[earthman]

ఈ కధ కొన్ని భాగాల్లో ఉంటుంది. సెక్స్ తక్కువ ఉంటుంది నా అన్ని కధల్లానే, కానీ మాటలు ఎక్కువ ఉంటాయి. సైకాలజీ కధ అనుకోండి. అంటే పాత్రలు, అవి కధలో సమస్య దగ్గర చేసే ఆలోచనలు, తీసుకునే నిర్ణయాలు, వీటి గురించి ఎక్కువ ఉంటుంది.

ఇలాంటి ప్రయత్నం ఇదే మొదటిసారి. మలుపులు ఏమీ లేవు, మొత్తం కధ వచ్చేసింది, కాబట్టి ఎలా వస్తుందో చూద్దాం అనట్లేదు. మీకు నచ్చుతుందనే అనుకుంటున్నాను.

మొదటి భాగం ఇస్తున్నాను, చదివి ఎలా ఉందో చెప్పండి.

[earthman]

మొబైల్ అలారం మోగిన శబ్దం వినిపిస్తూనే ఉండటంతో వంటింట్లో కూరలు తరుగుతున్న సుజాత లోపల మంచం దగ్గరికి వచ్చింది.

మొబైల్ ఇంకా మోగుతూనే ఉంది. ఆపింది. మొగుడి వైపు చూసింది, గాఢనిద్రలో ఉన్నాడు. కాసేపాగి లేపుదామని మళ్ళీ వంటింట్లోకి వెళ్ళింది.

ఓ గంట గడిచింది.

మొబైల్ మళ్ళీ మోగింది. ఎవరో ఫోన్ చేసినట్టు రింగ్ టోన్ వినిపిస్తోంది.

కాల్ మాట్లాడుతున్నట్టు మొగుడి గొంతు వినిపిస్తోంది.

"సుజాతా" అంటూ పిలిచాడు మురళి.

"తొమ్మిదయింది, శీను వస్తున్నాడు, అలారం ఎందుకాపావు, లేచేవాడిని కదా" అడిగాడు.

"పొద్దున మూడింటికి వచ్చారు, అలారం మోగుతున్నా మత్తుగా నిద్రపోతున్నారు, నేనే తొమ్మిదికి లేపుదాం అనుకున్నా, ఈలోపు శీనే ఫోన్ చేసాడు" బదులిచ్చింది.

తల పట్టుకుని కూర్చున్నాడు మురళి.

వచ్చి పక్కన కూర్చుని భుజం మీద చేయి వేసి మొగుడ్ని తన వైపు తిప్పుకుంది.

మొగుడి కళ్ళల్లో బాధ. మొగుడి తల తన భుజం మీద పెట్టుకుని ఓదార్చసాగింది.

"ఈ సమస్య నించి బయటపడతామని నాకు నమ్మకముంది, మీరు అధైర్యపడద్దు"

తల ఊపాడు.

మళ్ళీ మోగింది మొబైల్.

"శీను వస్తున్నాడు, నీళ్ళు పెట్టు"

"కాఫీ"

"ఇప్పుడు టైం లేదు, ముందు స్నానం చేస్తాను"

"ఉప్మా చేస్తున్నా, శీను వచ్చేటప్పటికి అయిపోతుంది, కాస్త తినండి" అంటూ లోపలికెళ్ళింది.

మొగుడి స్నానం ఏర్పాట్లు చూసి ఉప్మా చేయసాగింది.

స్నానం చెయ్యడానికి లోపలికెళ్ళాడు మురళి.

కాలింగ్ బెల్ మోగింది. వచ్చింది శీనూనే అని తెలిసిన సుజాత, టకాటకా తలుపు తీసి... "ఉప్మా చేస్తున్నా, తిని వెళ్లండి" అంది.

"తొందరగా" అన్నాడు శీను.

ఇంతలో మురళి వచ్చాడు.

రెండు నిమిషాల్లో ఉప్మా తెచ్చింది సుజాత.

మగాళ్ళిద్దరూ తిన్నారు.

"వెళ్ళొస్తా" అంటూ సుజాత వైపు బాధ, అపనమ్మకం కలిపి చూస్తూ బండి ఎక్కాడు మురళి.

నవ్వుతూ చెయ్యి ఊపుతూ బండి కనుమరుగయ్యేంత వరకూ అక్కడే ఉండి, లోపలికొచ్చి కూర్చుని తలపట్టుకుంది సుజాత.

వీళ్ళ సమస్యేంటో వచ్చే భాగంలో చూద్దాం.

[earthman]

స్పందనకి ధన్యవాదాలు.

రెండో భాగం ఇస్తున్నాను, చదివి ఎలా ఉందో చెప్పండి.

[earthman]

మురళి, సుజాత భార్యాభర్తలు.

పెళ్ళయి ఆరేళ్లయింది, మూడేళ్ళ పాప.

సుజాత తెలివిగలది, మురళి మామూలువాడు. కానీ తెలిసిన కుటుంబమని, కుర్రాడు బుద్దిమంతుడని, కట్నం ఇచ్చే పని లేదని సుజాత తల్లిదండ్రులు సుజాతని మురళికిచ్చి చేసారు.

తన కన్నా సుజాత స్థాయి ఎక్కువని మురళికి తెలుసు. ఏదో అలా జరిగింది కానీ లేకపోతే తన కన్నా మంచి సంబంధం సుజాతకి వచ్చుండేదని, సుజాత జీవితం చాలా బాగుండేదని అనుకుంటూ ఉంటాడు.

అనుకోవడమే కాకుండా అప్పుడప్పుడు సుజాతతో కూడా ఈ మాట అంటూ ఉంటాడు. ఈ మాట అన్నప్పుడల్లా సుజాతకి కోపంగా, బాధగా ఉండేది.

తను సంతోషంగా ఉన్నానని, తనకి ఏ లోటూ లేదని, భర్త, బిడ్డే తన లోకం అని, తనకది చాలని మురళితో అంటూ ఉండేది.

అలానే మురళి ఏది చేస్తానన్నా అడ్డు చెప్పకుండా ప్రోత్సహిస్తూ, అతని నిర్ణయాల పట్ల తనకి నమ్మకం ఉన్నట్టుగా చెప్తూ, అతను చేసే పనుల వల్ల ఏవైనా ఇబ్బందులు వస్తే తను పట్టించుకుంటూ, అతనికి నైతిక బలాన్నిస్తూ ఉండేది.

వీళ్ళ జీవితం ఇలా ఉన్నంతలో సాఫీగా సాగిపోయింది కొన్నేళ్లు.

మురళి ఒక పైపుల డిస్ట్రిబ్యూటర్ ఆఫీసులో ఉద్యోగం చేసేవాడు. పనితనం కన్నా కష్టంతో, నిజాయితీతో ఉద్యోగం చేసేవాడు. ఆ వచ్చే జీతం సరిపోతూ ఉండేది, మిగిలేది సుజాత జాగ్రత్త చేస్తూ ఉండేది.

అలా నాలుగేళ్ళలో పోగయిన డబ్బులతో ఊరి చివర ఒక రియల్ ఎస్టేట్ వెంచర్ వేస్తుంటే, తెలిసినవాళ్ళతో పాటు వీళ్ళు కూడా కొన్ని గజాలు కొనుక్కున్నారు. వీళ్ళు కొన్న మూడు లక్షల విలువైన స్ధలం పది లక్షలయింది. అక్కడ ఒక చిన్న ఇల్లు కట్టుకోవాలని ఆశపడుతూ ఉండేవాళ్ళు.

మురళి, శీను ఇద్దరూ మంచి స్నేహితులు. మురళి లానే చిన్న ఉద్యోగి. శీను సుజాతకి దూరపు చుట్టం, అన్నయ్య వరస కూడా. అందుకే ఆ ఇంట్లో సొంతమనిషి లాగా ఉంటాడు, ఒక్కొక్కసారి వీళ్ల ఇంట్లోనే పడుకుంటాడు.

ఒకసారి ఈ మగాళ్ళిద్దరికీ తెలిసిన ఒక కార్డ్ బోర్డ్ యూనిట్ ఒకటి అమ్మకానికి ఉన్నట్టుగా తెలిసింది. ఇద్దరికీ సొంతంగా ఒక వ్యాపారం ఉంటే బాగుండు అని ఉండటంతో, ఆ యూనిట్ చూడటం, ఆ పని చెయ్యగలం అనిపించడంతో, ఆ యూనిట్ కొనాలని అనుకున్నారు.

తన మీద తనకి ఉన్న నమ్మకం కనా సుజాత మీద ఎక్కువ నమ్మకమున్న మురళి, పెద్ద పనులు ఏవైనా సుజాతని అడుగుతూ ఉంటాడు మురళి.

ఇంటికొచ్చి చాలా ఉత్సాహపడిపోతూ విషయం చెప్పాడు.

భర్తని అంత ఆనందంగా ఎప్పుడూ చూడని సుజాత ఆశ్చర్యపోయింది.

"కల లాగా ఉంది సుజాతా. చెయ్యాలనుంది. ఇంతకన్నా మన జీవితం మారే అవకాశం రాదనిపిస్తోంది. అన్నిటి కన్నా నన్ను చేసుకున్నందుకు నీకు ఇన్నాళ్లకి న్యాయం చేస్తున్నాను అనిపిస్తోంది" అన్నాడు.

"ఆ ఒక్క మాట అనద్దు. నాకు ఆ మాట నచ్చదని మీకు తెలుసు, అనకండి. నాకు మీరూ ఎప్పుడూ గొప్పే. ఇది మన అందరి కోసం, మన బిడ్ద కోసం చేద్దాం అనండి" అంది.

"ఔను సుజాతా, మన బిడ్ద మన లాగా కాకుండా గొప్పగా ఔతుంది"

తలూపింది.

"కానీ ఇంత పెద్ద పని చెయ్యగలం అంటావా. తొందరపడుతున్నానా, నా వల్ల ఔతుందంటావా"

మురళి అడుగు ముందుకు వేస్తూ, మళ్ళీ వెనక్కి వస్తూ ఉంటాడని తెలుసు సుజాతకి. అందుకే ప్రోత్సహిస్తూ ఉంటుంది.

"మీరు కష్టపడే మనిషి, తప్పకుండా చెయ్యగలరు. మీరూ, శీనే కాదు, నేను కూడా నా వంతు పని చేస్తాను. మీకు వచ్చిన ఆలోచన చాలా బాగుంది, అడుగు ముందుకు వెయ్యండి"

సుజాత ఇచ్చిన ప్రోత్సాహంతో ఉరకలేసే ఉత్సాహంతో తనని తను ఒక బిజినెస్ మ్యాన్ అవ్వబోతున్నాను అనుకుంటూ బయటికెళ్లాడు మురళి.

మురళి, శీను ఇద్దరూ వెళ్ళి ఓనర్ని కలిసారు. పని ఎక్కువ అవ్వడంతో, వయసు పెరగడంతో, విశ్రాంతి తీసుకుకోవాలని అనుకుంటున్నానని, మంచివాళ్లయితే నలభై లక్షల యూనిట్ ముప్పై లక్షలకే ఇస్తానని, తనకి వేరే చోట డబ్బు సర్దాల్సి ఉందని, అందుకని యూనిట్ చూసుకుని, నచ్చితే ముందు పదిహేను లక్షలు అడ్వాన్స్ ఇమ్మని, యూనిట్ రెడీగా ఉందని, పనివాళ్ళు ఉన్నారని, వెంటనే పని మొదలుపెట్టచ్చని, ఆర్డర్స్ కూడా ఉంటాయని, మిగతా డబ్బులు బిజినెస్ లాభాల నించి ఇవ్వచ్చని, రెండేళ్ళలో మొత్తం తీర్చేయ్యచ్చని అన్నాడు ఓనర్.

జీవితంలో గొప్ప అవకాశం లభించినట్టుగా ఆనందించారు మురళి, శీను.

విషయం తెలిసిన సుజాతకి కూడా సంతోషమేసింది. ఒక చిరుద్యోగి అయిన భర్త ఒక చిన్న వ్యాపారస్తుడు ఔతున్నాడని బాగా సంతోషించింది.

తమ దగ్గరున్న డబ్బులు, బంధువుల దగ్గర చేబదులుగా తీసుకున్న డబ్బులు, మురళికి ఉన్న పొలం తాకట్టు పెట్టి పదిహేను లక్షలు యూనిట్ యజమానికి ఇచ్చేయడం, అగ్రిమెంట్ కుదుర్చుకోవడం జరిగింది.

తమ జీవితం బాగుపడబోతోంది, ఆర్ధికంగా ఎదగబోతున్నాము అని సుజాత అనుకుంటూ ఆనందిస్తున్న తరుణంలో, ఒక రాత్రి మురళి ఇంటికి తాగొచ్చాడు.

మందు అలవాటు లేని మురళి అలా తాగి రావడంతో ఆశ్చర్యపోయి ఏమైందని అడిగిన సుజాతకి, ముద్దముద్దగా మురళి చెప్పిన విషయం అర్ధం కాలేదు. శీనుకి ఫోన్ చేస్తే స్విచ్ ఆఫ్.

ఏమైందో అర్ధంకాక అలా మెలకువగా ఉన్న సుజాతకి ఎప్పుడు నిద్రపట్టిందో తెలీదు, మెలకువ వచ్చి లేచి చూసే సరికి ఎదురుగా తననే చూస్తూ ముఖంలో గొప్ప దిగులుతో, కళ్ళల్లో నీళ్ళతో మురళి.

[earthman]

మొత్తానికి ఏమి జరిగింది ఆనందం తో మందు తాగడా డబ్బులు ఏమి అయిన మిస్ అయిందా లేక ఓనర్ సుజాతని అడిగాడా 

మామూలూ కధే ఇది, కానీ మరీ అంత మామూలూ కాదు. తినబోతూ రుచెందుకు అడగడం.

[earthman]

స్పందనకి ధన్యవాదాలు పాఠకులారా. తరువాతి భాగం ఇస్తున్నాను, ఎలా ఉందో చెప్పండి.

[earthman]

తన ఎదురుగా కూర్చుని తన వైపే దిగులుగా చూస్తున్న మొగుడి దగ్గరికి వెళ్ళి పట్టుకుని అడిగింది.

"ఏమైంది చెప్పండి"

"మోసపోయాం సుజాతా"

"మోసమేంటి. అసలు విషయం చెప్పండి నాకు"

"మనం కొన్న యూనిట్ మీద అప్పు ఉందిట. ఆ అప్పు తీర్చకుండా అది మన సొంతం కాదుట"

"అప్పుందా. అప్పుంటే మనకి ఎలా అమ్మారు"

"అప్పుందని మనకి తెలీదు, పక్క యూనిట్ల వాళ్ళకి తెలీదుట"

"అప్పుందని ఎవరికీ తెలీదా"

"బ్యాంకుల దగ్గర తీసుకున్న అప్పు కాదుట. ఇది ప్రైవేట్ బాకీట"

"అంటే"

"అప్పు తీర్చకుండా మనం సొంతం చేసుకుంటే మనల్ని ఏమైనా చేసేలాంటి వాళ్ళు"

"ఇంకా ఎంత ఇస్తే మనదౌతుంది"

"ఇంకో ఇరవై లక్షలు"

"ఇరవై లక్షలా, మన దగ్గర లేవు కదా. బిజినెస్ వద్దూ ఎమీ వద్దూ, చేసుకున్న అగ్రిమెంట్ చింపేసి, మనం ఇచ్చిన అడ్వాన్స్ తీసేసుకుందాం"

"ఆ డబ్బులు యూనిట్ ఓనర్ వేరే అప్పులుంటే తీర్చేసాడట. ఇరవై లక్షలిస్తే యూనిట్ మన పేర రాసి డాక్యుమెంట్స్ ఇస్తానన్నాడు"

"మన డబ్బులతో తన అప్పులు ఎలా తీర్చుకున్నాడు. మనం వెనక్కి డబ్బులు అడిగితే అప్పుడి వెనక్కి ఇవ్వాలి కదా"

"మనం తీసుకుంటాం అని అంత గట్టిగా అన్నాం కదా"

"అయితే మనం ఇప్పుడేం చెయ్యాలి"

"మిగిలిన డబ్బులు ఇస్తే యూనిట్ మనదౌతుంది, లేదా డబ్బులు వదులుకోవాలి"

"మిగిలిన డబ్బులు అప్పుడే వద్దు, జరిగే బిజినెస్ నించి ఇవ్వమని చెప్పాడు అన్నారు కదా మీరు"

"మనతో ఈ మాట అన్నాడు, కానీ అప్పటికే హక్కులు వేరే వాళ్ల దగ్గర ఉన్నాయిట. వాళ్ళు మొత్తం ఇచ్చేదాకా పని మొదలుపెట్టేది లేదు అన్నారు"

"అలా ఎలా. పని మొదలుపెట్టి, ఆర్డర్స్ వస్తూ ఉంటే, సప్లై చేస్తూ ఉండి, ఆ డబ్బుల నించి అప్పు తీర్చేస్తాం, రెండేళ్ళలో తీరుస్తాం కదా"

"ఓనర్ అలానే అన్నాడు. కానీ హక్కులు ఉన్న వాళ్ళు అలా అనట్లేదు, దానికి ఒప్పుకోలేదు. ఇరవై లక్షలు ఒకేసారి ఇమ్మంటున్నారు. మొత్తం ఇస్తేనే తెరిచేది అన్నారు"

"యూనిట్ మూసేస్తే వాళ్లకీ నష్టమే కదా"

"వాళ్ళు వేరేవాళ్లకి అమ్ముకుంటారు, వాళ్లకి నష్టం లేదు"

"వేరేవాళ్లకి ఎలా అమ్ముతారు, మనం అడ్వాన్స్ ఇచ్చి, అగ్రిమెంట్ చేసుకున్నాం కదా"

"మనం అగ్రిమెంట్ చేసుకున్నది యూనిట్ ఓనర్తో, కానీ హక్కులు వీళ్ళ దగ్గరే ఉన్నాయి"

"అలా ఎలా చేస్తారు"

"మనం ముప్పై లక్షలు ఒకేసారి ఇచ్చుంటే మనకే ఇచ్చుండేవాడుట. మనం పదిహేను లక్షలు ఇచ్చే లోపు ఓనర్ తను అప్పున్న వాళ్ళకి హక్కులు ఇచ్చేసాడట. వాళ్ళు ఓనర్ లాగా రెండేళ్ళ గడువు ఇవ్వకుండా డబ్బులు ఒకేసారి ఇవ్వమంటున్నారు"

"మన దగ్గర లేవు, మనం ఇవ్వలేము, ఇప్పుడేంటి"

"వాళ్ళు వేరే బేరం వస్తే అమ్ముకుంటారు"

"మరి మన డబ్బులు"

"ఆ ఓనర్ ఎప్పుడిస్తాడో తెలీదు, అసలు ఇస్తాడో లేదో కూడా తెలీదు"

"అయితే ఎవరైనా లాయర్ని కలుద్దాం"

"నిన్న కలిసాం"

"ఏమన్నారు"

"ఇవన్నీ మామూలని, ఇలాంటివి కోర్టు దాకా వెళ్లకుండా చూసుకోవాలని, ముందే విచారించుకుని అడ్వాన్స్ ఇవ్వాల్సిందని, డబ్బులుంటే మిగతావి ఇచ్చేసి యూనిట్ సొంతం చేసుకోమని, లేదా బతిమిలాడి ఎంతో కొంత వెనక్కి తీసుకోమని అన్నారు"

"అయితే బతిమిలాడి వెనక్కి తీసుకుందాం, కొంత పోతే పోయింది"

"అతనికి చాలా అప్పులు ఉన్నాయిట. వడ్దీలు కట్టలేకే, అప్పులన్నీ తీర్చడానికి నలభై లక్షల యూనిట్ ముప్పై లక్షలకి అమ్ముతున్నాడుట"

"శీనూ ఎక్కడ"

"లాయర్ మనల్నే తేల్చుకోమన్న తర్వాత వాడు ఎటో వెళ్ళాడు. వాడికి కూడా ఏం చెయ్యాలో తెలియలేదు"

మొగుడు చెప్తున్న ఒక్కొక్క మాటా వింటున్న సుజాతకి తల పగిలిపోతుందన్నట్టుగా అనిపించసాగింది.

"మనం మోసపోయాం సుజాతా, ఇరుక్కుపోయాం"

ఆ మాటతో ఒక్కసారిగా "ఇవన్నీ తెలీదా మీకు, ఏమీ కనుక్కోకుండా ఇంత పెద్ద పని చేస్తారా. అయినా మనకెందుకు ఇంత పెద్దవి, మన స్థాయికి తగ్గవి చూసుకోవాలి. నేను వచ్చుంటే ఇలా జరిగేది కాదు, అగ్రిమెంట్ మొత్తం చదివి డబ్బులు ఇచ్చుండేదాన్ని" అంటూ మొదటిసారిగా పట్టలేని కోపంతో అరిచింది సుజాత.

సుజాత ఏ మాట అనకుండా ఉంటే చాలు అనుకుంటూ ఉండేవాడో, ఆ మాట అనేసరికి, ఎన్నో ఏళ్ళుగా తనని చేసుకున్నందుకు సుజాతకి బాధగా ఉండి ఉంటుంది అన్న ఆలోచన నిజమైనట్టుగా, తన స్ధాయి ఇది అని సుజాత అన్నట్టు అనిపించి, ఒక్కసారిగా ఏడ్చేసాడు మురళి.

విషయం అర్ధమైంది సుజాతకి.

వెంటనే మురళిని హత్తుకుని... "ఏదో పరిష్కారం ఉంటుంది దీనికి, అదేంటో ఆలోచిద్దాం. ఈ జన్మకి ఒకరికొకరం మనం. ఏదున్నా, లేకపోయినా ఇద్దరికీ. సుఖమైనా, కష్టమైనా, ఇద్దరిదీ" అని చెప్పింది.

అలానే కాసేపు ఉండిపోయారు ఇద్దరూ.

[earthman]

స్పందనకి ధన్యవాదాలు పాఠకులారా.

తరువాతి భాగం ఇస్తున్నాను, ఎలా ఉందో చెప్పండి.

[earthman]

కాలింగ్ బెల్ మోగింది.

సుజాత వెళ్ళి తలుపు తీసింది.

ఎదురుగా శీను.

లోపలికొచ్చి ఏమీ మాట్లాడకుండా కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.

లోపల నించి బయటకి వచ్చాడు మురళి.

సుజాత కూడా కూర్చుంది.

"నేను మళ్ళీ వెళ్ళి లాయర్ని కలిసాను, ఆయన వేరే లాయర్ గురించి చెప్పాడు, అక్కడికి వెళ్ళాను. వాళ్ళు మన అగ్రిమెంట్ డాక్యుమెంట్స్, మిగిలిన అన్ని వివరాలు, మొత్తం తీసుకుని సాయంత్రం రమ్మన్నారు" అన్నాడు శీను.

"ఈ కొత్త లాయర్ మన డబ్బులు వెనక్కి ఇప్పించగలడా" అడిగింది సుజాత.

"ఈ లాయర్ ఇలాంటివి చూస్తూ ఉంటాడుట, మనకి ఎంతో కొంత మేలు జరగచ్చు, చూద్దాం. సుజాతా నాకు వేడి కాఫీ ఇవ్వవా, తల నెప్పిగా ఉంది, కాఫీ తాగి పడుకుంటాను, సాయంత్రం లేపు నన్ను" చెప్పాడు శీను.

తలూపుతూ కాఫీ పెట్టడానికి లోపలికెళ్ళింది సుజాత.

"కొంత పోయి మిగిలింది వెనక్కొచ్చినా చాలు శీను" అన్నాడు మురళి.

"చూద్దాం, సాయంత్రం తేలుతుంది, నువ్వు ఎక్కువ ఆలోచించకు, మనం ఎవరికీ అన్యాయం చెయ్యని వాళ్లం, మనకి ఏదో ఒక మార్గం దొరకకపోదు" అన్నాడు శీను.

"ఏదో ఒకలా డబ్బులు వెనక్కొస్తే చాలు శీను, ఇక ఇలాంటి పని ఎప్పుడూ చెయ్యం"... కాఫీతో గదిలోకి వస్తూ అంది సుజాత.

అందరూ కాఫీ తాగారు. శీను పడుకున్నాడు.

సాయంత్రం అయింది. శీనూని లేపారు. ఉన్న డాక్యుమెంట్స్ అన్నీ తీసుకుని లాయర్ దగ్గరికి బయలుదేరారు మగాళ్ళిద్దరూ.

మురళి మొహంలో బాధ. ధైర్యం చెప్తున్నట్టుగా భుజం తట్టి పంపించింది సుజాత.

లాయర్ ఇంటికి వెళ్లారు.

డాక్యుమెంట్స్ అన్నీ చూసి, ఓనర్ ఏమన్నాడో మొత్తం చెప్పమన్నాడు లాయర్.

నలభై లక్షల యూనిట్ అమ్ముతున్నారని తెలిసిందని, వెళ్ళి చూసామని, అంతా బాగుందని, పదిహేను లక్షలు అడ్వాన్స్ ఇవ్వమని, మిగిలిన డబ్బులు బిజినెస్ జరిగేదాన్ని బట్టి ప్రతి నెలా కట్టచ్చు అన్నారని, అందుకే పదిహేను లక్షలు అడ్వాన్స్ ఇచ్చామని, తాము ఇచ్చిన డబ్బులతో ఓనర్ వేరే బాకీలు తీర్చేసాడని, తాము పని మొదలుపెట్టే లోపే వేరేవాళ్ళు ఎవరో యూనిట్ హక్కులు రాయించుకున్నారని, వాళ్ళిప్పుడు ఇరవై లక్షలు ఒకేసారి ఇమ్మంటున్నారని, లేదంటే యూనిట్ లోకి రానివ్వం అన్నారని, యూనిట్ వేరేవాళ్లకి అమ్ముకుంటాం అన్నారని, మొత్తం చెప్పాడు మురళి.

డబ్బులిచ్చినట్టు ఉన్న డాక్యుమెంట్ చూస్తూ తల అడ్డంగా ఊపాడు లాయర్.

అర్ధం కానట్టు చూసారు మురళి, శీను.

"మీరు డబ్బులు ఇచ్చినట్టుగా నోట్ ఉంది, కానీ ఆ డబ్బులు యూనిట్ కొనడం కోసం అన్నట్టుగా లేదు, అడ్వాన్స్ అని లేదు, అప్పు ఇచ్చినట్టు అని కూడా అనుకోవచ్చు" చెప్పాడు లాయర్.

"అంటే మా డబ్బులు వెనక్కి వస్తాయి కదా సార్" అన్నాడు మురళి.

"వస్తాయి కానీ అప్పుకి వడ్డీ ఇంత అని, నెలకి ఇంత కడతాను అని కానీ ఎక్కడా లేదు" బదులిచ్చాడు లాయర్.

"మేము ఇచ్చింది అప్పు కాదు కదా సార్, అడ్వాన్స్ కదా, అప్పు ఇవ్వలేదు కాబట్టే వడ్డీ గురించి లేదు కదా" అన్నాడు శీను.

"నిజమే, కానీ ఇందులో ఎలాంటి డీటెయిల్స్ లేవు, కేవలం అప్పు ఇచ్చినట్టుగా ఉంది అంతే. మీరు కోర్టుకి వెళ్ళచ్చు, కానీ ఆ ఓనర్ తన దగ్గర ఇవ్వడానికి డబ్బులు లేవు అంటే అతనికి జైలు శిక్ష వేస్తారు కానీ మీ డబ్బులు మాత్రం మీకు రావు" అన్నాడు లాయర్.

"మమ్మల్ని ఏం చెయ్యమంటారు సార్" అడిగాడు మురళి.

"చేసేదేం లేదు, ఆ ఓనర్ని కలిసి కాళ్ళ మీద పడి డబ్బులు వెనక్కి ఇవ్వమని చెప్పడమే" బదులిచ్చాడు లాయర్.

"ఆయనకి వేరే అప్పులు ఉంటే అవి తీర్చాడు సార్" చెప్పాడు శీను.

"అయితే అతని ఇచ్చేదాకా ఎదురుచూడాల్సిందే, ఇంకేమీ చెయ్యలేం" అన్నాడు లాయర్.

"మేమిచ్చిన అడ్వాన్స్ కొంత అప్పు చేసి తెచ్చింది సార్, మా స్థలం కూడా తాకట్టు పెట్టాం, దానీ వడ్డి కట్టాలి, మా జీతాలతో ఇవన్నీ జరగవు సార్. అమ్మడానికి, తాకట్టు పెట్టడానికి మా దగ్గర ఇంకేమీ లేవు సార్" దీనంగా అన్నాడు మురళి.

"ఇవన్నీ సంతకాలు పెట్టడానికి ముందు, డబ్బులు ఇచ్చే ముందు ఆలోచించుకుని, మా లాంటి లాయర్లతో మాట్లాడి చెయ్యాల్సిన పనులయ్యా. చేతులు కాలాక ఇప్పుడు ఆకులు పట్టుకుంటే ఎలా" కుండ బద్దలు కొట్టినట్టు అన్నాడు లాయర్.

అక్కడే కళ్ళ వెంట నీరు వచ్చింది మురళికి, వెంటనే బయటకి వెళ్ళాడు.

"మళ్ళీ వస్తాను సార్" అంటూ మురళి కోసం పరిగెత్తాడు శీను.

అక్కడే ఒక చెట్టు కింద ఉన్న బెంచ్ మీద కూర్చుని కళ్ళ వెంట నీళ్ళతో తల వంచుకుని ఉన్నాడు మురళి.

మురళి పక్కకి వచ్చి భుజం మీద చెయ్యి వేసాడు శీను.

"నేను చచ్చిపోతానురా, ఈ నరకం నా వల్ల కావట్లేదు, సుజాత ముందు నేను తల ఎత్తుకోలేకపోతున్నా, నాకు లక్ష రూపాయల ఇన్ష్యురెన్స్ పాలసీ ఉంది, నేను పోతే ఆ డబ్బుల్లన్నా సుజాతకి వస్తాయి, నేను ఉండను కాబట్టి అప్పులవాళ్ళు ఎవరూ తనని అప్పు తీర్చమని అడగరు, నేను ఉండటం కన్నా లేకపోతేనే సుజాతకి హాయిగా ఉంటుందిరా, నా వల్ల ఏ ఉపయోగం లేదు తనకి, నేను చచ్చిపోతానురా" ఏడుస్తూ అన్నాడు మురళి.

"నోరు మూసుకోరా, ఈ మాత్రానికే అంత మాటలు ఎందుకు, నువ్వు బాధపడకు, ఓనర్ని మళ్ళీ కలుద్దాం, మన పరిస్థితి చెప్దాం, ఎలా మాట్లాడాలి అనేది లాయర్ని అడుగుదాం. నువ్వు ఇంటికి వెళ్ళు, నేను మనం ఏం చెయ్యాలి అనేది తెలుసుకుని వస్తా"... అంటూ మొబైల్ తీసి ఫోన్ చేసాడు మురళి.

పది నిముషాల్లో ఆటోలో వచ్చింది సుజాత. మురళిని ఇంటికి తీసుకెళ్ళమని చెప్పి వాళ్లని పంపించి మళ్ళీ లోపలికి వెళ్ళాడు శీను.

"సార్ ఆ ఓనర్తో ఏం మాట్లాడాలో చెప్పండి, మీరు అడగమన్నది అడుగుతాం" అడిగాడు శీను.

"నేను చెప్పేది ఏముందయ్యా, అతను ఏం చెప్తే వింటాడో నాకెలా తెలుస్తుంది. మీ పని లా గురించి కాదు, అతని క్యారెక్టర్ గురించి. అతని మనసు కరిగేలా అవీ ఇవీ చెప్పి కాళ్ళ మీద పడండి, అంతకు మించి చెయ్యగలిగింది ఏమీ లేదు" తేల్చాడు లాయర్.

"అదేంటి సార్ అలా అంటారు"

"ఇంకేం అనమంటావు, ఈ ముందుచూపు ముందు ఉండాలి, ఇరుక్కున్నాక ఇప్పుడు చెయ్యగలిగింది ఏమీ లేదు"

సహజంగా ధైర్యంగల శీనుకి మొదటిసారి డబ్బులు వెనక్కి రాకపోవచ్చు అని అనిపించసాగింది. వెంటనే మురళి చచ్చిపోతాను అన్న మాటలు కూడా గుర్తొచ్చాయి.

డాక్యుమెంట్స్ తీసుకుని బయటకి వచ్చి, చెట్టు కింద ఉన్న బెంచ్ మీద కూర్చుని తల పట్టుకుని ఇప్పుడు ఏం చెయ్యాలి, ఒకవేళ మురళి ఏదైనా చేసుకుంటే ఇక అంతే, సుజాత, పాప సంగతి, వామ్మో అనుకుంటూ తల ముక్కలవుతుంటే కళ్ళు మూసుకుని ఆలోచనల్లో ఉండిపోయాడు మురళి.

[earthman]

ఇలాగే జరుగుతోంది. ఒకే స్థలాన్ని ఇద్దరికంటే ఎక్కువమంది అమ్మేయడం, ఇందులో తమాషా ఏంటంటే అందరి పేరున రిజిష్టర్ కూడ చేయడం. తల తాకట్టు పెట్టి మొత్తం అంతా కట్టేక రేటు పెంచేయడం లేకపోతే ఇంకోడు వచ్చి ఎది నాది అనడం...కలియుగం నిజంగానే అంతానికి దగ్గరైనట్లుంది. 

కథ బావుంది, వర్తమానానికి తగినట్లు. మనది కథ కదా, కాస్త మసాలా కూడా జోడిస్తే బావుంటుందేమో ఆలోచించండి.

ముందుభాగాల్లో కాస్త ఉంటుంది మసాలా. ఆ మసాలా గురించే నిజానికి కథ.

కాకపోతే నేను కథకి ముందు చెప్పినట్టు, ఇదొక సైకలాజికల్ కథ, మాటలు ఎక్కువ ఉంటాయి. ఆ మాటలు, ఆ పార్ట్ బాగుండాలంటే పునాది బాగా పడాలి, ఇప్పటిదాకా రాసిందంతా ఆ పునాదే.

[earthman]

తదుపరి భాగం ఇస్తున్నాను, కథని ఇక ముందుకి తీసుకెళ్తాను.

[earthman]

ఈ సమస్య నించి ఎలా బయటపడాలా, ఒకవేళ డబ్బులు వెనక్కి రాకపోతే, మురళికి ఏదన్నా అయితే పరిస్థితి ఏంటి అని ఆలోచిస్తూ తలపట్టుకుని కూర్చున్న శీను, సిగరెట్ తాగుదామని పక్కనున్న ఒక షాప్ దగ్గరికి వెళ్లాడు.

సిగరెట్ ఒకటి కొని ముట్టిస్తుండగా... "లైటర్ ఉందా" అని ఎవరో షాప్ అతన్ని అడగడం వినిపించింది.

అడిగిన అతను లైటర్ కొని పక్కనే ఆగున్న కార్ దగ్గరికి వెళ్ళి లైటర్ లోపల ఎవరికో ఇచ్చి మళ్ళీ షాప్ దగ్గరికి వచ్చి ఇంకేవో కొనసాగాడు.

కార్లో వ్యక్తి కూడా సిగరెట్ ముట్టించి, విండో కిందికి దింపి పొగ బయటకి ఊదసాగాడు.

ఆ పెద్ద కార్ వంక చూస్తూ, ఏవడి అదృష్టం వాడిది అని మనసులో అనుకుని, ఇంకో సిగరెట్ కొందామని షాప్ మెట్లెక్కుతున్న శీను భుజం మీద చెయ్యి పడటంతో వెనక్కి తిరిగాడు.

అప్పటిదాకా ఆ పెద్ద కార్లో ఉండి సిగరెట్ కాలుస్తున్న వ్యక్తి భుజం మీద చెయ్యేడంతో, అర్థం కాక, ఏం కావాలి అన్నట్టు చూసాడు శీను.

"అయితే నన్ను గుర్తుపట్టలేదు"

"మీరు, ఏమో, నేను మీకు తెలుసా"

"రాజాపేట హైకాలేజ్, నైన్త్ క్లాస్, మమత, ఇవి గుర్తున్నాయా"

"మీరు"

"నా పుట్టినరోజు, వాగులో ఈత, నేను లోతు తెలీక దిగితే, నన్ను పట్టుకుని పైకి లాగావు"

"మధుకర్"

"నేనే శీను, మధుకర్"

"అస్సలు గుర్తుపట్టలేదు, నువ్వు ఊరు నించి వెళ్ళిపోయాక ఒక్కసారి కూడా కలిసినట్టులేము కదా"

"లేదు కలవలేదు, ఇరవైరెండేళ్ళయింది మనం కలిసి"

"అవును మళ్ళీ ఎప్పుడూ నిన్ను చూడలేదు, చాలా మారిపోయావు, అస్సలు గుర్తుపట్టలేదు, ఎవరో అనుకున్నాను"

"నువ్వు మాత్రం అలాగే ఉన్నావు, అందుకే గుర్తుపట్టాను, సంతోషం. నువ్వు ఫ్రీ అంటే చెప్పు, రాత్రంతా మాట్లాడుకుందాం"

"పెద్ద పనుంది మధు, ఆ పని చూసుకుని కలుస్తాను, నీ నంబర్ ఇవ్వు, ఫోన్ చేస్తాను"

"నువ్వే నీ నంబర్ ఇవ్వు, నా పనులు అవ్వగానే నేను ఫోన్ చేస్తాను. నిజంగా నీతో మాట్లాడాలనుంది, నీతో మాట్లాడాకే నేను మళ్ళీ ఇంటికి వెళ్ళేది"

"ఏ ఊర్లో మధు మీరుండేది"

"న్యూ యార్క్"

"అంటే"

"అమెరికా"

"అమెరికాలో ఉంటావా, అబ్బో"

ఇంతలో వెనక నించి షాపులో వస్తువులు కొన్న డ్రైవర్... "అన్నీ కొన్నాను సార్, మీరు ఎప్పుడంటే అప్పుడు వెళ్లడమే" అన్నాడు.

"సరే శీను నాకు పనుంది, నీ నంబర్ ఇవ్వు" అని శీను నంబర్ తీసుకుని షేక్ హ్యాండ్ ఇచ్చి కార్లో వెళ్ళిపోయాడు మధు.

కార్ వెళ్ళిన వైపే చూస్తూ, మధు వల్ల లాభం ఏదైనా కలుగుతుందా అని ఆలోచిస్తూ ఇంటికి బయలుదేరాడు శీను.

ఇంటికెళ్లాక చూస్తే మురళి నిద్రపోతున్నాడు, బయట కుర్చీలో ఏడ్చిన మొహంతో సుజాత.

వెళ్ళి సుజాత భుజం మీద చెయ్యేసి... "నువ్వేమీ బాధపడకు, ఏం కాదు" అన్నాడు శీను.

"డబ్బులు పోతే పోయాయి, ఆయనకి ఏం కాకుండా చూడు. మనిషి మనిషిలా లేడు. నాకు భయంగా ఉంది"

"నీకే భయం వద్దు. మురళికి ఏం కాదు, మనకి సాయం కూడా దొరకచ్చు అసలు" అంటూ మధు గురించి ఆలోచించసాగాడు శీను.

ఇంతలో ఫోన్ మోగింది.

[earthman]

తరువాతి భాగం ఇస్తున్నాను, కథ ఇంకొంచెం ముందుకి కదిలింది.

[earthman]

ఫోన్ తీసుకుని బయటకి వెళ్ళాడు శీను.

శీను వెనకే తలుపుదాకా వెళ్ళింది సుజాత.

"ఇది మీకు ఏమన్నా న్యాయంగా ఉందా, అన్ని లక్షలు మేము ఎక్కడ నించి తీసుకురాగలం. మా డబ్బులు ఇచ్చి మేము ఇరుక్కుపోయాము. మీకు మాకు ఏమన్నా సంబంధం ఉందా, మమ్మల్ని ఎందుకిలా ఇబ్బంది పెడుతున్నారు, మీ దగ్గర డబ్బులు తీసుకుంది మేము కాదు కదా"... శీను అంటూ పోతున్నాడు.

విషయం అర్ధమైంది సుజాతకి. బాధగా వెనక్కి తిరిగింది. ఎప్పుడొచ్చాడో తెలీదు శీను అంటున్న మాటలన్నీ సుజాత పక్కనే ఉండి విన్నాడు మురళి.

వెనక్కొచ్చి తలపట్టుకుని కుర్చీలో కూర్చున్నాడు. భుజం మీద చెయ్యేసి పక్కనే కూర్చుంది సుజాత.

లోపలికొచ్చాడు శీను.

"ఏమంటున్నారు"... అడిగింది సుజాత.

"డబ్బుల గురించే మనం ఏమని ఆలోచించుకున్నామో అడుగుతున్నారు, మనం తొందరగా చెప్పకపోతే వాళ్ళు యూనిట్ వేరేవాళ్ళకి అమ్మేస్తారుట"... ఉన్నమాట చెప్పేసాడు శీను.

"ఆ ఓనర్ని కలిసి నేను మాట్లాడతాను, మీరు డబ్బులిచ్చింది ఆయనకే కదా, నేను మాట్లాడతాను" లేస్తూ అంది సుజాత.

"వద్దు సుజాత" గట్టిగా అన్నాడు మురళి.

మురళి వైపు చూసింది సుజాత.

"ఇది నేను చేసిన వెధవపని, తప్పు చేసింది నేను, బ్రతిమిలాడినా, కాళ్లమీద పడ్డా నేనే చేస్తాను, నువ్వు వద్దు"

"ఇంట్లో ఆడవాళ్లు కూడా ఇబ్బంది పడుతున్నారు అని తెలిస్తే ఆయన డబ్బులు తిరిగిస్తాడేమో అని"

"వద్దు, మగాడు చేసిన తప్పుకి ఆడది తప్పు చేసినట్టు మాట్లాడడం వద్దు, నువ్వు కలవద్దు" గట్టిగా అన్నాడు మురళి.

మళ్ళీ ఫోన్ మోగింది.

"ఆఫీస్ నించి" అంటూ మళ్ళీ బయటకి నడిచాడు శీను.

పది నిమిషాలు గడిచాయి.

లోపలికొచ్చాడు శీను.

"ఏంటి శీను" అంది సుజాత.

తల అడ్డంగా ఊపుతూ, చెప్పకుండా అలానే ఉన్నాడు శీను.

"చెప్పు శీనూ, ఏమన్నారు" అడిగాడు మురళి.

"మనం ఉద్యోగాలు చేస్తున్నామా, మానేస్తామా అని అడిగారు. మానేస్తున్నాం అంటే కొత్తవాళ్లని పెట్టుకుంటారుట" చెప్పాడు శీను.

మౌనంగా అయిపోయాడు మురళి. పరిస్థితి దిగజారుతూ జీవితం పైకి రాలేని లోతుల్లోకి వెళ్తున్నట్టు అనిపించసాగింది. ఏమీ మాట్లాడకుండా గదిలోకి వెళ్ళి మంచం మీద పడుకున్నాడు.

వెనకే వెళ్ళబోయింది సుజాత.

"నాకు అన్నం పెట్టు సుజాత, ఆఫీస్ వాళ్ళని కలిసి, మా ఉద్యోగాల గురించి మాట్లాడతాను. ఒకళ్ళు అప్పిచ్చే అవకాశం ఉంది. అన్నం పెట్టు, చాలా పనులున్నాయి" అన్నాడు శీను.

"ఏమీ వండలేదు, వెంటనే చేస్తాను"... అంటూ వంటింట్లోకి వెళ్ళి వంట మొదలుపెట్టింది సుజాత.

మురళి దగ్గరికెళ్ళాడు శీను.

"ఆఫీస్ సంగతి నేను వెళ్ళి మాట్లాడతాను. నిన్న మా చిన్నప్పటి ఫ్రెండ్ ఒకడు కనిపించాడు, డబ్బున్నవాడు, అతనిని అడిగి చూస్తాను. అన్నం తిని రెడీగా ఉంటాను, అతను ఫోన్ చేస్తే వెళ్ళి కలిసి విషయం చెప్పి డబ్బులు అడుగుతాను, నువ్వేం కంగారుపడకు, నువ్వు కూడా కాస్త తిను" మురళితో అని బయటకి వచ్చాడు శీను.

ఏం మాట్లాడకుండా ఆలోచనల్లో పడిపోయాడు మురళి.

ఆఫీస్ వాళ్లని కలిసి, డబ్బులు ఇరుక్కుపోయాయని, రెండు మూడు రోజులు టైం కావలని వాళ్ళని బ్రతిమిలాడుకుని ఇంటికొచ్చాడు శీను.

"ఏమన్నారు" అడిగింది సుజాత.

"నాలుగురోజులు టైం ఇచ్చారు, ఈ నాలుగురోజులు ఒక ఆలోచన తప్పింది" అని కుర్చీలో కూర్చున్నాడు శీను.

శీను చెప్పింది విన్నాడు మురళి. బుర్రంతా పిచ్చిగా అనిపించసాగింది మురళికి. తను చేసిన తప్పుకి అందరూ బాధపడుతూ ఉండటం, అందరినీ ఆనందానికి దూరం చేసినట్టుగా అనుకోసాగాడు.

అన్నం తిని మధు చేసే ఫోన్ కోసం ఎదురుచూస్తూ ఉన్నాడు శీను.

ఫోన్ మోగింది.

[earthman]

తరువాతి భాగం ఇస్తున్నాను. కథ ముందుకి పోతోంది.

[earthman]

వెంటనే ఫోన్ ఎత్తాడు శీను.

అవతల నించి మధు.

మధు గొంతు వెంటనే గుర్తుపట్టలేదు కానీ ఫోన్ చేసింది మధేనని తెలియడంతో శీను మొహం వెలిగిపోయింది.

"హల్లో శీనేనా"

"అవును మధు, నేనే"

"ఎక్కడున్నావు శీను"

"మూసా పేట"

"అమీర్ పేట వైట్ పాండా బార్ తెలుసా"

"తెలుసు మధు, చాలా పెద్ద బార్"

"ఈ బార్ లోనే ఉన్నాను నేను. మా ఫ్రెండ్ ఒక అతనిని కలిసి అక్కడే ఉన్నాను. నువ్వు వెంటనే వచ్చెయ్"

"ఈ బార్ లోకి నా లాంటి వెళ్లరు మధు, నన్ను రానిస్తారో లేదో తెలీదు."

"ఏం ఇబ్బంది లేదు, నువ్వు వస్తున్నట్టు చెప్తాను. నీ పేరు చెప్పు, ప్రైవేట్ రూం పార్టీ అని చెప్పు, లోపలికి తీసుకొస్తారు"

సరేనంటూ ఫోన్ పెట్టేసాడు శీను.

మురళి నిద్రపోతున్నాడు.

బట్టలు మడతపెడుతూ బయట గదిలోకి వచ్చింది సుజాత.

"ఎవరూ శీనూ ఫోన్"

"మా చిన్నప్పటి క్లాస్ మేట్, బాగా డబ్బులున్నవాడు. చాలా ఏళ్ళ తరువాత నిన్న కనిపించాడు, నన్ను కలిసి మాట్లాడాలి అన్నాడు. ఇప్పుడు కలుస్తున్నాను. అవకాశం ఉంటే అతనిని అప్పు అడుగుతాను"

"చాలా ఏళ్ళ తర్వాత కనిపించాడు అంటున్నావు. డబ్బులు అడిగితే ఏం బాగుంటుంది. ఇస్తాడంటావా"

మురళి పడుకున్న గది వైపు చూసాడు శీను.

"నిద్రపోతున్నాడు" అన్నట్టు కళ్ళు మూసి తల వంచింది సుజాత.

"ఏన్నో ఏళ్ళ తర్వాత కలుస్తున్నది నిజమే. అతని గురించి ఏమీ తెలియదు అనేది కూడా నిజమే. కానీ నిన్న చాలా బాగా మాట్లాడాడు. అమెరికాలో ఉంటాడుట, అంటే బాగా డబ్బులు ఉంటాయి కదా. మన సంగతి చెప్తాను. మన కష్టం చెప్తాను. ఏదన్నా సాయం చేస్తాడనే అనిపిస్తోంది. అనుకోకుండా ఎలా ఇరుక్కున్నామో, అలా అనుకోకుండా మా ఫ్రెండ్ కనిపించినట్టుగా ఉంది. చూద్దాం"

'మీ ఫ్రెండ్ పేరు"

"మధుకర్. హైకాలేజ్ క్లాస్ మేట్స్ మేము. మా సీనియర్ ఒకమ్మాయి ఉండేది, ఆ అమ్మాయి గురించి చాలా మాట్లాడుకునేవాళ్ళం. క్లోజ్ ఫ్రెండ్స్ అనుకో. చిన్నప్పుడు అతని పుట్టినరోజున లోతు తెలియకుండా నీళ్ళల్లోకి దిగితే నేనే పైకి లేపాను. నిన్న తనే గుర్తుచేసాడు ఈ విషయం"

"మరి ఎప్పుడూ చెప్పలేదే ఈయన గురించి"

"నైన్త్ క్లాస్ తరువాత వెళ్ళిపోయాడు. ఏమయ్యాడో తెలీదు. ఏదో ఆస్తి గొడవ ఉంది అని ఎవరో అన్నారు. ఇంకేమీ తెలియలేదు అప్పుడు. మళ్ళీ నిన్నే చూడటం"

తల ఊపింది సుజాత.

"ఒక వెయ్యి ఉంటే ఇవ్వు. మరీ డబ్బులు లేకుండా వెళ్తే బాగోదు. బిల్ నాలుగైదు వేలు అవుతుంది, మధునే ఇస్తాడు. కనీసం నేనొక వెయ్యితో వచ్చాను అంటే బాగుంటుంది"

"ఎక్కువ లేవు శీనూ, అవసరం లేకుండా ఖర్చుపెట్టకు"

"తెలుసు, ఇప్పుడు మనకి వంద కూడా ఎక్కువ కిందే లెక్క"

"నిజంగా ఆయన సాయం చేస్తే, ఆయన కాళ్ళకి దండం పెడతాను" ...కొన్ని రోజుల తర్వాత మొదటిసారి కొంచెం ఆనందంగా అంది సుజాత.

"నువ్వేంటి, నేను కూడా పెడతాను. కాళ్ళు కడిగి నెత్తి మీద చల్లుకుంటాను, చూద్దాం. సరే వెళ్ళొస్తాను. మురళి లేస్తే విషయం చెప్పు" ...అంటూ బయటకి వెళ్ళాడు శీను.

ఆయనెవరో తెలీదు, కానీ సాయం చేస్తే మాత్రం ఆయని జీవితంలో మర్చిపోను అని మనసులో అనుకుంది సుజాత. అప్పుడు సుజాతకి తెలీదు, నిజంగానే మధుని జీవితంలో మర్చిపోలేదని.

[earthman]

గుడ్...గుడ్. కథ ఇప్పుడేఅ రసకందాయంలో పడుతోందన్నమాట. అన్నట్లు ఇలా మోసం చేసేవాళ్ళను ఒకాట ఆడుకుంటే బావుంటుందేమో...కనీసం ఊహలలోనన్నా.

ఇంకా పడలేదు. ఇంకో రెండు, మూడు భాగాల తరువాత పడుతుంది.

అలానే ఇది మోసగాళ్ళు, అమాయకులు, ఇలాంటి కథ కాదు. మనస్తత్వాల కథ. ముందుకి పోతోంది అనుకున్నట్టే.

[earthman]

తరువాతి భాగం ఇస్తున్నాను, ఎలా ఉందో చెప్పండి.

[earthman]

ఆటో బార్ ముందు ఆగింది. పెద్ద బార్ అది. అంత పెద్ద బార్లోకి తనని రానిస్తారా అని అనుమానంగానే ఉంది శీనుకి.

లోపలికి వెళ్ళాడు. వెళ్ళగానే ఎదురయ్యాడు ఒక వెయిటర్.

"నా పేరు శీను, ప్రైవేట్ రూం పార్టీ" అన్నాడు నెమ్మదిగా.

"రండి, సార్ చెప్పారు, మీరొస్తారని"... అంటూ లోపలికి తీసుకెళ్ళాడు వెయిటర్.

లోపలంతా చల్లగా ఉంది. చాలా టేబుల్స్ ఉన్నాయి. ఇలాంటి చోట ఉన్నాడంటే మధు దగ్గర బాగా డబ్బులున్నట్టే, ఉన్న స్థితి గురించి చెప్పుకుని, చేతులు పట్టుకుంటే మధు ఆదుకుంటాడు అనుకున్నాడు శీను.

రూం తలుపు తీసి శీనుని లోపలికి పంపించి వెళ్ళిపోయాడు వెయిటర్.

లోపలికెళ్ళాడు శీను.

లోపలంతా లైట్లతో బ్రహ్మాండంగా ఉంది. ఎదురుగా పెద్ద సోఫా మీద ఉన్నాడు మధు.

శీనుని చూడాగానే నవ్వుతూ రమ్మన్నట్టు చెయ్యి ఊపాడు.

చిన్నప్పుడు తెలిసిన మనిషయినా, కలిసి ఏళ్ళు గడవడంతో కొత్తగానే ఉంది శీనుకి.

వెళ్ళి సోఫాలో కూర్చున్నాడు శీను.

"ఎన్నేళ్లయింది శీను నిన్ను చూసి. ఎలా ఉన్నావు"

"అవును చాలా ఏళ్ళయింది మనం కలుసుకుని. అప్పట్లో ఎంత తిరిగామో కదా"

"అవును శీను, కలిసి చాలా చేసాం"

"నా పుట్టినరోజు నాడు మనం వాగుకి వెళ్ళడం, లోతుందని తెలీక నేను దిగడం, నువ్వు పైకి లేపడం. తరువాత మా ఇంటికి వెళ్ళడం, విషయం తెలిసి మా అమ్మ నన్ను తిట్టడం, నిన్ను మెచ్చుకుని పాయసం చేసిపెట్టడం. గుర్తున్నాయా ఇవ్వన్ని"

"పాయసం చెయ్యడం గుర్తుంది, మీ నాన్న నిన్ను కొట్టాడు కూడా కదా అప్పుడు"

నవ్వుతూ తలూపాడు మధు.

"మన సీనియర్ మమత గుర్తుందా, నాకింకా గుర్తే. ఆ అమ్మాయిని చూడటం కోసం వాళ్ళింటి దగ్గర చెట్టు ఎక్కాం గుర్తుందా"

"అవును ఆ అమ్మాయికి గ్రీటింగ్ కార్డ్ కూడా ఇచ్చాం. మనముందే చించేసింది. నాకు కోపం వచ్చి ఏదో అని పారిపోయాను అప్పుడు"

"అన్నీ గుర్తున్నాయి అయితే నీకు. నన్ను మాత్రం గుర్తుపట్తలేదు నిన్న"

నవ్వాడు శీను.

"సరే ఎలా ఉన్నావు, ఏం చేస్తున్నావు, పెళ్ళి, పిల్లలు, వివరాలు చెప్పు"

"నీ లాగా తెలివిగలవాడిని కాదు కదా, అందుకే చదువు పెద్దగా అబ్బలేదు, ఇంటర్ వరకే చదివాను. ఆ పని, ఈ పని చేస్తూ, కొన్నేళ్ల క్రితమే ఒక చిన్న ఉద్యోగంలో కుదురుకున్నాను. పెళ్ళి చేసుకోవాలి"

"ఏదైనా సరే, నిన్ను కలిసినందుకు నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది"... మందు గ్లాస్ శీనుకి ఇస్తూ అన్నాడు మధు.

"నీ సంగతేంటి. అమెరికా ఎప్పుడు వెళ్ళావు, అప్పుడప్పుడు వెళ్ళొస్తుంటావా, ఉండంటం అక్కడేనా"... గ్లాస్ తీసుకుంటూ అడిగాడు శీను.

"అక్కడే ఉండేది. ఏదో ఒక కంపెనీలో ఏదో పని. దానిదేముందిలే కానీ ఇదిగో ఈ చికెన్ ముక్క తిను బాగుంది"

"ఈ మందు కూడా బాగుంది, ఏంటిది, ఎప్పుడూ తాగినట్టు లేదు"

"ఇది స్కాచ్. బాగుంటుంది"

"డబ్బున్నవాళ్ళు తాగేది ఇదేనా"

"ఇప్పుడు డబ్బుల గురించి ఎందుకు. పాత ఫ్రెండ్స్ ఇన్నేళ్ళకి కలిసాం. ఎంజాయ్"

"నీకు భార్యా, పిల్లలు"

"ఉన్నారు. అమెరికాలో మన తెలుగమ్మాయే పరిచయం అయింది, పెళ్ళి చేసుకున్నాను. పిల్లలు అమెరికాలోనే పుట్టారు. ఒక అబ్బాయి, ఒక అమ్మాయి."

"చాలా గొప్ప జీవితం అయితే నీది"

"గొప్ప గిప్ప, ఏదైతే ఏంటి. నీ జీవితం నీకు బాగుంటే, నాది నాకు బాగుంటే చాలు కదా. అందరం హ్యాపి"

"నా జీవితం ప్రస్తుతం బాలేదు, నిన్న నిన్ను కలిసినప్పుడు నేను అక్కడ ఉన్నది కూడా లాయర్ పని మీద వచ్చి. ఉన్న మాట చెప్పాలంటే ఇప్పుడు నిన్ను కలుద్దాం అనుకోవడం నా సమస్య చెప్పుకోవడం కోసం కూడా"

"నువ్వు కూడా మిగతావాళ్ళ లానే ఉన్నావు అయితే. నన్ను నీ ఫ్రెండ్ లాగా కాకుండా డబ్బులున్నాయి, ఏదో ఒకటి చెప్తే, కొన్ని డబ్బులు రాల్తాయి అనుకుంటున్నావా ఏంటి. నాకు ఇండియా వచ్చాక ఇలాంటివాళ్ళే తగులుతున్నారు"

"అలా ఏం లేదు, నేను అలా అనుకోవట్లేదు"

"లేకపోతే, వచ్చీ పావుగంట కాలేదు, అప్పుడే సమస్య అన్నావు. అదీ ఇదీ అని ఏదో చెప్తావు. చివరికి కావల్సింది డబ్బులు. అంతేగా"

"నేను అబద్దాలు చెప్పే రకం కాదు. నాకు డబ్బులు కావాలి, కానీ జల్సాలకి కాదు, తెలీక ఒకచోట ఇరుక్కుపోయాం. సమస్యలో, ఊహించని పరిస్థితిలో ఉన్నా కాబట్టే, వారం ముందు కూడా ఇలా లేను కాబట్టే, నీకు చెప్పుకుని, నీ సాయం అడుగుదాం అనుకున్నాను. నువ్వు నమ్మకపోతే నేను ఇక్కడ ఒక్క క్షణం కూడా ఉండను" గ్లాస్ కింద పెట్టి నుంచుని అన్నాడు శీను.

శీను వైపే చూస్తున్నాడు మధు.

[earthman]

ఈసారేంటో కొద్దిగా తొందర్లో రాసినట్లున్నారు. చిన్ననాటి స్నేహితులు మాట్లాడుకున్నట్లు లేదు అంటే స్క్రీన్ ప్లే సంభాషణలు చాలా పొడి పొడిగా ఉన్నాయి, స్నేహం, ఆప్యాయత కనపడలే, బహుశా శ్రీను తన పరేషాన్లో తనుండి మధుతో సరిగ్గా కనెక్ట్ అవ్వలేకపోయాడేమో...కొనసాగించండి

ఇంకా అసలు కథ మొదలవ్వలేదు. ఇంకా ప్రధాన పాత్రలు ఒకరినొకరు చూసుకోలేదు. వాళ్ళ మాటలే అసలు కథ. అందుకే సరిపడినంత, కథని ముందుకు తీసుకెళ్ళేంత మాత్రమే పెట్టా ఈ భాగంలో. ఇంకో ఒకటో, రెండో భాగాల తర్వాత అసలు విషయం ఉండేది.

పునాదికే ఏళ్ళు పట్టి, కట్టడం ఇరవై ఏళ్ళు కట్టడానికి ఇదేమీ తాజ్ మహల్ కాదు కదా.