்ளோ நேரம் நா பேசிட்டா இருந்தேன்? அழுதுகிட்டு இருந்தேன்டா லூஸு."

"நீங்க டேய் ன்னு சொல்லும் போது மறுபடியும் போதையாகுது எனக்கு"

"ஆஆஆ.. உன்ன..."
என்றவாறு எனது தோள்ப்பட்டில் ஓங்கி ஒரு குத்து விட்டாள்.

"ஆஆஆஆ"
என அவள் குத்திய இடத்தினைத் தடவிக் கொண்டு,

"என்ன பெர்ஃபியூம் யூஸ் பண்றீங்க நீங்க?" என்று கேட்டேன்.

"நா எதுவும் யூஸ் பண்ணல. எதுக்கு கேக்குறீங்க?"

"இல்ல. ஒண்டுமில்ல. சும்மா தான்."

"பெர்ஃபியூம் பேர சொன்னா அதுக்கும் ஏதாச்சும் லைன் சொல்லுவீங்க"

"சொல்லலன்னாலும் சொல்லுவேன்."

"ஹையோ! ராசா. நா போறேன். நீ என்னமோ பண்ணு. பை."
என்றபடி காரில் இருந்து இறங்கி நடக்க ஆரம்பித்தாள்.


தொடரும்...

[KaamaArasan]

எனக்கு ரொம்பவே சந்தோசமாக இருந்தது. இத்தனை வருட காலத்தில் அவளுடன் இவ்வளவு பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்ததும் அவளது கைகளைப் பிடித்திருந்ததும் அவளுடன் இவ்வளவு சகஜமாகப் பேசியதும் இப்பொழுது தான் முதல் முறையாக நிகழ்ந்திருந்தது. இதற்கு முன்னர் இப்படி பேசுவதற்கு எனக்கு சந்தர்ப்பங்கள் கிடைத்திருந்தால் அவளை பேசிப் பேசியே என்னுடைய வழிக்கு கொண்டு வந்திருக்கலாம் எனவும் தோன்றியது. இன்னும் கொஞ்ச நேரம் அவளுடன் பேசிக்கொண்டிருக்க வேண்டும் போலவும் இருந்தது. உடனே ஃபோனை எடுத்து அவளுக்கு கால் செய்தேன். ஹோட்டல் வாசல் வரை சென்றிருந்தவள் மீண்டும் திரும்பி வந்தாள்.

நான் உள்ளே ஏறி அமரும்படி சைகை செய்ய அவள் மீண்டும் உள்ளே ஏறிக் கொண்டாள்.

"எதுக்கு கூப்பிட்டீங்க?"

"உங்ககிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்."

"ஹ்ம்ம். சொல்லுங்க."

"சொல்றனேன்னு தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. உங்க பாஸ்ட்ல நடந்தத வச்சி பாத்தா அதுல உங்க தப்பு எதுவுமே இல்ல. ஆனாலும் நீங்க லவ்வே வேணாம். அப்பா அம்மா சொல்றவன தான் கல்யாணம் பண்ணிப்பேன்னு ஒத்த கால்ல நிக்குறதுக்கு காரணம் என்ன?"

"காரணம் இருக்கு"

"என்ன காரணம்?"

"எங்க அக்கா செத்துப் போனதுக்கு காரணம் இந்த பாழாப்போன லவ் தானே? அதுல இருந்து எனக்கு லவ்னாலே வெறுப்பு, கோபம்."

"லவ் மேல வெறுப்பு, கோவம் எல்லாம் ஓகே. உங்களுக்கு யார் மேலயாச்சும் லவ் வந்தா என்ன பண்ணுவீங்க?"

"இதுவரைக்கும் அப்டி யாருமேலயும் வரல. இனிமே வந்தாலும் நோ யூஸ்."

"ஏன்?"

"எனக்குத் தான் ஏற்கனவே ஃபிக்ஸ் பண்ணிட்டாங்களே."

"யாரு விக்ரமா?"

"ஹ்ம்ம்."

"ஹாஹாஹா"

"எதுக்கு சிரிக்குறீங்க?"

"சாதாரண பூச்சி புழுவுக்கே இப்டி நடுங்குறான். அவன கல்யாணம் பண்ணி என்ன பண்ண போறீங்க?"

"ஹலோ.. ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒவ்வொரு வீக்னஸ் இருக்கத்தான் செய்யும். அத வச்சி மட்டும் அவர எடை போட முடியுமா? என்னதான் இருந்தாலும் அவரு ஒரு டாக்டர்."
விக்ரமை விட்டுக்கொடுக்காமல் பெருமையாக பதில் கூறினாள்.

"ஹ்ம்ம். சரி சரி. அப்புறம் உங்க இஷ்டம். கல்யாணம் பண்ணி சந்தோசமா இருங்க."

"ஹ்ம்ம். அதப் பத்தி நீங்க ஒண்டும் கவல பட வேணாம்."

"கவல படாம என்ன பண்ண யாமினி? அவன் உங்கள கேர் பண்ணி பாத்துப்பானான்னு எனக்கு சந்தேகமா இருக்கு."

"அதெல்லாம் பண்ணுவாரு."

"பண்ணலன்னா?"

"நா அட்ஜஸ்ட் பண்ணிப்பேன்."

"கேர் பண்ணாத ஹஸ்பண்ட வச்சிக்கிட்டு அட்ஜஸ்ட் பண்ணிப் பண்ணி வாழ்ந்துட்டு கடைசில எத்தனையோ பேர் டைவர்ஸ்ல வந்து நிக்கிறாங்க. தெரியுமா?"

"அதெல்லாம் நா பாத்துக்குறேன். நீங்க அது பத்தி கவலப்படாம சீக்கிரமா ஒரு நல்ல பொண்ணா பாத்து கல்யாணம் பண்ணி சந்தோசமா இருங்க."

"அதுக்கு இன்னும் டைம் இருக்கு."

"ஏன்?"

"ஃபர்ஸ்ட் கீர்த்தனா கல்யாணத்த முடிக்கணும். அப்புறம் பாக்கலாம்."

"என்ன பாக்கலாம்? கீர்த்தனா கல்யாணத்தோடயே உங்க கல்யாணத்தையும் பண்ண வேண்டியது தானே."

"எனக்கு இப்ப கல்யாணம் பண்ற மூட் இல்ல."

"ஏன்?"

"தெரியல"

"பர்ஸ்ட் கல்யாணத்த பண்ணுங்க. அப்புறம் எல்லாம் சரியாயிடும். நானும் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருப்பேன்."

"நா கல்யாணம் பண்றதுல உங்களுக்கு என்ன நிம்மதி இருக்கு?"

"நீங்க பக்கத்துல இருக்கும் போது விக்ரம் கூட பேசவே எனக்கு ஒரு மாதிரி கில்ட்டி பீலிங்கா இருக்கு. நீங்க கல்யாணம் பண்ணாம இருக்கும் போது நா கல்யாணம் பண்ணாலும் எனக்கு அதே பீலிங் தான் இருக்கும்."

"சோ, உங்களுக்கு கில்ட்டி பீலிங் வந்துரக் கூடாது. அதுக்காகவே நா கல்யாணம் பண்ணிக்கணும். நல்லா இருக்குதுங்க உங்க ஞாயம்."

"நானா உங்கள லவ் பண்ண சொன்னேன்?"

"அதுக்காக அவ்ளோ சீக்கிரமாவெல்லாம் கல்யாணம் பண்ண முடியாது."

"ஏன்?"

"ஜஸ்ட். தோணல."

"நீங்க பர்ஸ்ட் என்ன மறக்க ட்ரை பண்ணுங்க. ப்ளீஸ்."

"ஹ்ம்ம். நா மறுபடியும் துபாய் போகலாம்னு பாக்குறேன். அதுக்கப்புறம் நீங்க கல்யாணம் பண்ணிக்கோங்க. குழந்த பெத்துக்கோங்க. எதுவும் எனக்குத் தெரியாதுல! அப்டியே கொஞ்சம் கொஞ்சமா உங்கள மறந்துடுவேன்."

"மறுபடியும் துபாய் போனா கல்யாணத்த எப்ப பண்ணிக்க போறீங்க?"

அப்போது கீர்த்தனாவும் வருணும் எங்களைத் தேடி கார் பார்க்கிங்கினை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தனர். அவர்களைப் பார்த்ததும் எனக்கு ஒரு ஐடியா தோன்றியது. யாமினியின் கேள்விக்கு பதில் சொல்லாமல் சட்டென எழுந்து முன்னால் கையை நீட்டி கார் என்ஜினை ஆப் செய்து விட்டு காரை லாக் செய்தேன். பின்னர் யாமினியை கீழே சீட்டின் இடைவெளியில் அவர்களுக்குத் தெரியாமல் இருட்டில் மறைந்து கொள்ளுமாறு கூறினேன். நானும் அதே போல மறைந்து கொண்டேன்.

யாமினி எதுவும் புரியாமல்,
"என்னாச்சி?" என்றாள் மெதுவாக.

நான் கொஞ்சம் வசதியாக கீழே உட்கார்ந்து கொண்டு,

"கீர்த்தனா பத்தி நீங்க என்ன நெனைக்கிறீங்க?" என்று கேட்டேன்.

"அவளுக்கென்ன? ரொம்ப நல்ல பொண்ணு."

"அவள உங்களுக்கு பிடிக்குமா?"

"ஹ்ம்ம். ரொம்ப பிடிக்கும். எதுக்கு கேக்குறீங்க?"

"எந்த அளவுக்கு பிடிக்கும்?"

"எந்த அளவுக்குன்னா? எதுக்கு கேக்குறீங்க?"

"சொல்லுங்க."

"அவள எனக்கு எந்த அளவுக்கு பிடிக்கும் னு கேட்டா என்ன சொல்றது? இந்த டூர் வரவே கூடாதுன்னு நெனச்சேன். ஆனா கடைசில அவ நெனச்சது தான் நடந்துச்சு. பிடிவாதம் பிடிச்சு என்ன வர வச்சிட்டா. அவ மனசு கஷ்டப்படக் கூடாதுன்னு தான் நா வந்தேன். அந்த அளவுக்கு பிடிக்கும்."

"அவ்ளோதானா?"

"வேற என்ன சொல்றதுன்னு தெரியல. அவ ஒரு ஆம்பளயா இருந்தா அவளையே கல்யாணம் பண்ணிப்பேன். அந்த அளவுக்கு பிடிக்கும். ஹாஹா."

"கல்யாணம் பண்ணிக்கிறதுக்கு அவ ஆம்பளையா தான் இருக்கணும் னு இல்ல. இப்ப நம்ம நாட்ல எல்லாத்துக்கும் சட்டம் வேற வந்திருச்சு. ஹாஹா."

"ச்சீ. அசிங்கமா பேசாதீங்க. எதுக்கு கேக்குறீங்க இதெல்லாம்?"

"சொல்றேன். அவ உங்க வீட்டுக்கு மருமகளா வந்தா நீங்க ஏத்துப்பீங்களா?"

"இது பத்தி நானும் நெனச்சிருக்கேன். எனக்கு ஒரு அண்ணா இருந்திருந்தா அவனுக்கு அவளயே கல்யாணம் பண்ணிக் குடுத்திருப்பேன்."

"அதான் வருண் இருக்கானே."

"வருண் எப்டி? அவன் அவள விட வயசுல சின்னவன்."

"பட், அவங்க ரெண்டு பேரும் லவ் பண்றாங்க"

"வாட்? என்ன சொல்றீங்க?"

"ஆமா. உண்மையா தான் சொல்றேன். ரெண்டு பேரும் லவ் பண்றாங்க."

"இருக்கவே இருக்காது. உங்களுக்கு யார் சொன்னது?"

"அவங்க ரெண்டு பேரோட நடவடிக்கைலயும் எனக்கு ஒரு சந்தேகம் இருக்கு."

"சந்தேகம் தானே. கன்போர்ம் இல்லையே."

"பாத்தா அப்டி தான் தோணிச்சு."

"எனக்கு நம்பிக்கை இல்ல. அவங்க ரெண்டு பேரும் நல்ல ப்ரெண்ட்ஸ். எல்லாத்துக்கும் மேல அக்கா தம்பி மாதிரித் தான் பழகுறாங்க. அத வச்சி நீங்க ஏதோ தப்பா யோசிச்சி இருக்கீங்க."

"அவங்க என்ன நோக்கத்துல பழகுறாங்கன்னு புரிஞ்சிகொள்ள முடியாத அளவுக்கு நா ஒண்டும் சின்ன குழந்த இல்ல. நா வேணா அத உங்களுக்கு ப்ரூவ் பண்றேன்."

"எப்டி?"

"அதுக்காகத் தான் மறஞ்சிக்க சொன்னேன்."

அவர்கள் இருவரும் காரின் அருகில் வந்து பார்த்தார்கள். நாங்கள் மறைந்திருந்ததால் காரில் இல்லை நினைத்துக் கொண்டு காரின் முன்னே நின்றுகொண்டு கீர்த்தனா எனக்கும் யாமினிக்கும் மாறி மாறி கால் செய்தாள். நாங்கள் இருவருமே ஃபோனை எடுக்கவில்லை. பின்னர் காரின் முன்னே சாய்ந்து கொண்டு இருவரும் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தனர். கார் கண்ணாடிகள் எல்லாம் மூடி இருந்ததனால் அவர்கள் என்ன பேசுகிறார்கள் என எங்களால் கேட்க முடியவில்லை.

சற்று நேரத்தில் வருண் கீர்த்தனாவின் கையைப் பிடித்துத் தடவியபடி பேசிக்கொண்டிருந்தான்.

அதனைப் பார்த்ததும் யாமினி திரும்பி என்னைப் பார்த்தாள். நான் எதுவும் சொல்லாமல் அவர்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

யாமினியின் கண் முன்னே வருணின் விளையாட்டுக்கள் தொடர்ந்தன. பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே கீர்த்தனாவின் கன்னத்தில் முத்தமிடச் செல்வதும் அதனை அவள் தடுப்பதுமாக போய்க் கொண்டிருந்தது. அவள் கன்னத்தில் முத்தமிடுவதனை தடுத்ததனால், பிடித்திருந்த அவளது கையை மேலே தூக்கி முத்தமிட்டான் வருண். உடனே கீர்த்தனா அவனை அடிக்க, இது தான் சாக்கு என அவன் அவளை கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டான். கீர்த்தனா அவனது பிடியில் இருந்து தப்பிக்க முயற்சிக்க வருண் அவளது காது, கழுத்து, கன்னங்கள் என முத்த மழை பொழிந்தான். பின்னர் அவனில் இருந்து விடுபட்டுக் கொண்டு அவனை அடி அடியென அடித்து விட்டு மீண்டும் காரில் சாய்ந்து கொண்டாள் கீர்த்தனா. பின்னர் சுற்றிவர நோட்டமிட்டுக் கொண்டாள்.

நான் யாமினியை நோக்கினேன்.

"இப்ப நம்புறீங்களா?"

"ஹ்ம்ம் "

"இப்ப சொல்லுங்க. என்ன பண்ணலாம்?"

"என்ன பண்ணலாம் ன்னா? கார்ல இருந்து இறங்கிப் போய் வருண நாலு சாத்து சாத்தணும் போல இருக்கு." என்றாள் கோபமாக.

"அவசரப்படாதீங்க. எனக்கும் அப்டித்தான் இருக்கு. ஆனா, இந்த விஷயம் நமக்குத் தெரியாத மாதிரி நடந்துக்குவம்."

"ஏன்?"

"இப்ப நாம ப்ராப்ளம் பண்ணா அவங்க டூர் மூட் ஸ்பாய்ல் ஆய்டும். அப்புறம் சாவு வீடு மாதிரித் தான் இருக்கும் நம்ம டூர்."

"பாவம் கீர்த்தனா. அவ நல்ல பொண்ணு. இவன் தான் அவள வழுக்கட்டாயமா அது இதுன்னு பண்ணிட்டு இருக்கான். வருண் இப்டி இருப்பான்னு நா நெனச்சி கூட பாக்கல."

"உங்களுக்கே இப்டி இருந்தா அவ அண்ணன் எனக்கு எப்டி இருக்கும்?"

"ஐயோ! சாரிங்க. அவனுக்காக நா உங்ககிட்ட மன்னிப்புக் கேட்டுக்குறேன்."

"நீங்க எதுக்கு மன்னிப்பு கேக்கணும்? விடுங்க."

"ஹ்ம்ம். இப்ப என்ன பண்லாம்?"

"நீங்க தான் சொல்லணும்."

"என்ன சொல்ல?"

"உங்க அப்பா அம்மா இத ஒத்துப்பாங்களா?"

"எனக்கு தெரியல. அவங்களுக்கு கீர்த்துவ ரொம்ப பிடிக்கும். ஆனா வயசு தான் இடிக்குது. என்ன பண்ணுவாங்களோ தெரியல."

அப்போது வருண், ஏதேதோ பேசிப் பேசி கெஞ்சிக் கூத்தாடி கீர்த்தனாவிடமிருந்து கன்னத்தில் ஒரு முத்தத்தினைப் பெற்றுக் கொண்டான். பின்னர், மீண்டும் கெஞ்சிக்கெஞ்சி அவளை சம்மதிக்க வைத்து அவளது உதட்டிலும் முத்தமிட்டுக் கொண்டான்.
கீர்த்தனாவும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவனது சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட ஆரம்பித்தாள். ஏதேதோ பேசிக்கொண்டிருந்தவன் அவளது கையைப் பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு காரின் பின் பக்கமாக இருட்டினுள் சென்று அவளது உதட்டோடு உதடு சேர்த்து கவ்விக்கொண்டு முத்தமிட ஆரம்பித்தான். காரின் பின் கண்ணாடி வழியாக எட்டிப் பார்த்தாலும், அவர்கள் முத்தமிடுவதனைத் தவிர இருட்டில் எதுவும் சரியாகத் தெரியவில்லை. ஆனாலும் உதட்டோடு உதடு சேர்த்து முத்தமிடுபவனின் கைகள் மட்டும் என்ன சும்மாவா இருக்கப் போகிறது?
அவளது கொழுகொழு பின்னழகு சதைகளை இறுக்கி அழுத்திப் பிசைந்துகொண்டிருப்பான். அவனது புடைத்த ஆணுறுப்பு அவளது பெண்மையின் மேட்டில் அழுத்தம் கொடுத்து உரசிக்கொண்டிருக்கும் என நினைக்கும் போது கடுப்பாக இருந்தது. நான் யாமினியைப் பார்த்தேன்.

அவள் அவர்களைப் பார்க்காமல் கதவில் சாய்ந்துகொண்டு தலை குனிந்தபடி அமர்ந்திருந்தாள்.

"எந்த ஒரு அண்ணனும் பாக்கக் கூடாத ஒரு சம்பவம் என் கண் முன்னாலையே நடக்குது." என்றேன்.

"சாரிங்க. வருண் இப்டி பண்ணுவான்னு நா கனவுல கூட நினைக்கல."

"ஹ்ம்ம். எல்லாருக்கும் வயசு ஆக ஆக அதுக்குரிய இயல்புகளும் வரத்தான் செய்யும். அவங்க லவ் வேற பண்ணுறாங்க. இதெல்லாம் லவர்ஸ்குள்ள இருக்குற சாதாரண விஷயங்கள் தானே. என்ன பண்றது?"

"நீங்க ஈஸியா சொல்லிட்டீங்க. எனக்கு பயமா இருக்கு."

"என்ன பயம்?"

"அவங்க லவ்வ வீட்ல ஒத்துக்கலன்னா என்ன பண்றது?"

"உங்களுக்கு இது ஓகேவா?"

"கீர்த்துங்குறதால எனக்கு ஓகே தான்."

"அப்போ பிரச்சனன்னு வரும் போது நீங்க இவங்களுக்கு சப்போர்ட் பண்ணுவீங்களா?"

"ஹ்ம்ம்"

"அப்ப ஓகே. எனக்கும் சம்மதம்." என்றபடி கையை நீட்டினேன்.

அவளும் கையை நீட்ட நான் அதனைப் பிடித்துக் கைகுலுக்கிக் கொண்டேன்.

பின்னர்,
"ஏதாச்சும் பண்ணி அவங்கள டிஸ்டர்ப் பண்ணி விடுங்க. ப்ளீஸ்."
என்றாள் யாமினி.

நான் போனை எடுத்து கீர்த்தனாவுக்கு கால் செய்தேன். பின்னர், அவர்கள் விலகிக் கொண்டதும் கட் செய்தேன். சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக் கொண்டு வாயினை துடைத்தபடி ஆடைகளை அட்ஜஸ்ட் செய்தபடி இருவரும் காரின் முன்னே வந்து நின்று கொண்டனர். கீர்த்தனா எனக்கு கால் செய்தாள். நான் காலை கட் செய்தேன். பின்னர் அவர்கள் இருவரும் ஏதோ பேசிவிட்டு ரூமை நோக்கி நடந்தனர்.

நாங்கள் இருவரும் எழுந்து சீட்டில் அமர்ந்து கொண்டோம்.

"உங்க தம்பி கூட பழச மறந்து சகஜமான நிலைமைக்கு வந்துட்டான். லவ் பண்றான். சந்தோசமா இருக்கான். ஆனா நீங்க இன்னும் அதையே பத்தி நெனச்சிகிட்டு லவ் வேணாம்னுகிட்டு இருக்கீங்க" என்றேன் கடுப்பாக.

"என்னால முடியல கார்த்திக். என் கண் முன்னாலயே நடந்த அந்த சம்பவத்த எப்டி அவ்ளோ ஈஸியா மறக்க முடியும் சொல்லுங்க?"

"அதையே பத்தி நெனச்சிட்டு இருந்தா மறக்க முடியுமா என்ன?"

"நெனைக்காம இருக்க முடியல கார்த்திக். ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு தடவயாச்சும் யாழினி பத்தி நினைக்காம நா தூங்குனதே இல்ல."

அவளுக்கு இருக்கும் பிரச்சனை என்னவென்று எனக்கு புரிய ஆரம்பித்தது. அவள் இன்னும் அன்று நடந்த அந்த சம்பவத்திலிருந்து வெளிவரவில்லை என்பது நன்றாகவே எனக்குப் புரிந்தது. இப்பொழுது அவளுக்குத் தேவை எல்லாம் ஒரு ஹோர்மோன் மாற்றம். அவளது இரவு நேர கற்பனைகளில் ஓடிக்கொண்டிருந்த அந்த பழைய கேஷட்டினை தூக்கிப் போட்டுவிட்டு புதிய ஒரு கேஷட்டினை மாற்றி வைக்க வேண்டும். அவ்வளவு தான்.

'ஓகே.. இனிமே அது பத்தி ஞாபகம் வராம இருக்க நா ஒண்ணு பண்றேன்."

"என்னது?"

"கண்ண மூடுங்க. சொல்றேன்."

"என்னன்னு சொல்லுங்க."

"கண்ண மூடுங்க. சொல்றேன்."

"சரி ஓகே. மூடிட்டேன். சொல்லுங்க."

நான் மெல்ல நகர்ந்து அவளுக்குப் பக்கத்தில் அமர்ந்து கொண்டு அவளது கன்னங்கள் இரண்டினையும் பிடித்தேன். அடுத்த செக்கனே அவள் பயத்தில் கண்களைத் திறக்க, அவளது இதழ்களில் 'ப்ப்ப்ச்ச்ச்ச்ச்ச்' என எனது இதழ்களை பதித்துவிட்டு விலகினேன்.

"வாட் த ஹெல் இஸ் திஸ் கார்த்திக்?"
என்றபடி வலது கையால் அவளது உதட்டினை துடைத்தபடி கோபத்தில் கொந்தளித்தாள். எதிர்பார்த்தது தான்.

நான் எதுவும் சொல்லாமல் மீண்டும் அதே போல அவளது கன்னங்களைப் பிடித்து அவளது இதழ்களில் எனது இதழ்களை பதித்தேன்.

அவள் திமிறினாள். கொந்தளித்தாள். என்னை அடி அடி என அடித்தாள். அடுத்த கட்டம் காரில் இருந்து இறங்கி சென்று விடுவாள் என நினைத்து நான் அவளது கைகளை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டேன்.

"இங்க பாருங்க யாமினி. இனிமே நைட் தூங்கும் போது உங்க அக்கா ஞாபகம் வராது. இது தான் ஞாபகம் வரும்."
என்றவாறு அவளது கைகளை விட்டு விட்டு இடது கையால் அவளது பின் கழுத்தினைப் பிடித்து எனது பக்கம் இழுத்து, எனது வலது கையை அவளது இடுப்பில் வைத்து அழுத்தமாக பிசைந்தபடி மூன்றாவது முறையாகவும் அவளது இதழ்களில் எனது இதழ்களைப் பதித்தேன். பின்னர் அவள் மீண்டும் கொந்தளித்து என் மேல் கொப்பளிக்க முன்னர் சட்டென காரில் இருந்து இறங்கி வெளியே வந்து சுவர் ஓரமாக நின்றுகொண்டேன்.

வாழ்க்கையில் மறக்கவே முடியாத அந்த முதல் மூன்று முத்தங்கள். அதுவும் நான் எட்டாக்கனி என்று நினைத்து வியந்த ஒரு அழகு யட்சிக்கு. அவளது விருப்பம் இன்றி நான் அவளை முத்தமிட்டது தவறுதான். ஆனாலும், அவளது மனதில் என்னைப் பற்றிய சிந்தனைகள் இனிமேலாவது வருவதற்கு ஒரு பிள்ளையார் சுழியாக இந்த சந்தர்ப்பத்தினை நான் பயன்படுத்திக்கொண்டேன். இதனை விட்டால் எனக்கு வேறு வாய்ப்புக்கள் ஒரு போதும் கிடைக்கப் போவதும் இல்லை.


தொடரும்...

[KaamaArasan]

Finally the hero is becoming a hero

Haha.. Sometimes men should come out of their comfort zone to do some magic in their life..

[KaamaArasan]

Nanba super update
Kadhaluku ithu pola pillaiyar suzhi pottu naan kelvi pattathey illai
Sema nanba
Adutha update waitting

Hahaha..

[KaamaArasan]

Start panniyachi evlo thooram evlo vegama po potho intha love story

Pakalam bro.

[KaamaArasan]

Semma Interesting Update Nanba

Thankyou nanba..

[KaamaArasan]

Super update dude. Story going in good path. Very soon I expect the remaining love and sex. Really very nice dude.

Thankyou bro..

[KaamaArasan]

நாயகனின் பார்வையில் இதுவரை நகர்ந்த கதை முதல்முறையாக நாயகி பார்வையில் அவளின் கடந்த கால நிகழ்வுகள் வலிகள் மிக்கதாக உள்ளது வருத்தமளிக்கிறது எனினும் அவள் முழுமையாக நாயகனை ஏற்று கொண்டதாக தெரியவில்லை அது நண்பனாக பேசுவதாகவே படுகிறது பெற்றோரை முழுவதும் நம்பும் பெண்ணாக அவள் இருப்பது சிறப்பு நாயகன் நாயகனுடைய தங்கை இருவரின் முயற்சியை விட நாயகி மனம் திருந்தி நாயகனை ஏற்கும்போது கதை முழுமை பெறும் இல்லையேல் யட்சி யட்சியாகவே பார்க்க வேண்டியது தான்

கிளைமாக்ஸ் காட்சி பற்றி இப்பொழுதே எதுவும் சொல்ல முடியாதே நண்பரே. ஹாஹா

[KaamaArasan]

நண்பா, நீண்ட நாளுக்கு பிறகு, ஒரு மென் காம கதையை படித்துக் கொண்டு இருக்கிறேன்.. சிறப்பாக எழுதுகிறீர்கள். தொடருங்கள்..

நன்றி நண்பா.

[KaamaArasan]

தொடர்து பதிவு போடுகள் நண்பா

நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் எழுதுகிறேன் நண்பா. தாமதங்கள் ஏற்பட்டால் மன்னிக்கவும்