[Geneliarasigan]

INTRESTING STORY BRO .PLS CONTINUE

Thank you friend

[Geneliarasigan]

Episode - 190



ஆம்! அன்று நடந்த அதே குருதிக் கபாலப் போட்டியில் வெற்றி பெற்றதற்காக, அவன் எதிர்பார்த்த சிற்பிகா அவனுக்குக் கிடைக்கவில்லை.

அவனுக்குக் கிடைத்தது...

தங்க முக்கோணப் பாம்பின் விஷம் தோய்ந்த அந்தக் கொடிய அம்பு மட்டுமே!

அன்று அவனுக்குக் கிடைத்த பரிசாக இருந்த அந்த அம்புதான், இப்போது அவனது உயிரைப் பறிக்க வந்த சாபமாக மாறியிருந்தது.

மூவரில் இருவர் அவனோடு ஆக்ரோஷமாகச் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

மூவரும் மணலில் புரண்டு, ஒருவரையொருவர் தாக்கிக் கொண்ட அந்த மரணப் போராட்டத்தின் நடுவே, அவனது இடுப்பில் சொருகப்பட்டிருந்த அம்புறை திடீரென நழுவியது.

அதிலிருந்து அந்த விஷம் தோய்ந்த அம்பு வெளியே வந்து மணலில் விழுந்தது.

ஆனால்...

அடுத்த கணமே விதி தனது கொடிய விளையாட்டைத் தொடங்கியது.

அவனுடன் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்த ஒருவனின் தாக்குதலைத் தவிர்க்க அவன் உடலைத் திருப்பியபோது, மணலில் கிடந்த அந்த அம்பின் கூர்மையான முனை எதிர்பாராத விதமாக அவனது இடுப்புத் தசையை லேசாகக் கீறிப் பாய்ந்தது!

அவ்வளவுதான்...

தங்க முக்கோணப் பாம்பின் நச்சு விஷம் அவனது உஷ்ணமான குருதியோடு கலந்தது.

முதலில் அவனது உடல் லேசாகத் துடித்தது.

அடுத்த நொடியே—

ஒரு பயங்கரமான உலுக்கல்!

அவனது உடல் முழுவதும் விறைத்துப் போனது.

கைகால்கள் இறுகின.

தொண்டைக்குள் எழுந்த அலறல் அங்கேயே அடங்கியது.

கண்கள் சொருகத் தொடங்கின.

சில கணங்களுக்கு முன்பு வரை எதிரிகளைப் பிடித்துத் தள்ளிய அவனது கரங்கள், இப்போது மணலின் மீது சக்தியற்றுப் பட்டு விழுந்தன.

விஷம் நரம்புகளில் வேகமாகப் பரவிக் கொண்டிருந்தது.

அவனது உயிர்ப்பும் அதே வேகத்தில் அவனை விட்டு விலகிக் கொண்டிருந்தது.

மல்லாந்து கிடந்த அவனது உடல் ஒருமுறை பலமாகத் துடித்தது.

பின்னர்...

அமைதி.

அவனுடன் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்த அந்த இருவரும் ஒரே நேரத்தில் தங்களது தாக்குதலை நிறுத்தினர்.

மூச்சுவாங்கியபடி, என்ன நடந்தது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் இருவரும் அவனைப் பார்த்தபடி நின்றனர்.

அந்த அமைதியான சில விநாடிகளில்...

குடிசைக்குள் இருந்த காத்தவராயனின் அசுர ஆன்மாவின் கண்கள் மட்டும் விழித்திருந்தன.

விஷம் ஏறி, உயிர் பிரியும் விளிம்பில் கிடந்த அந்த உடலை அவை உற்றுப் பார்த்தன.

அந்தக் கண்களில் கோபமில்லை...

அச்சமில்லை...

ஒரு கொடூரமான பசி மட்டுமே இருந்தது!

அன்று சிற்பிகாவுக்குப் பதிலாக அவனுக்குக் கிடைத்த அந்தத் தங்க முக்கோணப் பாம்பின் விஷ அம்பு...

இன்று அவனது உயிரையே காவு வாங்கியிருந்தது.

காத்தவராயன் தன் இரு கைகளையும் விரித்தான்.

அவனது முகத்தில் வெற்றியின் வெறித்தனமான புன்னகை விரிந்தது.

அடுத்த கணம்—

“ஹா... ஹா... ஹா...!”

அண்டமே அதிர்ந்துபோகும் அளவுக்கு அவன் உரக்கச் சிரித்தான்.

“காத்து... நீ உண்மையில் ஆசைப்பட்டதெல்லாம் உனக்கு உடனுக்குடன் கிடைக்கிறது! அந்த மதிவதனி மட்டும் தான் ஆரம்பத்தில் எனக்கு பெரும் ஆட்டம் காட்டினாள்... ஆனால் என்ன? நீ ஆசைப்பட்டபடியே அவளும் உனது வலைக்குள் விழுந்துவிட்டாள்!”

தன் மார்பில் தானே தட்டிக்கொண்டான்.




“அடித்தூள்! நீயெல்லாம் ஒரு யோகக்காரப் பயடா!”

அவனது வெற்றிக் களிப்பு இன்னும் அடங்கவில்லை.

திடீரென அவன் முகம் மாறியது.

வானத்தை நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

அவனது கண்களில் வெறியும் ஆணவமும் கலந்தன.

“அக்ரூரரே...!”

அந்தப் பெயரை உச்சரித்த விதத்திலேயே அவனது நூற்றாண்டுக் கோபம் வெளிப்பட்டது.

“நீங்கள் எனக்குக் கொடுத்துச் சென்ற அந்தச் சாபம்... இனி என்னிடம் வேலை செய்யாது!”

அவன் பற்களை நறநறவெனக் கடித்தபடி சிரித்தான்.

“உயிருள்ள மனிதனின் உடலுக்குள் நான் பிரவேசிக்க வேண்டுமென்றால், அவனது அனுமதியைப் பெற்றாக வேண்டும்... அதுதானே உங்கள் சாபம்?”

அவன் மெதுவாகத் தன் பார்வையை வெளியே கிடந்த அந்தக் காட்டுவாசியின் உடல்மீது திருப்பினான்.

“ஆனால்...”

அவனது உதடுகளில் மீண்டும் அந்தக் கொடிய புன்னகை மலர்ந்தது.

“மூச்சு அடங்கி... உயிர் பிரிந்து... வெறும் சடலமாக மாறப்போகும் இந்த உடலுக்குள் நுழைய எனக்கு எவனுடைய அனுமதியும் தேவையில்லை!”

அவன் இரு கைகளையும் விரித்தான்.

“இதோ...”

அவனது குரல் இப்போது குடிசை முழுவதும் அதிர்ந்தது.

“இவனது ஆன்மா இந்த உடலை விட்டுப் பிரியும் அந்த ஒரு நொடி...”

ஒரு கணம் இடைவெளி விட்டான்.

“அதே நொடி...”

அவனது கண்கள் கொடூரமாகப் பிரகாசித்தன.

“இந்த வெற்றுடலுக்குள் நான் பிரவேசிப்பேன்!”

அவனது மிரட்டலான முழக்கம் குடிசையின் சுவர்களைத் தாக்கி எதிரொலித்தது.

வெளியே...

மணலில் கிடந்த அந்தத் துரோகக் காட்டுவாசியின் உயிர், உடலோடு தனது இறுதிப் போராட்டத்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தது.

அவனது விழிகள் நிலைகுத்தி நின்றன.

மார்பின் ஏற்றத் தாழ்வு...

மெதுவாக...

மெதுவாக...

குறைந்துகொண்டே வந்தது.

இன்னும் ஒரு மூச்சு...

இன்னும் ஒரு கணம்...

அதற்குப் பிறகு—

உயிர் உடலை விட்டுப் பிரிந்துவிடும்.

அந்த இறுதி நொடியை எதிர்பார்த்து, குடிசைக்குள் காத்தவராயனின் அசுர ஆவி பதுங்கியிருந்தது.

வேட்டைக்குத் தயாராகும் வேங்கையைப் போல...

அவன் முழு இருப்பும் அந்த ஒரே கணத்தை நோக்கி இறுகத் திரண்டது.

உயிர் பிரியும் நொடி வந்துவிட்டால்...

அடுத்த நொடி அந்த உடல் காத்தவராயனுடையதாகிவிடும்!

விஷம் ஏறி உயிருக்கும் மரணத்திற்கும் இடையே போராடிக் கொண்டிருந்த அந்தத் துரோகியின் உடலையே பயத்தோடும் திகைப்போடும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர் அந்த இரு காட்டுவாசிகளும்.

அவர்களுக்குள் நடந்த சண்டை முற்றிலுமாக மறந்துபோயிருந்தது.

அந்த நேரத்தில்—

கிர்ர்ர்...

பின்னால் குடிசைக் கதவு மெதுவாகத் திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.

இருவரும் ஒரே நேரத்தில் திரும்பிப் பார்த்தனர்.

குடிசையின் வாசலில்...

ஒரு நிழல்!

முதலில் அது வெறும் நிழலாகத்தான் தெரிந்தது.

அசைவற்ற இருளுக்குள் இருந்து, அந்த உருவம் மெல்ல மெல்ல முன்னோக்கி நகர்ந்தது.

ஆனால்...

அது சாதாரண நிழலாக இல்லை.

“நிழலுக்கு வெளிச்சம் எங்கே இருக்கும்?”

ஒருவனின் மனதுக்குள் அந்தக் கேள்வி மின்னியது.

குடிசைக்குள் இருந்த இருளிலிருந்து வெளிவந்த  உருவத்தின் முகம் முழுநிலவு போல  இருந்தது.

நிலவின் வெள்ளி ஒளி அவளது மேனியைத் தொட்டபோது, அந்த நிழல் மெதுவாக உருவம் பெறத் தொடங்கியது.

முதலில் நீண்ட கூந்தலின் நிழல்...

பின்னர் தோள்களின் வடிவம்...

அதன்பின் பெண்ணின் கம்பீரமான உடல்வாகு...

இருவரின் கண்களும் விரிந்தன.

“அது...”

ஒருவன் வார்த்தையை முடிக்க முடியாமல் தடுமாறினான்.

இவ்வளவு நேரம் காணாமல் போயிருந்த சிற்பிகா நினைவுக்கு வந்தாள்.

‘ஒருவேளை... சிற்பிகா இங்கு தான் இருக்கிறாளோ?’

இருவரின் மனதிலும் ஒரே கேள்வி எழுந்தது.

ஆனால் பதில் கிடைக்கவில்லை.

அந்த உருவம் இன்னும் சில அடிகள் முன்னே வந்தது.

இப்போது நிலவொளி அவளது முகத்தைத் தொட்டது.

நிழல் முழுமையாக விலகியது.

அந்தப் பெண் குடிசையின் வாசலைக் கடந்து வெளியில் வந்து நின்றாள்.

அடுத்த கணம்—

அவளைப் பார்த்த இருவரின் முகங்களிலும் இருந்த சந்தேகம், பயமாக மாறியது.

அவர்களின் மூச்சு தொண்டைக்குள்ளேயே நின்றுவிட்டது.

கண்கள் இமைக்க மறந்தன.

அவர்கள் பார்த்தது...

சிற்பிகா அல்ல!

அது...

இஷிதா!



ஆனால் அவள் எப்படி அங்கே வந்தாள்?

குடிசைக்குள் இருந்தது யார்?

அப்படியானால் இத்தனை நேரம் அவர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருந்த அந்த நிழல் யாருடையது?

ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொள்ளக்கூட மறந்து, அந்த இரு காட்டுவாசிகளும் அசைவின்றி நின்றனர்.

அவர்களுக்குத் தெரியாமல்...

அந்த இருண்ட இரவில் இன்னொரு பெரிய மர்மத்தின் கதவு திறந்துவிட்டிருந்தது!

அந்த இரண்டு காட்டுவாசிகளின் பார்வையும் இஷிதாவின் மீதே நிலைத்து நின்றது.

அவளிடமிருந்து ஒரு வார்த்தை கூட வெளிவரவில்லை.

ஆனால் அவர்களது மனதுக்குள் மட்டும் ஆயிரம் கேள்விகள் ஒன்றோடொன்று மோதிக்கொண்டிருந்தன.

அவள் யார்?

அந்த இரு காட்டுவாசிகளும் ஒரே நேரத்தில் அவளைப் பார்த்தனர்.

ஒரு கணம் அவர்கள் அசைவின்றி நின்றனர்.

அடுத்த கணமே அவர்களது கண்களில் சந்தேகம் மின்னியது.

அவர்கள் அந்தப் பெண்ணை இதற்கு முன் பார்த்ததே இல்லை.

ஆனால் அந்த நேரத்தில், அந்த இடத்தில் அவள் தோன்றிய விதம் அவர்களுக்குள் எந்த நல்ல எண்ணத்தையும் உருவாக்கவில்லை.

குடிசைக்குள் சிற்பிகா இல்லை.

துரோகி உயிருக்கு போராடி கொண்டு கிடந்தான்.

அதற்கிடையில், எந்த அச்சமும் இல்லாமல் அந்தப் பெண் மட்டும் அமைதியாக வெளியே வந்துகொண்டிருந்தாள்.

அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த மெல்லிய புன்னகை...

அவர்களின் சந்தேகத்தை இன்னும் தீவிரப்படுத்தியது.

ஒருவன் திடீரென தனது ஆயுதத்தை உருவி உயர்த்தினான்.

மற்றவனும் தயக்கமின்றி அவனைப் பின்தொடர்ந்தான்.

அவர்களது வாயிலிருந்து சில கடுமையான வார்த்தைகள் பறந்தன.

ஆனால் அந்த மொழி இஷிதாவுக்குப் புரியவில்லை.

அவள் அவர்களைப் பார்த்தபடியே நின்றாள்.

அவர்களது முகத்தில் இருந்த கோபத்தையும், கையில் உயர்ந்திருந்த ஆயுதத்தையும் மட்டுமே அவளால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது.

அவள் ஓரடி பின்னால் நகர்ந்தாள்.

அதே நேரத்தில்—
முதல் காட்டுவாசி அவளை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.

அவனது ஆயுதம் நிலவொளியில் மின்னியது.

இஷிதாவின் கண்கள் விரிந்தன.

அவள் தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள கையை உயர்த்திய அந்த நொடியில்—

அவள் உதட்டில் இருந்த புன்னகை ஏனோ அவர்களை தடுத்து நிறுத்தியது..

அவள் அமைதியாக நின்றாள்.

அவளது கண்களில் ஒரு விசித்திரமான ஒளி.

உதட்டின் ஓரத்தில்...

மெல்லியதொரு மர்மப் புன்னகை.

அந்தப் புன்னகையில் பதில் இருந்ததா?

எச்சரிக்கை இருந்ததா?

அல்லது...

அவர்களுக்குத் தெரியாத ஏதோ ஒரு ரகசியத்தின் வெற்றிக் களிப்பு இருந்ததா?

அவர்களால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

இஷிதா அவர்களைப் பார்த்தபடியே அந்த மெல்லிய புன்னகையை மட்டும் சற்றே விரித்தாள்.

அந்த ஒரு புன்னகை...

அவர்களது குழப்பத்தை இன்னும் ஆயிரம் மடங்கு பெருக்கியது.

அந்தத் துரோகக் காட்டுவாசியின் உடல் இறுதிமுறையாக ஒரு பயங்கரமான உலுக்கு உலுக்கியது.

அவனது விரல்கள் ஒருமுறை துடித்தன.

மார்பு மேலெழுந்தது...

மீண்டும் கீழிறங்கியது.

அவ்வளவுதான்.

அவனது உடல் அப்படியே அமைதியாக அடங்கியது.

உயிர் பிரிந்துவிட்டது.

அந்தக் கணத்தில் இஷிதாவின் பார்வையும் அந்த உயிரற்ற உடலின் மீதே நிலைத்திருந்தது.

ஆனால்...

அவளது முகத்தில் கொஞ்சம்கூட வருத்தமில்லை.

மாறாக, உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு மெல்லிய ஏளனப் புன்னகை மட்டுமே மலர்ந்திருந்தது.

அந்தப் புன்னகையில் இரக்கம் இல்லை.

அதிர்ச்சி இல்லை.

மனித உணர்வுகளுக்கு அப்பாற்பட்ட ஏதோ ஒரு ரகசியம் மட்டுமே இருந்தது.

அடுத்த கணமே—

சட்டென்று!

தீவை உலுக்கி எடுத்துக் கொண்டிருந்த அந்தப் பயங்கரச் சூறாவளிக் காற்று ஒரு விநாடியில் நின்றுபோனது!

கடலின் பேரிரைச்சல் அடங்கியது.

அலைகளின் ஆர்ப்பரிப்பு நின்றது.

மரங்களின் கிளைகள் அசைவிழந்தன.

இலைகள் கூட காற்றில் உறைந்துபோனது போல அசைவின்றி நின்றன.

அந்த அளவுக்கு...

எங்கும் மௌனம்!

அது சாதாரணமான மௌனமல்ல.

காதுகளைக் கிழிக்கும் இரைச்சலைவிடவும் கொடூரமான மௌனம்.

இயற்கையே தன் மூச்சை அடக்கிக்கொண்டு ஏதோ ஒன்றை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருப்பது போல இருந்தது.

அந்த ஒரு விநாடியில்...

அந்த இரண்டு காட்டுவாசிகளின் நெஞ்சங்களுக்குள் மட்டும் மரணத்தின் குளிர்ந்த நிழல் ஊடுருவியது.

அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர்.

யாராலும் ஒரு வார்த்தைகூட பேச முடியவில்லை.

எங்கோ...

அதல பாதாளத்தின் ஆழத்திலிருந்து...

தங்களை நோக்கி ஏதோ ஒரு பேராபத்து ஊர்ந்து வருவதை அவர்களின் உள்மனம் அடித்துச் சொன்னது.

கால்கள் நடுங்கின.

தொண்டை வறண்டது.

மூச்சு கூட வெளியே வரத் தயங்கியது.

செய்வதறியாமல் இருவரும் அங்கேயே உறைந்து நின்றனர்.

ஆனால் இஷிதா மட்டும்...

அந்த அமானுஷ்யமான அமைதிக்குள்ளும் அசையாமல் நின்றாள்.

அவளது உதட்டில் இருந்த அந்த ஏளனப் புன்னகை மட்டும் மறையவில்லை.

அவர்களுக்குத் தெரியாது...

அந்த மௌனம் பேரழிவின் முடிவு அல்ல.

அது...

பேரழிவு பிறப்பதற்கு முந்தைய கடைசி அமைதி!

அந்த உயிரற்றுக் கிடந்த சடலத்தை நோக்கி இஷிதா உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு மெல்லிய ஏளனப் புன்னகையைச் சிந்தியதை அந்த இரு காட்டுவாசிகளும் கவனித்தனர்.

அவ்வளவுதான்.

அவர்களின் மனதுக்குள் ஏற்கெனவே இருந்த குழப்பம் இன்னும் பல மடங்கு அதிகரித்தது.

‘இவளுக்கும் நம் குலத்தைச் சேர்ந்த இவனுக்கும் ஏதாவது ஆழமான தொடர்பு இருந்தால்... இவன் விஷம் ஏறித் துடித்துச் சாகும்போது இவள் அலறித் துடித்திருக்க வேண்டாமா?’

‘ஆனால்... இவள் முகத்தில் தெரியும் இந்தப் புன்னகை என்ன?’

அந்தக் கேள்விக்கு அவர்களிடம் எந்தப் பதிலும் இல்லை.

மாறாக, அவர்களது நெஞ்சுக்குள் பயம் மெதுவாகப் பரவத் தொடங்கியது.

“என்னதான் நடக்கிறது இந்தத் தீவில்...?”

ஒருவன் தன்னையும் அறியாமல் முணுமுணுத்தான்.

“சுனாமி வருவதற்கு முந்தைய அமைதியைப் பார்த்திருக்கிறோம்...”

அவன் இஷிதாவை நோக்கிப் பார்த்தான்.

“ஆனா இப்போ நிலவுற இந்த அமைதி... அதைவிடக் கொடூரமா இருக்கே!”

அவன் திடீரென அருகிலிருந்தவனின் கையைப் பற்றிப் பிடித்தான்.

“டேய்... வாடா! தயவுசெய்து இங்கிருந்து ஓடிடலாம்!”

அவன் இழுத்தான்.

ஆனால்...

அவர்களது கால்கள் நகரவில்லை.

பயத்தில் பாதங்கள் மண்ணோடு மண்ணாகப் பதிந்துவிட்டதைப் போல இருந்தன.

அப்போது—

அவர்களது பயத்தை மரண பீதியாக மாற்றும் அந்தச் சம்பவம் நிகழ்ந்தது.

மணலில் உயிரற்றுக் கிடந்த அந்தத் துரோகக் காட்டுவாசியின் உடலில் ஒரு சிறிய அசைவு தோன்றியது.

முதலில் அவனது வலது கை விரல் மட்டும் லேசாகத் துடித்தது.

பின்னர்...

மணலைப் பற்றியிருந்த அவனது விரல்கள் மெதுவாக இறுகின.

“டேய்...!”

ஒருவன் பயத்தில் மெல்லக் கத்தினான்.

மற்றவன் அவனைப் பார்க்கவில்லை.

அவனது பார்வை முழுவதும் அந்த உடலிலேயே பதிந்திருந்தது.

அடுத்த கணம்—

அந்தச் சடலத்தின் மார்புக்குள் ஒரு விசித்திரமான அசைவு.

மூச்சு நின்று பல நொடிகள் கடந்திருந்த அந்த உடல், திடீரென்று காற்றை உள்ளிழுத்தது.

“ஹ்ஹ்ஹ்...”

இருவரும் பின்னால் ஒரு அடி நகர்ந்தனர்.

“இது... எப்படி சாத்தியம்?”

அவர்களில் ஒருவனின் குரல் நடுங்கியது.

அவர்களால் அந்தக் கேள்விக்குப் பதில் சொல்லிக்கொள்ளக்கூட முடியவில்லை.

அதே நேரத்தில், அவனது இடுப்பில் இன்னும் ஆழமாகப் பதிந்திருந்த அந்தத் தங்க முக்கோணப் பாம்பின் விஷம் தோய்ந்த அம்பு லேசாக அசைந்தது.

அம்பின் முனை தசைக்குள் சிக்கியிருந்தது.

ஒரு கணம்...

இரண்டு கணம்...

பின்னர்—

சடாக்!

யாருடைய கையும் தொடாமல், அந்த அம்பு திடீரென உடலிலிருந்து வெளியேறி மணலில் விழுந்தது.

தங்க முக்கோணப் பாம்பின் வடிவம் கொண்ட அதன் முனை நிலவொளியில் மின்னியது.

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்த இரு காட்டுவாசிகளும் உறைந்து போனார்கள்.

“அம்பு... தானாகவே வெளியே வந்துடுச்சே!”

அவன் முணுமுணுத்தான்.

ஆனால் அவர்களது அதிர்ச்சி அங்கே முடியவில்லை.

அம்பு வெளியேறிய இடத்தில் இருந்த காயத்தை அவர்கள் பார்த்தனர்.

சில நொடிகளுக்கு முன்பு அந்தக் காயத்திலிருந்து குருதி வழிந்துகொண்டிருந்தது.

இப்போது...

குருதி நின்றுவிட்டது.

காயத்தின் இரு விளிம்புகளும் மெதுவாக ஒன்றோடு ஒன்று நெருங்கின.

தசைகள் சுருங்கி இணைந்தன.

சிவந்த காயத்தின் தடம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறைந்து கொண்டே போனது.

ஒருவன் தன் கண்களைத் தேய்த்துக்கொண்டான்.

மீண்டும் பார்த்தான்.

அந்தக் காயம் இருந்த இடத்தில் இப்போது ஒரு சிறிய மங்கலான தடம் மட்டுமே.

“இது... மனித உடலா?”

அவனது குரல் கிட்டத்தட்ட கிசுகிசுப்பாக மாறியது.

அவனருகில் நின்றவன் பதில் சொல்லவில்லை.

அவனது உதடுகள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன.

அந்த நேரத்தில்...

உயிரற்றுக் கிடந்த உடலுக்குள் காத்தவராயனின் அசுர ஆன்மா முழுமையாக நிலைபெற்றது.

மார்புக்குள் மீண்டும் ஒரு துடிப்பு.

தட்...

இன்னொரு துடிப்பு.

தட்...

பின்னர்—

தட்!

இதயம் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது.

அவனது கழுத்துத் தசைகள் இறுகின.

விரல்கள் மணலைப் பற்றின.

மெதுவாக அவனது உடல் எழ முயன்றது.

அதைப் பார்த்ததும் இரு காட்டுவாசிகளும் பின்னால் நகர்ந்தனர்.

“ஓடலாமா...?”

ஒருவன் கிசுகிசுத்தான்.

“எங்கே ஓடுறது...?”

மற்றவன் பதிலளித்தான்.

அவன் சொன்னதும் இருவரும் மீண்டும் அந்த உடலை நோக்கிப் பார்த்தனர்.

அந்தச் சடலம் இப்போது முழங்காலில் எழுந்திருந்தது.

தலை குனிந்திருந்தது.

சில நொடிகள் அப்படியே இருந்தது.

பின்னர்...

மெதுவாகத் தலையை உயர்த்தியது.

அவனது கண்கள் திறந்தன.

அந்தக் கண்களில் அவர்கள் அறிந்த மனிதனின் உயிர் இல்லை.

குருதிச் சிவப்பில் மிளிர்ந்த அந்தப் பார்வைக்குள் வேறொரு இருப்பு விழித்திருந்தது.

காத்தவராயன்!

[Geneliarasigan]

Episode 191



அவன் தன் கைகளைப் பார்த்தான்.

விரல்களை மடித்துப் பார்த்தான்.

தோள்களைச் சுழற்றினான்.

புதிதாகக் கிடைத்த உடலைச் சோதித்துப் பார்ப்பதைப் போல, ஒவ்வொரு அசைவையும் நிதானமாகச் செய்தான்.

பின்னர் முழுமையாக எழுந்து நின்றான்.

சில நொடிகளுக்கு முன்பு வரை மரணத்தின் விளிம்பில் கிடந்த உடல்...

இப்போது அவர்களது முன்னால் உயிரோடு நின்றது.

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்த இரு காட்டுவாசிகளின் முகங்களிலும் இருந்த கடைசி நம்பிக்கையும் சிதைந்தது.

அவர்களில் ஒருவன் நடுங்கியபடி பின்னால் நகர்ந்தான்.

அவனது காலில் இருந்த சக்தி திடீரென விலகியது.

அவன் தடுமாறி கீழே விழப் போனான்.

மற்றவன் அவனைப் பிடித்துக் கொண்டான்.

ஆனால் அவனது பார்வையும் அந்த அசுர உருவத்திலிருந்து விலகவில்லை.

அந்த நேரத்தில்...

காத்தவராயனின் பார்வை மெதுவாக அவர்களை நோக்கித் திரும்பியது.

அவன் உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை தோன்றியது.

அது அந்தக் காட்டுவாசியின் புன்னகை அல்ல.

தன் சாபத்தைத் தாண்டி, உயிருள்ள உடலைத் தனக்குச் சொந்தமாக்கிக் கொண்ட காத்தவராயனின் வெற்றிப் புன்னகை.

காத்தவராயன் அந்த உடலை முழுமையாகக் கைப்பற்றி, உயிர் பெற்று எழுந்த அந்த அடுத்த நொடி—

இதுவரை அமானுஷ்யமாக முடங்கிக் கிடந்த அந்தத் தீவு மீண்டும் உயிர் பெற்றது.

சில நொடிகளுக்கு முன்பு அசைவின்றி உறைந்திருந்த மரங்களின் இலைகள் திடீரெனப் பேய்வேகத்தில் சலசலத்தன.

காற்று மீண்டும் சீறிப் பாய்ந்தது.

கடலும் தன் கோபத்தை மறந்திருக்கவில்லை என்பதுபோல், அடங்கிக் கிடந்த அலைகள் மீண்டும் கரையை நோக்கி ஆர்ப்பரித்துப் பாய்ந்தன.

சூறாவளிக் காற்று மரக்கிளைகளைப் பிடுங்கி வீசும் அளவுக்கு மீண்டும் கொந்தளிக்கத் தொடங்கியது.

இயற்கையே...

தனக்குள் அடைத்து வைத்திருந்த மூச்சை ஒரே நேரத்தில் வெளியே விட்டது போலிருந்தது.

ஆனால் அந்த இரு காட்டுவாசிகளின் மூச்சு மட்டும் இன்னும் அடங்கவில்லை.

அவர்களது கண்களில் மரண பீதி உறைந்து கிடந்தது.

அவர்களில் ஒருவன் நடுங்கியபடி முணுமுணுத்தான்:

“இறந்துபோன ஒருவன்... எப்படி மீண்டும் உயிரோடு வர முடியும்?”

அவனது பார்வை மணலில் கிடந்த அந்தத் தங்க முக்கோணப் பாம்பின் விஷம் தோய்ந்த அம்பை நோக்கிச் சென்றது.

“இந்த விஷம் உடலுக்குள் பாய்ந்தால்... எப்பேர்ப்பட்ட வீரனாலும் உயிர் பிழைக்க முடியாதே...”

அவன் மீண்டும் காத்தவராயனைப் பார்த்தான்.

“அப்புறம்... இது எப்படி நடந்தது?”

அவனது குரல் தானாகவே நடுங்கியது.

“இது... மனிதனால் செய்யக்கூடிய காரியமா?”

அதற்கு அவனுடன் இருந்தவன் எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை.

அவனது கண்கள் மட்டும் அந்த உருவத்தின் மீதே நிலைத்திருந்தன.

அந்த நேரத்தில்...

காத்தவராயன் அவர்களை நோக்கித் திரும்பினான்.

புதிதாகக் கிடைத்த அந்த உடலை ஒரு கணம் உணர்ந்துகொண்டதைப் போல நின்றான்.

பின்னர்—

முதல் அடி.

அவன் கால் மணலில் பதிந்தது.

சுற்றியிருந்த சருகுகள் காற்றில் சுழன்று எழுந்தன.

மணல் சற்றே அதிர்ந்தது.

அவன் நின்ற இடத்திலிருந்து பரவிய அந்த அமானுஷ்ய அழுத்தத்தை உணர்ந்த இருவரும் அறியாமலேயே ஒரு அடி பின்னால் நகர்ந்தனர்.

காத்தவராயன் அவர்களைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான்.

பின்னர்...

இரண்டாவது அடி.

இந்த முறை அவனது நடையில் தயக்கமே இல்லை.

அது ஒரு சாதாரண மனிதனின் நடை அல்ல.

தன் முன்னால் நிற்பவர்களுக்கு இனி அவர்களது உயிர் தன்னுடைய கருணையில் மட்டுமே இருக்கிறது என்பதை அறிந்த ஒருவனின் நடை.

அவன் ஒவ்வொரு அடியையும் எடுத்து வைத்தபோதும், காலடியில் கிடந்த உலர்ந்த இலைகள் காற்றில் சுழன்றெழுந்தன.

அந்த இருவரும்...

ஒவ்வொரு அடிக்கும் இரண்டு அடிகள் பின்னால் நகர்ந்தனர்.

ஒருவனின் முதுகு இறுதியில் ஒரு மரத்தின் தண்டில் மோதி நின்றது.

அவன் தப்பிக்க வழியில்லாமல் சுற்றிலும் பார்த்தான்.

மற்றவன் அவனருகில் வந்து நின்றான்.

இருவரின் பார்வையும் மீண்டும் காத்தவராயனை நோக்கித் திரும்பியது.

சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு வரை...

அவன் அவர்களது குலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு காட்டுவாசி.

இப்போது...

அதே உடலுக்குள் நின்றுகொண்டிருந்தவன் யார் என்பதை அவர்களால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

அவர்கள் அறிந்த மனிதனின் உடல் மட்டுமே அது.

அதற்குள் இருந்தவன்...

மரணத்தையே கடந்து திரும்பி வந்த ஒரு அசுர இருப்பு.

காத்தவராயன் இன்னொரு அடியை முன்னால் வைத்தான்.

அவனது குருதிச் சிவந்த கண்கள் இருவரையும் ஊடுருவிப் பார்த்தன.

அந்தக் கணத்தில், அவர்கள் இருவருக்கும் ஒரே உணர்வு மட்டுமே இருந்தது—

தாங்கள் எதிர்கொண்டு நிற்பது ஒரு மனிதனை அல்ல.

மரணத்தின் கொடூரக் கரங்கள் கண்களுக்கு எதிரே தெளிவாகத் தெரிந்த அந்த நொடி...

பயத்தின் எல்லையைத் தாண்டிய ஒரு மிருகத்தனமான தற்காப்பு உணர்ச்சி அந்த இருவரில் ஒருவனுக்குள் திடீரென விழித்துக்கொண்டது!

சாகப் போகும் ஒரு உயிர், தன் கடைசி மூச்சு வரை போராடத் துடிக்கும் அந்த ஆதி இயற்கை விதி அவனை முழுமையாக ஆட்கொண்டது.

சுற்றிலும் மரண பீதி உறைந்து கிடந்த அந்த விநாடியில், அவனது பார்வை பக்கத்தில் கிடந்த ஒரு கனமான பாறையின் மீது விழுந்தது.

யோசிக்க ஒரு துளி நேரமும் இல்லை.

தன் உடலுக்குள் எஞ்சியிருந்த அத்தனை பலத்தையும் ஒன்றுதிரட்டி, அந்தப் பாறையை இரு கைகளாலும் இறுக்கமாகப் பற்றினான்.

“ஆஅஹ்ஹ்ஹ்...!”

என்ற காட்டுமிராண்டித்தனமான அலறலுடன் அவன் முன்னால் பாய்ந்தான்.

அவனது கால்கள் மணலைக் கிழித்தன.

மூச்சு தடுமாறியது.

நெஞ்சுக்குள் பயம் கொதித்தாலும், அந்தப் பயத்தையே கோபமாக மாற்றிக்கொண்டு காத்தவராயனை நோக்கி வெறிபிடித்தவனைப் போல ஓடினான்.

காத்தவராயன் மட்டும் அசையவில்லை.

அவன் வருவதைப் பார்த்தும்...

ஒரு அடிகூட பின்னால் நகரவில்லை.

அந்த அமைதியே அவனைத் தாக்க வந்தவனின் உள்ளத்தில் இன்னும் அதிகமான வெறியைத் தூண்டியது.

“ஆஅஅ...!”

தன் முழு எடையையும் பாறையோடு சேர்த்து, காத்தவராயனின் அசுர மார்பின் மீது அந்தப் பாறையை ஆக்ரோஷமாக மோதினான்!

படாஅர்!

அந்த மோதலின் சத்தம் இரவைக் கிழித்தது.

பாறை அவனது மார்பில் மோதி, அவனது கைகளிலிருந்து நழுவி மணலில் விழுந்தது.

தாக்கியவன் மட்டும் ஒரு கணம் மூச்சை இழுத்தபடி நின்றான்.

அவன் கண்களில் ஒரு நொடிக்குச் சிறிய நம்பிக்கை மின்னியது.

“அவனை... வீழ்த்திட்டேனா...?”

அவன் மனம் கேட்டது.

அடுத்த கணமே...

அந்த நம்பிக்கை உறைந்துபோனது.

காத்தவராயன் அசையாமல் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

அவனது மார்பில் ஏற்பட்ட தாக்கத்தின் தடம் மட்டும் தெரிந்தது.

அவன் மெதுவாகத் தன் மார்பைத் தொட்டுப் பார்த்தான்.

பின்னர்...

அந்த மனிதனை நோக்கித் தலையை உயர்த்தினான்.

அவனது கண்களில் கோபம் இல்லை.

வலி இல்லை.

மாறாக...

“இவ்வளவுதானா?”

என்று கேட்பதுபோல் ஒரு குளிர்ந்த புன்னகை மட்டும் தோன்றியது.

அந்தப் புன்னகையைப் பார்த்தவுடன், பாறையைத் தூக்கிய அந்த மனிதனின் கைகளில் இருந்த பலம் முழுவதும் வடிந்துபோனது.

அவன் பின்னால் தடுமாறி நகர்ந்தான்.

அப்போது காத்தவராயன் மெதுவாக அவனை நோக்கி ஒரு அடி எடுத்து வைத்தான்.

அந்த ஒரு அடியே...

அவனுக்குள் மீதமிருந்த தைரியத்தையும் நசுக்கியது.

காத்தவராயனின் உதட்டிலிருந்த ஏளனப் புன்னகை, அடுத்த நொடியே கொடூரமான ஆத்திரமாக மாறியது!

“அற்பப் பதரே... என் மீது கை வைக்க எவ்வளவு துணிச்சல் உனக்கு?!”

அவனது குரல் அந்த இரவின் இருளையே அதிர வைத்தது.

அடுத்த கணமே—

காத்தவராயனின் அசுரக் கரம் மின்னல் வேகத்தில் நீண்டது.

அந்தக் காட்டுவாசியின் கழுத்தை ஒரே பிடியில் இறுக்கமாகப் பற்றியவன், அவனை அப்படியே தரையிலிருந்து தூக்கி காற்றில் உயர்த்தினான்.

“அக்...க்...!”

மூச்சு அடைபட்ட காட்டுவாசியின் கால்கள் காற்றில் துடித்தன.

அவன் இரு கைகளாலும் காத்தவராயனின் கரத்தைப் பிடித்து விலக்க முயன்றான்.

“விடு...!”

ஆனால் அந்தப் பிடி அசையவே இல்லை.

அவனது முகம் சிவந்தது.

கண்கள் பிதுங்கின.

மூச்சுக்காகப் போராடியபடி, கால்களை வெறித்தனமாக உதைத்தான்.

தன் நண்பன் காற்றில் தொங்கியபடி மரணத்துடன் போராடுவதைக் கண்டதும், மற்ற காட்டுவாசிக்குள் இருந்த பயம் ஒரு கணத்தில் வேறொன்றாக மாறியது.

தோழனை காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற ஆதி உணர்வு!

யோசிக்க அவனுக்கு நேரமில்லை.

பக்கத்தில் கிடந்த தடிமனான மரக்கிளையை இரு கைகளாலும் இறுகப் பற்றினான்.

பற்களைக் கடித்தபடி, தன் உடலின் எஞ்சியிருந்த ஒட்டுமொத்த பலத்தையும் ஒன்றுதிரட்டினான்.

“அவனை விட்டுடா!”

என்று அலறியபடி பின்பக்கமாக இரண்டு அடிகள் ஓடினான்.

அடுத்த கணம் முழு வேகத்தில் பாய்ந்து வந்து—

“ஆஅஹ்ஹ்ஹ்!”

என்று அலறியபடி, அந்த மரக்கிளையை காத்தவராயனின் முதுகில் ஓங்கி இறக்கினான்!

டொமீர்!

அந்தப் பயங்கரமான மோதலின் வேகத்தில், தடிமனான மரக்கிளையே தாங்காமல் படபடவென உடைந்து, அதன் துண்டுகள் நாலாபுறமும் சிதறின.

காத்தவராயன் அந்தத் தாக்குதலை எதிர்பார்க்கவில்லை.

மரக்கிளை முதுகில் மோதிய அதிர்ச்சியில் அவனது உடல் ஒரு கணம் முன்னால் தடுமாறியது.

அந்த ஒரே கணம் போதுமானதாக இருந்தது.

அவனது விரல்கள் சற்றுத் தளர்ந்தன.

காற்றில் துடித்துக்கொண்டிருந்த காட்டுவாசியின் கழுத்து அந்தப் பிடியிலிருந்து திடீரென விடுபட்டது.

அவன் தரையில் விழுந்ததும், இரு கைகளாலும் தொண்டையைப் பற்றிக்கொண்டு மூச்சுக்காகத் திணறினான்.

“ஹா... ஹா...”

அவன் மூச்சை இழுத்தான்.

“நான்... நான் உயிரோடிருக்கேனா...?”

ஆனால்...

அடுத்த கணத்தில் காத்தவராயன் மெதுவாக நிமிர்ந்து நின்றான்.

அவனது முதுகில் விழுந்த அடியின் தாக்கம் இன்னும் உடலில் இருந்தாலும், அவன் முகத்தில் வலி இல்லை.

மாறாக...

மெல்லத் தன் தலையைத் திருப்பி, பின்னால் நின்றவனை நோக்கிப் பார்த்தான்.

அந்தப் பார்வை பட்டவுடன், மரக்கிளையைத் தூக்கியவனின் உடலிலிருந்த துணிச்சல் மீண்டும் நடுங்கத் தொடங்கியது.

தான் செய்தது காத்தவராயனை வீழ்த்தவில்லை...

அவனது கோபத்தை மட்டுமே இன்னும் ஆழமாக்கியிருக்கிறது என்பதை அந்தக் கண்களே சொல்லிவிட்டன.

அவன் செந்நிறக் கண்களில் கொதித்தெழுந்த கோபத்துடன் அதிவேகமாக முன்னேறி வர, பயத்தின் உச்சத்தில் இருந்த அந்தக் காட்டுவாசி நிலைதடுமாறி மணலில் மல்லாந்து விழுந்தான்.

அவன் எழுந்து நிற்பதற்குள்...

தடால்!

காத்தவராயனின் அசுரக் கால் அவனது மார்பின் மீது ஓங்கி மிதித்தது.

மடமடவென்று...

எலும்புகள் நொறுங்கிய சத்தம் அந்த இரவின் அமைதியைப் பிளந்தது.

அவனது மார்புக்கூடு உள்ளே அமுங்கியது.

நெஞ்சைப் பிளக்கும் வலி உடல் முழுவதும் பரவ, அவனது கண்கள் மெல்ல இருண்டன.

வாயின் ஓரத்திலிருந்து செந்நிறக் குருதி குபுக்குபுவென வழிந்தது.

ஆனால்...

அவனது உடலிலும், நண்பனைக் காப்பாற்றத் துணிந்து காத்தவராயனைத் தாக்கிய மற்ற காட்டுவாசியின் உடலிலும் இன்னும் உயிர் மிச்சமிருந்தது.

அதுவே அவர்களின் துரதிர்ஷ்டம்.

காத்தவராயன் தன் கொடூரமான பார்வையை இருவர் மீதும் செலுத்தினான்.

அடுத்த கணமே—

அவர்களது கால்களைத் தன் இரும்பைப் போன்ற கரங்களால் இறுக்கமாகப் பற்றினான்.

“இல்லை... இல்லை...!”

என்று அவர்கள் அலறுவதற்குள், அவர்களை மணல் பரப்பில் தரைதட்டாய்—

“தரதர...”

என்று இழுத்துச் செல்லத் தொடங்கினான்.

மணல் அவர்களது உடல்களை உரசியபடி பின்னால் சிதறியது.

“அம்மாடி... விட்டுடுடா...!”

“காப்பாத்துங்கடா!”

இருவரின் மரண அலறலும் அந்த அமானுஷ்ய இரவின் அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு தீவு முழுவதும் எதிரொலித்தது.

அந்த அலறல்..



இந்தத் தீவில் யாருக்குக் கேட்க வேண்டுமோ—

அவர்களுக்கு அது துல்லியமாகக் கேட்டுவிட்டது.

ஆனால் காத்தவராயனின் வெறி இன்னும் அடங்கவில்லை.

இருவரின் கால்களையும் பிடித்தபடியே, அவன் தன் முழு அசுர பலத்தையும் திரட்டினான்.

ஒரே இழுப்பில் இருவரையும் தரையிலிருந்து தூக்கினான்.

அடுத்த நொடி—

அவர்கள் தலைகீழாகக் காற்றில் தொங்கினர்.

காத்தவராயன் அவர்களைச் சுழற்றத் தொடங்கினான்.

முதலில் மெதுவாக...

பின்னர் வேகம் அதிகரித்தது.

காற்று அவர்களது காதுகளைக் கிழித்துச் சென்றது.

உடல்கள் ஒவ்வொரு சுற்றிலும் வெறுமையில் சுழன்றன.

“ஐயோ...!”

“நிறுத்து...!”

அவர்களது குரல்கள் காற்றில் சிதறின.

காத்தவராயனின் கர்ஜனை அந்தச் சுழற்சிக்குள் கலந்து பயங்கரமாக ஒலித்தது.

பின்னர்...

ஒரே கணத்தில் அவன் தன் பிடியைத் தளர்த்தினான்.

“செத்துத் தொலைங்கடா!”

என்ற காத்தவராயனின் கர்ஜனையுடன்—

அவர்களது இரு உடல்களும் அவனது பிடியிலிருந்து பிய்த்தெறியப்பட்டன!

ஆகாயத்தில் தூக்கி வீசப்பட்ட பந்துகளைப் போல, இருவரும் பல அடி தூரம் வரை பறந்துசென்றனர்.
தடால்!

ஒருவனது உடல் மணலில் மோதி உருண்டது.

மற்றவன் அருகிலிருந்த பாறையின் விளிம்பில் மோதி கீழே சரிந்தான்.

சில நொடிகளுக்கு முன்பு உயிரைக் காப்பாற்ற ஓடிய அந்த இரு மனிதர்களும் இப்போது அசைவற்றுக் கிடந்தனர்.

காத்தவராயன் மட்டும்...

அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தான்.

அவனது மூச்சு மட்டும் கனமாக வெளியேறியது.

அவனது செந்நிறக் கண்களில் இருந்த வெறி இன்னும் அணையவில்லை.

பாறைகளின் மீது தூக்கி எறியப்பட்டு, உடலெங்கும் ரத்தக் காயங்களுடன் கிடந்த அந்த இரு காட்டுவாசிகளும் உயிரைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு நடுங்கினர்.

“எங்களை... யாராவது காப்பாற்ற வர மாட்டார்களா...?”

என்ற அவர்களின் மரணக் கதறல் இரவின் இருளுக்குள் கரைந்து போனது.

காத்தவராயன் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை.

அவன் மெதுவாக அவர்களை நோக்கி முன்னேறினான்.

இன்னும் ஒரே ஒரு அடி.

அவன் இரு அசுரக் கரங்களையும் விரித்துக்கொண்டு, அவர்களின் உயிரைப் பறிப்பதற்காகக் கீழே குனிந்த அந்தக் கணத்தில்—

“டமார்!”

மேலிருந்து ஏதோ ஒன்று மின்னலைப் போலப் பாய்ந்து வந்தது!

அடுத்த நொடி—

பளார்!

அந்த உருவத்தின் கால் காத்தவராயனின் தலையில் சரியாகப் பதிந்தது.

எதிர்பாராத அந்தத் தாக்குதலில் காத்தவராயனின் உடல் கட்டுப்பாட்டை இழந்தது.

அவன் பல அடி தூரம் ஆகாயத்தில் தூக்கி வீசப்பட்டு, மணலில் சுழன்றபடி சென்று—

தடால்!

என்று விழுந்தான்.

ஒரு கணம்...

காத்தவராயனுக்கே என்ன நடந்தது என்பது புரியவில்லை.

கண்களுக்கு முன்னால் நட்சத்திரங்கள் சிதறுவது போலத் தோன்றியது.

தலைக்குள் பேரதிர்வு.

மூச்சு தடுமாறியது.

கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன்புதான், கனமான பாறையால் மார்பில் முழு பலத்துடன் தாக்கப்பட்டபோதுகூட அசையாமல் நின்றவன் அவன்.

ஆனால் இப்போது...

இந்த ஒற்றை உதை அவனது அசுர உடலை மட்டுமல்ல—

அவனது அகங்காரத்தையே உலுக்கியிருந்தது.

மணலைப் பற்றிக்கொண்டு காத்தவராயன் மெதுவாக எழுந்தான்.

அவன் கண்களைச் சுருக்கிக்கொண்டு எதிரே பார்த்தான்.

தாக்குதலால் எழுந்த தூசு இன்னும் முழுமையாக அடங்கவில்லை.

நிலவொளிக்குள்...

ஒரு உருவம் மட்டும் அசையாமல் நின்றுகொண்டிருந்தது.

காத்தவராயனின் செந்நிறக் கண்கள் அந்த உருவத்தின் மீது நிலைத்தன.

அது யார்?

அவன் அறிந்தவளா?

அல்லது இந்தத் தீவின் இருளிலிருந்து வந்த வேறொரு சக்தியா?

அந்த உருவம் மெதுவாக முன்னேறியது.

தட்...

மணலில் ஒரு காலடி.

மீண்டும்...

தட்...

மற்றொரு காலடி.

காற்றில் நீண்ட கூந்தல் மெதுவாக அசைந்தது.

முகம் இன்னும் காத்தவராயனுக்குத் தெரியவில்லை.

ஆனால் அந்த உருவத்தின் முதுகு மட்டும் நிலவொளியில் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த இரு காட்டுவாசிகளும் திடீரென உறைந்தனர்.

ஒருவன் கண்களை விரித்தான்.

அடுத்த நொடி அவனது முகத்தில் இருந்த மரண பயம் மெதுவாக விலகியது.

அவனது உதடுகள் நடுங்கின.

“அவளா...?”

என்று கிட்டத்தட்ட மூச்சுக்குள் சொன்னான்.

அருகில் கிடந்த மற்றவன் அந்த உருவத்தை உற்றுப் பார்த்தான்.

அவளது நடை...

அவளது நீண்ட கூந்தல்...

அவளது தோளின் அமைப்பு...

அவள் நின்றுகொண்டிருந்த விதம்...

அவர்களுக்கு அவளை அடையாளம் காண இவை போதுமானதாக இருந்தன.

அவன் கண்களில் திடீரென நம்பிக்கை ஒளிர்ந்தது.

“ஆமாம்...”

அவன் மூச்சை இழுத்தான்.

“அவள்தான்...”

அந்த இரண்டு வார்த்தைகளைக் கேட்டவுடன், மற்றவன் நிம்மதியாகப் பெருமூச்சு விட்டான்.

சில நொடிகளுக்கு முன்பு மரணத்துக்காகக் கதறிய அதே இருவரும்...

இப்போது ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர்.

அவர்களின் கண்களில் மீண்டும் உயிர் திரும்பியிருந்தது.

“அவள் வந்துட்டா...”

ஒருவன் மெதுவாகச் சொன்னான்.

“நம்மைக் காப்பாத்த வந்துட்டா...!

அவனது குரலில் இருந்த நம்பிக்கை, மரணத்தின் விளிம்பில் நின்றிருந்த அவனுக்கே ஒரு புதிய உயிரை ஊட்டியது.

அவர்களுக்கு முன்னால் நின்றிருப்பவள் யார் என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தனர்.

அவள் வந்துவிட்டால்...

காத்தவராயனின் முன் தாங்கள் இனி தனியாக இல்லை.

அந்த நம்பிக்கை மட்டும் அவர்களுக்குள் போதுமானதாக இருந்தது.

ஒருவன் வலியைப் பொருட்படுத்தாமல் சற்றே எழ முயன்றான்.

“நம்மைக் காப்பாற்ற... அவள் வந்துட்டா...”
என்றான்.

மற்றவன் பதில் சொல்லவில்லை.

அவளை மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அதே நேரத்தில்...

காத்தவராயன் அவர்களை நோக்கித் திரும்பிப் பார்த்தான்.

அவர்களது முகத்தில் சில நொடிகளுக்கு முன்பு இருந்த மரண பயம் இல்லை.

அதற்குப் பதிலாக...

நம்பிக்கை.

அந்த மாற்றத்தைப் பார்த்ததும் காத்தவராயனின் கண்கள் சுருங்கின.

அவன் மீண்டும் அந்த மர்ம உருவத்தை நோக்கித் திரும்பினான்.

அவள் இன்னும் முதுகைக் காட்டியபடியே நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

அவளது முகம் அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

அவள் யார் என்பது அவனுக்கு இன்னும் புரியவில்லை.

ஆனால் காட்டுவாசிகளின் முகத்தில் தோன்றிய அந்த நம்பிக்கை...

அவள் சாதாரணமானவள் அல்ல என்பதை மட்டும் அவனுக்குச் சொல்லிவிட்டது.

காத்தவராயன் மெதுவாகக் கைமுட்டிகளை இறுக்கினான்.

அவனது உதடுகளில் கொடூரமான புன்னகை ஒன்று மலர்ந்தது.

“அப்படியா...”

அவனது குரல் இருளுக்குள் ஒலித்தது.

“என்னை எதிர்த்து நிற்க... உனக்காக இத்தனை பேர் காத்திருக்கிறார்களா?”

அந்த உருவம் அசையவில்லை.

ஒரு கணம்...

காற்று மட்டும் அவளது கூந்தலை முகத்தின் குறுக்கே கொண்டு வந்தது.

அவள் மெதுவாகத் தலையைச் சாய்த்தாள்.

அவ்வளவுதான்.

ஆனால் அந்தச் சிறிய அசைவைக்கூட பார்த்த இரு காட்டுவாசிகளின் முகத்தில் மீண்டும் நம்பிக்கை மலர்ந்தது.

அவள் யார் என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தார்கள்.

ஆனால்...

காத்தவராயன் இன்னும் அறியவில்லை.

“யார் நீ?”

அவன் கேட்டான்.

பதில் இல்லை.

“என்னைப் பார்த்தும் பேசாமல் நிற்கிறாயா?”

மீண்டும் அமைதி.

காத்தவராயனின் முகத்தில் இருந்த புன்னகை மெதுவாக மறைந்தது.

அதன் இடத்தில் சந்தேகம் தோன்றியது.

அந்த உருவம் இன்னும் அவனுக்கு முதுகையே காட்டிக்கொண்டிருந்தது.

அவளது நீண்ட கூந்தல் காற்றில் அசைந்தது.

நிலவொளி அவளது தோள்களை மட்டும் வருடியது.

காத்தவராயனின் கண்கள் அவளது ஒவ்வொரு அசைவையும் கவனித்தன.

அவன் அறியாமல்...

அவனுக்குள் பல ஆண்டுகளாக உறங்கிக் கிடந்த ஏதோ ஒரு நினைவு மெதுவாக விழித்தெழ முயன்றது.

ஆனால் அந்த நினைவுக்கு இன்னும் உருவம் கிடைக்கவில்லை.

அவன் மீண்டும் கேட்டான்.

“யார் நீ...?”

இந்த முறை அவனது குரலில் கோபத்தைவிட ஆர்வமே அதிகமாக இருந்தது.

அந்தப் பெண் மெதுவாகத் தன் தலையைத் திருப்பத் தொடங்கினாள்.

இரு காட்டுவாசிகளின் இதயம் ஒரே நேரத்தில் வேகமாகத் துடித்தது.

அவர்கள் எதிர்பார்த்த தருணம் நெருங்கிவிட்டது.

காத்தவராயனும் கண்களைச் சுருக்கி அந்த முகத்தைப் பார்க்க முனைந்தான்.

ஒரு நொடி...

இன்னொரு நொடி...

அந்த இருண்ட இரவில்...

மூன்று ஜோடி கண்களும் ஒரே இடத்தை நோக்கி நிலைத்திருந்தன.

அந்த முகம் வெளிப்படும் அந்த ஒரு கணம்...

இந்த இரவின் அடுத்த அத்தியாயத்தையே மாற்றப்போகிறது.

ஒரு பக்கம்—

மரணத்தை வென்று எழுந்த அசுரன்.

மறுபக்கம்—

தன் முகத்தையே இன்னும் முழுமையாக வெளிப்படுத்தாத மர்மப் பெண்.

இருவருக்கும் இடையில்...

மூச்சை நிறுத்தியபடி நின்றது அந்தத் தீவு.

அவள் யார்?

காத்தவராயனுக்கும்...

அந்த இரவுக்கும்...

அந்தக் காட்டுவாசிகளுக்கும்...

இனி மறைக்க முடியாத ஒரு உண்மை வெளிப்படப் போகிறது.

[Geneliarasigan]

அவள் ப்ரியங்கா என்று பொய் சொல்ல மனம் நினைத்தாலும், அவள் சிற்பிகா-தான் என்று அறிவு சொல்கிறது. இன்றைய பதிவு மிக நன்றாக இருந்தது நண்பா. ஒரு சின்ன விஷயம் ஏன் Paragraph- ஆக இல்லாமல் வரிவரியாக இருக்கின்றது? இது வரை paragraph ஆகவே தங்களின் பதிவை படித்து பழகிவிட்டது அதனால் ஒரு சிறு நெருடல்.  

இனி காத்தவராயன் உக்கிற ஆட்டமா? அல்லது சிற்பிகாவின் புலி பாய்ச்சலா?. காத்திருக்கிறேன் அடுத்த பதிவுக்காக நண்பா.

வரி வரியாக எழுதுவது மூலம் காட்சியை சொல்ல ரொம்ப எளிதாக இருக்கு நண்பா...

சில உரையாடல்களை சேர்க்க முடியுது..உதாரணமாக இந்த பாகத்தில்..


அந்த நேரத்தில்—

கிர்ர்ர்...

பின்னால் குடிசைக் கதவு மெதுவாகத் திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.

இருவரும் ஒரே நேரத்தில் திரும்பிப் பார்த்தனர்.

குடிசையின் வாசலில்...

ஒரு நிழல்!

முதலில் அது வெறும் நிழலாகத்தான் தெரிந்தது.

அசைவற்ற இருளுக்குள் இருந்து, அந்த உருவம் மெல்ல மெல்ல முன்னோக்கி நகர்ந்தது.


இந்த பகுதியை புதன் எழுத ஆரம்பித்தேன்..அப்புறம் நேரம் கிடைக்கவே இல்லை..இன்று காலையில் மீண்டும் எழுத ஆரம்பிச்சி இப்போ சாயங்காலம் தான் போட முடிந்தது

அடுத்த பாகம் இன்றே எழுத ஆரம்பித்து விட்டேன்..அப்போ தான் அடுத்த பாகம் sunday கொடுக்க முடியும்..அடுத்து பாகம் இன்னும் விறுவிறுப்பாக கொடுக்க நிறைய உழைப்பு தேவை..

[Geneliarasigan]

Yuthham kama yuthamah marumaa
Like siripika with riyan vs kayadu and kathu

நீங்க எதிர்பார்ப்பது நடக்கும் நண்பா..ஆனா அடுத்த update இல் இருக்காது..

[Geneliarasigan]

Good one

Pala pengalai salaikamal oppathal Kathavarayan inimel othavarayan endru anbodu alaikapaduvaan.

பொருத்தமான பட்டம் தான்

[Geneliarasigan]

Excellent continuity brother
Nice builtup for kathavarayan
Body ocupy scenes nice twist
Katuvaasi oda thappuku sariyana saavu but
Kathu ku advantages ah irunthchu
Later oru twist in end with buildup
Siripika 99% 1% tha vera yaroh vohnu doubt

Nice emotions

Sirpikaa thaan nanba.. பழைய id உங்களுக்கு கிடைத்து விட்டது..

[Geneliarasigan]

Amazing

Thank you nanba

[Geneliarasigan]

Beautiful narration

Thank you nanba

[Geneliarasigan]

Siripika oda entry tha feel aachi avaloo buildup koduthum action scenes oda
final scorecard la kathu gets 0 feel but awesome visualised treat with action and mixed emotions

Thank you nanba

[Geneliarasigan]

Very very nice

So so nice continuation.

Thank you friends

[Geneliarasigan]

Episode - 192

தூசிப் படலம் மெல்ல மெல்ல விலகியது.

அந்தத் தூசித் திரைக்குப் பின்னால் நின்றிருந்த உருவத்தின் முகம், நிலவொளியில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தெளிவடையத் தொடங்கியது.

அது...

மேகக் கூட்டத்தைப் பிளந்துகொண்டு வெளிவரும் பௌர்ணமி நிலவைப் போல இருந்தது.

முகம் முழுமையாகத் தெரிந்த அந்தக் கணத்தில்—

காத்தவராயனின் உள்ளம் ஒரு கணம் உறைந்து போனது!

அவனது செந்நிறக் கண்கள் அகல விரிந்தன.

உதடுகள் தன்னையும் அறியாமல் அசைந்தன.

“மதிவதனி...!”



அந்தப் பெயர் அவனது மனத்திற்குள் ஒரு பேரதிர்ச்சியாக வெடித்தது.

கண்களைக் கசக்கிக்கொண்டான்.

மீண்டும் பார்த்தான்.

இல்லை...

அவள் மதிவதனி அல்ல.

ஆனால்...

மதிவதனியின் அதே பேரழகு!

அதே முக அமைப்பு.

அதே காந்தமான கண்கள்.

அதே மயக்கும் அழகு.

பல நூற்றாண்டுகளைக் கடந்து, காலமே அந்த அழகின் ஒரு சாயலை மீண்டும் அவன் கண்களுக்கு முன்னால் கொண்டுவந்து நிறுத்தியதைப் போலிருந்தது.

காத்தவராயனின் பார்வை அவளது முகத்திலிருந்து விலக மறுத்தது.

வில்லென வளைந்த புருவங்கள்...

நிலவொளியில் மெதுவாக மின்னிய நாசி...

செம்பவளத்தை நினைவூட்டும் உதடுகள்...

காற்றில் அலையலையாகப் பறந்து அவளது தோள்களைத் தழுவிய நீலக்கரிய கூந்தல்...

ஒவ்வொன்றும் அவனுடைய நினைவுக்குள் புதைந்திருந்த பழைய முகத்தை மீண்டும் மீண்டும் எழுப்பின.

மதிவதனி!

ஒரு காலத்தில் தன் ஆசைக்கு எட்டாதவளாக நின்ற அந்த அழகு...

இப்போது வேறொரு உருவில்...



தன் கண்களுக்கு முன்னால் மீண்டும் தோன்றியிருந்தது!

காத்தவராயனின் அசுர மனம் கொதித்தது.

அவளை நோக்கி அறியாமலேயே இரண்டு அடிகள் முன்னே வைத்தான்.

அவனது கண்களில் பேராசையின் ஒளி மின்னியது.

ஆனால்—

அடுத்த கணமே...

அவனது உடலுக்குள் ஏதோ ஓர் ஆதி உள்ளுணர்வு அவனைப் பிடித்து நிறுத்தியது.

அவன் அப்படியே நின்றான்.

அவளிடமிருந்து வீசிய காற்றில் கலந்திருந்த ஒரு விசித்திரமான வாசனை அவனது நாசியைத் தொட்டது.

அது சாதாரண மனித ரத்தத்தின் வாசனை அல்ல.

அதனுடன் இன்னொன்றும் இருந்தது.

அவளது ஆன்மாவின் ஆழத்திலிருந்து வெளிப்பட்டுக் கொண்டிருந்த ஏதோ ஒரு பரிச்சயமான சக்தி!

காத்தவராயனின் கண்கள் சுருங்கின.

இம்முறை அவளுடைய அழகைப் பார்க்கவில்லை.

அவளுக்குள் ஓடும் ரத்தத்தின் மர்மத்தை உணர முயன்றான்.

‘இது என்ன...?’

அவனது உள்ளத்தில் ஒரு கேள்வி எழுந்தது.

‘இந்த ரத்தத்தின் வாசனை... எனக்கு இவ்வளவு பரிச்சயமாக இருக்கிறதே?’

அவனது நினைவின் ஆழத்தில் புதைந்திருந்த நூற்றாண்டுகள் பழைய காட்சிகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக மின்னின.

அருள்மொழி...

அவனது குலம்...

அவனது ரத்தம்...

அந்த வம்சத்தின் வழியே தலைமுறை தலைமுறையாகப் பயணித்த உயிர்...

காத்தவராயனின் முகம் மெதுவாக மாறியது.

‘இவள்...?’

அவன் மனம் பதறியது.

‘என் வம்சத்தைச் சேர்ந்தவளா?’

அடுத்த எண்ணம் அவனது உள்ளத்தையே அதிர வைத்தது.

‘அருள்மொழியின் வழித்தோன்றலா?’

அவளது முகத்திலிருந்து பார்வையைப் பிரிக்க முடியாமல் நின்றான்.

அவளது அழகு மீண்டும் அவனை ஈர்த்தது.

ஆனால் இப்போது அந்த ஈர்ப்புக்குள் ஒரு பயங்கரமான உண்மை பதுங்கியிருந்தது.

‘அப்படியென்றால்... இவள் என் சொந்த ரத்தத்தின் வழித்தோன்றலா?’

அந்த எண்ணமே அவனது அசுர மனத்தில் ஒரு பெரும் புயலை எழுப்பியது.

சற்று முன்பு வரை அவளை அடைய வேண்டும் என்ற கட்டுக்கடங்காத ஆசை அவனுக்குள் கொழுந்துவிட்டு எரிந்துகொண்டிருந்தது.

இப்போது...

அதே ஆசைக்கு எதிராக அவனது சொந்த ரத்தத்தின் நினைவு நின்றது.

ஒருபுறம்—

அவளது அழகு அவனை மீண்டும் மீண்டும் இழுத்தது.

மறுபுறம்—

‘இவள் என் குருதியின் வழித்தோன்றலாக இருந்தால்?’

என்ற எண்ணம் அவனை உள்ளுக்குள் கிழித்தெறிந்தது.

அவனது விரல்கள் தன்னையும் அறியாமல் இறுகின.

மனதுக்குள் இரண்டு குரல்கள் மோதிக்கொண்டன.

“அவளை அடை!”

என்றது அவனது வெறி.

“அவள் உன் ரத்தத்தின் வழி வந்தவள்!”

என்றது அவனது ஆதி உள்ளுணர்வு.

அந்த இரண்டு குரல்களும் ஒன்றையொன்று விழுங்க முயன்றன.

காத்தவராயனின் நெஞ்சுக்குள் அந்த மோதல் ஒரு பிரளயமாக வெடித்தது.

ஆனால் அவள் மட்டும்...

அவனது உள்ளத்தில் நடக்கும் அந்தப் போராட்டத்தை அறியாதவள்போல் அமைதியாக நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

அவளது உதட்டின் ஓரத்தில் மீண்டும் அந்த மர்மப் புன்னகை மலர்ந்தது.

அந்தப் புன்னகையைப் பார்த்தவுடன் காத்தவராயனின் உள்ளத்தில் இன்னொரு கேள்வி எழுந்தது—

‘இவளுக்கு... நான் யார் என்று தெரியுமா?’

பதில் இல்லை.

ஆனால் அந்த இரவில் முதன்முறையாக...

காத்தவராயன் அவளை நோக்கி முன்னேறவில்லை.

அங்கேயே நின்றான்.

அவளுடைய முகத்தையும்...

அவளுடைய கண்களையும்...

அவளுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் அந்த மர்மமான ரத்தத்தின் அழைப்பையும்...

புரிந்துகொள்ள முடியாமல் உற்றுப் பார்த்தபடி.

---

காத்தவராயன் காமப் பிடிக்குள் சிக்கித் தவித்தான்.

தன் வம்சத்தின் வழித்தோன்றல்கள் இந்தத் தீவில் இருப்பார்கள் என்பது அவனுக்குத் தெரிந்ததே.

ஆனால்...

அவனுடைய இரத்தம் இப்படி ஒரு பெண்ணாக—

அதுவும் தன் பார்வையை விலக்க முடியாத அளவுக்கு பேரழகு கொண்ட பெண்ணாகப் பிறந்திருப்பாள் என்று அவன் கனவில்கூட நினைத்ததில்லை.

சற்றுமுன் வரை...

‘இவளைக் கொன்றுவிட வேண்டும்!’

என்று கொதித்துக் கொண்டிருந்த எண்ணம், இப்போது அடியோடு மாறியிருந்தது.

‘இவள்... என் இரத்தமாக மட்டும் இருக்கக் கூடாதே...’

என்று அவனுடைய உள்ளமே வேண்டியது.

அந்த நேரத்தில் வீசிய காற்று, அவளுடைய மேலாடையை மெல்ல அசைத்தது.

அவளுடைய வெண்மையான மார்பின் வளைவு காற்றின் இடைவெளியில் மின்னியது.

அவ்வளவுதான்.

காத்தவராயனின் பார்வை அங்கேயே உறைந்து போனது.

அவன் மூச்சு சற்றுத் தடுமாறியது.

அந்த அழகை ரசிக்கக் கூடாது என்று அவனுடைய அறிவு எச்சரித்தது.

ஆனால்...

அவனுடைய கண்கள் அதைக் கேட்கவே இல்லை.

காற்றில் அலைந்த அவளுடைய நீண்ட கூந்தல்கூட அவனுக்கு ஏதோ மயக்கும் இசையைப் போலத் தோன்றியது.


மெல்ல அவன் பார்வை கீழிறங்கியது.

அவளுடைய இடையின் வளைவில் காற்றோடு நடுங்கியிருந்த நீர்த்துளிகள், நிலவொளியில் முத்துக்களைப் போல மின்னின.

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தவனின் தொண்டை வறண்டது.

அவன் அறியாமலேயே மிடறு விழுங்கினான்.

அவளைப் பார்க்கக் கூடாது என்று நினைத்தபடியே...

மீண்டும் பார்த்தான்.

காத்தவராயனின் பார்வை மீண்டும் அவளிடம் சிக்கியது.

பார்வையை விலக்க வேண்டும் என்று அறிவு எச்சரித்தது.

ஆனால்...

அவனுடைய கண்கள் அதைக் கேட்கவில்லை.

அவளது அங்கங்களின் செதுக்கப்பட்ட வளைவுகளில் சொக்கிப்போய் நின்ற அவனது பார்வையை, அவளது கிறங்கடிக்கும் மேனியின் நிறம் முற்றிலுமாகச் சிறைபிடித்தது.

பழங்குடித் தீவின் அடர்ந்த காட்டின் கருமைக்கு நடுவே...

அவள் மட்டும் நிலவொளியில் வார்த்தெடுத்த பளிங்குச் சிலையைப் போல நின்றாள்.

பசும்பொன்னின் மெல்லிய ஒளியும், வெண்சங்கின் தூய வெண்மையும் ஒன்றாகக் கலந்ததுபோன்ற அந்த மேனி...

நிலவொளி படும்போதெல்லாம் இன்னும் அமானுஷ்யமாகப் பிரகாசித்தது.

காத்தவராயனின் மூச்சு கனத்தது.

அவளது கூந்தல் காற்றில் அசைந்தது.

அவள் அசைந்தாள்.

அவனது பார்வையும் அவளுடன் நகர்ந்தது.

அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்த நொடியில்தான், அவனுக்குள் ஒரு பயங்கரமான உண்மை மெதுவாக உருவெடுத்தது.

அவளைக் கொல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவனுக்குள் இனி இல்லை.

அதற்குப் பதிலாக...

‘இவள்... என் இரத்தமாக மட்டும் இருக்கக் கூடாதே...’

என்று அவனுடைய உள்ளமே வேண்டிக் கொண்டிருந்தது.

அவன் இப்போது அவளை எதிரியாகப் பார்க்கவில்லை.

பெண்ணாகப் பார்த்தான்.

அதுதான் அவனுக்கே பயமாக இருந்தது.

ஏனென்றால்...

அவள் மீது எழுந்த அந்த ஈர்ப்பு, அவனுடைய ஆசையை மட்டும் தூண்டவில்லை—

அவள் யார் என்ற கேள்வியையும் அதனுடன் சேர்த்து எரிய வைத்தது.
‘இவள் உண்மையிலேயே என் இரத்தமாக இருந்தால்...?’

இப்போது அவன் இருப்பது...
ஒரு காட்டுவாசி வீரனின் உடம்புக்குள்!

அந்தப் பழங்குடி வீரன் இடுப்பில் கட்டியிருந்த இலைதழைகளும் மரப்பட்டைகளும், அவன் ஆண்மையின் பொங்கியெழுந்த உணர்ச்சியின் வேகத்தை மறைக்க முடியாமல் சலசலத்தன.

காத்தவராயனின் மூச்சு கனத்தது.

அவன் கண்கள் இன்னும் அவளிடம்தான்.

ஒருபுறம்,
‘இவள் என் வம்சத்தின் இரத்தம்!’
என்ற உண்மை அவனுடைய உள்ளத்தைப் பிடித்துக் குலுக்கியது.

மறுபுறம்—
அவளுடைய பேரழகு, அவளிடமிருந்து வீசிய அந்த மெல்லிய வாசனை, காற்றில் அசைந்த அவளுடைய கூந்தல், நிலவொளியில் மின்னிய அவளது மேனி...
அவனுக்குள் புதைந்து கிடந்த ஆசையை மேலும் மேலும் கிளறின.
அறிவுக்கும் ஆசைக்கும் இடையே சிக்கிக்கொண்டான் காத்தவராயன்.



ஒரு கணம் அவன் கண்களை மூடினான்.

அவளை மறக்க முயன்றான்.

ஆனால் கண்களைத் திறந்தவுடன்...

அவள் மீண்டும் அவன் முன்னால்.

அதே நிலவொளி.

அதே மயக்கும் அழகு.

அதே பார்வையைப் பறிக்கும் வளைவுகள்.

அவனுடைய உள்ளத்தில் ஏதோ ஒரு அணை உடைந்தது.

‘அவள் என் இரத்தமாக இருக்கக்கூடாது...'
என்ற வேண்டுதல், அவனுடைய மனத்தில் மீண்டும் மீண்டும் எதிரொலித்தது.
மெல்ல...

அவன் ஓர் அடியை முன்னோக்கி வைத்தான்.

மீண்டும் ஒரு அடி.

அவளை நோக்கி நகர்ந்த ஒவ்வொரு அடியிலும் அவனுக்குள் இருந்த தர்மசங்கடமும் ஆசையும் ஒன்றோடொன்று மோதிக்கொண்டிருந்தன.

ஆனால் அந்த நொடியில்...
அவளைத் தன்வசப்படுத்த வேண்டும் என்ற பேராசையே அவன் எண்ணங்களை முழுவதுமாக ஆக்கிரமித்திருந்தது.

அவனுடைய அசுரக் கண்களில் அந்த ஆசையின் தீ மெல்ல மெல்லக் கொழுந்துவிடத் தொடங்கியது.
அவளது செம்பவள இதழ்கள் மெல்லப் பிரிந்தன.

இரு சுளையான ஆரஞ்சுப் பழச் சுளைகள் பிரிவதுபோல அந்த இதழ்கள் விலகியபோது, உள்ளே முத்துக்களைப் போல அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த பற்களின் வரிசை நிலவொளியில் மின்னியது.

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்த காத்தவராயன்...
ஒரு கணம் தன் சுயநினைவையே மறந்தான்.

அவளது அழகில் சொக்கிப்போய் நின்ற அவனுக்கு, கோபத்தில் அவளது மார்புக்கூடு வேகமாக விம்மி ஏறி இறங்குவதுகூட அவனுக்குள் எழுந்திருந்த கிளர்ச்சியை மேலும் தூண்டியது.

மெல்ல...

அவன் ஓர் அடி முன்னே வைத்தான்.

மீண்டும் ஒரு அடி.

அவளை நோக்கி நகர்ந்த ஒவ்வொரு அடியிலும் அவனுக்குள் இருந்த தர்மசங்கடமும் ஆசையும் மோதிக்கொண்டன.

ஆனால் அடுத்த கணமே—

ஒரு பெண் இப்போது அவன் எதிரில் நின்றுகொண்டு, அவனுடைய பல நூற்றாண்டு கால அசுர அகங்காரத்தையே ஒரு கணத்தில் சிதறடிக்கப் போகிறாள் என்பதை அவன் கனவில்கூட எதிர்பார்க்கவில்லை.

அவனுடைய நீண்ட அசுர வரலாற்றில்...
அவனை நேருக்கு நேர் பார்த்து, இப்படியொரு வார்த்தையைச் சொல்லத் துணிந்தவர் யாருமே இருந்ததில்லை.

ஆணோ...

பெண்ணோ...

யாருமே!

அவளது பவள இதழ்களிலிருந்து உதிர்ந்த அந்த ஒற்றைச் சொல்—
அவனுக்குள் எரிந்து கொண்டிருந்த காமக் கனலின் மீது எண்ணெய் வார்க்கவில்லை.

அதையே ஒரே கணத்தில்

கொதிக்கும் ஆத்திர அக்னியாக மாற்றியது!

அவனைப் பார்த்தவள், எவ்வித அச்சமுமின்றி சொன்னாள்—

அவளது வாயிலிருந்து வந்த ஒற்றைச் சொல் அவனுடைய காமக் கனலை ஆத்திர அக்னியாக மாற்றியது.

“பொட்டை!”

காத்தவராயனின் முகம் மாறியது.

கண்கள் செந்நெருப்பாய் சிவந்தன.

நரம்புகள் புடைத்தன.

மூச்சு சீறியது.

“என்னடீ சொன்னாய்...?”

அவனுடைய குரல் தாழ்ந்திருந்தது.

அந்தத் தாழ்ந்த குரலுக்குள் கொந்தளித்த கோபம் மட்டும் காட்டின் இருளையே அதிர வைத்தது.

அடுத்த கணம்—

“என்னைப் பார்த்து... என்ன வார்த்தை சொன்னாய்?!”

அவனுடைய அசுரக் குரல் தீவின் அமைதியைப் பிளந்தது.

அவன் அவளை நோக்கி ஆக்ரோஷமாக முன்னேறினான்.

"இப்பவே... இங்கேயே உன்னை என் வசப்படுத்தி, உன் உடலின் ஒவ்வொரு சுவைமிகு அங்கத்தையும் என் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்து ஆட்சி புரிய போகிறேன்டி! நிலவொளியில் மின்னும் உன் பளிங்குத் தேகத்தை என் கரங்களால் அள்ளியெடுத்து, உன் பவள இதழ்களின் ஈரத்தை என் உதடுகளால் அணுவணுவாகக் குடித்து உன்னை நிலைகுலைய வைப்பேன்.

என் உடலின் சூட்டிலும், ஆண்மையின் வேகத்திலும் நீ திணறி அடங்கும்போது... 'வாடா... வாடா காத்தவராயா... நீதான்டா நிஜமான ஆம்பளை!' என்று உன் பவள வாயாலேயே கதறிக் கூவ வைக்கிறேன்டி!"



ஆத்திரமும், அடக்க முடியாத காம வேட்கையும் ஒன்றாகக் கலந்த வெறியோடு காத்தவராயன் அவளை நோக்கி மேலும் நெருங்கி ஆக்ரோஷமாக அடியெடுத்து வைத்தான். அவனது கண்களில் காமத் தீக் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது; மூச்சில் அசுர வெறி கொந்தளித்தது!

அவனுடைய கண்களில் காமமும் ஆத்திரமும் ஒன்றாக எரிந்தன.

அவளை நோக்கி இன்னொரு அடி வைத்த அந்தத் துல்லியமான நொடியில்—

“வேண்டாம்... காத்தவராயா!”

அவனது அடிமனத்தின் ஆழத்திலிருந்து ஒரு பயங்கரமான கூக்குரல் எழுந்தது.

அவன் திடுக்கிட்டு நின்றான்.

அது வேறொருவரின் குரல் அல்ல.

பல தலைமுறைகளாக அவனது ரத்தத்தில் உறைந்திருந்த ஆதி எச்சரிக்கை!

“உன் முன்னோன் ராவணனின் வரலாற்றை மறந்துவிட்டாயா?”
காத்தவராயனின் கண்கள் ஒரு கணம் சுருங்கின.

“ராவணன் தன் மருமகள் ரம்பையின் அழகில் மயங்கி அவள் விருப்பத்தை மீறி அவள்மீது கொண்ட ஆசையைத் திணித்த அந்தக் கணத்திலிருந்தே, அவனுடைய வீழ்ச்சியின் விதை விதைக்கப்பட்டது!”

அந்த வார்த்தைகள் அவனுடைய மூளைக்குள் அக்னிப் பிழம்பாகப் பாய்ந்தன.

“பெண்ணின் சம்மதத்தை மீறிய ஆசை... அசுரனுக்குக்கூட அழிவைத் தரும்..அதுவும் இவள் உன் வம்சாவளி வேறு..!”

காத்தவராயனின் முன்னேறிய கால் அப்படியே நின்றுவிட்டது.

“ஆத்திரத்தில் உன் பேரழிவை நீயே தேடிக்கொள்ளாதே!”

அந்தக் குரல் அவனது நரம்புகளையே உலுக்கியது.

அந்த வார்த்தைகள் அவனது மூளைக்குள் அக்னிப் பிழம்பாகப் பாய்ந்தன.

“அவளுடைய விருப்பத்தை வெல்ல முயலாதே...”

குரல் இப்போது கட்டளையாக மாறியது.

“அவளே உன்னை ஏற்றுக்கொள்ளும் வரை காத்திரு!”

காத்தவராயனின் முன்னேறிய கால் அப்படியே நின்றுவிட்டது.

அவனது செந்நிறக் கண்கள் மட்டும் இன்னும் அவளைப் பற்றியே எரிந்துகொண்டிருந்தன.

ஒருபுறம்—

காமத்தின் நெருப்பு.

மறுபுறம்—

அவனுடைய ரத்தத்தின் ஆதி எச்சரிக்கை.

இரண்டிற்கும் நடுவே சிக்கிய காத்தவராயன்...

தன் உள்ளுக்குள்ளேயே ஒரு போர்க்களமாக மாறியிருந்தான்.

---

சில கணங்கள் அவன் அப்படியே நின்றான்.

பின்னர்...

தன் கோபத்தை அடக்கிக்கொண்டான்.

அவளிடம் நேராகச் செல்லவில்லை.

அவளைச் சுற்றி மெதுவாக வலம் வரத் தொடங்கினான்.

அவனுடைய காலடியில் உலர்ந்த இலைகள் நசுங்கின.

சல...

சல...

அந்தச் சத்தம் மட்டுமே காட்டின் அமைதிக்குள் ஒலித்தது.

அவன் அவளுக்குப் பின்னால் சென்றபோது, காற்றில் பறந்த அவளுடைய நீலக்கரிய கூந்தல் அவனது முகத்தை வருடியது.

அவன் ஒரு கணம் நின்றான்.

அந்தக் கூந்தலின் நறுமணத்தை ஆழமாக சுவாசித்தான்.

பிறகு அவளுடைய தோளுக்கு அருகில் வந்து நின்றான்.

“பெண்ணே...”

அவனது குரல் இப்போது தாழ்ந்திருந்தது.

“நீ சொன்ன அந்தக் கொடிய வார்த்தையைக் கேட்ட பிறகும்... இந்தக் காத்தவராயன் உன்னை அமைதியாக விட்டுவிட்டு நிற்கிறான் என்றால்...”

அவன் அவளைச் சுற்றி மீண்டும் நகர்ந்தான்.

நிலவொளியில் அவளது முகம் அவனுடன் நகர்வதைப் போலத் தோன்றியது.

“அதற்கு ஒரே காரணம்...”

அவன் மீண்டும் அவளுக்கு எதிரே வந்தான்.

“உன்னுடைய அந்த அபரிமிதமான பேரழகுதான்!”

அந்த நேரத்தில் ஒரு பலமான காற்று வீசியது.

மரக்கிளைகள் படபடத்தன.

அவளுடைய ஆடை காற்றில் அசைந்தது.

நிலவொளி அவளுடைய மேனியில் வழிந்தோடியது.அந்தப் பாசிப்பால் தேகத்தில் அவளது மார்புக் கூட்டின் எழிலும், இடுப்பின் மெல்லிய வளைவும் அப்பட்டமாகத் தெரிய...

அதைக் கண்ட காத்தவராயனின் செந்நிறக் கண்களில் காம அக்னி கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. எச்சிலை விழுங்கியபடி அவளது இடுப்பு வளைவை நோக்கித் தன் பார்வையை இறக்கினான்.

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்த காத்தவராயனின் கண்களில் மீண்டும் அந்தத் தீ மின்னியது.

“இந்த அகில உலகத்திலேயே அல்ல...

அவன் மெதுவாக அவளுடைய முன்னால் வந்தான்.

“தேவலோகத்தில்கூட உன்னைப் போன்ற ஒரு வசீகரப் பெண் இருக்க முடியாது!”

அவன் குரலில் இப்போது காமமும் பெருமிதமும் ஒன்றாகக் கலந்திருந்தன.

அவன் திடீரென அவளுக்கு நேர் எதிராக நின்றான்.

இருவருக்கும் இடையே சில அடிகள் மட்டுமே.

அவளுடைய பார்வையை நேராகச் சந்தித்தபடி காத்தவராயன் சொன்னான்—

“கேட்டுக்கொள்...”

அவன் தன் மார்பை நிமிர்த்தினான்.

“என்னுடைய வல்லமையை அறியாமல் என்னை இழிவுபடுத்திவிட்டாய்.”

அவன் குரலில் சிரிப்பு கலந்தது.

"முதலில் என் படுக்கையை விருப்பமில்லாமல், வலுக்கட்டாயமாகப் பகிர்ந்த எத்தனையோ பேரழகிகள்... என்னுடைய ஆண்மை கொடுத்த அளப்பரிய சுகத்தால், பிறகு மீண்டும் மீண்டும் என் படுக்கையைத் தேடி வந்து, என்னோடு கூடி, என்னைக் கட்டித் தழுவி இன்பக் கடலில் மூழ்கடித்திருக்கிறார்கள்!”

அவன் ஒரு கணம் அமைதியாக நின்றான். அவளது முகத்தை மிக அருகில் பார்த்து, அவளது கண்களில் இருக்கும் உணர்ச்சிகளைத் துல்லியமாகப் படிக்க முயன்றான்.

 பிறகு, அவனது குரலில் ஒரு விசித்திரமான, ஆசையும் காமமும் கலந்த டோனில் பேச்சை தொடர்ந்தான்.

"அதே இன்பத்தை... அதே சொர்க்கத்தை உனக்கும் தர நான் தயாரா இருக்கேன்டி. நீ என் வம்சாவளியா இருந்தா என்ன? என் சொந்த ரத்தமா இருந்தா என்ன? அதைப் பத்தி எனக்குக் கவலையில்லை!

இப்போ உன் அக்குல்ல இருந்து வீசுதே ஒரு வியர்வை வாசம்... அது எனக்கு எந்தத் தேவலோகத்து நறுமணத்தை விடவும் மேலா இருக்கு! அந்த வாசம் என் அசுர நாசியைத் துளைக்குதுடி. அந்த வியர்வை மழையை என் நாக்கால நக்கி, அணுவணுவா சுவைக்க என் காம நாடித் துடிக்குதுடி...!"

“என்னை இப்படி நேருக்கு நேர் எதிர்த்து நிற்கும் பெண்...”

அவன் அவளுக்கு நேராக வந்து நின்றான்.

“நீ மட்டும்தான்!”

ஒரு கணம் அமைதி.

பின்னர் அவன் தலைநிமிர்ந்தான்.

“அப்படிப்பட்ட நான் யார் தெரியுமா?!”

அவனுடைய குரல் காட்டை அதிர வைத்தது.

“தேவலோகத்து தேவர்களே என் பெயரைக் கேட்டால் அஞ்சி நடுங்குவார்கள்!”

அவன் மீண்டும் அவளைச் சுற்றி நடந்தான்.

“காலனான எமனையே போரில் எதிர்கொண்ட மகா வீரன்...”

அவன் அவளுக்கு நேராக வந்து நின்றான்.

கண்களில் அசுரப் பெருமிதம்.

உதட்டில் கொடூரமான புன்னகை.

“இந்தக் காத்தவராயன்!”

அவனுடைய கர்ஜனை அந்தத் தீவெங்கும் எதிரொலித்தது.

மலைப்பாறைகளில் மோதி...

மீண்டும் அவனிடமே திரும்பியது.

“காத்தவராயன்...”

“காத்தவராயன்...”

என்ற அந்த எதிரொலி கூட அவனுடைய அசுரப் பெருமையைப் பெரிதாக்குவது போலிருந்தது.

ஆனால்...

அவன் மீண்டும் அவளைச் சுற்றி நடக்கத் தொடங்கியபோது, அவனுடைய பார்வையில் ஒரு புதிய உணர்வு தோன்றியது.

அவள் பயப்படுவாளா?

கோபப்படுவாளா?

அல்லது...

அவனுடைய இந்தப் பெருமிதத்தையே கேலி செய்வாளா?

அவளுடைய அடுத்த வார்த்தைக்காக அவனுடைய மனமே காத்திருந்தது.

இறுதியாக அவளைச் சுற்றிய வட்டத்தை முடித்தவன், மீண்டும் அவளுக்கு நேர் எதிரே வந்து நின்றான்.

சுற்றிலும் அமைதி.

காற்று மெதுவாக வீசியது.

நிலவு முழுமையாக மேகத்திலிருந்து வெளியே வந்தது.

அவளுடைய முகம் வெள்ளி ஒளியில் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

காத்தவராயனின் உதட்டில் அதே கொடூரமான புன்னகை.

கண்களில் அசுரப் பெருமிதம்.

உள்ளத்தில் இன்னும் அடங்காத ஆசை.

ஆனால் அதனுடன்...

அவள் அடுத்து என்ன சொல்லப் போகிறாள் என்ற ஆவலும் இருந்தது.

அவன் மெதுவாகக் கேட்டான்—

“சொல்...”

அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தபடி அவன் நின்றான்.

“இப்போது... இந்தக் காத்தவராயனுக்கு நீ என்ன பதில் சொல்லப் போகிறாய்?”

அந்தக் கேள்வியுடன் அவன் அமைதியாகிவிட்டான்.

அவளுடைய பவள இதழ்கள் மெல்ல அசைந்தன.

அந்த இரவில்...

அடுத்ததாக அவள் உதிர்க்கப் போகும் ஒரு சொல் கூட, காத்தவராயனின் அகங்காரத்தையே மீண்டும் தலைகீழாக மாற்றக்கூடியதாக இருந்தது.



Next update sunday

[Geneliarasigan]

BLOCK BUSTER UPDATE NANBA. EVERY SUNDAY VERY SPECIAL FOR ME. BECAUSE YOUR UPDATES

Thank you nanba

[Geneliarasigan]

OMG. Excellent updates

Rocking update bro

Thanks friends

[Geneliarasigan]

இந்த அத்தியாயம் காத்தவராயனின் காமம், அகங்காரம், வம்ச ரத்தத்தின் குழப்பம், ஆத்திரம் என நான்கு உணர்வுகளையும் ஒரே காட்சிக்குள் அழுத்தமாகக் கொண்டு செல்கிறது. குறிப்பாக, மதிவதனியை நினைவுபடுத்தும் பெண்ணை முதலில் பார்த்து மயங்குவதும், பின்னர் அவள் தன் வம்சத்தைச் சேர்ந்தவளாக இருக்கக்கூடும் என்ற உணர்வால் தடுமாறுவதும் கதைக்கு நல்ல உள்மோதலை உருவாக்குகிறது.

“பொட்டை!” என்ற ஒற்றைச் சொல் காத்தவராயனின் காமத்தை ஆத்திரமாக மாற்றும் இடம் மிகச் சிறப்பான திருப்பம். அதன்பின் அவனது அசுரப் பெருமிதத்தை அவனே பறைசாற்றிக்கொள்ளும் உரையாடலும், இறுதியில் “அவள் அடுத்து சொல்லப்போகும் ஒரே வார்த்தை...” என்ற எதிர்பார்ப்பில் காட்சி முடிவதும் அடுத்த அத்தியாயத்திற்கான ஆர்வத்தை நன்றாகத் தூண்டுகிறது.

Thank you nanba

[Geneliarasigan]

NEXT WHICH TYPE OF WAR STARTS? IS SEX WAR OR?

Both

[Geneliarasigan]

Excellent narration bro

Thanks nanba

[Geneliarasigan]

nice short and expectation peak update brother
inga rukmini azagu la mayanguvan nenaikla but unexpected twist also remembers about
madhivadhini incidents same thing happen feel
but intha kathu avan aziviku vithai potutan inee enna aka pothu oh

waiting for next twist reveal updates

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவன் அழிவை நோக்கி வேகமா போய் கொண்டு இருக்கான் நண்பா

[Geneliarasigan]

Amazing one

Thanks nanba

பொட்டை. யாரையும் அசைத்து பார்க்க வைக்கும் சொல்.
அடுத்து நடப்பது என்ன?

Shortly

Really superb update

Thanks nanba

Kathuvukke allu vutruche

Thanks for your comments

[Geneliarasigan]

Seriously vera level bro. Stories expect edh pananala. Mass pannunga. Super updates. Unga stories kaga always waiting tan. Best writer bro neenga. Sila writers tan next ena panna poranga nu waiting laye bayangara expectations kuduthu adhu satisfy pannum. Adhula neenga mass aaana person. Epovume ezuthunga. Unag post kaga always waiting.

உங்கள் அன்பான பாராட்டுக்கும், கதையை ரசித்து உங்கள் கருத்தைப் பகிர்ந்ததற்கும் மிக்க நன்றி நண்பா!    தொடர்ந்து உங்கள் ஆதரவும் அன்பும் கிடைக்கட்டும்.