15-10-2026, 08:01 PM
♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.Running
Showing only the posts of Geneliarasigan: 1,763 of 4,255 posts. Show all posts
15-10-2026, 08:02 PM
15-10-2026, 08:25 PM
(14-10-2026, 07:42 PM)rameshsurya84 Wrote: அட என்ன நண்பா! மிகவும் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்த காம கூடல் காட்சி சினிமாவில் வருவது போல முக்கியமான நேரத்தில் கதாநாயகன் வந்து தடுத்தது போல ஏமாற்றமாகிவிட்டதே. நானும் இஷிதா வந்து விட கூடாது என்று வேண்டினேன். அவள் வந்து எல்லாவற்றையும் கெடுத்து விட்டாளே. அவள் பெண்மை இதழ்களை நன்றாக சுவைத்த பின்னர் இஷிதா வந்து இருக்க கூடாதா? காமம் ததும்பி பொங்கி வழியும் நேரத்தில் எல்லாம் வீணாகிவிட்டதே?
இன்று தங்க்ளின் பதிவு மிக மிக அருமையாக இருந்தது. அதிலும் சிற்பிகாவின் காத்தவராயன் காமக் ஊடல் காட்சி முந்தைய காம தேவதை அனுவின் பதிவுகளை நினைவு படுத்தியது. இன்று தாங்கள் முழு வீச்சில் பதிவிட்டது மிகவும் மனதை காம போதையில் தள்ளியது. தொடர்ந்து எல்லாரும் ஆதரவு தந்ததால் அந்த ஒரு HIGH ENERGY தங்களின் இன்றைய பதிவில் முழுமையாக தெரிந்தது.
இதே போல் தாங்கள் இதே FULL ENERGY-யுடன் தொடர்ந்து எங்களுகாக பதிவிட வேண்டும். அதுவே எங்கள் எங்கள் விருப்பம்.
அருமையான பதிவிகளுக்கு மிக்க நன்றி நண்பா. காத்திருக்கிறேன் அடுத்த பதிவுக்காக!
Thanks nanba
15-10-2026, 08:26 PM
15-10-2026, 08:50 PM
Update - 197
இஷிதா தன் கையில் ஏந்தியிருந்த அந்தப் புனிதமான சியாமந்தக மாலையை, அது வைக்கப்பட்டிருந்த பெட்டியுடன் சேர்த்துக் கொதித்தெழுந்த ஆவேசத்துடன் அப்படியே வீசி எறிந்தாள்!
அவள் வீசிய வேகத்தில் பெட்டியின் மூடி திறந்து கொள்ள, அந்தச் சியாமந்தக மாலை இருண்ட வெளியிலும் தன் திவ்ய ஒளியால் ஜொலித்துக்கொண்டே காற்றைக் கிழித்துக் கொண்டு பறந்து வந்தது.
அந்தத் தெய்வீக மாலை நெருங்க நெருங்க, அதன் உக்கிரமான ஒளியும் சக்தியும் தாங்காமல் காத்தவராயனின் ஆவியின் முதுகுப் பகுதி கொப்பளித்து எரிய ஆரம்பிக்க, அவனது அவஸ்தை உச்சத்தை அடைந்தது.
அவன் தன் ஆண்மையைச் சிற்பிகாவின் பெண்மைக்குள் முழுமையாக இறக்க முயன்ற அந்தத் துடிக்கும் இறுதி நொடியில்—
இஷிதா எறிந்த சியாமந்தக மாலையின் தெய்வீக ஆற்றல் அவனைத் தாக்க, காத்தவராயனின் துஷ்ட ஆத்மா சடாரென்று ரியானின் உடம்பிலிருந்து வேரோடு பிடுங்கப்பட்டு வெளியே தூக்கி எறியப்பட்டது!
ஆனால், அதே கணத்தில் ஒரு விபரீதம் நிகழ்ந்தது.
காத்தவராயன் தன் இடுப்பைச் செலுத்திய அந்த இறுதி விசையின் வேகம் நின்றபாடில்லை. அவன் ஆவி விலகிய அந்தத் தறுவாயில், ஏற்கனவே அவனது தொடர்ச்சியான தீண்டல்களாலும் மோகத்தினாலும் தளண்டு போயிருந்த சிற்பிகாவின் பெண்மை இதழ்கள் தானாகவே வழிவிட்டன. சரியாக அவன் விலகிய அந்த விநாடி, காத்தவராயனின் விறைத்த ஆண்மைக்குப் பதிலாக அங்கே சுயநினைவு பெற்று விழித்தெழுந்த ரியானின் ஆண்மை, சிற்பிகாவின் பெண்மையை முற்றிலுமாகத் துளைத்து ஊடுருவி உள்ளே சென்றது!
மறுநொடி—சிற்பிகாவின் கன்னிமை கிழிந்த அந்தத் திடீர் வலியிலும் அதிர்ச்சியிலும், "வீல்..."என்று அலறித் துடித்துக் கத்தினாள்!
![[Image: 603029902-18547722943006854-4654701594484456063-n.jpg]](https://i.ibb.co/B5vGDhJm/603029902-18547722943006854-4654701594484456063-n.jpg)
அப்போதுதான் கண் விழித்த ரியானுக்கு, தன் உடலை விட்டுப் பிரிந்த ஆவியின் சுவடுகளும், தனக்கு அடியில் இன்பமும் வலியும் கலந்து தத்தளிக்கும் சிற்பிகாவும் என்னவென்று புரிந்து கொள்ளவே சில கணங்கள் தேவைப்பட்டன. அவன் முகம் அதிர்ச்சியிலும் குழப்பத்திலும் உறைந்து போனது.
அதே சமயம், அவர்களைச் சுற்றிப் பறந்துகொண்டிருந்த சியாமந்தக மாலை திடீரெனத் திசைமாறி, ரியானின் முதுகில் பலமாக மோதியது!
சடார்!
மாலையின் இணைப்புகள் அறுந்து சிதறின.
அதிலிருந்த ஒவ்வொரு மணியும் ஒளியைச் சிந்தியபடி தரையில் விழுந்து உருண்டோடியது. ஆனால், அவை வெறுமனே சிதறி விழவில்லை.
அந்த மணிகள் இருவரையும் சுற்றி ஒரு முழுமையான வட்டத்தை உருவாக்கிய அடுத்த கணம், அவற்றிலிருந்து வெளிப்பட்ட தெய்வீக ஒளி ஒன்றோடொன்று இணைந்து, பிரகாசமான பாதுகாப்பு வளையமாக மாறியது..
"சிற்பிகா..."
அன்பும் பாசமும் காதலும் ஒன்றாகக் கலந்த அந்த ஒற்றை அழைப்பில், தன் உயிரையே உருக்கி அவளது பெயரைச் சொன்னான் ரியான்.
அந்தக் குரல்...
சற்று முன்புவரை காத்தவராயனின் கொடூரமான பிடியில் சிக்கித் தவித்த சிற்பிகாவின் செவிகளில் விழுந்த அடுத்த கணமே, அவளுக்குள் அடைபட்டுக் கிடந்த உணர்வுகள் அனைத்தும் அணை உடைத்த வெள்ளமாய்ப் பெருக்கெடுத்தன.
தன்னைச் சுற்றி நிகழ்ந்தவற்றை நினைத்துப் பார்த்த அவளது நெஞ்சம் குற்றவுணர்விலும் வேதனையிலும் துடித்தது. காத்தவராயனின் ஆதிக்கத்தில் சிக்கி, தன்னையே இழந்துவிட்டோமோ என்ற எண்ணம் அவளை உள்ளுக்குள் சிதைத்துக்கொண்டிருந்தது.
ஆனால், இப்போது அவளை அன்போடு அழைத்த அந்தக் குரலில் காத்தவராயனின் வக்கிரமோ, அவனது கொடூரமான மோகமோ துளியும் இல்லை.
அங்கே ஒலித்தது அவளுடைய ரியானின் குரல்!
அவளை உயிருக்கும் மேலாக நேசிக்கும் ரியானின் குரல்!
அந்த உண்மை ஒன்றே, சிதைந்து போக இருந்த அவளது மனதிற்கு ஒரு பெரும் ஆறுதலாக அமைந்தது.
அவளது விழியோரங்களில் தேங்கியிருந்த கண்ணீர்த் துளிகள் மெல்ல உருண்டு வழிந்தன.
அதே நேரத்தில், அங்கே மற்றுமொரு அதிசயம் அரங்கேறியது!
சற்று முன்புவரை உடைந்து தூள்தூளாகச் சிதறிக் கிடந்த குலதெய்வக் கல், ஏதோவொரு கண்ணுக்குப் புலப்படாத தெய்வீக சக்தியால் ஈர்க்கப்படுவதைப்போல மெல்ல அசைந்தது.
தரையில் சிதறிக் கிடந்த அதன் துண்டுகள் ஒவ்வொன்றாக அந்தரத்தில் எழும்பின.
ஒன்றோடொன்று நெருங்கி, சரியான இடங்களில் பொருந்தி, ஒன்றாக இணைந்தன.
சில நொடிகளுக்கு முன்பு சிதைந்துகிடந்த அந்தக் கல், இப்போது தன் பழைய உருவத்தை மீண்டும் பெற்றிருந்தது!ஆனால் இன்னும் உயிர் பெறவில்லை..
தன் இடுப்பில் இருக்கும் நிலை உணர்ந்து அவசரப்பட்டு விலக முயன்றான் ரியான். ஆனால், அவனது உடலை விட்டுச் சமீபத்தில் தான் விலகிய காமத்தின் எச்சமும், கட்டுக்கடங்காத உஷ்ணமும் அவனை அங்கிருந்து எழ விடாமல் தடுத்தன.
சிற்பிகா பதற்றத்துடன் அவனது கண்களை உற்றுப் பார்த்தாள். அதில் காத்தவராயனின் கண்களில் இருந்த கொடூரமான உக்கிரம் சுத்தமாக இல்லை; தூய்மையான ரியானின் பரிவும் காதலுமே அதில் மிளிர்ந்தன.
அதை உணர்ந்ததும் அவளது கண்கள் ஆனந்தக் கண்ணீரில் நனைந்தன. அவனது முதுகில் தன் கைகளை இறுக்கப் பிணைத்துக் கொண்டவள் கெஞ்சினாள்:
"ரியான்... ப்ளீஸ், விலகாதே..."
இதற்கிடையில், அந்தப் பாதுகாப்பு வட்டத்திற்குள் நுழைந்து சிற்பிகாவை மீட்கவும் பழிவாங்கவும் காத்தவராயனின் ஆவி கோபத்துடன் துடித்துக்கொண்டு பாய்ந்து வந்தது.
ஆனால்..
பாதுகாப்பு வளையத்தைத் தீண்டிய அந்தக் கணமே, ஒரு கண்ணுக்குப் புலப்படாத தெய்வீகச் சுவர் அவனைத் தடுத்து நிறுத்தியது!
"டமார்!"
அவன் மோதிய வேகத்தில் எழுந்த ஒளிப்பிழம்பு இரவையே ஒரு கணம் பகலாக்கியது.
அடுத்த நொடியே, அந்தத் தெய்வீக ஆற்றல் அவனைப் பின்னோக்கித் தூக்கி எறிந்தது!
காற்றில் தலைகுப்புறச் சுழன்ற காத்தவராயனின் ஆவி, தரையைத் தொடுவதற்குள் மீண்டும் ஒரு சக்திவாய்ந்த அதிர்வால் தாக்கப்பட்டது.
"ஆஆஆஆஆ...! இஷிதா...!"
அவனது அலறல் அந்தத் தீவு முழுவதையும் அதிரச் செய்தது.
மரங்கள் நடுங்கின.
இரவு வானில் வட்டமிட்டுக்கொண்டிருந்த பறவைகள் அச்சத்துடன் சிறகடித்துப் பறந்தன.
காத்தவராயனின் கோபம் எல்லையைக் கடந்தது. ஆனால், அவனால் அந்த ஒளிவட்டத்திற்குள் நுழைய முடியவில்லை.
அவனது சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு தெய்வீக அரண், இப்போது சிற்பிகாவையும் ரியானையும் பாதுகாத்துக்கொண்டிருந்தது!
அவன் வலியில் அலறித் துடித்துக் கத்திய அந்தப் பயங்கரக் குரல், அந்தத் தீவு முழுவதையும் அதிர்ந்து நடுங்கச் செய்தது.
வெளியே வலியால் துடிக்கும் காத்தவராயனின் அலறலைச் சிற்பிகா உணர்ந்தாள். அவள் என்னவென்று புரியாமல் அவளைத் திரும்பிப் பார்த்த ரியானின் முகத்தைப் பார்த்து மெதுவாய் நிமிர்ந்தாள்.
அடுத்த நொடி... சிற்பிகாவின் இதழ்களில் ஒரு குரூரமான ஆனால் உறுதியான புன்னகை மலர்ந்தது!
காத்தவராயனை முற்றிலும் வீழ்த்தி, அவனிடம் இழந்த அத்தனைக்கும் சேர்த்துப் பழிவாங்குவதற்கு இதைவிடச் சிறந்ததொரு சந்தர்ப்பம் இனி கிடைக்காது என்பதை அவள் தெளிவாகப் புரிந்து கொண்டாள்!
காத்தவராயனின் பரிதாபகரமான தோல்வியைக் கொண்டாடுவதுபோல, வானத்திலிருந்து மெல்லிய தூறல் மழை சிந்தத் தொடங்கியது.
குளிர்ந்த மழைத்துளிகள் ரியானின் முகத்திலும் சிற்பிகாவின் கன்னங்களிலும் விழுந்து வழிந்தன.
சில நொடிகளுக்கு முன்புவரை அச்சமும் மரணபயமும் சூழ்ந்திருந்த அந்த இடம், இப்போது ஏதோவொரு மாயாஜால உலகமாக மாறியிருந்தது.
ஆனால், அந்த அழகிய சூழலுக்கு வெளியே...
தனது இயலாமையால் கொந்தளித்துக்கொண்டிருந்தான் காத்தவராயன்!
அவனது ஆத்திரம் கலந்த அலறலைப் பொருட்படுத்தாமல், சிற்பிகா மெல்லத் தன் முகத்தை நிமிர்த்தினாள். அவளது பார்வை ஒரு கணம் பாதுகாப்பு வளையத்திற்கு வெளியே நின்று துடித்துக்கொண்டிருந்த காத்தவராயனைத் தொட்டுச் சென்றது.
அவனது தோல்வியை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள விரும்பியவள்போல, அடுத்த கணம் ரியானின் முகத்தைத் தன் இரு கைகளாலும் மென்மையாக ஏந்தினாள்..
வெளியே கதறித் துடிக்கும் காத்தவராயனின் ஆவியைப் பார்த்தபடியே, சிற்பிகா தன் முகத்தை நிமிர்த்தி ரியானின் கன்னத்தில் ஒரு ஆழமான முத்தத்தைப் பதித்தாள்.
அதைக் கண்ட மாத்திரத்தில், வெளியே நின்றுகொண்டிருந்த காத்தவராயனின் கண்களில் பொறாமையும் ஆத்திரமும் சேர்ந்து திகுதிகுவென்று தீயாய் எரிந்தது!
கன்னங்களில் தொடங்கிய அந்த முத்தம், மெல்லச் சரிந்து அவனது இதழ்களை நோக்கி நகர்ந்தது. அடுத்த கணமே ரியானின் இதழ்களைத் தன் இதழ்களால் கவ்விச் சுவைக்கத் தொடங்கினாள்.
![[Image: IMG-llngxp.gif]](https://i.ibb.co/9kqJk962/IMG-llngxp.gif)
அந்தத் தித்திப்பான இதழ் முத்தத்தின் போதையில் ரியான் அப்படியே மெய்மறந்து அடங்கிப் போனான். அவள் தந்த அந்த இன்பத்தில் திளைத்தவன், தன் கரங்களால் அவளது கன்னங்களை மென்மையாக அழுத்திப் பிடித்துக் கொண்டு பதிலுக்கு முத்தமிடத் தொடங்கினான்.
இருவரும் மாறி மாறி ஒருவரையொருவர் இதழ்களால் சுவைத்துக்கொண்டே, அந்தப் பாதுகாப்பு வட்டத்திற்குள் நின்றுகொண்டு வெளியே தவித்துக் கொண்டிருக்கும் காத்தவராயனின் வேதனையை ரசித்தனர்.
அந்தச் செயலைக் கண்ட மாத்திரத்தில், காத்தவராயனின் கண்கள் கோபத்தில் விரிந்தன.
பொறாமை!..
இதுவரை தனக்கே உரியவள் என்று ஆணவத்துடன் நினைத்திருந்த காத்தவராயன், இப்போது தன் கண்முன்னாலேயே ரியானிடம் அன்பைப் பொழிவதை அவனால் சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை.
அவனது கண்களில் ஆத்திரம் தீயாகக் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது.
ஆனால், சிற்பிகாவோ அவனது ஆத்திரத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை.
அவர்களது அந்த நெருக்கத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த காத்தவராயனின் நிலை முற்றிலும் வேறாக இருந்தது.
அவன் எதிர்பார்த்தது சிற்பிகாவின் அச்சத்தையும் கண்ணீரையும்!
ஆனால், அவனுக்குக் கிடைத்ததோ அவனது ஆதிக்கத்தை மீறி மலர்ந்த காதல்!
அதுவே அவனது ஆணவத்தைச் சுட்டெரித்தது.
"ஆஆஆஆ...!"
வானைப் பிளக்கும் வகையில் அலறிய காத்தவராயன், தன் கோபத்தை அடக்க முடியாமல் அருகிலிருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான மரத்தை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.
தன் இரு கைகளாலும் அதன் அடிப்பகுதியைப் பற்றியவன், முழு பலத்தையும் செலுத்தி வேரோடு பிடுங்கி உயர்த்தினான்.
மண்ணும் வேர்களும் சிதறித் தெறித்தன.
அந்த மரத்தைச் சுழற்றியவன், ஆவேசத்துடன் பாதுகாப்பு வளையத்தை நோக்கி வீசியெறிந்தான்!.
படார்!
மரம் அந்த ஒளிவட்டத்தை நெருங்கிய அடுத்த கணமே, சியாமந்தக மாலையின் மணிகளிலிருந்து தெய்வீக ஒளி பீறிட்டது.
கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஒரு பெரும் சக்தி அந்த மரத்தைத் தடுத்து நிறுத்தியது.
மறுகணமே, அந்த ஆற்றலின் எதிர்விசையில் மரம் திசைமாறி, காத்தவராயனையே நோக்கித் திரும்பிச் சென்றது!
அவன் அதைத் தடுக்க முயன்றபோதும், அந்தத் தாக்கத்தின் வேகத்தைச் சமாளிக்க முடியாமல் பின்னோக்கித் தூக்கி எறியப்பட்டான்.
தரையில் விழுந்து புரண்ட அவனது ஆவி, வலியிலும் அவமானத்திலும் துடித்தது.
சிற்பிகா ரியானின் இதழ்களைக் கவ்விச் சுவைத்தபடியே, தன் கால்களால் ரியானின் முதுகை இறுக்கமாகப் பின்னிப் பிடித்துக் கொண்டாள். அவள் தன் பெண்மைக்குள் அவனது ஆண்மையை முழுமையாக உள்வாங்க, அதற்கு ஏற்ப ரியானும் தன் இடுப்பை லாவகமாக அசைத்து இன்பத்தைக் கொடுத்தான்.
அவர்கள் இருவரும் இணைந்திருக்கும் அந்த அழகையும், தன்னைத் தோற்கடித்து அவர்கள் அனுபவிக்கும் வெற்றியையும் பார்த்துக் காத்தவராயனின் கோபம் பலமடங்கு அதிகரித்தது. ஆனால், அந்தச் சியாமந்தக மாலையின் பாதுகாப்பு வட்டத்தைத் தாண்டி அவனால் உள்ளே வர முடியாமல், தன் இயலாமையால் தரையில் அடித்துக்கொண்டு கதறினான்!
சிற்பிகாவும் ரியானும் ஒருவரையொருவர் இறுகத் தழுவிக்கொண்டிருக்க, அவர்களுக்குப் பின்னால் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த அதிசயத்தை அவர்கள் இருவருமே கவனிக்கவில்லை.
சற்று முன்புவரை உடைந்து சிதறிக் கிடந்த குலதெய்வக் கல்லின் துண்டுகள் மெல்ல அசையத் தொடங்கின.
அதன் மேற்பரப்பில் தோன்றியிருந்த விரிசல்கள் ஒவ்வொன்றாக மறைந்தன. சிதறிக் கிடந்த பகுதிகள் ஒன்றோடொன்று இணைந்து, தங்கள் பழைய இடத்தை அடைந்தன.
மெல்ல மெல்ல...
உடைந்து சிதைந்திருந்த அந்தக் குலதெய்வக் கல், தன் பண்டைய தெய்வீக வடிவத்தை மீண்டும் பெற்றுக்கொண்டிருந்தது!
ஆனால், அந்தப் பாதுகாப்பு வட்டத்திற்கு வெளியே நின்றுகொண்டிருந்த காத்தவராயனின் நிலை நரக வேதனையாக இருந்தது.
ரியான் ஆண்மை முழுவதும் சிற்பிகாவின் பெண்மைக்குள் ஆழமாக இறங்கி வெளிப்படுவதை அவனால் கண்கள் கூசப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க மட்டுமே முடிந்தது. சிற்பிகாவின் இறுக்கமான பெண்மை இதழ்கள் ரியானின் விறைப்பை முழுமையாக உள்வாங்கித் தவிப்பதை ரசித்தவன், "அவளை அனுபவிக்க எனக்கு உடனே இன்னொரு உடல் வேண்டுமே!" என்று பைத்தியம் பிடித்தவன் போலத் துடித்தான்.
"அந்தச் சூடும் சுகமும் எனக்குத்தானே கிடைத்திருக்க வேண்டும்... அது அவனுக்குப் போய்விட்டதே!" என்று கதறிப் புழுங்கினான்.
ரியானின் இடுப்பும் சிற்பிகாவின் இடுப்பும் ஒன்றோடு ஒன்று மோதி உரசும் ஒவ்வொரு முறையும், அவளது பெண்மைக்குள் அந்த ஆண்மை புகுந்து விளையாடும் அழகைக் கண்டு அவனுக்குப் பொறாமை தலைக்குமேல் பொங்கியது.
அதே நேரத்தில், சிற்பிகா தன் முகத்தை உயர்த்தி ரியானின் கழுத்தோரம் தன் உதடுகளை மென்மையாகத் தேய்த்து இன்பத்தைக் கொடுத்தாள். அதைக் கண்ட காத்தவராயன், "அய்யோ... அந்தச் சுகம் எனக்கு வேண்டும்!" என்று தரையில் அடித்துக்கொண்டு குதித்தான்.
அவர்களுக்கிடையில் ஒரு துளி காற்று கூடப் புக முடியாத அளவுக்கு, சிற்பிகா தன் கைகளால் ரியானின் தலையைப் பிடித்துத் தன் மார்போடு சேர்த்து இறுக்கிக் கொண்டாள். அவள் மார்பின் மேற்புறத்தை ரியான் நக்கிச் சுவைக்க, அந்த மோகப் பெருவெள்ளத்தில் இருவர் மேனியும் கொதித்துத் தகித்து வியர்வைத் துளிகள் முத்து முத்தாய்ப் பூத்தன.
அந்தக் காமக் கோலத்தையும், அவர்கள் அனுபவிக்கும் பேரின்பத்தையும் பார்த்த அந்த ஆவியின் வெறி எல்லை மீறியது. தன் சக்தி குலையத் தவித்தவன், கோபமும் இயலாமையும் பித்துப்பிடிக்கக் கத்தினான்:
"நிறுத்துங்க ரெண்டு பேரும்! இல்லையென்றால் உங்களைச் சும்மா விட மாட்டேன்! சிற்பிகா... உன் உடம்பு எனக்குத்தான் வேண்டும், இப்பவே எனக்கு வேண்டும்!"
என்று கதறிக்கொண்டு அந்த வட்டத்தைச் சுற்றி வந்து அடித்துக்கொண்டான். ஆனால், சியாமந்தக மாலையின் சக்தி அவனது அத்தனை மிரட்டல்களையும் தவிடு பொடியாக்கிக் கொண்டிருந்தது!
ரியான் தன் இடுப்பின் இயக்கத்தை இன்னும் வேகப்படுத்த, வேகப்படுத்த, சிற்பிகாவின் மயக்கும் முனகல் சத்தம் விண்ணைப் பிளந்தது போல எதிரொலித்தது.
"ஆஆஹ்... ரியான்... ம்ம்ம்ம்... ம்ம்மா... ம்ச்... ஆமாம்... அப்படியே... ssssss..."
அவளது அந்தத் தொண்டை அடைத்த வெக்கமும் இன்பமும் கலந்த முனகல்கள், அந்தத் தூறல் மழையின் ஒலியையும் தாண்டி அந்த வெளியை அதிரச் செய்தன.
ஆனால், அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த காத்தவராயனுக்குள் ஒரு பெரும் குழப்பம் வெடித்தது.
'இவள் வேண்டுமென்றே என்னைச் சீண்டுவதற்காக இப்படிச் சத்தம் போடுகிறாளா, அல்லது உண்மையிலேயே உச்சம் அடைந்து இந்தக் கதறலைக் கத்துகிறாளா?' என்று அவனால் கணிக்க முடியவில்லை.
ஒருவேளை அவள் உண்மையில் அந்தப் பேரின்பத்தில் உச்சம் அடைந்து கத்துகிறாள் என்றால், அது தன் ஆண்மைக்கும் ஆதிக்கத்திற்கும் கிடைத்த மிகப்பெரிய அவமானம் என்பதை நினைத்து அவன் மனம் கொதித்துப் புழுங்கினான்!
அந்தச் சமயத்தில்... சிற்பிகா அப்படியே தன் தலையைத் திருப்பி, வெளியே நின்றுகொண்டிருந்த காத்தவராயனைப் பார்த்தாள்.
![[Image: IMG-212chc.gif]](https://i.ibb.co/39V3Wp5k/IMG-212chc.gif)
தன் உதட்டைப் பற்களுக்கு நடுவே மெலிதாகக் கடித்துக் கொண்டு, கண்கள் கிறங்க, தன் வெற்றியை அவனுக்குப் புரிய வைக்கும் அந்த ஒரு பார்வை பார்த்தாளே... அந்த நொடிக் காட்சி காத்தவராயனை ஆயிரம் அணுகுண்டுகள் வந்து ஒரே நேரத்தில் தாக்கியது போல ஒரு உக்கிரமான பேரதிர்ச்சியை அளித்தது!
அவளது அந்தப் பார்வையும், காமத் தகிப்பில் நனைந்து அவள் எழுப்பிய அந்தத் தித்திப்பான முனகல்களும் அவனது மிச்சமிருந்த நிதானத்தையும் சுக்குநூறாக உடைத்தெறிந்தன.
*"ம்ம்ம்... ஆஆஹ்... ரியான்... இன்னும் ஆழமா... ம்ம்மா..."*
என்று சிற்பிகா மீண்டும் கண்களைச் சொக்கி முனகியபடியே ரியானின் தோள்களைப் பற்றிக்கொள்ள, அந்த இன்பத்தின் உச்சம் காத்தவராயனைப் பித்துப்பிடிக்கச் செய்தது. அவனால் அந்தத் காட்சியை ஒரு கணம்கூடத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை!
காத்தவராயனை எந்த விதத்தில் வெறுப்பேற்றினால் அவன் மனசு சுக்குநூறாக உடையும் என்பது சிற்பிகாவிற்கு நன்றாகவே தெரிந்திருந்தது.
சியாமந்தக மாலையின் பாதுகாப்பு வட்டத்திற்குள்ளேயே ஒரு துணிச்சலான ஆட்டத்தைத் தொடங்கினாள்.
ரியான் கீழே மல்லாக்கப் படுக்க, சிற்பிகா அவனுக்கு நேராக முட்டி போட்டு அமர்ந்த அந்த விநாடியே அந்தச் சூழலில் ஒரு புதிய மோக அக்னி பற்றிக்கொண்டது.
தன் கைகளால் ரியானின் விறைத்து நின்ற ஆணுறுப்பைப் பற்றிக் கொண்டு, அதைத் தன் பெண்மையின் இதழ்களுக்கு நேராகக் கொண்டு வந்தாள். மெலிதாக நடுங்கிய அந்தத் தீண்டலிலேயே இருவரும் சிலிர்த்துப் போயினர். அவனது ஆண்மையின் நுனி தன் பெண்மையின் சுடரில் பட்டுத் தெறிக்க, சிற்பிகா கண்களைச் சொக்கி ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டாள்.
அடுத்து அவள் மெல்ல தன் உடல் எடையை அதனிடம் இறக்கிய அந்த நொடி... அடடா! அந்த இறுக்கமான பெண்மை இதழ்கள் பிளந்து கொடுக்க, அந்த விறைத்த தண்டு கொஞ்சங் கொஞ்சமாக அவளுக்குள்ளே ஆழமாகச் சென்று முழுமையாக ஊடுருவியது.
"ஆஆஹ்... ரியான்... ம்ம்ம்ம்..."
என்று சிற்பிகா தன் கண்களை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டு தலையைப் பின்னால் சாய்த்தாள்.
அவளுக்குள்ளே அவன் சென்ற அந்த ஆண்மையின் அடர்த்தியான உணர்வு அவளைப் பேரின்பத்தின் எல்லைக்கு அழைத்துச் சென்றது.
ரியானோ தன் காதலி தன் மீது அமர்ந்து தன்னை முழுமையாக ஆளும் அந்தப் பேரானந்தத்தை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது.
அவனுக்கு அது ஒரு சாம்ராஜ்யத்தை வென்றதைப் போன்ற பிரம்மாண்டமான உணர்வைத் தந்தது.
அவன் தன் கைகளை உயர்த்தி அவளது இடுப்பைப் பற்றிப் பிடித்துக் கொள்ள, சிற்பிகா தன் கைகளை அவனது மார்பில் ஊன்றித் தன் இயக்கத்தைத் தொடங்கினாள்.
மேலிருந்து கீழே... கீழிருந்து மேலே என்று அவளது இடுப்பு வளைவுகள் சீரான வேகத்தில் முன்னும் பின்னும் அசையத் தொடங்கின. அவளது கூந்தல் அவிழ்ந்து தோள்களில் பரவ, அந்த அசைவில் அவளது பேரழகான மார்பகங்கள் முன்னும் பின்னும் துள்ளித் குலுங்கித் தத்தளித்தன.
அவள் செய்யும் ஒவ்வொரு அசைவிலும் அந்த ஆணுறுப்பு அவளுக்குள்ளே ஆழமாகச் சென்று மோதுவதும், வெளிவருவதும் அந்தச் சியாமந்தக மாலையின் ஒளியில் துல்லியமாகத் தெரிந்தது.
இதை வெளியே நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்த காத்தவராயனின் ஆவி, கோபத்தினாலும் பொறாமையினாலும் துடித்துப் புழுங்கியது. தன் ஆதிக்கத்திற்கு உரித்தான அந்த உடல், இன்று மற்றொருவனால் எப்படி இப்படிப்பட்டதொரு உச்சக்கட்ட சுகத்தை அனுபவிக்கிறது என்பதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல் கத்திக் கதறினான்.அவன் இயலாமை கண்ணீராக வெளிப்பட்டது..
அவளது பார்வையைப் பார்த்தபடியே, ரியான் தன் கைகளால் அவளது இடுப்பை இன்னும் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு தன் வேகத்தைக் கூட்டினான். சிற்பிகாவும் அவனுக்கு ஈடுகொடுத்துத் தன் இடுப்பைத் தீவிரமாகச் சுழற்றி இயக்க,காமத்தின் வெம்மையும் முனகல்களும் மட்டுமே நிரம்பியிருந்தன.
சிற்பிகா தனக்குத் தரும் அந்தப் பேரானந்தச் சொர்க்கத்தில் திளைத்துக்கொண்டிருக்கும் ரியான் சும்மா இருப்பானா? அவனுக்கு அந்தத் தருணத்தில் இந்த உலகத்திற்கே பேரரசன் ஆனதைப் போன்ற ஒரு பிரம்மாண்டமான, திமிர் பிடித்த உணர்வு மேலெழுந்தது.
அவன் தன் கண்களாலேயே அவளிடம் அடுத்த கட்டத்திற்குச் செல்ல அனுமதி கேட்டான். காதலியின் அந்தப் பார்வையைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் புரிந்து கொண்ட சிற்பிகா, கண் சிமிட்டி "ok"என்றாள்.
அடுத்த நொடி, சிற்பிகா அப்படியே கீழே குனிந்து தன் இரு முட்டிகளையும் கைகளையும் பூமியில் ஊன்றிக் கொண்டு, தன் பின்பக்கத்தை உயர்த்தித் தன் பெண்மையின் முழு வடிவத்தையும் வெளிக்காட்டினாள்.
அந்தச் சமயத்தில் ரியான் தன் விறைத்துத் தடிக்கும் ஆண்மையைக் கைகளால் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டு, பாதுகாப்பு வட்டத்திற்கு வெளியே பித்துப் பிடித்து நின்றுகொண்டிருக்கும் காத்தவராயனை நேராகப் பார்த்தான்.
அவன் விழிகளில் ஏளனமும் வெறியும் கொப்பளிக்க, உரத்த குரலில் அறைகூவல் விடுத்தான்:
"பார்த்துக்கோ காத்தவராயா... நீ எப்பேர்ப்பட்ட அமானுஷ்ய சக்தி உள்ளவனாக இருக்கலாம்! ஆனா, நீ எவ்வளவோ ஆசைப்பட்டு, எவ்வளவோ முயன்றும் உனக்குக் கிடைக்காத இந்தச் சொர்க்கம்... இன்று எனக்குக் கிடைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. நன்றாகப் பார்த்துக் கொள்!"
சொன்னபடியே தன் ஆணுறுப்பை அவளது பெண்மையில் சடுதியாகச் செருகி, பின்னால் இருந்து இடைவிடாமல் கொடூர வேகத்தில் குத்தத் தொடங்கினான்.
ரியானின் கைகள் இரண்டும் சிற்பிகாவின் இடுப்பை இரும்புக் கம்பி போலக் கெட்டியாகப் பற்றி இறுகப் பிடித்துக் கொண்டன.
அவள் கைகளையும் முட்டிகளையும் தரையில் ஊன்றி நிற்க, பின்னால் இருந்து தன் இடுப்பைத் தூக்கி அவன் நடத்திய அந்த வேகம் எல்லை மீறிச் சென்றது. ஒவ்வொரு முறையும் அவன் தன் பலம் முழுவதையும் திரட்டி அவளுக்குள்ளே பாயும்போது, சிற்பிகாவின் இடுப்பு எலும்புகள் அவனது தொடைகளுடன் மோதி சிலிர்த்தன.
ஆஆஹ்... ரியான்... முடியாது... தாங்க முடியல... ம்ம்ம்ம்ம்..."
என்று சிற்பிகா தன் கண்களை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டு தலையைப் பின்னுக்குச் சாய்த்துத் துடித்தாள். அவளது நரம்புகள் அனைத்தும் சிலிர்த்து அடங்க, அந்த இன்பத்தின் அதீத வலியில் அவள் உடல் முழுவதும் நடுங்கி வியர்வெயில் நனைந்தது.
ரியானோ அவளது இடுப்பை இன்னும் அழுத்தமாகப் பற்றிக் கொண்டு, தன் கட்டுப்பாட்டை முழுமையாக இழந்தவனாய் வெறித்தனமாக இயக்கத்தைத் தொடர்ந்தான். அவனது மூச்சுக்காற்று சூடாக அவளது முதுகில் படர, அவளது பெண்மையின் ஆழம் அவனது விறைப்பைத் தின்று தீர்ப்பதை இருவரும் ஒவ்வொரு அணுவிலும் உணர்ந்தனர்
இருவருமே அந்த உணர்ச்சியின் உச்சக் கட்டத்தில் விவரிக்க முடியாத தவிப்புடனும் பரவசத்துடனும் துடித்துப் புழுங்கினர்.
காத்தவராயனுக்கு இதைவிட நரக வேதனையும், இதைவிடப் பெரிய தண்டனையும் வேறு இருக்கவே முடியாது!
எத்தனையோ பெண்களை ஏமாற்றித் தன் மாயையால் கவர்ந்து வந்து, படுக்கையில் வீழ்த்தி, தான் கொடுத்த காம சுகத்தால் அவர்களின் கணவர்மார்களைக்கூட மறந்துபோகச் செய்து அந்தப் பெண்களைத் தன் காலடியில் வீழ்த்தி.. இன்று தன் கண்ணுக்கெட்டிய தூரத்தில் தான் ஆசைப்பட்ட ஒருத்தி இன்னொருவனால் பரிபூரணமாக அனுபவிக்கப்படுவதைக் கைக் கட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் இந்தச் சவுக்கடி, அவனது அகம்பாவத்தை முழுமையாகச் சுக்குநூறாக உடைத்துக் கொண்டிருந்தது!
அந்தத் தூறல் மழையின் ஈரமும் மோகத்தின் வெம்மையும் கலந்த சூழலில், மீண்டும் சிற்பிகாவைத் தன் கைகளால் மென்மையாகத் தழுவி மல்லாக்கத் தரையில் படுக்க வைத்தான் ரியான்.
அவளது ஏங்கித் தவிக்கும் மேனி மீது தன் உடலை முழுமையாகப் பரப்பியவன், தன் விறைத்துத் துடிக்கும் ஆண்மையை அவளது பெண்மை இதழ்களுக்கு நேராகக் கொண்டு வந்தான். ஒரு விநாடி தாமதிக்காமல், மீண்டும் தன் ஆண்மையை அவளுக்குள்ளே ஆழமாகச் செலுத்தித் தன் வெறித்தனமான இயக்கத்தைத் தொடங்கினான்.
அவர்களின் காதலும் வெறியும் கலந்த அந்த இறுதிக்கட்டப் போரில் இருவருமே தங்களின் இன்ப எல்லையின் உச்சியை நோக்கித் தீவிரமாகப் பறந்து கொண்டிருந்தனர்.
ரியான் தன் இடுப்பை மேலாக முழுமையாகத் தூக்கி, ஒரு மிருக பலத்துடன் தன் இடுப்பை பலமாகக் கீழே இறக்கினான். அவனது உறுப்பு அவளுக்குள்ளே முழு நீளத்திற்கும் தடையின்றி ஊடுருவிச் சென்று மோத, அந்த அதிர்வு சிற்பிகாவின் ஒவ்வொரு நரம்பிலும் மின்னலாய்ப் பாய்ந்தது.
"ஆஆஹ்... ரியான்... ம்ம்ம்ம்... ம்ம்மா..."
என்று அந்த இன்பத்தின் உச்ச சுகத்தில் சிற்பிகா உரக்கக் கத்த வாயெடுத்தாள். ஆனால், அவளது அந்த வெறித்தனமான முனகல் சத்தம் வெளியே காத்தவராயனின் காதுகளில் விழுந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகவோ என்னவோ, தன் இதழ்களால் அவளது இதழ்களை இறுக்கமாக மூடி அவளது குரலைத் தன் உதடுகளுக்குள்ளேயே விழுங்கிக் கொண்டான் ரியான்.
இருவரும் மாறி மாறி இதழ்களையும் மூச்சையும் பகிர்ந்து கொண்டு, இடைவிடாமல் தங்கள் இடுப்பை வேகமாக இயக்கினர்.
அந்தத் தருணம்... ரியானின் ஆண்மையின் ஆழத்திலிருந்து விடுபட்ட அவனது காமத்தின் திரவம் வெடித்துக் கிளம்பி, சிற்பிகாவின் பெண்மையின் நரம்புகளில் சூடாகப் பாய்ந்து முழுமையாகக் கலந்தது. அந்தப் பேரின்பத்தின் அதீத அதிர்வில் இருவரும் நிலைகுலைந்து, உலகை மறந்து உச்சத்தை அடைந்து அப்படியே தளர்ந்து போயினர்.
![[Image: images.jpg]](https://i.ibb.co/vxp9wpBq/images.jpg)
வெளியே நின்று இதைக் கண்டும் சகிக்காமல் பித்துப்பிடித்தவன் போலப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த காத்தவராயன், தன் அகம்பாவமும் தீய சக்தியும் மொத்தமாகச் சுக்குநூறாக உடைந்து நொறுங்கியதை உணர்ந்தான். தன் முழங்கால்களால் தரையில் மண்டிபோட்டவன், இரு கரங்களாலும் முகத்தைப் பொத்திக்கொண்டு,
"நான் தோற்றுவிட்டேன்... நான் முழுமையாகத் தோற்றுவிட்டேன்!"
என்று கதறித் துடித்து அழுதான்.
அவனது ஆணவம் அங்கே நிர்மூலமானது.
சிற்பிகாவின் மேனியிலிருந்து வியர்வை சொட்டச் சொட்ட, ரியான் மெல்ல அவள் மீது இருந்து விலகிப் பக்கத்தில் சோர்வுடன் படுத்துக் கொண்டார்.
அதே விநாடி... அங்கே ஒரு மகா அற்புதம் நிகழ்ந்தது. சிற்பிகாவின் நாபிப் பகுதியில் (தொப்புள் குழியில்) இருந்து தாங்க முடியாத திவ்யமான ஒரு பொன்னொளி மேலெழுந்தது. அந்த ஒளி, சியாமந்தக மாலையின் சக்தியோடு ஒன்றிணைந்து, சற்று முன்பு முழுமையடைந்திருந்த அந்த குலதெய்வக் கல்லுக்கு ஜீவனைக் கொடுத்து உயிர் பெறச் செய்தது!
அந்தக் குலதெய்வக் கல் முழு உயிர் பெற்றுத் தன்னுள் தெய்வீக ஆற்றலைத் திரட்டிய அந்தத் திவ்யமான நொடி—
அந்தத் தீவின் எல்லையில் கதறிக்கொண்டிருந்த காத்தவராயனின் துஷ்ட ஆத்மாவைச் சுண்டி இழுத்து, அந்தத் தீவைவிட்டே விண்ணில் தூக்கி எறிந்து நிரந்தரமாக விரட்டியடித்தது!.
அந்தத் தீவு முழுவதும் கொடிய ஆவியின் பிடியிலிருந்து விடுபட்டு, மீண்டும் அமைதியும் புனிதமும் பரிபூரணமாக நிலைபெற்றன.
இஷிதா தன் கையில் ஏந்தியிருந்த அந்தப் புனிதமான சியாமந்தக மாலையை, அது வைக்கப்பட்டிருந்த பெட்டியுடன் சேர்த்துக் கொதித்தெழுந்த ஆவேசத்துடன் அப்படியே வீசி எறிந்தாள்!
அவள் வீசிய வேகத்தில் பெட்டியின் மூடி திறந்து கொள்ள, அந்தச் சியாமந்தக மாலை இருண்ட வெளியிலும் தன் திவ்ய ஒளியால் ஜொலித்துக்கொண்டே காற்றைக் கிழித்துக் கொண்டு பறந்து வந்தது.
அந்தத் தெய்வீக மாலை நெருங்க நெருங்க, அதன் உக்கிரமான ஒளியும் சக்தியும் தாங்காமல் காத்தவராயனின் ஆவியின் முதுகுப் பகுதி கொப்பளித்து எரிய ஆரம்பிக்க, அவனது அவஸ்தை உச்சத்தை அடைந்தது.
அவன் தன் ஆண்மையைச் சிற்பிகாவின் பெண்மைக்குள் முழுமையாக இறக்க முயன்ற அந்தத் துடிக்கும் இறுதி நொடியில்—
இஷிதா எறிந்த சியாமந்தக மாலையின் தெய்வீக ஆற்றல் அவனைத் தாக்க, காத்தவராயனின் துஷ்ட ஆத்மா சடாரென்று ரியானின் உடம்பிலிருந்து வேரோடு பிடுங்கப்பட்டு வெளியே தூக்கி எறியப்பட்டது!
ஆனால், அதே கணத்தில் ஒரு விபரீதம் நிகழ்ந்தது.
காத்தவராயன் தன் இடுப்பைச் செலுத்திய அந்த இறுதி விசையின் வேகம் நின்றபாடில்லை. அவன் ஆவி விலகிய அந்தத் தறுவாயில், ஏற்கனவே அவனது தொடர்ச்சியான தீண்டல்களாலும் மோகத்தினாலும் தளண்டு போயிருந்த சிற்பிகாவின் பெண்மை இதழ்கள் தானாகவே வழிவிட்டன. சரியாக அவன் விலகிய அந்த விநாடி, காத்தவராயனின் விறைத்த ஆண்மைக்குப் பதிலாக அங்கே சுயநினைவு பெற்று விழித்தெழுந்த ரியானின் ஆண்மை, சிற்பிகாவின் பெண்மையை முற்றிலுமாகத் துளைத்து ஊடுருவி உள்ளே சென்றது!
மறுநொடி—சிற்பிகாவின் கன்னிமை கிழிந்த அந்தத் திடீர் வலியிலும் அதிர்ச்சியிலும், "வீல்..."என்று அலறித் துடித்துக் கத்தினாள்!
அப்போதுதான் கண் விழித்த ரியானுக்கு, தன் உடலை விட்டுப் பிரிந்த ஆவியின் சுவடுகளும், தனக்கு அடியில் இன்பமும் வலியும் கலந்து தத்தளிக்கும் சிற்பிகாவும் என்னவென்று புரிந்து கொள்ளவே சில கணங்கள் தேவைப்பட்டன. அவன் முகம் அதிர்ச்சியிலும் குழப்பத்திலும் உறைந்து போனது.
அதே சமயம், அவர்களைச் சுற்றிப் பறந்துகொண்டிருந்த சியாமந்தக மாலை திடீரெனத் திசைமாறி, ரியானின் முதுகில் பலமாக மோதியது!
சடார்!
மாலையின் இணைப்புகள் அறுந்து சிதறின.
அதிலிருந்த ஒவ்வொரு மணியும் ஒளியைச் சிந்தியபடி தரையில் விழுந்து உருண்டோடியது. ஆனால், அவை வெறுமனே சிதறி விழவில்லை.
அந்த மணிகள் இருவரையும் சுற்றி ஒரு முழுமையான வட்டத்தை உருவாக்கிய அடுத்த கணம், அவற்றிலிருந்து வெளிப்பட்ட தெய்வீக ஒளி ஒன்றோடொன்று இணைந்து, பிரகாசமான பாதுகாப்பு வளையமாக மாறியது..
"சிற்பிகா..."
அன்பும் பாசமும் காதலும் ஒன்றாகக் கலந்த அந்த ஒற்றை அழைப்பில், தன் உயிரையே உருக்கி அவளது பெயரைச் சொன்னான் ரியான்.
அந்தக் குரல்...
சற்று முன்புவரை காத்தவராயனின் கொடூரமான பிடியில் சிக்கித் தவித்த சிற்பிகாவின் செவிகளில் விழுந்த அடுத்த கணமே, அவளுக்குள் அடைபட்டுக் கிடந்த உணர்வுகள் அனைத்தும் அணை உடைத்த வெள்ளமாய்ப் பெருக்கெடுத்தன.
தன்னைச் சுற்றி நிகழ்ந்தவற்றை நினைத்துப் பார்த்த அவளது நெஞ்சம் குற்றவுணர்விலும் வேதனையிலும் துடித்தது. காத்தவராயனின் ஆதிக்கத்தில் சிக்கி, தன்னையே இழந்துவிட்டோமோ என்ற எண்ணம் அவளை உள்ளுக்குள் சிதைத்துக்கொண்டிருந்தது.
ஆனால், இப்போது அவளை அன்போடு அழைத்த அந்தக் குரலில் காத்தவராயனின் வக்கிரமோ, அவனது கொடூரமான மோகமோ துளியும் இல்லை.
அங்கே ஒலித்தது அவளுடைய ரியானின் குரல்!
அவளை உயிருக்கும் மேலாக நேசிக்கும் ரியானின் குரல்!
அந்த உண்மை ஒன்றே, சிதைந்து போக இருந்த அவளது மனதிற்கு ஒரு பெரும் ஆறுதலாக அமைந்தது.
அவளது விழியோரங்களில் தேங்கியிருந்த கண்ணீர்த் துளிகள் மெல்ல உருண்டு வழிந்தன.
அதே நேரத்தில், அங்கே மற்றுமொரு அதிசயம் அரங்கேறியது!
சற்று முன்புவரை உடைந்து தூள்தூளாகச் சிதறிக் கிடந்த குலதெய்வக் கல், ஏதோவொரு கண்ணுக்குப் புலப்படாத தெய்வீக சக்தியால் ஈர்க்கப்படுவதைப்போல மெல்ல அசைந்தது.
தரையில் சிதறிக் கிடந்த அதன் துண்டுகள் ஒவ்வொன்றாக அந்தரத்தில் எழும்பின.
ஒன்றோடொன்று நெருங்கி, சரியான இடங்களில் பொருந்தி, ஒன்றாக இணைந்தன.
சில நொடிகளுக்கு முன்பு சிதைந்துகிடந்த அந்தக் கல், இப்போது தன் பழைய உருவத்தை மீண்டும் பெற்றிருந்தது!ஆனால் இன்னும் உயிர் பெறவில்லை..
தன் இடுப்பில் இருக்கும் நிலை உணர்ந்து அவசரப்பட்டு விலக முயன்றான் ரியான். ஆனால், அவனது உடலை விட்டுச் சமீபத்தில் தான் விலகிய காமத்தின் எச்சமும், கட்டுக்கடங்காத உஷ்ணமும் அவனை அங்கிருந்து எழ விடாமல் தடுத்தன.
சிற்பிகா பதற்றத்துடன் அவனது கண்களை உற்றுப் பார்த்தாள். அதில் காத்தவராயனின் கண்களில் இருந்த கொடூரமான உக்கிரம் சுத்தமாக இல்லை; தூய்மையான ரியானின் பரிவும் காதலுமே அதில் மிளிர்ந்தன.
அதை உணர்ந்ததும் அவளது கண்கள் ஆனந்தக் கண்ணீரில் நனைந்தன. அவனது முதுகில் தன் கைகளை இறுக்கப் பிணைத்துக் கொண்டவள் கெஞ்சினாள்:
"ரியான்... ப்ளீஸ், விலகாதே..."
இதற்கிடையில், அந்தப் பாதுகாப்பு வட்டத்திற்குள் நுழைந்து சிற்பிகாவை மீட்கவும் பழிவாங்கவும் காத்தவராயனின் ஆவி கோபத்துடன் துடித்துக்கொண்டு பாய்ந்து வந்தது.
ஆனால்..
பாதுகாப்பு வளையத்தைத் தீண்டிய அந்தக் கணமே, ஒரு கண்ணுக்குப் புலப்படாத தெய்வீகச் சுவர் அவனைத் தடுத்து நிறுத்தியது!
"டமார்!"
அவன் மோதிய வேகத்தில் எழுந்த ஒளிப்பிழம்பு இரவையே ஒரு கணம் பகலாக்கியது.
அடுத்த நொடியே, அந்தத் தெய்வீக ஆற்றல் அவனைப் பின்னோக்கித் தூக்கி எறிந்தது!
காற்றில் தலைகுப்புறச் சுழன்ற காத்தவராயனின் ஆவி, தரையைத் தொடுவதற்குள் மீண்டும் ஒரு சக்திவாய்ந்த அதிர்வால் தாக்கப்பட்டது.
"ஆஆஆஆஆ...! இஷிதா...!"
அவனது அலறல் அந்தத் தீவு முழுவதையும் அதிரச் செய்தது.
மரங்கள் நடுங்கின.
இரவு வானில் வட்டமிட்டுக்கொண்டிருந்த பறவைகள் அச்சத்துடன் சிறகடித்துப் பறந்தன.
காத்தவராயனின் கோபம் எல்லையைக் கடந்தது. ஆனால், அவனால் அந்த ஒளிவட்டத்திற்குள் நுழைய முடியவில்லை.
அவனது சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு தெய்வீக அரண், இப்போது சிற்பிகாவையும் ரியானையும் பாதுகாத்துக்கொண்டிருந்தது!
அவன் வலியில் அலறித் துடித்துக் கத்திய அந்தப் பயங்கரக் குரல், அந்தத் தீவு முழுவதையும் அதிர்ந்து நடுங்கச் செய்தது.
வெளியே வலியால் துடிக்கும் காத்தவராயனின் அலறலைச் சிற்பிகா உணர்ந்தாள். அவள் என்னவென்று புரியாமல் அவளைத் திரும்பிப் பார்த்த ரியானின் முகத்தைப் பார்த்து மெதுவாய் நிமிர்ந்தாள்.
அடுத்த நொடி... சிற்பிகாவின் இதழ்களில் ஒரு குரூரமான ஆனால் உறுதியான புன்னகை மலர்ந்தது!
காத்தவராயனை முற்றிலும் வீழ்த்தி, அவனிடம் இழந்த அத்தனைக்கும் சேர்த்துப் பழிவாங்குவதற்கு இதைவிடச் சிறந்ததொரு சந்தர்ப்பம் இனி கிடைக்காது என்பதை அவள் தெளிவாகப் புரிந்து கொண்டாள்!
காத்தவராயனின் பரிதாபகரமான தோல்வியைக் கொண்டாடுவதுபோல, வானத்திலிருந்து மெல்லிய தூறல் மழை சிந்தத் தொடங்கியது.
குளிர்ந்த மழைத்துளிகள் ரியானின் முகத்திலும் சிற்பிகாவின் கன்னங்களிலும் விழுந்து வழிந்தன.
சில நொடிகளுக்கு முன்புவரை அச்சமும் மரணபயமும் சூழ்ந்திருந்த அந்த இடம், இப்போது ஏதோவொரு மாயாஜால உலகமாக மாறியிருந்தது.
ஆனால், அந்த அழகிய சூழலுக்கு வெளியே...
தனது இயலாமையால் கொந்தளித்துக்கொண்டிருந்தான் காத்தவராயன்!
அவனது ஆத்திரம் கலந்த அலறலைப் பொருட்படுத்தாமல், சிற்பிகா மெல்லத் தன் முகத்தை நிமிர்த்தினாள். அவளது பார்வை ஒரு கணம் பாதுகாப்பு வளையத்திற்கு வெளியே நின்று துடித்துக்கொண்டிருந்த காத்தவராயனைத் தொட்டுச் சென்றது.
அவனது தோல்வியை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள விரும்பியவள்போல, அடுத்த கணம் ரியானின் முகத்தைத் தன் இரு கைகளாலும் மென்மையாக ஏந்தினாள்..
வெளியே கதறித் துடிக்கும் காத்தவராயனின் ஆவியைப் பார்த்தபடியே, சிற்பிகா தன் முகத்தை நிமிர்த்தி ரியானின் கன்னத்தில் ஒரு ஆழமான முத்தத்தைப் பதித்தாள்.
அதைக் கண்ட மாத்திரத்தில், வெளியே நின்றுகொண்டிருந்த காத்தவராயனின் கண்களில் பொறாமையும் ஆத்திரமும் சேர்ந்து திகுதிகுவென்று தீயாய் எரிந்தது!
கன்னங்களில் தொடங்கிய அந்த முத்தம், மெல்லச் சரிந்து அவனது இதழ்களை நோக்கி நகர்ந்தது. அடுத்த கணமே ரியானின் இதழ்களைத் தன் இதழ்களால் கவ்விச் சுவைக்கத் தொடங்கினாள்.
அந்தத் தித்திப்பான இதழ் முத்தத்தின் போதையில் ரியான் அப்படியே மெய்மறந்து அடங்கிப் போனான். அவள் தந்த அந்த இன்பத்தில் திளைத்தவன், தன் கரங்களால் அவளது கன்னங்களை மென்மையாக அழுத்திப் பிடித்துக் கொண்டு பதிலுக்கு முத்தமிடத் தொடங்கினான்.
இருவரும் மாறி மாறி ஒருவரையொருவர் இதழ்களால் சுவைத்துக்கொண்டே, அந்தப் பாதுகாப்பு வட்டத்திற்குள் நின்றுகொண்டு வெளியே தவித்துக் கொண்டிருக்கும் காத்தவராயனின் வேதனையை ரசித்தனர்.
அந்தச் செயலைக் கண்ட மாத்திரத்தில், காத்தவராயனின் கண்கள் கோபத்தில் விரிந்தன.
பொறாமை!..
இதுவரை தனக்கே உரியவள் என்று ஆணவத்துடன் நினைத்திருந்த காத்தவராயன், இப்போது தன் கண்முன்னாலேயே ரியானிடம் அன்பைப் பொழிவதை அவனால் சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை.
அவனது கண்களில் ஆத்திரம் தீயாகக் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது.
ஆனால், சிற்பிகாவோ அவனது ஆத்திரத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை.
அவர்களது அந்த நெருக்கத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த காத்தவராயனின் நிலை முற்றிலும் வேறாக இருந்தது.
அவன் எதிர்பார்த்தது சிற்பிகாவின் அச்சத்தையும் கண்ணீரையும்!
ஆனால், அவனுக்குக் கிடைத்ததோ அவனது ஆதிக்கத்தை மீறி மலர்ந்த காதல்!
அதுவே அவனது ஆணவத்தைச் சுட்டெரித்தது.
"ஆஆஆஆ...!"
வானைப் பிளக்கும் வகையில் அலறிய காத்தவராயன், தன் கோபத்தை அடக்க முடியாமல் அருகிலிருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான மரத்தை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.
தன் இரு கைகளாலும் அதன் அடிப்பகுதியைப் பற்றியவன், முழு பலத்தையும் செலுத்தி வேரோடு பிடுங்கி உயர்த்தினான்.
மண்ணும் வேர்களும் சிதறித் தெறித்தன.
அந்த மரத்தைச் சுழற்றியவன், ஆவேசத்துடன் பாதுகாப்பு வளையத்தை நோக்கி வீசியெறிந்தான்!.
படார்!
மரம் அந்த ஒளிவட்டத்தை நெருங்கிய அடுத்த கணமே, சியாமந்தக மாலையின் மணிகளிலிருந்து தெய்வீக ஒளி பீறிட்டது.
கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஒரு பெரும் சக்தி அந்த மரத்தைத் தடுத்து நிறுத்தியது.
மறுகணமே, அந்த ஆற்றலின் எதிர்விசையில் மரம் திசைமாறி, காத்தவராயனையே நோக்கித் திரும்பிச் சென்றது!
அவன் அதைத் தடுக்க முயன்றபோதும், அந்தத் தாக்கத்தின் வேகத்தைச் சமாளிக்க முடியாமல் பின்னோக்கித் தூக்கி எறியப்பட்டான்.
தரையில் விழுந்து புரண்ட அவனது ஆவி, வலியிலும் அவமானத்திலும் துடித்தது.
சிற்பிகா ரியானின் இதழ்களைக் கவ்விச் சுவைத்தபடியே, தன் கால்களால் ரியானின் முதுகை இறுக்கமாகப் பின்னிப் பிடித்துக் கொண்டாள். அவள் தன் பெண்மைக்குள் அவனது ஆண்மையை முழுமையாக உள்வாங்க, அதற்கு ஏற்ப ரியானும் தன் இடுப்பை லாவகமாக அசைத்து இன்பத்தைக் கொடுத்தான்.
அவர்கள் இருவரும் இணைந்திருக்கும் அந்த அழகையும், தன்னைத் தோற்கடித்து அவர்கள் அனுபவிக்கும் வெற்றியையும் பார்த்துக் காத்தவராயனின் கோபம் பலமடங்கு அதிகரித்தது. ஆனால், அந்தச் சியாமந்தக மாலையின் பாதுகாப்பு வட்டத்தைத் தாண்டி அவனால் உள்ளே வர முடியாமல், தன் இயலாமையால் தரையில் அடித்துக்கொண்டு கதறினான்!
சிற்பிகாவும் ரியானும் ஒருவரையொருவர் இறுகத் தழுவிக்கொண்டிருக்க, அவர்களுக்குப் பின்னால் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த அதிசயத்தை அவர்கள் இருவருமே கவனிக்கவில்லை.
சற்று முன்புவரை உடைந்து சிதறிக் கிடந்த குலதெய்வக் கல்லின் துண்டுகள் மெல்ல அசையத் தொடங்கின.
அதன் மேற்பரப்பில் தோன்றியிருந்த விரிசல்கள் ஒவ்வொன்றாக மறைந்தன. சிதறிக் கிடந்த பகுதிகள் ஒன்றோடொன்று இணைந்து, தங்கள் பழைய இடத்தை அடைந்தன.
மெல்ல மெல்ல...
உடைந்து சிதைந்திருந்த அந்தக் குலதெய்வக் கல், தன் பண்டைய தெய்வீக வடிவத்தை மீண்டும் பெற்றுக்கொண்டிருந்தது!
ஆனால், அந்தப் பாதுகாப்பு வட்டத்திற்கு வெளியே நின்றுகொண்டிருந்த காத்தவராயனின் நிலை நரக வேதனையாக இருந்தது.
ரியான் ஆண்மை முழுவதும் சிற்பிகாவின் பெண்மைக்குள் ஆழமாக இறங்கி வெளிப்படுவதை அவனால் கண்கள் கூசப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க மட்டுமே முடிந்தது. சிற்பிகாவின் இறுக்கமான பெண்மை இதழ்கள் ரியானின் விறைப்பை முழுமையாக உள்வாங்கித் தவிப்பதை ரசித்தவன், "அவளை அனுபவிக்க எனக்கு உடனே இன்னொரு உடல் வேண்டுமே!" என்று பைத்தியம் பிடித்தவன் போலத் துடித்தான்.
"அந்தச் சூடும் சுகமும் எனக்குத்தானே கிடைத்திருக்க வேண்டும்... அது அவனுக்குப் போய்விட்டதே!" என்று கதறிப் புழுங்கினான்.
ரியானின் இடுப்பும் சிற்பிகாவின் இடுப்பும் ஒன்றோடு ஒன்று மோதி உரசும் ஒவ்வொரு முறையும், அவளது பெண்மைக்குள் அந்த ஆண்மை புகுந்து விளையாடும் அழகைக் கண்டு அவனுக்குப் பொறாமை தலைக்குமேல் பொங்கியது.
அதே நேரத்தில், சிற்பிகா தன் முகத்தை உயர்த்தி ரியானின் கழுத்தோரம் தன் உதடுகளை மென்மையாகத் தேய்த்து இன்பத்தைக் கொடுத்தாள். அதைக் கண்ட காத்தவராயன், "அய்யோ... அந்தச் சுகம் எனக்கு வேண்டும்!" என்று தரையில் அடித்துக்கொண்டு குதித்தான்.
அவர்களுக்கிடையில் ஒரு துளி காற்று கூடப் புக முடியாத அளவுக்கு, சிற்பிகா தன் கைகளால் ரியானின் தலையைப் பிடித்துத் தன் மார்போடு சேர்த்து இறுக்கிக் கொண்டாள். அவள் மார்பின் மேற்புறத்தை ரியான் நக்கிச் சுவைக்க, அந்த மோகப் பெருவெள்ளத்தில் இருவர் மேனியும் கொதித்துத் தகித்து வியர்வைத் துளிகள் முத்து முத்தாய்ப் பூத்தன.
அந்தக் காமக் கோலத்தையும், அவர்கள் அனுபவிக்கும் பேரின்பத்தையும் பார்த்த அந்த ஆவியின் வெறி எல்லை மீறியது. தன் சக்தி குலையத் தவித்தவன், கோபமும் இயலாமையும் பித்துப்பிடிக்கக் கத்தினான்:
"நிறுத்துங்க ரெண்டு பேரும்! இல்லையென்றால் உங்களைச் சும்மா விட மாட்டேன்! சிற்பிகா... உன் உடம்பு எனக்குத்தான் வேண்டும், இப்பவே எனக்கு வேண்டும்!"
என்று கதறிக்கொண்டு அந்த வட்டத்தைச் சுற்றி வந்து அடித்துக்கொண்டான். ஆனால், சியாமந்தக மாலையின் சக்தி அவனது அத்தனை மிரட்டல்களையும் தவிடு பொடியாக்கிக் கொண்டிருந்தது!
ரியான் தன் இடுப்பின் இயக்கத்தை இன்னும் வேகப்படுத்த, வேகப்படுத்த, சிற்பிகாவின் மயக்கும் முனகல் சத்தம் விண்ணைப் பிளந்தது போல எதிரொலித்தது.
"ஆஆஹ்... ரியான்... ம்ம்ம்ம்... ம்ம்மா... ம்ச்... ஆமாம்... அப்படியே... ssssss..."
அவளது அந்தத் தொண்டை அடைத்த வெக்கமும் இன்பமும் கலந்த முனகல்கள், அந்தத் தூறல் மழையின் ஒலியையும் தாண்டி அந்த வெளியை அதிரச் செய்தன.
ஆனால், அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த காத்தவராயனுக்குள் ஒரு பெரும் குழப்பம் வெடித்தது.
'இவள் வேண்டுமென்றே என்னைச் சீண்டுவதற்காக இப்படிச் சத்தம் போடுகிறாளா, அல்லது உண்மையிலேயே உச்சம் அடைந்து இந்தக் கதறலைக் கத்துகிறாளா?' என்று அவனால் கணிக்க முடியவில்லை.
ஒருவேளை அவள் உண்மையில் அந்தப் பேரின்பத்தில் உச்சம் அடைந்து கத்துகிறாள் என்றால், அது தன் ஆண்மைக்கும் ஆதிக்கத்திற்கும் கிடைத்த மிகப்பெரிய அவமானம் என்பதை நினைத்து அவன் மனம் கொதித்துப் புழுங்கினான்!
அந்தச் சமயத்தில்... சிற்பிகா அப்படியே தன் தலையைத் திருப்பி, வெளியே நின்றுகொண்டிருந்த காத்தவராயனைப் பார்த்தாள்.
தன் உதட்டைப் பற்களுக்கு நடுவே மெலிதாகக் கடித்துக் கொண்டு, கண்கள் கிறங்க, தன் வெற்றியை அவனுக்குப் புரிய வைக்கும் அந்த ஒரு பார்வை பார்த்தாளே... அந்த நொடிக் காட்சி காத்தவராயனை ஆயிரம் அணுகுண்டுகள் வந்து ஒரே நேரத்தில் தாக்கியது போல ஒரு உக்கிரமான பேரதிர்ச்சியை அளித்தது!
அவளது அந்தப் பார்வையும், காமத் தகிப்பில் நனைந்து அவள் எழுப்பிய அந்தத் தித்திப்பான முனகல்களும் அவனது மிச்சமிருந்த நிதானத்தையும் சுக்குநூறாக உடைத்தெறிந்தன.
*"ம்ம்ம்... ஆஆஹ்... ரியான்... இன்னும் ஆழமா... ம்ம்மா..."*
என்று சிற்பிகா மீண்டும் கண்களைச் சொக்கி முனகியபடியே ரியானின் தோள்களைப் பற்றிக்கொள்ள, அந்த இன்பத்தின் உச்சம் காத்தவராயனைப் பித்துப்பிடிக்கச் செய்தது. அவனால் அந்தத் காட்சியை ஒரு கணம்கூடத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை!
காத்தவராயனை எந்த விதத்தில் வெறுப்பேற்றினால் அவன் மனசு சுக்குநூறாக உடையும் என்பது சிற்பிகாவிற்கு நன்றாகவே தெரிந்திருந்தது.
சியாமந்தக மாலையின் பாதுகாப்பு வட்டத்திற்குள்ளேயே ஒரு துணிச்சலான ஆட்டத்தைத் தொடங்கினாள்.
ரியான் கீழே மல்லாக்கப் படுக்க, சிற்பிகா அவனுக்கு நேராக முட்டி போட்டு அமர்ந்த அந்த விநாடியே அந்தச் சூழலில் ஒரு புதிய மோக அக்னி பற்றிக்கொண்டது.
தன் கைகளால் ரியானின் விறைத்து நின்ற ஆணுறுப்பைப் பற்றிக் கொண்டு, அதைத் தன் பெண்மையின் இதழ்களுக்கு நேராகக் கொண்டு வந்தாள். மெலிதாக நடுங்கிய அந்தத் தீண்டலிலேயே இருவரும் சிலிர்த்துப் போயினர். அவனது ஆண்மையின் நுனி தன் பெண்மையின் சுடரில் பட்டுத் தெறிக்க, சிற்பிகா கண்களைச் சொக்கி ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டாள்.
அடுத்து அவள் மெல்ல தன் உடல் எடையை அதனிடம் இறக்கிய அந்த நொடி... அடடா! அந்த இறுக்கமான பெண்மை இதழ்கள் பிளந்து கொடுக்க, அந்த விறைத்த தண்டு கொஞ்சங் கொஞ்சமாக அவளுக்குள்ளே ஆழமாகச் சென்று முழுமையாக ஊடுருவியது.
"ஆஆஹ்... ரியான்... ம்ம்ம்ம்..."
என்று சிற்பிகா தன் கண்களை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டு தலையைப் பின்னால் சாய்த்தாள்.
அவளுக்குள்ளே அவன் சென்ற அந்த ஆண்மையின் அடர்த்தியான உணர்வு அவளைப் பேரின்பத்தின் எல்லைக்கு அழைத்துச் சென்றது.
ரியானோ தன் காதலி தன் மீது அமர்ந்து தன்னை முழுமையாக ஆளும் அந்தப் பேரானந்தத்தை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது.
அவனுக்கு அது ஒரு சாம்ராஜ்யத்தை வென்றதைப் போன்ற பிரம்மாண்டமான உணர்வைத் தந்தது.
அவன் தன் கைகளை உயர்த்தி அவளது இடுப்பைப் பற்றிப் பிடித்துக் கொள்ள, சிற்பிகா தன் கைகளை அவனது மார்பில் ஊன்றித் தன் இயக்கத்தைத் தொடங்கினாள்.
மேலிருந்து கீழே... கீழிருந்து மேலே என்று அவளது இடுப்பு வளைவுகள் சீரான வேகத்தில் முன்னும் பின்னும் அசையத் தொடங்கின. அவளது கூந்தல் அவிழ்ந்து தோள்களில் பரவ, அந்த அசைவில் அவளது பேரழகான மார்பகங்கள் முன்னும் பின்னும் துள்ளித் குலுங்கித் தத்தளித்தன.
அவள் செய்யும் ஒவ்வொரு அசைவிலும் அந்த ஆணுறுப்பு அவளுக்குள்ளே ஆழமாகச் சென்று மோதுவதும், வெளிவருவதும் அந்தச் சியாமந்தக மாலையின் ஒளியில் துல்லியமாகத் தெரிந்தது.
இதை வெளியே நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்த காத்தவராயனின் ஆவி, கோபத்தினாலும் பொறாமையினாலும் துடித்துப் புழுங்கியது. தன் ஆதிக்கத்திற்கு உரித்தான அந்த உடல், இன்று மற்றொருவனால் எப்படி இப்படிப்பட்டதொரு உச்சக்கட்ட சுகத்தை அனுபவிக்கிறது என்பதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல் கத்திக் கதறினான்.அவன் இயலாமை கண்ணீராக வெளிப்பட்டது..
அவளது பார்வையைப் பார்த்தபடியே, ரியான் தன் கைகளால் அவளது இடுப்பை இன்னும் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு தன் வேகத்தைக் கூட்டினான். சிற்பிகாவும் அவனுக்கு ஈடுகொடுத்துத் தன் இடுப்பைத் தீவிரமாகச் சுழற்றி இயக்க,காமத்தின் வெம்மையும் முனகல்களும் மட்டுமே நிரம்பியிருந்தன.
சிற்பிகா தனக்குத் தரும் அந்தப் பேரானந்தச் சொர்க்கத்தில் திளைத்துக்கொண்டிருக்கும் ரியான் சும்மா இருப்பானா? அவனுக்கு அந்தத் தருணத்தில் இந்த உலகத்திற்கே பேரரசன் ஆனதைப் போன்ற ஒரு பிரம்மாண்டமான, திமிர் பிடித்த உணர்வு மேலெழுந்தது.
அவன் தன் கண்களாலேயே அவளிடம் அடுத்த கட்டத்திற்குச் செல்ல அனுமதி கேட்டான். காதலியின் அந்தப் பார்வையைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் புரிந்து கொண்ட சிற்பிகா, கண் சிமிட்டி "ok"என்றாள்.
அடுத்த நொடி, சிற்பிகா அப்படியே கீழே குனிந்து தன் இரு முட்டிகளையும் கைகளையும் பூமியில் ஊன்றிக் கொண்டு, தன் பின்பக்கத்தை உயர்த்தித் தன் பெண்மையின் முழு வடிவத்தையும் வெளிக்காட்டினாள்.
அந்தச் சமயத்தில் ரியான் தன் விறைத்துத் தடிக்கும் ஆண்மையைக் கைகளால் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டு, பாதுகாப்பு வட்டத்திற்கு வெளியே பித்துப் பிடித்து நின்றுகொண்டிருக்கும் காத்தவராயனை நேராகப் பார்த்தான்.
அவன் விழிகளில் ஏளனமும் வெறியும் கொப்பளிக்க, உரத்த குரலில் அறைகூவல் விடுத்தான்:
"பார்த்துக்கோ காத்தவராயா... நீ எப்பேர்ப்பட்ட அமானுஷ்ய சக்தி உள்ளவனாக இருக்கலாம்! ஆனா, நீ எவ்வளவோ ஆசைப்பட்டு, எவ்வளவோ முயன்றும் உனக்குக் கிடைக்காத இந்தச் சொர்க்கம்... இன்று எனக்குக் கிடைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. நன்றாகப் பார்த்துக் கொள்!"
சொன்னபடியே தன் ஆணுறுப்பை அவளது பெண்மையில் சடுதியாகச் செருகி, பின்னால் இருந்து இடைவிடாமல் கொடூர வேகத்தில் குத்தத் தொடங்கினான்.
ரியானின் கைகள் இரண்டும் சிற்பிகாவின் இடுப்பை இரும்புக் கம்பி போலக் கெட்டியாகப் பற்றி இறுகப் பிடித்துக் கொண்டன.
அவள் கைகளையும் முட்டிகளையும் தரையில் ஊன்றி நிற்க, பின்னால் இருந்து தன் இடுப்பைத் தூக்கி அவன் நடத்திய அந்த வேகம் எல்லை மீறிச் சென்றது. ஒவ்வொரு முறையும் அவன் தன் பலம் முழுவதையும் திரட்டி அவளுக்குள்ளே பாயும்போது, சிற்பிகாவின் இடுப்பு எலும்புகள் அவனது தொடைகளுடன் மோதி சிலிர்த்தன.
ஆஆஹ்... ரியான்... முடியாது... தாங்க முடியல... ம்ம்ம்ம்ம்..."
என்று சிற்பிகா தன் கண்களை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டு தலையைப் பின்னுக்குச் சாய்த்துத் துடித்தாள். அவளது நரம்புகள் அனைத்தும் சிலிர்த்து அடங்க, அந்த இன்பத்தின் அதீத வலியில் அவள் உடல் முழுவதும் நடுங்கி வியர்வெயில் நனைந்தது.
ரியானோ அவளது இடுப்பை இன்னும் அழுத்தமாகப் பற்றிக் கொண்டு, தன் கட்டுப்பாட்டை முழுமையாக இழந்தவனாய் வெறித்தனமாக இயக்கத்தைத் தொடர்ந்தான். அவனது மூச்சுக்காற்று சூடாக அவளது முதுகில் படர, அவளது பெண்மையின் ஆழம் அவனது விறைப்பைத் தின்று தீர்ப்பதை இருவரும் ஒவ்வொரு அணுவிலும் உணர்ந்தனர்
இருவருமே அந்த உணர்ச்சியின் உச்சக் கட்டத்தில் விவரிக்க முடியாத தவிப்புடனும் பரவசத்துடனும் துடித்துப் புழுங்கினர்.
காத்தவராயனுக்கு இதைவிட நரக வேதனையும், இதைவிடப் பெரிய தண்டனையும் வேறு இருக்கவே முடியாது!
எத்தனையோ பெண்களை ஏமாற்றித் தன் மாயையால் கவர்ந்து வந்து, படுக்கையில் வீழ்த்தி, தான் கொடுத்த காம சுகத்தால் அவர்களின் கணவர்மார்களைக்கூட மறந்துபோகச் செய்து அந்தப் பெண்களைத் தன் காலடியில் வீழ்த்தி.. இன்று தன் கண்ணுக்கெட்டிய தூரத்தில் தான் ஆசைப்பட்ட ஒருத்தி இன்னொருவனால் பரிபூரணமாக அனுபவிக்கப்படுவதைக் கைக் கட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் இந்தச் சவுக்கடி, அவனது அகம்பாவத்தை முழுமையாகச் சுக்குநூறாக உடைத்துக் கொண்டிருந்தது!
அந்தத் தூறல் மழையின் ஈரமும் மோகத்தின் வெம்மையும் கலந்த சூழலில், மீண்டும் சிற்பிகாவைத் தன் கைகளால் மென்மையாகத் தழுவி மல்லாக்கத் தரையில் படுக்க வைத்தான் ரியான்.
அவளது ஏங்கித் தவிக்கும் மேனி மீது தன் உடலை முழுமையாகப் பரப்பியவன், தன் விறைத்துத் துடிக்கும் ஆண்மையை அவளது பெண்மை இதழ்களுக்கு நேராகக் கொண்டு வந்தான். ஒரு விநாடி தாமதிக்காமல், மீண்டும் தன் ஆண்மையை அவளுக்குள்ளே ஆழமாகச் செலுத்தித் தன் வெறித்தனமான இயக்கத்தைத் தொடங்கினான்.
அவர்களின் காதலும் வெறியும் கலந்த அந்த இறுதிக்கட்டப் போரில் இருவருமே தங்களின் இன்ப எல்லையின் உச்சியை நோக்கித் தீவிரமாகப் பறந்து கொண்டிருந்தனர்.
ரியான் தன் இடுப்பை மேலாக முழுமையாகத் தூக்கி, ஒரு மிருக பலத்துடன் தன் இடுப்பை பலமாகக் கீழே இறக்கினான். அவனது உறுப்பு அவளுக்குள்ளே முழு நீளத்திற்கும் தடையின்றி ஊடுருவிச் சென்று மோத, அந்த அதிர்வு சிற்பிகாவின் ஒவ்வொரு நரம்பிலும் மின்னலாய்ப் பாய்ந்தது.
"ஆஆஹ்... ரியான்... ம்ம்ம்ம்... ம்ம்மா..."
என்று அந்த இன்பத்தின் உச்ச சுகத்தில் சிற்பிகா உரக்கக் கத்த வாயெடுத்தாள். ஆனால், அவளது அந்த வெறித்தனமான முனகல் சத்தம் வெளியே காத்தவராயனின் காதுகளில் விழுந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகவோ என்னவோ, தன் இதழ்களால் அவளது இதழ்களை இறுக்கமாக மூடி அவளது குரலைத் தன் உதடுகளுக்குள்ளேயே விழுங்கிக் கொண்டான் ரியான்.
இருவரும் மாறி மாறி இதழ்களையும் மூச்சையும் பகிர்ந்து கொண்டு, இடைவிடாமல் தங்கள் இடுப்பை வேகமாக இயக்கினர்.
அந்தத் தருணம்... ரியானின் ஆண்மையின் ஆழத்திலிருந்து விடுபட்ட அவனது காமத்தின் திரவம் வெடித்துக் கிளம்பி, சிற்பிகாவின் பெண்மையின் நரம்புகளில் சூடாகப் பாய்ந்து முழுமையாகக் கலந்தது. அந்தப் பேரின்பத்தின் அதீத அதிர்வில் இருவரும் நிலைகுலைந்து, உலகை மறந்து உச்சத்தை அடைந்து அப்படியே தளர்ந்து போயினர்.
வெளியே நின்று இதைக் கண்டும் சகிக்காமல் பித்துப்பிடித்தவன் போலப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த காத்தவராயன், தன் அகம்பாவமும் தீய சக்தியும் மொத்தமாகச் சுக்குநூறாக உடைந்து நொறுங்கியதை உணர்ந்தான். தன் முழங்கால்களால் தரையில் மண்டிபோட்டவன், இரு கரங்களாலும் முகத்தைப் பொத்திக்கொண்டு,
"நான் தோற்றுவிட்டேன்... நான் முழுமையாகத் தோற்றுவிட்டேன்!"
என்று கதறித் துடித்து அழுதான்.
அவனது ஆணவம் அங்கே நிர்மூலமானது.
சிற்பிகாவின் மேனியிலிருந்து வியர்வை சொட்டச் சொட்ட, ரியான் மெல்ல அவள் மீது இருந்து விலகிப் பக்கத்தில் சோர்வுடன் படுத்துக் கொண்டார்.
அதே விநாடி... அங்கே ஒரு மகா அற்புதம் நிகழ்ந்தது. சிற்பிகாவின் நாபிப் பகுதியில் (தொப்புள் குழியில்) இருந்து தாங்க முடியாத திவ்யமான ஒரு பொன்னொளி மேலெழுந்தது. அந்த ஒளி, சியாமந்தக மாலையின் சக்தியோடு ஒன்றிணைந்து, சற்று முன்பு முழுமையடைந்திருந்த அந்த குலதெய்வக் கல்லுக்கு ஜீவனைக் கொடுத்து உயிர் பெறச் செய்தது!
அந்தக் குலதெய்வக் கல் முழு உயிர் பெற்றுத் தன்னுள் தெய்வீக ஆற்றலைத் திரட்டிய அந்தத் திவ்யமான நொடி—
அந்தத் தீவின் எல்லையில் கதறிக்கொண்டிருந்த காத்தவராயனின் துஷ்ட ஆத்மாவைச் சுண்டி இழுத்து, அந்தத் தீவைவிட்டே விண்ணில் தூக்கி எறிந்து நிரந்தரமாக விரட்டியடித்தது!.
அந்தத் தீவு முழுவதும் கொடிய ஆவியின் பிடியிலிருந்து விடுபட்டு, மீண்டும் அமைதியும் புனிதமும் பரிபூரணமாக நிலைபெற்றன.
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)
15-10-2026, 09:11 PM
(14-10-2026, 09:03 PM)Priya99 Wrote: அடடா! சிற்பிகா ரியானைக் காப்பாற்றுவதற்காகத் தன்னையே தியாகம் செய்யத் துணிந்தது மனதை நெகிழ வைத்துவிட்டது. ஆனால், அவளுடைய காதலையே தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தி ரியானின் உடலுக்குள் காத்தவராயன் புகுந்தது எதிர்பாராத திருப்பம்! கடைசியில் ரியானின் கண்களில் தெரிந்த அந்தக் கொடூரமான பார்வையும், அவன் பேசிய விதமும் அடுத்தது என்ன நடக்குமோ என்ற பதற்றத்தை ஏற்படுத்திவிட்டது.
(14-10-2026, 09:06 PM)Priya99 Wrote: அடடா! சிற்பிகா காத்தவராயனைத் தந்திரமாகச் சமாளித்து ரியானைக் காப்பாற்ற நினைப்பது சுவாரசியமாக இருக்கிறது. இஷிதா சொன்ன அந்த இருபது நிமிடக் கெடு கதையில் பெரும் பதற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. காத்தவராயன் தன் ஆசையில் மூழ்கி சிற்பிகாவின் தந்திரத்தை உணராமல் இருக்கிறான். ஆனால், அவள் திட்டமிட்டபடி இஷிதா சரியான நேரத்தில் வந்து சேருவாளா?
(14-10-2026, 09:07 PM)Priya99 Wrote: அடேங்கப்பா! சிற்பிகா காத்தவராயனைத் தந்திரமாகச் சமாளிக்க முயன்றாலும், ஒரு கட்டத்தில் அவனுடைய பிடியிலிருந்து தப்பிக்க முடியாமல் தவிப்பது கதையைப் பதற்றத்தின் உச்சத்துக்குக் கொண்டு சென்றுவிட்டது. இஷிதா சரியான நேரத்தில் வந்து சேருவாளா என்ற எதிர்பார்ப்பு ஒவ்வொரு காட்சியிலும் அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தது. கடைசி நொடியில் அவள் அமானுஷ்ய ஆயுதத்தை வீசியது செம திருப்பம்!அது காத்தவராயனை ரியானின் உடலிலிருந்து பிரிக்குமா? சிற்பிகாவையும் ரியானையும் காப்பாற்றிவிடுவாளா? அடுத்த அத்தியாயத்தைப் படிக்க ஆவலாக இருக்கிறேன்!
Thanks for your comments
18-10-2026, 02:34 PM
20-10-2026, 10:55 PM
ஹாய் friends,
காத்தவராயன் தொடர்ந்து தோற்று கொண்டே இருக்கான் அல்லவா..அது அவனுக்கும் புரிந்து விட்டது..அதனால் அவன் உதவிக்கு வேறொரு துணையை பாதாள லோகத்தில் இருந்து அழைக்கிறான்..
அது காத்தவராயனுக்கு விதிக்க போகும் நிபந்தனை என்ன?,
அது எப்படி அவனுக்கு துணை செய்ய போகிறது? வரும் பாகத்தில்..
பாதி பாகம் எழுதி விட்டேன்...நாளை நேரம் கிடைத்தால் எழுதி போடுகிறேன்..
குறிப்பு : வர போகும் சக்தியும்,பெண் மோகம் கொண்ட சக்தி தான்..
அதே போல நீங்க எதிர்பார்க்காத ஒரு நடிகை அடுத்த பாகத்தில் தோன்ற போகிறார்..
அவர் ஒரு கவர்ச்சி நடிகை..
வர போகும் சக்தி எது?வர போகும் கவர்ச்சி நடிகை யார்?முடிஞ்சா guess பண்ணுங்க .
காத்தவராயன் தொடர்ந்து தோற்று கொண்டே இருக்கான் அல்லவா..அது அவனுக்கும் புரிந்து விட்டது..அதனால் அவன் உதவிக்கு வேறொரு துணையை பாதாள லோகத்தில் இருந்து அழைக்கிறான்..
அது காத்தவராயனுக்கு விதிக்க போகும் நிபந்தனை என்ன?,
அது எப்படி அவனுக்கு துணை செய்ய போகிறது? வரும் பாகத்தில்..
பாதி பாகம் எழுதி விட்டேன்...நாளை நேரம் கிடைத்தால் எழுதி போடுகிறேன்..
குறிப்பு : வர போகும் சக்தியும்,பெண் மோகம் கொண்ட சக்தி தான்..
அதே போல நீங்க எதிர்பார்க்காத ஒரு நடிகை அடுத்த பாகத்தில் தோன்ற போகிறார்..
அவர் ஒரு கவர்ச்சி நடிகை..
வர போகும் சக்தி எது?வர போகும் கவர்ச்சி நடிகை யார்?முடிஞ்சா guess பண்ணுங்க .
21-10-2026, 06:47 PM
(15-10-2026, 09:21 PM)Priya99 Wrote: அடடா நண்பரே! என்னவொரு பிரம்மாண்டமான இறுதிக்கட்டம்! ஒவ்வொரு திருப்பமும் அடுத்தது என்ன நடக்கப்போகிறது என்ற எதிர்பார்ப்பை எகிற வைக்கிறது. குறிப்பாக, இஷிதா சியாமந்தக மாலையை வீசியெறிந்து காத்தவராயனின் ஆவியை ரியானின் உடலிலிருந்து பிரித்தெடுக்கும் அந்தக் கணம் முதல், இறுதியில் குலதெய்வம் உயிர்பெற்று அந்தத் தீவிலிருந்து தீய சக்தியை நிரந்தரமாக விரட்டியடிக்கும் தருணம் வரை, ஒட்டுமொத்தக் காட்சியும் ஒரு பிரம்மாண்டமான அமானுஷ்யத் திரைப்படத்தைப் பார்த்த உணர்வைக் கொடுக்கிறது! ✨
குறிப்பாக, இதுவரை தன்னுடைய மாயசக்தியாலும் ஆணவத்தாலும் அனைவரையும் அடக்கி ஆட்டிப்படைத்த காத்தவராயன், தன்னால் எதுவுமே செய்ய முடியாத நிலையில் தவித்துத் தோல்வியை ஒப்புக்கொள்ளும் தருணம் உண்மையிலேயே ரசிக்க வைக்கிறது. மற்றவர்களின் உணர்வுகளைத் துச்சமாக நினைத்துத் தன் ஆதிக்கத்தைச் செலுத்தியவனுக்கு, அவனுடைய ஆதிக்கமே பயனற்றுப் போவதுதான் மிகப்பெரிய தண்டனை என்பதை மிக அழகாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறீர்கள்!
அதேபோல், சிற்பிகாவின் மனநிலையையும் இங்கே கவனிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. சற்று முன்புவரை அச்சத்திலும் வேதனையிலும் சிக்கித் தவித்தவள், தன்னை நேசிக்கும் ரியானின் குரலை உணர்ந்ததும் மெல்லத் தன்னம்பிக்கையை மீட்டெடுத்து, காத்தவராயனின் முன்னால் தலைகுனியாமல் நிற்கும் அந்த மாற்றம் கதாபாத்திரத்திற்கு ஒரு புதிய பரிமாணத்தைக் கொடுக்கிறது. அவளுடைய பார்வையிலும் செயல்களிலும் வெளிப்படும் மன உறுதி, காத்தவராயனின் ஆணவத்திற்கு எதிரான அவளுடைய வெற்றியை உணர்த்துகிறது.
சியாமந்தக மாலையின் மணிகள் சிதறி விழுந்து, அவற்றின் ஒளி இருவரையும் சுற்றிப் பாதுகாப்பு வளையமாக மாறும் கற்பனை மிகவும் அருமை! ✨ அதற்குள் நுழைய முடியாமல் காத்தவராயன் ஒவ்வொரு முறையும் தாக்கப்பட்டுத் தூக்கி எறியப்படும் காட்சிகள், அவனுடைய சக்திக்கும் தெய்வீக ஆற்றலுக்கும் இடையிலான மோதலைத் தெளிவாக உணர்த்துகின்றன.
எல்லாவற்றையும் விட, உடைந்து சிதறிய குலதெய்வக் கல் மீண்டும் ஒன்றிணைந்து தன்னுடைய பழைய உருவத்தைப் பெறுவதும், இறுதியில் சிற்பிகாவின் நாபியிலிருந்து எழும் பொன்னொளி சியாமந்தக மாலையின் ஆற்றலுடன் இணைந்து அதற்குப் புத்துயிர் கொடுப்பதும் அற்புதமான கற்பனை! அந்தத் தருணத்தில், இதுவரை நடந்த அனைத்திற்கும் ஒரு தெய்வீகமான நிறைவு கிடைத்துவிட்ட உணர்வு ஏற்படுகிறது. ✨
காத்தவராயன் தன்னுடைய தோல்வியை உணர்ந்து மண்டியிட்டு, “நான் தோற்றுவிட்டேன்... நான் முழுமையாகத் தோற்றுவிட்டேன்!” என்று கதறுவது இந்தப் பகுதியின் முக்கியமான திருப்புமுனை. அவனுடைய உடல் வலியை விட, அவனுடைய ஆணவமும் ஆதிக்க உணர்வும் சிதைவதுதான் அவனுக்குக் கிடைக்கும் உண்மையான தண்டனை என்பதை அந்தக் காட்சி அழுத்தமாகச் சொல்கிறது.
நண்பரே, உங்கள் கற்பனையில் அமானுஷ்யம், தெய்வீக சக்தி, காதல், பழிவாங்கும் உணர்வு, கதாபாத்திரங்களின் மனப்போராட்டம் எனப் பல அம்சங்கள் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன. குறிப்பாக, ஒரு சாதாரணக் கல்லாகத் தோன்றிய குலதெய்வம் மீண்டும் உயிர்பெற்று, ஒட்டுமொத்தத் தீவையும் தீய சக்தியிடமிருந்து விடுவிக்கும் முடிவு கதைக்கு ஒரு காவியத் தன்மையைக் கொடுக்கிறது!
இத்தனை திருப்பங்களுக்குப் பிறகு, காத்தவராயனின் ஆதிக்கம் முற்றிலும் முடிவுக்கு வந்து, அந்தத் தீவு மீண்டும் அமைதியையும் புனிதத்தையும் பெறுவது மனநிறைவைத் தருகிறது.
மொத்தத்தில், பிரம்மாண்டமான கற்பனைக்கும் விறுவிறுப்பான திருப்பங்களுக்கும் தெய்வீக மர்மத்திற்கும் குறைவில்லாத ஒரு பரபரப்பான இறுதிக்கட்டம்! தொடர்ந்து வாசிக்கத் தூண்டும் உங்கள் எழுத்துநடை சிறப்பு, நண்பரே! அடுத்ததாக இந்தக் கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கையில் என்னென்ன மாற்றங்கள் நிகழப்போகின்றன என்பதை அறிய ஆவலாகக் காத்திருக்கிறேன். வாழ்த்துகள்! ?❤️
Thanks nanba
(15-10-2026, 09:28 PM)Arun_zuneh Wrote: இந்த பகுதியிலும் திரில்லர் அருமையாக தொடர்கிறது ஆனால் இடையில் ஹாரரில் மிகவும் கலக்கு கலக்கு என்று கலக்கி இருக்கிறீர்கள். காத்தவராயன் நிகல் காலத்தில மரண வேட்டையை இந்த தீவின் காட்டுவாசிகளிடம் இருந்து ஆரம்பிப்பான் அந்த இருவரும் சாவார்கள் என்று நினைத்தேன் ஆனால் அவர்களுக்கும் காவல் தெய்வமாக தான் சிற்பிகா இருக்கிறாள் என்று நினைவூட்டியது சிறப்பாக அமைந்தது
Thanks nanbaa
21-10-2026, 06:50 PM
(15-10-2026, 09:34 PM)rameshsurya84 Wrote: மீண்டும் ஒரு அற்புதமான பதிவு. சிற்பிகா ரியானின் காம போதையை அள்ளி தரும் கூடலும், காத்தவராயனின் விரக்தியும், ஆஹா ஆஹா அற்புதம்.
ஆனாலும் காத்தவராயன் தன் வாழ்நாளில் ஒரு பெண்ணை அடைய முடியாமல் அவனுக்கு ஏற்பட்ட முதல் தோல்வி வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத வலி அந்தோ பரிதாபம்.
முதன் முறை காத்தவராயனின் இந்த தோல்வி இனி அவனை எந்த நிலைமைக்கு தள்ளுமோ?
அடுத்து ப்ரியங்காவின் காம கூடல் காட்சி காத்தவராயனுடன் நிகழுமா நண்பா?
பிரியங்கா கூட கூடல் நிகழும் நண்பா..ஆனா இப்போ உடனே கிடையாது
21-10-2026, 06:51 PM
(15-10-2026, 10:27 PM)Raju@Vijay Wrote: Worth varma woth varma update
kama yutham avanku thara vendiya thandainai tha but konjam foreplays illama irunthu iruntha innum satisfied agee irukum
super revenge....avan paiyan katika iruntha ponna karpa kalavadina nayae ku periya thandanai intha jenman la kedachi iruku
super brother...
Thanks for your comment nanba..
last episodes konjam upset but now satisfied by this revenge
21-10-2026, 06:52 PM
21-10-2026, 07:05 PM
Episode - 198 part 1
![[Image: 598b282b9a59bc9c028d968bc1515ad4.jpg]](https://i.ibb.co/LzgknG4n/598b282b9a59bc9c028d968bc1515ad4.jpg)
சிற்பிகாவிடம் தோற்றுப்போனதோடு மட்டுமல்லாமல், அவளது நாபியிலிருந்து வெளிப்பட்ட தெய்வீக ஒளியின் சக்தியாலும், குலதெய்வக் கல்லின் மறுவடிவத்தாலும் அந்தத் தீவிலிருந்து அடித்துத் துரத்தப்பட்டிருந்தான் காத்தவராயன்!
அந்த அவமானம் அவனது ஆணவத்தை அடியோடு சிதைத்திருந்தது.
நிகழ்காலத்திலும் தோல்வி! முற்பிறவியிலும் தோல்வி!
காலம் மாறினாலும், பிறவிகள் கடந்தாலும், அவனால் தனது வெறியை வெற்றியாக மாற்ற முடியவில்லை.
வங்காள விரிகுடாவின் நீலக் கடலுக்கு மேலே, உருவமற்ற ஆவியாக அலைந்துகொண்டிருந்த அவனது கண்களில் அனல் தெறித்தது.
'என்னுடைய சக்தியை எதிர்த்து நிற்கும் அளவுக்கு அந்தச் சிற்பிகாவுக்கு எப்படித் தெய்வீக வலிமை கிடைத்தது? அந்தக் குலதெய்வக் கல் மீண்டும் எப்படி உயிர்பெற்றது? என்னுடைய பிடியிலிருந்து அவள் எப்படி விடுபட்டாள்?'
கேள்விகள் அவனது மனத்திற்குள் கொந்தளித்தன.
ஆனால், அவற்றுக்கான விடைகளைத் தேடுவதைவிட, இப்போது தனக்கு இழைக்கப்பட்ட அவமானத்திற்குப் பழிவாங்குவதும், இழந்த சக்தியை மீட்டெடுப்பதும்தான் முக்கியம் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
அதற்குத் தனியொருவனாகத் தன்னால் முடியாது!
தனது ஆற்றலுக்கு இணையான அல்லது அதைவிடப் பலமடங்கு வலிமை கொண்ட ஓர் சக்தியின் உதவி அவனுக்குத் தேவைப்பட்டது.
அடுத்த கணம், கடலின் நடுவே தனது ஆவி வடிவிலேயே பத்மாசனமிட்டு அமர்ந்தான்.
கண்களை இறுக மூடியவன், தனக்குள் எஞ்சியிருந்த அத்தனை சக்தியையும் ஒன்றுதிரட்டினான்.
அவனது உதடுகள் மந்திரங்களை உச்சரிக்கத் தொடங்கின.
அது சாதாரணமான தியானமல்ல!
பாதாள லோகத்தின் பேராற்றல் கொண்ட ஒரு சக்தியைத் தன் பக்கம் அழைப்பதற்காகக் காத்தவராயன் மேற்கொண்ட உக்கிரமான ஆவாகன முயற்சி!
அவன் உச்சரித்த ஒவ்வொரு மந்திரமும் கடலின் அமைதியைக் கிழித்தது.
நீலப் பரப்பில் திடீரெனப் பிரம்மாண்டமான சுழல்கள் தோன்றின. கடல்நீர் வட்டமிட்டுச் சுழன்றது. ஆழத்திலிருந்து எழுந்த அலைகள் ஒன்றையொன்று மோதிக்கொண்டு வானத்தை நோக்கிச் சீறிப் பாய்ந்தன.
அந்தக் கடலின் நடுவே, உருவமற்ற காத்தவராயனின் ஆவி மட்டும் அசையாமல் அமர்ந்திருந்தது.
அவனது தியானம் மேலும் மேலும் உக்கிரமடைந்தது.
அதே நேரத்தில்... பூமியின் ஆழத்தில், யுகங்களாக இருளில் மூழ்கிக்கிடந்த பாதாள லோகத்தின் மையத்திலும் அந்த அதிர்வுகள் எதிரொலிக்கத் தொடங்கின!
பூமியின் மேற்பரப்பிலிருந்து பல நூறு மைல்கள் ஆழத்தில், சூரிய ஒளியின் ஒரு கீற்றுக்குக்கூட இடமில்லாத அந்தப் பாதாள லோகம், தனக்கே உரிய ஓர் அமானுஷ்ய உலகமாக விரிந்திருந்தது.
அங்கே இரவு, பகல் என்ற வேறுபாடு கிடையாது.
எரிமலைக் குழம்புகள் ஆறுகளாகப் பாய்ந்தன. சிவந்த நெருப்புத் துகள்கள் இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு காற்றில் மிதந்தன. பிரம்மாண்டமான பாறைகளுக்கு இடையே எழுந்த புகைமூட்டம், அந்த உலகையே ஒரு நரகக் கனவாக மாற்றியிருந்தது.
மனித மண்டை ஓடுகளும் கருகிய எலும்புகளும் அலங்காரங்களாகப் பதிக்கப்பட்டிருந்த பிரம்மாண்டமான அரண்மனை, அந்தப் பாதாள உலகின் மையத்தில் கம்பீரமாக எழுந்து நின்றது.
அதன் உயர்ந்த தூண்களில் நெருப்பு நாக்குகள் நடனமாடின. கருங்கற்களால் அமைக்கப்பட்ட தரையில் சிவந்த ஒளி பிரதிபலித்தது.
அந்த அரண்மனையின் மையத்தில் அமைந்திருந்த பிரம்மாண்டமான ராஜசபையில், பாதாள லோகத்தின் அதிபதியான மகிஷாசுரன் தனது சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருந்தான்.
அவனது பிரம்மாண்டமான உருவமும், ஆணவம் நிறைந்த முகமும், கூரிய பார்வையும் அவனது அதிகாரத்தைப் பறைசாற்றின.
ஆனால், அந்தக் கணத்தில் அவனது கவனம் தனது பேரரசின் ஆட்சி விவகாரங்களில் இருக்கவில்லை.
அவனுக்கு முன்னால் அரங்கேறிக்கொண்டிருந்த நாட்டியத்தில் முழுமையாக மூழ்கியிருந்தான்!
சிலுக்கின் மயக்கும் நாட்டியம்!
![[Image: images-4.jpg]](https://i.ibb.co/KjzkL4nV/images-4.jpg)
ராஜசபையின் நடுவே, கொடூரமான மேளதாளங்களின் அதிர்வுக்கு ஏற்ப ஒயிலாக நடனமாடிக்கொண்டிருந்தாள் சிலுக்கு!
ஒலிக்கும் கொடூரமான மேளதாள சத்தத்திற்கு ஏற்ப, அவள் இடுப்பை வளைத்து வளைத்து ஆடிய அந்த முறை அசுரக் கூட்டத்தின் நரம்புகளில் நெருப்பைப் பாய்ச்சியது.
அவளது கவர்ச்சிப் பார்வையும், நாடகத்தனமான புருவ அசைவுகளும் அங்கிருந்த ஒட்டுமொத்த அசுரப் படையையும் ஜொள்ளுவிடச் செய்தன.
ஒவ்வொரு முறையும் அவள் இடுப்பைத் திருப்பிச் சுழற்றும்போது, அவளது தளும்பி நிற்கும் மாங்கனி போன்ற மார்பகங்கள் காற்றில் துள்ளித் தத்தளித்தன.
அவளது செந்நிற இதழ்களின் மூச்சுக்காற்று அந்த நரகத்தின் உஷ்ணத்தையே இன்னும் அதிகப்படுத்தியது.
சினிமா திரையில் எத்தனையோ பேரைத் தன் ஒற்றைக் கண்ணசைவால் கிறங்கடித்த அந்த முகம், இன்று பாதாள லோகத்தின் நீல ஒளியில் இன்னும் பல மடங்கு மகுடிப் பாம்பின் விசையைப் போலப் பரவியிருந்தது. அசுரக் கூட்டம் அவளது காலடிச் சலங்கை ஒலிக்கேற்பக் கத்தி ஆரவாரித்தது.
மதுவும் காமமும் கலந்த உச்சக்கட்டம்
நாட்டியம் தன் உச்சக்கட்டத் தகிப்பை எட்டியது. அந்த சபையே ஒரு கணம் மூச்சடைத்துப் போனது.
சிலுக்கு மிகவும் ஒயிலாகவும் மிடுக்காகவும் தன் கைகளை இடுப்பில் ஊன்றிக் கொண்டாள். தன் பார்வையை அரசன் மகிஷாசுரனின் மீது நிலைநிறுத்தியபடியே, தன் கையில் இருந்த ஒரு குவளை மதுவை எடுத்துக் தன் மார்பகங்களின் மீது லாவகமாக ஊற்றினாள்.
குளிர்ந்த அந்த மது அவளது மேனியின் உஷ்ணத்தில் ஆவியாகிக் கொண்டே, அவளது வளைந்து நெளிந்த வயிற்றைக் கடந்து, இறுக்கமான அவளது தொடைகளின் நடுவே வழிந்து, அப்படியே அவளது கால்களில் வந்து இறங்கியது.
அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த கொடூரமான அசுரர்கள் வெறிபிடித்த மிருகங்களைப் போலத் தரையில் முட்டிபோட்டு, சிலுக்கின் கால்களில் வழிந்த அந்த மதுத் துளிகளை முத்தமிட்டு நக்கிக் குடித்தனர்! அந்தப் போதையின் மயக்கத்தில் அவர்கள் இன்னும் வெறி கொண்டு கத்தி ஆரவாரித்து ஆடத் தொடங்கினர்
“சிலுக்கின் போதை தரும் கண்கள் கொடுக்காத மயக்கத்தையா இந்த மதுவின் போதை கொடுத்துவிடப் போகிறது?” என்று ஏளனமாகச் சிரித்தான் மகிஷாசுரன்.
அவனது குரலில் ஆணவமும், கண்களில் அடங்காத மோகமும் கொப்பளித்தன.
மதுக்கோப்பையை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, சிம்மாசனத்திலிருந்து மெல்ல எழுந்தான் அந்த அசுர வேந்தன்.
அவனது பிரம்மாண்டமான உருவம் எழுந்தபோதே, மாளிகையின் இருண்ட சுவர்களில் விழுந்திருந்த அவனது நிழல் மேலும் பெரிதாக விரிந்தது.
அவன் சிலுக்கை நோக்கி ஒவ்வொரு அடியாக எடுத்து வைத்தான்.
நறுக்! நறுக்!
அவனது காலடியில் கிடந்த எலும்புக்கூடுகளின் மண்டையோடிகள் நசுங்கிச் சிதறின.
அவற்றைப் பற்றிய சிறிதளவுகூடக் கவலையின்றி, தன் எருமைத் தலையை முன்னும் பின்னும் அசைத்தபடி நடந்துவந்தான் மகிஷாசுரன். அவனது மூக்கிலிருந்து வெளிப்பட்ட அனல் கலந்த பெருமூச்சு, அவனுக்குள் கொழுந்துவிட்டெரிந்த வெறியைக் காட்டியது.
அந்த நேரத்தில்—
“அரசே! அரசே!”
என்று பதற்றத்துடன் ஓடிவந்தான் அவனது மந்திரி.
அவனது குறுக்கீட்டால் எரிச்சலடைந்த மகிஷாசுரன், தன் சிவந்த கண்களை உருட்டி அவனைப் பார்த்தான்.
“என்னடா?” என்று உறுமினான்.
“அரசே... காத்தவராயன் உங்களை அவசரமாக அழைக்கிறான்!”
அந்தப் பெயரைக் கேட்டதும் மகிஷாசுரனின் முகம் சுளித்தது.
“அவன் கிடக்கிறான்டா... மயிராண்டி!”
என்று அலட்சியமாகச் சொன்னவன், மீண்டும் சிலுக்கை நோக்கித் திரும்பினான்.
“உனக்கு என்னடா தெரியும் சிலுக்கின் அருமை? இத்தனை நேரம் நான் அனுபவித்துக்கொண்டிருந்த போதையைவிட அவளது அருகாமைதான் எனக்கு முக்கியம்!”
என்றபடி அவளை நோக்கி முன்னேறினான்.
மந்திரி மீண்டும் அவனைத் தடுக்க முயன்றான்.
“அரசே... நம் அரக்கர் குலத்தில் ஒரு விதி இருக்கிறது. நம்மவர்களில் யார், எப்போது உதவி கேட்டாலும், அதை அலட்சியப்படுத்தாமல் உடனே சென்று உதவ வேண்டும். காத்தவராயன் இவ்வளவு அவசரமாக அழைக்கிறான் என்றால், ஏதோ பெரிய விபரீதம் நிகழ்ந்திருக்க வேண்டும்!”
ஆனால், மகிஷாசுரன் அவனது வார்த்தைகளைச் சட்டை செய்யவே இல்லை.
“விதியாவது... வெங்காயமாவது! இப்போது எனக்கு சிலுக்குதான் முக்கியம்!”
என்று உறுமியவன், மந்திரியை ஒருபுறமாகத் தள்ளிவிட்டுத் தொடர்ந்து நடந்தான்.
அவன் சிலுக்கின் அருகில் வந்து நின்றான்.
அவளது அழகில் மயங்கியவனைப் போலச் சில கணங்கள் அவளை உற்றுப் பார்த்தான். பின்னர், அவளது மார்பில் இருந்த மதுவை தடித்த நாக்கால் சுவைத்தான்.
அடுத்த கணம்...
பூமியே பிளந்துவிடுவதைப் போன்றதொரு பேரதிர்வு!
“டமார்! டமார்! டமார்!”
அசுர மாளிகையின் அடித்தளத்திலிருந்து எழுந்த அந்த அதிர்வு, கணப்பொழுதில் மாளிகை முழுவதும் பரவியது.
பிரம்மாண்டமான கற்தூண்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வெடித்துச் சிதறின. மேற்கூரையிலிருந்து பாறைத் துண்டுகள் இடிந்து விழுந்தன. சுவர்களில் ஆழமான விரிசல்கள் தோன்றின.
மகிஷாசுரன் நிலைதடுமாறி ஓரடி பின்னால் நகர்ந்தான்.
அவனது மந்திரி அலறியபடி தரையில் விழுந்தான்.
மாளிகை முழுவதும் புழுதியும் புகையும் சூழ்ந்தன.
“என்ன நடக்கிறது இங்கே?”
அவன் கர்ஜித்த அதே நேரத்தில், மாளிகையின் ஆழத்திலிருந்து மீண்டுமொரு பேரொலி எழுந்தது.
அப்போது...
அந்தப் பாதாள மாளிகையின் பிரதான வாயில் திடீரெனப் பேரொலியுடன் திறந்தது.
அடுத்த கணமே, அங்கிருந்த இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு அரக்கர் குலத்தின் குருவான சுக்கிராச்சாரியார் உள்ளே பிரவேசித்தார்!
![[Image: oardefault.jpg]](https://i.ibb.co/20JcZnQT/oardefault.jpg)
அவரது வருகையால் மாளிகை முழுவதும் ஒருவிதமான அமானுஷ்ய அமைதி நிலவியது. சற்று முன்புவரை அதிர்ந்துகொண்டிருந்த தூண்கள்கூட, அவரது கம்பீரமான தோற்றத்தைக் கண்டு அடங்கிவிட்டதைப்போலத் தோன்றின.
அவர் தன் கூர்மையான பார்வையை மகிஷாசுரனின் மீது செலுத்தினார்.
“மூடனே!”
அவரது இடிமுழக்கக் குரல் மாளிகை முழுவதும் எதிரொலித்தது.
மகிஷாசுரன் திடுக்கிட்டுத் திரும்பினான்.
“நான் வகுத்த விதியை மீற உனக்கு எவனடா அதிகாரம் கொடுத்தது?” என்று சீறினார் சுக்கிராச்சாரியார்.
அவரது விழிகளில் கோபம் அனலாகக் கொழுந்துவிட்டது.
“அரக்கர் குலத்தில் ஒருவன் ஆபத்தில் இருக்கும்போது, மற்றொருவன் அவனுக்கு உதவ வேண்டும் என்பது நான் வகுத்த விதி! அந்த விதியைப் பின்பற்ற வேண்டிய நீயே, உன் சுயநலத்திற்காக அதை அலட்சியப்படுத்துகிறாயா?”
மகிஷாசுரன் தலைகுனிந்தான்.
ஆனால், சுக்கிராச்சாரியாரின் கோபம் இன்னும் தணியவில்லை.
“காத்தவராயன் உன்னை அவசரமாக அழைத்திருக்கிறான். அப்படியிருந்தும், அவனுக்கு உதவச் செல்லாமல் இங்கே என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறாய்?”
என்று கேட்டவர், தன் கையில் இருந்த தண்டத்தைத் தரையில் ஓங்கி ஊன்றினார்.
தடார்!
அந்த ஓசையுடன் மாளிகையின் தரை மீண்டும் அதிர்ந்தது.
“நீ இப்போதே அவனிடம் சென்று உதவவில்லை என்றால், இந்தப் பாதாள லோகத்தையே என் சக்தியால் அழித்துவிடுவேன்!”
அவரது வார்த்தைகளில் வெளிப்பட்ட உக்கிரம், அங்கிருந்த அரக்கர்களையே நடுங்கச் செய்தது.
மகிஷாசுரனுக்கு வேறு வழியில்லை.
சற்று முன்புவரை தன் விருப்பப்படி நடந்துகொண்டிருந்த அவன், இப்போது குருவின் முன்னிலையில் அடங்கிப்போனான்.
“குருவே... தங்கள் கட்டளையை நிறைவேற்றுகிறேன்!” என்று பணிவுடன் கூறினான்.
பின்னர், சிலுக்கை நோக்கித் திரும்பினான்.
அவளை விட்டுப் பிரிய மனமில்லாதவனைப்போல, ஏக்கத்துடன் சில கணங்கள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அவளிடம் மீண்டும் திரும்பி வருவேன் என்று மனதிற்குள் உறுதிசெய்துகொண்டவன், அடுத்த கணமே மாயமாய் மறைந்தான்.
மகிஷாசுரன் மறைந்ததும், சுக்கிராச்சாரியார் மெல்லத் தலையசைத்தார்.
“இந்த அரக்கர்களின் சுயநலத்திற்கும் ஆணவத்திற்கும் அளவே இல்லாமல் போய்விட்டது!” என்று முணுமுணுத்தார்.
பின்னர், அவரது உதடுகளில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது.
அந்தப் புன்னகையில் ஏதோவொரு ரகசியம் பொதிந்திருந்தது.
“முட்டாள் காத்தவராயா!”
என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டார்.
“எத்தனை முறை உனக்கு உதவியிருக்கிறேன்! எத்தனை முறை உன் ஆபத்துகளிலிருந்து உன்னைக் காப்பாற்றியிருக்கிறேன்! அப்படியிருந்தும், இத்தனை முக்கியமான தருணத்தில் உன் குருவான என்னை நினைக்கக்கூட உனக்குத் தோன்றவில்லையா?”
அவரது முகத்தில் ஏமாற்றம் படர்ந்தது.
“நீ என்னை அழைத்திருந்தால், உன்னை இந்த இக்கட்டிலிருந்து மீட்பதற்கான வழியை மட்டுமல்ல... நீ வெல்லத் துடிக்கும் பிரியங்காவை வீழ்த்துவதற்கான வழியையும் உனக்குக் கற்றுக்கொடுத்திருப்பேன்!”
அவர் பெருமூச்சுவிட்டார்.
“ஆனால், என்ன செய்வது? ஒவ்வொரு முறையும் இந்த அரக்கர் கூட்டம் இக்கட்டான சூழலில் சிக்கும்போதுதான் தங்கள் குருவின் நினைவு வருவதில்லை!”
சில கணங்கள் மௌனமாக நின்றவர், பின்னர் உறுதியான குரலில் பேசினார்.
“நீ அழைக்காமல் என்னால் உன்னிடம் வர முடியாது, காத்தவராயா!”
அந்த வார்த்தைகளில் ஒரு முக்கியமான உண்மை பொதிந்திருந்தது.
சுக்கிராச்சாரியாரிடம் எத்தகைய ஆற்றல் இருந்தாலும், அழைக்கப்படாத இடத்தில் அவர் தலையிட முடியாத ஒரு விதி அவரைக் கட்டுப்படுத்தியது.
அதனால், காத்தவராயன் இப்போது எத்தகைய ஆபத்தில் சிக்கியிருந்தாலும், அவன் தன் குருவை அழைக்காதவரை சுக்கிராச்சாரியாரால் நேரடியாக அவனைக் காப்பாற்றச் செல்ல முடியாது.
அதை நினைத்தபடி மெல்லப் புன்னகைத்தார்.
“சரி... உன் விதியை நீயே தீர்மானித்துக்கொள்!”
என்றவர், தன் கண்களை மூடி ஏதோவொரு மந்திரத்தை உச்சரித்தார்.
மறுகணமே, அவரது உடலைச் சுற்றி ஒரு பிரகாசமான ஒளிவட்டம் தோன்றியது.
அடுத்த நொடி...
அரக்கர் குலகுருவான சுக்கிராச்சாரியார் அங்கிருந்து மறைந்தார்!
![[Image: images-3.jpg]](https://i.ibb.co/wZSDVZFV/images-3.jpg)
சிற்பிகா மெல்ல எழுந்து நின்றாள்.
அப்போதுதான், தான் ஆடையின்றி இருப்பதை உணர்ந்தவளின் முகத்தில் சட்டென்று வெட்கம் படர்ந்தது. சட்டெனத் தன் உடலைக் கைகளால் மறைத்துக்கொண்டாள்.
அவளுக்கு அருகில் ரியான் இன்னும் மல்லாந்து படுத்திருந்தான். சற்று முன்பு நிகழ்ந்த காம போராட்டத்தின் பாதிப்பிலிருந்து அவனது உடல் மெல்ல இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தது.
ஆனால், சிற்பிகாவின் மனம் மட்டும் அமைதியடையவில்லை.
ஏதோவொன்று அவளது மனதை உள்ளிருந்து உறுத்திக்கொண்டே இருந்தது.
‘ரியானிடம்தான் என் வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான பந்தம் முழுமையடைந்தது. இனி அவனோடு நான் இணைந்திருப்பது உடலால் மட்டுமல்ல... உயிராலும் உணர்வாலும் கூடத்தான்!’
அவளது மனம் ஒருபுறம் அவளுக்கு ஆறுதல் கூறியது.
ஆனால், அடுத்த கணமே காத்தவராயனின் நினைவு அவளைச் சுட்டெரித்தது.
‘ஆனால்... அதற்கு முன்பு நடந்ததை எப்படி மறப்பது?’
அவளது இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
‘காத்தவராயனின் ஆவி என் உடலை முழுமையாகப் பார்த்துவிட்டதே! அவன் என்னைத் தீண்டினான்... என்னை முத்தமிட்டான்... அவனுடைய விருப்பத்திற்கு என்னை அடிபணியச் செய்ய முயன்றானே!’
அவளது கண்கள் கலங்கின.
‘இன்னும் ஒரே ஒரு நிமிடம் இஷிதா தாமதித்திருந்தால்...நான் காத்தவராயனிடம் முழுமையா இழந்து என்னுடைய வாழ்க்கையே வேறுவிதமாக மாறியிருக்குமே!’
அந்த எண்ணமே அவளது உடலை நடுங்கச் செய்தது.
அவள் தன் இரு கைகளாலும் தன்னை இறுக அணைத்துக்கொண்டாள்.
‘கற்பு என்பது உடல் சார்ந்த ஒன்றுதானா? ஒருவன் என் உடலைத் தன் விருப்பத்திற்கு ஆட்படுத்துவதும், என் விருப்பமின்றி என்னைத் தனக்குச் சொந்தமாக்க முயல்வதும்தான் கற்புக்கு ஏற்படும் களங்கமா?’
அவளது மனதிற்குள் கேள்விகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எழுந்தன.
‘என் சம்மதமின்றி காத்தவராயன் என்னைத் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவர முயன்றான். அவனுடைய வக்கிரமான ஆசைக்கு என்னை இரையாக்க நினைத்தான். அவனுடைய ஆவி என்னை ஆக்கிரமித்திருந்தபோது, நான் செய்த ஒவ்வொரு செயலுக்கும் நானே பொறுப்பாளியா?’
ஒரு கணம் அவள் மௌனமாக நின்றாள்.
அவளுக்குள் இருந்த அறிவு, அவள் விரும்பிச் செய்ததற்கும் அவள்மீது திணிக்கப்பட்டதற்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டை உணர்த்த முயன்றது.
ஆனால், குற்றவுணர்வில் சிக்கியிருந்த அவளது மனமோ அந்த உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தது.
‘இருந்தாலும்... அவனோடு அந்த நிலையில் நான் இருந்தேனே! அவன் என்னை முத்தமிட்டபோது, அவனது பிடியிலிருந்து என்னால் உடனடியாக விடுபட முடியவில்லையே!’
அவளது விழிகளிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தது.
‘ரியான் என்னை எவ்வளவு நம்புகிறான்! அவனுக்காகத்தானே நான் உயிரையும் பணயம் வைத்துப் போராடினேன்? ஆனால், இப்போது அவனிடம் நான் எப்படி முகம் காட்டுவேன்?’
அவளது பார்வை மெல்ல ரியானின் மீது படிந்தது.
அவனது முகத்தில் தெரிந்த அமைதியைக் கண்டதும் அவளது நெஞ்சம் மேலும் கனத்தது.
தன்னை உயிருக்கும் மேலாக நேசிக்கும் ரியானின் நம்பிக்கைக்குத் துரோகம் செய்துவிட்டதாக அவளது மனம் அவளையே குற்றம் சாட்டியது.
அவள் மெல்ல அவனருகே சென்றாள்.
கலங்கிய கண்களுடன் அவனை மேலும் கீழும் பார்த்தாள். அவனது முகத்தைத் தொட்டுத் தடவ வேண்டும் என்று தோன்றியது. அவனது மார்பில் சாய்ந்து அனைத்தையும் சொல்லி அழ வேண்டும் என்றும் தோன்றியது.
ஆனால், ஏதோவொரு தயக்கம் அவளைத் தடுத்தது.
அவளது உதடுகள் நடுங்கின.
“சாரி, ரியான்... என்னை மன்னிச்சிடு!”
கண்ணீருடன் மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தாள்.
“நான் உனக்குத் தகுதியானவளா என்றே இப்போது எனக்குத் தெரியவில்லை...”
அவளது குரல் உடைந்தது.
ஒரு கணம் அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள், சட்டெனத் தன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.
அவளது மனதில் ஏதோவொரு தீர்மானம் உருவாகியிருந்தது.
அது சரியா, தவறா என்று சிந்தித்துப் பார்க்கக்கூட அவள் தயாராக இல்லை.
கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.
பின்னர், அங்கே கிடந்த தனது ஆடைகளை அவசரமாக எடுத்துக்கொண்டு, அவற்றைச் சரிசெய்தபடி எழுந்தாள்.
அடுத்த கணம், உறுதியான முடிவுக்கு வந்தவளைப்போல விறுவிறுவென அங்கிருந்து நடக்கத் தொடங்கினாள்.
சிற்பிகாவிடம் தோற்றுப்போனதோடு மட்டுமல்லாமல், அவளது நாபியிலிருந்து வெளிப்பட்ட தெய்வீக ஒளியின் சக்தியாலும், குலதெய்வக் கல்லின் மறுவடிவத்தாலும் அந்தத் தீவிலிருந்து அடித்துத் துரத்தப்பட்டிருந்தான் காத்தவராயன்!
அந்த அவமானம் அவனது ஆணவத்தை அடியோடு சிதைத்திருந்தது.
நிகழ்காலத்திலும் தோல்வி! முற்பிறவியிலும் தோல்வி!
காலம் மாறினாலும், பிறவிகள் கடந்தாலும், அவனால் தனது வெறியை வெற்றியாக மாற்ற முடியவில்லை.
வங்காள விரிகுடாவின் நீலக் கடலுக்கு மேலே, உருவமற்ற ஆவியாக அலைந்துகொண்டிருந்த அவனது கண்களில் அனல் தெறித்தது.
'என்னுடைய சக்தியை எதிர்த்து நிற்கும் அளவுக்கு அந்தச் சிற்பிகாவுக்கு எப்படித் தெய்வீக வலிமை கிடைத்தது? அந்தக் குலதெய்வக் கல் மீண்டும் எப்படி உயிர்பெற்றது? என்னுடைய பிடியிலிருந்து அவள் எப்படி விடுபட்டாள்?'
கேள்விகள் அவனது மனத்திற்குள் கொந்தளித்தன.
ஆனால், அவற்றுக்கான விடைகளைத் தேடுவதைவிட, இப்போது தனக்கு இழைக்கப்பட்ட அவமானத்திற்குப் பழிவாங்குவதும், இழந்த சக்தியை மீட்டெடுப்பதும்தான் முக்கியம் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
அதற்குத் தனியொருவனாகத் தன்னால் முடியாது!
தனது ஆற்றலுக்கு இணையான அல்லது அதைவிடப் பலமடங்கு வலிமை கொண்ட ஓர் சக்தியின் உதவி அவனுக்குத் தேவைப்பட்டது.
அடுத்த கணம், கடலின் நடுவே தனது ஆவி வடிவிலேயே பத்மாசனமிட்டு அமர்ந்தான்.
கண்களை இறுக மூடியவன், தனக்குள் எஞ்சியிருந்த அத்தனை சக்தியையும் ஒன்றுதிரட்டினான்.
அவனது உதடுகள் மந்திரங்களை உச்சரிக்கத் தொடங்கின.
அது சாதாரணமான தியானமல்ல!
பாதாள லோகத்தின் பேராற்றல் கொண்ட ஒரு சக்தியைத் தன் பக்கம் அழைப்பதற்காகக் காத்தவராயன் மேற்கொண்ட உக்கிரமான ஆவாகன முயற்சி!
அவன் உச்சரித்த ஒவ்வொரு மந்திரமும் கடலின் அமைதியைக் கிழித்தது.
நீலப் பரப்பில் திடீரெனப் பிரம்மாண்டமான சுழல்கள் தோன்றின. கடல்நீர் வட்டமிட்டுச் சுழன்றது. ஆழத்திலிருந்து எழுந்த அலைகள் ஒன்றையொன்று மோதிக்கொண்டு வானத்தை நோக்கிச் சீறிப் பாய்ந்தன.
அந்தக் கடலின் நடுவே, உருவமற்ற காத்தவராயனின் ஆவி மட்டும் அசையாமல் அமர்ந்திருந்தது.
அவனது தியானம் மேலும் மேலும் உக்கிரமடைந்தது.
அதே நேரத்தில்... பூமியின் ஆழத்தில், யுகங்களாக இருளில் மூழ்கிக்கிடந்த பாதாள லோகத்தின் மையத்திலும் அந்த அதிர்வுகள் எதிரொலிக்கத் தொடங்கின!
பூமியின் மேற்பரப்பிலிருந்து பல நூறு மைல்கள் ஆழத்தில், சூரிய ஒளியின் ஒரு கீற்றுக்குக்கூட இடமில்லாத அந்தப் பாதாள லோகம், தனக்கே உரிய ஓர் அமானுஷ்ய உலகமாக விரிந்திருந்தது.
அங்கே இரவு, பகல் என்ற வேறுபாடு கிடையாது.
எரிமலைக் குழம்புகள் ஆறுகளாகப் பாய்ந்தன. சிவந்த நெருப்புத் துகள்கள் இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு காற்றில் மிதந்தன. பிரம்மாண்டமான பாறைகளுக்கு இடையே எழுந்த புகைமூட்டம், அந்த உலகையே ஒரு நரகக் கனவாக மாற்றியிருந்தது.
மனித மண்டை ஓடுகளும் கருகிய எலும்புகளும் அலங்காரங்களாகப் பதிக்கப்பட்டிருந்த பிரம்மாண்டமான அரண்மனை, அந்தப் பாதாள உலகின் மையத்தில் கம்பீரமாக எழுந்து நின்றது.
அதன் உயர்ந்த தூண்களில் நெருப்பு நாக்குகள் நடனமாடின. கருங்கற்களால் அமைக்கப்பட்ட தரையில் சிவந்த ஒளி பிரதிபலித்தது.
அந்த அரண்மனையின் மையத்தில் அமைந்திருந்த பிரம்மாண்டமான ராஜசபையில், பாதாள லோகத்தின் அதிபதியான மகிஷாசுரன் தனது சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருந்தான்.
அவனது பிரம்மாண்டமான உருவமும், ஆணவம் நிறைந்த முகமும், கூரிய பார்வையும் அவனது அதிகாரத்தைப் பறைசாற்றின.
ஆனால், அந்தக் கணத்தில் அவனது கவனம் தனது பேரரசின் ஆட்சி விவகாரங்களில் இருக்கவில்லை.
அவனுக்கு முன்னால் அரங்கேறிக்கொண்டிருந்த நாட்டியத்தில் முழுமையாக மூழ்கியிருந்தான்!
சிலுக்கின் மயக்கும் நாட்டியம்!
ராஜசபையின் நடுவே, கொடூரமான மேளதாளங்களின் அதிர்வுக்கு ஏற்ப ஒயிலாக நடனமாடிக்கொண்டிருந்தாள் சிலுக்கு!
ஒலிக்கும் கொடூரமான மேளதாள சத்தத்திற்கு ஏற்ப, அவள் இடுப்பை வளைத்து வளைத்து ஆடிய அந்த முறை அசுரக் கூட்டத்தின் நரம்புகளில் நெருப்பைப் பாய்ச்சியது.
அவளது கவர்ச்சிப் பார்வையும், நாடகத்தனமான புருவ அசைவுகளும் அங்கிருந்த ஒட்டுமொத்த அசுரப் படையையும் ஜொள்ளுவிடச் செய்தன.
ஒவ்வொரு முறையும் அவள் இடுப்பைத் திருப்பிச் சுழற்றும்போது, அவளது தளும்பி நிற்கும் மாங்கனி போன்ற மார்பகங்கள் காற்றில் துள்ளித் தத்தளித்தன.
அவளது செந்நிற இதழ்களின் மூச்சுக்காற்று அந்த நரகத்தின் உஷ்ணத்தையே இன்னும் அதிகப்படுத்தியது.
சினிமா திரையில் எத்தனையோ பேரைத் தன் ஒற்றைக் கண்ணசைவால் கிறங்கடித்த அந்த முகம், இன்று பாதாள லோகத்தின் நீல ஒளியில் இன்னும் பல மடங்கு மகுடிப் பாம்பின் விசையைப் போலப் பரவியிருந்தது. அசுரக் கூட்டம் அவளது காலடிச் சலங்கை ஒலிக்கேற்பக் கத்தி ஆரவாரித்தது.
மதுவும் காமமும் கலந்த உச்சக்கட்டம்
நாட்டியம் தன் உச்சக்கட்டத் தகிப்பை எட்டியது. அந்த சபையே ஒரு கணம் மூச்சடைத்துப் போனது.
சிலுக்கு மிகவும் ஒயிலாகவும் மிடுக்காகவும் தன் கைகளை இடுப்பில் ஊன்றிக் கொண்டாள். தன் பார்வையை அரசன் மகிஷாசுரனின் மீது நிலைநிறுத்தியபடியே, தன் கையில் இருந்த ஒரு குவளை மதுவை எடுத்துக் தன் மார்பகங்களின் மீது லாவகமாக ஊற்றினாள்.
குளிர்ந்த அந்த மது அவளது மேனியின் உஷ்ணத்தில் ஆவியாகிக் கொண்டே, அவளது வளைந்து நெளிந்த வயிற்றைக் கடந்து, இறுக்கமான அவளது தொடைகளின் நடுவே வழிந்து, அப்படியே அவளது கால்களில் வந்து இறங்கியது.
அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த கொடூரமான அசுரர்கள் வெறிபிடித்த மிருகங்களைப் போலத் தரையில் முட்டிபோட்டு, சிலுக்கின் கால்களில் வழிந்த அந்த மதுத் துளிகளை முத்தமிட்டு நக்கிக் குடித்தனர்! அந்தப் போதையின் மயக்கத்தில் அவர்கள் இன்னும் வெறி கொண்டு கத்தி ஆரவாரித்து ஆடத் தொடங்கினர்
“சிலுக்கின் போதை தரும் கண்கள் கொடுக்காத மயக்கத்தையா இந்த மதுவின் போதை கொடுத்துவிடப் போகிறது?” என்று ஏளனமாகச் சிரித்தான் மகிஷாசுரன்.
அவனது குரலில் ஆணவமும், கண்களில் அடங்காத மோகமும் கொப்பளித்தன.
மதுக்கோப்பையை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, சிம்மாசனத்திலிருந்து மெல்ல எழுந்தான் அந்த அசுர வேந்தன்.
அவனது பிரம்மாண்டமான உருவம் எழுந்தபோதே, மாளிகையின் இருண்ட சுவர்களில் விழுந்திருந்த அவனது நிழல் மேலும் பெரிதாக விரிந்தது.
அவன் சிலுக்கை நோக்கி ஒவ்வொரு அடியாக எடுத்து வைத்தான்.
நறுக்! நறுக்!
அவனது காலடியில் கிடந்த எலும்புக்கூடுகளின் மண்டையோடிகள் நசுங்கிச் சிதறின.
அவற்றைப் பற்றிய சிறிதளவுகூடக் கவலையின்றி, தன் எருமைத் தலையை முன்னும் பின்னும் அசைத்தபடி நடந்துவந்தான் மகிஷாசுரன். அவனது மூக்கிலிருந்து வெளிப்பட்ட அனல் கலந்த பெருமூச்சு, அவனுக்குள் கொழுந்துவிட்டெரிந்த வெறியைக் காட்டியது.
அந்த நேரத்தில்—
“அரசே! அரசே!”
என்று பதற்றத்துடன் ஓடிவந்தான் அவனது மந்திரி.
அவனது குறுக்கீட்டால் எரிச்சலடைந்த மகிஷாசுரன், தன் சிவந்த கண்களை உருட்டி அவனைப் பார்த்தான்.
“என்னடா?” என்று உறுமினான்.
“அரசே... காத்தவராயன் உங்களை அவசரமாக அழைக்கிறான்!”
அந்தப் பெயரைக் கேட்டதும் மகிஷாசுரனின் முகம் சுளித்தது.
“அவன் கிடக்கிறான்டா... மயிராண்டி!”
என்று அலட்சியமாகச் சொன்னவன், மீண்டும் சிலுக்கை நோக்கித் திரும்பினான்.
“உனக்கு என்னடா தெரியும் சிலுக்கின் அருமை? இத்தனை நேரம் நான் அனுபவித்துக்கொண்டிருந்த போதையைவிட அவளது அருகாமைதான் எனக்கு முக்கியம்!”
என்றபடி அவளை நோக்கி முன்னேறினான்.
மந்திரி மீண்டும் அவனைத் தடுக்க முயன்றான்.
“அரசே... நம் அரக்கர் குலத்தில் ஒரு விதி இருக்கிறது. நம்மவர்களில் யார், எப்போது உதவி கேட்டாலும், அதை அலட்சியப்படுத்தாமல் உடனே சென்று உதவ வேண்டும். காத்தவராயன் இவ்வளவு அவசரமாக அழைக்கிறான் என்றால், ஏதோ பெரிய விபரீதம் நிகழ்ந்திருக்க வேண்டும்!”
ஆனால், மகிஷாசுரன் அவனது வார்த்தைகளைச் சட்டை செய்யவே இல்லை.
“விதியாவது... வெங்காயமாவது! இப்போது எனக்கு சிலுக்குதான் முக்கியம்!”
என்று உறுமியவன், மந்திரியை ஒருபுறமாகத் தள்ளிவிட்டுத் தொடர்ந்து நடந்தான்.
அவன் சிலுக்கின் அருகில் வந்து நின்றான்.
அவளது அழகில் மயங்கியவனைப் போலச் சில கணங்கள் அவளை உற்றுப் பார்த்தான். பின்னர், அவளது மார்பில் இருந்த மதுவை தடித்த நாக்கால் சுவைத்தான்.
அடுத்த கணம்...
பூமியே பிளந்துவிடுவதைப் போன்றதொரு பேரதிர்வு!
“டமார்! டமார்! டமார்!”
அசுர மாளிகையின் அடித்தளத்திலிருந்து எழுந்த அந்த அதிர்வு, கணப்பொழுதில் மாளிகை முழுவதும் பரவியது.
பிரம்மாண்டமான கற்தூண்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வெடித்துச் சிதறின. மேற்கூரையிலிருந்து பாறைத் துண்டுகள் இடிந்து விழுந்தன. சுவர்களில் ஆழமான விரிசல்கள் தோன்றின.
மகிஷாசுரன் நிலைதடுமாறி ஓரடி பின்னால் நகர்ந்தான்.
அவனது மந்திரி அலறியபடி தரையில் விழுந்தான்.
மாளிகை முழுவதும் புழுதியும் புகையும் சூழ்ந்தன.
“என்ன நடக்கிறது இங்கே?”
அவன் கர்ஜித்த அதே நேரத்தில், மாளிகையின் ஆழத்திலிருந்து மீண்டுமொரு பேரொலி எழுந்தது.
அப்போது...
அந்தப் பாதாள மாளிகையின் பிரதான வாயில் திடீரெனப் பேரொலியுடன் திறந்தது.
அடுத்த கணமே, அங்கிருந்த இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு அரக்கர் குலத்தின் குருவான சுக்கிராச்சாரியார் உள்ளே பிரவேசித்தார்!
அவரது வருகையால் மாளிகை முழுவதும் ஒருவிதமான அமானுஷ்ய அமைதி நிலவியது. சற்று முன்புவரை அதிர்ந்துகொண்டிருந்த தூண்கள்கூட, அவரது கம்பீரமான தோற்றத்தைக் கண்டு அடங்கிவிட்டதைப்போலத் தோன்றின.
அவர் தன் கூர்மையான பார்வையை மகிஷாசுரனின் மீது செலுத்தினார்.
“மூடனே!”
அவரது இடிமுழக்கக் குரல் மாளிகை முழுவதும் எதிரொலித்தது.
மகிஷாசுரன் திடுக்கிட்டுத் திரும்பினான்.
“நான் வகுத்த விதியை மீற உனக்கு எவனடா அதிகாரம் கொடுத்தது?” என்று சீறினார் சுக்கிராச்சாரியார்.
அவரது விழிகளில் கோபம் அனலாகக் கொழுந்துவிட்டது.
“அரக்கர் குலத்தில் ஒருவன் ஆபத்தில் இருக்கும்போது, மற்றொருவன் அவனுக்கு உதவ வேண்டும் என்பது நான் வகுத்த விதி! அந்த விதியைப் பின்பற்ற வேண்டிய நீயே, உன் சுயநலத்திற்காக அதை அலட்சியப்படுத்துகிறாயா?”
மகிஷாசுரன் தலைகுனிந்தான்.
ஆனால், சுக்கிராச்சாரியாரின் கோபம் இன்னும் தணியவில்லை.
“காத்தவராயன் உன்னை அவசரமாக அழைத்திருக்கிறான். அப்படியிருந்தும், அவனுக்கு உதவச் செல்லாமல் இங்கே என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறாய்?”
என்று கேட்டவர், தன் கையில் இருந்த தண்டத்தைத் தரையில் ஓங்கி ஊன்றினார்.
தடார்!
அந்த ஓசையுடன் மாளிகையின் தரை மீண்டும் அதிர்ந்தது.
“நீ இப்போதே அவனிடம் சென்று உதவவில்லை என்றால், இந்தப் பாதாள லோகத்தையே என் சக்தியால் அழித்துவிடுவேன்!”
அவரது வார்த்தைகளில் வெளிப்பட்ட உக்கிரம், அங்கிருந்த அரக்கர்களையே நடுங்கச் செய்தது.
மகிஷாசுரனுக்கு வேறு வழியில்லை.
சற்று முன்புவரை தன் விருப்பப்படி நடந்துகொண்டிருந்த அவன், இப்போது குருவின் முன்னிலையில் அடங்கிப்போனான்.
“குருவே... தங்கள் கட்டளையை நிறைவேற்றுகிறேன்!” என்று பணிவுடன் கூறினான்.
பின்னர், சிலுக்கை நோக்கித் திரும்பினான்.
அவளை விட்டுப் பிரிய மனமில்லாதவனைப்போல, ஏக்கத்துடன் சில கணங்கள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அவளிடம் மீண்டும் திரும்பி வருவேன் என்று மனதிற்குள் உறுதிசெய்துகொண்டவன், அடுத்த கணமே மாயமாய் மறைந்தான்.
மகிஷாசுரன் மறைந்ததும், சுக்கிராச்சாரியார் மெல்லத் தலையசைத்தார்.
“இந்த அரக்கர்களின் சுயநலத்திற்கும் ஆணவத்திற்கும் அளவே இல்லாமல் போய்விட்டது!” என்று முணுமுணுத்தார்.
பின்னர், அவரது உதடுகளில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது.
அந்தப் புன்னகையில் ஏதோவொரு ரகசியம் பொதிந்திருந்தது.
“முட்டாள் காத்தவராயா!”
என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டார்.
“எத்தனை முறை உனக்கு உதவியிருக்கிறேன்! எத்தனை முறை உன் ஆபத்துகளிலிருந்து உன்னைக் காப்பாற்றியிருக்கிறேன்! அப்படியிருந்தும், இத்தனை முக்கியமான தருணத்தில் உன் குருவான என்னை நினைக்கக்கூட உனக்குத் தோன்றவில்லையா?”
அவரது முகத்தில் ஏமாற்றம் படர்ந்தது.
“நீ என்னை அழைத்திருந்தால், உன்னை இந்த இக்கட்டிலிருந்து மீட்பதற்கான வழியை மட்டுமல்ல... நீ வெல்லத் துடிக்கும் பிரியங்காவை வீழ்த்துவதற்கான வழியையும் உனக்குக் கற்றுக்கொடுத்திருப்பேன்!”
அவர் பெருமூச்சுவிட்டார்.
“ஆனால், என்ன செய்வது? ஒவ்வொரு முறையும் இந்த அரக்கர் கூட்டம் இக்கட்டான சூழலில் சிக்கும்போதுதான் தங்கள் குருவின் நினைவு வருவதில்லை!”
சில கணங்கள் மௌனமாக நின்றவர், பின்னர் உறுதியான குரலில் பேசினார்.
“நீ அழைக்காமல் என்னால் உன்னிடம் வர முடியாது, காத்தவராயா!”
அந்த வார்த்தைகளில் ஒரு முக்கியமான உண்மை பொதிந்திருந்தது.
சுக்கிராச்சாரியாரிடம் எத்தகைய ஆற்றல் இருந்தாலும், அழைக்கப்படாத இடத்தில் அவர் தலையிட முடியாத ஒரு விதி அவரைக் கட்டுப்படுத்தியது.
அதனால், காத்தவராயன் இப்போது எத்தகைய ஆபத்தில் சிக்கியிருந்தாலும், அவன் தன் குருவை அழைக்காதவரை சுக்கிராச்சாரியாரால் நேரடியாக அவனைக் காப்பாற்றச் செல்ல முடியாது.
அதை நினைத்தபடி மெல்லப் புன்னகைத்தார்.
“சரி... உன் விதியை நீயே தீர்மானித்துக்கொள்!”
என்றவர், தன் கண்களை மூடி ஏதோவொரு மந்திரத்தை உச்சரித்தார்.
மறுகணமே, அவரது உடலைச் சுற்றி ஒரு பிரகாசமான ஒளிவட்டம் தோன்றியது.
அடுத்த நொடி...
அரக்கர் குலகுருவான சுக்கிராச்சாரியார் அங்கிருந்து மறைந்தார்!
சிற்பிகா மெல்ல எழுந்து நின்றாள்.
அப்போதுதான், தான் ஆடையின்றி இருப்பதை உணர்ந்தவளின் முகத்தில் சட்டென்று வெட்கம் படர்ந்தது. சட்டெனத் தன் உடலைக் கைகளால் மறைத்துக்கொண்டாள்.
அவளுக்கு அருகில் ரியான் இன்னும் மல்லாந்து படுத்திருந்தான். சற்று முன்பு நிகழ்ந்த காம போராட்டத்தின் பாதிப்பிலிருந்து அவனது உடல் மெல்ல இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தது.
ஆனால், சிற்பிகாவின் மனம் மட்டும் அமைதியடையவில்லை.
ஏதோவொன்று அவளது மனதை உள்ளிருந்து உறுத்திக்கொண்டே இருந்தது.
‘ரியானிடம்தான் என் வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான பந்தம் முழுமையடைந்தது. இனி அவனோடு நான் இணைந்திருப்பது உடலால் மட்டுமல்ல... உயிராலும் உணர்வாலும் கூடத்தான்!’
அவளது மனம் ஒருபுறம் அவளுக்கு ஆறுதல் கூறியது.
ஆனால், அடுத்த கணமே காத்தவராயனின் நினைவு அவளைச் சுட்டெரித்தது.
‘ஆனால்... அதற்கு முன்பு நடந்ததை எப்படி மறப்பது?’
அவளது இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
‘காத்தவராயனின் ஆவி என் உடலை முழுமையாகப் பார்த்துவிட்டதே! அவன் என்னைத் தீண்டினான்... என்னை முத்தமிட்டான்... அவனுடைய விருப்பத்திற்கு என்னை அடிபணியச் செய்ய முயன்றானே!’
அவளது கண்கள் கலங்கின.
‘இன்னும் ஒரே ஒரு நிமிடம் இஷிதா தாமதித்திருந்தால்...நான் காத்தவராயனிடம் முழுமையா இழந்து என்னுடைய வாழ்க்கையே வேறுவிதமாக மாறியிருக்குமே!’
அந்த எண்ணமே அவளது உடலை நடுங்கச் செய்தது.
அவள் தன் இரு கைகளாலும் தன்னை இறுக அணைத்துக்கொண்டாள்.
‘கற்பு என்பது உடல் சார்ந்த ஒன்றுதானா? ஒருவன் என் உடலைத் தன் விருப்பத்திற்கு ஆட்படுத்துவதும், என் விருப்பமின்றி என்னைத் தனக்குச் சொந்தமாக்க முயல்வதும்தான் கற்புக்கு ஏற்படும் களங்கமா?’
அவளது மனதிற்குள் கேள்விகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எழுந்தன.
‘என் சம்மதமின்றி காத்தவராயன் என்னைத் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவர முயன்றான். அவனுடைய வக்கிரமான ஆசைக்கு என்னை இரையாக்க நினைத்தான். அவனுடைய ஆவி என்னை ஆக்கிரமித்திருந்தபோது, நான் செய்த ஒவ்வொரு செயலுக்கும் நானே பொறுப்பாளியா?’
ஒரு கணம் அவள் மௌனமாக நின்றாள்.
அவளுக்குள் இருந்த அறிவு, அவள் விரும்பிச் செய்ததற்கும் அவள்மீது திணிக்கப்பட்டதற்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டை உணர்த்த முயன்றது.
ஆனால், குற்றவுணர்வில் சிக்கியிருந்த அவளது மனமோ அந்த உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தது.
‘இருந்தாலும்... அவனோடு அந்த நிலையில் நான் இருந்தேனே! அவன் என்னை முத்தமிட்டபோது, அவனது பிடியிலிருந்து என்னால் உடனடியாக விடுபட முடியவில்லையே!’
அவளது விழிகளிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தது.
‘ரியான் என்னை எவ்வளவு நம்புகிறான்! அவனுக்காகத்தானே நான் உயிரையும் பணயம் வைத்துப் போராடினேன்? ஆனால், இப்போது அவனிடம் நான் எப்படி முகம் காட்டுவேன்?’
அவளது பார்வை மெல்ல ரியானின் மீது படிந்தது.
அவனது முகத்தில் தெரிந்த அமைதியைக் கண்டதும் அவளது நெஞ்சம் மேலும் கனத்தது.
தன்னை உயிருக்கும் மேலாக நேசிக்கும் ரியானின் நம்பிக்கைக்குத் துரோகம் செய்துவிட்டதாக அவளது மனம் அவளையே குற்றம் சாட்டியது.
அவள் மெல்ல அவனருகே சென்றாள்.
கலங்கிய கண்களுடன் அவனை மேலும் கீழும் பார்த்தாள். அவனது முகத்தைத் தொட்டுத் தடவ வேண்டும் என்று தோன்றியது. அவனது மார்பில் சாய்ந்து அனைத்தையும் சொல்லி அழ வேண்டும் என்றும் தோன்றியது.
ஆனால், ஏதோவொரு தயக்கம் அவளைத் தடுத்தது.
அவளது உதடுகள் நடுங்கின.
“சாரி, ரியான்... என்னை மன்னிச்சிடு!”
கண்ணீருடன் மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தாள்.
“நான் உனக்குத் தகுதியானவளா என்றே இப்போது எனக்குத் தெரியவில்லை...”
அவளது குரல் உடைந்தது.
ஒரு கணம் அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள், சட்டெனத் தன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.
அவளது மனதில் ஏதோவொரு தீர்மானம் உருவாகியிருந்தது.
அது சரியா, தவறா என்று சிந்தித்துப் பார்க்கக்கூட அவள் தயாராக இல்லை.
கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.
பின்னர், அங்கே கிடந்த தனது ஆடைகளை அவசரமாக எடுத்துக்கொண்டு, அவற்றைச் சரிசெய்தபடி எழுந்தாள்.
அடுத்த கணம், உறுதியான முடிவுக்கு வந்தவளைப்போல விறுவிறுவென அங்கிருந்து நடக்கத் தொடங்கினாள்.
21-10-2026, 07:11 PM
Episode - 198 part 2
அவர்களது பார்வைக்கு அப்பால், அந்தத் தீவின் ஒரு மூலையில் கடலை நோக்கி நீண்டு நின்றுகொண்டிருந்தது அந்த ஆபத்தான கூர்மையான பாறை!
இயற்கையே செதுக்கிய மரணக் கத்தியைப் போல, அதன் கூர்முனை வானத்தை நோக்கிச் செங்குத்தாக நீண்டிருந்தது. அந்தப் பாறையின் உச்சியைப் பார்த்த மறுகணமே, சிற்பிகாவின் கண்களில் இதுவரை யாரும் கண்டிராத ஒரு விசித்திரமான வெறியும், எதற்கும் பின்வாங்காத உறுதியும் மின்னின!
அவளது காலடிகள் வேகமெடுத்தன.
அடுத்த சில நொடிகளில், அந்த நடை ஓட்டமாக மாறியது!
காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு புயலைப் போலப் பாய்ந்தவள், மரணத்தைத் தன் மடியில் ஏந்திக்கொண்டிருந்த அந்தக் கூர்மையான பாறையை நோக்கி மின்னல் வேகத்தில் விரைந்தாள்!
பின்னால் நடந்துகொண்டிருந்த ரியான், அவளது திடீர் ஓட்டத்தைக் கண்டு திடுக்கிட்டான். அவள் செல்லும் திசையை உணர்ந்த மறுகணமே, அவனது இதயம் ஒரு கணம் துடிப்பதையே மறந்தது!
"சிற்பிகா... வேண்டாம்! நில்லு!"
அவனது அலறல் அந்தத் தீவின் அமைதியைக் கிழித்தது.
ஆனால், சிற்பிகாவின் காதுகளில் அந்த எச்சரிக்கை விழவே இல்லை.
அவளது மனம் முழுவதும் ஏதோ ஓர் எல்லையற்ற வெறியும், தன் முடிவை நிறைவேற்றியே தீர வேண்டும் என்ற பிடிவாதமும் ஆக்கிரமித்திருந்தன.
இன்னும் பத்தே அடி!
அவளுக்கும் அந்தக் கூர்மையான பாறைக்கும் இடையிலான தூரம் கணநேரத்தில் கரைந்துகொண்டிருந்தது.
மரணம் தன் கோர முகத்துடன் எதிரே காத்திருப்பது தெரிந்தும், சிறிதும் தயங்காமல் சிற்பிகா தன் உடலை முன்னோக்கிப் பாய்ச்சினாள்!
"சிற்பிக்க்க்காஆஆஆ!"
ரியானின் தொண்டையிலிருந்து வெடித்த அந்த அலறலில் உயிர் பயம் மட்டுமல்ல... அவளை இழந்துவிடுவோமோ என்ற தாங்க முடியாத பதற்றமும் கலந்திருந்தது!
கடைசி நொடியிலொரு அதிர்ச்சித் திருப்பம்!
சிற்பிகாவின் இடுப்புப் பகுதி அந்தப் பாறையின் கூர்முனையில் மோதி, அவளது உயிரையே பறிக்கப்போகும் அந்த மயிரிழைக் கணத்தில்...
சர்ர்ர்ர்!
எங்கிருந்தோ மின்னலைப் போலப் பாய்ந்து வந்தாள் இஷிதா!
![[Image: kayadu-lohar-hd-images-1557531.jpg]](https://i.ibb.co/60zTHgc1/kayadu-lohar-hd-images-1557531.jpg)
அடுத்த நொடியே, சிற்பிகாவின் பாதையை மறித்தவள், தன் பலம் முழுவதையும் திரட்டி அவளைப் பக்கவாட்டில் தள்ளிவிட்டாள்!
எதிர்பாராத அந்த மோதலில் நிலைதடுமாறிய சிற்பிகா, பாறையிலிருந்து விலகிய மணற்பரப்பில் உருண்டு விழுந்தாள்.
அவளது இடுப்பைத் துளைத்துச் சிதைக்கக் காத்திருந்த அந்த மரணப் பாறை, நூலிழையில் அவளைத் தவறவிட்டது!
ஒரு சில நொடிகள்...
அங்கே நிலவிய அமைதியைத் தவிர வேறெதுவும் கேட்கவில்லை.
பிறகு, மூச்சிரைக்க ஓடிவந்த ரியான், இடுப்பில் ஒரேயொரு துணியை மட்டும் அவசரமாகச் சுற்றியிருந்த நிலையில், மணலில் விழுந்துகிடந்த சிற்பிகாவைத் தன் கரங்களில் தாங்கி எழுப்பினான்.
அவளது முகத்தையும் கைகளையும் பதற்றத்துடன் ஆராய்ந்தான். எங்கேனும் காயம் ஏற்பட்டிருக்கிறதா என்று அவனது பார்வை அவசரமாக அலைந்தது.
"சிற்பிகா... என்ன காரியம் பண்ணப் பார்த்தே? உனக்கு என்ன ஆச்சு?"
அவனது குரல் நடுங்கியது.
ஆனால், சிற்பிகாவின் முகத்தில் உயிர் தப்பிய நிம்மதி சிறிதும் இல்லை.
மாறாக, தன் முடிவை நிறைவேற்றவிடாமல் தடுத்துவிட்டார்களே என்ற ஆத்திரம் அவளுக்குள் கொந்தளித்தது.
இஷிதாவை நோக்கித் திரும்பியவள், பற்களைக் கடித்தபடி சீறினாள்.
"ஏன் என்னைக் காப்பாத்தினே?! நான் சாகக் கூடாதா? என்னை ஏன் தடுத்தே?!"
அவளது குரலில் கோபம் வெடித்துச் சிதறியது.
ஆனால், இஷிதா வழக்கம்போலப் பதிலுக்குப் பதில் பேசவில்லை.
அவளது முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் வெளிப்படவில்லை. கல்லைப் போன்ற இறுக்கம்! ஆழ்கடலைப் போன்ற அமைதி!
சிற்பிகாவின் ஆவேசமான வார்த்தைகள்கூட அவளது மனத்தில் எந்தச் சலனத்தையும் ஏற்படுத்தாததைப் போலத் தோன்றியது.
ஆனால், அந்த அமைதிக்குப் பின்னால் ஏதோ ஒன்று மறைந்திருந்தது.
அது என்னவென்று மட்டும் யாராலும் கணிக்க முடியவில்லை!
அங்கே நடந்த எதையுமே புரிந்துகொள்ள முடியாமல் ரியான் திகைத்து நின்றான்.
அவனது கரங்களில் சிற்பிகா இருந்தாள். அவளோ, தன்னைக் காப்பாற்றிய இஷிதாவையே ஆத்திரத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
ஆனால், ரியானின் பார்வை மட்டும் இஷிதாவை விட்டு அகலவில்லை.
அவனது மனத்திற்குள் கேள்விகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் புயலெனச் சுழன்றன.
இவள்தானே என்னை கூட்டிக்கொண்டு இந்தப் பாழடைந்த தீவுக்கு வந்தாள்?
வந்த முதல் நாளிலேயே என்னைக் கடலில் தள்ளிவிட்டு, மூழ்கடித்துக் கொல்ல முயன்றவளும் இவள்தானே?
பிறகு, அந்த உயிர்க்கொல்லிச் செடியின் பிடியில் சிக்கித் தவித்தபோது ஓடிவந்து என்னைக் காப்பாற்றியதும் இதே இஷிதாதானே?
சற்று நேரத்திற்கு முன்புதான் சிற்பிகாவை விஷம் தோய்ந்த அம்பால் தாக்கியவள்... இப்போது அவள் உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள முயன்றபோது, தன் உயிரைப் பணயம் வைத்து அவளைக் காப்பாற்றியிருக்கிறாளே!
இவள் உண்மையில் யார்?
எதிரியா? நண்பனா? அல்லது இரண்டுக்கும் அப்பாற்பட்ட ஏதோ ஒரு மர்மமா?
ஒவ்வொரு முறையும் இஷிதாவைப் புரிந்துகொள்ள முயலும்போதும், அவள் அவனுக்கு இன்னும் பெரிய புதிராகவே மாறிக்கொண்டிருந்தாள்!
ரியான் தன் கேள்விகளை வார்த்தைகளாக மாற்றுவதற்காக வாயைத் திறந்த அந்தக் கணத்தில்...
"ரியான்...!"
என்று அவனைத் தடுத்து அழைத்தாள் இஷிதா.
![[Image: images-2.jpg]](https://i.ibb.co/dsRRrmXz/images-2.jpg)
அவளது குரலில் இருந்த அழுத்தம், அவனை அப்படியே அமைதியாக்கியது.
மெதுவாக அவனை நோக்கித் திரும்பியவள், அவனது மனத்திற்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்த கேள்விகளை ஏற்கெனவே அறிந்தவளைப் போலப் பேசத் தொடங்கினாள்.
"உன் மனசுக்குள்ள இப்போ என்ன ஓடிக்கிட்டிருக்குன்னு எனக்குத் தெரியும். நான் ஏன் உன்னைக் கொல்ல முயற்சி செய்தேன், அதே நேரத்தில் உன்னைக் காப்பாற்றவும் செய்தேன்... ஏன் சிற்பிகாவைத் தாக்கினேன், இப்போ அவளையே மரணத்திலிருந்து காப்பாற்றினேன்... இதையெல்லாம் நினைச்சு என்னைப் பத்தி ஆயிரம் கேள்விகள் உனக்குள்ள எழுந்திருக்கும்!"
ரியானின் கண்கள் வியப்பில் விரிந்தன.
அவன் இன்னும் ஒரு கேள்வியைக்கூடக் கேட்கவில்லை. ஆனால், அவனது மனத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்த குழப்பத்தை இஷிதா அப்படியே வார்த்தைகளில் வடித்திருந்தாள்!
"ஆனா, அந்தக் கேள்விகளுக்கெல்லாம் இப்போ என்னால பதில் சொல்ல முடியாது!"
இஷிதாவின் முகம் சட்டென்று இறுகியது.
ரியான் குழப்பத்துடன் அவளைப் பார்த்தான்.
"இந்தத் தீவுல இருக்கிற ஒவ்வொரு மரத்துக்கும் காதுகள் இருக்கு... வீசுற ஒவ்வொரு காத்துக்கும் கண்கள் இருக்கு!"
அவளது வார்த்தைகள் ரியானின் முதுகுத்தண்டில் ஒருவிதச் சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தின.
"நீ என்ன சொல்றே, இஷிதா?"
அவன் கேட்க, அவள் உடனே பதிலளிக்கவில்லை.
மாறாக, அவனது கண்களை நேரடியாகப் பார்த்தாள்.
"நாம இப்போ பேசுற ஒவ்வொரு வார்த்தையும், எடுக்கிற ஒவ்வொரு முடிவும்... யாரோ ஒருத்தரால் கவனிக்கப்பட்டுக்கிட்டே இருக்கு. அதனால்தான் என்னால எதையும் வெளிப்படையாகப் பேச முடியல!"
ரியானின் முகம் மேலும் இறுகியது.
அவனுக்குள் எழுந்த கேள்விகள் இப்போது அச்சத்தையும் கலந்துகொண்டன.
ஆனால், அவன் எதையும் கேட்பதற்கு முன்பே இஷிதா மீண்டும் பேசினாள்.
"நீங்களும் சிற்பிகாவும் தெரிஞ்சுக்கத் துடிக்கிற அந்த மர்மத்துக்குப் பின்னால... இந்தப் பிரபஞ்சத்தையே தலைகீழாகப் புரட்டிப்போடக்கூடிய ஒரு மாபெரும் சக்தியின் பேர் இருக்கு!"
அந்த வார்த்தைகளை உச்சரித்தபோது, இஷிதாவின் கண்களில் ஒரு கணநேர எச்சரிக்கை மின்னியது.
"அந்தச் சக்தியோட பெயரை நான் இப்போ இந்தத் திறந்தவெளியில உச்சரிச்சால்கூட, அதோட விளைவுகள் எவ்வளவு பயங்கரமா இருக்கும்னு உனக்குத் தெரியாது!"
ரியான் அவளையே இமைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
இஷிதாவின் குரலில் எந்தப் பொய்யும் இருப்பதாக அவனுக்குத் தோன்றவில்லை. அதே நேரத்தில், அவள் சொல்வதை முழுமையாக நம்பவும் அவனால் முடியவில்லை.
அவனது மனத்திற்குள் இன்னொரு கேள்வி உருவானது.
அப்படியானால், இந்தத் தீவில் எங்களைத் தொடர்ந்து கண்காணித்துக்கொண்டிருப்பது யார்? அந்த மாபெரும் சக்தி யாருடையது?
அவன் வாயைத் திறப்பதற்குள், இஷிதா அவனது எண்ணத்தை உணர்ந்தவளைப் போல மீண்டும் பேசினாள்.
"இல்லை, ரியான்! அந்தக் கேள்விக்கான பதிலை இப்போ தேடாதே. சில உண்மைகள் வெளிவருவதற்கென்று ஒரு நேரம் இருக்கு. அந்த நேரம் வருவதற்கு முன்னாடி, அவற்றைத் தெரிஞ்சுக்க முயற்சி செய்றதே நமக்குப் பேராபத்தாக முடியும்!"
அவளது குரலில் இம்முறை ஓர் அழுத்தமான உறுதி தெரிந்தது.
சில கணங்கள் அங்கே மௌனம் நிலவியது.
பிறகு, இஷிதாவின் பார்வை மெதுவாக ரியானைக் கடந்து, அவனது கரங்களில் இருந்த சிற்பிகாவின் மீது பதிந்தது.
"ஒண்ணு மட்டும் நினைவில் வச்சுக்கோ, ரியான்... இப்போ உனக்குப் புரியாத பல விஷயங்கள் சீக்கிரமே உன் கண் முன்னாடி வெளிப்படப் போகுது. ஆனா, அந்த நேரம் இன்னும் வரல!"
"சிற்பிகா... நான் உன்னிடம் கூறப்போவது எந்த ரகசியமும் கிடையாது. காலம் காலமாக இந்தப் பிரபஞ்சம் சுமந்துவரும் அழிக்க முடியாத உண்மை!"
இஷிதா தனது பார்வையைச் சிற்பிகாவின் மீது நிலைநிறுத்தித் தொடர்ந்தாள்.
"இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் பிறக்கும் ஒவ்வோர் உயிரும் ஏதோ ஒரு நோக்கத்திற்காகத்தான் பிறப்பெடுக்கிறது. ஒவ்வொரு உயிருக்கும் இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் சமநிலையைச் சீர்செய்ய வேண்டிய ஒரு மாபெரும் கடமை இருக்கிறது. நாம் ஒவ்வொருவரும் நமது முற்பிறவிப் பாவங்களுக்கும் கர்மக் கணக்குகளுக்கும் தீர்வு காணவே இந்தப் பூமிக்கு வந்திருக்கிறோம்.
அந்த வகையில், கொடூரமான காத்தவராயனை இந்தப் பூலோகத்திலிருந்து முழுமையாகப் பிரித்து, அவனை மீண்டும் பாதாள லோகத்திற்கே விரட்ட வேண்டிய மிக முக்கியமான கடமைக்காகத்தான் நீயும், நானும், ரியானும்... இன்னும் பல சக்திகளும் இந்தப் பூமியில் பிறப்பெடுத்து வந்திருக்கிறோம்!"
இஷிதாவின் வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், சிற்பிகா இரு கைகளாலும் முகத்தைப் பொத்திக்கொண்டாள். அவளது கண்களிலிருந்து வழிந்த கண்ணீர் மணலில் சிதறியது.
"இல்லை, இஷிதா... நான் காத்தவராயனால் களங்கப்பட்டுவிட்டேன்! அவனது தீண்டலுக்கு என்னை அறியாமலேயே சில நிமிடங்கள் அடிமையாகிவிட்டேன். இந்தத் துரோக உணர்வோடும் குற்றவுணர்வோடும் என்னால் ஒரு நிமிடம்கூட உயிரோடு வாழ முடியாது!"
என்று கதறித் துடித்தாள் சிற்பிகா.
அவளது கலக்கத்தைப் பார்த்த இஷிதா, அமைதியாக அவளது தோள்களைப் பற்றித் தன் பக்கம் திருப்பினாள்.
"இங்கே பார் சிற்பிகா... அதற்கு நீ எந்த விதத்திலும் காரணமில்லை. காத்தவராயனின் அதே கொடூரமான ஜீன் வம்சாவளியிலிருந்து வந்தவள் நீ என்பதால், அந்த ரத்தம் உனக்குள்ளும் ஊறி இருந்து அந்தச் சமயத்தில் உனது காம உணர்வைத் தூண்டிவிட்டது.
சிறிது நேரம் நிறுத்தியவள், தொடர்ந்து கூறினாள்.
"அதைவிட முக்கியம்... அதே ஜீனில் கடந்த பிறவியில் வாழ்ந்த இளங்கோ பிறப்பெடுத்தபோது, அவன் ஒரு அமானுஷ்ய ஆவியின் நிலையில்கூட அனுவைப் பார்த்து ஒரு நிமிடம் மெய் மறந்து நின்றான் அல்லவா? அது அவனது தவறு கிடையாது, அந்த மரபணுவின் வீரியம்!
அதேபோலத்தான், காத்தவராயனின் ஆதிக்கத்தால் நீயும் சில நிமிடங்கள் தடுமாறியிருக்கிறாய். அது உன்னுடைய தவறல்ல, சிற்பிகா!"
இஷிதா சற்று நிறுத்திவிட்டு, மீண்டும் பேசினாள்.
"முற்பிறவியில் அனுவும் இளங்கோவும் காத்தவராயனின் மரபணுத் தாக்கத்தால் நிகழ்ந்த அந்தச் சம்பவத்திற்காக உன்னுடைய சாபத்திற்கு ஆளானார்கள். அந்தச் சாபத்தின் விளைவுதான் இந்தப் பிறவியில் ரியானைக் கட்டுப்பாடற்ற பெண் மோகத்துடன் அலைய வைத்தது; என்னையும் கட்டுப்படுத்த முடியாத காம உணர்வுகளுடன் வாழ வைத்தது!
ஆனால், நீயும் ரியானும் இந்தத் தீவில் சந்தித்ததிலிருந்து அவனைப் பீடித்திருந்த சாபத்தின் பிடி விலகத் தொடங்கியது. அதேபோல, இப்போது நானும் அந்தச் சாபத்தின் பிடியிலிருந்து விடுதலை பெற்றிருக்கிறேன்."
அந்த நேரத்தில் கிழக்குத் திசையில் மெல்ல விடியத் தொடங்கியிருந்தது.
இஷிதா சிற்பிகாவின் கண்களை நேரடியாகப் பார்த்தபடி கூறினாள்.
"பிரபஞ்சத்தின் கர்மவிதி மிகவும் கண்டிப்பானது, சிற்பிகா! சாபம் கொடுத்தவர்கள் அதன் கர்மவினையின் விளைவுகளிலிருந்து முழுமையாகத் தப்பிவிட முடியாது.
அந்தச் சாபத்தின் தாக்கத்தை ஏதோ ஒரு வடிவத்தில் அவர்களும் அனுபவித்தே தீர வேண்டும். அதனால்தான், பிரபஞ்சம் உன்னையும் ஒரு சோதனைக்கு உட்படுத்தியது. காத்தவராயனிடம் சில நிமிடங்கள் நீ மெய்மறந்து நின்றதன் மூலம் அந்தக் கர்மக் கணக்கு நிறைவடைந்தது. இதில் உன்னுடைய தவறு எதுவுமில்லை!"
இஷிதா கூறிய வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் சிற்பிகாவின் இதயத்தில் ஆழமாகப் பதிந்தன. பிரபஞ்சத்தின் அந்தப் பேரதிசயமும் அதன் கர்மவிதியும் அவளுக்குக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் புரியத் தொடங்கின.
தன்னையே குற்றவாளியாக நினைத்துக்கொண்டு இத்தனை நேரமும் வேதனையில் தவித்தவளின் மனம் மெல்ல அமைதியடைந்தது.
அவளது மௌனத்தைப் பார்த்த இஷிதா, சற்றுத் தொலைவில் நின்றுகொண்டிருந்த ரியானைக் கைகாட்டிவிட்டுத் தொடர்ந்து கூறினாள்.
"சிற்பிகா... நீயும் ரியானும் உடலாலும் ஆன்மாவாலும் ஒன்றிணைந்தது வெறும் காமத்தால் மட்டும் நிகழ்ந்த உறவு கிடையாது. உங்களுக்குள் இருந்த அன்பும், ஒருவருக்கொருவர் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளத் துணிந்த தியாகமும்தான் அந்த உறவின் உண்மையான அடிப்படை!"
அவ்வாறு கூறியவள், தரையில் முழுமையான உருவத்துடன் தெய்வீக ஒளியைப் பொழிந்துகொண்டிருந்த குலதெய்வக் கல்லைத் தன் விரலால் சுட்டிக்காட்டினாள்.
"உங்களுடைய புனிதமான உறவு இந்தத் தீவின் ஒட்டுமொத்த ஆன்மாவையும் மீண்டும் உயிர்த்தெழச் செய்திருக்கிறது!"
அப்போதுதான் சிற்பிகாவின் பார்வை அந்தக் குலதெய்வக் கல்லின் மீது பதிந்தது.
சற்று முன்புவரை உடைந்து சிதறிக்கிடந்த அந்தக் கல், இப்போது முழுமையான உருவத்துடன் தெய்வீக ஒளியைப் பொழிந்துகொண்டிருந்தது. அந்த அற்புதக் காட்சியைக் கண்ட சிற்பிகா மெய்மறந்து நின்றாள்.
அவளது நெஞ்சை அழுத்திக்கொண்டிருந்த குற்றவுணர்வும் துயரமும் மெல்ல விலகின.
தான் களங்கப்பட்டுவிட்டதாக நினைத்துத் தன்னையே வெறுத்துக்கொண்டிருந்த மனம், இப்போது தெளிவடையத் தொடங்கியது.
இத்தனை நேரமும் அவளது நெஞ்சை அழுத்திக்கொண்டிருந்த பாரம் மொத்தமாக இறங்கியது.
அவளது உள்ளத்தில் இதுவரை உணர்ந்திராத விவரிக்க முடியாத அமைதியும் மனத்தெளிவும் பிறந்தன.
“சிற்பிகா, நீ mainland திரும்புவதற்கு ஏதேனும் தடை இருக்கிறதா?” என்று இஷிதா கேட்டாள்.
சிற்பிகா ஓரக்கண்ணால் ரியானைப் பார்த்தாள். அவளது இதழ்களில் குறும்புப் புன்னகை ஒன்று மலர்ந்தது.
“அது ரியானின் விருப்பத்தைப் பொறுத்தது!” என்றாள் அவள்.
அவளது பதிலைக் கேட்ட ரியான் மெல்லப் புன்னகைத்தான். இஷிதா இருவரையும் மாறி மாறிப் பார்த்துவிட்டு, அவர்களது மனநிலையைப் புரிந்துகொண்டவளாகப் புன்னகைத்தாள்.
அதற்குள் இரவின் இருள் முற்றிலுமாக விலகியிருந்தது. கிழக்குத் திசையில் உதயசூரியன் தன் செங்கதிர்களைப் பரப்பத் தொடங்கியிருந்தான்.
மூவரும் படகில் ஏறி அந்தத் தீவிலிருந்து புறப்படத் தயாரான அதே நேரத்தில், மலை உச்சியிலிருந்த குகை வாசலில் இருந்த பாறைகள் மெல்லத் திறந்தன.
நீண்ட நேரமாக இருளுக்குள் அடைபட்டிருந்த தீவுவாசிகள் ஒவ்வொருவராக வெளியே வந்தனர்.
அவர்களது பார்வை கடற்கரையை நோக்கித் திரும்பியது.
படகில் ஏறியிருந்த சிற்பிகா, அவர்களையே திரும்பிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அந்த மக்களின் கண்களில் தெரிந்த குழப்பமும் அச்சமும் அவளது மனதை ஏதோ செய்தன.
அவர்களுக்கு நடந்தவற்றை விளக்கிச் சொல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவளுக்குள் எழுந்தது.
அவளது மனதைப் புரிந்துகொண்ட இஷிதா மெல்லக் கூறினாள்.
“இப்போது நம்மால் அவர்களுக்கு உண்மையைப் புரியவைக்க முடியாது, சிற்பிகா. ஆனால், மயக்கத்திலிருந்து விழித்தெழும் அந்த இரண்டு காட்டுவாசிகளும், மீண்டும் தெய்வீக வடிவம் பெற்றிருக்கும் குலதெய்வக் கல்லும் அவர்களுக்கு நடந்தவற்றின் உண்மையை உணர்த்தும்.”
சிற்பிகா ஒருமுறை அந்தத் தீவைத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
அந்தத் தீவில் நிகழ்ந்த மாற்றங்கள் அவளது மனக்கண்ணில் நிழலாடின.
பிறகு ரியானின் கையை இறுகப் பற்றிக்கொண்டாள்.
அடுத்த கணம், படகு மெதுவாகக் கரையிலிருந்து நகரத் தொடங்கியது.
அலைகளைக் கிழித்துக்கொண்டு முன்னேறிய படகு, மெல்ல மெல்ல அந்தத் தீவிலிருந்து விலகியது.
ஆனால்...
அவர்கள் அறியாத தொலைவில், நடுக்கடலின் ஆழத்தில் மற்றொரு பேராபத்து உருவாகிக்கொண்டிருந்தது!
---
வங்காள விரிகுடாவின் நடுப்பகுதி!
சற்று நேரத்திற்கு முன்புவரை அமைதியாகக் காட்சியளித்த கடற்பரப்பு, திடீரெனத் தன் இயல்பை இழக்கத் தொடங்கியது.
நடுக்கடலில், கடலலைகளுக்கு மேலே அந்தரத்தில் பத்மாசனமிட்டு அமர்ந்திருந்த காத்தவராயனைச் சுற்றி முதலில் ஒரு மெல்லிய அதிர்வு தோன்றியது.
அவனது கண்கள் இறுக மூடியிருந்தன.
இரு கரங்களையும் முழங்கால்களின் மீது வைத்திருந்த அவனது விரல்கள், மெல்ல மெல்ல இறுகின.
அவனது மார்பிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஒவ்வொரு மூச்சும் சாதாரணக் காற்றாக இல்லாமல், சூடான புகையைப் போன்ற கரிய ஆவியாக வெளியேறியது.
அந்த ஆவி அவனைச் சுற்றிச் சுழன்றபடி, வானத்தை நோக்கி உயரத் தொடங்கியது.
அடுத்த சில கணங்களில்...
கடலின் நிறமே மாறியது!
நீலநிறத்தில் விரிந்திருந்த கடற்பரப்பு, ஏதோ கண்ணுக்குப் புலப்படாத கரிய சக்தி அதன் அடியில் பரவியதைப் போல இருண்டது.
காத்தவராயன் அமர்ந்திருந்த இடத்தைச் சுற்றி நீர்ச்சுழல்கள் தோன்றின. முதலில் சிறிய வட்டங்களாக உருவான அவை, அடுத்தடுத்து ஒன்றோடொன்று இணைந்து பிரம்மாண்டமான சுழல்களாக மாறின.
கடலின் அடியிலிருந்து எழுந்த பேரிரைச்சல், தொலைதூரம் வரை பரவியது.
அலைகள் ஒன்றின் மீது ஒன்று மோதின.
ஆனால் அவை கரையை நோக்கி எழவில்லை.
மாறாக, கடலின் மையப்பகுதியிலிருந்த காத்தவராயனை நோக்கி வளைந்து சுழன்றன!
அவன் அமர்ந்திருந்த இடத்தைச் சுற்றி நீர் ஒரு பிரம்மாண்டமான பள்ளத்தைப் போலத் தாழ்ந்தது. அந்தப் பள்ளத்தின் மையத்தில் மட்டும் கடல்நீர் மேலெழுந்து, கரிய நிறத்தில் சுழன்று கொண்டிருந்தது.
அப்போது...
வானத்தில் சூரியன் பிரகாசித்துக்கொண்டிருந்த போதிலும், காத்தவராயனின் தலைக்கு மேலே மட்டும் கருமேகங்கள் திரளத் தொடங்கின.
மின்னல்கள் வானத்தைக் கிழித்தன.
ஆனால் அவற்றிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஒளி வெண்மையாக இல்லை.
அவை இரத்தச் சிவப்பில் மின்னின!
ஒவ்வொரு மின்னலும் வெட்டியபோது, கடலின் அடியிலிருந்து ஏதோ ஒரு பிரம்மாண்டமான உயிரினம் விழித்தெழுவதைப் போன்ற அதிர்வு எழுந்தது.
காத்தவராயனின் நெற்றியில் வியர்வைத் துளிகள் அரும்பின. அவனது உடல் முழுவதும் கருமையான நரம்புகள் புடைத்தெழுந்தன.
தீவில் ஏற்பட்ட அவமானம்...
சிற்பிகாவிடம் தோற்றுப் புறக்கணிக்கப்பட்ட இழிவு...
ரியானின் உடலிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட அவலம்...
அனைத்தும் அவனது மனத்திற்குள் மீண்டும் மீண்டும் வெடித்தன.
அவனது உதடுகள் மெல்ல அசைந்தன.
ஏதோ ஒரு பழமையான மந்திரம், அவனது தொண்டையிலிருந்து வெளிப்பட்டது.
அந்த மந்திரத்தின் ஒவ்வொரு சொல்லும் காற்றில் மறைந்துபோகவில்லை.
அவை கடலின் ஆழத்திற்குள் ஊடுருவின!
ஆழம்... இன்னும் ஆழம்...
கடலின் அடிப்பரப்பைக் கடந்து, பூமியின் கருங்கல் அடுக்குகளையும் துளைத்துக்கொண்டு, மனிதர்களின் பார்வைக்கும் அறிவுக்கும் எட்டாத பாதாள உலகத்தை நோக்கி அந்த மந்திர அதிர்வுகள் பாய்ந்தன.
அடுத்த கணம்...
கடலின் அடியிலிருந்து ஒரு பேரொளி எழுந்தது!
அது ஒளியல்ல; இருளையே விழுங்கும் கருமையான நெருப்பைப் போன்றிருந்தது.
கடல்நீர் அந்த இடத்திலிருந்து இருபுறமும் பிளந்து விலகியது. அதன் அடியில், முடிவற்ற இருளுக்குள் புதைந்திருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான சுழல்வாயில் மெதுவாகத் திறக்கத் தொடங்கியது.
அந்த வாயிலின் மறுபுறத்திலிருந்து வெப்பம் கலந்த காற்று மேலெழுந்தது.
அதனுடன் சேர்ந்து, பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக உறங்கிக்கிடந்த அரக்கர்களின் கூக்குரல்களைப் போன்ற ஓர் அமானுஷ்ய ஒலி கடலெங்கும் எதிரொலித்தது.
காத்தவராயனின் மூடிய கண்களுக்குப் பின்னால் ஒரு கொடூரமான புன்னகை மலர்ந்தது.
அவன் எதிர்பார்த்தது நிகழத் தொடங்கிவிட்டது!
திடீரென, கடலின் ஆழத்திலிருந்து இரண்டு பிரம்மாண்டமான சிவந்த ஒளிப்புள்ளிகள் தோன்றின.
அவை மெல்ல மேல்நோக்கி நகர்ந்தன.
அந்த ஒளிப்புள்ளிகள் நகர்ந்த ஒவ்வொரு கணமும், கடலின் அடிப்பகுதியிலிருந்த பாறைகள் வெடித்துச் சிதறின. நீர்ச்சுழல்கள் இன்னும் வேகமெடுத்தன. வானில் திரண்ட கருமேகங்கள் சுழன்றடித்து, ஒரு பிரம்மாண்டமான சுழற்காற்றாக மாறின.
அப்போது, கடலின் அடியிலிருந்து ஒரு கரம் மேலெழுந்தது!
அது சாதாரணக் கரமல்ல.
மலைப்பாறையைப் போன்ற பிரம்மாண்டமான அந்தக் கரத்தின் விரல்களில் கூர்மையான நகங்கள் நீண்டிருந்தன. அதன் ஒவ்வொரு அசைவும் கடல்நீரையே நடுங்கச் செய்தது.
அந்தக் கரம் கடலின் மேற்பரப்பைப் பற்றிக்கொண்டு மேலெழுந்தது.
அதன் பின்னால்...
மற்றொரு கரம்!
பிறகு, இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு மேலெழுந்தது ஒரு பிரம்மாண்டமான தலை!
அந்தத் தலையின் நெற்றியில் எரிந்துகொண்டிருந்த சிவந்த ஒளி, கடலின் இருளைத் துளைத்தது. அதன் கண்கள் திறந்தபோது, அவற்றிலிருந்து வெளிப்பட்ட தீப்பொறிகள் நீர்த்துளிகளின் மீது பட்டு ஆவியாகின.
கடலின் அடியிலிருந்து மேலெழுந்த அந்த உருவம், தன் பிரம்மாண்டமான தோள்களை உயர்த்தியபடி மெல்ல நிமிர்ந்தது.
அதன் உடலைச் சுற்றியிருந்த கரிய ஆற்றல், கடலையே ஒரு கணம் பின்னோக்கித் தள்ளியது.
அவன் வந்துகொண்டிருந்தான்!
பாதாள உலகத்தின் அரசன்!
அரக்கர் குலத்தின் பேராற்றல் மிக்க தலைவன்!
தன் பெயரைக் கேட்டாலே மூவுலகங்களும் நடுங்க வேண்டும் என்று கர்வம் கொண்டவன்!
மகிஷாசுரன்!
அவனது முழு உருவமும் கடலின் மேற்பரப்பில் தோன்றிய அந்தக் கணம், வானத்தைப் பிளக்கும் அளவுக்கு ஒரு பேரிடி முழங்கியது.
அந்த ஒலிக்கு நடுவே, காத்தவராயன் மெல்லத் தன் கண்களைத் திறந்தான்.
அவனது பார்வையில் இப்போது அச்சமில்லை.
அவமானமில்லை.
அதற்குப் பதிலாக, நீண்டகாலப் பழிவாங்கும் வெறி மட்டுமே அனலாகக் கனன்றது.
தனக்கு முன்னால் எழுந்து நின்ற பாதாள உலகத்து அரசனைப் பார்த்தபடி, அவன் மெல்லத் தன் உதடுகளை விரித்தான்.
“வா... மகிஷாசுரா!”
அவனது குரல் கடலின் இரைச்சலையும் மீறி ஒலித்தது.
“இந்த முறை... என் எதிரிகள் யாரும் உயிரோடு தப்பக்கூடாது!”
காத்தவராயனின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட மகிஷாசுரனின் சிவந்த விழிகள் சுருங்கின.
அவன் மெல்லத் தன் தலையைச் சாய்த்து, காத்தவராயனை உற்றுப் பார்த்தான்.
பிறகு, கடலையே அதிரவைக்கும் ஒரு கர்ஜனையுடன் வாய் திறந்தான்.
“காத்தவராயா... உன்னை இந்த நிலைக்குக் கொண்டுவந்தது யார்?”
அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டதும், காத்தவராயனின் முகத்தில் இருந்த புன்னகை மறைந்தது.
அவர்களது பார்வைக்கு அப்பால், அந்தத் தீவின் ஒரு மூலையில் கடலை நோக்கி நீண்டு நின்றுகொண்டிருந்தது அந்த ஆபத்தான கூர்மையான பாறை!
இயற்கையே செதுக்கிய மரணக் கத்தியைப் போல, அதன் கூர்முனை வானத்தை நோக்கிச் செங்குத்தாக நீண்டிருந்தது. அந்தப் பாறையின் உச்சியைப் பார்த்த மறுகணமே, சிற்பிகாவின் கண்களில் இதுவரை யாரும் கண்டிராத ஒரு விசித்திரமான வெறியும், எதற்கும் பின்வாங்காத உறுதியும் மின்னின!
அவளது காலடிகள் வேகமெடுத்தன.
அடுத்த சில நொடிகளில், அந்த நடை ஓட்டமாக மாறியது!
காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு புயலைப் போலப் பாய்ந்தவள், மரணத்தைத் தன் மடியில் ஏந்திக்கொண்டிருந்த அந்தக் கூர்மையான பாறையை நோக்கி மின்னல் வேகத்தில் விரைந்தாள்!
பின்னால் நடந்துகொண்டிருந்த ரியான், அவளது திடீர் ஓட்டத்தைக் கண்டு திடுக்கிட்டான். அவள் செல்லும் திசையை உணர்ந்த மறுகணமே, அவனது இதயம் ஒரு கணம் துடிப்பதையே மறந்தது!
"சிற்பிகா... வேண்டாம்! நில்லு!"
அவனது அலறல் அந்தத் தீவின் அமைதியைக் கிழித்தது.
ஆனால், சிற்பிகாவின் காதுகளில் அந்த எச்சரிக்கை விழவே இல்லை.
அவளது மனம் முழுவதும் ஏதோ ஓர் எல்லையற்ற வெறியும், தன் முடிவை நிறைவேற்றியே தீர வேண்டும் என்ற பிடிவாதமும் ஆக்கிரமித்திருந்தன.
இன்னும் பத்தே அடி!
அவளுக்கும் அந்தக் கூர்மையான பாறைக்கும் இடையிலான தூரம் கணநேரத்தில் கரைந்துகொண்டிருந்தது.
மரணம் தன் கோர முகத்துடன் எதிரே காத்திருப்பது தெரிந்தும், சிறிதும் தயங்காமல் சிற்பிகா தன் உடலை முன்னோக்கிப் பாய்ச்சினாள்!
"சிற்பிக்க்க்காஆஆஆ!"
ரியானின் தொண்டையிலிருந்து வெடித்த அந்த அலறலில் உயிர் பயம் மட்டுமல்ல... அவளை இழந்துவிடுவோமோ என்ற தாங்க முடியாத பதற்றமும் கலந்திருந்தது!
கடைசி நொடியிலொரு அதிர்ச்சித் திருப்பம்!
சிற்பிகாவின் இடுப்புப் பகுதி அந்தப் பாறையின் கூர்முனையில் மோதி, அவளது உயிரையே பறிக்கப்போகும் அந்த மயிரிழைக் கணத்தில்...
சர்ர்ர்ர்!
எங்கிருந்தோ மின்னலைப் போலப் பாய்ந்து வந்தாள் இஷிதா!
அடுத்த நொடியே, சிற்பிகாவின் பாதையை மறித்தவள், தன் பலம் முழுவதையும் திரட்டி அவளைப் பக்கவாட்டில் தள்ளிவிட்டாள்!
எதிர்பாராத அந்த மோதலில் நிலைதடுமாறிய சிற்பிகா, பாறையிலிருந்து விலகிய மணற்பரப்பில் உருண்டு விழுந்தாள்.
அவளது இடுப்பைத் துளைத்துச் சிதைக்கக் காத்திருந்த அந்த மரணப் பாறை, நூலிழையில் அவளைத் தவறவிட்டது!
ஒரு சில நொடிகள்...
அங்கே நிலவிய அமைதியைத் தவிர வேறெதுவும் கேட்கவில்லை.
பிறகு, மூச்சிரைக்க ஓடிவந்த ரியான், இடுப்பில் ஒரேயொரு துணியை மட்டும் அவசரமாகச் சுற்றியிருந்த நிலையில், மணலில் விழுந்துகிடந்த சிற்பிகாவைத் தன் கரங்களில் தாங்கி எழுப்பினான்.
அவளது முகத்தையும் கைகளையும் பதற்றத்துடன் ஆராய்ந்தான். எங்கேனும் காயம் ஏற்பட்டிருக்கிறதா என்று அவனது பார்வை அவசரமாக அலைந்தது.
"சிற்பிகா... என்ன காரியம் பண்ணப் பார்த்தே? உனக்கு என்ன ஆச்சு?"
அவனது குரல் நடுங்கியது.
ஆனால், சிற்பிகாவின் முகத்தில் உயிர் தப்பிய நிம்மதி சிறிதும் இல்லை.
மாறாக, தன் முடிவை நிறைவேற்றவிடாமல் தடுத்துவிட்டார்களே என்ற ஆத்திரம் அவளுக்குள் கொந்தளித்தது.
இஷிதாவை நோக்கித் திரும்பியவள், பற்களைக் கடித்தபடி சீறினாள்.
"ஏன் என்னைக் காப்பாத்தினே?! நான் சாகக் கூடாதா? என்னை ஏன் தடுத்தே?!"
அவளது குரலில் கோபம் வெடித்துச் சிதறியது.
ஆனால், இஷிதா வழக்கம்போலப் பதிலுக்குப் பதில் பேசவில்லை.
அவளது முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் வெளிப்படவில்லை. கல்லைப் போன்ற இறுக்கம்! ஆழ்கடலைப் போன்ற அமைதி!
சிற்பிகாவின் ஆவேசமான வார்த்தைகள்கூட அவளது மனத்தில் எந்தச் சலனத்தையும் ஏற்படுத்தாததைப் போலத் தோன்றியது.
ஆனால், அந்த அமைதிக்குப் பின்னால் ஏதோ ஒன்று மறைந்திருந்தது.
அது என்னவென்று மட்டும் யாராலும் கணிக்க முடியவில்லை!
அங்கே நடந்த எதையுமே புரிந்துகொள்ள முடியாமல் ரியான் திகைத்து நின்றான்.
அவனது கரங்களில் சிற்பிகா இருந்தாள். அவளோ, தன்னைக் காப்பாற்றிய இஷிதாவையே ஆத்திரத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
ஆனால், ரியானின் பார்வை மட்டும் இஷிதாவை விட்டு அகலவில்லை.
அவனது மனத்திற்குள் கேள்விகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் புயலெனச் சுழன்றன.
இவள்தானே என்னை கூட்டிக்கொண்டு இந்தப் பாழடைந்த தீவுக்கு வந்தாள்?
வந்த முதல் நாளிலேயே என்னைக் கடலில் தள்ளிவிட்டு, மூழ்கடித்துக் கொல்ல முயன்றவளும் இவள்தானே?
பிறகு, அந்த உயிர்க்கொல்லிச் செடியின் பிடியில் சிக்கித் தவித்தபோது ஓடிவந்து என்னைக் காப்பாற்றியதும் இதே இஷிதாதானே?
சற்று நேரத்திற்கு முன்புதான் சிற்பிகாவை விஷம் தோய்ந்த அம்பால் தாக்கியவள்... இப்போது அவள் உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள முயன்றபோது, தன் உயிரைப் பணயம் வைத்து அவளைக் காப்பாற்றியிருக்கிறாளே!
இவள் உண்மையில் யார்?
எதிரியா? நண்பனா? அல்லது இரண்டுக்கும் அப்பாற்பட்ட ஏதோ ஒரு மர்மமா?
ஒவ்வொரு முறையும் இஷிதாவைப் புரிந்துகொள்ள முயலும்போதும், அவள் அவனுக்கு இன்னும் பெரிய புதிராகவே மாறிக்கொண்டிருந்தாள்!
ரியான் தன் கேள்விகளை வார்த்தைகளாக மாற்றுவதற்காக வாயைத் திறந்த அந்தக் கணத்தில்...
"ரியான்...!"
என்று அவனைத் தடுத்து அழைத்தாள் இஷிதா.
அவளது குரலில் இருந்த அழுத்தம், அவனை அப்படியே அமைதியாக்கியது.
மெதுவாக அவனை நோக்கித் திரும்பியவள், அவனது மனத்திற்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்த கேள்விகளை ஏற்கெனவே அறிந்தவளைப் போலப் பேசத் தொடங்கினாள்.
"உன் மனசுக்குள்ள இப்போ என்ன ஓடிக்கிட்டிருக்குன்னு எனக்குத் தெரியும். நான் ஏன் உன்னைக் கொல்ல முயற்சி செய்தேன், அதே நேரத்தில் உன்னைக் காப்பாற்றவும் செய்தேன்... ஏன் சிற்பிகாவைத் தாக்கினேன், இப்போ அவளையே மரணத்திலிருந்து காப்பாற்றினேன்... இதையெல்லாம் நினைச்சு என்னைப் பத்தி ஆயிரம் கேள்விகள் உனக்குள்ள எழுந்திருக்கும்!"
ரியானின் கண்கள் வியப்பில் விரிந்தன.
அவன் இன்னும் ஒரு கேள்வியைக்கூடக் கேட்கவில்லை. ஆனால், அவனது மனத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்த குழப்பத்தை இஷிதா அப்படியே வார்த்தைகளில் வடித்திருந்தாள்!
"ஆனா, அந்தக் கேள்விகளுக்கெல்லாம் இப்போ என்னால பதில் சொல்ல முடியாது!"
இஷிதாவின் முகம் சட்டென்று இறுகியது.
ரியான் குழப்பத்துடன் அவளைப் பார்த்தான்.
"இந்தத் தீவுல இருக்கிற ஒவ்வொரு மரத்துக்கும் காதுகள் இருக்கு... வீசுற ஒவ்வொரு காத்துக்கும் கண்கள் இருக்கு!"
அவளது வார்த்தைகள் ரியானின் முதுகுத்தண்டில் ஒருவிதச் சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தின.
"நீ என்ன சொல்றே, இஷிதா?"
அவன் கேட்க, அவள் உடனே பதிலளிக்கவில்லை.
மாறாக, அவனது கண்களை நேரடியாகப் பார்த்தாள்.
"நாம இப்போ பேசுற ஒவ்வொரு வார்த்தையும், எடுக்கிற ஒவ்வொரு முடிவும்... யாரோ ஒருத்தரால் கவனிக்கப்பட்டுக்கிட்டே இருக்கு. அதனால்தான் என்னால எதையும் வெளிப்படையாகப் பேச முடியல!"
ரியானின் முகம் மேலும் இறுகியது.
அவனுக்குள் எழுந்த கேள்விகள் இப்போது அச்சத்தையும் கலந்துகொண்டன.
ஆனால், அவன் எதையும் கேட்பதற்கு முன்பே இஷிதா மீண்டும் பேசினாள்.
"நீங்களும் சிற்பிகாவும் தெரிஞ்சுக்கத் துடிக்கிற அந்த மர்மத்துக்குப் பின்னால... இந்தப் பிரபஞ்சத்தையே தலைகீழாகப் புரட்டிப்போடக்கூடிய ஒரு மாபெரும் சக்தியின் பேர் இருக்கு!"
அந்த வார்த்தைகளை உச்சரித்தபோது, இஷிதாவின் கண்களில் ஒரு கணநேர எச்சரிக்கை மின்னியது.
"அந்தச் சக்தியோட பெயரை நான் இப்போ இந்தத் திறந்தவெளியில உச்சரிச்சால்கூட, அதோட விளைவுகள் எவ்வளவு பயங்கரமா இருக்கும்னு உனக்குத் தெரியாது!"
ரியான் அவளையே இமைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
இஷிதாவின் குரலில் எந்தப் பொய்யும் இருப்பதாக அவனுக்குத் தோன்றவில்லை. அதே நேரத்தில், அவள் சொல்வதை முழுமையாக நம்பவும் அவனால் முடியவில்லை.
அவனது மனத்திற்குள் இன்னொரு கேள்வி உருவானது.
அப்படியானால், இந்தத் தீவில் எங்களைத் தொடர்ந்து கண்காணித்துக்கொண்டிருப்பது யார்? அந்த மாபெரும் சக்தி யாருடையது?
அவன் வாயைத் திறப்பதற்குள், இஷிதா அவனது எண்ணத்தை உணர்ந்தவளைப் போல மீண்டும் பேசினாள்.
"இல்லை, ரியான்! அந்தக் கேள்விக்கான பதிலை இப்போ தேடாதே. சில உண்மைகள் வெளிவருவதற்கென்று ஒரு நேரம் இருக்கு. அந்த நேரம் வருவதற்கு முன்னாடி, அவற்றைத் தெரிஞ்சுக்க முயற்சி செய்றதே நமக்குப் பேராபத்தாக முடியும்!"
அவளது குரலில் இம்முறை ஓர் அழுத்தமான உறுதி தெரிந்தது.
சில கணங்கள் அங்கே மௌனம் நிலவியது.
பிறகு, இஷிதாவின் பார்வை மெதுவாக ரியானைக் கடந்து, அவனது கரங்களில் இருந்த சிற்பிகாவின் மீது பதிந்தது.
"ஒண்ணு மட்டும் நினைவில் வச்சுக்கோ, ரியான்... இப்போ உனக்குப் புரியாத பல விஷயங்கள் சீக்கிரமே உன் கண் முன்னாடி வெளிப்படப் போகுது. ஆனா, அந்த நேரம் இன்னும் வரல!"
"சிற்பிகா... நான் உன்னிடம் கூறப்போவது எந்த ரகசியமும் கிடையாது. காலம் காலமாக இந்தப் பிரபஞ்சம் சுமந்துவரும் அழிக்க முடியாத உண்மை!"
இஷிதா தனது பார்வையைச் சிற்பிகாவின் மீது நிலைநிறுத்தித் தொடர்ந்தாள்.
"இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் பிறக்கும் ஒவ்வோர் உயிரும் ஏதோ ஒரு நோக்கத்திற்காகத்தான் பிறப்பெடுக்கிறது. ஒவ்வொரு உயிருக்கும் இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் சமநிலையைச் சீர்செய்ய வேண்டிய ஒரு மாபெரும் கடமை இருக்கிறது. நாம் ஒவ்வொருவரும் நமது முற்பிறவிப் பாவங்களுக்கும் கர்மக் கணக்குகளுக்கும் தீர்வு காணவே இந்தப் பூமிக்கு வந்திருக்கிறோம்.
அந்த வகையில், கொடூரமான காத்தவராயனை இந்தப் பூலோகத்திலிருந்து முழுமையாகப் பிரித்து, அவனை மீண்டும் பாதாள லோகத்திற்கே விரட்ட வேண்டிய மிக முக்கியமான கடமைக்காகத்தான் நீயும், நானும், ரியானும்... இன்னும் பல சக்திகளும் இந்தப் பூமியில் பிறப்பெடுத்து வந்திருக்கிறோம்!"
இஷிதாவின் வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், சிற்பிகா இரு கைகளாலும் முகத்தைப் பொத்திக்கொண்டாள். அவளது கண்களிலிருந்து வழிந்த கண்ணீர் மணலில் சிதறியது.
"இல்லை, இஷிதா... நான் காத்தவராயனால் களங்கப்பட்டுவிட்டேன்! அவனது தீண்டலுக்கு என்னை அறியாமலேயே சில நிமிடங்கள் அடிமையாகிவிட்டேன். இந்தத் துரோக உணர்வோடும் குற்றவுணர்வோடும் என்னால் ஒரு நிமிடம்கூட உயிரோடு வாழ முடியாது!"
என்று கதறித் துடித்தாள் சிற்பிகா.
அவளது கலக்கத்தைப் பார்த்த இஷிதா, அமைதியாக அவளது தோள்களைப் பற்றித் தன் பக்கம் திருப்பினாள்.
"இங்கே பார் சிற்பிகா... அதற்கு நீ எந்த விதத்திலும் காரணமில்லை. காத்தவராயனின் அதே கொடூரமான ஜீன் வம்சாவளியிலிருந்து வந்தவள் நீ என்பதால், அந்த ரத்தம் உனக்குள்ளும் ஊறி இருந்து அந்தச் சமயத்தில் உனது காம உணர்வைத் தூண்டிவிட்டது.
சிறிது நேரம் நிறுத்தியவள், தொடர்ந்து கூறினாள்.
"அதைவிட முக்கியம்... அதே ஜீனில் கடந்த பிறவியில் வாழ்ந்த இளங்கோ பிறப்பெடுத்தபோது, அவன் ஒரு அமானுஷ்ய ஆவியின் நிலையில்கூட அனுவைப் பார்த்து ஒரு நிமிடம் மெய் மறந்து நின்றான் அல்லவா? அது அவனது தவறு கிடையாது, அந்த மரபணுவின் வீரியம்!
அதேபோலத்தான், காத்தவராயனின் ஆதிக்கத்தால் நீயும் சில நிமிடங்கள் தடுமாறியிருக்கிறாய். அது உன்னுடைய தவறல்ல, சிற்பிகா!"
இஷிதா சற்று நிறுத்திவிட்டு, மீண்டும் பேசினாள்.
"முற்பிறவியில் அனுவும் இளங்கோவும் காத்தவராயனின் மரபணுத் தாக்கத்தால் நிகழ்ந்த அந்தச் சம்பவத்திற்காக உன்னுடைய சாபத்திற்கு ஆளானார்கள். அந்தச் சாபத்தின் விளைவுதான் இந்தப் பிறவியில் ரியானைக் கட்டுப்பாடற்ற பெண் மோகத்துடன் அலைய வைத்தது; என்னையும் கட்டுப்படுத்த முடியாத காம உணர்வுகளுடன் வாழ வைத்தது!
ஆனால், நீயும் ரியானும் இந்தத் தீவில் சந்தித்ததிலிருந்து அவனைப் பீடித்திருந்த சாபத்தின் பிடி விலகத் தொடங்கியது. அதேபோல, இப்போது நானும் அந்தச் சாபத்தின் பிடியிலிருந்து விடுதலை பெற்றிருக்கிறேன்."
அந்த நேரத்தில் கிழக்குத் திசையில் மெல்ல விடியத் தொடங்கியிருந்தது.
இஷிதா சிற்பிகாவின் கண்களை நேரடியாகப் பார்த்தபடி கூறினாள்.
"பிரபஞ்சத்தின் கர்மவிதி மிகவும் கண்டிப்பானது, சிற்பிகா! சாபம் கொடுத்தவர்கள் அதன் கர்மவினையின் விளைவுகளிலிருந்து முழுமையாகத் தப்பிவிட முடியாது.
அந்தச் சாபத்தின் தாக்கத்தை ஏதோ ஒரு வடிவத்தில் அவர்களும் அனுபவித்தே தீர வேண்டும். அதனால்தான், பிரபஞ்சம் உன்னையும் ஒரு சோதனைக்கு உட்படுத்தியது. காத்தவராயனிடம் சில நிமிடங்கள் நீ மெய்மறந்து நின்றதன் மூலம் அந்தக் கர்மக் கணக்கு நிறைவடைந்தது. இதில் உன்னுடைய தவறு எதுவுமில்லை!"
இஷிதா கூறிய வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் சிற்பிகாவின் இதயத்தில் ஆழமாகப் பதிந்தன. பிரபஞ்சத்தின் அந்தப் பேரதிசயமும் அதன் கர்மவிதியும் அவளுக்குக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் புரியத் தொடங்கின.
தன்னையே குற்றவாளியாக நினைத்துக்கொண்டு இத்தனை நேரமும் வேதனையில் தவித்தவளின் மனம் மெல்ல அமைதியடைந்தது.
அவளது மௌனத்தைப் பார்த்த இஷிதா, சற்றுத் தொலைவில் நின்றுகொண்டிருந்த ரியானைக் கைகாட்டிவிட்டுத் தொடர்ந்து கூறினாள்.
"சிற்பிகா... நீயும் ரியானும் உடலாலும் ஆன்மாவாலும் ஒன்றிணைந்தது வெறும் காமத்தால் மட்டும் நிகழ்ந்த உறவு கிடையாது. உங்களுக்குள் இருந்த அன்பும், ஒருவருக்கொருவர் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளத் துணிந்த தியாகமும்தான் அந்த உறவின் உண்மையான அடிப்படை!"
அவ்வாறு கூறியவள், தரையில் முழுமையான உருவத்துடன் தெய்வீக ஒளியைப் பொழிந்துகொண்டிருந்த குலதெய்வக் கல்லைத் தன் விரலால் சுட்டிக்காட்டினாள்.
"உங்களுடைய புனிதமான உறவு இந்தத் தீவின் ஒட்டுமொத்த ஆன்மாவையும் மீண்டும் உயிர்த்தெழச் செய்திருக்கிறது!"
அப்போதுதான் சிற்பிகாவின் பார்வை அந்தக் குலதெய்வக் கல்லின் மீது பதிந்தது.
சற்று முன்புவரை உடைந்து சிதறிக்கிடந்த அந்தக் கல், இப்போது முழுமையான உருவத்துடன் தெய்வீக ஒளியைப் பொழிந்துகொண்டிருந்தது. அந்த அற்புதக் காட்சியைக் கண்ட சிற்பிகா மெய்மறந்து நின்றாள்.
அவளது நெஞ்சை அழுத்திக்கொண்டிருந்த குற்றவுணர்வும் துயரமும் மெல்ல விலகின.
தான் களங்கப்பட்டுவிட்டதாக நினைத்துத் தன்னையே வெறுத்துக்கொண்டிருந்த மனம், இப்போது தெளிவடையத் தொடங்கியது.
இத்தனை நேரமும் அவளது நெஞ்சை அழுத்திக்கொண்டிருந்த பாரம் மொத்தமாக இறங்கியது.
அவளது உள்ளத்தில் இதுவரை உணர்ந்திராத விவரிக்க முடியாத அமைதியும் மனத்தெளிவும் பிறந்தன.
“சிற்பிகா, நீ mainland திரும்புவதற்கு ஏதேனும் தடை இருக்கிறதா?” என்று இஷிதா கேட்டாள்.
சிற்பிகா ஓரக்கண்ணால் ரியானைப் பார்த்தாள். அவளது இதழ்களில் குறும்புப் புன்னகை ஒன்று மலர்ந்தது.
“அது ரியானின் விருப்பத்தைப் பொறுத்தது!” என்றாள் அவள்.
அவளது பதிலைக் கேட்ட ரியான் மெல்லப் புன்னகைத்தான். இஷிதா இருவரையும் மாறி மாறிப் பார்த்துவிட்டு, அவர்களது மனநிலையைப் புரிந்துகொண்டவளாகப் புன்னகைத்தாள்.
அதற்குள் இரவின் இருள் முற்றிலுமாக விலகியிருந்தது. கிழக்குத் திசையில் உதயசூரியன் தன் செங்கதிர்களைப் பரப்பத் தொடங்கியிருந்தான்.
மூவரும் படகில் ஏறி அந்தத் தீவிலிருந்து புறப்படத் தயாரான அதே நேரத்தில், மலை உச்சியிலிருந்த குகை வாசலில் இருந்த பாறைகள் மெல்லத் திறந்தன.
நீண்ட நேரமாக இருளுக்குள் அடைபட்டிருந்த தீவுவாசிகள் ஒவ்வொருவராக வெளியே வந்தனர்.
அவர்களது பார்வை கடற்கரையை நோக்கித் திரும்பியது.
படகில் ஏறியிருந்த சிற்பிகா, அவர்களையே திரும்பிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அந்த மக்களின் கண்களில் தெரிந்த குழப்பமும் அச்சமும் அவளது மனதை ஏதோ செய்தன.
அவர்களுக்கு நடந்தவற்றை விளக்கிச் சொல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவளுக்குள் எழுந்தது.
அவளது மனதைப் புரிந்துகொண்ட இஷிதா மெல்லக் கூறினாள்.
“இப்போது நம்மால் அவர்களுக்கு உண்மையைப் புரியவைக்க முடியாது, சிற்பிகா. ஆனால், மயக்கத்திலிருந்து விழித்தெழும் அந்த இரண்டு காட்டுவாசிகளும், மீண்டும் தெய்வீக வடிவம் பெற்றிருக்கும் குலதெய்வக் கல்லும் அவர்களுக்கு நடந்தவற்றின் உண்மையை உணர்த்தும்.”
சிற்பிகா ஒருமுறை அந்தத் தீவைத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
அந்தத் தீவில் நிகழ்ந்த மாற்றங்கள் அவளது மனக்கண்ணில் நிழலாடின.
பிறகு ரியானின் கையை இறுகப் பற்றிக்கொண்டாள்.
அடுத்த கணம், படகு மெதுவாகக் கரையிலிருந்து நகரத் தொடங்கியது.
அலைகளைக் கிழித்துக்கொண்டு முன்னேறிய படகு, மெல்ல மெல்ல அந்தத் தீவிலிருந்து விலகியது.
ஆனால்...
அவர்கள் அறியாத தொலைவில், நடுக்கடலின் ஆழத்தில் மற்றொரு பேராபத்து உருவாகிக்கொண்டிருந்தது!
---
வங்காள விரிகுடாவின் நடுப்பகுதி!
சற்று நேரத்திற்கு முன்புவரை அமைதியாகக் காட்சியளித்த கடற்பரப்பு, திடீரெனத் தன் இயல்பை இழக்கத் தொடங்கியது.
நடுக்கடலில், கடலலைகளுக்கு மேலே அந்தரத்தில் பத்மாசனமிட்டு அமர்ந்திருந்த காத்தவராயனைச் சுற்றி முதலில் ஒரு மெல்லிய அதிர்வு தோன்றியது.
அவனது கண்கள் இறுக மூடியிருந்தன.
இரு கரங்களையும் முழங்கால்களின் மீது வைத்திருந்த அவனது விரல்கள், மெல்ல மெல்ல இறுகின.
அவனது மார்பிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஒவ்வொரு மூச்சும் சாதாரணக் காற்றாக இல்லாமல், சூடான புகையைப் போன்ற கரிய ஆவியாக வெளியேறியது.
அந்த ஆவி அவனைச் சுற்றிச் சுழன்றபடி, வானத்தை நோக்கி உயரத் தொடங்கியது.
அடுத்த சில கணங்களில்...
கடலின் நிறமே மாறியது!
நீலநிறத்தில் விரிந்திருந்த கடற்பரப்பு, ஏதோ கண்ணுக்குப் புலப்படாத கரிய சக்தி அதன் அடியில் பரவியதைப் போல இருண்டது.
காத்தவராயன் அமர்ந்திருந்த இடத்தைச் சுற்றி நீர்ச்சுழல்கள் தோன்றின. முதலில் சிறிய வட்டங்களாக உருவான அவை, அடுத்தடுத்து ஒன்றோடொன்று இணைந்து பிரம்மாண்டமான சுழல்களாக மாறின.
கடலின் அடியிலிருந்து எழுந்த பேரிரைச்சல், தொலைதூரம் வரை பரவியது.
அலைகள் ஒன்றின் மீது ஒன்று மோதின.
ஆனால் அவை கரையை நோக்கி எழவில்லை.
மாறாக, கடலின் மையப்பகுதியிலிருந்த காத்தவராயனை நோக்கி வளைந்து சுழன்றன!
அவன் அமர்ந்திருந்த இடத்தைச் சுற்றி நீர் ஒரு பிரம்மாண்டமான பள்ளத்தைப் போலத் தாழ்ந்தது. அந்தப் பள்ளத்தின் மையத்தில் மட்டும் கடல்நீர் மேலெழுந்து, கரிய நிறத்தில் சுழன்று கொண்டிருந்தது.
அப்போது...
வானத்தில் சூரியன் பிரகாசித்துக்கொண்டிருந்த போதிலும், காத்தவராயனின் தலைக்கு மேலே மட்டும் கருமேகங்கள் திரளத் தொடங்கின.
மின்னல்கள் வானத்தைக் கிழித்தன.
ஆனால் அவற்றிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஒளி வெண்மையாக இல்லை.
அவை இரத்தச் சிவப்பில் மின்னின!
ஒவ்வொரு மின்னலும் வெட்டியபோது, கடலின் அடியிலிருந்து ஏதோ ஒரு பிரம்மாண்டமான உயிரினம் விழித்தெழுவதைப் போன்ற அதிர்வு எழுந்தது.
காத்தவராயனின் நெற்றியில் வியர்வைத் துளிகள் அரும்பின. அவனது உடல் முழுவதும் கருமையான நரம்புகள் புடைத்தெழுந்தன.
தீவில் ஏற்பட்ட அவமானம்...
சிற்பிகாவிடம் தோற்றுப் புறக்கணிக்கப்பட்ட இழிவு...
ரியானின் உடலிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட அவலம்...
அனைத்தும் அவனது மனத்திற்குள் மீண்டும் மீண்டும் வெடித்தன.
அவனது உதடுகள் மெல்ல அசைந்தன.
ஏதோ ஒரு பழமையான மந்திரம், அவனது தொண்டையிலிருந்து வெளிப்பட்டது.
அந்த மந்திரத்தின் ஒவ்வொரு சொல்லும் காற்றில் மறைந்துபோகவில்லை.
அவை கடலின் ஆழத்திற்குள் ஊடுருவின!
ஆழம்... இன்னும் ஆழம்...
கடலின் அடிப்பரப்பைக் கடந்து, பூமியின் கருங்கல் அடுக்குகளையும் துளைத்துக்கொண்டு, மனிதர்களின் பார்வைக்கும் அறிவுக்கும் எட்டாத பாதாள உலகத்தை நோக்கி அந்த மந்திர அதிர்வுகள் பாய்ந்தன.
அடுத்த கணம்...
கடலின் அடியிலிருந்து ஒரு பேரொளி எழுந்தது!
அது ஒளியல்ல; இருளையே விழுங்கும் கருமையான நெருப்பைப் போன்றிருந்தது.
கடல்நீர் அந்த இடத்திலிருந்து இருபுறமும் பிளந்து விலகியது. அதன் அடியில், முடிவற்ற இருளுக்குள் புதைந்திருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான சுழல்வாயில் மெதுவாகத் திறக்கத் தொடங்கியது.
அந்த வாயிலின் மறுபுறத்திலிருந்து வெப்பம் கலந்த காற்று மேலெழுந்தது.
அதனுடன் சேர்ந்து, பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக உறங்கிக்கிடந்த அரக்கர்களின் கூக்குரல்களைப் போன்ற ஓர் அமானுஷ்ய ஒலி கடலெங்கும் எதிரொலித்தது.
காத்தவராயனின் மூடிய கண்களுக்குப் பின்னால் ஒரு கொடூரமான புன்னகை மலர்ந்தது.
அவன் எதிர்பார்த்தது நிகழத் தொடங்கிவிட்டது!
திடீரென, கடலின் ஆழத்திலிருந்து இரண்டு பிரம்மாண்டமான சிவந்த ஒளிப்புள்ளிகள் தோன்றின.
அவை மெல்ல மேல்நோக்கி நகர்ந்தன.
அந்த ஒளிப்புள்ளிகள் நகர்ந்த ஒவ்வொரு கணமும், கடலின் அடிப்பகுதியிலிருந்த பாறைகள் வெடித்துச் சிதறின. நீர்ச்சுழல்கள் இன்னும் வேகமெடுத்தன. வானில் திரண்ட கருமேகங்கள் சுழன்றடித்து, ஒரு பிரம்மாண்டமான சுழற்காற்றாக மாறின.
அப்போது, கடலின் அடியிலிருந்து ஒரு கரம் மேலெழுந்தது!
அது சாதாரணக் கரமல்ல.
மலைப்பாறையைப் போன்ற பிரம்மாண்டமான அந்தக் கரத்தின் விரல்களில் கூர்மையான நகங்கள் நீண்டிருந்தன. அதன் ஒவ்வொரு அசைவும் கடல்நீரையே நடுங்கச் செய்தது.
அந்தக் கரம் கடலின் மேற்பரப்பைப் பற்றிக்கொண்டு மேலெழுந்தது.
அதன் பின்னால்...
மற்றொரு கரம்!
பிறகு, இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு மேலெழுந்தது ஒரு பிரம்மாண்டமான தலை!
அந்தத் தலையின் நெற்றியில் எரிந்துகொண்டிருந்த சிவந்த ஒளி, கடலின் இருளைத் துளைத்தது. அதன் கண்கள் திறந்தபோது, அவற்றிலிருந்து வெளிப்பட்ட தீப்பொறிகள் நீர்த்துளிகளின் மீது பட்டு ஆவியாகின.
கடலின் அடியிலிருந்து மேலெழுந்த அந்த உருவம், தன் பிரம்மாண்டமான தோள்களை உயர்த்தியபடி மெல்ல நிமிர்ந்தது.
அதன் உடலைச் சுற்றியிருந்த கரிய ஆற்றல், கடலையே ஒரு கணம் பின்னோக்கித் தள்ளியது.
அவன் வந்துகொண்டிருந்தான்!
பாதாள உலகத்தின் அரசன்!
அரக்கர் குலத்தின் பேராற்றல் மிக்க தலைவன்!
தன் பெயரைக் கேட்டாலே மூவுலகங்களும் நடுங்க வேண்டும் என்று கர்வம் கொண்டவன்!
மகிஷாசுரன்!
அவனது முழு உருவமும் கடலின் மேற்பரப்பில் தோன்றிய அந்தக் கணம், வானத்தைப் பிளக்கும் அளவுக்கு ஒரு பேரிடி முழங்கியது.
அந்த ஒலிக்கு நடுவே, காத்தவராயன் மெல்லத் தன் கண்களைத் திறந்தான்.
அவனது பார்வையில் இப்போது அச்சமில்லை.
அவமானமில்லை.
அதற்குப் பதிலாக, நீண்டகாலப் பழிவாங்கும் வெறி மட்டுமே அனலாகக் கனன்றது.
தனக்கு முன்னால் எழுந்து நின்ற பாதாள உலகத்து அரசனைப் பார்த்தபடி, அவன் மெல்லத் தன் உதடுகளை விரித்தான்.
“வா... மகிஷாசுரா!”
அவனது குரல் கடலின் இரைச்சலையும் மீறி ஒலித்தது.
“இந்த முறை... என் எதிரிகள் யாரும் உயிரோடு தப்பக்கூடாது!”
காத்தவராயனின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட மகிஷாசுரனின் சிவந்த விழிகள் சுருங்கின.
அவன் மெல்லத் தன் தலையைச் சாய்த்து, காத்தவராயனை உற்றுப் பார்த்தான்.
பிறகு, கடலையே அதிரவைக்கும் ஒரு கர்ஜனையுடன் வாய் திறந்தான்.
“காத்தவராயா... உன்னை இந்த நிலைக்குக் கொண்டுவந்தது யார்?”
அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டதும், காத்தவராயனின் முகத்தில் இருந்த புன்னகை மறைந்தது.
22-10-2026, 12:18 AM
என்னவென்றே தெரியவில்லை... சில வாசகர்களைப் பற்றி மட்டும் என்னுடைய ஆதங்கத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.
கதை அப்டேட் கொடுக்க முடியாத நேரத்தில் மட்டும், “ஏன் இன்னும் அப்டேட் வரவில்லை?” என்று கேட்கிறார்கள். ஆனால், அப்டேட் கொடுக்கும்போது மட்டும் ஒரு லைக், ஒரு சின்ன கமெண்ட் கூடப் போடுவதில்லை.
நான் இப்போது போட்ட அப்டேட்டை வைத்துச் சொல்லவில்லை. கடந்த ஒரு மாதமாக நான் கொடுத்த அப்டேட்களை மனதில் வைத்துத்தான் இதைச் சொல்கிறேன்.
ஒரு கதையைத் தொடர்ந்து எழுதுவது என்பது வெறும் எழுத்துகளைக் கோர்ப்பது மட்டுமல்ல. ஒவ்வொரு பகுதியையும் யோசித்து, கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளை உள்வாங்கி, அடுத்தடுத்த பகுதிகளை எழுதுவது என்பது ஒரு எழுத்தாளருக்கு எவ்வளவு பெரிய உழைப்பு என்பது எழுதுபவர்களுக்கு மட்டுமே புரியும்.
அந்த உழைப்புக்கு வாசகர்களிடமிருந்து கிடைக்கும் ஒரு சின்ன லைக், ஒரு வரி கமெண்ட்... இவைதான் அடுத்த பகுதியை எழுதுவதற்கான ஆர்வத்தையும் உற்சாகத்தையும் கொடுக்கின்றன.
நீங்கள் போடும் கமெண்ட்தான் எங்களைத் தொடர்ந்து கதை எழுத வைக்கிறது என்பதை எப்போது உணரப்போகிறீர்களோ, அப்போதுதான் பல கதைகள் பாதியிலேயே நின்றுபோகாமல் இருக்கும்.
கதை நன்றாக இல்லை என்றால், “இந்தப் பகுதி எனக்குப் பிடிக்கவில்லை” என்று வெளிப்படையாகச் சொல்லுங்கள். அதைக்கூட நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். ஏனென்றால், பாராட்டுகளைப் போலவே விமர்சனங்களும் ஒரு எழுத்தாளருக்குத் தேவைதான். Raju Vijay நண்பர் இதைச் சரியாகச் சொல்வார்.
எல்லா வாசகர்களும் ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் கமெண்ட் போட வேண்டும் என்று நான் கட்டாயப்படுத்தவில்லை. ஆனால், கதையைத் தொடர்ந்து படிக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கும் நீங்கள், அந்தக் கதையைத் தொடர்ந்து எழுதுவதற்கான சிறு ஊக்கத்தையும் கொடுத்தால் நன்றாக இருக்குமே என்பதுதான் என் ஆதங்கம்.
இதுவரை நான் ஒரு விஷயத்தை மட்டும்தான் மனதில் வைத்திருக்கிறேன். என்னால் முடிந்தவரை கதையை நல்லபடியாக எழுதி முடித்துவிட வேண்டும்.
அதற்காகத்தான் இப்போதும் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன்.
அதற்குப் பிறகு...
கதையைத் தொடர வைப்பதும், பாதியிலேயே நிறுத்த வைப்பதும் உங்கள் கையில்தான் இருக்கிறது.
ஒரு எழுத்தாளரின் பேனா தொடர்ந்து ஓடுவதற்கு மை மட்டும் போதாது... அதைத் தொடர்ந்து எழுத வைக்க வாசகர்களின் ஆதரவும் தேவை! ❤️
கதை அப்டேட் கொடுக்க முடியாத நேரத்தில் மட்டும், “ஏன் இன்னும் அப்டேட் வரவில்லை?” என்று கேட்கிறார்கள். ஆனால், அப்டேட் கொடுக்கும்போது மட்டும் ஒரு லைக், ஒரு சின்ன கமெண்ட் கூடப் போடுவதில்லை.
நான் இப்போது போட்ட அப்டேட்டை வைத்துச் சொல்லவில்லை. கடந்த ஒரு மாதமாக நான் கொடுத்த அப்டேட்களை மனதில் வைத்துத்தான் இதைச் சொல்கிறேன்.
ஒரு கதையைத் தொடர்ந்து எழுதுவது என்பது வெறும் எழுத்துகளைக் கோர்ப்பது மட்டுமல்ல. ஒவ்வொரு பகுதியையும் யோசித்து, கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளை உள்வாங்கி, அடுத்தடுத்த பகுதிகளை எழுதுவது என்பது ஒரு எழுத்தாளருக்கு எவ்வளவு பெரிய உழைப்பு என்பது எழுதுபவர்களுக்கு மட்டுமே புரியும்.
அந்த உழைப்புக்கு வாசகர்களிடமிருந்து கிடைக்கும் ஒரு சின்ன லைக், ஒரு வரி கமெண்ட்... இவைதான் அடுத்த பகுதியை எழுதுவதற்கான ஆர்வத்தையும் உற்சாகத்தையும் கொடுக்கின்றன.
நீங்கள் போடும் கமெண்ட்தான் எங்களைத் தொடர்ந்து கதை எழுத வைக்கிறது என்பதை எப்போது உணரப்போகிறீர்களோ, அப்போதுதான் பல கதைகள் பாதியிலேயே நின்றுபோகாமல் இருக்கும்.
கதை நன்றாக இல்லை என்றால், “இந்தப் பகுதி எனக்குப் பிடிக்கவில்லை” என்று வெளிப்படையாகச் சொல்லுங்கள். அதைக்கூட நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். ஏனென்றால், பாராட்டுகளைப் போலவே விமர்சனங்களும் ஒரு எழுத்தாளருக்குத் தேவைதான். Raju Vijay நண்பர் இதைச் சரியாகச் சொல்வார்.
எல்லா வாசகர்களும் ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் கமெண்ட் போட வேண்டும் என்று நான் கட்டாயப்படுத்தவில்லை. ஆனால், கதையைத் தொடர்ந்து படிக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கும் நீங்கள், அந்தக் கதையைத் தொடர்ந்து எழுதுவதற்கான சிறு ஊக்கத்தையும் கொடுத்தால் நன்றாக இருக்குமே என்பதுதான் என் ஆதங்கம்.
இதுவரை நான் ஒரு விஷயத்தை மட்டும்தான் மனதில் வைத்திருக்கிறேன். என்னால் முடிந்தவரை கதையை நல்லபடியாக எழுதி முடித்துவிட வேண்டும்.
அதற்காகத்தான் இப்போதும் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன்.
அதற்குப் பிறகு...
கதையைத் தொடர வைப்பதும், பாதியிலேயே நிறுத்த வைப்பதும் உங்கள் கையில்தான் இருக்கிறது.
ஒரு எழுத்தாளரின் பேனா தொடர்ந்து ஓடுவதற்கு மை மட்டும் போதாது... அதைத் தொடர்ந்து எழுத வைக்க வாசகர்களின் ஆதரவும் தேவை! ❤️
27-10-2026, 11:21 AM
ஹாய் friends,நேற்று எனக்கு surgery நடந்தது. அதனால் தான் sunday update கொடுக்க
முடியல.. ஒரு ரெண்டு நாள் rest எடுத்த பிறகு update கொடுக்கிறேன்.. நன்றி
முடியல.. ஒரு ரெண்டு நாள் rest எடுத்த பிறகு update கொடுக்கிறேன்.. நன்றி
29-10-2026, 08:09 PM
29-10-2026, 08:11 PM
(21-10-2026, 08:26 PM)Priya99 Wrote: அடடா! ஒவ்வொரு காட்சியும் அடுத்தது என்ன நடக்கப்போகிறது என்ற எதிர்பார்ப்பை அதிகப்படுத்திக்கொண்டே போகிறது! ❤️
சிற்பிகா தன்னையே குற்றவாளியாக நினைத்துத் தவிக்கும் இடத்தில், அவளது மனப்போராட்டத்தை மிக அழுத்தமாக உணர முடிகிறது. அவளுடைய வேதனையை இஷிதா புரியவைத்து, குற்றவுணர்விலிருந்து மீட்டெடுக்கும் விதம் அருமை! ❤️ அதிலும், குலதெய்வக் கல் மீண்டும் தெய்வீக வடிவம் பெறுவதையும், சிற்பிகாவும் ரியானும் இணைந்த உறவின் மகத்துவத்தையும் இணைத்திருக்கும் விதம் மிகவும் அழகு!
ஆனால், கதையின் உண்மையான சுவாரஸ்யமே இஷிதாவின் மர்மம்தான்! ? அவள் யார், அவளது உண்மையான நோக்கம் என்ன, அந்தப் பிரபஞ்ச சக்தியின் பின்னால் இருக்கும் ரகசியம் என்ன என்ற கேள்விகள் மனதிற்குள் தொடர்ந்து எழுகின்றன.
அதே நேரத்தில், அவமானத்தில் துடிக்கும் காத்தவராயன், தன் பழிவாங்கும் வெறிக்காகப் பாதாள உலகத்தின் அரசனான மகிஷாசுரனையே அழைத்திருப்பது அடுத்தகட்டப் போருக்கு மிகச் சிறப்பான முன்னோட்டம்!
குறிப்பாக, கடலின் நடுவே காத்தவராயன் மேற்கொள்ளும் ஆவாகனமும், பாதாளத்திலிருந்து மகிஷாசுரன் பிரம்மாண்டமாக எழுந்துவரும் காட்சியும் கண்முன்னே விரியும் திரைப்படக் காட்சிகளைப் போல இருக்கின்றன!
“இந்த முறை... என் எதிரிகள் யாரும் உயிரோடு தப்பக்கூடாது!” என்ற காத்தவராயனின் ஆவேசத்திற்குப் பிறகு, மகிஷாசுரன் கேட்கும் அந்தக் கடைசிக் கேள்வி அடுத்த அத்தியாயத்தின் மீதான ஆர்வத்தை இன்னும் அதிகப்படுத்துகிறது!
இனி காத்தவராயனும் மகிஷாசுரனும் இணைந்தால் என்னென்ன விபரீதங்கள் நிகழப்போகின்றன?
பிரபஞ்ச ரகசியங்கள், முற்பிறவி, கர்மவினை, அமானுஷ்ய சக்திகள், பழிவாங்கும் வெறி எனப் பல அம்சங்களையும் ஒன்றாக இணைத்து, ஒவ்வொரு திருப்பத்திலும் ஆர்வத்தைத் தூண்டும் அருமையான எழுத்து! அடுத்த அத்தியாயத்திற்காக ஆவலுடன் காத்திருக்கிறேன்!
Thanks nanbaa
(21-10-2026, 08:39 PM)Pannikutty Ramasamy Wrote: சிலுக்குவின் நடனத்தைப் படிக்கும்போதே நேரில் பார்க்கிற மாதிரி இருந்தது. அவளோட ஒவ்வொரு அசைவையும் அவ்வளவு அழகா விவரிச்சிருக்கீங்க! அந்த இடத்துல அசுரர்கள் மட்டுமில்ல, நம்மளும் அவளோட நடனத்துல மயங்கிடுவோம் போல ? ரொம்ப ரசிச்சுப் படிச்சேன்!
Thanks nanba
29-10-2026, 08:12 PM
![[Image: image-2026-10-21-225326886.png]](https://i.ibb.co/1GrsL5R7/image-2026-10-21-225326886.png)
29-10-2026, 08:14 PM
(22-10-2026, 03:59 PM)Raju@Vijay Wrote: silk entry nalla iruku but enn silk ku entry koduthinga terilae...
vera oru glamour angel edhir pathom trneding la...
maheesuran intro and enter into poologam was very nice and creative one brother
kathavarayan guru sonathu pola avan vithee nasam ageeduchu
setha pathalogam ah povanga arakns oru doubt aiduchu
hope for big war in coming episodes with erotic moves
keep entertain donot let down urself
check insta message from me
na priyanka update varum pathen but intha update makes waiting to know more
![[Image: image-2026-10-22-155908650.png]](https://i.ibb.co/6RDwbgnp/image-2026-10-22-155908650.png)
சின்ன ரோல் என்பதால் சில்க் ரோல் வந்தது நண்பா..
« Next Oldest | Next Newest »
Users browsing this thread: 6 Guest(s)